Optansia & Guerrilla

Εμπνευσμένο από το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη

«Ο Γορίλας και η Ορτανσία»

Διασκευή – Σκηνοθεσία Γιώργος Δάμπασης

Πρεμιέρα 27 Απριλίου

Για 10 παραστάσεις

Θέατρο Αργώ
 

 Ο έμπειρος ηθοποιός Γιώργος Δάμπασης επιστρέφει στη σκηνοθεσία και στο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, παρουσιάζοντας ένα νέο θεατρικό κείμενο – μια παράσταση-δοκιμή εμπνευσμένη από το «Ο Γορίλας και η Ορτανσία», που μεταφέρει την ιστορία στο σήμερα.

Το «Optansia & Guerrilla» κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Αργώ στις 27 Απριλίου, για μόλις 10 παραστάσεις, με μια τετράδα χαρισματικών ηθοποιών: Βασίλης Ζαφειρόπουλος, Σπύρος Σουρβίνος, Παναγιώτης Τζαφέρης και Δανάη Αναστασία Γεωργούλα.
 

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

O Όμηρος σκηνοθέτης, ερευνητής και δάσκαλος του θεάτρου, ψάχνει να βρει νέες θεατρικές φόρμες. Πειραματίζεται με τρεις ηθοποιούς: τη Μαίρη, τον Φίλιππο και τον (Κανέναν).Αυτοί οι τρεις αντιστέκονται και μεταμορφώνονται σε guerrrilla, θεατρικοί αντάρτες ξανακερδίζοντας την χαμένη δημιουργικότητάς τους. Μια παράσταση αφιερωμένη στους ηθοποιούς που αντιστάθηκαν και αντιστέκονται στον διασκεδαστικό ρόλο του θεάτρου.
 

Σκηνοθετικό σημείωμα:

Πριν από 11 χρόνια, διαβάζοντας το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο Γορίλας και η Ορτανσία», κινητοποιήθηκα εσωτερικά και αποφάσισα να το ανεβάσω. Τελικά σκηνοθέτησα «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» στο Θέατρο Τζένη Καρέζη και στη συνέχεια έπαιξα τον ρόλο του Αντωνάκου στο «Ο Δρόμος περνάει από μέσα», στο ίδιο θέατρο.
Ποτέ μου όμως δεν ξέχασα τις ερωτήσεις του ίδιου του Καμπανέλλη κάτω από τον τίτλο του έργου, που ρωτούσε τον αναγνώστη αν αυτό το έργο είναι: «Κωμωδία; Φάρσα; Παραμύθι; Παραβολή; Ή ένα παιχνίδι για τέσσερις ηθοποιούς και όσους θεατές θέλουν να παίξουν μαζί τους;»
Τότε ήθελα να σκηνοθετήσω μια παράσταση. Τώρα θέλω να κάνω ένα θεατρικό δοκίμιο. Και με αυτόν τον όρο θέλω να δηλώσω ότι αποπειρώμαι να δοκιμάσω τον εαυτό μου. Γιατί δοκίμιο σημαίνει μια πρώτη δοκιμή. Και μόνο αυτή φέρνει τα πρώτα ξαφνιάσματα, τα οποία κάνουν τη θεατρική πράξη να πάλλεται από τη ζωή του πνεύματος. Έτσι, μαζί με τους ηθοποιούς, θα προσπαθήσουμε να παγιδεύσουμε στη σκηνή τη νεόκοπη λάμψη της πρώτης ανακάλυψης.
Χρησιμοποιώντας τον μαγικό όρο του θεάτρου «Και αν συνέβαινε αυτό», κατέληξα στη διασκευή του έργου και στον τίτλο «Optansia & Guerrilla».
Κατανοώντας πια ότι, βάζοντας στόχους, γελά το πεπρωμένο, θα υλοποιήσουμε αυτή την παράσταση υπηρετώντας κάποιο σκοπό. Ο σκοπός ευτυχώς δε φανερώνεται στον άνθρωπο. Είναι μυστήριο, εμπεριέχει ιερότητα. Και εκεί έγκειται το μεγαλείο μας, που μας καθιστά τραγικούς.
 

«Μπορεί να αναιρεθεί το οτιδήποτε, μπορεί να αναιρεθεί και ο κόσμος όλος, όμως η τραγικότητα του ανθρώπου δεν μπορεί να αναιρεθεί. Είμαστε σε πόλεμο».

