Ο Βρετανός τραγουδιστής Boy George, frontman των Culture Club, βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο μιας σφοδρής παγκόσμιας κατακραυγής μετά την απόφασή του να κυκλοφορήσει ένα τραγούδι αλληλεγγύης προς το Ισραήλ.

Μέσα από τους στίχους του νέου του κομματιού, ο καλλιτέχνης αμφισβητεί ανοιχτά τον χαρακτηρισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Γάζα ως «γενοκτονία» — μια θέση που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τις επίσημες εκθέσεις του ΟΗΕ και των διεθνών οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η κυκλοφορία του τραγουδιού αποκλειστικά στην πλατφόρμα X προκάλεσε άμεση και οργισμένη αντίδραση στο διαδίκτυο, με τους χρήστες να κατηγορούν τον τραγουδιστή για «ξέπλυμα» εγκλημάτων πολέμου και να ανασύρουν σκοτεινές πτυχές ενός παρελθόντος που ο ίδιος θα ήθελε να μη θυμάται κανείς.

Αντί για τις καθιερωμένες πλατφόρμες streaming, ο Boy George επέλεξε τον προσωπικό του λογαριασμό στο X (πρώην Twitter) για να δημοσιεύσει το νέο του κομμάτι με τίτλο «Od Nirkod (We Will Dance Again)», συνοδεύοντάς το απλώς με τη λέξη «Shalom».

 

Οι στίχοι που πυροδότησαν φωτιές

Ο τίτλος του τραγουδιού —με ρέγκε επιρροές— αποτελεί απευθείας αναφορά στη φράση που συνδέθηκε στενά με την επίθεση της Χαμάς στο μουσικό φεστιβάλ Supernova στις 7 Οκτωβρίου, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 378 ανθρώπους και πυροδότησε τη στρατιωτική εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα.

Η ίδια φράση χρησιμοποιήθηκε επίσης ως τίτλος ντοκιμαντέρ του 2024 για τα γεγονότα εκείνης της ημέρας.

Οι στίχοι του «Od Nirkod» ξεκινούν με μια ευθεία αμφισβήτηση των διεθνών πορισμάτων για την ανθρωπιστική κρίση στη Παλαιστίνη:

«You say genocide / I say war / When you’re attacked / That’s what the army is for / Does it get ugly? / You bet it does / When I know you want to kill / Every last one of us…» τραγουδάει ο Βρετανός. [Εσύ το λες γενοκτονία / Εγώ το λέω πόλεμο / Όταν σου επιτίθενται / Γι’ αυτό υπάρχει ο στρατός / Γίνεται άσχημο; / Σίγουρα γίνεται / Όταν ξέρω πως θέλεις να μας σκοτώσεις / Μέχρι τον τελευταίο…]

 

Στη συνέχεια του τραγουδιού, ο Boy George επιτίθεται στο φιλοπαλαιστινιακό κίνημα και τη στάση της κοινής γνώμης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

«Young girls raped against trees / Murdered brutally / You condemn the Jews / With selective memory / Musicians holding flags / Mouthing like sheep / Propaganda fuelled by the internet / Feels so weak» λέει [Νεαρά κορίτσια βιασμένα πάνω σε δέντρα / Δολοφονημένα βάναυσα / Καταδικάζετε τους Εβραίους / Με επιλεκτική μνήμη / Μουσικοί που κρατούν σημαίες / Μιλάνε σαν πρόβατα / Η προπαγάνδα που τροφοδοτείται από το διαδίκτυο / Φαντάζει τόσο αδύναμη].

ΟΗΕ: Το Ισραήλ συνεχίζει να διαπράττει γενοκτονία μέσω της στόχευσης παιδιών

Η ανοιχτή αυτή άρνηση της γενοκτονίας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις πολυσέλιδες εκθέσεις διεθνών οργανισμών όπως η Διεθνής Αμνηστία, το Human Rights Watch και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Πρόσφατη έκθεση ανεξάρτητης επιτροπής του ΟΗΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ισραηλινές αρχές και οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν στοχεύσει σκόπιμα παιδιά Παλαιστινίων, διαπράττοντας γενοκτονία και εγκλήματα πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη.

 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δημοσιεύει και επικαλείται ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών —μέσω του Γραφείου Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (OCHA) και της Ύπατης Αρμοστείας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (OHCHR)— ο απολογισμός των θυμάτων από τις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λωρίδα της Γάζας έχει ξεπεράσει πλέον τους 73.300 νεκρούς, ενώ οι τραυματίες υπολογίζονται σε περισσότερους από 174.000.

Οι αναλύσεις του ΟΗΕ που ο Boy George αρνείται να αναγνωρίσει, υπογραμμίζουν τη δραματική φύση αυτών των αριθμών, καθώς υπολογίζεται ότι περίπου το 70% των επιβεβαιωμένων θυμάτων στη Γάζα είναι γυναίκες και παιδιά.

Παράλληλα, οι αρμόδιες ανθρωπιστικές οργανώσεις επισημαίνουν ότι ο πραγματικός αριθμός των νεκρών είναι πιθανότατα πολύ υψηλότερος, καθώς χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν εγκλωβισμένοι κάτω από τα συντρίμμια κατεδαφισμένων κτιρίων, χωρίς να είναι δυνατή η ανάσυρση και η επίσημη καταγραφή τους.

Η ανθρωπιστική αυτή κρίση έχει βαρύ τίμημα και για τον ίδιο τον Οργανισμό, καθώς ανάμεσα στους νεκρούς περιλαμβάνονται περισσότεροι από 390 εργαζόμενοι του ΟΗΕ, στην πλειονότητά τους στελέχη της UNRWA, καθώς και εκατοντάδες γιατροί και διασώστες.

Πρόσφατη έκθεση ανεξάρτητης επιτροπής του ΟΗΕ διαπίστωσε ότι «οι ισραηλινές αρχές και οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν στοχεύσει σκόπιμα παιδιά Παλαιστινίων, διαπράττοντας γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας, καθώς και εγκλήματα πολέμου στη Δυτική Όχθη».

Η έκθεση επικαλέστηκε ένα συμπέρασμα της επιτροπής από το περασμένο έτος, το οποίο ανέφερε ότι «το Ισραήλ είχε διαπράξει γενοκτονία κατά της παλαιστινιακής ομάδας στη Λωρίδα της Γάζας, διαπιστώνοντας ότι η έντονη κλίμακα και ο συστηματικός χαρακτήρας των ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων συνεχίστηκαν, καταλήγοντας σε πρωτοφανείς θανάτους, τραυματισμούς και ψυχικά τραύματα για τα παιδιά των Παλαιστινίων».

«Πούλησες την ψυχή σου»

Η αντίδραση του κοινού υπήρξε ακαριαία και ιδιαίτερα σκληρή. Χιλιάδες χρήστες κατέκλυσαν το προφίλ του τραγουδιστή, κατηγορώντας τον για αναλγησία απέναντι στα δεκάδες χιλιάδες θύματα των βομβαρδισμών στη Γάζα.

«Δεν γνωρίζεις ότι πάνω από 20.000 παιδιά έχουν σφαγιαστεί, ότι υπέβαλαν σε εθνοκάθαρση έναν πληθυσμό στοιβάζοντάς τον σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, ότι κατέστρεψαν πάνω από το 80% των υποδομών, ότι κατέστρεψαν και εκτόπισαν χιλιάδες ανθρώπους στη Δυτική Όχθη; Ντροπής σου», έγραψε ένας χρήστης του X, ενώ ένας άλλος ανέφερε:

«Τι διεστραμμένο κομμάτι απωθητικής σιωνιστικής προπαγάνδας, σχεδιασμένο να δικαιολογήσει τη σφαγή πάνω από 80.000 Παλαιστινίων, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 20.000 παιδιών, καθώς και τη συνεχιζόμενη καταπίεση, τον εκτοπισμό, τον εξευτελισμό και τη γενοκτονία τους».

Ένας άλλος σχολίασε: «Άθλια μουσική, άθλιος άνθρωπος, που έπεσε τόσο χαμηλά ώστε να υποστηρίζει μια γενοκτονία απλώς για να κάνει τον αντιδραστικό με την ελπίδα ότι αυτό θα του βγει σε καλό — δεν θα του βγει. Κατέστρεψες κάθε καλή πίστη που μπορεί να είχε ο κόσμος για σένα και απλώς έσκαψες ακόμα πιο βαθιά τον τάφο της ήδη νεκρής καριέρας σου».

Ένας ακόμα χρήστης συμφώνησε με αυτό το πνεύμα, δημοσιεύοντας: «Έχει πουλήσει την ψυχή του, τόση απογοήτευση. Οι Ιρλανδοί πρόγονοί του που πολέμησαν για την ελευθερία θα ήταν τρομοκρατημένοι».

