ΜΑΡΩ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΥΔΗ

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι σκέφτονται οι άνθρωποι του σέρβις για εσάς; Αν είστε αγενής, εγωιστής, αν συμπεριφέρεστε σαν θαμώνας-φίλος του αφεντικού που θεωρεί ότι οι κανόνες δεν φτιάχτηκαν για εκείνον, αν κάνετε επίδειξη χρημάτων –που ίσως δεν διαθέτετε κιόλας– ή ξεπερνάτε τα όρια με οποιονδήποτε τρόπο, τότε πιθανότατα σκέφτονται τα χειρότερα.

Η καθημερινότητα στην εστίαση είναι γεμάτη μικρές και μεγάλες εντάσεις, και οι εργαζόμενες στη σάλα –από το σέρβις και τη διαχείριση κρατήσεων μέχρι τη σομελιέ– βρίσκονται συχνά ανάμεσα σε πολλαπλά μέτωπα: τις απαιτήσεις των πελατών, τις ισορροπίες μέσα στην ομάδα, αλλά και τη στάση των εργοδοτών ή των συναδέλφων τους.

Οι ανισότητες που περιγράφονται στη μελέτη Perceived Inequality in the Restaurant Industry for Women της Amanda Wicelinski για το Johnson & Wales University –όπως οι αρνητικές αντιλήψεις, οι έμφυλοι ρόλοι που περιορίζουν την επαγγελματική εξέλιξη και η έλλειψη ευκαιριών– συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός συχνά αφιλόξενου εργασιακού περιβάλλοντος. Πρόκειται για αόρατες αλλά υπαρκτές δυνάμεις που φαίνεται να εμποδίζουν τις γυναίκες να προχωρήσουν και να φτάσουν στα υψηλότερα επίπεδα της καριέρας τους στον κλάδο της εστίασης.

Η Ελπίδα Λυκούδη εργάζεται στον χώρο της εστίασης τα τελευταία δέκα χρόνια και σήμερα βρίσκεται στη θέση της sommelier στο εστιατόριο Gallina στο Κουκάκι. Από τη δική της εμπειρία, τα στερεότυπα στον κλάδο παραμένουν έντονα.

Όπως λέει, οι γυναίκες συχνά αντιμετωπίζονται ως λιγότερο «σκληρές» για απαιτητικές θέσεις, ενώ οι άντρες εξακολουθούν να επιλέγονται σε κομβικούς ρόλους, όπως του head sommelier ή του head chef. Συχνά θεωρούνται αυτονόητα πιο κατάλληλοι για θέσεις ευθύνης ή εξειδίκευσης, με αποτέλεσμα η επαγγελματική αξιολόγηση να μην γίνεται πάντα με τα ίδια κριτήρια.

Αυτή η αντίληψη αντανακλάται συχνά και στη συμπεριφορά των πελατών. Όταν πολλοί φαντάζονται έναν σομελιέ, σκέφτονται έναν άντρα, συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας. Έτσι, όταν βλέπουν μια γυναίκα σε αυτόν τον ρόλο, υπάρχει μερικές φορές μια στιγμιαία έκπληξη ή και μια αμφισβήτηση.

Δεν πρόκειται απαραίτητα για εχθρική στάση, αλλά δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένα παραμένουν αυτά τα στερεότυπα. «Ως γυναίκα στον χώρο», σημειώνει η ίδια, «χρειάζεται συχνά να δείξεις περισσότερη αντοχή, αυτοπεποίθηση και επαγγελματισμό για να αποδείξεις ότι είσαι το ίδιο ικανή με έναν άντρα».

Στην πράξη, τα όρια των καθηκόντων στη σάλα είναι συχνά ρευστά. Οι ανάγκες μιας βάρδιας μπορεί να σε οδηγήσουν να κάνεις περισσότερα από όσα περιγράφει ο ρόλος σου. Στην εστίαση υπάρχει συχνά η λογική ότι πρέπει να κάνεις ό,τι χρειαστεί για να λειτουργήσει σωστά το μαγαζί.

«Στην πρώτη μου δουλειά στην εστίαση έπαιρνα 3 ευρώ την ώρα και ύστερα από χρόνια ανακάλυψα ότι μου δήλωναν ένα ένσημο την εβδομάδα ενώ δούλευα 5 με 6 ημέρες σίγουρα. Στην ίδια εργασία μέσα στα καθήκοντα ήταν να καθαρίζεις όλο το μαγαζί συν τις τουαλέτες και μία μέρα μου ζήτησαν να βγάλω και να καθαρίσω τα φίλτρα του aircondition. Ε, κάπου εκεί παραιτήθηκα», θυμάται η Μ.Κ.

Για την Ελπίδα Λυκούδη, σημαντική προϋπόθεση για την ομαλή λειτουργία ενός μαγαζιού και για την αποφυγεί εντάσεων, είναι η σύσταση μιας καλής ομάδας. Τα απρόβλεπτα –είτε από πελάτες είτε από την πίεση της στιγμής– είναι κομμάτι της καθημερινότητας, και το βασικό εργαλείο για να τα διαχειριστείς είναι η ψυχραιμία. Για την ίδια, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι τόσο τα καθήκοντα, όσο τα νυχτερινά ωράρια και η σωματική κόπωση που αυτά συνεπάγονται.

Η Μ.Κ. υποστηρίζει ότι όλες οι γυναίκες, είτε εργάζονται στην εστίαση είτε όχι, γνωρίζουν καλά πως η εργασία στον καπιταλισμό δεν είναι πάντοτε αμειβόμενη και δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στην είσοδο ενός καφέ-μπαρ.

Επισημαίνει ότι, εκτός της σφαίρας του κεφαλαίου, η γυναικεία εργασία συχνά παρουσιάζεται ως προσωπική υπηρεσία: η μητέρα που πλένει τα ρούχα, η γιαγιά που σερβίρει το αγαπημένο φαγητό στο κυριακάτικο τραπέζι, η σύντροφος που προσφέρει ένα ποτό μετά από μια κουραστική ημέρα. Σύμφωνα με την ίδια οπτική, η παροχή υπηρεσιών, η φροντίδα και γενικότερα το service έχουν συνδεθεί από πολλούς με το γυναικείο φύλο.

Είναι αυτή η «θαλπωρή» του σπιτιού ή του νοικοκυριού —δηλαδή την εργασία των αμισθί εργατικών χεριών— που συχνά αναζητούν και οι πελάτες ενός καταστήματος εστίασης, εντοπίζοντάς την, συνειδητά ή υποσυνείδητα, στο πρόσωπο της σερβιτόρας. Τονίζει, ωστόσο, πως σε αυτή την περίπτωση η εργασία δεν είναι αμισθί· αντίθετα, όταν συνοδεύεται από χαμόγελο και καλή εξυπηρέτηση, εντάσσονται στη σχέση και τα φιλοδωρήματα.

«Ο πελάτης έχει a priori εξουσία πάνω στον εργαζόμενο αφού ανάλογα με την απόδοση του ορίζεται και το ποσό του φιλοδωρήματος βάλε και στην εξίσωση να είσαι γυναίκα, μιλάμε για πάρτι εξουσίας. Πως μεταφέρονται τα παραπάνω στην ερώτηση περί φυλετικών διακρίσεων; Οι εργοδότες έχουν συνήθως παραπάνω απαιτήσεις από τις γυναίκες εργαζομένες από άποψη συντονισμού, υπευθυνότητας, ευγενικής εξυπηρέτησης, καθαριότητας κλπ ενώ οι άντρες έχουν το συγχωροχάρτι λόγω ιδιότητας (boys wil be boys etc)».

 

Οι ιστορίες από τη σάλα είναι συχνά απρόβλεπτες. Μία από τις πιο ακραίες στιγμές που θυμάται η Ελπίδα Λυκούδη ήταν όταν μια πελάτισσα δοκίμασε ένα Chablis και, επειδή δεν της άρεσε το προφίλ του, το έφτυσε επιδεικτικά πίσω στο ποτήρι της μέσα στη σάλα, λέγοντας ότι της φάνηκε πολύ ξινό και αλμυρό. «Στην πραγματικότητα το κρασί δεν είχε κάποιο ελάττωμα· απλώς είχε τον χαρακτηριστικό ορυκτό χαρακτήρα του. Είναι από εκείνες τις στιγμές που σε φέρνουν σε αμηχανία, αλλά ταυτόχρονα σου θυμίζουν πόσο σημαντικός είναι ο επαγγελματισμός σε αυτή τη δουλειά».

Όταν τα όρια είναι θολά

Σύμφωνα με πρόσφατα δεδομένα, περίπου 1 στους 3 εργαζόμενους/ες (31,4%) στην Ελλάδα έχει υποστεί σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας. Το πρόβλημα είναι εκτεταμένο, με το 75% των θυμάτων να είναι γυναίκες, ενώ μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό (περίπου 1,6% – 6,4%) προχωρά σε επίσημη καταγγελία, λόγω φόβου επιδείνωσης της κατάστασης (πηγή: ertnews.gr).

«Θα έλεγα ότι η λεκτική βία είναι το ορεκτικό και η σεξουαλική παρενόχληση το κυρίως πιάτο για μία γυναίκα εργαζόμενη στην εστίαση. Το ορεκτικό συνήθως σερβίρετε από τους εργοδότες και το κυρίως πιάτο από τους πελάτες, και ενίοτε vice versa», τονίζει η Μ.Κ.

Παρόλο που η Ελπίδα Λυκούδη δεν έχει βιώσει προσωπικά σεξουαλική παρενόχληση στα χρόνια που εργάζεται στον χώρο – κάτι για το οποίο αισθάνεται τυχερή – γνωρίζει ωστόσο ότι πρόκειται για ζήτημα που εξακολουθεί να υπάρχει και που πολλές γυναίκες έχουν αντιμετωπίσει.

Έχει βρεθεί σε επαγγελματικά περιβάλλοντα όπου τέτοιες συμπεριφορές εμφανίζονταν –και κάποιες φορές ακόμη και υποθάλπονταν– γεγονός που δείχνει πόσο καθοριστική είναι η στάση της διοίκησης. Όπως τονίζει, η λεκτική πίεση ή η απαξιωτική συμπεριφορά, είτε από πελάτες είτε από συναδέλφους, συνδέεται συχνά με βαθύτερα στερεότυπα γύρω από το φύλο και τους ρόλους στον χώρο εργασίας.

Γι’ αυτό θεωρεί ότι το σωστό management έχει μεγάλη ευθύνη: να προστατεύει τους εργαζόμενους, να θέτει σαφή όρια και να διασφαλίζει ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν θεωρούνται φυσιολογικές ή ανεκτές. Η αλλαγή, άλλωστε, δεν μπορεί να έρθει μόνο από τους εργαζόμενους, αλλά απαιτεί μια κουλτούρα σεβασμού και ισότιμης μεταχείρισης.

Οι φωνές και τα ξεσπάσματα από πελάτες είναι δυστυχώς μέσα στο πρόγραμμα για τις εργαζόμενες, αλλά υπάρχουν δυστυχώς πολύ χειρότερα περιστατικά. Στην περίπτωση της Μ.Κ., ήταν όταν παράλληλα με τις σπουδές της σε μία επαρχιακή πόλη, εργαζόταν σε ένα μπαρ.

«Ένα βράδυ έκλεινα μόνη μου και είχε μείνει μόνο ένας πελάτης μεθυσμένος ο οποίος περίμενε να φύγουν όλοι και άρχισε να με πλησιάζει απειλητικά και να προσπαθεί να μπει πίσω από το μπαρ, λέγοντάς μου διάφορα αισχρά λόγια. Είχα τρομοκρατηθεί και κλείστηκα στο μπάνιο γιατί δεν μπορούσα να πάω κάπου αλλού. Τηλεφώνησα στην εργοδότρια μου η οποία κάλεσε την αστυνομία. Τελικά, ήταν γιος αστυνομικού, γνωστού στην περιοχή, και απλώς τον άφησαν να φύγει».

