Την αναστολή των εισαγωγών από τη Βραζιλία βοδινού κρέατος, πουλερικών, αυγών, μελιού και εντέρων ζώων από την Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ζητώντας από τη Βραζιλία εγγυήσεις ότι τα προϊόντα της συμμορφώνονται με τα ευρωπαϊκά υγειονομικά πρότυπα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επικρίνει τη Βραζιλία για την ανεπαρκή παροχή εγγυήσεων σχετικά με την τήρηση των ευρωπαϊκών κανόνων για τη χρήση αντιβιοτικών στην κτηνοτροφία, ενώ δεν έχει οριστεί ημερομηνία για την επανέναρξη των εισαγωγών. H παραπάνω εξέλιξη ακολουθεί την υπογραφή της Συμφωνίας Mercosur, που επιτρέπει τις εισαγωγές αγροκτηνοτροφικών προϊόντων από τη Λατινική Αμερική στην ΕΕ, παρά τις αντιδράσεις του αγροτικού κόσμου, αφού προειδοποιούσε για «χαλαρά» υγειονομικά κριτήρια και χαμηλής ποιότητας προϊόντα.

 

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποστηρίζει ότι η Βραζιλία δεν έχει παράσχει επαρκείς εγγυήσεις σχετικά με τη συμμόρφωση των προϊόντων της με τους ευρωπαϊκούς κανόνες που αφορούν την καταχρηστική χρήση αντιβιοτικών στην κτηνοτροφία.

«Η Βραζιλία είναι ένας σημαντικός εταίρος της ΕΕ και συνεργαζόμαστε στενά, με εποικοδομητικό και θετικό τρόπο, με τις βραζιλιάνικες αρχές για να διασφαλίσουμε τη συμμόρφωσή τους με αυτές τις απαιτήσεις. Μόλις αποδειχθεί αυτή η συμμόρφωση, οι εξαγωγές προς την ΕΕ μπορούν να ξαναρχίσουν», δήλωσε στο AFP εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το βράδυ της Δευτέρας.

Η αναστολή δεν αφορά μόνο το βοδινό κρέας και τα πουλερικά, αλλά επεκτείνεται επίσης στα αυγά, το μέλι και τα έντερα ζώων. Οι Βρυξέλλες, πάντως, απέφυγαν να δώσουν συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την επανέναρξη των εισαγωγών.

Σε ό,τι αφορά τα πουλερικά και το μέλι, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη έλεγχος, ο οποίος αναμένεται να ολοκληρωθεί την Παρασκευή.

Εφόσον το αποτέλεσμα είναι θετικό και οι ευρωπαϊκές χώρες δώσουν το πράσινο φως, οι εξαγωγές πουλερικών από τη Βραζιλία προς την ΕΕ θα μπορούσαν να επιτραπούν εκ νέου μέσα στις επόμενες εβδομάδες.

Για το βοδινό κρέας, ωστόσο, η διαδικασία ενδέχεται να είναι πιο χρονοβόρα.

«Δεδομένης της διάρκειας των κύκλων παραγωγής ανάλογα με το είδος του ζώου, η ημερομηνία από την οποία η Βραζιλία θα μπορούσε να πιστοποιήσει τη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της ΕΕ ποικίλλει ανάλογα με τον τομέα», ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η ΕΕ επιδιώκει να διατηρήσει αυξημένη εγρήγορση ως προς τις εισαγωγές, σε μια περίοδο κατά την οποία έχει δεχθεί έντονη κριτική από τον ευρωπαϊκό γεωργικό τομέα, αλλά και από τη Γαλλία, μετά την υπογραφή, τον Ιανουάριο του 2026, συμφωνίας ελεύθερων συναλλαγών με τις χώρες της Mercosur στη Λατινική Αμερική.

Στη Mercosur συμμετέχουν η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Ουρουγουάη και η Παραγουάη.

Η Βραζιλία αποτελεί σημαντικό προμηθευτή της ευρωπαϊκής αγοράς. Το 2025 ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας βοείου κρέατος προς την ΕΕ, με περισσότερους από 92.000 τόνους προϊόντων βοείου κρέατος, συνολικής αξίας άνω των 713 εκατομμυρίων ευρώ.

