ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΚΙΜΠΟΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ελλάδα έχει εδώ και χρόνια αναδειχθεί σε έναν από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο
για τον ήλιο, τα όμορφα τοπία της, τα νησιά της, τις παραλίες της, αλλά και την ξεγνοιασιά που προσφέρει σε όσους την επισκέπτονται. Ωστόσο, όπως σε κάθε χώρα που χρόνο με τον χρόνο πλημμυρίζει από κόσμο και πλήττεται από τον υπερτουρισμό, την αναψυχή και την ξεγνοιασιά των τουριστών την «πληρώνουν» οι εργαζόμενοι στη θερινή σεζόν.

Οι εργαζόμενοι κάποτε επέλεγαν την εργασία στον τουρισμό, την εστίαση ή τη φιλοξενία προκειμένου να βγάλουν «χαρτζιλίκι» και να ενισχύσουν το εισόδημά τους για τον υπόλοιπο χρόνο. Οι πιο νέοι προτιμούσαν αυτού του είδους την προσωρινή απασχόληση εάν ήταν φοιτητές που άφηναν πίσω τους την ιδέα των διακοπών και εργάζονταν τα καλοκαίρια προκειμένου να μπορούν να βγάλουν την υπόλοιπη χρονιά. Στις μέρες μας, τα στοιχεία δείχνουν ότι η σεζόν φαντάζει ολοένα και λιγότερο ελκυστική με την πάροδο των χρόνων.

Σύμφωνα με τα στοιχεία από το ΕΡΓΑΝΗ και από τα πρωτοβάθμια σωματεία σε όλη την χώρα, οι εργαζόμενοι στον επισιτισμό-τουρισμό προσεγγίζουν τις 500.000.

Ο αριθμός φαίνεται μεγάλος, όμως, σύμφωνα με στοιχεία της Deloitte φέτος υπάρχουν 85.000 κενές θέσεις εργασίας, με τον ξενοδοχειακό κλάδο να αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες ελλείψεις.
Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο;

«Είναι ένα φαινόμενο που παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 2021 μετά την επανεκκίνηση του κλάδου από την πανδημία. Οι άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, τα εξαντλητικά ωράρια σε συνδυασμό με την πενιχρή στήριξη των εργαζομένων τους χειμερινούς μήνες – το ταμείο ανεργίας των εποχικά εργαζόμενων παραμένει με μνημονιακό νόμο καθηλωμένο στους τρεις μήνες – εξηγούν το φαινόμενο της μεγάλης φυγής!», λέει στη ROSA o Γιώργος Χότζογλου, πρόεδρος της ΠΟΕΕΤ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στον Επισιτισμό – Τουρισμό).

«Δουλεύουμε σε τουριστικά “φέρετρα”»

«Τι μας υποχρεώνει να φύγουμε για σεζόν; Η μεγάλη ακρίβεια των αγαθών, όλων των προϊόντων διαβίωσης και φυσικά, οι ανατιμήσεις της ενέργειας που υποβαθμίζουν σταθερά την αγοραστική δύναμη των αμοιβών μας και κατά συνέπεια αποδομούν, το βιοτικό μας επίπεδο. Το γεγονός πως “δε βγαίνει” ο μήνας, πως δηλαδή πιεζόμαστε να πληρώσουμε το νοίκι μας, να κάνουμε τις αγορές μας από το σούπερ μάρκετ, να ξοφλήσουμε τους λογαριασμούς μας και να ανταποκριθούμε σε όποιο άλλο έξοδο προκύψει στο μεταξύ», λέει στη ROSA η Αναστασία Θεοχαρίδη, μέλος του συνδικάτου επισιτισμού τουρισμού «Λάντζα» που εργάζεται σεζόν τα τελευταία χρόνια.

«Ο μισθός μας, τα χρήματα από την εργασία μας δεν επαρκούν να βγούμε βόλτα, να ψυχαγωγηθούμε, να έχουμε ικανοποιητική ποιότητα ζωής. Κάτω υπό αυτές τις συνθήκες αναγκαζόμαστε να πάμε για δουλειά σε κάποιο τουριστικό “φέρετρο” κι όχι θέρετρο, με σκοπό να εξοικονομήσουμε κάποια χρήματα για το κόστος ζωής του χειμώνα, προκειμένου να είμαστε λίγο πιο άνετα», προσθέτει.

Οι συνθήκες εργασίας για τον μέσο άνθρωπο που επιλέγει τη σεζόν ως διέξοδο από το οικονομικό του τέλμα είναι τουλάχιστον απάνθρωπες. Τα εξαντλητικά ωράρια και η θερμική καταπόνηση (για την περίοδο του καλοκαιριού τουλάχιστον) είναι συνθήκες που θεωρούνται πλέον αναμενόμενες – αν όχι δεδομένες.

«Αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε 10 και 12 ώρες μέσα στον ήλιο και τον καύσωνα. Για ρεπό ούτε λόγος. Το επταήμερο έχει κανονικοποιηθεί πλήρως, λόγω της εντατικοποίησης της εργασίας μας. Οι υπερωρίες δεν πληρώνονται φυσικά, αφού υπάρχει πλέον η δυνατότητα αποπληρωμής τους, με ρεπό στο τέλος της σεζόν», μας λέει η Αναστασία.

Στο κόκκινο οι αυθαιρεσίες των εργοδοτών

Φυσικά, δεν είναι να απορεί κανείς που οι Έλληνες εργοδότες εκμεταλλεύονται στο έπακρο το γεγονός ότι η χώρα «πνίγεται» στους τουρίστες κάθε καλοκαίρι και κρύβονται πίσω από τους δήθεν μεγάλους μισθούς που δίνουν προκειμένου να δίνουν όσο λιγότερες παροχές γίνεται.

«Στα περισσότερα μαγαζιά δεν δίνονται δώρα, ενώ ακόμα και τα ένσημα είναι μισά ή σε κάποιες περιπτώσεις δε δίνονται καθόλου. Είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε μέσα σε πολύ μικρά σπιτάκια, αρκετά άτομα μαζί και όπως καταλαβαίνεις αυτό προκαλεί ένα γενικότερο εκνευρισμό, γιατί μετά από μια κουραστική βάρδια, θες τον ιδιωτικό σου χώρο, ώστε να χαλαρώσεις και να ξεκουραστείς. Επίσης, πολλές φορές δεν προσφέρεται ούτε το κυρίως γεύμα μέσα στη μέρα ή για το προσωπικό δίνεται αρκετά κακής ποιότητας φαγητό», λέει η Αναστασία.

Αν και η Αναστασία εξακολουθεί να εργάζεται σεζόν, υπάρχουν πολλά παραδείγματα εργαζομένων που εγκατέλειψαν τον κλάδο εξαιτίας της καταχρηστικής συμπεριφοράς των εργοδοτών τους.

«Σταμάτησα να δουλεύω σεζόν μετά από κοροϊδία εργοδότη στα χρήματα μου. Δεν μου πλήρωσε ποτέ τις υπερωρίες και τα “μαύρα” που είχαμε συμφωνήσει. Όταν τα ζήτησα μου είπε πως του χρωστάω εγώ χρήματα, επειδή είχα σπάσει κάποια ποτήρια», λέει στη ROSA o 27χρονος Ν.Ζ. για την εργασιακή του εμπειρία ως μπάρμαν σε ξενοδοχείο σε γνωστό νησί των Κυκλάδων.

Ο ίδιος αναφέρεται και στην πρώτη του επαφή στον κλάδο του τουρισμού, την περίοδο 2018- 2019, όταν στα πλαίσια της πρακτικής του σε άλλο ξενοδοχείο, όπου «οι αποδοχές μου για ρεσεψιόν ήταν 500ευρώ την πρώτη χρόνια και 600 ευρώ τη δεύτερη ενώ οι “κανονικοί” συνάδελφοι που κάναμε την ίδια δουλειά χωρίς ρεπό να επισημανθεί έπαιρναν 1.500 το λιγότερο».

«Μου επιτέθηκε η σύζυγος του εργοδότη»

Η 24χρονη Α. διηγούμενη τις εμπειρίες της ως εργαζόμενη σε διάφορα ελληνικά νησιά αναφέρει πως κουράστηκε να δουλεύει κάτω από κακές συνθήκες και να αλλάζει περιβάλλον εργασίας κάθε 6 μήνες, χωρίς να παίρνει ούτε ένα ρεπό.

«Το 2025 στην Κέρκυρα απολύθηκα, επειδή πηγα τον γάτο μου στον κτηνίατρο όσο πάθαινε επιληπτικές κρίσει, ενώ είχε ενημερώσει ότι θα καθυστερούσα. Αφού μετά από μία ώρα πηγα στη δουλεια, η σύζυγος του εργοδότη μού επιτέθηκε σωματικά δυο φορές – μια φορά με έσπρωξε και μια άλλη πήγε να μου πάρει τα λεφτά από το χέρι και να μου τα σκίσει. Την ίδια χρονιά στη Τζια, ο εργοδότης μου δεν ήθελε να συζητήσουμε για τον μισθό, μου γιατί “δεν είναι ωραίο να μιλάμε για λεφτά”. Μέχρι να παραιτηθώ, δεν μου έδωσε ποτέ ξεκάθαρη απάντηση για το πόσα θα έπαιρνα. Σε φετινό περιστατικό, ενώ από κοινού συμφωνήσαμε σε λήξη της συνεργασίας μας με τους εργοδότες μου, δίνοντάς τους λίγες να βρουν άτομο και να εξετάσω κι εγώ τις επόμενες κινήσεις μου, το ακριβώς επόμενο πρωί μου έδωσαν 15 λεπτά να μαζέψω τα πράγματα μου και να φύγω», μας λέει.

«Το 2023 μετα από 5αμηνη σεζόν στη Σαντορίνη με 4 ρεπό όλη τη σεζόν βίωσα κατάθλιψη τόσο έντονη που δεν βγήκα από το σπίτι μου για 3 μήνες ουτε για να παρω τσιγάρα», λέει η Α.