Η εμπειρία της Ε.Π. επιβεβαιώνει ότι η διαφορετική αντιμετώπιση απέναντι στις γυναίκες είναι συχνή. Από την πλευρά των πελατών, λέει, η αμφισβήτηση αφορά συχνά τις γνώσεις και την κατάρτιση μιας γυναίκας στο αντικείμενό της. Ταυτόχρονα, η ευγένεια μιας εργαζόμενης παρεξηγείται πολλές φορές ως φλερτ, κάτι που οδηγεί πολλές γυναίκες να γίνονται πιο αυστηρές στον τρόπο που επικοινωνούν.

Σε επίπεδο εργοδοτών, η ίδια έχει διαπιστώσει ότι είναι πιο δύσκολο για μια γυναίκα να διεκδικήσει αύξηση ή προαγωγή, ενώ οι άντρες ξεχωρίζουν συχνά πιο εύκολα.

Από την πλευρά της, θα ήθελε οι πελάτες να θυμούνται ότι οι άνθρωποι που εργάζονται σε εστιατόρια και wine bar έχουν πραγματική εξειδίκευση στο αντικείμενό τους. «Δεν χρειάζεται να εμπιστευτείτε τον φίλο σας που “ξέρει από κρασί” ή το ChatGPT που είναι η νέα τάση», λέει χαρακτηριστικά.

Όπως προσθέτει, θα μπορούσε να μιλάει για ώρες για τις συμπεριφορές που συναντά: «Οι παντογνώστες, αυτοί που δεν σε αφήνουν να μιλήσεις, αυτοί που νομίζουν πως αγοράζοντας ένα μπουκάλι κρασί αγοράζουν κι εσένα».

Η ίδια πιστεύει ότι δύσκολα υπάρχει γυναίκα στον χώρο που να μην έχει βιώσει κάποια στιγμή παρόμοιες καταστάσεις. Στη δική της περίπτωση έχουν υπάρξει περιστατικά τόσο από πελάτες όσο και από εργοδότες, σε επιχειρήσεις που δεν την προστάτευσαν. Αυτές οι εμπειρίες, όπως λέει, δεν σε αφήνουν να είσαι ο εαυτός σου: χάνεις τον αυθορμητισμό σου και απομονώνεσαι.

«Πίσω από κάθε πρόταση που κάνει η ομάδα της σάλας υπάρχει γνώση, εμπειρία και προετοιμασία. Λίγη περισσότερη ευγένεια και αμοιβαίος σεβασμός μπορούν να κάνουν την εμπειρία πιο ευχάριστη για όλους. Μια μικρή συζήτηση με τη σομελιέ ή την ομάδα του σέρβις μπορεί να αποκαλύψει λεπτομέρειες για το φαγητό και το κρασί που κάνουν το τραπέζι πραγματικά πιο ενδιαφέρον», επισημαίνει η Ελπίδα Λυκούδη.

Για την Α.Σ., τα στερεότυπα εμφανίζονται ακόμη και στις πιο μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Όπως θυμάται, έχει συμβεί να προτείνει η ίδια ένα κρασί και οι πελάτες να ζητούν τελικά να μιλήσουν με τον άντρα συνάδελφό της. Σε μία από τις πρώτες της δουλειές, μάλιστα, όταν ο σύντροφός της βρέθηκε για λίγο στον χώρο για να βοηθήσει με κάποια γεμίσματα, οι εργοδότες έδωσαν σε εκείνον τα κλειδιά της επιχείρησης, παρότι η ίδια εργαζόταν εκεί επί μήνες.

Κατά τη γνώμη της, όταν υπάρχει manager, συχνά προτιμάται ένας άντρας για ευθύνες, αυξήσεις ή ευκαιρίες. Σε γενικές γραμμές, λέει, οι παλιές κακές συμπεριφορές εξακολουθούν να συντηρούνται. Κάθε περιβάλλον είναι διαφορετικό, αλλά στην πλειοψηφία τους αυτές οι νοοτροπίες παραμένουν.

Η ίδια έχει προσπαθήσει να βρει μια ισορροπία ανάμεσα στη φιλικότητα που απαιτεί το σέρβις και στα όρια που χρειάζεται να θέτει. Έχει διαπιστώσει ότι αρκετοί πελάτες –κυρίως άντρες– προσπαθούν να μεταφέρουν τη συζήτηση σε πιο προσωπικά θέματα, ρωτώντας για την ηλικία της ή άλλες λεπτομέρειες που δεν σχετίζονται με τη δουλειά. Όπως λέει, πολλές φορές απαντούσε απλώς για να απομακρυνθεί ή ακόμη και χωρίς να λέει την αλήθεια.

«Όταν δεν βολεύεις, μιλάς πολύ»

Ανάμεσα στους πιο δύσκολους πελάτες, ξεχωρίζει τους θαμώνες που θεωρούν ότι έχουν «μερίδιο» στο μαγαζί επειδή έρχονται συχνά ή επειδή γνωρίζουν τους ιδιοκτήτες. Θυμάται ένα περιστατικό σε wine bar όπου εργαζόταν, όταν ζήτησε από έναν πελάτη να περάσει μέσα για να τηρηθούν οι ώρες κοινής ησυχίας. Εκείνος αντέδρασε ρωτώντας «ποιος το λέει;» και αργότερα έμαθε ότι προσπαθούσε να πείσει άλλους να τη διώξουν από τη δουλειά. Εξίσου δύσκολους θεωρεί τους «νεόπλουτους» πελάτες, τους οποίους –όπως λέει– μπορείς να ξεχωρίσεις εύκολα από τον τρόπο που συμπεριφέρονται.

Η Alessia Bondar, assistant restaurant manager στο Ζιγκοάλα, βλέπει το ζήτημα των ανισοτήτων ως βαθιά δομικό. Όπως λέει, όταν μια γυναίκα μπαίνει σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο εργασίας από μικρή ηλικία, συχνά βρίσκεται στη σκιά κάποιου άλλου. «Για να προχωρήσεις πρέπει να σε συμπαθήσει ένας άντρας και να σε πάρει από το χεράκι. Και δεν πιστεύω στις συμπάθειες», λέει.

Η ίδια αναγνωρίζει ότι η εμφάνισή της –είναι ξανθιά, γαλανομάτα, με έντονο χαμόγελο– έχει παίξει ρόλο στον τρόπο που την αντιμετωπίζουν οι πελάτες. Παρότι αυτό μπορεί να έχει βοηθήσει επαγγελματικά, δεν το θεωρεί απαραίτητα θετικό. Αντίθετα, πιστεύει ότι οι γυναίκες δεν αντιμετωπίζονται όλες με τον ίδιο τρόπο, ειδικά όταν δεν ταιριάζουν σε συγκεκριμένα πρότυπα εμφάνισης. Αναφέρει, για παράδειγμα, περίπτωση φίλης της που δέχτηκε σχόλιο για τα φρύδια της από υπεύθυνη σε μεγάλο κατάστημα εστίασης.

Στην καριέρα της έχει συναντήσει και θετικές και αρνητικές συμπεριφορές από εργοδότες και συναδέλφους. Το βασικό για εκείνη ήταν πάντα να ακουστεί η φωνή της. «Όταν δεν βολεύεις, μιλάς πολύ», λέει, επισημαίνοντας ότι το ζήτημα είναι βαθιά έμφυλο και αντανακλάται ακόμη και στις προσωπικές σχέσεις.

Παρότι βλέπει περισσότερες γυναίκες να παίρνουν ηγετικές θέσεις, αναρωτιέται με ποιο κόστος. Όπως λέει, πολλές φορές για να επιβιώσεις στον χώρο πρέπει να προσαρμοστείς υπερβολικά, κάτι που δημιουργεί έντονο ανταγωνισμό.

Η ίδια δεν έχει βιώσει προσωπικά σεξουαλική παρενόχληση, αλλά έχει ακούσει πολλές ιστορίες από άλλες γυναίκες. Θυμάται μάλιστα μια εμπειρία από όταν ήταν φοιτήτρια, όταν μια εργοδότρια της είπε «να ξέρεις ότι εδώ δεν κάνουμε κονσομασιόν», μόνο και μόνο επειδή φορούσε κόκκινο κραγιόν. Έχει επίσης ακούσει για περιπτώσεις όπου εργοδότες ξεπέρασαν τη γραμμή ανάμεσα στο προσωπικό και το επαγγελματικό. Όπως λέει, αυτά τα περιστατικά υπάρχουν ακόμη, ειδικά σε χώρους που δεν βρίσκονται στο επίκεντρο της δημοσιότητας.

Τα πιο προβεβλημένα μαγαζιά ίσως προσέχουν περισσότερο, σημειώνει, επειδή πλέον η κοινωνία είναι πιο ευαισθητοποιημένη και η δημόσια εικόνα παίζει μεγάλο ρόλο. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύει ότι το σύνολο της κοινωνίας επηρεάζει τις αλλαγές στον κλάδο.

Όσο για τους πελάτες, θεωρεί τους εγωιστές τους πιο δύσκολους. Για την ίδια, το βασικό είναι να θυμόμαστε ότι «όλα λύνονται». Στην εστίαση, λέει, οι άνθρωποι είναι εκεί για να βοηθήσουν και να βρουν μια λύση.

«Σε ένα μαγαζί που εργαζόμουν παλιότερα, κάποιος από μία παρέα που είχα συμπαθήσει πολύ, είχε γενέθλια. Πετάχτηκα λοιπόν για να αγοράσω κεράκια και να τα βάλω πάνω στο γαλακτομπούρεκο που θα τους έβγαζα. Δεν το είδα ως αγγαρεία αλλά ως κομμάτι της εμπειρίας που ήθελα να τους προσφέρω».

 

Η Αννέτα Κακκαβά εστιάζει σε μια ακόμη πτυχή που συχνά μένει αόρατη: τις βιολογικές και σωματικές απαιτήσεις της δουλειάς. Όπως λέει, η έμμηνος ρύση δεν αναγνωρίζεται ουσιαστικά σε κανέναν εργασιακό χώρο, πόσο μάλλον στην εστίαση, όπου η δουλειά είναι βαριά και χειρωνακτική. Βιώνοντας κάθε μήνα δυσμηνόρροια, θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να εργάζεται μέχρι αργά το βράδυ, να κουβαλά τραπέζια και να αντέχει την πίεση της βάρδιας.

Παρά τις συζητήσεις που γίνονται τα τελευταία χρόνια, δεν νιώθει ότι οι συνθήκες έχουν αλλάξει ουσιαστικά, ούτε με νεότερους ούτε με πιο «αριστερούς» εργοδότες. Αναφέρει μάλιστα παράδειγμα από wine bar όπου εργαζόταν, όπου στο απαιτητικό πόστο του μπαρ τοποθετούνταν μόνο γυναίκες, με την πρόφαση ότι είχαν το κατάλληλο ύψος ή ευκινησία – κάτι που η ίδια θεωρεί αβάσιμο.

Όπως λέει, η μεγάλη κινητικότητα προσωπικού στην εστίαση έχει να κάνει και με την έλλειψη προοπτικής. Όταν η ομάδα κρατά όρθιο ένα μαγαζί σε δύσκολες βάρδιες και η μοναδική αναγνώριση είναι ένα μήνυμα ότι «έχουμε να συζητήσουμε πολλά πράγματα την επόμενη εβδομάδα», τότε –όπως σημειώνει– δεν υπάρχει πραγματικό κίνητρο να παραμείνεις.

