Πώς παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας το όνομα του κόμματός του στο Θησείο - Ο πρώην πρωθυπουργός άλλαξε τη φωτογραφία εξωφύλλου στους λογαριασμούς του στα social media με το λογότυπο της ΕΛ.Α.Σ. (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη)

 

Ο Αλέξης Τσίπρας, παρουσίασε χθες μπροστά σε χιλιάδες κόσμου στο Θησείο το όνομα του νέου κόμματός του: ΕΛ.Α.Σ. – Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, με ένα προσεγμένο βίντεο που προβλήθηκε στις γιγαντοοθόνες της συγκέντρωσης. Βίντεο που αναδημοσίευσε σε ανάρτησή του αργότερα, μαζί με στιγμιότυπα από την παρουσίαση.

Στο βίντεο, αντίστροφης μέτρησης, απεικονίζονται άνθρωποι από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα. Ένα χαμογελαστό μικρό κορίτσι περνά και τους δίνει ένα τυλιγμένο χαρτί με το όνομα του νέου κόμματος.

«Η δική μας Ελλάδα, είναι η Ελλάδα της προσπάθειας… Είναι η Ελλάδα των ανθρώπων που ξυπνούν κάθε μέρα και κρατούν αυτή τη χώρα όρθια. Του μόχθου, της γνώσης, της δημιουργίας, της ελπίδας. Η δική μας Ελλάδα,  είναι η Ελλάδα της θάλασσας, του φωτός, του ουρανού και της γης. Είναι η Ελλάδα που έχει ορίζοντα. Και κοιτά ξανά μακριά… σαν να περίμενε καιρό αυτή τη στιγμή. Μια στιγμή που συμβαίνει τώρα», ακούγεται.

Τσίπρας: Άξιζε τον κόπο αυτό το ραντεβού – Ξεκινάμε το μεγάλο ταξίδι…

Όταν το βίντεο τελείωσε στον χώρο του Θησείου εμφανίστηκε αυτοπροσώπως το κοριτσάκι, το οποίο έδωσε τον φάκελο στον Αλέξη Τσίπρα επί σκηνής, με εκείνον να διαβάζει χαμογελαστός το περιεχόμενο ενώ το όνομα «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» εμφανίστηκε στις οθόνες.

Στο βίντεο της ανάρτησης συμπεριλαμβάνεται αυτό το στιγμιότυπο, με τον Αλέξη Τσίπρα από το βήμα της συγκέντρωσης να αναφέρει:

«Άξιζε τον κόπο αυτό το ραντεβού. Αυτό το ιστορικό ραντεβού άξιζε τον κόπο για όλους. Ξεκινάμε το μεγάλο ταξίδι για την Ελλάδα, το δίκαιο, τη Δημοκρατία. Για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Και σε αυτό το ταξίδι θα είμαστε όλοι συνταξιδιώτες γιατί τις καλύτερες θάλασσες δεν τις έχουμε ακόμα ταξιδέψει. Πάμε λοιπόν όλοι μαζί…βίρα τις άγκυρες πρόσω ολοταχώς».

Δείτε την ανάρτηση:

Η ΕΛ.Α.Σ. στα social media – Ο Τσίπρας άλλαξε την εικόνα στο προφίλ του

Ο πρώην πρωθυπουργός άλλαξε τη φωτογραφία εξωφύλλου στους λογαριασμούς του στα κοινωνικά δίκτυα, με το λογότυπο του κόμματός του: ΕΛ.Α.Σ.  που διαθέτει (όπως είχε αναγγείλει ο Αλέξης Τσίπρας) «το μπλε της Ελλάδας και το κόκκινο των αγώνων» με το Άλφα να σχηματίζει ένα κόκκινο αστέρι.

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Προ ολίγων ημερών ο πολυπράγμων Σπυρίδων Γεωργιάδης, ο γνωστός Άδωνις δηλαδή, σε μία από τις καθιερωμένες τηλεοπτικές παρλάτες του, διακινδύνευσε με σιγουριά την πρόβλεψη ότι στις επόμενες εκλογές δεν θα έρθει δεύτερο το ΠΑΣΟΚ, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, αλλά το μόρφωμα της «κυβερνώσας Αριστεράς» που θα συνθέσει ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο Σπυρίδων-Άδωνις διατύπωσε τη μαντεψιά του με απόλυτη βεβαιότητα ειδικού, διανθίζοντάς τη με ενθουσιώδεις χειρονομίες, γκριμάτσες και μορφασμούς, αλλά και τους γνώριμους άναρθρους αλαλαγμούς στους οποίους επιδίδεται εσχάτως όταν περιέρχεται σε κατάσταση συγκινησιακής φόρτισης.

Ασφαλώς χρήσιμο θα ήταν να επισκεφθεί ένα από τα νοσοκομεία τα οποία εποπτεύει, προκειμένου να πάρει μια διάγνωση για τα διαδοχικά συγχυτικά επεισόδια, αλλά αυτό είναι δικό του πρόβλημα. Το δικό μας πρόβλημα είναι ότι ο χρησμός του υπουργού-κονφερασιέ δεν αποτελεί ξεκούδουνη πολιτική πρόγνωση, η μία από τις συνήθεις μπαλάφες που ξεστομίζει. Αντιθέτως, αντανακλά και μεταφέρει απολύτως αξιόπιστα τον ευσεβή πόθο του Μεγάρου Μαξίμου.

Το πλασάρισμα Τσίπρα στη δεύτερη θέση των αποτελεσμάτων της κάλπης βολεύει τον Μητσοτάκη για μια σειρά λόγων. Βολεύει παραλλήλως και το σύστημα εξουσίας που διαπλέκεται με τον Μητσοτάκη και ωφελείται από την παραμονή του στη πρωθυπουργία. Ένα σύστημα οικονομικών συμφερόντων, ολιγαρχικής ελίτ και σιτιζόμενων από ευρωπαϊκά προγράμματα τεχνοκρατών με προνομιακές προσβάσεις σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης, σε δημοσκοπικές εταιρίες, στην ακαδημαϊκή κοινότητα και σε άλλους πυλώνες διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.

Αυτό ακριβώς το σάπιο κατεστημένο της Μεταπολίτευσης σπρώχνει «με τα μπούνια», όπως θα έλεγε ο λαός, τον Τσίπρα για να αποτελέσει ένα περιορισμένης εκλογικής ισχύος «κεντροαριστερό» αντίβαρο του Μητσοτάκη. Με επίδοση, αρκετά υψηλή για να ξεπεράσει, έστω και στο νήμα, το ΠΑΣΟΚ και να επιφέρει νομοτελειακά τη διάσπασή του, αλλά όχι επαρκή για να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας.

Κοινό μυστικό είναι ότι ο Αλέξης, μετά τον… αναβαπτισμό του στη κολυμβήθρα της… μεταμέλειας, έχει δώσει διαπιστευτήρια υπακοής μέσω και έξω από τη χώρα. Το ίδιο το βιβλίο, που χρησιμοποίησε ως εφαλτήριο για την πολιτική του επιστροφή, διαπνέεται από μια λογική ψύχραιμης αποτίμησης λαθών του παρελθόντος και της επιθυμίας του να τα διορθώσει. Αρκεί μόνο να του επιτρέψουν να ονομάζεται… αριστερός.

Αυτό αρέσει στο σύστημα γιατί κατασκευάζει ανέξοδα ακόμα έναν θεσμικό συνομιλητή, ο οποίος μπορεί για ξεκάρφωμα να παριστάνει τον ακηδεμόνευτο «φίλο του λαού», αλλά να διαβουλεύεται με τους ολιγάρχες από την πίσω πόρτα. Αυτή τη δυνατότητα δεν την προσφέρει ο Ανδρουλάκης. Στερείται επικοινωνιακού χαρίσματος και μοιάζει απόμακρος και δυσπρόσιτος. Αν πιστέψουμε, μάλιστα, και κάποιους που τον ξέρουν καλά, έχει και μία απέχθεια προς τους βαρόνους των media, με τους οποίους δεν θέλει να έχει πολλά πολλά. 

Αυτό είναι ένα σημαντικό μειονέκτημα για έναν πολιτικό αρχηγό στη σημερινή Ελλάδα. Ο Ανδρουλάκης επιπρόσθετα είναι και απρόβλεπτος, γιατί μέσα στην τραχύτητα που τον χαρακτηρίζει είναι πολύ δύσκολο να τον ψυχολογήσεις. Κι αυτό δεν αρέσει στα αστικά σαλόνια.

Το δεύτερο μειονέκτημα του Ανδρουλάκη, στα μάτια πάντα των πανίσχυρων υποστηρικτών του σημερινού πρωθυπουργού, είναι και το δυνάμει πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ σε αυτή την εκλογική συγκυρία. Το ΠΑΣΟΚ αποτελεί μια πιο «νορμάλ» εναλλακτική  λύση για το αστικό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας και του λεγόμενου «κεντρώου χώρου». Στο συγκεκριμένο κόμμα θα μπορούσαν να καταφύγουν πολύ πιο εύκολα οι απογοητευμένοι της Ν.Δ., που έχουν απηυδήσει με τον Μητσοτάκη και αναζητούν αλλαγή κυβέρνησης, χωρίς όμως δομικές αναταράξεις και περίεργες στραβοτιμονιές. Στη συνείδησή τους το ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί «ανεξερεύνητο έδαφος» και το πείραμα της συγκυβέρνησης έχει δοκιμαστεί. Επιπλέον, το ΠΑΣΟΚ έχει ενισχύσει και το πατριωτικό του προφίλ με τη μεταγραφή Φαραντούρη. Παρά όσα εύκολα ελέχθησαν, ο υπερκινητικός ευρωβουλευτής έχει προσδώσει εθνικά ανακλαστικά στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, βομβαρδίζοντας την Κομισιόν με ερωτήσεις για την επιθετικότητα της Τουρκίας, που συνυπογράφουν και τα υπόλοιπα μέλη της ευρω-ομάδας του κόμματος. Η δραστηριοποίηση του και σε καυτά κοινωνικά ζητήματα, όπως η ληστεία των funds εις βάρος δανειοληπτών, εγείρει στους παλαιότερους μνήμες του «φιλολαϊκού – πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ και αντισταθμίζει ως ένα βαθμό σοβαρά λάθη, όπως ο αναίτιος εξοστρακισμός στελεχών με διακριτό πατριωτικό αποτύπωμα (Χάρης Καστανίδης).

Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, μάλλον δεν εξαφανίζεται. Κουτσά στραβά περπατάει. Κι έχει στις τάξεις του μια ομάδα μορφωμένων νέων στελεχών σε μάχιμες ηλικίες (ενδεικτικά: Χρηστίδης, Μάντζιος, Δουδωνής, Κατρίνης, Χριστοδουλάκης, Καρχιμάκης, Γκλαβίνας), που σίγουρα ξεχωρίζουν από τον μέσο όρο των απαίδευτων επαρχιωτόπουλων και των Μαυρογιαλούρων της Νέας Δημοκρατίας.

Η πολιτική επιβίωση του Ανδρουλάκη, όμως, είναι και ο σημερινός εφιάλτης του Μητσοτάκη. Γιατί ενδεχόμενο πλασάρισμα του ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση με αξιοπρεπές ποσοστό δημιουργεί θετικό πρόκριμα εκλογικής αποδοχής και για έναν επαναληπτικό εκλογικό γύρο.

Η στρατηγική Μαξίμου και… χορηγών, «θέλουμε τον Τσίπρα δεύτερο», είναι χωρίς καμία αμφιβολία η στρατηγική ενός επαναληπτικού γύρου εκλογών. Εκεί προσβλέπει το επιτελείο του Μητσοτάκη. Στον πρώτο γύρο της αναμέτρησης, πιθανότατα το ερχόμενο φθινόπωρο, τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας αναμένονται επικίνδυνα χαμηλά, ίσως και κάτω από 25%, γεγονός που δημιουργεί αναπότρεπτη προσφυγή σε δεύτερες κάλπες. Αν μεν έχει αναδειχθεί δεύτερο κόμμα ο Τσίπρας, χαράς ευαγγέλια για τους Kyriakistas. Γιατί απλούστατα ποτέ δεν θα μπορέσει να καταστεί επικίνδυνος. Το έχουμε ξαναγράψει: Ένας πολιτικός που έχει περάσει από θέση εξουσίας, έχει αποδοκιμαστεί ηχηρά και επανέρχεται στις κάλπες με 60% αρνητικές γνώμες, εκ των οποίων πάνω από τις μισές εκφράζονται από σκληρούς haters, δεν μπορεί με ρεαλιστικούς όρους να προσδοκά την επιστροφή του στην εξουσία. Αλλά τη ζημιά θα την κάνει.

Αν το ΠΑΣΟΚ περιοριστεί στην τρίτη θέση, θα βυθιστεί σε κύκλο εσωστρέφειας με πιθανότερο επακόλουθο τη διάσπασή του, από την οποία θα επωφεληθεί με μεταγραφές και η Ν.Δ. (είναι πολλοί οι επίδοξοι… Λοβέρδοι με πρώτη και καλύτερη την «αυτοδημιούργητη» της Κοζάνης). Αντίθετα, ο Τσίπρας μετά τις πρώτες θριαμβολογίες περί comeback θα ξυπνήσει όλα εκείνα τα ανακλαστικά τρόμου στους νοικοκυραίους του κεντρώου χώρου, που ελλείψει εναλλακτικής θα σπεύσουν να συνταχθούν με τον Μητσοτάκη. Εν όψει ακυβερνησίας και ανάγκης δεύτερης προσφυγής στις κάλπες, η κινδυνολογία θα χτυπήσει κόκκινο, υποβοηθούμενη ασφαλώς και από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, που θα δίνουν μάχη οπισθοφυλακής για να διασώσουν τον εκλεκτό τους. Ο Μητσοτάκης θα έχει σίγουρα ακόμα μία ευκαιρία και μάλιστα με ευνοϊκές προϋποθέσεις.

Αυτό είναι, λοιπόν, το κόλπο. Τα συμφέροντα σπρώχνουν τον Τσίπρα, όχι για να κυβερνήσει, αλλά για να διασφαλίσει την παραμονή Μητσοτάκη στην εξουσία! Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν οι αφελείς που τον βλέπουν ως μέσο για να ξεφορτωθούμε το σημερινό καθεστώς τόσο καλύτερα.

Πηγή: antinews.gr

ΜΑΝΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ

Μόλις ανακοινώθηκε από τον εκδοτικό οίκο ότι η πρώτη έκδοση των 33.000 αντιτύπων της «Ιθάκης» εξαντλήθηκε μέσα σε λίγες ώρες. Πρόκειται για μια εμπορική επίδοση που, με τις τρέχουσες τιμές αγοράς, μεταφράζεται σε έσοδα που ακουμπούν το ένα εκατομμύριο ευρώ μέσα στην πρώτη ημέρα κυκλοφορίας.

Στο σημείο αυτό ωστόσο, και για να μιλάμε με στοιχειώδη σοβαρότητα σε μια χώρα όπου όλοι εμφανίζουν τον εαυτό τους ως διακονούμενο της αλήθειας και της διαφάνειας, θα είχε ενδιαφέρον ο εκδότης να δημοσιοποιήσει —όχι προφορικά, αλλά με τα σχετικά παραστατικά— τα τιμολόγια του τυπογραφείου, τις πραγματικές εκτυπωτικές δαπάνες, το κόστος παραγωγής και τη δομή του οικονομικού μοντέλου που στηρίζει μια τέτοια «πρωτοφανή» επιτυχία.

Η οικονομική διάσταση ενός πολιτικού βιβλίου δεν είναι ουδέτερη. Είναι μέρος της αφήγησης, της εξουσίας και της ίδιας της κατασκευής του μύθου που επιχειρεί να επιβληθεί στο δημόσιο χώρο.

Πάμε λοιπόν…

******

Το πρώτο, και καθόλου αμελητέο, σοβαρό πρόβλημα που συναντά κανείς ολοκληρώνοντας την ανάγνωση της «Ιθάκης» είναι η εκκωφαντική απουσία ενός ευρετηρίου ονομάτων. Δεν πρόκειται για λεπτομέρεια τυπογραφικής φιλολογίας ούτε για παράλειψη βιβλιογραφικού savoir-faire.

Είναι το υλικό σύμπτωμα ενός βιβλίου που δεν θέλει να είναι πραγματικό αρχείο.

Η έλλειψη ευρετηρίου δεν δείχνει απλώς αμέλεια. Εκφράζει μια βαθύτερη πρόθεση: την άρνηση του συγγραφέα να εκτεθεί στη διασταύρωση, στη σύγκριση, στη διαφάνεια των αναφορών του. Το ευρετήριο είναι, στη βιβλιοεπιστήμη, ο τόπος όπου ο αναγνώστης μπορεί να ανασυντάξει τη δομή της αφήγησης παρά την εκούσια σειρά του συγγραφέα.

Με άλλα λόγια, είναι η στιγμή που το κείμενο χάνει το μονοπώλιο πάνω στο νόημα. Εδώ, η απουσία του ευρετηρίου λειτουργεί ως κλείδωμα: ως ένας ακόμα τρόπος να παραμείνει το βιβλίο ένας αδιαφανής θόλος, όπου τα πρόσωπα εμφανίζονται και εξαφανίζονται με τον ρυθμό που επιβάλλει ο αφηγητής και όχι η ιστορικότητα της περιόδου.

Αυτό το δομικό χαρακτηριστικό προϊδεάζει για όσα ακολουθούν στις 726 σελίδες, τις οποίες ολοκλήρωσα με αίσθηση διαρκούς πνιγμού και αυξανόμενης δυσπιστίας. Διότι όσο προχωρά η αφήγηση, τόσο γίνεται σαφές ότι η «Ιθάκη» δεν είναι αποτέλεσμα της ανάγκης να αποδοθεί η πραγματικότητα, αλλά ενός επίμονου σχεδίου να διασωθεί η εικόνα του συγγραφέα.

Το βιβλίο οργανώνεται γύρω από μία μυστικιστική σχεδόν επιτελεστικότητα: την ιδέα ότι ο πρώην πρωθυπουργός υπήρξε το θύμα μιας ακατάληπτης γεωπολιτικής δίνης, ότι κάθε του επιλογή υπήρξε μονόδρομος, ότι κάθε στρατηγική, ακόμη και η πιο καταστροφική, ήταν προϊόν εξωτερικών πιέσεων και όχι εσωτερικής απόφασης.

Οι περιγραφές των ακραίων συνθηκών —οι συναντήσεις με Μέρκελ, Ολάντ, Ομπάμα, Πούτιν, οι διαπραγματεύσεις που εκτυλίσσονται σαν να είναι θέατρο πολέμου, οι αρτηριακές πιέσεις της Ευρωζώνης— χρησιμοποιούνται όχι ως τρόπος να φωτιστεί η ιστορική πολυπλοκότητα, αλλά ως μηχανισμός αποσυλλογής της ευθύνης.