«Την πρώτη φορά που πήγα σεζόν δεν είχα ιδέα πού πήγαινα. Δεν ήξερα κανέναν. Βρήκα μια αγγελία στο ίντερνετ για δουλειά στη Σκόπελο, μίλησα με τον ιδιοκτήτη και επειδή έτυχε να είμαστε και οι δύο στην Αθήνα εκείνη την περίοδο, βρεθήκαμε για μια συνέντευξη. Πολύ χαλαρά, σε φάση “πάμε να γνωριστούμε”. Η συμφωνία τότε μου φάνηκε τέλεια. 1.200 ευρώ τον μήνα συν τα τιπς και τους καλοκαιρινούς μήνες θα ανέβαινε ο μισθός. Σκέψου ότι στην Αθήνα έπαιρνα γύρω στα 800 ευρώ. Οπότε στο μυαλό μου έλεγα “εννοείται, φεύγω αύριο”. Μετά ήρθε η κουβέντα για το ωράριο. “Άνοιγμα με κλείσιμο”, μου λέει. Αυτό σημαίνει ότι ανοίγεις στις 6 το απόγευμα και φεύγεις όταν φύγει και ο τελευταίος πελάτης. Μόνο που ο τελευταίος πελάτης ειδικά τον Αύγουστο μπορεί να φύγει στις 4 ή στις 5 το πρωί. Και φυσικά δεν μπορείς να πας να του πεις “παιδιά, κλείσαμε, σηκωθείτε”», λέει στη ROSA η 26χρονη Η, που εργαζόταν ως μπαργούμαν.

Περιγράφοντας τις συνθήκες διαβίωσής της, η Η. μας περιγράφει πως ζούσε σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα με άλλα δύο άτομα, δουλεύοντας 7 ημέρες ενώ είχε συμφωνήσει για 6.

«Και εκεί που είχα συμφωνήσει για εξαήμερο, ξαφνικά έγινε επταήμερο. Η κλασική ατάκα ήταν: “Έχει πολλή δουλειά, δεν έχω άλλον για το πόστο σου, είσαι αναντικατάστατη”. Που ακούγεται πολύ ωραίο σαν κομπλιμέντο… μέχρι να καταλάβεις ότι σημαίνει πως δεν θα πάρεις ποτέ ρεπό. Το επόμενο σοκ ήταν το σπίτι. Ήξερα ότι θα μένω με άλλα δύο άτομα. Λέω, οκ, δεν με πειράζει. Αλλά άλλο συγκατοίκηση και άλλο αυτό. Τρεις κοπέλες σε ένα μικρό δωμάτιο, με ένα κουζινάκι και ένα ψυγείο μέσα στον ίδιο χώρο, χωρίς πλυντήριο, χωρίς θερμοσίφωνα και με την οικογένεια του αφεντικού ακριβώς δίπλα. Μεσοτοιχία “χαρτί”. Ό,τι λέγαμε στο σπίτι το ήξερε την επόμενη μέρα. Ιδιωτική ζωή… μηδέν. Και φυσικά δεν επιτρεπόταν να φέρουμε ούτε φίλο ούτε συγγενή. Θυμάμαι είχε έρθει η μαμά μου να δει πού μένω και πραγματικά λίγο έλειψε να τη διώξουν», συνεχίζει η ίδια.

Για το ζήτημα της στέγης στην εποχιακή εργασία μας μιλάει και η 21χρονη Μ., η οποία περιγράφει τις συνθήκες διαβίωσης ως έναν από τους λόγους που την οδήγησαν στο να μην επιλέξει ξανά τη σεζόν.

«Στην αρχή θέλαν να μας δώσουν ένα δωμάτιο τύπου αποθήκη, κυριολεκτικά δεν είχε ούτε παράθυρο και πόρτα μπάνιου, ενώ το μπάνιο αποτελούνταν από μία λεκάνη και μια ντουζιέρα που χωριζόταν απλώς με μια κουρτίνα από τον υπόλοιπο χώρο. Ευτυχώς εμείς καταφέραμε κάπως να μείνουμε σε κάτι πιο νορμάλ. Κατά βάση, όμως, τα δωμάτια είχαν κοινόχρηστα μπάνια, 3-4 ντουζιέρες και τουαλέτες δηλαδή εξυπηρετούσαν 20 άτομα.», δηλώνει η Μ.

Στη συνέχεια, η Η. μας μιλάει για την εκμετάλλευση των εργαζομένων που καταλήγουν να εργάζονται σε παραπάνω από μία επιχειρήσεις καθώς «όλοι οι επιχειρηματίες γνωρίζονται μεταξύ τους».

«Αν ένας φίλος του αφεντικού ήθελε προσωπικό, πήγαινες εσύ. Όχι επειδή το ήθελες. Επειδή “να βοηθήσουμε, μας βοηθάνε κι αυτοί”. Κάπως έτσι έφτασε ο Αύγουστος και υπήρχαν μέρες που δούλευα 10 το πρωί με 5 το απόγευμα σε ένα μαγαζί και μετά 6 το απόγευμα μέχρι 5 το πρωί στο δικό μου. Ναι, τα έξτρα μεροκάματα τα πλήρωναν. Δεν θα πω ψέματα. Αλλά ήταν 30 ευρώ. Και πραγματικά, σήμερα μπορώ να πω ότι δεν άξιζαν. Γιατί δεν πουλούσα μόνο τον χρόνο μου. Πουλούσα τον ύπνο μου, την ξεκούρασή μου, την ψυχική μου ηρεμία… Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είχα κάνει κι ένα λάθος… είχα πάρει το αυτοκίνητό μου στο νησί. Την πρώτη φορά που το είδε το αφεντικό, τελείωσε. Έγινα το ταξί της επιχείρησης. Και το αστείο ξέρεις ποιο είναι; Δεν ρωτούσαν ποτέ “αν μπορείς”. Ήταν δεδομένο ότι θα το κάνεις. Ούτε για τη βενζίνη πληρώθηκα ποτέ, ούτε για τη φθορά του αυτοκινήτου, ούτε φυσικά για τον χρόνο που έχανα. Ήταν απλά άλλη μία υποχρέωση που προστέθηκε χωρίς να το έχω συμφωνήσει ποτέ. Και κάπου εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι πολλές φορές στη σεζόν, αν δεν βάλεις εσύ όρια, δυστυχώς δεν θα βάλει κανείς για σένα.», λέει η Η.

Μόνο το 5% των επιχειρήσεων εφαρμόζουν τη συλλογική σύμβαση εργασίας

Όπως μας εξηγεί ο κ. Χόντζογλου, στους μεγάλους τουριστικούς προορισμούς που ο όγκος των επιχειρήσεων και εργαζόμενων είναι μεγάλος και όπου δεν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί όπως π.χ. Μύκονος, Σαντορίνη, Πάρος, οι καταγγελίες που φτάνουν στην ΠΟΕΕΤ αφορούν κυρίως την 7ημερη εργασία, παραβίαση της εφαρμογής της ψηφιακής κάρτας εργασίας, των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και της εργατικής νομοθεσίας εν γένει.

«Οι εργοδότες λειτουργούν ασύδοτα εκμεταλλευόμενοι τα άθλια νομοθετήματα Κεραμέως για 13ωρη εργασία και την έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών οδηγούν στην αύξηση αυτών των πρακτικών», λέει ο πρόεδρος της ΠΟΕΕΤ.

Σύμφωνα με την ομοσπονδία, μόλις το 5% από τις περίπου 80.000 επιχειρήσεις του επισιτισμού εφαρμόζουν την κλαδική συλλογική σύμβαση εργασίας που υπεγράφη στον επισιτισμό.

«Με βάση την υπογραφή της τελευταίας ΣΣΕ, οι αυξήσεις στους μισθούς δεν μας καλύπτουν καθόλου, αφού δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές μας ανάγκες, εξαιτίας τους πληθωρισμού και της ακρίβειας. Πλέον, η εξαήμερη εργασία έχει νομιμοποιηθεί σε διάφορους κλάδους, το ωράριο είναι πιο απελευθερωμένο από ποτέ και όλα αυτά εξαιτίας των αντεργατικών νόμων που έχουν περάσει επί σειρά ετών όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις και η τωρινή της ΝΔ», θα πει η Αναστασία.

Αρκετοί εργοδότες προτείνουν ως λύση την εισροή εργαζομένων από τρίτες χώρες, κίνηση που κατά την ΠΟΕΕΤ «δεν λύνει το πρόβλημα και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν βελτιώνει τις συνθήκες εργασίας στον κλάδο».

«Η επιστροφή των εργαζομένων στον κλάδο απαιτεί τρεις τομές-μεταρρυθμίσεις: πιστή εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών ώστε να ελέγχονται οι επιχειρήσεις αν τηρούν την νομοθεσία και επαναφορά της χρονικής ισχύος του επιδόματος ανεργίας στα προ μνημονίου επίπεδα, ώστε οι εποχικά εργαζόμενοι να μην μένουν χωρίς εισόδημα τους χειμερινούς μήνες», καταλήγει ο κ. Χόντζογλου.

Πηγή: rosa.gr

ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΚΟΥΝΤΟΥΡΗ

Κλειστές τουαλέτες, νερό επί πληρωμή και προβλήματα προσβασιμότητας συνθέτουν την εικόνα μιας Ακρόπολης που λειτουργεί όλο και περισσότερο ως εμπόρευμα.

Η Ακρόπολη δέχεται περισσότερους από 4,5 εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο, κατά μέσο όρο πάνω από 12.000 ανθρώπους την ημέρα, καθώς αποτελεί ένα από τα λαμπρότερα πολιτιστικά σύμβολα παγκοσμίως. Είναι, αδιαμφισβήτητα, το κορυφαίο και σπουδαιότερο μνημείο της χώρας μας.