Γιώργος Δάμπασης

Συντελεστές:

Διασκευή – Σκηνοθεσία: Γιώργος Δάμπασης

Βοηθός σκηνοθέτη: Ευαγγελία Γκουντίου

Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου

Σκηνικά και Κουστούμια: Έμιλυ Κουκουτσάκη

Φωτογραφίες: Γιάννης Πρίφτης

Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη

Παίζουν:  Βασίλης Ζαφειρόπουλος, Σπύρος Σουρβίνος, Παναγιώτης Τζαφέρης και Δανάη Αναστασία Γεωργούλα

Πληροφορίες:

Πρεμιέρα 27 Απριλίου

Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Θέατρο Αργώ

Ελευσινίων 13-15, Αθήνα 104 37

(Στάση Μετρό Μεταξουργείο)

Τηλέφωνο: 2105201684

Η Ορλί Νόι είναι συντάκτρια στο Local Call, πολιτική ακτιβίστρια και μεταφράστρια περσικής ποίησης και πεζογραφίας. Είναι πρόεδρος του εκτελεστικού συμβουλίου της οργάνωσης B’Tselem και ακτιβίστρια του πολιτικού κόμματος Balad. Τα κείμενά της ασχολούνται με τις τομές που διασταυρώνονται και διαμορφώνουν την ταυτότητά της ως Μιζραχί, αριστερής γυναίκας, γυναίκας γενικότερα, προσωρινής μετανάστριας που ζει μέσα σε μια διαρκή κατάσταση μετανάστευσης, και με τον συνεχή διάλογο ανάμεσα σε όλες αυτές τις πτυχές.

Στο +972 Magazine έγραψε άρθρο με τίτλο «Ο λόγος που δεν θα σταθώ προσοχή όταν ηχήσει η σειρήνα για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος». Υπότιτλος; «Ένα έθνος που διαπράττει γενοκτονία δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τιμά το Ολοκαύτωμα. Κάθε τελετή προς τιμήν του, βεβηλώνει τη μνήμη των θυμάτων».

Το κείμενό της δημοσιεύθηκε και στα εβραϊκά, σε μέσο ενημέρωσης του Ισραήλ. Το παραθέτουμε παρακάτω.

«Αύριο, για πρώτη φορά αφότου μετανάστευσα στο Ισραήλ στην ηλικία των 9, δεν θα σταθώ όρθια όταν ηχήσει η σειρήνα για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος.

Σ’ολόκληρη τη χώρα, κάθε χρόνο τέτοια μέρα ηχεί σειρήνα επί δύο λεπτά, οι άνθρωποι τηρούν σιγή σε στάση προσοχής και η κίνηση στους δρόμους σταματά. Από ευλάβεια στα θύματα της πιο φριχτής τραγωδίας στην εβραϊκή ιστορία, πλέον δεν δύναμαι να συμμετάσχω σε τέτοιες κρατικές τελετουργίες. Αρνούμαι να πάρω μέρος σε τελετές ενός κράτους που έχει μετατραπεί σε βασίλειο θανάτου – ένα κράτος η ουσία του οποίου βεβηλώνει τη μνήμη των θυμάτων που ισχυρίζεται ότι τιμά.

Εδώ και χρόνια δεν στέκομαι προσοχή για την αντίστοιχη σειρήνα την Ημέρα Μνήμης του Ισραήλ, την ακριβώς επόμενη εβδομάδα από την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, για την τιμή των πεσόντων στρατιωτών. Δεν πρόκειται για πράξη διαμαρτυρίας, τουλάχιστον όχι εξωτερικά  – απλώς φροντίζω να μην είμαι έξω όταν ηχεί, επομένως δεν πρέπει να πάρω μέρος σε μία από τις ατέλειτες εκδηλώσεις της στρατιωτικής αίρεσης θανάτου του Ισραήλ και του πένθους. Τα τραγούδια της Ημέρας Μνήμης μου προκαλούν βαθύ άγχος κι αποξένωση. Το να εξυμνώ τον θάνατο, κι ιδιαίτερα των νεκρών ένστολων, με ταράζει βαθιά.

Αλλά την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, την ένιωθα διαφορετικά. Εκείνη την  ημέρα, μου φαινόταν πως η ανθρωπότητα έσκυβε το κεφάλι με την ντροπή μις σχεδόν αβάσταχτης ευθύνης, η σειρήνα ο ήχος των λυγμών της.

Από καιρό μου είναι ξεκάθαρο το ότι η μνήμη του Ολοκαυτώματος, όσον αφορά στο Ισραήλ, δεν είναι παρά εργαλείο χειραγώγησης για απεριόριστη ατιμωρησία. Έχω δει το Ισραήλ να φιλοξενεί αντισημίτες εγκληματίες πολέμου στο Yad Vashem, το εθνικό μουσείο Ολοκαυτώματος, μόνο για να κλείσει μεγάλες συμφωνίες για όπλα μαζί τους λίγο αργότερα. Ταυτόχρονα, επικαλείται το Ολοκαύτωμα για να φιμώσει βίαια κάθε κριτική για τα εγκλήματά του.