Οι ευρωπαϊκοί κανόνες για τα αντιμικροβιακά

Σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες, απαγορεύεται η χρήση αντιμικροβιακών ουσιών στην κτηνοτροφία με σκοπό την προώθηση της ανάπτυξης ή την αύξηση των αποδόσεων.

Παράλληλα, τα ζώα δεν επιτρέπεται να υποβάλλονται σε θεραπεία με αντιμικροβιακά που προορίζονται για την αντιμετώπιση λοιμώξεων στον άνθρωπο.

Οι κανόνες αποτελούν μέρος της ευρωπαϊκής πολιτικής για την αντιμετώπιση της μικροβιακής αντοχής στα φάρμακα, με στόχο τον περιορισμό της περιττής χρήσης αντιβιοτικών.

Τα τελευταία χρόνια έχει καταγραφεί παγκοσμίως εκρηκτική αύξηση των λοιμώξεων που παρουσιάζουν αντοχή στα φάρμακα.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τα ανθεκτικά στα αντιμικροβιακά (AMR) υπερμικρόβια ευθύνονται άμεσα για περισσότερους από ένα εκατομμύριο θανάτους, ενώ συμβάλλουν σε σχεδόν πέντε εκατομμύρια επιπλέον θανάτους κάθε χρόνο.

Το «όχι» επικράτησε στην Ισλανδία, στο δημοψήφισμα για την επανάληψη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως μετέδωσε το δίκτυο της δημόσιας τηλεόρασης RUV.

Η Ισλανδία δεν θα επαναλάβει τις διαπραγματεύσεις για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση: το «όχι» έχει αποκτήσει ένα προβάδισμα που φαίνεται σχεδόν αδύνατο να ανατραπεί καθώς η καταμέτρηση των ψήφων οδεύει προς το τέλος, την επομένη του δημοψηφίσματος για το ζήτημα.

Καθώς η καταμέτρηση πλησιάζει στην ολοκλήρωσή της, το «όχι» προηγείται του «ναι» κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες, με 52,5% έναντι 47,5%, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απευθείας καταμέτρησης που μεταδίδεται από το δίκτυο της δημόσιας τηλεόρασης RÚV. Απομένει να καταμετρηθεί μόνο ένα μέρος των ψηφοδελτίων από εκλογική περιφέρεια, η οποία ήδη έκλινε προς το «όχι».

«Η χώρα απορρίπτει τις διαπραγματεύσεις για την ένταξη στην ΕΕ», αναγγέλλει η RUV στην ιστοσελίδα της.

Αν δεν υπάρξει συγκλονισιτκή ανατροπή, θα πρόκειται για ένα ισχυρό πλήγμα για την ΕΕ, η οποία αντιμετώπιζε θετικά μια υποψηφιότητα της Ισλανδίας και φαινόταν διατεθειμένη να κάνει συμβιβασμούς την ένταξη της χώρας στους κόλπους της.

Μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με την ένταξη της Ισλανδίας στην ΕΕ θα «παγώσει» τουλάχιστον έως το 2028.

Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ-AFP-Reuters

Το δημοψήφισμα της Ισλανδίας σήμερα Σάββατο, (28/08) για το αν η χώρα θα αρχίσει ενταξιακές συνομιλίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μόνο το πρώτο από αρκετά βήματα στο σχέδιο της φιλοευρωπαϊκής κυβέρνησής της να σπρώξει το νησιωτικό αυτό έθνος προς την ένταξη.

Το αποτέλεσμα αναμένεται ότι θα είναι με μικρή διαφορά, καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως έρχονται στήθος με στήθος αυτοί που θέλουν να διεξαγάγει η Ισλανδία συνομιλίες για την ένταξή της στον ευρωπαϊκό συνασπισμό και εκείνοι που αντιτίθενται στην προοπτική αυτή και λένε ότι η χώρα αυτή του βόρειου Ατλαντικού θα πρέπει να παραμείνει ανεξάρτητη.