Ωστόσο, οι άνθρωποι που βρίσκονται καθημερινά στον Βράχο περιγράφουν μια πραγματικότητα που, όπως λένε, προσβάλλει το ίδιο το μνημείο, όσους εργάζονται για αυτό, αλλά και τους επισκέπτες, που φτάνουν από κάθε γωνιά του κόσμου για να θαυμάσουν τον Παρθενώνα, το Ερέχθειο και τα υπόλοιπα μνημεία του “ιερού Βράχου”.

Τουαλέτες που δεν λειτουργούν, νερό μόνο επί πληρωμή, ασανσέρ, που κάθε άλλο παρά εξασφαλίζει σταθερή προσβασιμότητα, είναι μόνο μερικά από τα “κακώς κείμενα” που καταγγέλλουν εργαζόμενοι στην Ακρόπολη. Ακόμα και τα μάρμαρα που φτάνουν στο ναό για τα αναστηλωτικά έργα είναι “δεύτερης και τρίτης ποιότητας”, όπως καταγγελλουν.

Tourists visit the 5th century B.C. Parthenon temple atop the Acropolis hill in Athens, Friday, Oct. 31, 2025. (AP Photo/Petros Giannakouris)

Για τους ίδιους, όλα αυτά δεν είναι μεμονωμένες αστοχίες, αλλά ενδείξεις μιας συνολικότερης αντίληψης και στόχευσης, η οποία βλέπει την Ακρόπολη περισσότερο ως εμπόρευμα και λιγότερο ως ένα πολύτιμο πολιτιστικό αγαθό.

ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ ΚΑΙ ΝΕΡΟ ΕΠΙ ΠΛΗΡΩΜΗ

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα, όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ, είναι οι τουαλέτες στον Βράχο, οι οποίες, σύμφωνα με τις αναφορές των εργαζομένων, παραμένουν κλειστές για το κοινό εδώ και τουλάχιστον έναν χρόνο.

“Δεν υπάρχουν τουαλέτες που να λειτουργούν για το κοινό εδώ και περίπου έναν χρόνο”, αναφέρει στο NEWS 24/7 εργαζόμενος στον Παρθενώνα, ο οποίος ζήτησε να μιλήσει, χωρίς να κατανομαστεί. “Έχουμε σχεδόν καθημερινά περιστατικά με ανθρώπους, κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας, που δεν αντέχουν και κάνουν την ανάγκη τους ανάμεσα στα μάρμαρα, στα αρχαία, όπου βρουν”.

Όπως περιγράφει, πρόκειται για περιστατικά που δεν είναι μεμονωμένα αλλά συμβαίνουν συχνά.

“Έχω δει ανθρώπους να τα έχουν κάνει πάνω τους και προσπαθούν να βρουν πώς θα καθαριστούν, πώς θα αλλάξουν ρούχα. Μιλάμε για πραγματικά τραγικές καταστάσεις”, εξηγεί.

FILE - A tourist drinks water as she and a man sit under an umbrella in front of the five century BC Parthenon temple at the Acropolis hill during a heat wave, on July 13, 2023. (AP Photo/Petros Giannakouris, File)

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο από το γεγονός ότι οι διαθέσιμες τουαλέτες βρίσκονται εκτός του αρχαιολογικού χώρου. Αυτό σημαίνει ότι ένας επισκέπτης, που θα βγει για να τις χρησιμοποιήσει, δεν μπορεί πρακτικά να επιστρέψει με το ίδιο εισιτήριο, αφού αυτό ακυρώνεται μετά την επικύρωσή του στην είσοδο.

“Η κατάσταση είναι εξοργιστική”, όπως περιγράφουν εργαζόμενοι στον Παρθενώνα, “ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη ότι το εισιτήριο για την Ακρόπολη έχει αυξηθεί από 20 σε 30 ευρώ, χωρίς να μπορεί να προσφέρει στους επισκέπτες ούτε τα βασικά” ενώ, σύμφωνα με αναφορές, οι τουαλέτες έχουν δοθεί σε εργολάβο και πρόκειται να λειτουργήσουν ως υπηρεσία επί πληρωμή.

“Θα βάλουν barcode, για να πληρώνουν οι τουρίστες ένα ευρώ για να πάνε στην τουαλέτα“, λέει εργαζόμενος στον Παρθενώνα ενώ άλλος υποστηρίζει ότι “πιθανότατα θα μπουν τουρνικέ, για να μην μπορεί να πηγαίνει ο καθένας, παρά μόνο με πληρωμή”. “Πρόκειται για θράσος”, σημειώνει.

Σύμφωνα με κοινή ανακοίνωση σωματείων εργαζομένων του ΥΠΠΟ και του Σωματείου Διπλωματούχων Ξεναγών, ο Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Ακινήτων προκήρυξε, μετά από απόφαση της υπουργού Πολιτισμού, διαγωνισμό για την εκμίσθωση των χώρων υγιεινής και φύλαξης σε αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας, μεταξύ των οποίων και η Ακρόπολη.

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, η χρήση της τουαλέτας προβλέπεται να κοστίζει 1 ευρώ, ενώ η φύλαξη προσωπικών αντικειμένων στις ιματιοθήκες/lockers 2 ευρώ ανά επισκέπτη.

Οι εργαζόμενοι σημειώνουν ότι οι τουαλέτες και οι ιματιοθήκες αποτελούν βασικές υποδομές των αρχαιολογικών χώρων και μέχρι σήμερα παρέχονταν δωρεάν από το ΥΠΠΟ. Υπενθυμίζουν, δε, ότι η φύλαξη αποσκευών σε αρχαιολογικούς χώρους δεν είναι επιλογή πολυτελείας, αλλά υποχρεωτική διαδικασία για λόγους προστασίας των μνημείων.

Στην ίδια ανακοίνωση γίνεται ειδική αναφορά στην Ακρόπολη, όπου οι τουαλέτες στο παλαιό Μουσείο, οι μοναδικές εντός του χώρου των βασικών μνημείων, παραμένουν κλειστές εδώ και δύο χρόνια, ταλαιπωρώντας επισκέπτες και εργαζόμενους.

“Το Υπουργείο Πολιτισμού και ο ΟΔΑΠ αρνούνται να ανταποκριθούν στον βασικό τους ρόλο, που είναι η διαχείριση των αρχαιολογικών χώρων με τρόπο ώστε να είναι προσβάσιμοι, διδακτικοί και λειτουργικοί για τους επισκέπτες! Παρά τα εκατοντάδες εκατομμύρια των εσόδων από τα εισιτήρια, αρνούνται να προσλάβουν το αναγκαίο τακτικό προσωπικό για να προσφέρουν τα βασικά και απαραίτητα στους επισκέπτες των χώρων αυτών, προκρίνοντας τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου και τις ιδιωτικές εταιρείες”, τονίζουν μεταξύ άλλων.

 

 

Ανάλογη εικόνα περιγράφουν και ένα ακόμα πολύτιμο αγαθό, το νερό.

Όπως λένε, στον χώρο υπήρχαν ψύκτες ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να δροσιστούν, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, που η ζέστη στην Ακρόπολη γίνεται ανυπόφορη. Ωστόσο, ήταν “οικονομικά ασύμφοροι και απομακρύνθηκαν”.

“Ακόμα και τους ψύκτες τους πήραν και τους αντικατέστησαν με αυτόματους πωλητές, για να πληρώνεις ακόμα και το νερό που θα πιεις” μας λέει εργαζόμενος, σημειώνοντας ότι μια στοιχειώδης πρόνοια για έναν αρχαιολογικό χώρο, που εκτίθεται σε ακραίες θερμοκρασίες, μετατρέπεται πάλι σε “πεδίο κερδοφορίας”.

“Εκμεταλλεύονται το προσωπικό, εκμεταλλεύονται το μνημείο, εκμεταλλεύονται και τους τουρίστες. Και μάλιστα με άσχημο τρόπο. Είναι προσβολή”, τονίζει.

ΑΣΑΝΣΕΡ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ

Στο ίδιο πλαίσιο, οι εργαζόμενοι αναφέρονται και στον ανελκυστήρα πλαγιάς της Ακρόπολης, ο οποίος παρουσιάστηκε ως σημαντικό έργο προσβασιμότητας, αλλά, όπως λένε, στην πράξη δεν λειτουργεί πάντα με τρόπο που να εξασφαλίζει σταθερή πρόσβαση στον Βράχο.

“Το ασανσέρ δεν δουλεύει όταν φυσάει από ένα σημείο και πάνω, δεν δουλεύει όταν βρέχει, δεν δουλεύει όταν κάνει κρύο”, μας εξηγούν. “Έβαλαν ένα ασανσέρ για να εξυπηρετεί κυρίως τα άτομα με αναπηρία, αλλά μέρα παρά μέρα δεν λειτουργεί“.

Το ασανσέρ στην Ακρόπολη EUROKINISSI

Πρόκειται για ένα υψίστης σημασίας πρόβλημα που έχει αναδείξει ήδη από το 2025 η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία, η οποία με επείγουσα επιστολή της προς την υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, μετέφερε δεκάδες σχετικές διαμαρτυρίες ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους, τονίζοντας ότι η αδυναμία πρόσβασης στην Ακρόπολη δεν αποτελεί απλώς τεχνικό πρόβλημα, αλλά ζήτημα ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αξίζει, μάλιστα, να σημειωθεί ότι στην επιστολή γίνεται αναφορά και στη Σύμβαση Δωρεάς για τον νέο ανελκυστήρα της Ακρόπολης, σύμφωνα με την οποία, σε περίπτωση βλάβης ή έλλειψης ανταλλακτικού, η ανάδοχος εταιρεία υποχρεούται να θέσει τον ανελκυστήρα σε λειτουργία εντός τριών ωρών.

Η αναφορά αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς μετατοπίζει το ζήτημα από το επίπεδο μιας απλής τεχνικής δυσλειτουργίας στο επίπεδο της ευθύνης και του ελέγχου. Όταν ένας ανελκυστήρας, που αποτελεί τη βασική υποδομή πρόσβασης για άτομα με αναπηρία τίθεται συχνά εκτός λειτουργίας, το ερώτημα δεν είναι μόνο γιατί χαλάει, αλλά και αν τηρούνται οι προβλεπόμενες υποχρεώσεις για την άμεση αποκατάστασή του.