Και παρόλα αυτά, κατάφερα να διαχωρίσω την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος από αυτούς τους χειρισμούς. Ίσως επειδή κάλυπτε μία συναισθηματική, ανθρώπινη ανάγκη να μοιραστώ αυτόν τον συλλογικό θρήνο, έστω και μία φορά τον χρόνο. Ίσως επειδή το μέγεθος της φρίκης ήταν τόσο μεγάλο για να το αντιμετωπίσουμε, κι αναζητάμε τελετουργίες που μας επιτρέπουν να το κάνουμε.

Αλλά μετά από δυόμισι και παραπάνω χρόνια γενοκτονίας στη Γάζα, συστημικού και υπολογισμένου αφανισμού δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, συνειδητού υποσιτισμού μωρών μέχρι θανάτου -που συνοδεύεται με απροκάλυπτη χαρά, μέχρι και υπερηφάνεια- δεν μπορώ πλέον να με πείσω να κάνω αυτόν τον διαχωρισμό. Ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία δεν μπορεί να τιμά τη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Κάθε τελετή που διεξάγει στο όνομά του, βεβηλώνει τη μνήμη των θυμάτων.

Σε μια χώρα που έχει μετατρέψει την εθνοτική υπεροχή σε επίσημη πολιτική, μια τέτοια σειρήνα δεν σηματοδοτεί πλέον πένθος. Σε μια χώρα χωρίς ντροπή και ηθική –όπου ο Αβραάμ Ζαρβίβ, ένας ραβίνος και χειριστής μπουλντόζας, του οποίου η «φήμη» προήλθε από την αδιανόητη καταστροφή που προκάλεσε στη Γάζα, θα ανάψει δάδα στην επίσημη τελετή της Ημέρας Ανεξαρτησίας του Ισραήλ- η σειρήνα είναι ένας ήχος χωρίς περιεχόμενο, μια απλή τελετουργία. Ή και χειρότερα: αποτελεί μέρος μιας καλοκουρδισμένης μηχανής που μετέτρεψε το Ολοκαύτωμα σε εργαλείο προπαγάνδας, σχεδιασμένο να δικαιολογεί τα πιο απεχθή εγκλήματα. Στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πολεμικό κάλεσμα.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, παρευρίσκεται σε τελετή στο Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος Γιαντ Βασέμ στην Ιερουσαλήμ, καθώς το Ισραήλ τιμά την ετήσια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, 24 Απριλίου 2025.

Η ουσία της αντισημιτικής ιδεολογίας είναι η πεποίθηση ότι οι Εβραίοι βρίσκονται εκτός των ορίων της ανθρωπότητας, ότι οι καθολικοί ηθικοί νόμοι δεν ισχύουν γι’ αυτούς. Αλλά μήπως το Κράτος του Ισραήλ δεν απαιτεί, στην πράξη, από τον κόσμο μια τέτοια εξαίρεση από τους ανθρώπινους κανόνες στο όνομα της εβραϊκής συλλογικότητας; Και αν ναι, μπορεί να του ανατεθεί η μνήμη του Ολοκαυτώματος ή να διοργανώνει τελετές που δεν είναι στιγματισμένες από τη λεκέ της εβραϊκής υπεροχής και της ξενοφοβίας; Πιστεύω πως όχι.

Φέτος, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να επιμείνουμε σε αυτό που η ισραηλινή «βιομηχανία του Ολοκαυτώματος» προσπαθεί να σβήσει από τη συνείδησή μας: το οικουμενικό δίδαγμα του Ολοκαυτώματος, το μόνο δίδαγμα που αξίζει να κρατήσουμε από την τραγωδία του λαού μας.

Το «Ποτέ ξανά» δεν είναι -και δεν μπορεί να είναι- μια αποκλειστική επιταγή για τους Εβραίους. Πρέπει να είναι μια προειδοποίηση ενάντια σε κάθε μορφή υπεροχής και ρατσισμού, κακοήθεις ασθένειες που, αν μείνουν ανεξέλεγκτες, θα ριζώσουν στις καρδιές μας. Το να τιμούμε τη μνήμη του Ολοκαυτώματος σημαίνει να αντιστεκόμαστε αποφασιστικά σε κάθε έκφραση αυτών των δυνάμεων, όπου κι αν εμφανίζονται.