«Aναίτια βία»

Παράλληλα, πολλοί ήταν εκείνοι που υπενθύμισαν την καταδίκη του Boy George το 2009, όταν είχε φυλακιστεί για 15 μήνες επειδή κράτησε όμηρο και χειροδίκησε εναντίον ενός συνοδού.

Τότε Βρετανός δικαστής καταδίκασε τον τραγουδιστή των Culture Club μετά από καταγγελία του 29χρονου Νορβηγού Αουντούν Κάρλσεν πως ο τραγουδιστής, του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Τζορτζ Ο’Ντάουντ, τον έδεσε με χειροπέδες σε γάντζο στον τοίχο του διαμερίσματος του Boy George και τον βασάνισε ξυλοκοπώντας τον.

Ο τραγουδιστής υποστήριξε ότι το θύμα, είχε κλέψει φωτογραφίες από τον φορητό υπολογιστή του. Παραδέχθηκε ότι τον έδεσε με χειροπέδες, αλλά τόνισε ότι το έκανε αυτό προκειμένου να ανακαλύψει που βρίσκονταν οι φωτογραφίες.

Ο δικαστής Ντέιβιντ Ράντφορντ δήλωσε ότι ο τραγουδιστής ήταν ένοχος για «αναίτια βία».

«Αν και δέχομαι ότι οι τραυματισμοί του κ.Κάρλσεν δεν είναι σοβαροί ή μόνιμοι, κατά την άποψή μου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η προκαθορισμένη άσπλαχνη και ταπεινωτική πράξη του δεσίματος με χειροπέδες και της κράτησης του κ. Κάρλσεν τον σόκαρε, τον μείωσε και τον τραυμάτισε» είπε.

Όχι όπως άλλοι

Ο Boy George, ο οποίος μεγάλωσε σε ιρλανδική καθολική οικογένεια και δεν είναι εβραϊκής καταγωγής, είχε εκφράσει ανοιχτά τη στήριξή του στο Ισραήλ και στο παρελθόν.

Σε εκδήλωση της Eurovision στο Λονδίνο, είχε δηλώσει: «Έχω πολλούς Εβραίους φίλους από τα 15 μου χρόνια. Ζητούν από μένα να τους γυρίσω την πλάτη; Δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ».

 

Η στάση του αυτή τον διαφοροποιεί πλήρως από τη συντριπτική πλειονότητα της μουσικής βιομηχανίας.

Ενώ οι Massive Attack, οι Kneecap, ο Ρότζερ Γουότερς των Pink Floyd, η Μπιορκ και οι Sigur Rós ζητούν μποϊκοτάζ στο Ισραήλ με δράσεις τους όπως το No Music for Genocide, ο Boy George αρνείται συστηματικά να ακυρώσει εμφανίσεις ή να αποστασιοποιηθεί από την ισραηλινή κυβέρνηση, επιλέγοντας να παραμείνει ένας από τους ελάχιστους δυτικούς σταρ που υπερασπίζονται δημόσια τις ενέργειες του Τελ Αβίβ.

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΔΟΥΛΙΑ

Το Ισραήλ χρησιμοποιεί τη σεξουαλική βία κατά των Παλαιστινίων κρατουμένων στις φυλακές του ως όπλο. Αυτό είναι γεγονός, που μάλιστα έχει βάλει τη χώρα σε μαύρη λίστα του ΟΗΕ, για χρήση σεξουαλικής βίας σε ένοπλες συγκρούσεις. Όταν οι ακτιβιστές του Global Sumud Flotilla ξεκινούσαν τις αποστολές τους προς τη Γάζα, γνώριζαν πως αν βρεθούν στα χέρια του κράτους-γενοκτόνου, η σεξουαλική κακοποίηση και ο βιασμός είναι κάτι που ίσως αντιμετωπίσουν. Κι όμως, πάντοτε έλεγαν πως αυτό που πέρασαν αυτοί, δεν είναι τίποτα μπροστά στη φρίκη που βιώνουν καθημερινά οι Παλαιστίνιοι. 

Η Άννα Λίντκε, ακτιβίστρια, είναι από τους ανθρώπους που μίλησαν πρώτοι για τον βιασμό και τη σεξουαλική κακοποίηση που έζησε στις ισραηλινές φυλακές. Εκείνη μαζί με τη νομική της ομάδα, έχουν προχωρήσει σε καταγγελίες σε βάρος του Ισραήλ. 

Μιλώντας στον Guardian, περιέγραψε αυτές τις στιγμές και έστειλε το μήνυμα πως η ίδια δεν έχει κανέναν λόγο να ντρέπεται γι’ αυτό που της έκαναν.  «Κάθε φορά που σωπαίνουμε, θα το κάνουν σε κάποιον άλλον». 

Δεν σιώπησε

Η 25χρονη συμμετείχε στον αλληλέγγυο στόλο που έφυγε από την Ευρώπη για τη Γάζα το περασμένο φθινώπορο. Το Ισραήλ κατέλαβε το σκάφος που βρισκόταν στις 8 Οκτωβρίου και απήγαγε τους ακτιβιστές, κρατώντας τους για 5 μέρες στις φυλακές. 

Κατά τη διάρκεια της επίθεσης που δέχτηκε από γυναίκες στρατιωτικούς, άνδρες δεσμοφύλακες γελούσαν. Η ίδια πιστεύει πως παρακολουθούσαν και ενδέχεται να βιντεοσκοπούσαν, καθώς όλα συνέβησαν σε χώρο που χωριζόταν από τους διαδρόμους με μια κουρτίνα, η οποία ήταν μισάνοιχτη. 

«Είναι ξεκάθαρο ότι θέλουν να λυγίσουν τη θέλησή μας και να μας φιμώσουν, κάνοντας αυτή την εμπειρία τόσο τραυματική ώστε να μη μιλήσουμε ποτέ ξανά για την Παλαιστίνη», δήλωσε. Εκείνη, αποφάσισε αμέσως να μιλήσει για όσα πέρασε. 

Μέσα σε λίγες μέρες, επικοινώνησε με φίλους και γιατρούς. Τον περασμένο Δεκέμβριο, έγινε η πρώτη ακτιβίστρια του Global Sumud Flotilla που μίλησε δημόσια για βιασμό στο Ισραήλ. Πλέον, πάνω από 12 ακτιβιστές έχουν καταγγείλει, οι περισσότεροι ανώνυμα. 

Οι δικηγόροι που την εκπροσωπούν στο Ισραήλ έχουν καταθέσει επίσημη καταγγελία, ζητώντας από τις αρχές να διερευνήσουν τους ισχυρισμούς της. Η ισραηλινή νομοθεσία ορίζει ως βιασμό κάθε μη συναινετική διείσδυση.

Η καταγγελία, που απευθύνθηκε στον γενικό εισαγγελέα του Ισραήλ, στον νομικό σύμβουλο της Υπηρεσίας Φυλακών του Ισραήλ, στο Τμήμα Διερεύνησης Δεσμοφυλάκων (Yahas) και στον διοικητή της φυλακής Γκιβόν, αποτελεί πρόκληση απέναντι σε μια «κουλτούρα ατιμωρησίας» για την κακομεταχείριση κρατουμένων στο Ισραήλ, σύμφωνα με τη δικηγόρο της, Μούνα Χαντάντ.

«Η Άννα επιθυμεί να αναζητήσει δικαιοσύνη και να εξαντλήσει κάθε νομικό μέσο ώστε οι υπεύθυνοι αυτών των πράξεων να λογοδοτήσουν. Θέλουμε επίσης να ευαισθητοποιήσουμε την κοινή γνώμη και να δούμε πώς θα αντιδράσει το ισραηλινό σύστημα όταν βρεθεί αντιμέτωπο με το αίτημά μας για τη διενέργεια έρευνας», δήλωσε η Χαντάντ, δικηγόρος της οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων Adalah στο Ισραήλ. «Η σεξουαλική βία και ο βιασμός αποτελούν επαναλαμβανόμενες παραβιάσεις που διαπράττονται εις βάρος Παλαιστινίων κρατουμένων εδώ και σχεδόν τρία χρόνια… Τώρα βλέπουμε μια κλιμάκωση, όπου το Ισραήλ φαίνεται διατεθειμένο να επεκτείνει αυτή τη συμπεριφορά και σε αλλοδαπούς πολίτες που εκδηλώνουν αλληλεγγύη προς τους Παλαιστινίους».

«Τίποτα δεν μπορεί πραγματικά να σε προετοιμάσει»

Πριν αποπλεύσει από τη νότια Ιταλία στις 30 Σεπτεμβρίου, με ένα μεγάλο πρώην επιβατηγό πλοίο και περίπου 100 ακόμη ακτιβιστές, η Λίντκε ενημερώθηκε από μέλη προηγούμενων στολίσκων για το τι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει. 