ΜΑΡΜΑΡΑ ΚΑΤΩΤΕΡΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ

Η παραπάνω εικόνα, όπως είναι αναμενόμενο, δεν περιορίζεται στις υποδομές για τους επισκέπτες. Σύμφωνα με τους μαρμαροτεχνίτες του Παρθενώνα, η λογική της υποβάθμισης αγγίζει ακόμη και τον ίδιο τον ναό, μέσα από την ποιότητα των μαρμάρων που φτάνουν στον Βράχο για τις αναστηλωτικές εργασίες.

 

 

Όπως αναδείξαμε στο ντοκιμαντέρ του NEWS 24/7 “Ξαναχτίζοντας τον Παρθενώνα – Η Τέχνη του Μαρμάρου”, η αναστήλωση του Παρθενώνα είναι μια εξαιρετικά απαιτητική και εξιδεικευμένη εργασία, που απαιτεί μπειρία και βαθιά γνώση του υλικού. Κάθε νέο κομμάτι μαρμάρου πρέπει να εφαρμοστεί πάνω στο αρχαίο υλικό με ακρίβεια χιλιοστού ενώ οποιοδήποτε λάθος απαγορεύεται.

Γι’ αυτό, όπως λένε οι ίδιοι, η ποιότητα του μαρμάρου δεν είναι δευτερεύουσα λεπτομέρεια.

“Στο κορυφαίο έργο στην Ευρώπη και σε ένα από τα κορυφαία μνημεία σε όλο τον πλανήτη, δεν θα έπρεπε να έρχονται μάρμαρα δεύτερης και τρίτης διαλογής. Θα έπρεπε να έρχεται το καλύτερο”, λέει μαρμαροτεχνίτης του Παρθενώνα.

Ο ίδιος περιγράφει μάρμαρα που καταφτάνουν στον ναό με “πρασινίλες, ρηγματώσεις και εσωτερικούς κρυστάλλους“, στοιχεία που, όπως εξηγεί, “δυσκολεύουν την κατεργασία και μπορούν να επηρεάσουν τη συμπεριφορά του υλικού”.

“Κανονικά θα έπρεπε να μας δίνουν αυτό που στέλνουν πανάκριβα στο Ντουμπάι, στη Σαουδική Αραβία και στις βίλες των πλουσίων, όχι ό,τι περισσεύει”, τονίζει, προσθέτοντας παράλληλα πως τα μάρμαρα δεύτερης και τρίτης διαλογής είναι και φθηνότερα.

Για έναν επισκέπτη, η ποιότητα ενός μαρμάρου μπορεί να μοιάζει αόρατη λεπτομέρεια. Για έναν μαρμαροτεχνίτη, ωστόσο, που καλείται να το δουλέψει είναι θέμα ακρίβειας, ασφάλειας και ευθύνης απέναντι στο μνημείο. “Είναι η πρώτη ύλη μας” αναφέρουν χαρακτηριστικά.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NEWS 24/7

Πηγή: news247.gr

Με ομόφωνη απόφασή της η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στον Επισιτισμό – Τουρισμό, ανακοίνωσε ότι θα πραγματοποιήσει 24ωρη πανελλαδική απεργία στις 24 Ιουνίου.

Η ΠΟΕΕΤ αναφέρει τους λόγους για τους οποίους έλαβε την απόφαση αυτή, και επισημαίνει: «Η ανέχεια που μαστίζει τους εργαζόμενους δεν έχει προηγούμενο καθώς οι αυξήσεις που προβλέπονται από τις Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις τις εξαϋλώνει η ακρίβεια και ο πληθωρισμός και ότι απομένει από το εισόδημα 6 μηνών τα αρπάζει το κράτος μέσω της φορολογίας.

Εδώ και 2 χρόνια τώρα περιμένουμε μια απάντηση από το Υπουργείο Εργασίας για την χρονική ισχύ του επιδόματος ανεργίας των εποχικά εργαζομένων που είναι και ο κύριος λόγος μαζικής φυγής των εργαζομένων από τον κλάδο.

Όσοι εποχικά εργαζόμενοι κάνουν φορολογική δήλωση αυτές τις ημέρες η εφορία τους στέλνει χρεωστικά εκκαθαριστικά από 400 – 700 ευρώ, καθώς η αύξηση του κατώτατου μισθού συμπαρασύρει και το Ταμείο Ανεργίας και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την υπέρβαση του αφορολόγητου ορίου.

Εδώ και 3 χρόνια δεν υπάρχει καθολική εφαρμογή της ψηφιακής κάρτας εργασίας στον κλάδο, καθώς όποιο ξενοδοχείο ή εστιατόριο έχει κύριο κωδικών δραστηριότητας ξένο προς τον κλάδο (π.χ. κατασκευαστική ή γεωργική ή χωματουργική εταιρεία) δεν έχει υποχρέωση εφαρμογής ψηφιακής κάρτας εργασίας.

Εδώ και 10ετίες οι απάνθρωπες εργασιακές συνθήκες με την 7ημερη εργασία των 14 ωρών ημερησίως, πλέον έχουν νομοθετηθεί και είναι νόμιμες με τον νόμο για 13ωρο στον ίδιο εργοδότη.

Δεν εφαρμόζονται οι Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας που πρόσφατα υπογράφηκαν στο πλαίσιο της “Κοινωνικής Συμφωνίας” με κύρια υπαιτιότητα των εργοδοτών που σε συνδυασμό με την έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών έχουν μετατρέψει τον κλάδο σε ένα αποκρουστικό μοντέλο εργασίας περασμένων δεκαετιών.

Γεμίζουν τα νησιά μας και οι Τουριστικοί προορισμοί με συνανθρώπους μας από τρίτες χώρες που κανείς δεν ξέρει πόσοι είναι, που είναι, που μένουν, πώς αμείβονται».

Η Ευρώπη χάνει χώρους πρασίνου με ρυθμό 600 γηπέδων ποδοσφαίρου την ημέρα. Αυτοί οι χώροι, που κάποτε φιλοξενούσαν άγρια ζωή, δέσμευαν τον άνθρακα και παρείχαν τροφή, εξαφανίζονται για να δώσουν τη θέση τους σε θέρετρα, μεταξύ άλλων και στην Πορτογαλία. Μια έρευνα της βρετανικής εφημερίδας The Guardian αναδεικνύει την περίπτωση του παραθαλάσσιου χωριού Μελίδες (Melides), όπου ένας αμερικανικός όμιλος αγόρασε σχεδόν 300 εκτάρια για να χτίσει ένα πολυτελές θέρετρο στο οποίο αρκετές ξένες προσωπικότητες έχουν ήδη αποκτήσει κατοικίες αξίας εκατομμυρίων.

Για πρώτη φορά, ερευνητές κατέγραψαν την απώλεια πράσινων εκτάσεων στην Ευρώπη με τη βοήθεια δορυφορικών εικόνων, αξιοποιώντας την ίδια τεχνική που εδώ και χρόνια εφαρμόζεται για την παρακολούθηση της αποψίλωσης στον Αμαζόνιο. Η ανάλυση κάλυψε μια πενταετία, αποκαλύπτοντας σημαντικές αλλαγές στο ευρωπαϊκό τοπίο.

Αυτό που κάποτε ήταν πράσινο είναι τώρα γκρίζο λόγω της κατασκευής δρόμων και κτιρίων, αποκάλυψε το πρόγραμμα Green to Grey, μια πρωτοβουλία του Guardian με τη συνεργασία πολλών ευρωπαίων εταίρων.

Στην Πορτογαλία, ο αμερικανικός όμιλος ακινήτων Discovery Land Company απέκτησε σχεδόν 300 εκτάρια προστατευόμενης γης στ Μελίδες, στον δήμο Γκραντόλα, με σκοπό την ανάπτυξη θερέτρου και γηπέδου γκολφ.

Το έργο CostaTerra Golf and Ocean Club, του οποίου τα ακίνητα αξίζουν περίπου 6,4 εκατομμύρια ευρώ, βρίσκεται ακόμη υπό κατασκευή, αλλά ήδη έχουν πωληθεί σπίτια σε ορισμένες ξένες διασημότητες, όπως η ηθοποιός Νικόλ Κίντμαν, η δούκισσα του Σάσεξ Μέγκαν Μαρκλ, και ο σύζυγός της, πρίγκιπας Χάρι.

Ο βορειοαμερικανικός όμιλος που απέκτησε τα εκτάρια γης αποφάσισε το 2021 να κλείσει το κάμπινγκ Γκαλέ, το οποίο έδινε πρόσβαση στην παραλία Γκαλέ στις Μελίδες, προκαλώντας αρκετές διαμαρτυρίες τα τελευταία χρόνια από πρώην χρήστες του πάρκου, το οποίο λειτουργούσε για αρκετές δεκαετίες.

Ολόκληρη η περιοχή των Μελιδών αποτελεί μέρος του Δικτύου Natura 2000, μιας ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας που αποσκοπεί στη διασφάλιση της βιοποικιλότητας και τη διατήρηση της φύσης σε προστατευόμενες περιοχές.

"Είναι προφανές ότι αυτό δεν είναι προς το δημόσιο συμφέρον"

Οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί προβλέπουν εξαιρέσεις από την ανάπτυξη έργων σε περιοχές Natura 2000 μόνο σε περιπτώσεις υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος. Οι πορτογαλικές αρχές, συμπεριλαμβανομένης της Πορτογαλικής Υπηρεσίας Περιβάλλοντος (APA), ενέκριναν την κατασκευή του θέρετρου, με ορισμένους φορείς να επισημαίνουν τα οικονομικά οφέλη που θα επιφέρει.

Ωστόσο, ο Ιωάννης Αγαπάκης, δικηγόρος στη ΜΚΟ περιβαλλοντικού δικαίου ClientEarth, δήλωσε ότι το γήπεδο γκολφ δεν πληροί τις περιβαλλοντικές απαιτήσεις. "Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για υπέρτερο δημόσιο συμφέρον", είπε, καθώς "το γεγονός και μόνο ότι διαπιστώνονται οικονομικά οφέλη σε ένα έργο δεν το καθιστά υπέρτερο δημόσιο συμφέρον".