Φέτος, δεν θα σταθώ προσοχή για τη σειρήνα. Αλλά θα παραμείνω δεσμευμένος/η στην εντολή που μου άφησε η μνήμη της: να μην ξεχάσω ποτέ τι μπορεί να προκαλέσουν το ανθρώπινο μίσος, η αίσθηση ανωτερότητας, η αδιαφορία και η άγνοια -και να μην σταματήσω ποτέ να τα πολεμώ».

 DÄLEK

Live in Athens

“Brilliance of a Falling Moon” Spring Tour

Τετάρτη 13 Μαΐου 2026

An Club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια)

Doors open: 20.30

Opening act:

Yinka

Τιμές εισιτηρίων:

€22 (early birds - sold out)

€25 (προπώληση)

€28 (ταμείο)

Προπώληση εισιτηρίων:

• More.com

• Rhythm Records (Εμμανουήλ Μπενάκη 74, Εξάρχεια)

• Monsterville (Αγ. Ειρήνης 13, Μοναστηράκι)

© Jonny Scala

DÄLEK

Οι θρύλοι του experimental hip-hop dälek επιστρέφουν με τον νέο τους ολοκληρωμένο δίσκο “Brilliance of a Falling Moon”. Παίρνοντας τον τίτλο του από ένα απόσπασμα του μυθιστορήματος “In The Garden of Beasts” του Erik Larson (2011), το άλμπουμ σκιαγραφεί ένα φλεγόμενο πορτρέτο αντίστασης στη φασιστική Αμερική.

Με εμπνευστές, συνθέτες και παραγωγούς τον Will Brooks (aka MC dälek) και τον Mike Mare, το “Brilliance of a Falling Moon” είναι ένας δίσκος στον οποίο εξαπλώνεται το ασυμβίβαστο πνεύμα του γκρουπ, αποτυπώνοντας το πολιτικό κλίμα της εποχής. Τα beats του δίσκου, που ηχογραφήθηκε στα Deadverse Studios του συγκροτήματος κατά τη διάρκεια του 2024 και του 2025, κινούνται ανάμεσα σε ωμά και σκονισμένα drum breaks και καλύπτονται από μια δυσοίωνη, εξωκοσμική ατμόσφαιρα.

Στοχεύοντας σε ζητήματα που εκτείνονται από την κρατική καταστολή και φίμωση, έως την αποικιοκρατία και τη δαιμονοποίηση των μεταναστών από τον Trump, οι ρίμες του Brooks σχεδόν φλέγονται από οργή απέναντι στην τρέχουσα κατάσταση του κόσμου.

Οι dälek όχι μόνο παρουσίαζαν ανέκαθεν μια αδιάλυτη πολιτική στάση στη μουσική τους, αλλά αποτελούν και μέρος της συνέχειας του τολμηρού, επαναστατικού hip-hop που καθιέρωσαν οι Public Enemy και οι The Bomb Squad. Για δεκαετίες, οι dälek χαράζουν μια μοναδική πορεία, συγχωνεύοντας το hardcore hip-hop με τον θόρυβο και μια ριζοσπαστική προσέγγιση στον ήχο.

Έχοντας ιδρυθεί από τους Will Brooks (MC dälek) και Alap Momin (Oktopus), οι dälek έκαναν το ντεμπούτο τους το 1998 με το “Negro Necro Nekros”, ένα ηχητικό κατόρθωμα βασισμένο σε βροντερά τύμπανα, γαλήνια ambient περάσματα και τραχείς, διορατικούς στίχους.

Σε κομβικά άλμπουμ όπως τα “From Filthy Tongue of Gods and Griots” (2002), “Absence” (2005), “Abandoned Language” (2007) και “Gutter Tactics” (2009), οι dälek διαμόρφωσαν ένα πρότυπο που πρόσθεσε εντελώς νέες υφές και δομικές διαστάσεις στη rap μουσική.

Με ένα τέτοιο μουσικό και πολιτικό υπόβαθρο, είναι λογικό οι dälek να επιστρέφουν με έναν τόσο επίκαιρο δίσκο, που αντανακλά όλες τις συλλογικές μας απογοητεύσεις.

“Όλο το project επηρεάστηκε έντονα από όσα συμβαίνουν στον κόσμο και σε αυτή τη χώρα”, αποκαλύπτει ο Brooks. “Τις πρώτες μέρες των εφόδων της I.C.E., άρχισα να σκέφτομαι. Βλέπεις εκείνες τις δυνατές φωτογραφίες από τη δεκαετία του ’60, όπου οι μαύροι διαδήλωναν κρατώντας τις πινακίδες 'I AM A MAN'. Ήταν ισχυρό τότε· είναι εξίσου ισχυρό και τώρα”.