Και τι σκέφτονται τελικά οι άνθρωποι του σέρβις για τους πελάτες; «Τα χειρότερα», λέει με σοβαρότητα, για να προσθέσει ότι οι πιο δύσκολοι είναι οι «εικονικοί πλούσιοι», εκείνοι που συχνάζουν στα «κουλτουριάρικα μαγαζιά της Αθήνας» και συμπεριφέρονται με επίδειξη. Η ίδια έχει δεχτεί ακόμη και πρόταση με χρήματα για να «κοιμηθεί με κάποιον πελάτη», ο οποίος είχε αφήσει «φιλοδώρημα 180 ευρώ, μαζί με το τηλέφωνό του».

«Κάθε μέρα υποδύεσαι έναν ρόλο», λέει. «Ακούς συνέχεια “εσείς οι γυναίκες κι εσείς οι γυναίκες”». Παρότι υπάρχει συχνά αλληλεγγύη ανάμεσα στις γυναίκες, υπάρχει και η αντίθετη πλευρά: γυναίκες που αποστασιοποιούνται από τις άλλες γυναίκες, υιοθετώντας στερεοτυπικές αντιλήψεις. Για την ίδια, αυτό είναι ένα ακόμη κομμάτι της πατριαρχίας – και ίσως ένα από τα πιο δύσκολα να αντιμετωπιστούν.

Πηγή: onenan.gr

Αποφασισμένοι να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις είναι οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΕΑΒ), μετά την αιφνιδιαστική απόφαση της κυβέρνησης για την κατάργηση του εφάπαξ και τη μείωση του επιδόματος βαρέων και ανθυγιεινών, δηλώνοντας ότι «δεν θα αποδεχθούμε καμία περαιτέρω απαξίωση, καμία περικοπή και καμία προσπάθεια μετακύλισης ευθυνών στις πλάτες μας».

Για τρίτη συνεχόμενη ημέρα, οι εργαζόμενοι έχουν συγκεντρωθεί στην πύλη της ΕΑΒ, πραγματοποιώντας στάση εργασίας, ενώ διαμηνύουν ότι θα προχωρήσουν σε διαρκείς και επαναλαμβανόμενες κοινοποιήσεις μέχρι να δοθούν ουσιαστικές και οριστικές λύσεις.

Την ίδια στιγμή, όπως τονίζεται στην ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας «η διοίκηση επέλεξε τον δρόμο του αυταρχισμού, φτάνοντας στο σημείο να στοχοποιήσει εργαζόμενους με τη συμμετοχή της Ελληνικής Αστυνομίας, γεγονός πρωτοφανές και απολύτως καταδικαστέο για δημόσια επιχείρηση στρατηγικής σημασίας. Δηλώνουμε ξεκάθαρα: δεν εκφοβιζόμαστε, δεν σιωπούμε και δεν υποχωρούμε».

Όπως εξηγούν, «οι ενδοκυβερνητικές συγκρούσεις μεταξύ του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας – που διόρισε τη σημερινή διοίκηση – και του Υπουργείου Οικονομικών – που επιβάλλει ελέγχους και αμφισβητεί υπογραφές της ίδιας κυβέρνησης την περίοδο 2020–2021 – αποκαλύπτουν σκοπιμότητες, τις οποίες τελικά πληρώνουν ξανά οι εργαζόμενοι».

Ακόμα, τονίζουν ότι «το μόνο με το οποίο μερίμνησε η σημερινή διοίκηση ήταν η βελτίωση των δικών της μισθών και προνομίων, εκτός Ενιαίου Μισθολογίου, καθώς και ο διορισμός διευθυντικών στελεχών με το ίδιο προνομιακό καθεστώς. Για τους εργαζόμενους, αντί για λύσεις, επιλέχθηκε η πίεση, η απαξίωση και η στοχοποίηση».

«Η ΕΑΒ δεν απαξιώνεται από τους εργαζόμενους. Απαξιώνεται από πολιτικές επιλογές όλων των κυβερνήσεων που οδηγούν σε παραιτήσεις εξειδικευμένων τεχνικών, αποψιλώνουν το εργοστάσιο από κρίσιμη τεχνογνωσία και υπονομεύουν τη λειτουργία του. Η απαξίωση των εργαζομένων και της ΕΑΒ δεν είναι απλώς εργασιακό ή οικονομικό ζήτημα» σημειώνουν.

Οι εργαζόμενοι διεκδικούν λύσεις που δεν θα περιλαμβάνουν «καμία απολύτως περικοπή, αλλά μόνο πραγματική βελτίωση αποδοχών και όρων εργασίας, ώστε να σταματήσει η αιμορραγία παραιτήσεων και η συνειδητή απαξίωση του εργοστασίου».

Συγκεκριμένα, διεκδικούν: 

Έξοδος από το Ενιαίο Μισθολόγιο και υπογραφή Επιχειρησιακής συλλογικής Συμβάσης εργασίας με σοβαρές αυξήσεις.

Επαναφορά 13ου και 14ου μισθού.

Μετατροπή όλων των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου

Ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις χωρίς την παρέμβαση του Υπουργείου.

Αναλυτικά η ανακοίνωση των εργαζομένων της ΕΑΒ

«Οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΕΑΒ) δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι δεν θα αποδεχθούμε καμία περαιτέρω απαξίωση, καμία περικοπή και καμία προσπάθεια μετακύλισης ευθυνών στις πλάτες μας.

Δεκαπέντε (15) χρόνια μνημονιακών πολιτικών, οι εργαζόμενοι κράτησαν την ΕΑΒ όρθια, με αυταπάρνηση, επαγγελματισμό και υψηλή τεχνογνωσία. Παρά τις τεράστιες ελλείψεις προσωπικού, τις πιέσεις και τις θυσίες, το εργοστάσιο συνέχισε να λειτουργεί χάρη αποκλειστικά στο ανθρώπινο δυναμικό του. Δεν δεχόμαστε καμία περικοπή από τα ήδη ψίχουλα που λαμβάνουμε, είτε αυτά αφορούν μισθούς, είτε συνταξιοδοτικές αποζημιώσεις,

είτε προϋπηρεσίες, είτε άρθρα της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Υπενθυμίζουμε ότι την περίοδο 2020–2021, η πολιτική επιλογή ήταν και πάλι η πλήρης απογύμνωση των εργαζομένων, με στόχο να παραμείνουν μόνο ο βασικός μισθός και το γάλα.

Οι εργαζόμενοι, με τον δίκαιο και ανυποχώρητο αγώνα τους, κατάφεραν τότε να υπογραφεί από τον αρμόδιο Υπουργό τόσο η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας όσο και το επίδομα επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας.

Σήμερα, οι ενδοκυβερνητικές συγκρούσεις μεταξύ του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας – που διόρισε τη σημερινή διοίκηση – και του Υπουργείου Οικονομικών – που επιβάλλει ελέγχους και αμφισβητεί υπογραφές της ίδιας κυβέρνησης την περίοδο 2020–2021 – αποκαλύπτουν σκοπιμότητες, τις οποίες τελικά πληρώνουν ξανά οι εργαζόμενοι.

Την ίδια στιγμή, το μόνο με το οποίο μερίμνησε η σημερινή διοίκηση ήταν η βελτίωση των δικών της μισθών και προνομίων, εκτός Ενιαίου Μισθολογίου, καθώς και ο διορισμός διευθυντικών στελεχών με το ίδιο προνομιακό καθεστώς. Για τους εργαζόμενους, αντί για λύσεις, επιλέχθηκε η πίεση, η απαξίωση και η στοχοποίηση.

Η ΕΑΒ δεν απαξιώνεται από τους εργαζόμενους.

Απαξιώνεται από πολιτικές επιλογές όλων των κυβερνήσεων που οδηγούν σε παραιτήσεις εξειδικευμένων τεχνικών, αποψιλώνουν το εργοστάσιο από κρίσιμη τεχνογνωσία και υπονομεύουν τη λειτουργία του. Η απαξίωση των εργαζομένων και της ΕΑΒ δεν είναι απλώς εργασιακό ή οικονομικό ζήτημα.

Υπονομεύει ευθέως την εθνική κυριαρχία και την άμυνα της χώρας, πλήττοντας μια επιχείρηση στρατηγικής σημασίας, απαραίτητη για την επιχειρησιακή επάρκεια, την αυτονομία και την αποτρεπτική ισχύ της Ελλάδας. Η αποδυνάμωση της ΕΑΒ πλήττει το δημόσιο συμφέρον και την εθνική ασφάλεια.

Παράλληλα, οι εργαζόμενοι της ΕΑΒ, δηλώνουμε ξεκάθαρα πως θα προχωρήσουμε σε διαρκείς και επαναλαμβανόμενες κοινοποιήσεις προς όλα τα αρμόδια Υπουργεία, τα πολιτικά κόμματα, τους θεσμούς και την ελληνική κοινωνία, μέχρι να δοθούν ουσιαστικές και οριστικές λύσεις.

Λύσεις που δεν θα περιλαμβάνουν καμία απολύτως περικοπή, αλλά μόνο πραγματική βελτίωση αποδοχών και όρων εργασίας, ώστε να σταματήσει η αιμορραγία παραιτήσεων και η συνειδητή απαξίωση του εργοστασίου.

Διεκδικούμε:

• Έξοδος από το Ενιαίο Μισθολόγιο και υπογραφή Επιχειρησιακής συλλογικής Συμβάσης εργασίας με σοβαρές αυξήσεις.

• Επαναφορά 13ου και 14ου μισθού.

• Μετατροπή όλων των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου

• Ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις χωρίς την παρέμβαση του Υπουργείου.

Την ίδια στιγμή, η διοίκηση επέλεξε τον δρόμο του αυταρχισμού, φτάνοντας στο σημείο να στοχοποιήσει εργαζόμενους με τη συμμετοχή της Ελληνικής Αστυνομίας, γεγονός πρωτοφανές και απολύτως καταδικαστέο για δημόσια επιχείρηση στρατηγικής σημασίας. Δηλώνουμε ξεκάθαρα: δεν εκφοβιζόμαστε, δεν σιωπούμε και δεν υποχωρούμε.

Η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο.

Και η απάντηση των εργαζομένων θα είναι συλλογική, αποφασιστική και αδιαπραγμάτευτη.

Με εκτίμηση,

Το Δ.Σ. του Σ.Ε.Α.Α.Β.»

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΗΣ

Αλλαγές στον τρόπο χορήγησης και διαχείρισης της ετήσιας κανονικής άδειας έφερε από την 1η Ιανουαρίου η αναμόρφωση της εργατικής νομοθεσίας, χωρίς να θίγεται ο βασικός κορμός των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Οι νέες ρυθμίσεις στοχεύουν κυρίως στην ενίσχυση της ευελιξίας, αλλά και στη μείωση της γραφειοκρατίας για τις επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με το νέο πλαίσιο, το δικαίωμα στην άδεια παραμένει ακέραιο ως προς τη διάρκειά του και τη σύνδεσή του με τα έτη προϋπηρεσίας, ωστόσο αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί μέσα στο έτος.

Η βασική αλλαγή αφορά τη δυνατότητα κατάτμησης της ετήσιας άδειας. Έτσι από την 1η Ιανουαρίου, η άδεια δεν θα χρειάζεται να λαμβάνεται υποχρεωτικά ενιαία, καθώς θεσμοθετείται η τμηματική χορήγησή της, έπειτα από έγγραφη αίτηση του εργαζομένου προς τον εργοδότη.