Το μοτίβο είναι παντού το ίδιο: ο συγγραφέας τοποθετεί το σκηνικό έτσι ώστε το ίδιο το βάρος της ιστορίας να δικαιολογεί, σχεδόν να προκαθορίζει, τις επιλογές του. Το δημοψήφισμα του 2015, οι κωλοτούμπες της επόμενης μέρας, το τρίτο μνημόνιο —τα συναντά κανείς όχι ως πολιτικές αποφάσεις που ελήφθησαν, αλλά ως ιστορικά «συμβάντα» που επέπεσαν πάνω στον Τσίπρα σαν φυσικά φαινόμενα.

Δεν υπάρχει πουθενά η οριακή αναγνώριση ότι μία κυβέρνηση έχει πάντοτε περισσότερα από ένα μονοπάτια.

Υπάρχει μόνο η απόπειρα να πεισθεί ο αναγνώστης ότι υπήρχε ένα και μόνο μονοπάτι, και αυτό ήταν το μονοπάτι που επέλεξε ο συγγραφέας.

Όταν δε η αφήγηση αγγίζει το πεδίο της «υποκειμενικότητας», η κατάσταση χειροτερεύει. Στη θεωρία, η προσωπική ματιά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ειλικρινής παραδοχή των ορίων της αφήγησης.

Στην πράξη, η υποκειμενικότητα στη «Ιθάκη» χρησιμοποιείται ως προληπτική συγχωρητική ευχή. Ο συγγραφέας λέει εξαρχής «αυτή είναι η δική μου οπτική», αλλά αυτή η δήλωση λειτουργεί όχι ως κριτική επίγνωση, αλλά ως ασπίδα για όσα δεν θα ειπωθούν ποτέ.

Σημαντικά επεισόδια προσπερνιούνται πνιχτά. Άβολες στιγμές της διακυβέρνησης πετιούνται στο περιθώριο με μια φράση. Ζητήματα ηθικής τάξης —αυτά που όρισαν το πώς είδε η κοινωνία εκείνη την εξουσία— παρουσιάζονται σχεδόν σαν φευγαλέες λεπτομέρειες. Λες και η πολιτική μνήμη μπορεί να περάσει στο ντούκου.

Οι παρεμβάσεις που παρουσιάζονται ως «αυτοκριτική» δεν είναι αυτοκριτική, είναι λογοτεχνικά διακοσμητικές παρενθέσεις. Μικρές, προσεκτικά επιλεγμένες παραδοχές —η Novartis, οι τηλεοπτικές άδειες, η επιλογή του Παππά μετά την καταδίκη, η υποτίμηση του παράγοντα Βαρουφάκη— χρησιμοποιούνται ως μάρτυρες «ωριμότητας», χωρίς όμως να αγγίξουν ποτέ τον πυρήνα του προβλήματος: τη βαθιά, στρατηγική μετάπτωση ενός κόμματος που υποσχέθηκε ρήξη και παρέδωσε ένα τρίτο μνημόνιο.

Δεν υπάρχει στο βιβλίο ούτε μία παράγραφος που να αναλύει πραγματικά πώς συνέβη η μετάλλαξη.

Δεν υπάρχει ούτε μια φράση που να εξηγεί την απότομη εγκατάλειψη του αντιμνημονιακού προτάγματος. Η αυτοκριτική λειτουργεί ως ψιμύθιο – όχι ως κάτοπτρο.

Το κεφάλαιο των προσώπων είναι ακόμη πιο αποκαλυπτικό, όχι για όσα λέγονται, αλλά για όσα δεν λέγονται. Οι συνεργάτες και οι πρώην σύμμαχοι λειτουργούν ως προσωπεία στη μονολογική σκηνή που έχει στήσει ο συγγραφέας. Ορισμένοι στοχοποιούνται με τρόπο σχεδόν εκδικητικό —ο Λαφαζάνης και η Κωνσταντοπούλου αντιμετωπίζονται μέσα από φίλτρα που αγγίζουν το πολιτικό απαξιωτικό δελτίο— ενώ άλλοι, όπως ο Καμμένος, ο Τσακαλώτος ή οι τωρινοί πρωταγωνιστές του ευρύτερου χώρου, εμφανίζονται σε βαθμό που θα έκανε έναν εξωτερικό αναγνώστη να υποθέσει ότι σχεδόν δεν υπήρξαν.

Σαν να υπήρχε πάντα ένας και μόνος ρυθμιστής της ιστορίας και όλοι οι άλλοι ήταν περιφερειακός φωτισμός. Η ισοπέδωση των προσώπων και των ρόλων τους δεν είναι τυχαία. Είναι τρόπος να ανασυνταχθεί, να «καθαριστεί» η ιστορική εικόνα.

Ωστόσο, το πραγματικό κέντρο βάρους της «Ιθάκης» είναι το τελευταίο της στρώμα: η απόπειρα να εμφανιστεί ως βιβλίο παρακαταθήκης, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί προσεκτικά διαχειρισμένο προοίμιο πολιτικής επανεμφάνισης.

Δεν διαβάζουμε ένα έργο απολογισμού.

Διαβάζουμε ένα έργο προεξόφλησης.

Ένα βιβλίο που φιλοδοξεί να προλάβει τις επόμενες πολιτικές εξελίξεις, κατασκευάζοντας μια αφήγηση που θα επιτρέπει στον συγγραφέα να επιστρέψει χωρίς τις αλυσίδες των αποτυχιών που στο συλλογικό φαντασιακό τον συνοδεύουν.

Μιλώντας για «Πυξίδα» στο τέλος, το βιβλίο υπόσχεται ένα μέλλον χωρίς όμως να το περιγράφει, χωρίς να το αναλαμβάνει, χωρίς να το εξειδικεύει. Είναι μια φόρμουλα προεκλογικής διαθεσιμότητας χωρίς πολιτικό περιεχόμενο.

Και τούτο είναι το βαθύτερο πρόβλημα της «Ιθάκης». Όχι ότι επιχειρεί να ξαναγράψει την ιστορία —όλοι οι πολιτικοί το κάνουν. Αλλά ότι το κάνει με τρόπο που αποσιωπά συστηματικά τις φωνές της κοινωνίας, δηλαδή των ανθρώπων που βίωσαν το κόστος των επιλογών.

Οι αδύναμοι, οι εργαζόμενοι, οι νέοι, αυτοί που πλήρωσαν το τότε και πληρώνουν το τώρα, εμφανίζονται στο βιβλίο μόνο ως αφηρημένη κατηγορία.

Δεν υπάρχει πραγματική, σαρκική, πολιτική σύλληψη της καθημερινότητας.

Δεν υπάρχει η στοιχειώδης αναμέτρηση με τη σημερινή συνθήκη: ακρίβεια, εξάντληση, κοινωνική κόπωση.

Το βιβλίο κλείνει πριν καν ανοίξει το παρόν.

Ολοκληρώνοντας, λοιπόν, την ανάγνωση αυτών των 726 σελίδων, το συμπέρασμα είναι αμείλικτο: η «Ιθάκη» δεν είναι ο τόπος της επιστροφής στην αλήθεια, αλλά ο τόπος της επιστροφής στην αυτοδικαίωση.

Και η απουσία ευρετηρίου στο τέλος μοιάζει, εκ του αποτελέσματος, όχι ως παράλειψη, αλλά ως ειρωνική μεταφορά: δεν υπάρχουν καταλογογραφημένα πρόσωπα, επειδή το μόνο πρόσωπο που δικαιούται να μείνει αλώβητο, μη-ελέγξιμο, μη-αντιπαραβαλλόμενο, είναι ο ίδιος ο συγγραφέας.

Κι αυτή η επιλογή, όσο κι αν ντύνεται με ρητορικές περί ιστορικής μαρτυρίας, δεν είναι τίποτε άλλο από μια επίπονα επιμελημένη προσπάθεια να ξεφύγει ο ίδιος από την κρίση του χρόνου —και ταυτόχρονα να προετοιμάσει ένα νέο πολιτικό πέρασμα, ξανά «εν λευκώ», ξανά χωρίς ευρετήριο.

Καλημέρα!!!

Πηγή: facebook

Σε μια κίνηση ενδεικτική ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων προχώρησε ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος υπέβαλε σήμερα το πρωί την παραίτησή του από βουλευτής.

«Παραιτούμαι γιατί δεν μπορώ και δεν θέλω, να διατηρήσω το αξίωμα του βουλευτή, με όσα προνόμια αυτό συνεπάγεται, όταν αισθάνομαι ότι η συμμετοχή μου, με την ειδική συνθήκη μάλιστα του πρώην πρωθυπουργού, δεν προσφέρει τίποτε ουσιαστικό σε όσους με εμπιστεύτηκαν» αναφέρει σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο πρώην πρωθυπουργός.

Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υπογραμμίζει, ωστόσο, ότι παραιτείται από βουλευτής, αλλά όχι από την πολιτική δράση.

«Εγκαταλείπω την ασφάλεια των ορεινών εδράνων. Και φιλοδοξώ να επιστρέψω στην ελπιδοφόρα ανασφάλεια της κοινωνικής δράσης. Όχι για να καθοδηγήσω από τα πάνω, αλλά για να αφουγκραστώ καλύτερα τη κοινωνία και τις ανάγκες της. Απελευθερωμένος από αξιώματα, δεσμεύσεις και μηχανισμούς, που δεν μπορούν πια να την εκφράσουν» τονίζει χαρακτηριστικά.

Επισημαίνει «Δεν πιστεύω σε Μεσσίες, ούτε σε κομματικές κατασκευές εργαστηρίου. Πιστεύω όμως στη δύναμη του λαϊκού κινήματος που παλεύει συλλογικά για κοινωνική δικαιοσύνη. Πιστεύω στη βούληση και τις πράξεις των πολλών. Με αυτούς, τις ανάγκες και τις ελπίδες τους, είμαι αποφασισμένος να συναντηθώ».