Τραγούδια όπως τα “By the Time We Arrive in El Salvador” και “Expressions of Love”, είναι άρρηκτα συνυφασμένα με το πνεύμα της αντίστασης. Στο “Normalized Tragedy”, ο Brooks παραδίδει έναν από τους πιο συγκλονιστικούς στίχους του δίσκου. Περιγράφοντας μια απολύτως ρεαλιστική εικόνα από ροές στα κοινωνικά δίκτυα, γεμάτες φρικτούς τίτλους και γενοκτονίες σε ζωντανή μετάδοση, ο Brooks διατυπώνει έναν δίκαια αγανακτισμένο όρκο ενάντια στην απάθεια: “I, for one, never numb to brutality”.

Εδώ βρίσκεται και η βασική αρχή του “Brilliance of a Falling Moon”. Ακόμη και μέσα στην ανηθικότητα και τον παραλογισμό της εποχής που ζούμε, οφείλουμε να κρατηθούμε από εκείνα τα κομμάτια της ανθρωπιάς που μας ωθούν να απορρίπτουμε την αδικία. Ακόμη κι όταν αναγκαζόμαστε να γινόμαστε μάρτυρες αδιανόητων φρικαλεοτήτων, δεν μπορούμε να στρέφουμε το βλέμμα αλλού. Ο Brooks εξηγεί ότι, αν πρόκειται να επιβιώσουμε, πρέπει να συντονιστούμε, να παραμείνουμε ενεργοί και να δράσουμε.

“Όταν ακούσετε το άλμπουμ, ελπίζω να γεμίσετε με ελπίδα, γιατί εξακολουθούμε να αγωνιζόμαστε, να χτίζουμε και να προχωράμε μπροστά”.

 Links:

Website | Bandcamp | Facebook | Instagram

 Videos:

Better Than

A Heretic’s Inheritance (feat. Adam Jones of Tool)

Masked Laughter (Nothing's Left)

Echoes Of...

Decimation (Dis Nation)

YINKA

O Μανώλης Αφολάνιο (MC Yinka) είναι rapper, vocalist, μπασίστας, τραγουδοποιός, performer, ηθοποιός και vocal coach.

Απόφοιτος του τμήματος σύγχρονου τραγουδιού του Εθνικού Ωδείου, έκανε τα πρώτα βήματα το 1998 σαν rapper με τους Urban Links και Αδιάσπαστη Ουσία. Είναι μέλος των Urbanix, Fuzics, Hidroliq και Fallstreak Ηole, ενώ υπήρξε μέλος των electro dub Direct Connection, των soul Dr Vodtkatini, των nu jazz Boogie Base, των funk Funkaholic Anonymous, των world-ethnic Pallyria και των world pop Imam Baildi.

Έχει εμφανιστεί σε πολλά διεθνή φεστιβάλ όπως τα Synch Festival, Samothraki Dance Festival, Rockwave Festival, Roskilde Festival, Lowlands Festival, Sziget Festival, Montreal Jazz Festival και ως support act στους Method Man, Skatalites κ.ά.

Ερμηνευτής του μουσικού έργου “Komuna” του Παύλου Κατσιβέλη στην Εθνική Λυρική Σκηνή (2021) και του “Ένας Χώρος Εντελώς Φανταστικός” βασισμένου σε μουσική του Ιάννη Ξενάκη στο Ωδείο Αθηνών (2022), έχει πραγματοποιήσει ως εκπαιδευτής εργαστήρια δημιουργικής γραφής, rap ερμηνείας καθώς και θεωρητικά εργαστήρια, ενώ είναι δάσκαλος φωνητικής στο πολιτιστικό κέντρο Ανάσα.

Ο MC Yinka κυκλοφόρησε πρόσφατα το “Diving”, που αποτελεί το 6ο του ολοκληρωμένο άλμπουμ και είναι διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες από τη Stay Independent, καθώς και σε βινύλιο από τη Mind the Wax, παρουσιάζοντας ένα ευρύ ηχητικό φάσμα του bass ήχου, με dubstep, grime και UK garage beats, πλαισιωμένα με τα αιχμηρά φωνητικά του.

Για την παραγωγή του LP συνεργάστηκε με μερικούς από τους καλύτερους Έλληνες παραγωγούς του σήμερα: DJ Booker, Ghetto Rock, Digital Monk, AJ_808, DJ Cron, Wosui, Gio Melody και VoxPopuli.