– Είναι μια ψηφοφορία για ένταξη στην ΕΕ;

Όχι. Το δημοψήφισμα είναι μόνο μια ψηφοφορία για το αν θα πρέπει να γίνει διαπραγμάτευση με την ΕΕ. Αν οι Ισλανδοί πουν «ναι», τότε θα ακολουθήσουν δύο ή περισσότερα χρόνια παζαριού με τις Βρυξέλλες και θα ακολουθήσει ένα δεύτερο δημοψήφισμα, πιθανόν το 2028, για την ένταξη στον συνασπισμό.

– Τι θα συμβεί αν η Ισλανδία πει όχι;

– Η κυβέρνηση λέει για το ενταξιακό σχέδιό της ότι είναι «ή τώρα ή ποτέ». Η πρωθυπουργός Κριστρούν Φροσταντότιρ είπε αυτό το μήνα στους ψηφοφόρους ότι ένα «όχι» θα έβαζε τέλος σε κάθε συζήτηση για την ΕΕ.

– Τι θα κέρδιζε η Ισλανδία, αν εντασσόταν στην ΕΕ;

Οι υποστηρικτές λένε ότι η ένταξη θα βοηθήσει την Ισλανδία να ενισχύσει την οικονομία της, να αντισταθεί σε μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους και να αντέξει την αντιπαλότητα στην Αρκτική υπό τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει δηλώσει πως θέλει να ελέγχει το γειτονικό νησί της Γροιλανδίας.

Θα γινόταν μέρος της τελωνειακής ένωσης της ΕΕ, ενός εμπορικού χώρου χωρίς εσωτερικούς δασμούς και με κοινούς εξωτερικούς δασμούς σε αγαθά που εισέρχονται από χώρες εκτός ΕΕ.

Η χώρα θα μπορούσε να υιοθετήσει το ευρώ, αντικαθιστώντας την ασταθή ισλανδική κορώνα, ώστε να αντιμετωπίσει τον πληθωρισμό και γενικά το υψηλό κόστος ζωής και να μειώσει τα επιτόκια.

Η Ισλανδία θα γινόταν επίσης μέλος των οργάνων της ΕΕ που λαμβάνουν αποφάσεις, μεταξύ των οποίων ο εκτελεστικός βραχίονας της ένωσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καθώς και το αιρετό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στο οποίο συναντώνται οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων.

Υποστηρικτής της εκστρατείας υπέρ του «Ναι» κρατά μπλουζάκι με το μήνυμα «Yes to see» κατά τα εγκαίνια των γραφείων της εκστρατείας στο Ρέικιαβικ (AP Photo/James Brooks)

– Ποια είναι τα επιχειρήματα κατά της ένταξης στην ΕΕ;

Η ένταξη θα προσέδιδε ισχύ και επιρροή στις Βρυξέλλες και δεν θα ενίσχυε από μόνη της την ασφάλεια της Ισλανδίας, λέει η αντιπολίτευση.

Ο κλάδος της αλιείας, πυλώνας της ισλανδικής οικονομίας και σύμβολο εθνικής ταυτότητας, εκφράζει φόβους ότι η κοινή διαχείριση των πόρων βάσει της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής της ΕΕ θα ανοίξει το δρόμο για να μπουν ξένα αλιευτικά στα ισλανδικά ύδατα.

Επίσης, διατηρώντας το δικό της νόμισμα, την κορώνα, η Ισλανδία θα διατηρούσε ένα μαξιλάρι ασφαλείας, καθώς θα μπορούσε να μειώνει την ισοτιμία του έναντι του ευρώ και του δολαρίου σε περιόδους ύφεσης και να την αυξάνει όταν η οικονομία της χώρας αποδίδει καλά.

– Γιατί τώρα; Και ποιοι είναι υπέρ και ποιοι κατά;

Το Ρέικιαβικ αποχώρησε από τις ενταξιακές συνομιλίες με την ΕΕ το 2013, όταν ανέλαβε την εξουσία μια ευρωσκεπτικιστική κυβέρνηση και τέσσερα χρόνια αφότου είχε υποβάλει αίτημα ένταξης. Έκτοτε η άνοδος του κόστους ζωής και ο πόλεμος στην Ουκρανία αναβίωσαν την όρεξη της κοινής γνώμης για να ανοίξει και πάλι το ζήτημα.