Η άδεια θα μπορεί να κατανέμεται σε περισσότερα από ένα χρονικά διαστήματα εντός του ίδιου έτους, με σαφείς ελάχιστες διάρκειες. Κάθε τμήμα άδειας θα πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον πέντε συνεχόμενες εργάσιμες ημέρες για όσους εργάζονται με πενθήμερο και έξι ημέρες για το εξαήμερο σύστημα, ώστε να διασφαλίζεται ουσιαστικός χρόνος ανάπαυσης.

Παραμένει, παράλληλα, η ανάγκη συνεννόησης εργοδότη και εργαζομένου για τον χρόνο χορήγησης της άδειας. Σε περιπτώσεις διαφωνίας, εξακολουθεί να υπάρχει η δυνατότητα προσφυγής στην Επιθεώρηση Εργασίας, η οποία λειτουργεί ως μηχανισμός επίλυσης διαφορών.

Σημαντική αλλαγή επέρχεται και στη διοικητική διαδικασία. Από το 2026 καταργείται η υποχρέωση προαναγγελίας της άδειας στο πληροφοριακό σύστημα Εργάνη, μια διαδικασία που μέχρι σήμερα επιβάρυνε τις επιχειρήσεις με πρόσθετες δηλώσεις.

Στη θέση της, εισάγεται η απολογιστική καταχώριση της άδειας, η οποία θα πραγματοποιείται εντός του επόμενου μήνα από τη χορήγησή της. Με τον τρόπο αυτό περιορίζεται το διοικητικό βάρος, ενώ διατηρείται η δυνατότητα ελέγχου από τις αρμόδιες αρχές.

Παρά τις νέες δυνατότητες ευελιξίας, ο πυρήνας της ετήσιας κανονικής άδειας παραμένει αμετάβλητος. Η διάρκειά της εξακολουθεί να καθορίζεται από την προϋπηρεσία και το είδος της εργασιακής σχέσης, ενώ δεν μπορεί να αντικατασταθεί με χρηματική αποζημίωση, παρά μόνο σε περίπτωση λύσης της σύμβασης εργασίας.

Επιπλέον, εξακολουθεί να ισχύει η διάταξη που προβλέπει ότι τουλάχιστον το 50% των εργαζομένων κάθε επιχείρησης πρέπει να λαμβάνει την άδειά του στο διάστημα από Μάιο έως Σεπτέμβριο, παρά τις συζητήσεις που έχουν αναπτυχθεί για μεγαλύτερη ευελιξία στη συγκεκριμένη ρύθμιση.

Η ετήσια άδεια παραμένει αναφαίρετο δικαίωμα των εργαζόμενων και πρέπει να εξαντλείται εντός του ημερολογιακού έτους εντός του οποίου θεμελιώνει το συγκεκριμένο δικαίωμα. Αν δεν δοθεί, μεταφέρεται, αλλά πρέπει να χορηγηθεί το αργότερο έως τις 31 Μαρτίου του επόμενου έτους.

Αν τελικώς δεν ληφθεί, μετατρέπεται σε χρηματική αποζημίωση ως εξής: εφόσον η άδεια δεν χορηγήθηκε με υπαιτιότητα του εργοδότη, τότε οφείλει να καταβάλει τις αποδοχές αδείας αυξημένες κατά 100% (διπλάσιες).

Εάν δεν υπάρχει ευθύνη του εργοδότη, τότε καταβάλλεται το ποσό του μισθού που αντιστοιχεί στις ημέρες (υπόλοιπο) άδειας που δεν πήρε ο εργαζόμενος.

Πηγή: OT

Πίσω από τη γιορτινή λάμψη και τα στολισμένα καταστήματα, η πραγματικότητα για τους εργαζόμενους στον κλάδο του εμπορίου παραμένει δύσκολη, με εντατικές βάρδιες και επικίνδυνες συνθήκες εργασίας.

Η παρέμβαση του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας στην Κυψέλη, την παραμονή των Χριστουγέννων, ανέδειξε τις δυσκολίες αυτές, λίγες μέρες μετά το σοβαρό εργατικό ατύχημα στου Ζωγράφου στις 23 Δεκεμβρίου, όταν τεχνικός εγκλωβίστηκε στο φρεάτιο ανελκυστήρα ενός σούπερ μάρκετ.

«Σούπερ μάρκετ εν μια νυκτί»

Ο Μιλτιάδης Κρητικός, μέλος του ΔΣ της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, περιέγραψε την κατάσταση σε πολλά υποκαταστήματα, κάνοντας λόγο για χώρους που λειτουργούν χωρίς τις απαιτούμενες προδιαγραφές.

Όπως είπε, «έχουμε έρθει σε μία περιοδεία παρέμβασης […] συγκεκριμένα στα καταστήματα σούπερ μάρκετ. Σούπερ μάρκετ τα οποία έχουν γίνει εν μία νυκτί».

Σύμφωνα με τον ίδιο, πρόκειται για χώρους που «έχουν μετατραπεί από πρώην κινηματογράφους, πρώην αποθήκες, μόνο και μόνο για να λειτουργήσουν και να δημιουργήσουν τους τζίρους, χωρίς να έχει ληφθεί το παραμικρό μέτρο για την υγεία και ασφάλεια των εργαζομένων».

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στις συνθήκες φόρτωσης και εκφόρτωσης: «Δεν υπάρχει χώρος παραλαβής. Ξεφορτώνουμε ήλιο, καλοκαίρι, με χιόνι και βροχή το χειμώνα», ενώ περιέγραψε την εικόνα μέσα στα καταστήματα λέγοντας πως «οι καταναλωτές σλάλομ πραγματικά κάνουν μέσα ανάμεσα στα πράγματα για να μπορέσουν να περάσουν».

«Γιορτινές εκπτώσεις στην ασφάλεια»

Σε ανακοίνωση του, ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων καταγγέλλει ότι αυτές τις μέρες παρατηρούνται «γιορτινές εκπτώσεις στην υγεία και την ασφάλεια».

Τα μέλη του σωματείου επισημαίνουν ότι διάδρομοι και έξοδοι κινδύνου κλείνουν από εμπορεύματα, ενώ η έλλειψη προσωπικού δημιουργεί εντατικοποίηση και ψυχολογική πίεση λόγω των μεγάλων αναμονών στα ταμεία. Παράλληλα, θέτουν θέμα για την κυκλοφοριακή συμφόρηση που προκαλούν τα φορτηγά τροφοδοσίας στους δρόμους της πόλης.

Ο κ. Κρητικός στάθηκε και στο οικονομικό σκέλος, αντιπαραβάλλοντας τους μισθούς με την κερδοφορία των επιχειρήσεων. «Σκοτωνόμαστε εδώ μέσα για ένα μεροκάματο, το οποίο είναι μεροκάματο δεκαπενταετίας, ενώ οι τζίροι και τα ποσοστά κέρδους των εταιρειών έχουν φτάσει στο ζενίθ. Οι εξαγορές που γίνονται με ποσά που ζαλίζουν, ενώ για εμάς δεν μεριμνά κανένας πραγματικά».

Το κεντρικό σύνθημα της κινητοποίησης ήταν: «Με καθεστώς γαλέρας των εργατών, αυξάνουνε τα κέρδη των εργοδοτών».

Τα αιτήματά τους

Οι εργαζόμενοι ζητούν «οργάνωση και μαζικότητα» και προβάλλουν σειρά διεκδικήσεων για βελτίωση των συνθηκών εργασίας:

• Διαμόρφωση κατάλληλων χώρων φόρτωσης – εκφόρτωσης με σύγχρονα μέσα.
• Χορήγηση σύγχρονων Μέσων Ατομικής Προστασίας.
• Ουσιαστική παρουσία Ιατρών Εργασίας και Τεχνικών Ασφαλείας στους χώρους δουλειάς.
• Ενίσχυση του προσωπικού με άμεσες προσλήψεις πλήρους απασχόλησης.

Σε πάρα πολύ σοβαρές καταγγελίες για τις οδυνηρές επιπτώσεις της προχειρότητας στην ανακατασκευή των χειρουργείων του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Αθηνών «Άγιος Σάββας», επιπτώσεις τις οποίες η «Εφ.Συν.» έχει επανειλημμένα αναδείξει με δημοσιεύματά της, προχώρησαν τη Δευτέρα οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου. Συγκεκριμένα κατήγγειλαν μεταξύ άλλων σοβαρές μολύνσεις ανοσοκατεσταλμένων ασθενών κατά τη διαδικασία κατεδαφίσεων της ανακατασκευής, μαζικά εγκαύματα των εργαζομένων λόγω έκθεσης σε βλαβερή ακτινοβολία, εξώθηση των καρκινοπαθών για τα χειρουργεία τους στον ιδιωτικό τομέα και πολλά άλλα.

Οι εργαζόμενοι κάνουν επίσης λόγο για κατάσταση ακραίας συγκάλυψης τραγικών ελλείψεων και λαθών από την Διοίκηση και την 1η ΥΠΕ, στον σχεδιασμό και την αποπεράτωση των διαδικασιών του έργου. Συγκεκριμένα καταγγέλλουν:

 

1. «Την καθυστέρηση της παράδοσης των ανακατασκευασμένων χειρουργείων προκειμένου να επαναλειτουργήσουν παρά τις υποσχέσεις. Και όλα αυτά βέβαια με τις ευλογίες της 1ης ΥΠΕ η οποία έδωσε πολύμηνη παράταση χωρίς ρήτρα στον εργολάβο για την ολοκλήρωση του έργου.
2. Τρία τεκμηριωμένα κρούσματα ασπέργιλλου σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς, κατά το τρίμηνο των γκρεμισμάτων στα χειρουργεία, που οδήγησαν σε εσπευσμένη παρέμβαση του ΕΟΔΥ για λήψη εκτάκτων, αν και προφανών, μέτρων που δεν είχαν ληφθεί.
3. Εργατικό ατύχημα στο οποίο δεκάδες εργαζόμενοι υπέστησαν δερματικά και οφθαλμικά εγκαύματα από έκθεση σε UV ακτινοβολία στα «δανεικά» χειρουργεία του «ΕΛΠΙΣ»
4. Την τραγική και επιζήμια καθυστέρηση των ογκολογικών χειρουργείων και την μέσω voucher προώθηση των απελπισμένων καρκινοπαθών στον ιδιωτικό τομέα. Η ίδια η Διοίκηση πριν από μήνες είχε αναφέρει 4μηνη αναμονή! Άραγε που έχει φτάσει τώρα;
5. Την κατασπατάληση ζεστού δημοσίου χρήματος σε εργολάβους και ιδιωτικά ασθενοφόρα ταξί που πηγαινοφέρνουν τους ασθενείς.

Τον περασμένο Φεβρουάριο, με πρόσχημα την έναρξη εργασιών για νέο έργο, έκλεισε με απόφαση Διοικητή ένα ολόκληρο νοσηλευτικό τμήμα (Κ5), το προσωπικό του διαμοιράστηκε στα υπόλοιπα νοσηλευτικά τμήματα μήπως και σώσουμε την κατάσταση και βγαίνουν οι άδειες και οι βάρδιες αλλά μέχρι σήμερα κανένα έργο δεν έχει ξεκινήσει και το προσωπικό δεν επαρκεί. 