Στην επίσημη ιστοσελίδα του, το θέρετρο CostaTerra υπόσχεται "την απλή πολυτέλεια της ευρωπαϊκής ζωής" στην "τελευταία παρθένα ακτή του Ατλαντικού στη νότια Ευρώπη".

Σε ανακοίνωσή του, ο όμιλος Discovery Land Company δήλωσε ότι αναπτύσσει το CostaTerra "για να αποτελέσει πρότυπο περιβαλλοντικής διαχείρισης και βιωσιμότητας στην περιοχή", υποσχόμενος να είναι το "πιο υπεύθυνο ακίνητο του είδους του".

Σύμφωνα με τον Guardian, μόνο η συντήρηση του γηπέδου γκολφ, το οποίο καλύπτει 75 εκτάρια, συνεπάγεται την κατανάλωση περίπου 800.000 λίτρων νερού την ημέρα.

"Κάθε πτυχή του ακινήτου, από το σχεδιασμό του γηπέδου γκολφ, μέσω των πρακτικών διαχείρισης του βρόχινου νερού και των αποβλήτων, μέχρι την ανάπτυξη και τη διατήρηση των οικοτόπων και των διαδρόμων άγριας ζωής, έχει σχεδιαστεί ώστε να πληροί ή να υπερβαίνει τα πρότυπα της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του δικτύου Natura 2000", διαβεβαίωσε ο όμιλος.

Το πρόγραμμα Green to Grey καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, σε όλη την Ευρώπη, περίπου 9.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης - μια έκταση που αντιστοιχεί στην έκταση της Κύπρου - θα μετατραπούν από πράσινο σε γκρι μεταξύ 2018 και 2023. Αυτό μεταφράζεται σε σχεδόν 30 τετραγωνικά χιλιόμετρα την εβδομάδα ή 600 γήπεδα ποδοσφαίρου την ημέρα.

Η μελέτη κάλυψε 30 χώρες, αντιπροσωπεύοντας το 96% της έκτασης του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΟΧ). Τις μεγαλύτερες απώλειες βλάστησης την περίοδο 2018–2023 κατέγραψαν η Τουρκία, η Πολωνία, η Γαλλία, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Πηγή: rtp.pt

 

 

Τι έδειξε μεγάλη έρευνα για τις επιπτώσεις του τουρισμού

Η Ανταρκτική, που ήδη πλήττεται ιδιαίτερα από την κλιματική αλλαγή, επηρεάζεται ολοένα και περισσότερο και από τις επιπτώσεις του τουρισμού και της επιστημονικής έρευνας, αποκαλύπτει έρευνα που δημοσιεύθηκε αυτή την εβδομάδα στο Nature Sustainability.

Στις περιοχές όπου υπάρχει ανθρώπινη δραστηριότητα η συγκέντρωση μικροσωματιδίων που περιέχουν βαρέα μέταλλα είναι δεκαπλάσια σε σχέση με 40 χρόνια πριν, προειδοποιεί.

Στη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών ο αριθμός των τουριστών στην Ανταρκτική αυξήθηκε από 20.000 σε περίπου 120.000, σύμφωνα με την Διεθνή Ένωση Τουριστικών Πρακτορείων της Ανταρκτικής.

«Η αύξηση της ανθρώπινης παρουσίας στην Ανταρκτική προκαλεί ανησυχίες αναφορικά με τους ρύπους από τα οχήματα, κυρίως για τα μικροσωματίδια που περιέχουν χρώμιο, νικέλιο, χαλκό, ψευδάργυρο και μόλυβδο», επισημαίνει η έρευνα.

«Ένας μόνο τουρίστας μπορεί να συμβάλλει στην επιτάχυνση της τήξης»

Τα πλοία που μεταφέρουν τουρίστες χρησιμοποιούν ορυκτά καύσιμα, τα οποία επίσης εκλύουν μικροσωματίδια. Αυτά ευθύνονται για την επιτάχυνση της τήξης του χιονιού, επεσήμανε ο Ραούλ Κορντέρο, επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Γκρόνινγκεν στην Ολλανδία και ένας από τους συντάκτες της έρευνας.

«Το χιόνι λιώνει πιο γρήγορα στην Ανταρκτική λόγω της παρουσίας ρυπογόνων σωματιδίων σε περιοχές όπου συχνάζουν οι τουρίστες», εξήγησε σε τηλεφωνική συνέντευξη με το AFP από το Σαντιάγο.

«Ένας μόνο τουρίστας μπορεί να συμβάλλει στην επιτάχυνση της τήξης περίπου 100 τόνων χιονιού», πρόσθεσε.

Μια ομάδα ερευνητών από χώρες όπως η Χιλή, η Γερμανία και η Ολλανδία διένυσε περίπου 2.000 χιλιόμετρα στην Ανταρκτική σε διάστημα τεσσάρων ετών για να εκτιμήσει το εύρος αυτής της μόλυνσης.

Η Ανταρκτική χάνει γρήγορα τη μάζα της λόγω της κλιματικής αλλαγής

Η παρουσία βαρέων μετάλλων στην Ανταρκτική έχει επίσης αυξηθεί λόγω των επιστημονικών αποστολών, η παρατεταμένη παραμονή των οποίων στην περιοχή μπορεί να έχει έως και δεκαπλάσιο αντίκτυπο από αυτόν ενός τουρίστα, επεσήμανε ο Κορντέρο.

Η έρευνα αναγνωρίζει «τις προόδους» που έχουν γίνει στην προστασία της Ανταρκτικής, όπως η απαγόρευση της χρήσης του βαρέος μαζούτ, ενός παραγώγου του πετρελαίου, και της χρήσης πλοίων που συνδυάζουν την ηλεκτρική ενέργεια και τα ορυκτά καύσιμα.

Ωστόσο «για να περιοριστεί το αποτύπωμα των ενεργοβόρων ανθρώπινων δραστηριοτήτων στην Ανταρκτική, είναι απαραίτητο να επιταχυνθεί η ενεργειακή μετάβαση και να περιοριστεί η χρήση των ορυκτών καυσίμων, κυρίως κοντά σε ευαίσθητες περιοχές», τονίζει η έρευνα.

Η Ανταρκτική χάνει γρήγορα τη μάζα της λόγω της κλιματικής αλλαγής. Σύμφωνα με τη NASA, η ήπειρος χάνει 135 δισεκ. τόνους χιονιού και πάγου ετησίως από το 2002.

ΝΑΤΑΣΑ ΣΙΝΙΩΡΗ

Η εστίαση παλεύει με τρεις παράλληλες κρίσεις: την έλλειψη προσωπικού, την εκτόξευση του κόστους και τους νέους κανονισμούς που αλλάζουν τον τρόπο λειτουργίας της.

Ο Γιάννης Λιάρος, Γενικός Διευθυντής του ΕΠΟΕΣ, μιλά στον ΟΤ για έναν κλάδο που στέκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και παρά τις δυσκολίες, παραμένει δυναμικός, αναζητώντας τρόπους να ξανακερδίσει τους εργαζόμενους και τους πελάτες του.

Η ψηφιακή κάρτα και τα νέα όρια για την εστίαση

Η εισαγωγή της ψηφιακής κάρτας εργασίας στην εστίαση έχει αλλάξει ριζικά την καθημερινότητα, φέρνοντας μεγαλύτερη διαφάνεια αλλά και νέες δυσκολίες.
Από τον Μάρτιο, η ψηφιακή κάρτα εφαρμόζεται υποχρεωτικά στις επιχειρήσεις εστίασης.

Ο στόχος είναι να καταγράφεται με ακρίβεια η ώρα προσέλευσης και αποχώρησης κάθε εργαζομένου, ώστε να μειωθεί η αδήλωτη εργασία. Η αλλαγή, όμως, έφερε και νέες δυσκολίες.

«Υπάρχει ανάγκη για επιπλέον προσωπικό που θα ελέγχει το σύστημα καθημερινά, ενώ οι υπερωρίες έχουν όριο 150 ώρες τον χρόνο. Αυτό το όριο συχνά εξαντλείται σε πέντε μήνες» λέει ο κ. Λιάρος.

Το αποτέλεσμα; Σε περιόδους αιχμής, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ζητούν να δουλέψουν παραπάνω για να αυξήσουν το εισόδημά τους, αλλά ο νόμος δεν το επιτρέπει.

Η έλλειψη προσωπικού

Παράλληλα, η στελέχωση παραμένει οριζόντιο πρόβλημα – όχι μόνο στην εστίαση, αλλά και στον τουρισμό και το λιανεμπόριο.

Όπως τονίζει οκ. Λιάρος, οι εργοδότες πλέον δεν αναζητούν καλό προσωπικό, απλώς αναζητούν προσωπικό, προσφέροντας αμοιβές συχνά πάνω από τον κατώτατο μισθό, χωρίς να μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Ο Γιάννης Λιάρος, Γενικός Διευθυντής του ΕΠΟΕΣ

Από την πλευρά των εργαζομένων, η εικόνα δεν είναι απλή. Παρά τις καλύτερες απολαβές σε ορισμένες θέσεις –ιδίως τις εξειδικευμένες– η φύση της δουλειάς, οι απαιτητικές συνθήκες, οι αργίες και τα καλοκαίρια που χάνονται στην κουζίνα ή στο σέρβις αποθαρρύνουν τους νεότερους.

 

«Το turnover παραμένει υψηλό. Υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη ανακύκλωση μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ενώ κάθε άνοιξη πολλοί νέοι εγκαταλείπουν θέσεις σε επιχειρήσεις εστίασης σε πόλεις για να εργαστούν σε νησιά, κυνηγώντας μεγαλύτερα εισοδήματα και tips, μια τάση όμως που δημιουργεί προβλήματα στις επιχειρήσεις που το προσωπικό εγκαταλείπει, και μάλιστα λίγο πριν την έναρξη της τουριστικής περιόδου«.