Ο κεντροαριστερός κυβερνητικός συνασπισμός που σχηματίσθηκε το 2024 συμφώνησε να θέσει σε ψηφοφορία τη διεξαγωγή συνομιλιών για συμμετοχή στην ΕΕ με πρωτοβουλία του Vidreisn, του πιο φιλοευρωπαϊκού κόμματος.

Οι Σοσιαλδημοκράτες της ίδιας της Φροσταντότιρ είναι υπέρ της ΕΕ, αλλά δεν μιλάνε πολύ για το ζήτημα αυτό και το τρίτο κόμμα του συνασπισμού, το Λαϊκό Κόμμα, είναι κατηγορηματικά αντίθετο στην ένταξη.

Το αντιπολιτευόμενο Κόμμα της Ανεξαρτησίας της Γκούντρουν Χαφσταϊνσντότιρ ηγείται του στρατοπέδου του «όχι».

– Τι έχει να κερδίσει η ΕΕ;

Η ένταξη της Ισλανδίας στον ευρωπαϊκό συνασπισμό θα διεύρυνε την επιρροή της ΕΕ στην Αρκτική σε μια περίοδο που στην περιοχή αυτή επικεντρώνεται η προσοχή και ο ανταγωνισμός μεγάλων δυνάμεων.

Η νησιωτική αυτή χώρα, μέλος του ΝΑΤΟ χωρίς δικό της στρατό, βρίσκεται σε ένα κομμάτι ωκεανού που είναι γνωστό ως ο θαλάσσιος διάδρομος Γροιλανδίας-Ισλανδίας-Ηνωμένου Βασιλείου (GIUK), ένα από τα πιο ζωτικής σημασίας στρατηγικά περάσματα για τον έλεγχο των κινήσεων των ρωσικών πλοίων.

Η Ισλανδία θα ήταν επίσης ευκολότερο να ολοκληρωθεί στην ΕΕ απ’ ό,τι άλλες χώρες που συζητούν αυτή τη στιγμή την ένταξή τους, καθώς απαιτούνται απ’ αυτή λιγότερες μεταρρυθμίσεις απ’ ό,τι για την Ουκρανία ή για τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, καθιστώντας την μία από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις στις οποίες η ένταξη θα μπορούσε να προχωρήσει σχετικά γρήγορα.

του  Άλφρεντ ντε Ζάγιας* | defenddemocracy.press

Τον Αύγουστο του 2026 οι Ισλανδοί θα ψηφίσουν σε δημοψήφισμα για το κατά πόσον η Ισλανδία θα πρέπει να ξεκινήσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις για να προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι Ισλανδοί θα ήταν φρόνιμο να μείνουν μακριά από την ΕΕ, η οποία έχει μεταλλαχθεί από ένα φιλειρηνικό κίνημα ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε μια φιλοπόλεμη μηχανή παγκοσμιοποίησης, την οποία διαχειρίζεται μια διογκωμένη γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες, που λειτουργεί χωρίς διαφάνεια ή λογοδοσία και που υποστηρίζει τη στρατιωτικοποίηση και μια ακραία ρωσοφοβία.

Υπό το πρίσμα των αξιοσέβαστων δημοκρατικών παραδόσεων της Ισλανδίας, οι οποίες ανάγονται στο Κοινοβούλιο του Thingvellir του 10ου αιώνα, θα ήταν σκέτη παραφροσύνη για τους Ισλανδούς να εγκαταλείψουν την κυριαρχία και την ανεξαρτησία που κατέκτησαν με τόσο κόπο.

Το 1992 και το 1993 η Ισλανδία διαπραγματεύτηκε πράγματι τη συμφωνία για τον ΕΟΧ (Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο), η οποία της έδωσε πρόσβαση στην αγορά της ΕΕ χωρίς να είναι μέλος της και χωρίς πολλές από τις σχετικές υποχρεώσεις. Η συμφωνία για τον ΕΟΧ τέθηκε σε ισχύ το 1994 και αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης κατά την περίοδο μετά την υιοθέτηση της Συνθήκης του Μάαστριχτ (βλ. παρακάτω). Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η ΕΕ την εποχή του Μάαστριχτ ήταν θεμελιωδώς διαφορετική από την ΕΕ που προέκυψε μετά την υιοθέτηση της Συνθήκης της Λισαβόνας του 2007. Η ΕΕ κινείται πλέον με ταχύτητα προς ένα συγκεντρωτικό, αυταρχικό, έως και ολοκληρωτικό μέλλον.