Είναι το έργο που ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης φωτογραφιζόταν για την υπογραφή της σύμβασης, άραγε πανηγυρίζει και για τα σχεδόν εδώ και ένα χρόνο κλειστά κρεβάτια του τμήματος; Και τα συνολικά πάνω από 100 ανενεργά κρεβάτια του μεγαλύτερου Ογκολογικού νοσοκομείου της χώρας που δεν λειτουργούν λόγω των τεράστιων ελλείψεων προσωπικού;

 

Ο Σύλλογος Εργαζομένων στο νοσοκομείο "Άγιος Σάββας" απευθύνει 7 κρίσιμα ερωτήματα και ζητά άμεσα απαντήσεις. Συγκεκριμένα

1. Πότε θα επαναλειτουργήσουν τα χειρουργεία του νοσοκομείου στο σύνολό τους και με ποιες εγγυήσεις τεχνικής ασφάλειας μετά από την τεκμηριωμένη διασπορά θανατηφόρων παθογόνων κατά την κατασκευή τους;
2. Πόσες αίθουσες θα ανοίξουν με το ελλιπές προσωπικό που δεν μπορεί να υποστηρίξει πλήρη λειτουργία;
3. Στις 15 Δεκέμβρη τα «δανεικά» χειρουργεία του ΕΛΠΙΣ κλείνουν. Τα χειρουργεία του Αγίου Σάββα θα επαναλειτουργήσουν με κάποια μορφή με τη νέα χρονιά! Τι  σημαίνει αυτό για τους καρκινοπαθείς;
4. Πώς και με τι χρονοδιάγραμμα θα απορροφηθεί η ενιαία λίστα αναμονής στα χειρουργεία;
5. Ποιες πρωτοβουλίες έχουν παρθεί για να λειτουργήσουν άμεσα ΟΛΕΣ οι ανενεργές κλίνες του του νοσοκομείου;
6. Τι ενέργειες έχουν γίνει ώστε να προσληφθεί άμεσα ΟΛΟ το νοσηλευτικό (600 άτομα όλων των ειδικοτήτων) που ζητά η Νοσηλευτική Υπηρεσία με έγγραφό της εδώ και μήνες, ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες και τα κενά σε προσωπικό;
7. Τι ενέργειες έχετε κάνει για να καλυφθούν συνολικά τα τεράστια κενά και σε ΟΛΕΣ τις άλλες ειδικότητες (Ιατρικές, παραϊατρικές, Διοικητικές, Τεχνικές κλπ) που οδηγούν σε ασφυξία που οδηγούν σε ασφυξία την λειτουργία του νοσοκομείου;την λειτουργία του νοσοκομείου»;

Πηγή: efsyn.gr

ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ

Καλά νέα για τους εργαζομένους έρχονται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σχετικά με τον ευρωπαϊκό κατώτατο μισθό.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επιβεβαιώνει το κύρος του μεγαλύτερου μέρους της οδηγίας για επαρκείς κατώτατους μισθούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, ακυρώνει τη διάταξη που απαριθμεί τα κριτήρια τα οποία πρέπει υποχρεωτικά να λαμβάνουν υπόψη τα κράτη μέλη με νόμιμους κατώτατους μισθούς όταν καθορίζουν και επικαιροποιούν τους μισθούς αυτούς, καθώς και τον κανόνα που εμποδίζει τη μείωση των νόμιμων κατώτατων μισθών στην περίπτωση αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής τους

Το χρονικό

Το 2022, η Κομισιόν είχε προτείνει Οδηγία (ΕΕ 2022/2041) που αφορούσε τους επαρκείς κατώτατους μισθούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση και καθόριζε πλαίσιο για να διασφαλιστεί ότι οι κατώτατοι μισθοί σε κάθε κράτος-μέλος επιτρέπουν στους εργαζομένους αξιοπρεπή διαβίωση, λαμβάνοντας υπόψη το κόστος ζωής και το επίπεδο των αμοιβών. Η Οδηγία έδινε στα κράτη-μέλη την ευθύνη για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού τους, αλλά τα υποχρεώνει να τηρούν συγκεκριμένα κριτήρια για να κρίνεται η επάρκειά του.

Όλα ξεκίνησαν όταν η Δανία προσέφυγε στο Δικαστήριο ζητώντας να ακυρωθεί στο σύνολό της η οδηγία για επαρκείς κατώτατους μισθούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι η οδηγία παραβιάζει την κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ της Ένωσης και των κρατών μελών, επειδή συνεπάγεται άμεση επέμβαση στους τομείς του καθορισμού των αμοιβών εντός της Ένωσης και του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι, για τους οποίους αρμόδια σύμφωνα με τις Συνθήκες είναι τα κράτη μέλη.

Το Δικαστήριο δέχεται εν μέρει τα επιχειρήματα της Δανίας. Εντοπίζει τέτοιας φύσης επέμβαση σε δύο διατάξεις της οδηγίας οι οποίες απευθύνονται στα κράτη μέλη με νόμιμους κατώτατους μισθούς και αφορούν τον καθορισμό ή την επικαιροποίηση των μισθών αυτών. Κατά τα λοιπά, ωστόσο, το Δικαστήριο απορρίπτει την προσφυγή της Δανίας και επιβεβαιώνει έτσι το κύρος του μεγαλύτερου μέρους της επίμαχης οδηγίας.

«Μια καλή ημέρα για την κοινωνική Ευρώπη»

Η πρώτη αντίδραση στην σημερινή απόφαση ανήκει στην Ομάδα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. «Η σημερινή απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου σηματοδοτεί μια καλή μέρα για την Κοινωνική Ευρώπη και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Η απόφαση του δικαστηρίου επιβεβαίωσε την εγκυρότητα ενός μεγάλου μέρους της οδηγίας της ΕΕ για τους επαρκείς κατώτατους μισθούς. Αυτό επιβεβαιώνει επίσης αυτό που οι Ευρωπαίοι ζητούν εδώ και καιρό: δίκαιους και επαρκείς μισθούς για όλους», σημειώνουν.

«Σε περιόδους κρίσης κόστους ζωής και στέγασης, αυτό αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα ελπίδας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Μέχρι στιγμής, μόνο οκτώ κράτη μέλη της ΕΕ δεν έχουν εφαρμόσει την οδηγία. Τώρα, προτρέπουμε τα κράτη μέλη και την Επιτροπή να εντείνουν τις προσπάθειές τους για να διασφαλίσουν την ορθή εφαρμογή της οδηγίας. Δεν υπάρχουν πλέον δικαιολογίες για καθυστέρηση», καταλήγουν.

Η απόφαση

Η αντίδραση από την  Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων (ETUC)

Επεξηγήσεις για την απόφαση του Ευρωπαϊκού ΔΙκαστηρίου εξέδωσε η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων (ETUC). Η Συνομοσπονδία χαιρετίζει το γεγονός ότι η Οδηγία της ΕΕ για τον Κατώτατο Μισθό «έχει τεθεί πέρα από κάθε αμφιβολία με τη σημερινή απόφαση του Δικαστηρίου». Το Δικαστήριο επιβεβαίωσε την εγκυρότητα της Οδηγίας και των βασικών της διατάξεων, διασφαλίζοντας ότι ο αγώνας για δίκαιους μισθούς στην Ευρώπη συνεχίζεται σε σταθερή νομική βάση.

Όπως σημειώνεται, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε όλα τα μέτρα που σχετίζονται με την προώθηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, συμπεριλαμβανομένης της απαίτησης για τα κράτη μέλη να υποβάλουν σχέδια δράσης για την αύξηση της κάλυψης των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Ενώ το Δικαστήριο ακύρωσε το Άρθρο 5(2) – το οποίο περιείχε τα λεπτομερή κριτήρια για την αξιολόγηση της επάρκειας των νόμιμων κατώτατων μισθών – επιβεβαίωσε τις άλλες διατάξεις της Οδηγίας, συμπεριλαμβανομένου του Άρθρου 5(1) που συνδέει τους κατώτατους μισθούς με την επάρκεια, με στόχο την επίτευξη αξιοπρεπούς βιοτικού επιπέδου, και του Άρθρου 5(4), το οποίο περιλαμβάνει το «όριο ευπρέπειας» με βάση το 50% του μέσου μισθού και το 60% του μέσου μισθού ως βασικά σημεία αναφοράς για την αξιολόγηση της επάρκειας. «Αυτά τα σημεία αναφοράς παραμένουν δεσμευτικά εργαλεία για την καθοδήγηση του δίκαιου καθορισμού νόμιμων κατώτατων μισθών και τη διασφάλιση ότι οι κατώτατοι μισθοί προστατεύουν τους εργαζόμενους από τη φτώχεια των εργαζομένων», αναφέρει η ανακοίνωση.

Η Έσθερ Λυντς, Γενική Γραμματέας της ETUC, δήλωσε: «Αυτή η απόφαση επιβεβαιώνει ότι η Οδηγία για τον Κατώτατο Μισθό παραμένει σταθερή – η ΕΕ μπορεί και πρέπει να ενεργήσει για δίκαιους μισθούς. Ο πυρήνας της Οδηγίας παραμένει άθικτος, συμπεριλαμβανομένων των ορίων 50% και 60% αξιοπρέπειας. Αλλά διαγράφοντας το άρθρο που εξηγούσε τον τρόπο μέτρησης της επάρκειας, το Δικαστήριο κατέστησε ακόμη πιο σαφές ότι χρειαζόμαστε ισχυρότερους, εκτελεστούς κανόνες για να κάνουμε τη δίκαιη αμοιβή πραγματικότητα».

Η ETUC καλεί τα κράτη μέλη να σταματήσουν την προσέγγιση «περιμένετε και δείτε» και να προχωρήσουν στην πλήρη εφαρμογή της Οδηγίας, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης των κατώτατων ορίων μισθών για την επίτευξη των κριτηρίων επάρκειας και της υιοθέτησης εθνικών σχεδίων δράσης για την αύξηση της κάλυψης των συλλογικών διαπραγματεύσεων στο 80%. Οι κυβερνήσεις έχουν πλέον πλήρη νομική βεβαιότητα – η Οδηγία είναι σταθερή και πρέπει να εφαρμοστεί.

Είναι σημαντικό ότι τα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ με νόμιμους κατώτατους μισθούς παραμένουν δεσμευμένα από τη Σύμβαση Αρ. 131 της ΔΟΕ, η οποία ορίζει τα ίδια ακριβώς κριτήρια που ακυρώθηκαν από το Δικαστήριο – συμπεριλαμβανομένου του κόστους ζωής, των επιπέδων παραγωγικότητας και των οικονομικών παραγόντων που σχετίζονται με τους αξιοπρεπείς μισθούς. Αυτές οι διεθνείς υποχρεώσεις παραμένουν σε ισχύ και πρέπει να καθοδηγούν την εθνική εφαρμογή.

Η ETUC καλεί την Επιτροπή να υποβάλει αμέσως Σύσταση για την υποστήριξη της εφαρμογής της Οδηγίας παρέχοντας πρόσθετα κριτήρια καθοδήγησης και εργαλεία συντονισμού για την παροχή επαρκών νόμιμων κατώτατων μισθών που διασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης και για να διασφαλιστεί η ανοδική σύγκλιση των μισθών στην Ευρώπη.

«Η Οδηγία είναι σταθερή, αλλά χρειάζεται σταθερή εφαρμογή. Οι εργαζόμενοι χρειάζονται πραγματικές αυξήσεις μισθών και πραγματική διαπραγματευτική ισχύ, όχι νομικά κενά. Η Ευρώπη πρέπει να διασφαλίσει ότι κάθε εργαζόμενος κερδίζει έναν μισθό που πληροί το όριο της αξιοπρέπειας, και να προωθήσει αποτελεσματικά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και να αυξήσει την κάλυψη των συλλογικών διαπραγματεύσεων», πρόσθεσε ο Lynch.