Προσπάθησε να προετοιμαστεί ψυχολογικά για το ενδεχόμενο να υποστεί βία, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής κακοποίησης, κατά την κράτησή της στο Ισραήλ, όμως αργότερα συνειδητοποίησε ότι κάτι τέτοιο ήταν σχεδόν αδύνατο.

Όπως είπε: «Μπορεί να ξέρεις ότι θα σε κακοποιήσουν σεξουαλικά και να λες στον εαυτό σου: “Εντάξει, θα συμβεί”. Και τη στιγμή που συμβαίνει είναι σαν να μην έχεις ακούσει ποτέ γι’ αυτό. Γιατί δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει το σώμα σου». 

Η συμβουλή της προς άλλους ακτιβιστές σήμερα είναι τόσο πολιτική όσο και πρακτική: «Πρέπει να είσαι πεπεισμένος ότι αυτή είναι η σωστή αποστολή. Και στο τέλος να καταλάβεις ότι τίποτα δεν μπορεί πραγματικά να σε προετοιμάσει».

«Είπα “όχι”»

Όπως περιγράφει η Άννα Λίντκε, όταν έφτασε στο Ισραήλ μεταφέρθηκε για καταγραφή. Τότε, ένας υπάλληλος που μιλούσε άπταιστα γερμανικά την αποκάλεσε «ναζί τσούλα».

Η πρώτη σεξουαλική επίθεση σημειώθηκε λίγο αργότερα, κατά τη διάρκεια σωματικής έρευνας με πλήρη αφαίρεση των ρούχων.

Σύμφωνα με τη δικηγόρο της, η ισραηλινή νομοθεσία απαιτεί τη συναίνεση του κρατουμένου πριν από μια τέτοια έρευνα. Αν ο κρατούμενος αρνηθεί, ανώτερος αξιωματικός οφείλει να ακούσει τις αντιρρήσεις του και να εγκρίνει γραπτώς οποιαδήποτε μεταγενέστερη έρευνα. Επιπλέον, οι έρευνες αυτού του τύπου περιορίζονται σε οπτική επιθεώρηση του γυμνού σώματος και πρέπει να πραγματοποιούνται σε κλειστό χώρο, παρουσία μόνο γυναικών υπαλλήλων.

Η Λίντκε δήλωσε ότι αρνήθηκε να υποβληθεί στην έρευνα, αλλά παρ’ όλα αυτά εξαναγκάστηκε να βγάλει τα ρούχα της σε χώρο που καλυπτόταν μερικώς από μια κουρτίνα. Το γυμνό σώμα της ήταν ορατό σε άνδρες στρατιώτες που περνούσαν από εκεί. «Μερικοί από αυτούς μας κοιτούσαν καθώς περνούσαν», είπε.

Στη συνέχεια αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα για την άμεση απέλασή της, επειδή ουσιαστικά θα ισοδυναμούσαν με παραδοχή ότι είχε εισέλθει παράνομα στο Ισραήλ, ενώ, όπως επισημαίνει, στην πραγματικότητα μεταφέρθηκε διά της βίας στο Ισραήλ από διεθνή ύδατα.

Αργότερα εκείνο το βράδυ μεταφέρθηκε, με δεμένα τα μάτια και χειροπέδες, στη φυλακή Κετσιότ, όπου υποβλήθηκε ξανά σε πλήρη σωματική έρευνα χωρίς τη συναίνεσή της. «Τους είπα ότι δεν ήθελα να το κάνουν και ότι με είχαν ήδη ψάξει λίγες ώρες νωρίτερα, οπότε γιατί έπρεπε να το κάνουν ξανά;» είπε.

Στη συνέχεια της δόθηκαν ρούχα φυλακής και οδηγήθηκε σε ένα βρόμικο κελί, χωρίς πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό. Όπως περιγράφει, στερήθηκε τον ύπνο όλη τη νύχτα εξαιτίας της δυνατής μουσικής και των επανειλημμένων ερευνών στο κελί, ακόμη και με τη χρήση σκύλων, ενώ άκουγε κραυγές από άλλα σημεία της φυλακής.

Στις 10 Οκτωβρίου μεταφέρθηκε ξανά, αυτή τη φορά στη φυλακή Γκιβόν. Εκεί οδηγήθηκε για ακόμη μία φορά σε χώρο που ήταν μόνο μερικώς απομονωμένος από τα βλέμματα με μια κουρτίνα και της δόθηκε εντολή να γδυθεί.

Όταν αρνήθηκε, οι δεσμοφύλακες τής έβγαλαν με τη βία τα ρούχα, την άγγιξαν στα γεννητικά όργανα και την ανάγκασαν να γονατίσει. Σύμφωνα με τη Λίντκε, μία από αυτές εισήγαγε τα δάχτυλά της πρώτα στον κόλπο της και στη συνέχεια στον πρωκτό της.

«Ήταν δύο γυναίκες στρατιώτες και αργότερα έγιναν τρεις, που μου είπαν να βγάλω τα ρούχα μου», αφηγήθηκε. «Άρχισαν να με αγγίζουν. Είπα “όχι”. Τους είπα ότι δεν ήθελα να με αγγίζουν και ότι με πονούσαν. Τότε μου άρπαξαν τα χέρια ώστε να μην μπορώ να κινηθώ, με έσπρωξαν κάτω και προσπάθησα ακόμη να φωνάξω. Μετά μου έκλεισαν το στόμα ώστε να μην μπορώ να ουρλιάξω».

Η ταπείνωση, όπως λέει, προστέθηκε στον σωματικό πόνο της επίθεσης. «Θυμάμαι τους άνδρες στρατιώτες να γελούν, απλώς να στέκονται εκεί και να γελούν. Ξέρω ότι μπορούσαν να βλέπουν τα πάντα, επειδή η κουρτίνα δεν ήταν εντελώς κλειστή.»

Η Λίντκε πιστεύει επίσης ότι η επίθεση ενδέχεται να καταγράφηκε σε βίντεο, λόγω του μεγάλου αριθμού καμερών ασφαλείας και καμερών σώματος που χρησιμοποιούνται στις φυλακές. Στο Ισραήλ έχουν δημοσιοποιηθεί κατά καιρούς βίντεο και εικόνες που απεικονίζουν κακοποίηση και βασανιστήρια Παλαιστινίων κρατουμένων και ακτιβιστών.

Οι ακτιβιστές απελάθηκαν στην Ιορδανία στις 12 Οκτωβρίου. Η Λίντκε βρισκόταν σε απεργία πείνας καθ’ όλη τη διάρκεια της κράτησής της. Σε ξενοδοχείο στο Αμμάν, η ομάδα συναντήθηκε με γιατρούς και ψυχολόγους. Εκεί η Λίντκε έκανε το πρώτο βήμα για να μιλήσει δημόσια, λέγοντας σε μια φίλη της και συνάδελφο δημοσιογράφο: «Φρόντισε να συμπεριλάβεις στο ρεπορτάζ σου ότι τουλάχιστον μία γυναίκα υπέστη σεξουαλική επίθεση».

«Φοβόμουν ότι ο κόσμος θα αμφισβητούσε αν αυτό που συνέβη ήταν πράγματι βιασμός»

Επιστρέφοντας στη Γερμανία, αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για τον βιασμό σε συνέδριο σχετικά με τους πολιτικούς κρατούμενους τον Δεκέμβριο.

Όπως λέει, όταν το έκανε, ο φόβος και ο εκφοβισμός αντικαταστάθηκαν από μια απρόσμενη αίσθηση ανακούφισης. «Ήταν σαν να λυνόταν σιγά σιγά ένας κόμπος».

Άλλες γυναίκες από το ίδιο πλοίο επικοινώνησαν μαζί της, λέγοντάς της ότι είχαν βιώσει «την ίδια εμπειρία», ενώ τα μηνύματα συμπαράστασης ήταν πολύ περισσότερα από τις επιθέσεις που δέχτηκε από αγνώστους στο διαδίκτυο.

«Ανησυχούσα για τα κακόβουλα σχόλια, ειδικά επειδή επρόκειτο για γυναίκες δεσμοφύλακες. Φοβόμουν ότι ο κόσμος θα αμφισβητούσε αν αυτό που συνέβη ήταν πράγματι βιασμός. Υπήρχαν άνθρωποι στο διαδίκτυο που διαφωνούσαν για το πώς θα έπρεπε να χαρακτηριστεί αυτό που έζησα, αλλά όχι σε βαθμό που να με επηρεάσει ιδιαίτερα».

Η ίδια λέει ότι εξακολουθεί να ζει με το τραύμα της επίθεσης. «Αυτή τη στιγμή είμαι καλά. Υπάρχουν μέρες που δεν θυμάμαι τίποτα και άλλες που πιστεύω ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνω καλύτερα. Νομίζω όμως ότι αυτό είναι φυσιολογικό».