Προαναγγέλλει νέες πολιτικές κινήσεις σημειώνοντας «Θέλω να απευθυνθώ στους συντρόφους μου, σε όλους όσους πορευτήκαμε μαζί ως εδώ και μοιραστήκαμε αγώνες, αγωνίες, ελπίδες και όνειρα. Δεν θα είμαστε αντίπαλοι. Και ίσως σύντομα να ταξιδέψουμε πάλι μαζί σε πιο όμορφες θάλασσες».

«Η λεηλασία της πατρίδας μας από ένα καθεστώς γενικευμένης διαφθοράς που γεννά ανισότητες και αδικία, δε μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Αν δεν μπορούν όσοι έχουν την ευθύνη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειές τους για να προκύψει η αλλαγή, τότε θα πρέπει να γίνουμε όλοι εμείς η αλλαγή που προσδοκούμε. Για να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας. Αυτό αξίζει κάθε κόπο και κάθε αγώνα» καταλήγει αφήνοντας αιχμές και προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Η ανάρτηση του Αλέξη Τσίπρα

Μετά από 16 χρόνια στη Βουλή, ως βουλευτής, αρχηγός κόμματος, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρωθυπουργός, έλαβα μια απόφαση συνείδησης:

Να παραιτηθώ από το βουλευτικό αξίωμα.

Λίγο πριν την έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής Συνόδου, κατέθεσα στον Πρόεδρο της Βουλής την παραίτησή μου.

Δεν ήταν μια απόφαση εύκολη, ούτε και αβασάνιστη.

Παραιτούμαι γιατί δεν μπορώ και δεν θέλω, να διατηρήσω το αξίωμα του βουλευτή, με όσα προνόμια αυτό συνεπάγεται, όταν αισθάνομαι ότι η συμμετοχή μου, με την ειδική συνθήκη μάλιστα του πρώην πρωθυπουργού, δεν προσφέρει τίποτε ουσιαστικό σε όσους με εμπιστεύτηκαν.

Γιατί δεν μπορώ και δεν θέλω, να συμμετέχω τυπικά σε μια Βουλή, που δημοκρατικά απογυμνωμένη, με ευθύνη κυρίως της πλειοψηφίας, αδυνατεί να επιτελέσει το ρόλο που το Σύνταγμα επιτάσσει και οι πολίτες απαιτούν.

Παραιτούμαι όμως από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, δεν παραιτούμαι από την πολιτική δράση.

Εγκαταλείπω την ασφάλεια των ορεινών εδράνων.
Και φιλοδοξώ να επιστρέψω στην ελπιδοφόρα ανασφάλεια της κοινωνικής δράσης.

Όχι για να καθοδηγήσω από τα πάνω, αλλά για να αφουγκραστώ καλύτερα τη κοινωνία και τις ανάγκες της.
Απελευθερωμένος από αξιώματα, δεσμεύσεις και μηχανισμούς, που δεν μπορούν πια να την εκφράσουν.

Σε μια περίοδο όπου η πατρίδα μας βρίσκεται σε επικίνδυνο αδιέξοδο.
Οικονομικό, πολιτικό, γεωστρατηγικό, μα πρωτίστως ηθικό.
Ζητείται ελπίς.
Μέσα από τις πράξεις και όχι μόνο με λόγια.

Τις πράξεις που αποδεικνύουν ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Τις πράξεις, που μόνο μ’ αυτές μπορούμε να υπερβούμε τα σημερινά αδιέξοδα.

Δεν πιστεύω σε Μεσσίες, ούτε σε κομματικές κατασκευές εργαστηρίου.
Πιστεύω όμως στη δύναμη του λαϊκού κινήματος που παλεύει συλλογικά για κοινωνική δικαιοσύνη.
Πιστεύω στη βούληση και τις πράξεις των πολλών.
Με αυτούς, τις ανάγκες και τις ελπίδες τους, είμαι αποφασισμένος να συναντηθώ.

Θέλω να απευθυνθώ στους συντρόφους μου, σε όλους όσους πορευτήκαμε μαζί ως εδώ και μοιραστήκαμε αγώνες, αγωνίες, ελπίδες και όνειρα.

Δεν θα είμαστε αντίπαλοι.
Και ίσως σύντομα να ταξιδέψουμε πάλι μαζί σε πιο όμορφες θάλασσες.

Κυρίως όμως, θέλω να απευθυνθώ στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που ασφυκτιά:
Η λεηλασία της πατρίδας μας από ένα καθεστώς γενικευμένης διαφθοράς που γεννά ανισότητες και αδικία, δε μπορεί να συνεχιστεί άλλο.
Αν δεν μπορούν όσοι έχουν την ευθύνη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειές τους για να προκύψει η αλλαγή, τότε θα πρέπει να γίνουμε όλοι εμείς η αλλαγή που προσδοκούμε.
Για να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας.
Αυτό αξίζει κάθε κόπο και κάθε αγώνα.
 

 

Η επιστολή προς τον πρόεδρο της Βουλής

Η έδρα και οι καραμπόλες

Πέρα από τον σεισμό που προκαλεί στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, η απόφαση αυτή του Αλέξη Τσίπρα φέρνει και ανακατατάξεις εντός Βουλής, καθώς αλλάζουν οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς.

Η έδρα του Αλέξη Τσίπρα πηγαίνει στον Θοδωρή Δρίτσα, ο οποίος ήδη επιβεβαίωσε στην efsyn.gr ότι θα κρατήσει την έδρα για λογαριασμό της Νέας Αριστεράς.

Συνεπώς, αυτό σημαίνει πως η Νέα Αριστερά αριθμεί, πλέον, 12 βουλευτές, με τον ΣΥΡΙΖΑ να πέφτει στις 25.

Την εισβολή Ισραηλινών στρατιωτών στο σπίτι του βραβευμένου με Όσκαρ Παλαιστίνιου σκηνοθέτη της ταινίας «No Other Land» Μπασέλ Άντρα, καταγγέλλει με ανάρτησή του, ο Αλέξης Τσίπρας.

Σημειώνεται ότι ο πρώην πρωθυπουργός είχε βραβεύσει τον σκηνοθέτη και με το βραβείο Ειρήνης των Πρεσπών.

Επίσης, ο Αλέξης Τσίπρας καταγγέλλει «όλεθρο που βιώνει ο παλαιστινιακός λαός», ενώ δεν κρύβει τη ντροπή που νιώθει, όπως επισημαίνει, τόσο για τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και για εκείνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Ολόκληρη η ανάρτηση του Αλέξη Τσίπρα έχει ως εξής:

«Ο ισραηλινός στρατός κατέλαβε χθες το σπίτι του παλαιστίνιου, βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Μπασέλ Άντρα, στον οποίο τον περασμένο Ιούνιο στην Αθήνα απονείμαμε το Βραβείο Ειρήνης των Πρεσπών, για το ντοκιμαντέρ “No Other Land”, μαζί με τον ισραηλινό σκηνοθέτη, Γιουβάλ Αμπραχάμ.

Είχε προηγηθεί, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο ξυλοδαρμός του αδελφού και του ξαδέλφου του, από ομάδες Ισραηλινών εποίκων που επιτέθηκαν στο χωριό του, Αλ Τουβάνι, στη νότια κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Μέχρι στιγμής, ο Μπασέλ Άντρα αγνοείται.

Ο Μπασέλ ήρθε τον Ιούνη στην Αθήνα με την οικογένειά του. Στην αγκαλιά της γυναίκας του ήταν διαρκώς το νεογέννητο παιδί τους. Η βίαιη επίθεση εναντίον τους είναι μια από τις χιλιάδες που βιώνει καθημερινά ο παλαιστινιακός λαός, ο οποίος σφαγιάζεται και λιμοκτονεί με επιλογή της κυβέρνησης Νετανιάχου και υπό την ανοχή της διεθνούς κοινότητας. Ως ευρωπαίους πολίτες, μας ντροπιάζει η στάση της ΕΕ, που αρνείται να επιβάλει κυρώσεις στο Ισραήλ, αποδεικνύοντας την αποτυχία της ως διεθνής δύναμη, αλλά και την υποκρισία της, όταν ισχυρίζεται ότι δήθεν βασίζεται σε ανθρωπιστικές αρχές και αξίες.

Ως Έλληνες, μας ντροπιάζει διπλά η στάση του κ. Μητσοτάκη, που μιλάει για “τη σωστή πλευρά της ιστορίας”, αλλά μπλοκάρει τις κυρώσεις κατά της ισραηλινής κυβέρνησης και αγνοεί επιδεικτικά τον όλεθρο που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι, προσβάλλοντας τον λαό μας, τις αρχές, την ιστορία και τους αγώνες του».

 

«Είναι ορισμένες στιγμές που καλείσαι να πάρεις κρίσιμες αποφάσεις, να σταθείς απέναντι στην ιστορία και απέναντι σε όσους σε πίστεψαν. Αυτές τις αποφάσεις δεν τις παίρνω εν θερμώ. Κι αυτό έκανα για τρία 24ωρα γιατί ξέρω ότι οι αποφάσεις μου επηρεάζουν κι άλλους ανθρώπους» ανέφερε ο Αλέξης Τσίπρας, σε δηλώσεις του στο Ζάππειο, αποσαφηνίζοντας τις αιτίες της παραίτησής του. «Αποφάσισα να προτείνω την εκλογή νέας ηγεσίας από τα μέλη του κόμματος όπως ορίζει το καταστατικό. Δεν θα είμαι υποψήφιος. Θα είμαι παρών πριν κατά τη διάρκεια και μετά από αυτές» τόνισε σε άλλο σημείο.