Ωστόσο, οι φετινές διακυμάνσεις στον τουρισμό, αλλάζουν τις προτιμήσεις των εργαζομένων.

«Για δεύτερη συνεχή χρονιά, και φέτος ακόμα περισσότερο, η κατάσταση δεν είναι καλή για κάποιες παραδοσιακά τουριστικές αγορές. Οι Κυκλάδες, για παράδειγμα, δεν έχουν την επίδοση που είχαν άλλες χρονιές. Επομένως, γίνεται και ένας επανυπολογισμός από την πλευρά των εργαζομένων και στοχεύουν πια σε αγορές οι οποίες έχουν δυναμική, όπως είναι η Κρήτη, για παράδειγμα, ή η Ρόδος».

«Τι θα γίνεις; Γκαρσόνι;»

Η κοινωνική εικόνα του επαγγέλματος παίζει ρόλο – και μάλιστα καθοριστικό.

 

«Όταν ένα παιδί λέει στους γονείς του ότι θέλει να δουλέψει στην εστίαση, συχνά ακούει «Αυτό βρήκες να κάνεις;» εξηγεί ο κ. Λιάρος.

Η υποτίμηση αυτή δεν αφορά μόνο το status, αλλά και την επαγγελματική προοπτική: οι περισσότεροι εργαζόμενοι βλέπουν τη δουλειά ως προσωρινή λύση, όχι ως καριέρα. Αυτό οδηγεί σε χαμηλή επένδυση σε εκπαίδευση και εξειδίκευση, αλλά και σε υψηλή κινητικότητα – με εργαζόμενους που αλλάζουν μαγαζί κάθε λίγους μήνες.

Η εστίαση και η κουλτούρα του Έλληνα

Παρά τις δυσκολίες, η ελληνική εστίαση κρατά υψηλά στάνταρ. «Ακόμη και η πιο απομακρυσμένη ταβέρνα προσφέρει αξιοπρεπές φαγητό» σημειώνει ο κ. Λιάρος, τονίζοντας τη θετική σχέση ποιότητας-τιμής σε σύγκριση με άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

Η εξάπλωση του Airbnb και η ακρίβεια έχουν αλλάξει τις συνήθειες των επισκεπτών

Ο τουρισμός έχει τροφοδοτήσει νέες τάσεις, όπως τα «γαστροκαφενεία», που επενδύουν σε καλή πρώτη ύλη και ελληνικές γεύσεις για να προσελκύσουν και ξένους επισκέπτες.

Airbnb και αλλαγή στις συνήθειες

Η εξάπλωση του Airbnb και η ακρίβεια έχουν αλλάξει τις συνήθειες των επισκεπτών.

Πολλοί μαγειρεύουν στο κατάλυμα, μειώνοντας τη συχνότητα επίσκεψης σε εστιατόρια. Το αποτέλεσμα; Μείωση της κατά κεφαλήν δαπάνης στην εστίαση, τάση που φέτος φαίνεται εντονότερη.

Παραβιάσεις και έλεγχοι

«Προφανώς και υπάρχουν παραβιάσεις» λέει ο κ. Λιάρος, αλλά τονίζει ότι ότι ο κλοιός σφίγγει: POS, φορολογικοί μηχανισμοί, ψηφιακή κάρτα. Οι μηχανισμοί ελέγχου περιορίζουν την παρανομία, αλλά ο ίδιος επισημαίνει την ανάγκη τα μέτρα να σχεδιάζονται με βάση την πραγματική λειτουργία της αγοράς και όχι να διορθώνονται εκ των υστέρων.

Πηγή: ΟΤ

 

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, που δοκιμάζεται από τους αδιάκοπους ισραηλινούς βομβαρδισμούς και τον υποσιτισμό, οργανώνεται και στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης την Τρίτη 29 Ιουλίου, με αφορμή την επικείμενη έλευση του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου Iris Crown στην περιοχή.

“Οι ακτές μας δεν είναι βουβές μπροστά στη γενοκτονία” τόνίζει σε ανακοίνωσή της η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό, καλώντας στην κινητοποίηση.

“Το μήνυμα που στάλθηκε από τη Σύρο, και ετοιμάζεται να σταλεί από τη Ρόδο, πρέπει να φτάσει και εδώ”, επισημαίνουν οι διοργανωτές.

“Η εμπειρία της Σύρου είναι για εμάς πολύτιμη και εμπνευστική. Αποδεικνύει ότι οι κοινωνίες των νησιών μπορούν να πάρουν θέση, να αντιδράσουν ειρηνικά, αλλά αποφασιστικά, απέναντι στο έγκλημα της γενοκτονίας που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου. Η δράση τους άνοιξε τον δρόμο – δημιούργησε ένα μομέντουμ και ένα ντόμινο αντίστασης που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε” προσθέτουν.

 

 

“Δεν δεχόμαστε να συνεχίζεται αυτή η κανονικότητα, να κάνουν κάποιοι διακοπές σαν να μη συμβαίνει τίποτα, την ώρα που παιδιά, οικογένειες και ολόκληρες κοινότητες εξοντώνονται συστηματικά. Δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε, δεν ακούμε, δεν ξέρουμε. Δεν καταδιώκουμε κανέναν. Δεν στοχοποιούμε ανθρώπους.

Αντιθέτως, υψώνουμε το όριο της ηθικής μας και λέμε ένα ηχηρό ΟΧΙ εδώ. Ο τουρισμός δεν μπορεί να προσφέρει ηθική ασυλία. Κανείς δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως θύμα, όταν απολαμβάνει προνόμια και ελευθερία κινήσεων, την ώρα που χιλιάδες στερούνται τα βασικά για την επιβίωσή τους” ξεκαθαρίζουν.

Αναλυτικά η ανακοίνωση της “Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό”:

“Την Τρίτη 29 Ιουλίου, το ισραηλινό κρουαζιερόπλοιο Iris Crown αναμένεται να καταπλεύσει στον Αγιο Νικόλαο. Την προηγούμενη ημέρα το ίδιο πλοίο αναμένεται να δέσει στην Ρόδο. Εκεί, η τοπική κοινωνία έχει ήδη απευθύνει κάλεσμα σε ειρηνική κινητοποίηση, με στόχο να ακουστεί ο παλμός της πόλης και η ηθική αντίσταση απέναντι στην κανονικοποίηση της γενοκτονίας. Το μήνυμα που στάλθηκε από τη Σύρο, και ετοιμάζεται να σταλεί από τη Ρόδο, πρέπει να φτάσει και εδώ.

Κι εδώ πρέπει να ακουστεί ο αντίλαλος: οι ακτές μας δεν είναι βουβές μπροστά στη γενοκτονία

Η εμπειρία της Σύρου είναι για εμάς πολύτιμη και εμπνευστική.

Αποδεικνύει ότι οι κοινωνίες των νησιών μπορούν να πάρουν θέση, να αντιδράσουν ειρηνικά, αλλά αποφασιστικά, απέναντι στο έγκλημα της γενοκτονίας που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου. Η δράση τους άνοιξε τον δρόμο – δημιούργησε ένα μομέντουμ και ένα ντόμινο αντίστασης που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.

Στον Άγιο Νικόλαο έχουν ήδη πραγματοποιηθεί δύο ειρηνικές συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό.

Καλούμε λοιπόν σε ΤΡΙΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ με τα ίδια χαρακτηριστικά:

ΕΙΡΗΝΙΚΗ – ΜΑΖΙΚΗ – ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ – ΗΧΗΡΗ

Συγκεντρωνόμαστε στο λιμάνι του Αγίου Νικολάου την Τρίτη 29 Ιουλίου στις 11:30 π.μ.

Κατεβαίνουμε με κατσαρόλες, κουτάλες, καπάκια, μπεντίρ, τύμπανα – με οτιδήποτε κάνει θόρυβο.

Ο θόρυβος μας είναι ο ήχος της αφύπνισης. Είναι ο κρότος της γενοκτονίας που κάποιοι θέλουν να κάνουν πως δεν ακούν. Είναι η κραυγή του λαού της Παλαιστίνης που δεν μπορεί άλλο να φιμώνεται.

Δεν δεχόμαστε να συνεχίζεται αυτή η κανονικότητα, να κάνουν κάποιοι διακοπές σαν να μη συμβαίνει τίποτα, την ώρα που παιδιά, οικογένειες και ολόκληρες κοινότητες εξοντώνονται συστηματικά.

Δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε, δεν ακούμε, δεν ξέρουμε.

Δεν καταδιώκουμε κανέναν.

Δεν στοχοποιούμε ανθρώπους.

Αντιθέτως, υψώνουμε το όριο της ηθικής μας και λέμε ένα ηχηρό ΟΧΙ εδώ.

Ο τουρισμός δεν μπορεί να προσφέρει ηθική ασυλία

Κανείς δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως θύμα, όταν απολαμβάνει προνόμια και ελευθερία κινήσεων, την ώρα που χιλιάδες στερούνται τα βασικά για την επιβίωσή τους

Τα θύματα είναι στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη, στην Παλαιστίνη ολόκληρη.

Είμαστε εδώ, είμαστε πολλοί/ες/α και ενώνουμε την φωνή μας με αυτή της Σύρου, της Ρόδου, και όλων των τόπων που σηκώνουν ανάστημα.

Το κράτος μπορεί να συναινεί – σιωπηρά ή ενεργά – στο έγκλημα.

Αλλά εμείς ο λαός, όχι, γιατί έχουμε φωνή. Έχουμε δύναμη.

Καλούμε όλους τους συλλόγους, σωματεία, πρωτοβουλίες, φορείς του τόπου να πάρουν θέση και να κάνουν ανάλογα καλέσματα.

 

Αυτό που ξεκίνησε στη Σύρο, ας γίνει κύμα που θα φτάσει παντού.