Η ETUC υπενθυμίζει επίσης ότι όλες οι χώρες της ΕΕ δεσμεύονται από τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, ο οποίος απαιτεί αποτελεσματικούς μηχανισμούς για την εξασφάλιση δίκαιων και επαρκών μισθών και την προώθηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Η ETUC ανησυχεί ιδιαίτερα για την κατάργηση της διάταξης που εμπόδιζε τη χρήση της αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής ως λόγου για τη μείωση των νόμιμων κατώτατων μισθών, αλλά υπενθυμίζουμε στα κράτη μέλη ότι το Άρθρο 16 τα εμποδίζει να μειώσουν ή να καταργήσουν τους κατώτατους μισθούς

Πηγή: efsyn.gr

ΣΤΑΘΗΣ ΓΚΟΤΣΗΣ

Προ ημερών το Documento αποκάλυψε το έγγραφο με τις χουντικής έμπνευσης προβλέψεις παρακολούθησης των υπαλλήλων του υπουργείου Πολιτισμού (ΥΠΠΟ) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το οποίο έστειλε σε όλες τις υπηρεσίες και τους υπαλλήλους ο υπηρεσιακός γραμματέας του ΥΠΠΟ Δημήτριος Μήλιος στις 29 Οκτωβρίου. 

«Το Υπουργείο Πολιτισμού παρέχει κατευθύνσεις στους υπαλλήλους αναφορικά με την αποδεκτή συμπεριφορά τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης», έγγραφε σε κάποιο σημείο του το 75σέλιδο κείμενο με τίτλο «Γενική Πολιτική Ασφάλειας Πληροφοριών του Υπουργείου Πολιτισμού». Και συνέχιζε: «Η διαδικτυακή παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρακολουθείται συστηματικά, ώστε να εντοπίζεται και να αντιμετωπίζεται εγκαίρως δημοσιευμένο υλικό που θα μπορούσε να έχει αρνητικό αντίκτυπο στο Υπουργείο Πολιτισμού. […] Οι υπάλληλοι οφείλουν να συμμορφώνονται με τις πολιτικές του Υπουργείου Πολιτισμού κατά τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην ιδιωτική τους ζωή, καθώς δύναται να θεωρηθεί ότι – έστω και ατύπως – εκπροσωπούν δημοσίως το Υπουργείο Πολιτισμού. Οφείλουν να διασφαλίζουν ότι οι ιδιωτικές δραστηριότητές τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν αντιτίθενται στις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει στο πλαίσιο της συνεργασίας τους με το Υπουργείο και διαχωρίζουν σαφώς την ιδιωτική παρουσία τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από την επίσημη εκπροσώπηση του Οργανισμού».

Μετά τη δημοσιοποίηση του θέματος και τις γενικευμένες αντιδράσεις που σημειώθηκαν, το ΥΠΠΟ «μάζεψε» άρον άρον το έγγραφο και αναδιατύπωσε το επίμαχο σημείο ως εξής: «Το Υπουργείο Πολιτισμού παρέχει κατευθύνσεις στους υπαλλήλους του αναφορικά με την αποδεκτή συμπεριφορά τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όταν αυτή συναρτάται με υπηρεσιακούς και μόνο σκοπούς. […] Η διαδικτυακή παρουσία του Υπουργείου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρακολουθείται, ώστε να εντοπίζεται και να αντιμετωπίζεται εγκαίρως δημοσιευμένο υλικό που θα μπορούσε να έχει αρνητικό αντίκτυπο στο Υπουργείο Πολιτισμού». Η τελευταία, μάλιστα, παράγραφος απαλείφθηκε εντελώς! 

Σφοδρές αντιδράσεις των εργαζομένων

Είχε προηγηθεί αρχικά σφοδρή ανακοίνωση της Ενωτικής Αγωνιστικής Κίνησης εργαζομένων στο ΥΠΠΟ με τίτλο «Υπάρχουν πολλοί μιμητές του Ερντογάν στο Υπουργείο Πολιτισμού;», που, αφού συνοψίζε την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα πληροφοριακά και ψηφιακά συστήματα εργασίας του ΥΠΠΟ, μεταξύ άλλων ανέφερε: «Σε αυτό το Υπουργείο, ο Υπηρεσιακός Γραμματέας εξέδωσε Απόφαση με την οποία “εγκρίνει” την “Πολιτική Ασφάλειας” του Υπουργείου Πολιτισμού. Το εγχειρίδιο αφορά μόνο την “κυβερνοασφάλεια” – την ασφάλεια της εργασίας των υπαλλήλων στα μπουντρούμια της Μπουμπουλίνας, με τους φοριαμούς να κλείνουν τους διαδρόμους, δεν την έχει σκεφτεί ο Υπηρεσιακός Γραμματέας. Η κυβερνοασφάλεια τον μάρανε»! Και επιπλέον: «Καταρχάς να ενημερώσουμε τον συντάκτη του εγγράφου ότι δεν έχουμε “συνεργασία με το Υπουργείο”, έχουμε υπαλληλική σχέση με το Υπουργείο – και μάλιστα πιο μακροχρόνια από αυτήν της όποιας πολιτικής ηγεσίας. Η υπαλληλική σχέση διέπεται από συγκεκριμένους νόμους και διατάξεις, που δεν “αλλάζουν” κατά το δοκούν με αποφάσεις του Υπηρεσιακού Γραμματέα», απαριθμώντας τις σχετικές με το θέμα νομοθετικές προβλέψεις. 

Σε αυστηρούς τόνους ήταν και η αντίδραση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ), κάνοντας λόγο για «ανεπίτρεπτη παρέμβαση στην ιδιωτική ζωή και στην ελευθερία έκφρασης […] για μια αδιανόητη απόφαση ελέγχου της ιδιωτικής ζωής και της ελευθερίας έκφρασης των υπαλλήλων, που θυμίζει μαύρες εποχές στη σύγχρονη ιστορία της χώρας» και ζητώντας την άμεση απαλοιφή των επίμαχων σημείων από την απόφαση, επικαλούμενος το Σύνταγμα και την προστασία των προσωπικών δεδομένων.

Αντιδράσεις από τα κόμματα

Το θέμα πήρε γρήγορα και πολιτικές διαστάσεις με το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής να επισημαίνει ότι η συγκεκριμένη οδηγία «υπερβαίνει τον σκοπό και τα όρια του Πλαισίου, δεν έχει καμία σχέση με κυβερνοασφάλεια και παραβιάζει ευθέως το Σύνταγμα, τον GDPR και το βασικό σώμα προστασίας των δικαιωμάτων των δημοσίων υπαλλήλων».

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος με ανακοίνωση του Τμήματος Πολιτισμού έκανε λόγο για «ευθύ πλήγμα που στρέφεται κατά της δημοκρατίας, της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, της ακώλυτης διατύπωσης γνώμης και ασφαλώς ανασύρει στην μνήμη κάθε δημοκράτη πολίτη σκοτεινές στιγμές από την νεότερη ιστορία της χώρας». 

Επιπλέον, με πρωτοβουλία της βουλευτή Επικρατείας Πόπης Τσαπανίδου, της βουλευτή Κοζάνης Καλλιόπης Βέττα και του βουλευτή Δράμας Θεόφιλου Ξανθόπουλου, κατατέθηκε ερώτηση και αίτηση κατάθεσης εγγράφων (ΑΚΕ) προς την υπουργό Πολιτισμού, καθώς και προς τους Υπουργούς Εσωτερικών και Ψηφιακής Διακυβέρνησης, σχετικά με τις καταγγελλόμενες πρακτικές παρακολούθησης της διαδικτυακής παρουσίας των υπαλλήλων του υπουργείου Πολιτισμού. Οι βουλευτές σημείωναν πως «εγείρονται σοβαρά ζητήματα θεσμικού χαρακτήρα που αφορούν τα όρια της διοικητικής καθοδήγησης, την προστασία της ιδιωτικής ζωής και την κατοχύρωση της ελευθερίας της έκφρασης των δημοσίων υπαλλήλων», υπογραμμίζοντας «ότι η ελευθερία της έκφρασης είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα και δεν μπορεί να περιορίζεται με κανονιστικές διατάξεις που υπερβαίνουν το πλαίσιο των νόμιμων υπηρεσιακών υποχρεώσεων». 

Τέλος, για αντισυνταγματικό Μεσαίωνα που πλανάται πάνω από τη χώρα εδώ και καιρό έκανε λόγο σε ανακοίνωσή της η βουλευτής της Νέας Αριστεράς, Σία Αναγνωστοπούλου, σημειώνοντας πως «η αδιανόητη εντολή που εξέδωσε το Υπ. Πολιτισμού δείχνει πως η επιστροφή μας σε γκρίζες ζώνες της σύγχρονης ιστορίας όλο και βαθαίνει». 

Πηγή: documentonews.gr

Κλεάνθης Γρίβας

Δημοσιεύτηκε στο περ. Πλατεία (Άνοιξη 2005) και στην εφημ. Μακεδονία (28-10-2006)

20 Οκτωβρίου 2025

Ξαναδιαβάζοντας αυτό το κείμενο που χρονολογείται από το 2005 και 2006, είχα την εντύπωση πως σκιαγραφούσε την κατασκευασμένη κρίση που βιώνουμε με τραγικό τρόπο από το 2010 και μετά.

«Το 1896,οι προγονοί μας σήκωναν τη γροθιά ψηλά απαιτώντας «8ωρο».

Το 2012,τα παιδιά μας θα διαδηλώνουν προβάλλοντας το ίδιο αίτημα.

Προς δόξα των πάσης φύσεως κομισάριων (μίσθαρνων οργάνων και γελωτοποιών) της κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας».

 

Η ΔΗΘΕΝ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ» Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ: Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Στο ερώτημα «τι είναι η παγκοσμιοποίηση;», η πλέον σαφής και καθαρή απάντηση δόθηκε από τον Ντάβιντ Ροκφέλερ, έναν από τους βασικότερους παράγοντες αυτής της διεργασίας: Μια κατάσταση στα πλαίσια της οποίας «κάποιος πρέπει να πάρει τη θέση της κυβέρνησης και, κατά τη γνώμη μου, οι Επιχειρήσεις είναι οι μόνες λογικές οντότητες που μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο».  (DavidRockefeller, NewsweekInternational, 1/2/1999). Αυτό σημαίνει ότι:

• οι διάφορες χώρες μετατρέπονται σε απλές θυγατρικές επιχειρήσεις των μεγάλων πολυεθνικών,
• η πολιτική μετατρέπεται σε μάνατζμεντ (διαχείριση), και
• οι πολιτικοί μεταμορφώνονται σε μισθωτούς λακέδες-μάνατζερ (διαχειριστές) των πολυεθνικών εταιρειών.

Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Από την τρίτη μεταπολεμική δεκαετία, ολόκληρος ο κόσμος έχει μπει σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης που θίγει όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Η κρίση πυροδοτήθηκε από την πελώρια επιχείρηση για την αμερικανοποίηση της παγκόσμιας οικονομίας που αποδόθηκε με τον όρο «παγκοσμιοποίηση», η οποία ξεκίνησε με τη νομισματική κρίση του Μαΐου του 1971.

Με βασικά εργαλεία το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Παγκόσμια Τράπεζα (ΠΤ), τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) και τα καταστρεπτικά ιδεολογήματα της παγκοσμιοποίησης, της ελεύθερης αγοράς και της (αδύνατης) απεριόριστης ανάπτυξης, η διαδικασία της μεθοδευμένης κρίσης επιταχύνθηκε τρομακτικά μετά την κατάρρευση των λενινιστικών-σταλινικών καθεστώτων που λειτουργούσαν ως σχετικός αποτρεπτικός παράγοντας, με αποτέλεσμα:

1. Στο πεδίο της υλικής παραγωγής, να συνειδητοποιείται με όλο και πιο τραγικό τρόπο το γεγονός ότι ο βιομηχανικός πολιτισμός έφτασε στα φυσικά όρια της «ανάπτυξής» του, εξαντλώντας με μη-αντιστρεπτό τρόπο τις υλικές προϋποθέσεις της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους.
2. Στο πεδίο της οικονομίας, να επιτελείται μια χωρίς προηγούμενο κατεδάφιση όλων των ρυθμιστικών κανόνων που καθόριζαν τις σχέσεις εργασίας και κεφαλαίου, με αποτέλεσμα τη μετατροπή του εργαζόμενου σε «πράγμα», την αλλοίωση του περιεχόμενου της εργασίας, τη δραματική αύξηση της ανεργίας στον «αναπτυγμένο» κόσμο, την εξ’ αυτής, επίταση όλων των φαινομένων της κοινωνικής παθολογίας και την επιδείνωση της ανελέητης εκμετάλλευσης του «τρίτου» κόσμου.
3. Στο πολιτιστικό πεδίο, να συντελείται μια χωρίς προηγούμενο διάλυση της «πολιτιστικής δημιουργίας της θεσμισμένης κοινωνίας» με τη συστηματική καταστροφή της κριτικής λειτουργίας και τη διαμόρφωση ενός «υπερεκπολιτισμένου και νεοαναλφάβητου κοινού» προορισμένου να καταναλώνει σκουπίδια.