Παρά τα όσα βίωσε, δηλώνει ότι αντλεί δύναμη από την πολιτική δέσμευση που την οδήγησε αρχικά να συμμετάσχει στον στολίσκο, καθώς και από την υποδοχή που επιφύλαξαν οι κάτοικοι της Γάζας σε ένα από τα πλοία, το οποίο προσάραξε άδειο στις ακτές της. «Άξιζε τον κόπο. Όλα όσα πέρασα άξιζαν, αν ήταν να προσφέρουν έστω και λίγη ελπίδα ότι θα υπάρξει και ο επόμενος στολίσκος».

Πηγή: rosa.gr

ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο στρατός του Ισραήλ χρησιμοποιεί τη σεξουαλική βία ως όπλο πολέμου και υποδούλωσης των Παλαστινίων, κάτι που πολλές διεθνείς οργανώσεις προάσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν καταδικάσει.

Η έκθεση που συνέταξαν η Παλαιστινιακή Φεμινιστική Συλλογικότητα και το Progresstive International αποκαλύπτει τη σχέση μεταξύ της σεξουαλικής βίας του Ισραήλ και της συστηματικής στοχοποίησης της αναπαραγωγικής υγείας και ελευθερίας των Παλαιστινίων.

Σύμφωνα με την έκθεση, η σεξουαλική βία, συμπεριλαμβανομένου του βιασμού και της σεξουαικής υποδούλωσης δεν συνιστά νέα πρακτική του Ισραήλ.

Αντίθετα, έχει χρησιμοποιηθεί από σιωνιστικές πολιτοφυλακές κατά τη διάρκεια της Νάκμπα το 1948 και αργότερα από το ισραηλινό κράτος ως μέθοδος εκτοπισμού και κυριαρχίας επί των Παλαιστινίων.

Μετά το 1967, η βία αυτή εντάθηκε κατά των κρατουμένων και των προφυλακισμένων, θέτοντας τις βάσεις για τα συστηματικά σεξουαλικά βασανιστήρια που έχουν γίνει πάγια πρακτική των ισραηλινών στρατιωτών από τον Οκτώβριο του 2023.

Από τον Οκτώβριο του 2023 – όταν έλαβε χώρα και η επίθεση της Χαμάς – περιστατικά σεξουαλικής βίας κατά Παλαιστινίων όλων των ηλικιών και φύλων έχουν καταγραφεί σε πολλές περιοχές που βρίσκονται υπό ισραηλινή κατοχή.

«Ευχόμουν τον θάνατο κάθε στιγμή»

Στην έκθεση περιλαμβάνονται και αποσπάσματα από επιζήσαντες βιασμού σε φυλακές και σεξουαλικών βασανιστηρίων, τα οποία είχε παραθέσει αρχικά και το Palestinian Centre for Human Rights (PCHR) σε δελτίο τύπου τον Νοέμβριο του 2025 περιλαμβάνει συγκλονιστικές.

Χαρακτηριστικά, η N.A., μια 42χρονη Παλαιστίνια, η οποία συνελήφθη στη Γάζα καθώς περνούσε από ένα ισραηλινό σημείο ελέγχου τον Νοέμβριο του 2024 περιγράφει λεπτομερώς πολλαπλούς βιασμούς από διαφορετικούς στρατιώτες των ισραηλινών δυνάμεων – πολλές φορές μέσα στην ίδια ημέρα.

Κάθε περιστατικό βιασμού που περιγράφει περιλαμβάνει επίσης βασανιστήρια, ταπείνωση, σωματικό ξυλοδαρμό και ψυχολογικά βασανιστήρια.

Ένα απόσπασμα από τη μακροσκελή μαρτυρία της αναφέρει τα εξής:

«Οι στρατιώτες με μετέφεραν σε ένα μέρος που δεν γνώριζα επειδή τα μάτια μου ήταν δεμένα, και με διέταξαν να βγάλω τα ρούχα μου. Το έκανα. Με έβαλαν σε ένα μεταλλικό τραπέζι, πίεσαν το στήθος και το κεφάλι μου πάνω του, έδεσαν τα χέρια μου με χειροπέδες στην άκρη του κρεβατιού και άνοιξαν τα πόδια μου με τη βία… Συνέχισα να ουρλιάζω και να δέχομαι χτυπήματα, και μπορούσα να ακούσω μια κάμερα, οπότε πιστεύω ότι με κατέγραφαν. Ο βιασμός κράτησε περίπου 10 λεπτά. Μετά από αυτό, με άφησαν για μια ώρα στην ίδια θέση, με τα χέρια μου δεμένα στο κρεβάτι με μεταλλικές χειροπέδες, το πρόσωπό μου στο κρεβάτι, τα πόδια μου στο πάτωμα, και ήμουν εντελώς γυμνή», είπε η Ν.Α.

Και συνέχισε: «Ξανά, μετά από μια ώρα, με βίασαν… και με χτυπούσαν ενώ ούρλιαζα. Υπήρχαν αρκετοί στρατιώτες τους άκουγα να γελούν και την κάμερα να κάνει κλικ καθώς έβγαζε φωτογραφίες.. Κατά τη διάρκεια του βιασμού με χτυπούσαν με τα χέρια τους στο κεφάλι και στην πλάτη. Δεν μπορώ να περιγράψω τι ένιωθα ευχόμουν τον θάνατο κάθε στιγμή. Αφού με βίασαν, με άφησαν μόνη στο ίδιο δωμάτιο, με τα χέρια ακόμα δεμένα στο κρεβάτι και χωρίς ρούχα για πολλές ώρες. Μπορούσα να ακούσω τους στρατιώτες έξω να μιλούν εβραϊκά και να γελούν».

Σεξουαλικές επιθέσεις σε άνδρες

Η έκθεση σημειώνει ότι σεξουαλικές επιθέσεις παρατηρούνται και σε Παλαιστίνιους άνδρες, αλλά και παιδιά.

Αυτό το εύρημα κλονίζει τις συμβατικές αντιλήψεις περί σεξουαλικής βίας και διευρύνει τη συνειδητοποίηση της έμφυλης βίας ως κεντρικού στοιχείου της δομής της αποικιοκρατίας των Ισραηλινών εποίκων.

Τα πρότυπα σεξουαλικοποιημένης βίας από τον ισραηλινό στρατό (IOF), σύμφωνα με την έκθεση, περιλαμβάνουν: σεξουαλική ταπείνωση, σεξουαλικά βασανιστήρια και βιασμό, ομαλοποίηση της ρητορικής περί βιασμού και δημόσια υποκίνηση, καθώς και τη χρήση σεξουαλικού εξαναγκασμού και εκβιασμού.

Όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι η σεξουαλική βία είναι χρησιμοποιείται από το κράτος του Ισραήλ ως μοτίβο και συντονίζεται από πολλές πλευρές, από τους Ισραηλινούς εποίκους ως και τους ίδιους τους θεσμούς, προκειμένου να υποτιμήσει την ίδια τη ζωή και την αυτοδιάθεση των Παλαιστινίων.

Για παράδειγμα, η εκπαίδευση σκύλων για τον βιασμό Παλαιστινίων αποτελεί βασικό δείκτη της επιχειρησιακής πρόθεσης του Ισραήλ να κυριαρχήσει και να καταστρέψει την παλαιστινιακή ζωή, καθώς και το παλαιστινιακό δικαίωμα και τη θέληση για αντίσταση.

Το χειρότερο είναι πως η πλειοψηφία των Ισραηλινών συμφωνεί με τις πρακτικές αυτές.

Ο αντίκτυπος του άνισου πολέμου στις μητέρες

Στην έκθεση γίνεται ιδιαίτερη μνεία στον αντίκτυπο του πολέμου στις μητέρες.

«Γινόμαστε μάρτυρες τραυματισμένων μητέρων που αναγκάζονται να γεννήσουν τα μωρά τους χωρίς αναισθησία, με τους γιατρούς να χρησιμοποιούν τους φακούς των τηλεφώνων τους για να πραγματοποιήσουν τις επεμβάσεις, λόγω της διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος από τις δυνάμεις κατοχής», αναφέρεται στο κείμενο.

Η έκθεση συνεχίζει αναφέροντας ότι χιλιάδες Παλαιστίνιες γυναίκες έχουν αναγκαστεί να γεννήσουν εν μέσω βομβαρδισμών, ερχόμενες αντιμέτωπες με σοβαρές ελλείψεις σε ιατρική φροντίδα, τρόφιμα, καθαρό νερό και συνθήκες υγιεινής.

Η συλλογικότητα δηλώνει ότι περισσότερες από 20.000 γυναίκες έχουν γεννήσει υπό συνθήκες που περιγράφει ως «γενοκτονικές», ενώ η καταστροφή νοσοκομείων και οι ελλείψεις καυσίμων έχουν θέσει τα νεογνά και τα πρόωρα βρέφη σε ιδιαίτερο κίνδυνο.