Υπάρχει και μία ακόμη σημαντική παράμετρος. Η Συνθήκη της Λισαβόνας είναι, από πολλές απόψεις, ασύμβατη με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Οι Ισλανδοί πρέπει στην πραγματικότητα να επιλέξουν μεταξύ των υποχρεώσεών τους βάσει του Χάρτη του ΟΗΕ και των δεσμεύσεων και των ενεργειών που απορρέουν από τη Συνθήκη της Λισαβόνας και τις αυθαίρετες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, υπό την παρούσα ηγεσία της Ούρσουλα φον Ντερ Λάιεν.

Συμμετοχή στον ΟΗΕ

Ας εξετάσουμε εν συντομία την ιστορία. Η Ισλανδία εντάχθηκε στα Ηνωμένα Έθνη το 1946. Οι σκοποί και οι αρχές του ΟΗΕ διατυπώνονται στα άρθρα 1-2 του Χάρτη, και ιδίως στην κοινή δέσμευση όλων των μελών να προάγουν την ειρήνη μέσω της συνεργασίας, της πολυμέρειας, της πρόληψης των συγκρούσεων, του σεβασμού της ισότητας των κρατών, της αυτοδιάθεσης των λαών, της προώθησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαιώματος στην ανάπτυξη.

Το άρθρο 103 του Χάρτη, η ρήτρα υπεροχής, ορίζει: «Σε περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ των υποχρεώσεων των Μελών των Ηνωμένων Εθνών βάσει του παρόντος Χάρτη και των υποχρεώσεών τους βάσει οποιασδήποτε άλλης διεθνούς συμφωνίας, υπερισχύουν οι υποχρεώσεις τους βάσει του παρόντος Χάρτη».

Λόγω αυτής της υπέρτερης νομικής δέσμευσης, κάθε κράτος-μέλος του ΟΗΕ πρέπει, πριν συνάψει οποιαδήποτε συνθήκη ή προσχωρήσει σε οποιονδήποτε άλλο οργανισμό, να εξετάζει κατά πόσον μια τέτοια ενέργεια είναι συμβατή με την ιδιότητά του ως μέλους του ΟΗΕ. Το άρθρο 52 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών προβλέπει ότι τα μέλη του ΟΗΕ μπορούν να συμμετέχουν σε άλλους οργανισμούς «υπό την προϋπόθεση ότι οι συμφωνίες ή οι οργανισμοί αυτοί και οι δραστηριότητές τους συνάδουν με τους Σκοπούς και τις Αρχές των Ηνωμένων Εθνών.»

Το παρόν σύντομο κείμενο υποστηρίζει ότι η Ισλανδία δεν θα πρέπει να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ομολογουμένως, είχε πολύ θετικό ξεκίνημα, αλλά σταδιακά απομακρύνθηκε από τον αρχικό φιλειρηνικό προσανατολισμό της και αναδείχθηκε σε μια ανταγωνιστική υπερεθνική γεωπολιτική οντότητα, με στόχους και δραστηριότητες που συχνά συγκρούονται με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και με ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Με βάση τη Διακήρυξη Schuman (1950), τις Συνθήκες των Παρισίων (1951) και της Ρώμης (1957), δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά με σκοπό την προώθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για δεκαετίες, τα ευρωπαϊκά κράτη εργάζονταν παράλληλα με τα Ηνωμένα Έθνη και συνέβαλλαν στη σταθερότητα και την ευημερία της περιοχής.

Η Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) δημιούργησε την Ευρωπαϊκή Ένωση και προώθησε την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, σεβόμενη παράλληλα την πολυμορφία και την κρατική κυριαρχία. Το άρθρο 6 της Συνθήκης του Μάαστριχτ όριζε: «Η Ένωση βασίζεται στις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών και του κράτους δικαίου, αρχές οι οποίες είναι κοινές στα κράτη μέλη. 2. Η Ένωση σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως κατοχυρώνονται με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950, και όπως προκύπτουν από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών, ως γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου. 3. Η Ένωση σέβεται την εθνική ταυτότητα των κρατών μελών της…».