Ο Αλέξης Τσίπρας, μεταξύ άλλων, έκανε λόγο για την επιτακτική ανάγκη αναδιοργάνωσης του κόμματος χωρίς χρονοτριβή προκειμένου να αντιπαρατεθεί τόσο με τη ΝΔ αλλά και με τις παθογένειες του κόμματος. Παράλληλα, επεσήμανε την ανάγκη επανίδρυσης του κόμματος με την δημιουργία ενός νέου ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί άμεση προτεραιότητα. Έκανε λόγο για την ανάγκη μιας διαδικασίας βαθιάς ανανέωσης, που « θα ήταν υποκριτικό να την προτείνω μόνο με το λόγο μου αν δεν το πρότεινα και με τις πράξεις μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Την Κυριακή ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε ένας κύκλος και πρέπει να ανοίξουμε έναν άλλον πιο ελπιδοφόρο. Μίλησα και για σημαντικές αποφάσεις. Την ανάγκη να συναντηθούμε με τις αξίες μας. Να ανανεώσουμε τολμηρά το έμψυχο δυναμικό, να βάλουμε τέλος σε νοοτροπίες που μας κόστισαν. Πρέπει να εφεύρουμε ένα έναν νέο ΣΥΡΙΖΑ που θα διαβάσει τις νέες προκλήσεις της εποχής και να ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Αυτές οι αποφάσεις αφορούν πρώτα εμένα, που υπήρξα επικεφαλής του κόμματος σε αυτό τον κύκλο. Παρέλαβα σε ηλικία 34 ετών. Το ταξίδι είχε παγίδες, αλλά ήταν συναρπαστικό. Ένα μικρό κόμμα έγινε ο κορμός της προοδευτικής παράταξης στη χώρα» ανέφερε.

«Είχα την τύχη να είμαι ο πρώτος στην ιστορίας αριστερός πρωθυπουργός της χώρας. Κάθε μέρα ήταν μέρα μάχης. Στην αρχή αντιμετωπίσαμε μια Ευρώπη καχύποπτη απέναντι στην Ελλάδα, αντιμετωπίσαμε πιέσεις και εκβιασμούς και μέσα και έξω από τη χώρα» σημείωσε ο Αλέξης Τσίπρας εμφανώς συγκινημένος και συμπλήρωσε: «Δηλώνω περήφανος για όσα πετύχαμε, για την έξοδο από τα μνημόνια, για την επούλωση των τραυμάτων της χώρας και για την ιστορική συμφωνία των Πρεσπών. Αυτό το έργο είναι δικό μας και δικό σας».

«Αυτό το ταξίδι είχε και δύσκολες αποφάσεις και φθορά. Το ταξίδι άφησε το αποτύπωμα στην ιστορία. Αφήσαμε μια παρακαταθήκη για τον νέο κύκλο του ΣΥΡΙΖΑ. Το εκλογικό αποτέλεσμα πρέπει να είναι η αρχή του νέου κύκλου. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ανταποκριθεί στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να αλλάξει δραστικά. Οφείλουμε να ανταποκριθούμε όλοι σε αυτή τη λαϊκή εντολή. Δεν πρέπει να χαθεί ούτε μία μέρα, τόσο στην αντιπαράθεση με τη ΝΔ και με τις αδυναμίες και παθογένειες. Μια διαδικασία βαθιάς ανανέωσης και επανίδρυσης. Αυτό είναι η άμεση προτεραιότητα. Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ κι αυτό δεν αφορά μόνο το κόμμα μας, αλλά και τη δημοκρατία, το μέτωπο απέναντι στην ακροδεξιά.

Αυτή την πεποίθηση μου θα ήταν υποκριτικό να την προτείνω μόνο με τον λόγο μου. Κατανοώ την ανάγκη για έναν νέο κύμα. Αποφάσισα να παραμερίσω για να περάσει. Έχω εμπιστοσύνη στον δυναμικό του. Αποφάσισα να προτείνω την εκλογή νέας ηγεσίας. Δεν θα είμαι υποψήφιος, θα είμαι παρών πριν και μετά απ’ αυτές τις διαδικασίες.

Είναι μια προσωπική πρόκληση. Να αποδείξω με τη στάση και το παράδειγμά μου ότι στη ζωή και στην πολιτική, μπορείς να είσαι μάχιμος και δημιουργικός και χωρίς αξιώματα. Να αποδείξω ότι οι μάχες για τις ιδέες δεν ορίζεται από τις καρέκλες.

Θέλω να πω στα εκατομμύρια φίλους τους ΣΥΡΙΖΑ ότι θα είμαι δίπλα τους. το ταξίδι συνεχίζεται και η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ταξιδέψει».

Παρακολουθήστε τις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα:

Συγκλονίζουν τα λόγια των διασωθέντων από το ναυάγιο της Πύλου, κατά την επίσκεψη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ, Αλέξη Τσίπρα. Αναφέρουν ότι το ελληνικό λιμενικό τους έριξε σκοινί. Τι υποστηρίζουν για το ρόλο ενός πλοιου και ενός ελικοπτέρου, που δεν βοήθησαν.

 

Ανατριχιαστικές μαρτυρίες, γροθιά στο στομάχι, μεταφέρθηκαν στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Αλέξη Τσίπρα από επιζήσαντες του ναυαγίου στα νοτιοδυτικά της Πύλου.

Οι επιζήσαντες ισχυρίζονται ενώπιον του αρχηγού της αξιωματικές αντιπολίτευσης, δηλώνουν πως το ελληνικό λιμενικό επιχείρησε να ρυμουλκήσει το πλοίο που μετέφερε τους μετανάστες.

Αρχικά τους ζητήθηκε να ακολουθήσουν το πλοίο των ελληνικών αρχών. Ωστόσο, δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν και τους έδωσαν σκοινί, σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν. Αυτό είχε ως συνέπεια, να αρχίσεινα ταλαντεύεται δεξιά κι αριστερά το πλοιάριο, που μετέφερε τους μετανάστες.

Σύμφωνα με πληροφορίες του NEWS 24/7, είπαν στον Αλέξη Τσίπρα, ότι θεώρησαν πως ήταν το ιταλικό λιμενικό και θα τους οδηγούσε στην Ιταλία και υπογραμμίζουν πως αν είχαν λάβει βοήθεια δεν θα συνέβαινε αυτό.

 “Όταν αναποδογυρίσαμε, ήρθαν και μας έβγαζαν φωτογραφίες αντί να μας βοηθήσουν”, είπε ο εκπρόσωπος των διασωθέντων, καταγγέλλοντας τη στάση ενός πλοίου και ενός ελικοπτέρου που βρίσκονταν στην περιοχή και προσέθεσε ότι “φύγαμε από την χώρα μας γιατί υπάρχει πόλεμος και ψάχναμε μια καλύτερη ζωή”.

Πηγή: news247.gr

Στα άκρα οδηγούνται οι σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία με τον Παύλο Πολάκη, μετά την ανάρτησή του με την οποία στοχοποιούσε προσωπικά δικαστές και δημοσιογράφους.

Όπως ανακοίνωσε το Γραφείο Τύπου του κόμματος, με απόφαση του Αλέξη Τσίπρα, τη θέση του Παύλου Πολάκη ως Τομεάρχη Διαφάνειας της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. αναλαμβάνει ο Γιάννης Ραγκούσης, ενώ κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος αναλαμβάνει ο Δημήτρης Τζανακόπουλος. 

Μάλιστα, στη συνεδρίαση του Εκτελεστικού Γραφείου του κόμματος, που θα πραγματοποιηθεί σε διευρυμένη σύνθεση την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου, ο Αλέξης Τσίπρας θα ζητήσει τη παραπομπή του Παύλου Πολάκη στην Επιτροπή Δεοντολογίας, «αναφορικά με τη στάση της συστηματικής παραβίασης από πλευράς του των κανόνων συλλογικότητας και δημοκρατικής λειτουργίας του κόμματος». 

Στην ανακοίνωση, που δείχνει ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία έχει λάβει τις αποφάσεις του σχετικά με τον βουλευτή Χανίων, αλλά και ότι η ενέργεια Πολάκη έχει πλήξει το κόμμα, επισημαίνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «πάντοτε λειτουργούσε συλλογικά και έτσι διαμόρφωνε και διαμορφώνει την πολιτική του. Η πολιτική σύγκρουση με το καθεστώς Μητσοτάκη και με όσους το εκπροσωπούν δεν γίνεται με όρους προσωπικής σταυροφορίας αλλά με σχέδιο, θεσμική σοβαρότητα και αποφασιστικότητα. Δεν είναι ατομική υπόθεση αλλά συλλογικό καθήκον και στρατηγική». 

Τονίζεται δε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ «θέλει και μπορεί με ενότητα, σοβαρότητα και ψυχραιμία να διασφαλίσει το πρόσωπο και την καθαρότητα της πολιτικής του», ενώ, αφήνοντας σαφείς αιχμές προς τον Παύλο Πολάκη, προστίθεται ότι «νερό στο μύλο του κ. Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του ουδείς δικαιούται να ρίχνει και μάλιστα λίγες ημέρες πριν και την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου».

Της ανακοίνωσης του κόμματος είχε προηγηθεί ανάρτηση του Παύλου Πολάκη, ο οποίος απαντώντας στην απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να τον αφήσει εκτός των ψηφοδελτίων του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αλλά και της άτυπης ενημέρωσης του κόμματος, είχε γράψει:

«Θα τα πούμε ΟΛΑ στην πολιτική γραμματεία και στην Κεντρική Επιτροπή. Με “πηγές” δεν θα ανοίξω διάλογο …. 
Προφανώς υπάρχουν και διαδικασίες και όργανα στα οποία και συμμετείχα και εκλέχθηκα και μάλιστα με υψηλότατα ποσοστά. Εκεί θα μιλήσουμε και θα διευκρινίσουμε ποιος έχει δίκιο!»