Η έκθεση περιγράφει επίσης γυναίκες που υπέστησαν αποβολές, γέννηση νεκρών εμβρύων και πρόωρο τοκετό λόγω του τραύματος και του στρες, ενώ άλλες υποβλήθηκαν σε υστερεκτομές επειδή τα νοσοκομεία στερούνταν τους απαραίτητους πόρους για τον έλεγχο της επιλόχειας αιμορραγίας.

«Ως αποτέλεσμα της έλλειψης τροφής και νερού λόγω του αποκλεισμού, οι γυναίκες που γεννούν στερούνται τη δυνατότητα να καθαριστούν σωστά μετά τον τοκετό και έχουν καταφύγει σε μαζικές υστερεκτομές, επειδή αδυνατούν να ελέγξουν την επιλόχεια αιμορραγία τους», αναφέρει.

Η έκθεση περιγράφει επιπλέον πώς η λιμοκτονία έχει εμποδίσει πολλές μητέρες από το να παράγουν επαρκές μητρικό γάλα για να θρέψουν τα νεογέννητα παιδιά τους.

Διαβάστε ολόκληρη την έκθεση εδώ.

Πηγή: rosa.gr

Για μία ακόμη φορά, Έλληνες καλλιτέχνες εμφανίστηκαν πρόσφατα στο Ισραήλ, ενώ η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζεται, με χιλιάδες ζωές να χάνονται από τον δολοφονικό στρατό του IDF λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Τελ Αβίβ.

 

Συγκεκριμένα, πρόκειται για τους Μανώλη Καραντίνη, Χρήστο Μενιδιάτη και Χριστίνα Σάλτη.

Η ελληνική πρεσβεία στο Ισραήλ κάνει λόγο για μια «αξέχαστη βραδιά», επισημαίνοντας ότι «δεν είναι τυχαίο που τόσοι Έλληνες καλλιτέχνες αγαπούν και εμφανίζονται στο Ισραήλ.

Θυμίζεται πως πέρσι, η Γλυκερία, ο Κώστας Καραφώτης και η Αρετή Κετιμέ παρευρέθηκαν επίσης στο Ισραήλ για συναυλίες, με τη Γλυκερία να απαντά στις επικρίσεις που δέχθηκε πως «λυπάται που μια μικρή ομάδα ανθρώπων προσπαθεί να καταστρέψει τη σχέση Ελλάδας και Ισραήλ», αλλά και ο Νίκος Βέρτης είχε πραγματοποιήσει σειρά καλοκαιρινών συναυλιών.

Το BDS Greece είχε καλέσει να «Μποϊκοτάρουμε εντός έδρας τον Βέρτη με κάθε τρόπο!», ενώ είχε χαιρετίσει την ακύρωση της συμμετοχής της Γλυκερίας από την τιμητική συναυλία για τον Μίκη Θεοδωράκη στο Καλλιμάρμαρο.

Πηγή: thepressproject.gr

Η εκεχειρία είναι μια λέξη γραμμένη με ψιλά γράμματα για το Ισραήλ. Αγνοώντας κάθε ίχνος διεθνές δικαίου και στοιχειώδους αξιοπρέπειας, εξακολουθεί να σπέρνει τον θάνατο στη Γάζα.

Συγκεκριμένα οι άνθρωποι που έχει δολοφονήσει το Ισραήλ στη Γάζα ξεπέρασαν τους 72.938, την ώρα που οι στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν παύουν.

Σύμφωνα με το παλαιστινιακό Υπουργείο Υγείας στη Γάζα, ο αριθμός των νεκρών της γενοκτονίας που διεξάγει το Ισραήλ έχει ανέλθει σε 72.938 και των τραυματιών σε 172.919 άτομα από τις 7 Οκτωβρίου 2023.

Το Ισραήλ έχει σκοτώσει 929 Παλαιστίνιους από την αρχή της εκεχειρίας

Στην τελευταία ενημέρωσή του, το υπουργείο ανέφερε ότι τα νοσοκομεία σε όλη τη Γάζα δέχτηκαν επτά σορούς τις τελευταίες 24 ώρες, μεταξύ των οποίων έξι άτομα που έχασαν τη ζωή τους σε πρόσφατες ισραηλινές επιθέσεις, ενώ ένα άτομο που πέθανε αργότερα από τραύματα που είχε υποστεί νωρίτερα, σύμφωνα με το Al Jazeera.

Άλλα 25 τραυματίες μεταφέρθηκαν σε ιατρικές εγκαταστάσεις κατά την ίδια περίοδο.

Το υπουργείο πρόσθεσε, ότι από την έναρξη της «εκεχειρίας» στις 11 Οκτωβρίου, οι ισραηλινές επιθέσεις έχουν σκοτώσει 929 Παλαιστινίους και έχουν τραυματίσει 2.811 άτομα.

Τέλος, ανέφερε πως έχουν ανασυρθεί 781 σοροί κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, την ώρα που οι ομάδες διάσωσης συνεχίζουν να ερευνούν περιοχές οι οποίες προηγουμένως ήταν απρόσιτες λόγω των συνεχιζόμενων στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Οι εργαζόμενοι του ΟΛΠ «εκφράζουν την αντίθεσή τους για την άφιξη του Ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου, καθώς θεωρούμε ότι είναι προκλητικό σε αυτή την περίοδο που ο Παλαιστινιακός αλλά και ο Λιβανέζικος λαός υποφέρουν και υφίστανται τα πάνδεινα από το κράτος του Ισραήλ».

Ανακοίνωση-καταγγελία των Λιμενεργατών:

Πληροφορηθήκαμε ότι στις 3/6/2026 έρχεται στο Λιμάνι του Πειραιά το κρουαζιερόπλοιο CROWN IRIS μεταφέροντας Ισραηλινούς στρατιωτικούς.

Οι εργαζόμενοι του ΟΛΠ εκφράζουν την αντίθεσή τους για την άφιξη του Ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου, καθώς θεωρούμε ότι είναι προκλητικό σε αυτή την περίοδο που ο Παλαιστινιακός αλλά και ο Λιβανέζικος λαός υποφέρουν και υφίστανται τα πάνδεινα από το κράτος του Ισραήλ.

Γίνεται μάλιστα ακόμα πιο προκλητικό όταν έχουν χτυπηθεί από τον Ισραηλινό στρατό δύο φορές οι αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας προς την Γάζα με απάνθρωπο τρόπο και χρησιμοποίηση ωμής βίας.

Οι εργαζόμενοι του ΟΛΠ δηλώνουμε την σταθερή υποστήριξή μας στον Παλαιστινιακό λαό που αγωνίζεται για να αποκτήσει επιτέλους μία πατρίδα και καλούμε την Κυβέρνηση αλλά και την διοίκηση του ΟΛΠ να αποτρέψουν την άφιξη του συγκεκριμένου κρουαζιερόπλοιου που σίγουρα θα προκαλέσει αντιδράσεις και προβλήματα στο Λιμάνι αλλά και στις ευαισθησίες του Ελληνικού λαού

Το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ δεν υπολογίζει, όπως έχει εδώ και καιρό αποδείξει, ούτε εκεχειρία, ούτε Διεθνές Δίκαιο. Ο Νετανιάχου τώρα, διατάζει τις IDF να πάρουν τον έλεγχο του 70% της Λωρίδας της Γάζας, με κίνδυνο όχι μόνο να τινάξει στον αέρα την κατάπαυση πυρός, αλλά και να βαθύνει την ήδη τεράστια ανθρωπιστική κρίση και εξαθλίωση του παλαιστινιακού λαού. 

Η εκεχειρία του Οκτωβρίου έδινε στο Ισραήλ τον άμεσο έλεγχο του 53% του παλαιστινιακού εδάφους. Από τότε, οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν προχωρήσει σταθερά προς τα δυτικά μέσα στο τμήμα της Λωρίδας και έχουν ανακηρύξει μια συνεχώς διευρυνόμενη «ουδέτερη ζώνη» στα δυτικά, εντός της οποίας ισχυρίζονται ότι έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν ποιος μπορεί να εισέλθει και να ανοίγουν πυρ εναντίον οποιουδήποτε θεωρούν απειλή.

Τις τελευταίες ημέρες, ένοπλες πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το Ισραήλ έχουν αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην εκκένωση της περιοχής κατά μήκος της γραμμής εκεχειρίας, λέγοντας στους κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια ή τα καταφύγιά τους.

Καθ’ όλη τη διάρκεια των οκτώ μηνών της εκεχειρίας, οι IDF να ανοίγουν πυρ κατά Παλαιστινίων που βρίσκονταν εντός εμβέλειας της «κίτρινης γραμμής» που χωρίζει τη Λωρίδα και να πραγματοποιούν αεροπορικές επιδρομές βαθύτερα στη δυτική Γάζα, σκοτώνοντας περισσότερους από 900 Παλαιστινίους από τότε που τέθηκε σε ισχύ.