 Links:

Facebook | Instagram | Youtube

 Videos:

Diving

Twilight

Ψυχοθεραπεία

 Παραγωγή:

Guerrilla Live Productions

Facebook | Instagram

Επικοινωνία - Δημοσιογραφική επιμέλεια:

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Μετά από μια έντονη δικαστική διαμάχη και κύμα αντιδράσεων, η κυβέρνηση Τραμπ υποχρεώθηκε σε συμβιβασμό, επιτρέποντας την μόνιμη ανάρτηση των χρωμάτων του ουράνιου τόξου στο εμβληματικό σημείο του Μανχάταν.

Λόγω της αδιάκοπης προσέλευσης του κοινού και των συνεχόμενων sold-out, οι «12 Ένορκοι» του Reginald Rose, σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, παίρνουν παράταση παραστάσεων έως και το τέλος Μαΐου στο Θέατρο Αλκμήνη.

Για 11η χρονιά, το έργο που έχει αγαπηθεί όσο λίγα από το ελληνικό κοινό συνεχίζει να μετατρέπει τη σκηνή σε ένα ασφυκτικό δωμάτιο αποφάσεων, όπου η αλήθεια δεν είναι ποτέ δεδομένη και η δικαιοσύνη δεν είναι πάντα αυτονόητη.

Λίγα λόγια για το έργο

Νέα Υόρκη, 1957.
Ένας 16χρονος κατηγορείται για πατροκτονία.

Δώδεκα ένορκοι καλούνται να αποφασίσουν ομόφωνα για την ενοχή ή την αθωότητά του. Αν η απόφαση είναι «ένοχος», η θανατική ποινή είναι αναπόφευκτη.

Μέσα σε ένα κλειστό δωμάτιο, οι προσωπικές προκαταλήψεις, οι φόβοι και οι αλήθειες συγκρούονται μετωπικά.
Και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματική δίκη.

Ταυτότητα παράστασης

• Κείμενο: Reginald Rose

• Μετάφραση / Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη

• Δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, Νότης Παρασκευόπουλος

• Σκηνικά: David Negrin

• Κοστούμια: Κική Μήλιου

• Πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Οικονόμου

• Κίνηση: Χριστίνα Φωτεινάκη

• Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου

• Παραγωγή: A PRIORI

• Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά)

Ραφαέλ Αριστοτέλους, Τάσος Γιαννόπουλος, Μάνος Ζαχαράκος, Νικόλας Καλιδώνης, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Βαγγέλης Κρανιώτης, Κωνσταντίνος Μπάζας Παντελής Παπαδόπουλος, Τάσος Παπαδόπουλος, Πήτερ Ραντλ, Ορέστης Τρίκας, Γιάννης Φιλίππου
Η φωνή: Νένα Μεντή

Ημέρες & Ώρες

Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο: 21:30
Κυριακή: 18:00

Εισιτήρια

Online μέσω More.com
Στο ταμείο του θεάτρου (από τις 18:00)
Τηλ.: 210 3428650

Χώρος

Θέατρο Αλκμήνη
Αλκμήνης 8, Γκάζι (Μετρό: Κεραμεικός)

Μέρος των εσόδων της παράστασης διατίθεται στο
Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα

Μετά από τα συνεχόμενα sold out το φθινόπωρο του 2025, η καθηλωτική site-specific εμπειρία «η αλεπού θα ξανάρθει» της ομάδας Κόσμοι από Γάλα επιστρέφει για τρία μόνο Σαββατοκύριακα, μέσα στον υποβλητικό χώρο του ΨΝΑ Δαφνί. Οι θεατές δεν παρακολουθούν απλώς — περιπλανώνται, ανακαλύπτουν και βυθίζονται σε μια ζωντανή αφήγηση που ξεδιπλώνεται γύρω τους.

Βασισμένη στη ζωή και το έργο του Δημήτρη Βρεττάκου, η παράσταση φωτίζει την εύθραυστη γραμμή ανάμεσα στη δημιουργία και την κατάρρευση, μετατρέποντας το Μποδοσάκειο Κτίριο σε έναν ζωντανό ποιητικό κόσμο. Κείμενα, εικόνες και ήχοι συνθέτουν μια εμπειρία έντονα συγκινητική και απρόβλεπτη — μια διαδρομή που δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο για κανέναν.

Ο Δημήτρης Βρεττάκος χημικός μηχανικός, ποιητής, ζωγράφος, αγαπημένος ανιψιός του Νικηφόρου Βρεττάκου και σίγουρα ένας ιδιαίτερα ευφυής και χαρισματικός άνθρωπος ο Δ. Βρεττάκος στις 10/10/1984 μετά από δύο απόπειρες αυτοκτονίας νοσηλεύεται για τρίτη φορά σε ψυχιατρική κλινική Το ιατρικό πόρισμα αναφέρει «καταθλιπτική συνδρομή μετά παρανοϊκών στοιχείων». Ξεκινά μια μακρά περίοδος νοσηλείας γεμάτη τόσο από έντονη καλλιτεχνική δημιουργία όσο και από υποτροπές. Αυτοκτονεί στις 6/2/1998 πέφτοντας στο φωταγωγό του διαμερίσματος στο οποίο διέμενε.