Η διευθέτηση αυτή ήταν συμβατή με τον Χάρτη του ΟΗΕ και εγγυόταν τον σεβασμό των εθνικών ταυτοτήτων και προσεγγίσεων κατά τρόπο συμβατό με το Καταστατικό της UNESCO, το οποίο επίσης αναγνωρίζει την αξία του πλούτου των διαφορετικών πολιτισμών και οπτικών και αποθαρρύνει την άνωθεν επιβαλλόμενη ομογενοποίηση.

Δυστυχώς, το κίνημα υπέρ της παγκοσμιοποίησης στην Ευρώπη ομογενοποίησε σε μεγάλο βαθμό την εξωτερική πολιτική, τον πολιτισμό, ακόμη και την ηθική, παραμερίζοντας τις τοπικές προσεγγίσεις και παραδόσεις. Όταν το 2004 τέθηκε στο τραπέζι η ιδέα ενός ευρωπαϊκού συντάγματος, γρήγορα απορρίφθηκε στις δημοσκοπήσεις και στα δημοψηφίσματα που διεξήχθησαν στη Γαλλία και την Ολλανδία. Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί θεωρούσαν ότι το προτεινόμενο σύνταγμα απειλούσε τις εθνικές τους ταυτότητες, οι οποίες κατοχυρώνονταν από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, και ότι άνοιγε τον δρόμο προς τον αυταρχισμό ή ακόμη και τον ολοκληρωτισμό, καθοδηγούμενο από μια γραφειοκρατία των Βρυξελλών αποκομμένη από τους λαούς των κρατών-μελών της Ένωσης.

Μπροστά στην αδυναμία υιοθέτησης του Ευρωπαϊκού Συντάγματος μέσω άμεσης δημοκρατικής ψηφοφορίας, οι γραφειοκράτες αποφάσισαν το 2007 να εγκαταλείψουν το σχέδιο ενός Ευρωπαϊκού Συντάγματος και αντ’ αυτού να ακολουθήσουν μια συντομότερη οδό, βασιζόμενοι στα κοινοβούλια των κρατών-μελών, τα οποία ήταν ευκολότερο να χειραγωγηθούν από ό,τι οι πληθυσμοί που εκπροσωπούσαν.

Η Συνθήκη της Λισαβόνας της 13ης Δεκεμβρίου 2007 προέκυψε ως Ersatz, δηλαδή ως υποκατάστατο ευρωπαϊκό σύνταγμα, το οποίο υιοθετήθηκε με αμφισβητήσιμο τρόπο και, σε κάθε περίπτωση, χωρίς να αντιπροσωπεύει τις επιθυμίες των ενδιαφερόμενων πληθυσμών.

Κατ’ επίφαση μόνο αποδόθηκε σεβασμός στην αρχή της επικουρικότητας, σύμφωνα με την οποία η ΕΕ ενεργεί (θεωρητικά) μόνο εκεί όπου τα κράτη-μέλη της συμφωνούν ομόφωνα. Αυτό αντανακλά τον νομικό κανόνα σύμφωνα με τον οποίο οι κυβερνητικές αποφάσεις θα πρέπει να λαμβάνονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στους πολίτες, παραμένοντας παράλληλα αποτελεσματικές. Στάχτη στα μάτια.

Στην πράξη, η κυριαρχία των ευρωπαϊκών κρατών έχει περιοριστεί σημαντικά από το 2007 και μετά, και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών έχει επιβάλει κανόνες και κανονισμούς – καθώς και μονομερή καταναγκαστικά μέτρα, τα οποία εσφαλμένα αποκαλούνται «κυρώσεις» – με ολοένα και πιο αυταρχικό τρόπο, αγνοώντας το «περιθώριο διακριτικής ευχέρειας» των υποτίθεται κυρίαρχων ευρωπαϊκών χωρών.

Ιδιαίτερα επικίνδυνο είναι το γεγονός ότι το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο συντάσσεται στις περισσότερες περιπτώσεις με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, παρά τις βάσιμες προσφυγές μεμονωμένων κρατών. Στην πράξη, το δίκαιο της ΕΕ υπερισχύει των νόμων των κρατών-μελών, ακόμη και σε ζητήματα πρόσβασης στην πληροφόρηση, ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, ηθικής και εθνικής ασφάλειας.