ΤΡΙΤΗ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ – 11:30 Π.Μ. – ΛΙΜΑΝΙ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΕΙΡΗΝΙΚΑ – ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ – ΗΧΗΡΑ – ΜΑΖΙΚΑ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ”

«Ρόδος : Ανατροπές στις τουριστικές αγορές και νέα δυναμική

Πτώση από Ην. Βασίλειο, Ιρλανδικό “μπαμ” στις αφίξεις

τι δείχνει η ανάλυση Panadvert» 

 

 

H πρόσφατη ανάλυση της Panadvert για την τουριστική αγορά στη Ρόδο ανέδειξε μια δυναμική αλλαγή στα δημογραφικά στοιχεία των επισκεπτών και υπογράμμισε τα βασικά πλεονεκτήματα του νησιού.

Η συνολική ζήτηση για καταλύματα στη Ρόδο παρουσίασε μια μικρή μείωση της τάξης του 3,54% το 2024 σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, όπως προέκυψε από την ανάλυση άνω του 1,6 εκατομμυρίου αναζητήσεων στη Google και δεδομένων της ζήτησης από 1133 ξενοδοχεία του νησιού.

Τα δεδομένα, ωστόσο, αποκαλύπτουν μια σημαντική αναδιάταξη των βασικών διεθνών αγορών, με μια σημαντική αποδυνάμωση του ενδιαφέροντος από ορισμένες από τις παραδοσιακές βασικές αγορές της Ρόδου, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο παρουσίασε μείωση 7,57%, ενώ η Γερμανία και η Ελλάδα παρουσίασαν μείωση 5,18% και 9,67% αντίστοιχα. Η ιρλανδική αγορά, από την άλλη, παρουσιάζει αξιοσημείωτη αύξηση 32,4% στη ζήτηση για καταλύματα στη Ρόδο το 2024, σηματοδοτώντας μια πολλά υποσχόμενη νέα πηγή τουρισμού για το νησί. Επιπλέον, το ενδιαφέρον από το Ισραήλ αυξήθηκε κατά 14,4% την ίδια περίοδο.

Η μελέτη ανέδειξε, επίσης, τους κορυφαίους “παίκτες” της φιλοξενίας στη Ρόδο για το 2024. Πρώτο στη λίστα βρίσκεται το Rodos Palace Hotel, το οποίο κυριάρχησε καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, με εντυπωσιακή κορύφωση τους καλοκαιρινούς μήνες, ακολουθούμενο από το Princess Andriana Resort & Spa - Ultra All-Inclusive και το Mitsis Selection Alila.

 

Η συνολική λίστα διαμορφώθηκε ως εξής:

 

1. Rodos Palace Hotel

2. Princess Andriana Resort & Spa – Ultra All-Inclusive

3. Mitsis Selection Alila

4. Mitsis Rodos Maris

5. Mitsis Rodos Village

6. Lindos Imperial Resort & Spa

7. Olympic Palace Hotel

8. Atlantica Imperial Resort – Adults Only

9. Atlantica Aegean Blue

10. Amada Colossos Resort

 

Ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα της ανάλυσης, τέλος, είναι η εξαιρετική απόδοση του προσωπικού στη φιλοξενία της Ρόδου. Με μέσο όρο βαθμολογίας 9,17 από περισσότερες από 188.000 κριτικές των επισκεπτών, η φήμη του νησιού για την εξαιρετική εξυπηρέτηση και τη θερμή φιλοξενία παραμένει βασικό πλεονέκτημα και πόλος έλξης για τους διεθνείς επισκέπτες.

Όπως σημείωσε ο RnD (υπεύθυνος έρευνας) της Panadvert, Στέλιος Γιαννάτος: "Η συνεχής παρακολούθηση των δεδομένων είναι υψίστης σημασίας για εμάς. Μας επιτρέπει να εντοπίζουμε έγκαιρα τις αλλαγές στις αγορές και τις συμπεριφορές των επισκεπτών, προσαρμόζοντας ανάλογα τη στρατηγική και τη στόχευσή μας. Πλέον, οι αναλύσεις μας δεν περιορίζονται μόνο σε ποσοτικά δεδομένα, αλλά ενσωματώνουν και ποιοτικά στοιχεία, όπως ο μέσος όρος των κριτικών, προσφέροντας μια ολιστική εικόνα. Αυτή η προσέγγιση μας δίνει τη δυνατότητα να εντοπίζουμε τα δυνατά σημεία του προορισμού, όπως η εξαιρετική φιλοξενία στη Ρόδο, και να προσαρμοζόμαστε δυναμικά στις νέες ευκαιρίες που παρουσιάζονται."

  

Διαβάστε την πλήρη ανάλυση στο blog της Panadvert: https://www.panadvert.com/expert-advice/rhodes-destination-analysis/

Η Panadvert είναι ένα βραβευμένο boutique marketing agency με εξειδίκευση στο performance και data-driven marketing, social media marketing & management και content production στον κλάδο του τουρισμού και της φιλοξενίας.

Η ψηφιακή κάρτα εργασίας, δεν δείχνει πάντα αυτό που στην πραγματικότητα γίνεται στους χώρους δουλειάς και σε πολλές περιπτώσεις επιτρέπει να κρύβεται η ανασφάλιστη υποδηλωμένη εργασία.

Οι εργοδότες χρησιμοποιούν διάφορα τρικ όπως καταγγέλλουν εργαζόμενοι που βρίσκονται αντιμέτωποι με 7ήμερη απασχόληση χωρίς ρεπό και μη τήρηση του 11ωρου ανάπαυσης.

Ο Γιώργος Χότζογλου, πρόεδρος πανελλήνιας ομοσπονδίας εργαζομένων επισιτισμού τουρισμού μίλησε στην «Κοινωνία Ώρα MEGA», αφού δήλωσε ότι συμφωνεί με την ψηφιακή κάρτα εργασίας, σημείωσε ότι «αυτό το όπλο αν το χρησιμοποιήσεις λάθος μπορεί να αυτοτραυματιστείς».

Όπως τόνισε: «Έχουμε και κάποιες καταγγελίες στην ομοσπονδία μας. Το παράδοξο είναι ότι ενώ είχαμε διαβεβαιώσεις στην διαβούλευση που έγινε τον Σεπτέμβριο του 2024 ότι η ψηφιακή κάρτα θα παρακολουθείται online από το ΕΡΓΑΝΗ 2, και δεν θα επιτρέπεται η 7ήμερη εργασία, θα σε μπλοκάρει το σύστημα, έχουμε στοιχεία και «χτυπήματα» από συναδέλφους μας ότι δουλεύουν 7ημερο.

Επιπλέον έχουμε το 12ωρο-13ωρο και μάλιστα σε σπαστό ωράριο, και εκεί ωστόσο καταγράφονται οι υπερωρίες και καταβάλλονται, όμως υπάρχει η κατάργηση της υποχρεωτικής 11ωρης ανάπαυσης ανάμεσα στις 2 βάρδιες. Τα πρώτα στοιχεία είναι για τον τουρισμό και στα νησιά. Θα δούμε τι θα γίνει και στα αστικά κέντρα. Το υπ. Εργασίας επικαλείται τοπικές κλασικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας όπου προβλέπουν μέσα μία διευθέτηση του ωραρίου. Όμως, ποια είναι η διαφορά: καμία συλλογική σύμβαση εργασίας δεν είναι υπεράνω του νόμου», συνέχισε ο κ. Χοτζόγλου.

Ψηφιακή κάρτα εργασίας: Καταγγελίες

– Εργασία 12 ώρες/ ημέρα

-Δεν εφαρμόζεται η υποχρεωτική 11ωρη ανάπαυση ανάμεσα στην λήξη της μίας βάρδιας και στην έναρξη της επόμενης

– 7 ημέρες εργασία /εβδομάδα και δεν δίνεται κανένα ρεπό

Εργαζόμενοι δουλεύουν σε 2 ή 3 πόστα, λόγω έλλειψης προσωπικού

– 85.000 κενές θέσεις σε εστίαση /τουρισμό

– κυρίως σε ειδικότητες, όπως: σεφ, καμαριέρες, υπάλληλοι spa και υποδοχής

Οπότε:

Ρεσεψιονίστ σε ξενοδοχείο υποχρεώνεται να κάνει και την καμαριέρα.

Δείτε το ρεπορτάζ του MEGA

 

ΦΩΤΕΙΝΗ ΛΑΜΠΡΙΔΗ

Η φετινή τουριστική σεζόν άνοιξε με δύο εργατικά δυστυχήματα, ωστόσο κανείς δε μιλά για τις συνθήκες στις οποίες χτίζεται το λεγόμενο «ελληνικό τουριστικό θαύμα» ούτε για το που καταλήγουν τα δισεκατομμύρια του καταγραφόμενου τζίρου.

Σύμφωνα  με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Τράπεζα της Ελλάδας, τα έσοδα από τον Τουρισμό το 2024 έφτασαν τα 21,6 δισ. ευρώ ποσό αυξημένο κατά 4,8% σε σύγκριση με το 2023.

«Αν νομίζετε ότι τα χρήματα αυτά καταλήγουν στους εργαζόμενους ή στον λαό, γελιέστε. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο» λέει στο tvxs ο κ. Γιώργος Στεφανάκης,  πρόεδρος του Συνδικάτου Επισιτισμού – Τουρισμού και Ξενοδοχείων Αττικής.

Μέσα από τα λεγόμενά του, δεν περιγράφονται μόνο οι άθλιες συνθήκες εργασίας των εργαζόμενων αλλά και μια χώρα η οποία μεταλλάσσεται βίαια και χωρίς σχέδιο σε υποδοχέα όλο και περισσότερων τουριστών, με τους μεγάλους ομίλους να καταπίνουν στην κυριολεξία κάθε μικρή και μεσαία επιχείρηση.