Τα κείμενα της παράστασης προέρχονται από το βιβλίο της Μαρίας Φαφαλιού «ο Αυτόχειρας ποιητής Δημήτρης Β», εκδόσεις Αλεξάνδρεια.

Για λίγες μόνο παραστάσεις.
Μόνο για όσους δε διστάζουν να ακολουθήσουν την αλεπού.

Περιορισμένος αριθμός θέσεων.

Συντελεστές:

σκηνοθεσία-σύλληψη: Κατερίνα Κλειτσιώτη

ηχητική εγκατάσταση: Γιάννης Παπαδάκης

βοηθός σκηνοθέτη: Βασίλης Χατζηδημητράκης

κείμενα: Δημήτρης Βρεττάκος

παίζουν: Κατερίνα Κλειτσιώτη, Γιάννης Παπαδάκης, Βασίλης Χατζηδημητράκης

συμμετέχουν: Βασιλική Πουλάκη, Γιώργος Παπαμιχαλάκης, Σεμέλη Μπάλλα

φωτογραφία, βίντεο: Βασιλική Πουλάκη

φωτισμοί: Γιώργος Ευθυμίου

εικαστικές εγκαταστάσεις: Κωνσταντίνος Κανταρτζής

επικοινωνία: Κατερίνα Αποστολοπούλου

οργάνωση-εκτέλεση παραγωγής: κόσμοι από γάλα

*Η παράσταση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού

Πληροφορίες:

Τοποθεσία: Μποδοσάκειο Κτίριο του ΨΝΑ – Δαφνί | Λεωφόρος Αθηνών 374, 124 62 Χαϊδάρι

Ημερομηνίες: 25/4-10/4 | Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 20:00

Διάρκεια: 60 λεπτά

Γενική είσοδος: 12 €

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.ticketservices.gr/event/i-alepou-tha-xanarthei/

Πρόσβαση: λεωφορείο: 845, 892, Α15, Β15, ΓΡΑΜΜΉ, μετρό: Μ3, Μ2, τρόλεϊ: 12, Α13

Την έξοδο των φορτηγών από το πλοίο της γραμμής της γραμμής Νήσος Σάμος, που μόλις έφτασε στο νησί, απέκλεισαν οι αγρότες της Λέσβου σε ένδειξη διαμαρτυρίας, μετά τα έκτακτα μέτρα που εφαρμόζονται για τoν αφθώδη πυρετό.

Όπως μεταδίδει από το σημείο η δημοσιογράφος του ΕΡΤnews, Μυρσίνη Τζινέλλη, οι αγρότες της περιοχή στο συλλαλητήριο που βρίσκεται σε εξέλιξη ζητούν εφαρμόσιμα μέτρα επιβίωσης της κτηνοτροφίας, δίνοντας διορία μίας ώρας στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, να απαντήσει στο υπόμνημα- καταγγελία που απέστειλαν, με τα αιτήματά τους, μέσω της Γ.Γ. Αιγαίου.

Ρεπορτάζ: Μυρσίνη Τζινέλλη

Πηγή: ertnews.gr

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΝΤΑΡΤΗΣ

του Ανδρέα Ζαφείρη

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

ΘΕΑΤΡΟ ΑΒΑΤΟΝ

Η επιτυχημένη παράσταση της Ομάδας Fade-Out, “Ο Τελευταίος Αντάρτης” επιστρέφει στο Θέατρο Άβατον, για 8 παραστάσεις.

Ο Τελευταίος Αντάρτης είναι η πραγματική ιστορία, της τελευταίας ομάδας του Δημοκρατικού Στρατού στο Γράμμο. 5 ιστορίες γυναικών-μαχητριών της ομάδας, διατρέχουν οριζόντια τη Δεκαετία της Φωτιάς, 1940-1949. Την σκηνική σύνθεση, συμπληρώνει ηχητικά, η αφήγηση του Τάκη Σάντρα (Δημήτρης Ζαφείρης), του τελευταίου μέλους της ομάδας.