Με την οργουελική απόφασή του της 2ας Ιουλίου 2026, το Δικαστήριο της ΕΕ στο Λουξεμβούργο ενέκρινε τη νομιμότητα της λογοκρισίας του διαδικτύου από την ΕΕ και της ποινικοποίησης μηνυμάτων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Chat Control), συμπεριλαμβανομένων ηλεκτρονικών συνδέσμων προς αποστολείς που υπόκεινται σε κυρώσεις. Με αυτή την πραγματικά ολοκληρωτική απόφαση, δεν παραβιάζονται μόνο τα δικαιώματα των ειδησεογραφικών υπηρεσιών να μεταδίδουν πληροφορίες και διαφορετικές οπτικές, αλλά και το δικαίωμα κάθε πολίτη της ΕΕ να έχει πρόσβαση σε πολιτικά σημαντικές πληροφορίες και να τις συζητά δημόσια.

Η πρόσβαση στην πληροφόρηση και η ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης βρίσκονται στον πυρήνα κάθε δημοκρατίας. Τα δικαιώματα αυτά κατοχυρώνονται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο άρθρο 19 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και στο Γενικό Σχόλιο αριθ. 34 της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός της επιτήρησης

Αυτή και άλλες πρόσφατες αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταδεικνύουν ότι δεν υπάρχει πλέον αποτελεσματική δυνατότητα προσφυγής ή ένδικο μέσο, επειδή το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι σαφώς υποταγμένο στο Συμβούλιο της ΕΕ.

Ακόμη και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο Στρασβούργο απέτυχε να προστατεύσει τους Ευρωπαίους πολίτες από τη δήμευση ιδιωτικής περιουσίας, για παράδειγμα στο πλαίσιο των κυρώσεων της ΕΕ κατά της Ρωσίας, κατά σαφή παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Και εδώ, το δικαίωμα στην ιδιωτική περιουσία έχει καταργηθεί μέσω της υπερεθνικής απόφασης των γραφειοκρατών της ΕΕ να επιβάλλουν «κυρώσεις» σε στοχοποιημένες χώρες ή πρόσωπα.

Λόγω της σοβαρότητας των συνεπειών αυτών των μέτρων, πολυάριθμες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη της Γενεύης (GIPRI), έχουν υποβάλει νομικά υπομνήματα στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαριθμώντας τις παραβιάσεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Μέχρι στιγμής, το GIPRI και άλλες οργανώσεις δεν έχουν λάβει καμία επαρκή απάντηση, πέρα από μια γενική επαναβεβαίωση εκ μέρους των Βρυξελλών ότι τα εξωδικαστικά μέτρα που υιοθετήθηκαν στο πλαίσιο των κυρώσεων της ΕΕ είναι νόμιμα.

Μια ιδιαίτερα κατάφωρη περίπτωση του νέου ολοκληρωτισμού της ΕΕ είναι οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν σε έξι Ευρωπαίους πολίτες επειδή φέρονται να εξέφρασαν απόψεις που προσεγγίζουν τη ρωσική επιχειρηματολογία σχετικά με τα αίτια του πολέμου στην Ουκρανία, μετά το πραξικόπημα του Μαϊντάν τον Φεβρουάριο του 2014. Μεταξύ εκείνων που επηρεάστηκαν είναι ο απόστρατος Ελβετός συνταγματάρχης και αξιωματικός των υπηρεσιών πληροφοριών Ζακ Μποντ και ο Γερμανός δημοσιογράφος Χουσεϊν Ντογκρού.

Επιπλέον, όπως εξήγησα ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 25 Μαρτίου 2024, οι «κυρώσεις» της ΕΕ δεν είναι συμβατές με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Εδώ και χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση παραβιάζει συστηματικά ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης (80/209 της 17ης Δεκεμβρίου 2025)και του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ (61/9 της 27ης Μαρτίου 2026), τα οποία καταδικάζουν τις «κυρώσεις» των ΗΠΑ και της ΕΕ ως ασύμβατες με τον Χάρτη του ΟΗΕ, το διεθνές δίκαιο, τους κανόνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα στην ανάπτυξη.