Κύκλοι του κόμματος είχαν δώσει σκληρή απάντηση στην αρχική ανάρτηση του βουλευτή και σε όσα υποστήριζε για «βαθύ κράτος», δικαστές και δημοσιογράφους, εκτιμώντας, εμμέσως πλην σαφώς, ότι ο ίδιος ο Κρητικός βουλευτής θέτει εαυτόν εκτός της εκλογικής μάχης. Όπως υποστήριζαν, η συλλογική θέση και στάση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν περιλαμβάνει «προσωπική στοχοποίηση δημοσιογράφων και δικαστών», ενώ προσέθεταν ότι οι ενέργειες αυτές αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση σε μια κρίσιμη περίοδο.

Η ανάρτηση του Παύλου Πολάκη που προκάλεσε τις εξελίξεις

Εισαγγελική παρέμβαση

Επίσης, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, Αντώνης Ελευθεριάνος, με παρέμβασή του ζητά από την προϊσταμένη της Ποινικής Δίωξης, Αγγελική Τριανταφύλλου, να πραγματοποιήσει προκαταρκτική έρευνα για τυχόν τέλεση εκ μέρους του βουλευτή δύο τουλάχιστον αδικημάτων: της διέγερσης πολιτών στη διάπραξη εγκλημάτων και της βίας κατά δικαστικών λειτουργών. Η Εισαγγελία θα αποστείλει την υπόθεση, όπως προβλέπεται, και στη Βουλή, η οποία θα κρίνει αν τίθεται ή όχι θέμα άρσης της βουλευτικής του ασυλίας.

Πίεση από τα άλλα κόμματα

Η ανάρτηση Πολάκη έγινε άλλωστε η αφορμή για σκληρά σχόλια, αλλά και εκμετάλλευση από τα άλλα κόμματα, κυρίως τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, που ζήτησαν διαγραφή του Παύλου Πολάκη από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με αιχμές προς τον Αλέξη Τσίπρα, ενώ επαναφέρουν και το θέμα της καταδίκης του Νίκου Παππά από το Ειδικό Δικαστήριο, πρόσφορο θέμα εν όψει και των εκλογών.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ στην ανακοίνωσή του αναφέρει διάφορα διαδικαστικά και επικοινωνιακά, σχετικά με τη ζημιά που υφίσταται, δεν βρίσκει όμως να πει ούτε μία κουβέντα για τις προγραφές και για την ουσία όσων απαράδεκτων είπε ο κ.Πολάκης. Οι επιθέσεις κατά της δικαιοσύνης άλλωστε δεν ήταν κάποια παρέκκλιση του κ. Πολάκη, αλλά η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ μετά την ομόφωνη απόφαση για τον κ. Παππά. Καταφανώς οι επιθέσεις κατά της δικαιοσύνης και κατά δημοσιογράφων είναι η επίσημη γραμμή του κ. Τσίπρα, την οποία ο κ. Πολάκης εκφράζει με πολύ πιο χοντροκομμένο τρόπο. Πραγματική καταδίκη των απόψεων του κ. Πολάκη δεν αποτελεί μόνο η αυτονόητη διαγραφή του, αλλά και η ανοικτή καταγγελία των απόψεων που εξέφρασε. Απαιτούμε εκτός από τη διαγραφή του κυρίου Πολάκη, την αποπομπή από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ του καταδικασμένου για παράβαση καθήκοντος κ. Παππά. Μόνο η διαγραφή του κ. Πολάκη δεν αρκεί», τονίζει σε ανακοίνωσή της η Νέα Δημοκρατία.

Από την πλευρά του, το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής σημείωσε μεταξύ άλλων ότι «η προσωπική στοχοποίηση και οι απειλές προγραφών δημοσιογράφων και δικαστών από τον ομοτράπεζο και ομογάλακτο του κ. Τσίπρα, Παύλο Πολάκη, δεν έχουν σχέση ούτε με τη Δημοκρατία ούτε με το κράτος δικαίου» και τόνισε ότι έρχονται σε συνέχεια δηλώσεων και άλλων ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για το πώς θα είναι η επόμενη φορά «”είτε με το καλό είτε με το άγριο”», αλλά και της «πλήρους κάλυψης στον ομόφωνα καταδικασμένο από την ελληνική Δικαιοσύνη, Νίκο Παππά, τον οποίον η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε το ηθικό σθένος να θέσει εκτός ψηφοδελτίων».

Στο δικό του σχόλιο για την αντιπαράθεση σχετικά με την ανάρτηση Πολάκη, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ μιλά για «πολύ βολική αντιπαράθεση που εντοπίζει το “βαθύ κράτος” σε κάποιους δημοσιογράφους και δικαστικούς κι όχι σε όσους έχουν τα “κλειδιά” της οικονομίας, με βάση τα οποία ελέγχουν και παρεμβαίνουν στους μηχανισμούς του κράτους, στα ΜΜΕ, στις κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα για τα δικά τους συμφέροντα. Και φυσικά με αυτόν τον τρόπο να μένουν στο απυρόβλητο οι κοινές αντιλαϊκές δεσμεύσεις των ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ απέναντι σε όλους αυτούς».

Και καταλήγει ότι «σε κάθε περίπτωση -και με δεδομένες τις πολιτικές διάφορες του ΚΚΕ με τον συγκεκριμένο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ συνολικά- η εισαγγελική εντολή για προκαταρκτική εξέταση με αφορμή μια ανάρτηση πολιτικού περιεχομένου, ανεξάρτητα από τη συμφωνία ή διαφωνία με αυτήν, είναι ενέργεια απαράδεκτη που ανοίγει πολύ επικίνδυνους δρόμους».

Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΜέΡΑ25, Μιχάλης Κριθαρίδης, σημείωσε: «Ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύεται ο κ. Πολάκης ήταν γνωστός στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Το ίδιο γνωστή ήταν στον κ. Πολάκη και η ενσωμάτωση και παράδοση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στο ολιγαρχικό σύστημα μετά την συνθηκολόγηση το βράδυ της 5ης Ιουλίου του '15. Ας μην κοροϊδεύομαστε».

Reporters United κατά Πολάκη

Εκτός από την ΕΣΗΕΑ, που καταδίκασε την ανάρτηση του βουλευτή Χανίων, και οι Reporters United καταδικάζουν τη στοχοποίηση δημοσιογράφων και δημόσιων λειτουργών. Όπως σημειώνουν, «η διαφωνία και η κριτική επιτρέπονται σε μια δημοκρατία, οι προγραφές όχι».

Πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης στη σκιά των αποκαλύψεων για τις υποκλοπές κατάθεσε από το βήμα της Βουλής ο αρχηγός της αξιωματικής Αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας.

Σε μια ιδιαίτερα σκληρή ομιλία του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατηγόρησε με σφοδρότητα τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως συντονιστή των υποκλοπών.

Και κλείνοντας την ομιλία του έριξε τη «βόμβα» που πάντως είχε προαναγγελθεί από χθες με τις κινήσεις που έκανε ο κ. Τσίπρας να πάει στον Πρόεδρο τη ΑΔΑΕ, κ. Ράμμο και στη συνέχεια στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Είπε:

«Η παραμονή στη διακυβέρνηση της χώρας όσων έκαναν ακόμα και την εθνική μας ασφάλεια πεδίο υποκλοπών και εκβιασμών είναι επικίνδυνη για τα δικαιώματα, για τη δημοκρατία και για την ασφάλεια της χώρας.

Η παρακρατική λειτουργία, η διαφθορά και η πρωτοφανής νοοτροπία αυθαίρετης και ιδιοτελούς άσκησης της εξουσίας αποτελεί στρατηγική επιλογή αυτής της Κυβέρνησης, η οποία έχει ήδη απωλέσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Δεν μπορεί να παραμείνει στην εξουσία ούτε για μια στιγμή ακόμα.

Για τους λόγους αυτούς υποβάλλουμε πρόταση δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης, ως ένα πρώτο βήμα της πορείας στο λαό για την υπεράσπιση της δημοκρατίας, της διαφάνειας και της δικαιοσύνης».

Αναφερόμενος προσωπικά στον κ. Μητσοτάκη ήταν ιδιαίτερα επικριτικός καθώς τον κατηγόρησε ως οργανωτή ενός ρυπαρού δικτύου.

Είπε συγκεκριμένα:

«Δημοσιογράφοι, ευρωβουλευτές, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, υπουργοί, επιχειρηματίες, στελέχη των ενόπλων μας δυνάμεων, έχουν ταπεινωθεί, σε «στόχους» κι έγιναν βορά ενός παράνομου, πράγματι ρυπαρού δικτύου.

Ενός εγκληματικού δικτύου θα έλεγα εγώ.

Που είχε όμως έδρα το ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου.

Και συντονιστή τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Τον ίδιο τον Πρωθυπουργό που οργάνωσε αυτό το δίκτυο προκειμένου να έχει στο χέρι, όχι μόνο χρήσιμες πληροφορίες για τους πολιτικούς του αντιπάλους, τους πολιτικούς του φίλους, τους οικονομικούς παράγοντες του τόπου, τη στρατιωτική ηγεσία, τους δημοσιογράφους, τους αξιωματικούς του στρατεύματος».