Όλο και απλώνεται ο Νετανιάχου

Μιλώντας σε συνέδριο σε ισραηλινό οικισμό στη κατεχόμενη Δυτική Όχθη, ο Νετανιάχου, που παλεύει για την πολιτική του επιβίωση ενόψει εκλογών τους επόμενους μήνες, περιέγραψε την έκταση των εδαφικών στόχων του Ισραήλ.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός είπε: «Αυτή τη στιγμή πιέζουμε τη Χαμάς. Τώρα ελέγχουμε το 60% της περιοχής στη Λωρίδα. Ξέρετε, ήμασταν στο 50%, πήγαμε στο 60%. Η οδηγία μου είναι να φτάσουμε στο… 70%», σύμφωνα με τον Guardian.

Τα πράγματα μιλούν από μόνα τους. Εξάλλου, όπως ο υπουργός Άμυνας, Ισραέλ Κατς, δήλωσε την Τετάρτη ότι ο απώτερος στόχος της κυβέρνησης ήταν μεγάλος αριθμός Παλαιστινίων να φύγει από τη Γάζα μέσω αυτού που αποκάλεσε «εθελοντική μετανάστευση», αλλά το οποίο ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων περιγράφουν ως μακροπρόθεσμο σχέδιο εθνοκάθαρσης μέσω της δημιουργίας αφόρητων συνθηκών διαβίωσης μέσα στη Γάζα.

Μια ωμή παραβίαση της εκεχειρίας

Η υλοποίηση της εντολής Νετανιάχου θα αποτελούσε άμεση παραβίαση της εκεχειρίας του Οκτωβρίου, του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που την επικύρωσε, καθώς και του ειρηνευτικού σχεδίου 20 σημείων του Ντόναλντ Τραμπ, το οποίο προέβλεπε μια προσωρινή «κίτρινη γραμμή» που θα χώριζε τη Γάζα σε περιοχές υπό ισραηλινή και χαμασική διοίκηση, εν αναμονή περαιτέρω ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων.

Το σχέδιο ανέφερε επίσης: «Κανείς δεν θα εξαναγκαστεί να φύγει από τη Γάζα και όσοι επιθυμούν να φύγουν θα είναι ελεύθεροι να το κάνουν και ελεύθεροι να επιστρέψουν. Θα ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να μείνουν και θα τους προσφέρουμε την ευκαιρία να οικοδομήσουν μια καλύτερη Γάζα».

Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν καταστρέψει συστηματικά τα εναπομείναντα κτίρια στη ζώνη που ελέγχουν, οπότε η επέκτασή της στο 70% της Γάζας θα σήμαινε ότι τα 2,2 εκατομμύρια Παλαιστινίων που επέζησαν του πολέμου θα στριμώχνονταν σε λιγότερο από το ένα τρίτο της αρχικής τους επικράτειας, η οποία ήταν ήδη υπερπλήρης.

Την ακύρωση της περφόρμανς «Δωμάτια με θέα», που επρόκειτο να παρουσιαστεί από τις 22 έως τις 24 Μαΐου στο πλαίσιο της τριήμερης δράσης «Είναι αμαρτωλή; – 3 μερόνυχτα στην Ομόνοια», ανακοίνωσε το Εθνικό Θέατρο, μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσε η συνεργασία με τα Brown Hotels.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η ανοιχτή συζήτηση με τίτλο «Σε ποιον ανήκει η Ομόνοια; – Το μέλλον της πλατείας», που θα διεξαχθεί στην πλατεία Ομονοίας στις 24 Μαΐου, θα πραγματοποιηθεί χωρίς τη συμμετοχή του ιδρυτή των Brown Hotels, Leon Avigad.

Οι αντιδράσεις επικεντρώθηκαν στη συνεργασία του θεσμού με την ξενοδοχειακή αλυσίδα ισραηλινών συμφερόντων, σε μια περίοδο αυξημένης πολιτικής και κοινωνικής έντασης γύρω από τον πόλεμο στη Γάζα και τις διεθνείς σχέσεις με το Ισραήλ.

«Μια σημαντική νίκη καταγράφηκε σήμερα χάρη στην άμεση κινητοποίηση πολιτών, ανθρώπων της τέχνης και του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη», σημείωσαν το BDS Greece, το March to Gaza Greece, το Πολιτιστικό Δίκτυο για την Παλαιστίνη και η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας σε ανακοίνωσή τους. «Η εξέλιξη αυτή είναι αποτέλεσμα της δημόσιας κατακραυγής απέναντι σε μια βαθιά προβληματική επιλογή ενός κρατικού θεσμού, που χρηματοδοτείται από την κοινωνία, να συνδεθεί με επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία μάλιστα συνδέονται με το κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ» σημειώνουν.

Αναλυτικά η ανακοίνωση: 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΝΙΚΗ!

ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ Η PERFORMANCE ΚΑΙ ΑΠΕΣΥΡΑΝ ΤΟΝ LEON AVIGAD – ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΩΝ BROWN HOTELS – ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ

Μια σημαντική νίκη καταγράφηκε σήμερα χάρη στην άμεση κινητοποίηση πολιτών, ανθρώπων της τέχνης και του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.

Το Εθνικό Θέατρο ανακοίνωσε την ακύρωση της performance «Δωμάτια με θέα», που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στο Brown Hotel στο πλαίσιο της τριήμερης διοργάνωσης «Είναι αμαρτωλή; 3 μερόνυχτα στην Ομόνοια» 22-24/5. Επίσης ακύρωσε τη συμμετοχή του Leon Avigad (ιδρυτή και ιδιοκτήτη της αλυσίδας Brown Hotels στην Ελλάδα) στη διεξαγωγή της συζήτησης «Σε ποιον ανήκει η Ομόνοια; – Το μέλλον της πλατείας» και αφαίρεσαν το logo του Brown Hotel από τους χορηγούς. Κατά τα άλλα το πρόγραμμα θα πραγματοποιηθεί κανονικά.

Η εξέλιξη αυτή είναι αποτέλεσμα της δημόσιας κατακραυγής απέναντι σε μια βαθιά προβληματική επιλογή ενός κρατικού θεσμού, που χρηματοδοτείται από την κοινωνία, να συνδεθεί με επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία μάλιστα συνδέονται με το κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ.

Εν μέσω συνεχιζόμενης γενοκτονίας στη Γάζα, μαζικών εκτοπισμών στη Δυτική Όχθη και ευρύτερης πολεμικής κλιμάκωσης στην περιοχή, την ίδια στιγμή που το ισραηλινό κράτος κατηγορείται διεθνώς για εγκλήματα πολέμου και συστηματική παραβίαση του διεθνούς δικαίου, την ίδια στιγμή που Έλληνες πολίτες του ανθρωπιστικού στολίσκου ελευθερίας GSF απάγονται από τα διεθνή ύδατα, βασανίζονται και φυλακίζονται από το Ισραήλ, το Εθνικό Θέατρο ανακοίνωσε στις 21 Μαΐου ένα τριήμερο δράσεων στην Ομόνοια με χορηγό φιλοξενίας την ισραηλινή αλυσίδα Brown Hotels και με προγραμματισμένη συμμετοχή του ιδιοκτήτη τους Leon Avigad.

Τα Brown Hotels έχουν αναπτύξει ισχυρή παρουσία στην Αθήνα και στην Ελλάδα μέσω ξενοδοχείων και τουριστικών ακινήτων, αποτελώντας μέρος της συνολικής αναδιάρθρωσης του κέντρου προς όφελος της τουριστικοποίησης και των επενδυτικών συμφερόντων. Παράλληλα, δημόσιες δηλώσεις και δημοσιεύματα έχουν αναδείξει τη στήριξη του Leon Avigad και του επιχειρηματικού του ομίλου προς στρατιώτες και εφέδρους του ισραηλινού στρατού μέσω πρωτοβουλιών φιλοξενίας και παροχών κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα.

Η απόφαση λοιπόν του Εθνικού Θεάτρου, που προσπάθησε να περάσει κάτω από τα ραντάρ του κινήματος με μια ανακοίνωση της τελευταίας στιγμής, δεν ήταν μια ατυχής στιγμή, ήταν πολιτική επιλογή.