Πού πάνε τόσα δισ. ευρώ;

Ο αριθμός των τουριστών που επισκέφθηκαν τη χώρα μας το 2024 πλησίασε τα 40,7 εκατομμύρια, αυξημένος κατά 12,8% σε σύγκριση με το 2023. Η Περιφέρεια Αττικής συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο όγκο επισκέψεων, ενώ η Περιφέρεια Νότιου Αιγαίου σημείωσε τη μεγαλύτερη συμμετοχή στις συνολικές εισπράξεις και διανυκτερεύσεις το 2024. Το ταξιδιωτικό ισοζύγιο παρουσίασε πλεόνασμα 18,8 δισ. ευρώ το 2024, έναντι πλεονάσματος 18,2 δισ. ευρώ το 2023, σημειώνοντας άνοδο κατά 3,4%.

Η αλματώδης αυτή πορεία συνεχίζεται και το 2025 και ο Γ. Στεφανάκης λέει στο tvxs πως ο πραγματικός τζίρος είναι μεγαλύτερος από αυτόν που παρουσιάζουν γιατί «…Το ποσοστό που δίνουν αφορά όλες τις τουριστικές επιχειρήσεις (ξενοδοχεία μικρά και μεγάλα, πράκτορες tour operators  και υπάρχουν εταιρείες που έχουν και τα δύο και εστιατόρια μόνο εποχικά). Δεν περιλαμβάνουν μεταφορές και επιχειρήσεις που δουλεύουν όλο το χρόνο αλλά επωφελούνται από τον τουρισμό κλπ. Πού πάνε τα λεφτά;

«Τα χρήματα αυτά καταλήγουν στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους τους οποίους η κυβέρνηση ευεργετεί με τη νομοθεσία, στους εργολάβους και κάποια ποσά στο κράτος  και όχι στους εργαζόμενους οι οποίοι αναστενάζουν και εργάζονται σε όλο και χειρότερες συνθήκες» λέει στο tvxs ο κ. Γιώργος Στεφανάκης.

Η κυβέρνηση αιμοδοτεί τους μεγάλους ομίλους επίσης με χρήματα από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Σύγχρονοι σκλάβοι: Ίδιοι μισθοί από το 2012

Ενώ λοιπόν τα στοιχεία φανερώνουν τα ρεκόρ κερδοφορίας, οι εργαζόμενοι της «βαριάς βιομηχανίας» δουλεύουν με όρους σύγχρονης σκλαβιάς. Στην αυγή της σεζόν έχουμε δύο θύματα: «τον ξενοδοχουπάλληλο που έχασε τη ζωή του όταν εγκλωβίστηκε σε πρέσα πλυντηρίου σε ξενοδοχείο στη Ρόδο και την καμαριέρα που τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από κρεβάτι που κρεμόταν στον τοίχο, δύο εργατικά δυστυχήματα μέσα σε 48 ώρες!» όπως επισημαίνει ο κ. Στεφανάκης περιγράφοντας το συνολικό τοπίο.

Κουτσουρεμένοι μισθοί, στα επίπεδα του 2011, παρά τον τριπλασιασμό των τουριστικών αφίξεων, διαλυμένες ΣΣΕ, εντατικοποιημένη δουλειά με 10ωρα και 13ωρα καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν, χωρίς ρεπό, συχνά χωρίς καν φιλοξενία σε καταλύματα και χωρίς δικαιώματα. Αυτή είναι η κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι στον Τουρισμό.

«Πολλοί στοιβαζόμαστε  σαν σαρδέλες σε ένα δωμάτιο για να βγει η σεζόν, άλλοι κοιμόμαστε στα αυτοκίνητά μας. Γι’αυτό δεν βρίσκουν εργαζόμενους τελευταία» λέει στο tvxs εργαζόμενος στον τουρισμό ενώ ο κ. Στεφανάκης εξηγεί πως φτάσαμε ως εδώ:

«Δεν μεταφράζεται σε βελτίωση μισθών και όρων εργασίας αυτός ο τζίρος των πάνω από 20 δις.  Γίνεται το αντίθετο. Μια χαρακτηριστική περίοδος για να καταλάβετε τι συμβαίνει είναι είναι από το 2012 έως σήμερα. Το 2012 οι τουριστικές αφίξεις ήταν σε αριθμό περίπου 14 εκ. επισκέπτες. Ο τζίρος ήταν κοντά στα 10 δις από τα 20+ που είναι τώρα. Δεν υπήρχαν όλες αυτές οι νομικές ρυθμίσεις που επιτρέπουν τις διάφορες μορφές ελαστικής απασχόλησης που υπάρχουν τώρα.

Στις δύο συμβάσεις αορίστου ο εργοδότης ήταν υποχρεωμένος  να σε κάνει μόνιμο.

Ο μισθός τότε ήταν κατά 10 ευρώ μικρότερος από τώρα. Μετά μειώθηκε κατά 15% στη συλλογική σύμβαση η οποία επέτρεψε να μπορούν οι εργοδότες να απασχολούν εργαζόμενους 9 ώρες την ημέρα και κατέληξε να υπάρχουν πολλές μορφές απασχόλησης.  Το αποτέλεσμα όπως ξέρουμε είναι ότι δεν προκύπτει κανένα δικαίωμα αποζημιώσεων ή άλλο δικαίωμα για τους εργαζόμενους. Γιατί με τα μνημόνια άλλαξε ο νόμος και συνεχίζουν οι εργοδότες να μας εκμεταλλεύονται».

Οι εργολάβοι και η εντατικοποίηση που έχει χτυπήσει κόκκινο

«Οι εργοδότες έχουν δικαίωμα  να ανανεώνουν συμβάσεις από χρόνο σε χρόνο ή να κάνουν συμβάσεις μέσω εργολαβικής εταιρείας απασχολήσης με τους ίδιους όρους» λέει ο πρόεδρος του Συνδικάτου Τουρισμού – Επισιτισμού και Ξενοδόχων Αττικής ο οποίος ισχυρίζεται ότι η εργολαβική απασχόληση αυξάνεται με φρενήρεις ρυθμούς.

«Από την καθαριότητα μέχρι τους μάγειρες, οι υπάλληλοι πλέον είναι οι περισσότεροι εργολαβικοί. Αποτέλεσμα αυτού είναι να μην έχει άμεση ευθύνη ο έμμεσος εργοδότης, ο μεγαλοξενοδόχος, για τους εργαζόμενους.

Δεν ασχολείται ούτε με δώρα ούτε με τίποτα. Λέει θέλω τώρα 10 εργαζόμενους αύριο 40 μεθαύριο πάλι 10. Αν είχε αυτός τους υπαλλήλους θα έπρεπε να πληρώνει σταθερά τους εργαζόμενούς του.

Γι’αυτό σας είπα ότι το νομοθετικό πλαίσιο βοηθά στην αύξηση κερδών του  εργοδότη με διάφορους τρόπους.

Έχουν δυνατότητα να απασχολούν εργαζόμενους 7 μέρες τη βδομάδα. Προκύπτει από τον νόμο Γεωργιάδη – Χατζηδάκη και από υπογραφή συλλογικών συμβάσεων. Δεν προσλαμβάνουν αναγκαίο αριθμό, εντατικοποιούν την εργασία και με λιγότερο προσωπικό αυξάνεται το κέρδος».

 

Φέρνουν εργαζόμενους από την Ινδία γιατί αυξάνονται οι δομές χωρίς σχέδιο

Η περιβόητη συμφωνία της κυβέρνησης με την Ινδία προκειμένου να αιμοδοτηθεί η χώρα μας με προσωπικό κατά την τουριστική περίοδο έχει κι αυτή τις πολλαπλές σκιές της.

Ο κ. Στεφανάκης εξηγεί τους λόγους που η Ελλάδα ζήτησε ενίσχυση προσωπικού.

«Καταρχήν αυξάνουν συνεχώς τα ξενοδοχεία, χτίζουν ξενοδοχεία, αυξάνουν τις κλίνες των ήδη υπαρχόντων, αγοράζουν μικρές μονάδες μεγάλοι επιχειρηματίες και τις επεκτείνουν, χωρίς να υπάρχουν δομές και προσωπικό. Όλα αυτά και εις βάρος των μεσαίων επιχειρηματιών τους οποίους είτε εξαγοράζουν είτε ωθούν σε λουκέτο.

Η έλλειψη προσωπικού προκύπτει και επειδή αυξάνεται ο όγκος δουλειάς λοιπόν, αυξάνονται οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον κλάδο πέφτουν κεφάλαια και σε εστιατόρια συνεχώς και αντικειμενικά η χώρα δεν το σηκώνει αυτό όλο.

Λόγω μεγάλου ανταγωνισμού πολλοί επιχειρηματικοί όμιλοι, δεν δίνουν παραπάνω χρήματα για να δώσουν κίνητρα να πάει το προσωπικό να δουλέψει. Αρνούνται συνεχώς να δώσουν αυξήσεις. Φέρνουν απ’έξω εργαζομένους τους οποίους επίσης εκμεταλλεύονται καταπατώντας κάθε δικαίωμα  σε πολλές περιπτώσεις».

Ρωτάω τον κ. Στεφανάκη ποιες είναι οι πιο επιβαρυμένες επαγγελματικές κατηγορίες στον κλάδο του.

«Πιο επιβαρυμένοι είναι εκείνοι που κάνουν  πολύ χειρονακτικές εργασίες. Η καμαριέρα, ο  μάγειρας λαντζιέρης. Στην ουσία όλοι δηλαδή. Υπάρχουν οι επαγγελματικές ασθένειες, οι άνθρωποι έχουν μυοσκελετικά,  κρίσεις πανικού, καρδιακά επεισόδια,  καρκίνους…. Δεν αναγνωρίζονται ως επαγγελματικές από τον ΕΦΚΑ και το υπ. Εργασίας όμως αυτές οι ασθένειες.

Οι καμαριέρες και μάγειρες δεν παίρνουν καν βαρέα κι ανθυγιεινά. Αυτό σημαίνει ότι  είναι στην εργασία μέχρι τα 67, χωρίς να έχουν εφάπαξ στην 20ετία! Το ταμείο ανεργίας για εμάς είναι 3 μήνες,  έχουμε εισόδημα δηλαδή έως Γενάρη. Μετά μας λένε για ανάπτυξη και κουραφέξαλα».

Πηγή: tvxs.gr