Ο κ. Τσίπρας είπε ότι ο φάκελος που πήρε από την ΑΔΑΕ περιείχε τα στοιχεία για τις παράνομες επισυνδέσεις. Τα στοιχεία για 6 πρόσωπα που ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε ζητήσει να ενημερωθεί. Και τόνισε ότι συνολικά οι παρακολουθούμενοι έφτασαν αισίως τους 10.

Ζήτησε επισήμως να διεξαχθεί έλεγχος από την Αρχή, εάν ετέθη σε επισύνδεση ο υπουργός Εργασίας κ. Χατζηδάκης, ο αρχηγός του ΓΕΕΘΑ, ο κ. Φλώρος, ο αρχηγός του ΓΕΣ, κ. Λαλούσης, ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας, κ. Διακόπουλος και ο κ. Λιακόπουλος 

Ολόκληρη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα

Κυρίες και κύριο βουλευτές

Για την πατρίδα, την κοινωνία, τα πολιτικά κόμματα, τους πολίτες, έρχεται κάποτε μια κρίσιμη στιγμή, που καλούνται να πάρουν μια σαφή θέση.

Να πουν το μεγάλο ΝΑΙ, ή το μεγάλο ΟΧΙ.

Σε μια τέτοια στιγμή βρισκόμαστε σήμερα.

Η Ελλάδα κλυδωνίζεται μέσα στα ταραγμένα νερά της γεωστρατηγικής αστάθειας.

Την κοινωνία την πολιορκεί η ανασφάλεια για το σήμερα.

Και η αγωνία για το αύριο.

Και δυστυχώς,

οι τύχες της κοινωνίας, της δημοκρατίας, της πατρίδας, σε μια τέτοια στιγμή, βρίσκονται στα χέρια μιας κυβέρνησης όχι μόνο ανίκανης, προσκολλημένης σε ιδιοτέλειες και συμφέροντα, αλλά και βαθιά αντιδημοκρατικής.

Και ενός πρωθυπουργού που γράφει το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποστασίας.

Από τους κανόνες της δημοκρατίας.

Από την ηθική της δημοκρατίας.

Από τις γραμμές και τις συντεταγμένες του κράτους δικαίου που αποτελεί θεμέλιο της δημοκρατίας.

Κανείς δεν δικαιούται να κλείνει τα μάτια και τα αφτιά μπροστά σ’ αυτό που συμβαίνει.

Γιατί αυτό που συμβαίνει δεν αφορά μόνο κάποιους έγκριτους συνταγματολόγους, ή κάποιους ιδιαίτερα ευαίσθητους για τα δημοκρατικά δικαιώματα, όπως θέλουν να το εμφανίζουν οι προπαγανδιστές της κυβέρνησης.

Αφορά τη ζωή των ανθρώπων.

Αφορά το κλίμα και τους κανόνες μέσα στους οποίους η κοινωνία δρα και προοδεύει, αξιοποιώντας δικαιώματα κατακτημένα με αγώνες.

Μας αφορά όλους.

Η ελληνική κοινωνία ζει εδώ και έξι μήνες στη δίνη των αποκαλύψεων για ασύλληπτο αριθμό υποκλοπών.

Στη δίνη της πιο εκτεταμένης και βαθιάς εκτροπής από τους κανόνες δικαίου που είδε η χώρα μετά το 1974.

Στη δίνη ενός πρωτοφανούς σκανδάλου.

Δημοσιογράφοι, ευρωβουλευτές, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, υπουργοί, επιχειρηματίες, στελέχη των ενόπλων μας δυνάμεων, έχουν ταπεινωθεί, σε «στόχους» κι έγιναν βορά ενός παράνομου, πράγματι ρυπαρού δικτύου.

Ενός εγκληματικού δικτύου θα έλεγα εγώ.

Που είχε όμως έδρα το ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου.

Και συντονιστή τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Τον ίδιο τον Πρωθυπουργό που οργάνωσε αυτό το δίκτυο προκειμένου να έχει στο χέρι, όχι μόνο χρήσιμες πληροφορίες για τους πολιτικούς του αντιπάλους, τους πολιτικούς του φίλους, τους οικονομικούς παράγοντες του τόπου, τη στρατιωτική ηγεσία, τους δημοσιογράφους, τους αξιωματικούς του στρατεύματος.

Αλλά και για να τους έχει στο χέρι.

Να τους εκβιάζει.

Να γνωρίζει τις σκέψεις, τις επιδιώξεις, τις αδυναμίες τους.

Και το δίκτυο αυτό το οργάνωσε με πολύ σοβαρό σχεδιασμό από τη πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση του τόπου.

Πήρε την ΕΥΠ στο γραφείο του.

Τοποθέτησε Επικεφαλής της έναν δικό του άνθρωπο παρόλο που δε πληρούσε τα κριτήρια του νόμου.

Άλλαξε τον νόμο, δε κόλλησε σε αυτό.

Φρόντισε να τοποθετηθεί αρμόδια της ΕΥΠ εισαγγελέας η κα Βλάχου.

Και έχρισε βοηθό εκπληρώσεως τον ανιψιό του, για το συντονισμό του δικτύου.

Αξιοποίησε τις σχέσεις της χώρας με χώρες με προηγμένη τεχνολογία και κατάφερε να διαθέσει στο ρυπαρό και εγκληματικό του δίκτυο, προηγμένα τεχνολογικά συστήματα.

Που ξεπερνάνε κάθε φαντασία.

Γιατί δεν υποκλέπτουν μόνο τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις αλλά και κάθε στιγμή 24 ώρες το 24ωρο, αρκεί να έχεις δίπλα σου το κινητό σου τηλέφωνο.

Εν πλήρη γνώση του έστησε μια Οργουελιανή δυστοπία.

Με εκατοντάδες θύματα που έλαβαν το παγιδευμένο μήνυμα με το κακόβουλο λογισμικό.

Μεταξύ αυτών ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ο Σπίρτζης, η κα Γεροβασίλη, δεκάδες υπουργοί, δημοσιογράφοι, οικονομικοί παράγοντες.

Και για όσους δεν άνοιγαν το κακόβουλο μήνυμα και δε μολύνονταν, υπήρχε ο άλλος δρόμος ο παραδοσιακός.

Ο νομότυπος.

Με τις υπογραφές και την ευγενική συνδρομή μιας εισαγγελέως που από ότι φαίνεται από τις καταθέσεις της στην Επιτροπή Θεσμών, εν πλήρη επίγνωση ότι διαπράττει κατάχρηση εξουσίας, έσπευδε να υπογράφει διαδοχικές και επαναλαμβανόμενες διατάξεις για τη παρακολούθηση όποιων της ζητούνταν και για όσο της ζητούνταν.

Ο κος Μητσοτάκης ως εγκέφαλος και αρχηγός αυτού του εγκληματικού δικτύου, προέβη στις πράξεις αυτές διότι πέραν όλων των άλλων, διακατέχεται από μια βαθύτατη οίηση και αλαζονεία.

Η κα Βλάχου, λοιπόν που έχει υπογράψει δεκάδες διατάξεις.

Ήταν και αυτή μέλος του ρυπαρού δικτύου ;

Και αν ναι γιατί βρίσκεται ακόμη στη θέση της ;

Γιατί μια επικίνδυνη για τη δημοκρατία εισαγγελέας που κάνει κατ εξακολούθηση κατάχρηση εξουσίας, βρίσκεται ακόμη στη κρίσιμη αυτή θέση, με επιμονή Μητσοτάκη.

Και ενώ εχω επισήμως ζητήσει την απομάκρυνσή της.

Προφανώς γιατί πράγματι είναι μέλος του ρυπαρού και εγκληματικού δικτύου και τη προστατεύει ο επικεφαλής του εγκληματικού δικτύου, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός.

Κυρίες και κύριοι της συμπολίτευσης, για όλα αυτά μόνο μια λέξη υπάρχει : Ζόφος

Ζόφος και παρακμή.

Και είναι δυο φορές ζόφος όταν διαπράττονται εγκλήματα κατά της δημοκρατίας με πρόσχημα την εθνική μας ασφάλεια.

Αν εσείς όλα αυτά μπορείτε να τα καταπιείτε.

Είτε γιατί εκβιάζεστε.

Καθώς τα στοιχεία που έχουν μαζέψει από τις παρακολουθήσεις που σας αφορούσαν σίγουρα βρίσκονται στα χέρια του αρχηγού του ρυπαρού δικτύου.

Είτε γιατί σκέφτεστε την επανεκλογή σας.

Είτε γιατί θέλετε να αφήσετε μόνο τον κο Μητσοτάκη να πιεί το ποτήρι του εξευτελισμού, χωρίς να έχει άλλοθι.

Είναι δικός σας πρόβλημα.

Σας συμπονώ και σας κατανοώ.

Αλλά ορισμένες φορές βρίσκεται κανείς ενώπιον της ιστορίας.

Γιατί οι αποφάσεις μπροστά σε τέτοια γεγονότα έχουν ιστορική αξία. 

Μπορεί αυτή η εκτροπή να περάσει χωρίς απόδοση ευθυνών;

Σε ένα κράτος δικαίου;

Σε μια δημοκρατία με το βάρος των ιστορικών πληγών που έχει υποστεί στο παρελθόν η δημοκρατία μας;

Και αν αυτό συμβεί, τι θα σημαίνει για την επόμενη ημέρα.

Για την όποια κυβέρνηση του μέλλοντος;

Έχουμε λοιπόν ιστορική ευθύνη να αντισταθούμε σε αυτή επιχείρηση συλλογικού μιθριδατισμού της ελληνικής κοινωνίας.

Και γνωρίζω πολύ καλά ότι αυτό δεν αφορά μια παράταξη ή μια ιδεολογική μάχη.

Αυτό αφορά τη δημοκρατία, αφορά το Σύνταγμα, αφορά τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού.