Και γεννά εύλογα ερωτήματα:

Πώς είναι δυνατόν ένας δημόσιος πολιτιστικός θεσμός να προσφέρει αρχικά βήμα και κύρος σε εκπρόσωπο επιχειρηματικών συμφερόντων τα οποία συνδέονται δημόσια με πρωτοβουλίες υποστήριξης στρατιωτών ενός κράτους που ισοπεδώνει πόλεις, δολοφονεί καλλιτέχνες, βομβαρδίζει σχολεία, πανεπιστήμια και μνημεία πολιτισμού;

Και μαζί με αυτό αναδύεται και ένα δεύτερο, εξίσου κρίσιμο ερώτημα:

Σε ποιον ανήκει τελικά η Ομόνοια;

Η Ομόνοια δεν είναι ένα αισθητικό concept.

Δεν είναι «αμαρτωλή» ή «εξωτική» εικόνα προς πολιτιστική κατανάλωση. Είναι ιστορική γειτονιά με εργαζόμενους, μετανάστες, μικρές επιχειρήσεις, κοινωνικές αντιθέσεις και ανθρώπους που ήδη πληρώνουν το κόστος της επιθετικής τουριστικοποίησης και του gentrification.

Τα τελευταία χρόνια η Αθήνα βιώνει ένα πραγματικό κύμα real estate επενδύσεων, εξαγορών ακινήτων και μετατροπής του ιστορικού κέντρου σε τουριστικό και επενδυτικό προϊόν. Μεγάλοι όμιλοι, funds, ξενοδοχειακά δίκτυα και ξένα κεφάλαια – με την πλειοψηφία να είναι ισραηλινά επιχειρηματικά σχήματα – αγοράζουν κτίρια, διαμερίσματα και ξενοδοχεία, μετατρέποντάς τα σε boutique hotels, short-term rentals, airbnb και επενδυτικά assets.

Το αποτέλεσμα είναι ήδη ορατό:

– εκτόξευση ενοικίων

– εκτοπισμός κατοίκων

– τουριστικοποίηση της καθημερινότητας

– εμπορευματοποίηση της κατοικίας

–συρρίκνωση δημόσιου χώρου και κοινωνικής ζωής

Και εδώ εμφανίζεται και το artwashing.

Όταν η τέχνη και οι πολιτιστικές διοργανώσεις λειτουργούν – συνειδητά ή ασυνείδητα – ως αισθητικό πέπλο που εξωραΐζει διαδικασίες εκτοπισμού και real estate αναδιάρθρωσης, τότε δεν έχουμε «ευαισθητοποίηση». Έχουμε πολιτιστικό ξέπλυμα.

Η σημερινή υποχώρηση του Εθνικού Θεάτρου είναι σημαντική. Αλλά δεν αρκεί.

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ένα όνομα σε ένα πάνελ ή μια performance σε ισραηλινό ξενοδοχείο.

Το πρόβλημα είναι το μοντέλο πολιτισμού και πόλης που θεωρεί φυσιολογικό να συνδιαλέγεται με επιχειρηματικά συμφέροντα συνδεδεμένα με πολεμική οικονομία και με την εμπορευματοποίηση των ίδιων των γειτονιών που υποτίθεται ότι «αναδεικνύει».

Γι’ αυτό:

– Καλούμε το Εθνικό Θέατρο να διακόψει κάθε συνεργασία με τα Brown Hotels.

– Καλούμε τον Δήμο Αθηναίων και το Ινστιτούτο Γκαίτε να διακόψουν κάθε συνεργασία με τα Brown Hotels και όλους τους εμπλεκόμενους φορείς να πάρουν σαφή θέση.

– Καλούμε τον καλλιτεχνικό κόσμο να μιλήσει δημόσια.

– Και καλούμε κάθε άνθρωπο που νοιάζεται για την Παλαιστίνη και για τις πόλεις μας να μην επιτρέψει το ξέπλυμα της κατοχής, του πολέμου και το gentrification ΚΑΙ μέσω της τέχνης.

0Να υπάρχει πλήρης διαφάνεια στη χρηματοδότηση πολιτιστικών εκδηλώσεων. Οι οργανωτές οφείλουν να ενημερώνουν αναλυτικά τους/τις καλλιτέχν(ιδ)ες για τους χρηματοδότες των καλλιτεχνικών δράσεων πριν από την έναρξη κάθε συνεργασίας.

Η Ομόνοια δεν είναι εμπόρευμα.

Η τέχνη δεν είναι πλυντήριο πολέμου.

 Και η Αθήνα δεν ανήκει στα επενδυτικά χαρτοφυλάκια.

Η Ορλί Νόι είναι συντάκτρια στο Local Call, πολιτική ακτιβίστρια και μεταφράστρια περσικής ποίησης και πεζογραφίας. Είναι πρόεδρος του εκτελεστικού συμβουλίου της οργάνωσης B’Tselem και ακτιβίστρια του πολιτικού κόμματος Balad. Τα κείμενά της ασχολούνται με τις τομές που διασταυρώνονται και διαμορφώνουν την ταυτότητά της ως Μιζραχί, αριστερής γυναίκας, γυναίκας γενικότερα, προσωρινής μετανάστριας που ζει μέσα σε μια διαρκή κατάσταση μετανάστευσης, και με τον συνεχή διάλογο ανάμεσα σε όλες αυτές τις πτυχές.

Στο +972 Magazine έγραψε άρθρο με τίτλο «Ο λόγος που δεν θα σταθώ προσοχή όταν ηχήσει η σειρήνα για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος». Υπότιτλος; «Ένα έθνος που διαπράττει γενοκτονία δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τιμά το Ολοκαύτωμα. Κάθε τελετή προς τιμήν του, βεβηλώνει τη μνήμη των θυμάτων».

Το κείμενό της δημοσιεύθηκε και στα εβραϊκά, σε μέσο ενημέρωσης του Ισραήλ. Το παραθέτουμε παρακάτω.

«Αύριο, για πρώτη φορά αφότου μετανάστευσα στο Ισραήλ στην ηλικία των 9, δεν θα σταθώ όρθια όταν ηχήσει η σειρήνα για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος.

Σ’ολόκληρη τη χώρα, κάθε χρόνο τέτοια μέρα ηχεί σειρήνα επί δύο λεπτά, οι άνθρωποι τηρούν σιγή σε στάση προσοχής και η κίνηση στους δρόμους σταματά. Από ευλάβεια στα θύματα της πιο φριχτής τραγωδίας στην εβραϊκή ιστορία, πλέον δεν δύναμαι να συμμετάσχω σε τέτοιες κρατικές τελετουργίες. Αρνούμαι να πάρω μέρος σε τελετές ενός κράτους που έχει μετατραπεί σε βασίλειο θανάτου – ένα κράτος η ουσία του οποίου βεβηλώνει τη μνήμη των θυμάτων που ισχυρίζεται ότι τιμά.

Εδώ και χρόνια δεν στέκομαι προσοχή για την αντίστοιχη σειρήνα την Ημέρα Μνήμης του Ισραήλ, την ακριβώς επόμενη εβδομάδα από την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, για την τιμή των πεσόντων στρατιωτών. Δεν πρόκειται για πράξη διαμαρτυρίας, τουλάχιστον όχι εξωτερικά  – απλώς φροντίζω να μην είμαι έξω όταν ηχεί, επομένως δεν πρέπει να πάρω μέρος σε μία από τις ατέλειτες εκδηλώσεις της στρατιωτικής αίρεσης θανάτου του Ισραήλ και του πένθους. Τα τραγούδια της Ημέρας Μνήμης μου προκαλούν βαθύ άγχος κι αποξένωση. Το να εξυμνώ τον θάνατο, κι ιδιαίτερα των νεκρών ένστολων, με ταράζει βαθιά.

Αλλά την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, την ένιωθα διαφορετικά. Εκείνη την  ημέρα, μου φαινόταν πως η ανθρωπότητα έσκυβε το κεφάλι με την ντροπή μις σχεδόν αβάσταχτης ευθύνης, η σειρήνα ο ήχος των λυγμών της.

Από καιρό μου είναι ξεκάθαρο το ότι η μνήμη του Ολοκαυτώματος, όσον αφορά στο Ισραήλ, δεν είναι παρά εργαλείο χειραγώγησης για απεριόριστη ατιμωρησία. Έχω δει το Ισραήλ να φιλοξενεί αντισημίτες εγκληματίες πολέμου στο Yad Vashem, το εθνικό μουσείο Ολοκαυτώματος, μόνο για να κλείσει μεγάλες συμφωνίες για όπλα μαζί τους λίγο αργότερα. Ταυτόχρονα, επικαλείται το Ολοκαύτωμα για να φιμώσει βίαια κάθε κριτική για τα εγκλήματά του.

Και παρόλα αυτά, κατάφερα να διαχωρίσω την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος από αυτούς τους χειρισμούς. Ίσως επειδή κάλυπτε μία συναισθηματική, ανθρώπινη ανάγκη να μοιραστώ αυτόν τον συλλογικό θρήνο, έστω και μία φορά τον χρόνο. Ίσως επειδή το μέγεθος της φρίκης ήταν τόσο μεγάλο για να το αντιμετωπίσουμε, κι αναζητάμε τελετουργίες που μας επιτρέπουν να το κάνουμε.