Ο Τάκης Σάντρας, γεννήθηκε το 1925 στη Πυρσόγιαννη, του Γράμμου. Στη περίοδο της Κατοχής συμμετείχε σαν ηθοποιός, στις Θεατρικές Ομάδες της ΕΠΟΝ. Το 1946 εξορίστηκε στη Μακρόνησο. Δραπέτευσε το 1948 και συμμετείχε, ως επικεφαλής, στη τελευταία ομάδα του ΔΣΕ που αποχώρησε από τον Γράμμο. Στη συνέχεια έζησε, μέχρι το 1958,στη Τασκένδη, ως πολιτικός πρόσφυγας. Λόγω των γνωστών γεγονότων μεταξύ των πολιτικών προσφύγων, επέστρεψε παράνομα στην Ελλάδα, όντας καταδικασμένος “δις εις θάνατον”. Συνελήφθη και φυλακίστηκε.

Συντελεστές

Κείμενο: «Ο Τελευταίος Αντάρτης» του Ανδρέα Ζαφείρη
 Σκηνοθεσία: Ιωάννα Νιάχα
 Σκηνικά-Κοστούμια: Ομάδα Fade-Out
 Μουσική: Ομάδα Fade-Out
 Φωτισμοί: Ιωάννα Νιάχα
 Βοηθός Σκηνοθέτη: Χιονία Χιωτέλλη
 Γραφιστική επιμέλεια Αφίσας: Aristi
 Φωτογραφίες/Trailer: Κοσμάς Α. Δημητριάδης
 Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Ερμηνεία: Μαρία Καρύδη -  Χάρις Μπεζιούλα - Δήμητρα Μυφτάρι  - Λυδία Ορφανουδάκη - Κωνσταντίνα Ρουμελιώτη 

Πληροφορίες παράστασης

Παραστάσεις: Από 21 Απριλίου έως 9 Ιουνίου 2026

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Κάθε Τρίτη στις 21.00

Τιμές εισιτηρίων:

Γενική Είσοδος: 15 €

Μειωμένο: 12 €

Διάρκεια παράστασης:  60 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Προπώληση εισιτηρίων: 

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-teleutaios-antartis/

ΘΕΑΤΡΟ ΑΒΑΤΟΝ

Ευπατριδών 3, Κεραμεικός 

(5 λεπτά από το ΜΕΤΡΟ Στάση Κεραμεικός)

«Η Κέλτικη Άρπα συναντά τη Μεσόγειο» 

Η Λίνα Ροδοπούλου αποτελεί μια ξεχωριστή παρουσία στη σύγχρονη ελληνική μουσική σκηνή και τη μοναδική Ελληνίδα μουσικό που ενώνει τα παραδοσιακά τραγούδια από κάθε γωνιά της Ελλάδας με τις μουσικές της Μεσογείου, μέσα από τον μαγικό και ιδιαίτερο ήχο της Κέλτικης Άρπας.

Με πολυετή καλλιτεχνική πορεία και προσωπική δισκογραφία που περιλαμβάνει τόσο γαλλόφωνα όσο και ελληνόφωνα τραγούδια, παρουσιάζει την Παρασκευή 24 Απριλίου στην σκηνή του Jazzèt Music Hall, ένα πρόγραμμα γεμάτο γνωστές και αγαπημένες μελωδίες. Το ρεπερτόριο κινείται ανάμεσα στην έντεχνη ελληνική σκηνή και το διεθνές τραγούδι, παντρεύοντας την παράδοση με σύγχρονες μουσικές επιρροές.

Στις ζωντανές της εμφανίσεις κυριαρχούν το έντονο ταμπεραμέντο, το κέφι και οι δυνατές, εκφραστικές ερμηνείες, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα άμεσης επικοινωνίας με το κοινό. Η Λίνα Ροδοπούλου επί σκηνής πλαισιώνεται πάντα από εξαιρετικούς μουσικούς, με τους οποίους συνδιαμορφώνει έναν ήχο πλούσιο, πολυεπίπεδο και βαθιά συναισθηματικό.

Μαζί της, οι Σπύρος Ροντογιάννης στα σαξόφωνο, κλαρίνο, φλάουτο, Γιώργος Τσολάκος στα πλήκτρα, και Γιάννης Ευσταθόπουλος στα κρουστά.

Η συναυλία της, υπόσχεται μια μουσική διαδρομή που γεφυρώνει πολιτισμούς, εποχές και ηχοχρώματα, προσφέροντας στο κοινό μια αυθεντική και ζωντανή εμπειρία γεμάτη συναίσθημα και ρυθμό.

Παρασκευή 24 Απριλίου
Jazzèt Music Hall

Καραϊσκάκη 99, Χαϊδάρι, 12461

Ώρα έναρξης: 22.00

Είσοδος: 12€ (ελάχιστη κατανάλωση: 6€)

Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 5815626

Λεωφορεία: 731, 845, 892, Α15 & Μετρό Μ3 - Στάση Αγία Μαρίνα (15΄με τα πόδια)