 

Μέσα σε τριάντα χρόνια, όλες οι προηγούμενες βεβαιότητες και οι σταθεροποιητικές αξίες αποδεικνύονται ανενεργές και αμφισβητούνται ή ανατρέπονται. Όλοι οι κοινωνικοποιητικοί θεσμοί(οικογένεια, σχολείο, κλπ) προβάλλουν απολύτως ανίκανοι να λειτουργήσουν αποτελεσματικά στις νέες, δραστικά μεταλλαγμένες. συνθήκες, ενώ οι άλλοι θεσμοί(δίκαιο, οικονομία, εκπαίδευση, επιστήμη) που για αιώνες συντελούσαν στη διατήρηση και την αναπαραγωγή της κοινωνικής συνοχής, μεταμορφώνονται «ανεξήγητα» σε παράγοντες της κοινωνικής αποσάθρωσης.

Ολόκληρο το ψυχοδιανοητικό, φαντασιακό και υλικό σύμπαν που καθόριζε τη διάπλαση και τη νοηματοδότηση της ανθρώπινης ύπαρξης, αποσυντίθεται ταχύτατα και καμιά προοπτική ή διεκδίκηση μιας άλλης, καινούργιας και ποιοτικά διαφορετικής, ανασυγκρότησής του δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Και σ’ αυτό ακριβώς έγκειται η ιστορικά μοναδική τραγωδία της εποχής μας.

Η επιχείρηση αμερικανοποίησης της παγκόσμιας οικονομίας που προβλήθηκε και επιβλήθηκε ως «παγκοσμιοποίηση», απλώς επαλήθευσε μετά από μισό αιώνα, την διαπίστωση του KarlPolanyi, σύμφωνα με την οποία: «Το να αφήνεις το μηχανισμό της αγοράς να είναι ο μόνος διευθυντικός παράγοντας της μοίρας των ανθρώπων και του φυσικού τους περιβάλλοντος… θα οδηγήσει σε κατεδάφιση της κοινωνίας».(Karl Polanyi: TheGreatTransformation, 1944, σ. 73).

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ: Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Τα γεγονότα που σφραγίζουν την περίοδο από το χρηματιστηριακό κραχ του 1987 μέχρι τη «νομιμοποίηση» των «ανθρωπιστικών» στρατιωτικών επεμβάσεων, είναι:

1) Το χρηματιστηριακό κραχ του 1987.

2) Η αμερικανική επέμβαση στα πετρέλαια του Περσικού Κόλπου.

3) Η διαφοροποίηση της πολιτικής των επιτοκίων.

4) Η προσπάθεια για διαμόρφωση κλίματος «ευφορίας και ανάπτυξης» της παγκόσμιας οικονομίας από το διάστημα 1993-1995 (κυρίως, μέσω της μεταφοράς κεφαλαίου στα Emerging Markets των ασιατικών χωρών, της Ρωσίας, της Ιαπωνίας, της Λατινικής Αμερικής).

5) Η προσπάθεια των ευρωπαϊκών χωρών για την πραγμάτωση της ΟΝΕ και την επιτάχυνση της διαδικασίας για ολοκλήρωση της «Ευρωπαϊκής Ένωσης».

6) Η προσπάθεια να μικρύνουν οι «μαύρες τρύπες» της οικονομίας στις ΗΠΑ, τις χώρες της ΝΑ Ασίας, τη Ρωσία και την Ιαπωνία.

7)Η ισχυροποίηση των παγκόσμιων οικονομικών ιδρυμάτων, των «θεσμικών» επενδυτών του παγκόσμιου χρηματιστηριακού λόμπι (Σόρος, Γκόλντσμίθ, Γκρίνσπαν, οι 5-6 ισχυρότερες τράπεζες του κόσμου, κ.α.), με τρόπο ώστε στον 21ο αιώνα να είναι πλήρως απαλλαγμένες από όποιους περιορισμούς θα μπορούσαν να προβάλλουν τα κράτη – έθνη, καινα επιβάλλουν το νέο πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό statusquo σε ολόκληρο τον πλανήτη.

8) Η προσπάθεια για αέναη αύξηση του κέρδους, ανεξάρτητα από όποιο ανθρώπινο και κοινωνικό κόστος.

Σ’ αυτή την, εν εξελίξει, φάση της διαδικασίας της δήθεν «παγκοσμιοποίησης» (που θα είναι και η πλέον δύσκολη για όλες τις χώρες του κόσμου), στόχος είναι η επιβολή ενός ενιαίου μοντέλου –

οικονομικού, νομικού, πολιτικού, ιδεολογικού και πολιτιστικού –σε ολόκληρο τον πλανήτη, το οποίο αποφασίζεται από μια ασήμαντη οικονομική ολιγαρχία και επιβάλλεται ερήμην των λαών.

Όπως είναι ευνόητο, η επιτυχία του καπιταλιστικού εγχειρήματος σ’ αυτή τη φάση, εξαρτάται από την ικανότητα της οικονομικής ολιγαρχίας:

1)Να εκμηδενίσει την αντίσταση των λαών.

2)Να ολοκληρώσει την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους.

3)Να άρει και τα τελευταία εμπόδια στην ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων και των επενδύσεων(με διαφαινόμενη τραγική κατάληξη την επιβολή της προωθούμενης «Πολυμερούς Συμφωνίας Επενδύσεων» – Μ.Α.Ι.) και

4)Να μετατρέψει όλες τις χώρες σε θυγατρικές των πολυεθνικών εταιρειών, πράγμα που αποτελεί την εκ ουκ άνευ προϋπόθεση για τη δημιουργία «νέων» αγορών από τον χώρο των «παλαιών».

Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων κάνει να διαφαίνεται στον ορίζοντα μια επικείμενη κρίση που θα είναι πολλαπλά ισχυρότερη και καταστρεπτικότερη από την κρίση του 1929-31. Τα στοιχεία που τη συνθέτουν είναι ήδη παρόντα:

1) Η ανεργία, που προκύπτει από το γεγονός ότι οι πολυεθνικές εταιρείες (στον παραγωγικό μεταποίητικό, εμπορικό, χρηματοοικονομικό και τραπεζικό τομέα), στρέφονται στο φτηνό εργατικό δυναμικό και στη μείωση του εργατικού δυναμικού.

2) Το κοινωνικό κόστος, που δημιουργείται από την οργάνωση της παγκόσμιας οικονομίας με βάση τα συμφέροντα του διεθνοποιημένου κεφαλαίου, το οποίο εκφράζεται με:

α) τη συμπίεση του εισοδήματος και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων,

β) την ανατροπή της προστατευτικής εργασιακής νομοθεσίας,

γ) την αποσάθρωση των ασφαλιστικών θεσμών και ρυθμίσεων.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο:

α) Η εργασία μετασχηματίζεται σε «απασχόληση».

β) Ο εργαζόμενος μετατρέπεται σε «απασχολήσιμο».

γ) Τα ωράρια (δεσμευτικές γενικές ρυθμίσεις του χρόνου εργασίας)καταργούνται,

δ) Τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα ανατρέπονται. Και

ε) Η πλειοψηφία του πληθυσμού μεταπίπτει σε μια κατάσταση γενικευμένης φτώχειας.

3) Η τεχνολογία δίνει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μόνο στις μεγάλες εταιρίες, και συμβάλλει στη δημιουργία μονοπωλιακών και ολιγοπωλιακών καταστάσεων, εντείνοντας στο έπακρο τον ανταγωνισμό (εξαιτίας του ότι η καταναλωτική τεχνολογία αχρηστεύεται σε μικρό χρονικό διάστημα).

4) Η μείωση των διαθέσιμων αναγκαίων πρώτων υλών και των ενεργειακών πηγών και, κατά συνέπεια, την επιδείνωση των συγκρούσεων για τον έλεγχό τους.

5) Η αύξηση του πληθυσμού της γης

6) Η μόλυνση και καταστροφή του περιβάλλοντος και η δηλητηρίαση των υλικών πηγών της ζωής (αέρας, νερό, τροφές).

Η διαρκής επιδείνωση αυτών των προβλημάτων οδηγεί εξ΄ αντικειμένου σε μια παγκόσμια χρεοκοπία (ή κρίση) και την (εξ’ αυτής αναγκαία) παγκόσμια ύφεση, με επακόλουθο τη μαζική παραγωγή φτώχειας, δυστυχίας και πείνας.

Η συνδυασμένη δράση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Παγκόσμιας Τράπεζας(ΠΤ) και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ)έχει ως στόχο την επιδείνωση των όρων συναλλαγής ανάμεσα στο Βορρά και το Νότο, προς όφελος του Βορρά και σε βάρος του Νότου, με τη συνεχή μείωση των τιμών των πρώτων υλών που ληστεύονται από τις υπανάπτυκτες χώρες και την παράλληλη συνεχή αύξηση των τιμών των βιομηχανικών προϊόντων που εισάγονται σ’ αυτές. Πράγμα που συνεπάγεται αναγκαία ένα προφανές αποτέλεσμα: Η ανάπτυξη του Βορρά να έχει ως προϋπόθεση και βασίζεται στο φραγμό της ανάπτυξης του Νότου και τη διαρκώς αυξανόμενη εξαθλίωσή του. (Σημείωση: Στη δεκαετία του 1980, το εξωτερικό χρέος των χωρών του Τρίτου Κόσμου έφτασε στο αστρονομικό ποσό του 1,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.).

Η καπιταλιστική οικονομία(ιδιωτική και κρατική)που στηρίζεται στη διαρκή διεύρυνση του κεφαλαίου μέσω της μεγιστοποίησης του κέρδους και της αέναης μετατροπής του σε πρόσθετο κεφάλαιο (με τη βοήθεια της τεχνολογικής ανανέωσης και της καταναγκαστικής διεθνοποίησης της δήθεν «ελευθερίας της αγοράς»), έχει επιβάλει το μοντέλο και τους κανόνες της σε κάθε γωνιά του πλανήτη μέσω της διασύνδεσης των αγορών, επιδιώκοντας μια «ανάπτυξη» που, είναι πια φανερό ότι, απειλεί την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

ΟΠΩΣ ΕΓΡΑΦΑ ΤΟ 2006:

Κατά την άποψή μου, η σημερινή φάση της δήθεν «παγκοσμιοποίησης»:

(α) θα είναι η πιο δύσκολη για όλες τις χώρες του κόσμου και

(β) θα έχει ως ορόσημό της το έτος 2012, με στόχο την επιβολή ενός ενιαίου οικονομικού, νομικού, πολιτικού, ιδεολογικού και πολιτιστικού μοντέλου σε ολόκληρο τον πλανήτη, το οποίο θα αποφασίζεται από μια ασήμαντη οικονομική ολιγαρχία και θα επιβάλλεται ερήμην των λαών.

Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, η θέση των εργαζομένων θα επιδεινώνεται διαρκώς:

«Το κοινωνικό κόστος, που δημιουργείται από την οργάνωση της παγκόσμιας οικονομίας με βάση τα συμφέροντα του διεθνοποιημένου κεφαλαίου, εκφράζεται με:

(α) τη συμπίεση του εισοδήματος των εργαζομένων και του βιοτικού τους επιπέδου,

(β) την ανατροπή της προστατευτικής εργασιακής νομοθεσίας,

(γ) την αποσάθρωση των ασφαλιστικών θεσμών και ρυθμίσεων.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η εργασία μετασχηματίζεται σε «απασχόληση» και ο εργαζόμενος σε «απασχολήσιμο», τα ωράρια (δεσμευτικές γενικές ρυθμίσεις του χρόνου εργασίας) καταργούνται, τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα ανατρέπονται και η πλειοψηφία του πληθυσμού μεταπίπτει σε μια κατάσταση γενικευμένης φτώχειας». (περιοδικό Πλατεία)

Το 1896, οι προγονοί μας σήκωναν τη γροθιά ψηλά απαιτώντας  «8ωρο».

Το 2012, τα παιδιά μας θα διαδηλώνουν προβάλλοντας το ίδιο αίτημα.

Προς δόξα των πάσης φύσεως κομισάριων (μίσθαρνων οργάνων και γελωτοποιών) της ιδιωτικής και κρατικής κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: ΜΕΤΑ 20 ΕΤΗ – ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ 65 ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

(«Πάμε, κι όπου βγει»)

«Ολοταχώς για εβδομάδα 65 ωρών εργασίας. Πλήρης ανατροπή βασικών εργασιακών δικαιωμάτων (όπως οι υφιστάμενες ελάχιστες αμοιβές ανά ευρωπαϊκή χώρα, αλλά και το ωράριο εργασίας με τη σημερινή του μορφή) αναμένεται να επέλθει με δύο οδηγίες που προωθούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τη φιλοδοξία να εγκριθούν εντός του 2006.

• Η οδηγία για τον χρόνο εργασίας ανατρέπει το υφιστάμενο καθεστώς, καθώς προβλέπει ελαστικό ωράριο που φθάνει ως τις 65 ώρες την εβδομάδα, ενώ με ατομικές συμβάσεις μπορεί να αυξηθεί και πέραν αυτού του ορίου. Ο επιπλέον χρόνος δεν αμείβεται υπερωριακά και αναπληρώνεται με ρεπό ή αντίστοιχα μειωμένη απασχόληση. Ήδη στη χώρα μας ισχύει ο ελαστικός χρόνος απασχόλησης ως 10 ώρες ημερησίως».
• Η οδηγία Μπολκεστάιν επανέρχεται στη δημοσιότητα καθώς αναμένεται να υιοθετηθεί τον Νοέμβριο από το Ευρωκοινοβούλιο. Προβλέπει ότι κάθε επιχείρηση θα αμείβει τους εργαζομένους με τους μισθούς της χώρας από την οποία προέρχονται» (Το ΒΗΜΑ, 22/10/2006)

(Βλ. και το «Πιάνει δουλειά ο πολωνός υδραυλικός»– Το Βήμα 18/03/2010:

https://www.tovima.gr/2010/03/18/finance/pianei-doyleia-o-polwnos-ydraylikos/ )

Πηγή: zougla.gr

Το συνδικάτο εργαζομένων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) προσφεύγει στη δικαιοσύνη, κατηγορώντας τη διοίκηση ότι προσπαθεί να φιμώσει και να εκφοβίσει τους εκπροσώπους του, παραβιάζοντας τις αρχές της ευρωπαϊκής δημοκρατίας. Ο ΕΚΤ απορρίπτει της κατηγορίες.

Σύμφωνα με ρεπορτάαζ του POLITICO, η υπόθεση κατατέθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στις 13 Οκτωβρίου και, ουσιαστικά, σηματοδοτεί την τελευταία κλιμάκωση της διαμάχης μεταξύ των εκπροσώπων του συνδικάτου και της διοίκησης, καθώς οι σχέσεις έχουν επιδεινωθεί από την ανάληψη της προεδρίας της ΕΚΤ από την Κριστίν Λαγκάρντ το 2019.

Η αγωγή περιλαμβάνει μια σειρά απο επιστολές που η τράπεζα απέστειλε στο συνδικάτο International and European Public Services Organization (IPSO) και σε έναν από τους ανώτερους εκπροσώπους του, «απαγορεύοντας στο προσωπικό και στους εκπροσώπους του συνδικάτου να μιλούν δημοσίως για θέματα που αφορούν τον χώρο εργασίας, όπως η ευνοιοκρατία και η “κουλτούρα του φόβου” στην ΕΚΤ», όπως ανέφερε το συνδικάτο σε ανακοίνωση του.

Ακόμα, σύμφωνα με την IPSO, οι επιστολές της Διευθύντριας Υπηρεσιών Myriam Moufakkir συνιστούν παράνομη παρέμβαση στην ελευθερία της έκφρασης και του συνεταιρίζεσθαι, που κατοχυρώνονται από τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Η IPSO προειδοποιεί, επίσης, ότι η φίμωση του προσωπικού και των συνδικαλιστικών οργανώσεων υπονομεύει τη διαφάνεια και την αξιοπιστία της ΕΚΤ ως ανεξάρτητο φορέα.

Η πρώτη επιστολή, υπογεγραμμένη από τη Myriam Moufakkir, ήρθε ως απάντηση σε συνέντευξη που έδωσε ο εκπρόσωπος του συνδικάτου Carlos Bowles στη γερμανική εφημερίδα Boersen-Zeitung, η οποία δημοσιεύθηκε στις 7 Μαΐου. Σε αυτήν, ο Bowles είχε προειδοποιήσει ότι μια κουλτούρα φόβου μπορεί να συμβάλει στην αυτολογοκρισία, στην ομαδική σκέψη και σε κακές πολιτικές αποφάσεις.

Όπως αναφέρει το ίδιο μέσο, η συνέντευξη αυτή πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο που η αδυναμία της ΕΚΤ να προβλέψει τη χειρότερη περίοδο πληθωρισμού των τελευταίων πενήντα ετών είχε προκαλέσει ευρεία και δημόσια κριτική προς τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής. Ακολούθησε επίσης μια έρευνα της Ένωσης, στην οποία περίπου τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι το κλειδί για την επαγγελματική ανέλιξη στο εσωτερικό της τράπεζας είναι η εύνοια από τα ισχυρά πρόσωπα και όχι η απόδοση στην εργασία.

Οι εργαζόμενοι τονίζουν ότι η αποστολή αυτή αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου της ΕΚΤ να περιορίσει τη συνδικαλιστική δραστηριότητα και να ελέγξει την εκπροσώπηση του προσωπικού, συμπεριλαμβανομένων των προγραμματισμένων αλλαγών στο πλαίσιο εκπροσώπησης που θα περιορίσουν τη συμμετοχή των μελών του συνδικάτου στην επιτροπή προσωπικού της ΕΚΤ. Το IPSO είναι το μοναδικό συνδικάτο που αναγνωρίζεται από την ΕΚΤ και κατέχει επτά από τις εννέα θέσεις στην επιτροπή προσωπικού της ΕΚΤ, η οποία εκλέγεται από όλο το προσωπικό της ΕΚΤ.

Η διοίκηση της ΕΚΤ, από την πλευρά της, απέρριψε τις κατηγορίες του συνδικάτου ενω χαρακτήρισε τις έρευνες μεθοδολογικά ελαττωματικές και αναξιόπιστες.

Δυναμική απεργιακή κινητοποίηση ετοιμάζουν την Τρίτη 14 Οκτωβρίου συνδικάτα και εργαζόμενοι ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο της Κεραμέως που προβλέπει μεταξύ άλλων το 13ωρο. 

«Η απεργία της 14ης Οκτωβρίου είναι σταθμός στον αγώνα για αξιοπρέπεια, ελεύθερο χρόνο και ζωή με δικαιώματα», αναφέρει η ΑΔΕΔΥ και καλεί όλους τους εργαζόμενους στο Δημόσιο να δώσουν μαζικό, αποφασιστικό «παρών» στην απεργία και στις συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα.

 

• Η συγκέντρωση της Αθήνας θα γίνει στις 11:00 στο Σύνταγμα.

Όπως επισημαίνει η ΑΔΕΔΥ σε ανακοίνωσή της, τα αιτήματά της παραμένουν κυρίαρχα για:

• Απόσυρση του νομοσχεδίου για το 13ωρο. Απαίτηση για 7ωρο/5ήμερο/35ωρο.
• Επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού.
• Ουσιαστικές αυξήσεις στις αποδοχές.
• Κατάργηση της εισφοράς 2%.
• Ξεπάγωμα της διετίας 2016-2017.
• Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και στο Δημόσιο.
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.
• Κατάργηση του νέου Πειθαρχικού Δικαίου.

Αξίζει να σημειωθεί πως ήδη έχουν συνεδριάσει και έχουν αποφασίσει να συμμετάσχουν στην απεργία τα Εργατικά Κέντρα Πειραιά, Πάτρας, Εύβοιας, Λαμίας, Ιωαννίνων, Κέρκυρας, Άρτας, Θεσπρωτίας, Λευκάδας, Ημαθίας, Λέσβου, Σάμου και Βόρειας Δωδεκανήσου καθώς και οι Ομοσπονδίες Οικοδόμων, Ιδιωτικών Υπαλλήλων, Τροφίμων - Ποτών, Φαρμάκου, Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος και Λογιστών.

⇒ Στις κινητοποιήσεις θα συμμετάσχουν και οι λιμενεργάτες, καθώς το Σωματείο ΕΝΕΔΕΠ κάλεσε τα μέλη του σε «απεργιακή απάντηση στο “έκτρωμα” της κυβέρνησης και των εργοδοτών», αλλά και στη συνεχή κοροϊδία για τα ένσημά τους.

Επίσης, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σιδηροδρομικών ανακοίνωσε τη συμμετοχή της στην 24ωρη απεργία.

Οι εργαζόμενοι στα μέσα σταθερής τροχιάς καταγγέλλουν πως το νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας «επιχειρεί να καταργήσει κατακτήσεις δεκαετιών και να διαλύσει το θεμελιώδες δικαίωμα στο 8ωρο. Οι μισθωτοί στην Ελλάδα ήδη εργάζονται περισσότερες ώρες ετησίως από όλους τους εργαζόμενους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δηλώνουν σε συντριπτικά ποσοστά καταπόνηση και σωματική εξουθένωση».

Πώς θα κινηθούν τα ΜΜΜ

Το Μετρό, ο Ηλεκτρικός (Γραμμή 1) και το τραμ θα κινηθούν μεταξύ 09:00 και 17:00, προκειμένου να διευκολυνθεί η μετακίνηση όσων συμμετέχουν στο απεργιακό συλλαλητήριο.

Λεωφορεία και τρόλεϊ θα κυκλοφορήσουν αύριο από τις 09:00 έως τις 21:00. Η κίνηση των οχημάτων αναμένεται να ξεκινήσει σταδιακά μετά τις 10:00, ενώ η απόσυρσή τους θα αρχίσει γύρω στις 20:00.

Αναφορικά με τα τρένα και τον Προαστιακό, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σιδηροδρομικών συμμετέχει στην 24ωρη απεργία.

Αναμένεται η επίσημη ανακοίνωση της Hellenic Train για τα δρομολόγια που θα ακυρωθούν σε τρένα και προαστιακό, με ενδεχόμενο εκτέλεσης ορισμένων δρομολογίων με προσωπικό ασφαλείας.