Αλλά μετά από δυόμισι και παραπάνω χρόνια γενοκτονίας στη Γάζα, συστημικού και υπολογισμένου αφανισμού δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, συνειδητού υποσιτισμού μωρών μέχρι θανάτου -που συνοδεύεται με απροκάλυπτη χαρά, μέχρι και υπερηφάνεια- δεν μπορώ πλέον να με πείσω να κάνω αυτόν τον διαχωρισμό. Ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία δεν μπορεί να τιμά τη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Κάθε τελετή που διεξάγει στο όνομά του, βεβηλώνει τη μνήμη των θυμάτων.

Σε μια χώρα που έχει μετατρέψει την εθνοτική υπεροχή σε επίσημη πολιτική, μια τέτοια σειρήνα δεν σηματοδοτεί πλέον πένθος. Σε μια χώρα χωρίς ντροπή και ηθική –όπου ο Αβραάμ Ζαρβίβ, ένας ραβίνος και χειριστής μπουλντόζας, του οποίου η «φήμη» προήλθε από την αδιανόητη καταστροφή που προκάλεσε στη Γάζα, θα ανάψει δάδα στην επίσημη τελετή της Ημέρας Ανεξαρτησίας του Ισραήλ- η σειρήνα είναι ένας ήχος χωρίς περιεχόμενο, μια απλή τελετουργία. Ή και χειρότερα: αποτελεί μέρος μιας καλοκουρδισμένης μηχανής που μετέτρεψε το Ολοκαύτωμα σε εργαλείο προπαγάνδας, σχεδιασμένο να δικαιολογεί τα πιο απεχθή εγκλήματα. Στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πολεμικό κάλεσμα.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, παρευρίσκεται σε τελετή στο Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος Γιαντ Βασέμ στην Ιερουσαλήμ, καθώς το Ισραήλ τιμά την ετήσια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, 24 Απριλίου 2025.

Η ουσία της αντισημιτικής ιδεολογίας είναι η πεποίθηση ότι οι Εβραίοι βρίσκονται εκτός των ορίων της ανθρωπότητας, ότι οι καθολικοί ηθικοί νόμοι δεν ισχύουν γι’ αυτούς. Αλλά μήπως το Κράτος του Ισραήλ δεν απαιτεί, στην πράξη, από τον κόσμο μια τέτοια εξαίρεση από τους ανθρώπινους κανόνες στο όνομα της εβραϊκής συλλογικότητας; Και αν ναι, μπορεί να του ανατεθεί η μνήμη του Ολοκαυτώματος ή να διοργανώνει τελετές που δεν είναι στιγματισμένες από τη λεκέ της εβραϊκής υπεροχής και της ξενοφοβίας; Πιστεύω πως όχι.

Φέτος, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να επιμείνουμε σε αυτό που η ισραηλινή «βιομηχανία του Ολοκαυτώματος» προσπαθεί να σβήσει από τη συνείδησή μας: το οικουμενικό δίδαγμα του Ολοκαυτώματος, το μόνο δίδαγμα που αξίζει να κρατήσουμε από την τραγωδία του λαού μας.

Το «Ποτέ ξανά» δεν είναι -και δεν μπορεί να είναι- μια αποκλειστική επιταγή για τους Εβραίους. Πρέπει να είναι μια προειδοποίηση ενάντια σε κάθε μορφή υπεροχής και ρατσισμού, κακοήθεις ασθένειες που, αν μείνουν ανεξέλεγκτες, θα ριζώσουν στις καρδιές μας. Το να τιμούμε τη μνήμη του Ολοκαυτώματος σημαίνει να αντιστεκόμαστε αποφασιστικά σε κάθε έκφραση αυτών των δυνάμεων, όπου κι αν εμφανίζονται.

Φέτος, δεν θα σταθώ προσοχή για τη σειρήνα. Αλλά θα παραμείνω δεσμευμένος/η στην εντολή που μου άφησε η μνήμη της: να μην ξεχάσω ποτέ τι μπορεί να προκαλέσουν το ανθρώπινο μίσος, η αίσθηση ανωτερότητας, η αδιαφορία και η άγνοια -και να μην σταματήσω ποτέ να τα πολεμώ».

ΕΙΡΗΝΗ ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗ

Η Σούζαν Σαράντον μίλησε για το… cancel που έφαγε από το Χόλιγουντ, γιατί πολύ απλά υποστήριζε δημόσια τονλαό των Παλαιστινίων.

Η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός – η οποία απομακρύνθηκε από την εταιρεία εκπροσώπησής της United Talent Agency τον Νοέμβριο του 2023, μετά από αμφιλεγόμενες δηλώσεις της σχετικά με τον πόλεμο Ισραήλ-Γάζας – αναφέρθηκε στην κατάσταση της καριέρας της σε συζήτηση στις 27 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με το Reuters, λίγο πριν τιμηθεί με το Διεθνές Βραβείο Goya στην τελετή των βραβείων της Ισπανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου στη Βαρκελώνη.

«Η εταιρεία μου με απέλυσε, συγκεκριμένα επειδή συμμετείχα σε πορείες και μίλησα για τη Γάζα, ζητώντας κατάπαυση του πυρός», δήλωσε η Σαράντον. «Έγινε σχεδόν αδύνατο για μένα ακόμη και να εμφανιστώ στην τηλεόραση. Δεν ξέρω αν αυτό έχει αλλάξει τελευταία. Δεν μπορούσα να συμμετάσχω σε κάποια μεγάλη ταινία ή σε οτιδήποτε συνδεόταν με το Χόλιγουντ».

Η πραγματικότητα μιας σταρ που καταδικάζει δημόσια μια γενοκτονία

Η πρωταγωνίστρια του «Θέλμα και Λουίζ» συνέχισε λέγοντας: «Τελικά βρήκα εκπροσώπους στην Αγγλία και την Ιταλία και εργάζομαι εκεί. Μόλις ολοκλήρωσα μια ταινία στην Ιταλία και συμμετείχα για αρκετούς μήνες σε μια θεατρική παράσταση στο Old Vic. Ένας Ιταλός σκηνοθέτης που με προσέλαβε πρόσφατα μου είπε ότι του είχαν συστήσει να μη με πάρει, οπότε αυτό συμβαίνει ακόμη. Εκείνος δεν τους άκουσε, αλλά η συζήτηση έγινε. Αυτή την περίοδο συμμετέχω κυρίως σε μικρές παραγωγές, με σκηνοθέτες που συχνά κάνουν το πρώτο τους βήμα, σε ανεξάρτητες ταινίες».

 

Σε κάποιο σημείο της συζήτησης η Σαράντον συγκινήθηκε, εκφράζοντας τηνευγνωμοσύνη της προς την Ισπανία και την Ιρλανδία για τη στάση των ηγεσιών τους σχετικά με τη Γάζα, συγκρίνοντάς τη με εκείνη των ΗΠΑ, σύμφωνα με το Hollywood Reporter.

«Σε ένα περιβάλλον όπου νιώθεις καταπίεση και λογοκρισία, το να βλέπεις την Ισπανία, τον πρόεδρό της και τη στήριξη που εκφράζει για τη Γάζα, αλλά και ηθοποιούς όπως ο Χαβιέ Μπαρδέμ να μιλούν τόσο δυνατά, είναι πολύ σημαντικό για εμάς στις Ηνωμένες Πολιτείες», είπε. «Όταν ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις πόσο ξεκάθαρη και ισχυρή είναι η στάση της Ισπανίας σε αυτά τα ζητήματα από ηθικής πλευράς, σε κάνει να νιώθεις λιγότερο μόνος και σου δίνει ελπίδα. Στις ΗΠΑ δεν ακούς τέτοια πράγματα στην τηλεόραση. Δεν ξέρεις καν ότι υπάρχουν».

Η ηθοποιός του «Dead Man Walking» πρόσθεσε: «Όταν κάποιος παίρνει τόσο ξεκάθαρη θέση – όταν ένα ολόκληρο κράτος το κάνει, και βάζω σε αυτό και την Ιρλανδία – δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο σημαντικό είναι για όσους από εμάς προσπαθούμε να μιλήσουμε σε ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον. Το να βλέπουμε τέτοια δύναμη και ηθική σαφήνεια σημαίνει πολλά για εμάς».

Υπενθυμίζεται ότι μετά από αμφιλεγόμενες δηλώσεις που έκανε σε φιλοπαλαιστινιακή συγκέντρωση στην Union Square της Νέας Υόρκης τον Νοέμβριο του 2023, εν μέσω της σύγκρουσης Ισραήλ–Χαμάς, η Σαράντον απομακρύνθηκε από την εταιρεία εκπροσώπησής της UTA.

Πηγή: rosa.gr