Δεν αφορά μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ και τη δημοκρατική παράταξη.

Αφορά κάθε δημοκράτη πολίτη.

Αριστερό ή δεξιό είτε κεντρώο.

Και υπήρξαν τέτοιες φωνές από όλο το φάσμα της πολιτικής ζωής.

Δύο πρώην πρωθυπουργοί καταδίκασαν με το δικό τους τρόπο, αλλά σαφώς, τις παραβιάσεις του κράτους δικαίου.

Και ζήτησαν εν ονόματι της δημοκρατίας να χυθεί φως.

Όλος ο δημοκρατικός νομικός κόσμος, ο ΔΣΑ, 20 έγκριτοι συνταγματολόγοι, καταδίκασαν τη «γνωμοδότηση» Ντογιάκου προτάσσοντας την ανάγκη να προστατεύσει η δημοκρατία τον εαυτό της και τους θεσμούς.

Υπήρξαν και θα υπάρξουν αυτές οι φωνές.

Αλλά δεν αρκούν πια κάποιες φωνές.

Στις κρίσιμες στιγμές για τη δημοκρατία, ο καθένας και η καθεμιά οφείλουμε να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν.

Και να σταθούμε με δημοκρατική ευθύνη απέναντι στην εκτροπή.

Αλλά και απέναντι στις συνέπειες της εκτροπής.

Γιατί είναι ήδη ορατές οι πληγές στο σώμα της δημοκρατίας και της πατρίδας.

Όταν η παραβίαση του κράτους δικαίου, στην πιο απεχθή της μάλιστα εκδοχή, την παραβίαση των προσωπικών δεδομένων, συνοδεύει την οικονομική και κοινωνική κρίση.

Όταν η υπονόμευση δικαιωμάτων του πολίτη, του εργαζόμενου, του ανθρώπου, συνοδεύει τη φτώχεια, την ανασφάλεια, την αγωνία, της κοινωνικής πλειοψηφίας

Όταν η δημοκρατία διασύρεται και η εκτελεστική εξουσία συμπεριφέρεται σαν ο ιδιοκτήτης των δημόσιων ταμείων και της χώρας.

Όταν η εκτροπή εκτροχιάζει την απαραίτητη εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα και μεταφέρει ένα κλίμα σήψης και απαξίας στο κοινωνικό σώμα.

Όταν οι υποκλοπές συνοδεύουν οικονομικά σκάνδαλα, διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, σκανδαλώδεις εξυπηρετήσεις μεγάλων συμφερόντων.

Όταν το παρακράτος συνοδεύει την αισχροκέρδεια και την εκποίηση των πάντων.

Όταν τέλος, ακόμα και οι ένοπλες δυνάμεις της πατρίδας εμπλέκονται στα ρυπαρά παιγνίδια των υποκλοπών και των εκβιασμών τύπου μαφίας.

Τότε δεν αρκεί απλώς να διαπιστώνουμε ότι η δημοκρατία, η σταθερότητα, η κοινωνική συνοχή, η θέση της Ελλάδας στη διεθνή σκηνή, ακόμα και η εθνική μας ασφάλεια, έχουν γίνει παίγνιο στα χέρια μιας αδίστακτης κυβέρνησης και ενός αδίστακτου πρωθυπουργού.

Τότε, οφείλουμε, έχουμε ιστορική υποχρέωση να δράσουμε.

Και σε ότι μας αφορά θα εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα που μας προσφέρει το Σύνταγμα και η δημοκρατία.

Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση είναι ένοχοι.

Δεν έχουν μόνο πολιτικές, αλλά και βαρύτατες προσωπικές και νομικές ευθύνες.

Η παραμονή στη διακυβέρνηση της χώρας όσων έκαναν ακόμα και την εθνική μας ασφάλεια πεδίο υποκλοπών και εκβιασμών είναι επικίνδυνη για τα δικαιώματα, για τη δημοκρατία και για την ασφάλεια της χώρας.

Η παρακρατική λειτουργία, η διαφθορά και η πρωτοφανής νοοτροπία αυθαίρετης και ιδιοτελούς άσκησης της εξουσίας αποτελεί στρατηγική επιλογή αυτής της Κυβέρνησης, η οποία έχει ήδη απολέσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Δεν μπορεί να παραμείνει στην εξουσία ούτε για μια στιγμή ακόμα.

Για τους λόγους αυτούς υποβάλλουμε πρόταση δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης, ως ένα πρώτο βήμα της πορείας στο λαό για την υπεράσπιση της δημοκρατίας, της διαφάνειας και της δικαιοσύνης.

Η Βουλή θα κληθεί να αποφασίσει:

Με τη Δημοκρατία ή με την εκτροπή.

Και σύντομα την οριστική και τη σωστή απάντηση στο ερώτημα θα δώσει ο ελληνικός λαός.

Που θα πάρει στα χέρια του την υπόθεση της δημοκρατίας.

Την υπόθεση της ίδιας του της ζωής.

Χαραλαμπόπουλος Λευτέρης

 

Βλέπω διάφορους να θεωρούν ακόμη και σήμερα το δημοψήφισμα του 2015 είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία.

Κοινός τους τόπος ότι δεν έπρεπε να είχε γίνει.
Ότι έπρεπε ούτως ή άλλως να είχαμε αποδεχτεί τα μνημόνια.
Διαφωνώ πλήρως.
Τα μνημόνια ήταν μια καταστροφική επιλογή των δανειστών μας που έφεραν μια χώρα στα πρόθυρα της κατάρρευσης και υπονόμευσαν τη δημοκρατία, υποχρεώνοντας κυβερνήσεις να περνούν μέτρα ενάντια στη λαϊκή βούληση.

Δεν είναι τυχαίο ότι πλέον ακόμη και στην Ευρώπη κανένας δεν σκέφτεται πια με τους ίδιους όρους και έστω και άρρητα έχουν παραδεχτεί ότι ήταν μια στρατηγική λανθασμένη.

Δείτε πώς στη διάρκεια της πανδημίας πήραν μέτρα ακριβώς για να μην μετατραπεί η υγειονομική κρίση και συνακόλουθη οικονομική ύφεση, σε κοινωνική κρίση.

 

Αυτός είναι άλλος τρόπος σκέψης για την Ευρώπη από τον «μνημονιακό».

Η ελληνική κοινωνία δεν άντεχε άλλα μνημόνια.

Και δεν ισχύει ότι θα είχαμε βγει το 2014. Νέο μνημόνιο ερχόταν ούτως ή άλλως.

Η κοινωνία ήθελε μια τομή με αυτές τις πολιτικές.

Καταλάβαινε το κόστος και τον παραλογισμό τους. Το πρόβλημα ήταν ότι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδίκησε να πει ότι είχε «εναλλακτική στρατηγική».
Παρότι δεν είχε.
Και αυτό ήταν το πρόβλημα: η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ορθά είδε ότι ο λαός τότε ήθελε αλλαγή. Και πρόσφερε μια εκλογική λύση από το 2012 για αυτή την αλλαγή.

Όμως, δεν ήταν πρόγραμμα αλλαγής.

Δεν είχε σχέδιο είτε για τη ρήξη είτε για τη σκληρή διαπραγμάτευση.

Είχε απλώς ιδέες και κυρίως ήθελε να μη χάσει την ευκαιρία να πάρει την εξουσία.

Αυτό φάνηκε και στο δημοψήφισμα.

Επέλεξε να κάνει το δημοψήφισμα ως μια έξοδο διαφυγής από το αδιέξοδο που είχε βρεθεί μια κυβέρνηση που δεν είχε σχέδιο απέναντι στους δανειστές.

Ο λαός, όμως, δεν είδε το δημοψήφισμα σαν «τακτικό ελιγμό».

Το είδε σαν κορυφαία στιγμή δημοκρατίας.

Το είδε σαν ευκαιρία να ακουστεί η αγωνία αυτού του τόπου.

Το είδε σαν ανυπακοή απέναντι στους δανειστές.

Ο λαός δεν ήταν «πεπλανημένος» όταν ψήφιζε.

Τα είχε σταθμίσει όλα.

Ήξερε τους κινδύνους.

Γνώριζε το κόστος.

Αντιλαμβανόταν τις δυσκολίες.

Αλλά την απόφασή του την πήρε.

Σε μια κορυφαία δημοκρατική στιγμή.

Γιατί όντως στις 5 Ιουλίου 2015 μίλησε ο λαός.

Και είπε ΟΧΙ.

Όμως, η κυβέρνηση που τον κάλεσε να πει όχι, δεν ήθελε το όχι.
Επί της ουσίας.
Διαπραγμάτευση ήθελε. «Μνημόνιο με ανθρώπινο πρόσωπο» ήταν το μάξιμουμ που μπορούσε να σκεφτεί.

Και κυρίως να μείνει στην εξουσία.
Ήταν η κυνική τελικά λογική ότι είναι προτιμότερο μνημόνιο με την αριστερά στην κυβέρνηση, αντί για μνημόνιο με την αριστερά στους δρόμους.

Και γι’ αυτό δεν πανηγύρισε το ΟΧΙ.
Γι’ αυτό δεν αξιοποίησε την τεράστια δύναμη της λαϊκής βούλησης.

Γι’ αυτό και συνθηκολόγησε.
Αλλά η ιστορία δεν διαγράφεται.

Το ΟΧΙ εκείνο υπήρξε, ήταν του λαού, όχι του Τσίπρα, και ήταν ένα ΟΧΙ στις πολιτικές που βλέπουν τους ανθρώπους ως στατιστικές κερδών και ζημιών.
Αφορούσε τα μνημόνια, αλλά ερχόταν και από το μέλλον.

Πηγή: in.gr