Επιπλέον, τα «μονομερή καταναγκαστικά μέτρα» της ΕΕ καθιστούν σχεδόν αδύνατη την επίτευξη των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης και, μαζί με το παράνομο καθεστώς κυρώσεων των ΗΠΑ, προκαλούν εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους παγκοσμίως, όπως έχει διαπιστώσει το βρετανικό ιατρικό περιοδικό The Lancet. Η επιβολή τέτοιων μονομερών καταναγκαστικών μέτρων συνιστά αναμφίβολα «χρήση βίας» κατά παράβαση του άρθρου 2(4) του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και δεν έχει καμία δικαιολογία στο διεθνές δίκαιο ελλείψει έγκρισης από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Οι «κυρώσεις» της ΕΕ παραβιάζουν το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα στην ανάπτυξη και την αυτοδιάθεση των λαών.

Μια άλλη ανησυχητική εξέλιξη στην Ευρώπη είναι η συστηματική πολεμική προπαγάνδα και η καλλιέργεια φόβου, η άρνηση επίλυσης των διαφορών με ειρηνικά μέσα, κατά παράβαση του άρθρου 2(3) του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, καθώς και η ακραία ρωσοφοβία που επιδεικνύει η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, κατά κατάφωρη παραβίαση του άρθρου 20 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο ορίζει:

1. Κάθε προπαγάνδα υπέρ του πολέμου απαγορεύεται από τον νόμο.

2. Κάθε επίκληση εθνικού, φυλετικού ή θρησκευτικού μίσους που συνιστά υποκίνηση σε διακρίσεις, εχθρότητα ή βία απαγορεύεται από τον νόμο.

Το 2024 και ξανά το 2025, το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Γενεύης υπέβαλε νομικά υπομνήματα στον Εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, σύμφωνα με το άρθρο 15 του Καταστατικού της Ρώμης, καταγγέλλοντας παραβιάσεις των άρθρων 5, 6, 7 και 8 του Καταστατικού του ΔΠΔ από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και την Κάγια Κάλας. Οι πολιτικές της ΕΕ είναι αντίθετες προς το διεθνές ποινικό δίκαιο, καθότι παρείχαν και εξακολουθούν να παρέχουν στρατιωτική, πολιτική, οικονομική, διπλωματική και προπαγανδιστική υποστήριξη σε ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία, επιτρέποντας έτσι στο Ισραήλ να συνεχίζει τη γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων και να προβαίνει σε πράξεις επιθετικότητας κατά του Λιβάνου, της Συρίας, του Ιράν κλπ.

Συλλογικότητες νομικών στη Γαλλία, την Ιταλία και τη Γερμανία έχουν επίσης υποβάλει νομικά υπομνήματα αμφισβητώντας τις ενέργειες κρατών-μελών της ΕΕ ως αντίθετες προς τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το Καταστατικό της Ρώμης, το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (άρθρα 6, 7, 14, 19, 21, 22, 25), την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όλες οι παραπάνω δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης τεκμηριώνουν το γεγονός ότι ο αρχικά φιλειρηνικός θεσμός έχει μεταλλαχθεί σε μια ολοκληρωτική οργάνωση, η οποία δεν συμμορφώνεται πλέον με το άρθρο 52 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, επειδή δεν προάγει τους σκοπούς και τις αρχές του ΟΗΕ αλλά, στην πραγματικότητα, εργάζεται εναντίον τους.

Η Ισλανδία πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική όταν εξετάζει οποιαδήποτε μορφή σύνδεσης με την ΕΕ. Μια συνεπής εξωτερική πολιτική της Ισλανδίας θα επανεπιβεβαίωνε τη δέσμευσή της στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και θα απέφευγε οποιεσδήποτε συνθήκες ή μορφές σύνδεσης που θα περιόριζαν την κυριαρχία και το περιθώριο διακριτικής της ευχέρειας και θα παραβίαζαν τις υποχρεώσεις της βάσει του Χάρτη του ΟΗΕ, του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και του Διεθνούς Συμφώνου για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Μορφωτικά Δικαιώματα.

Η αντίληψη της ΕΕ ως προπυργίου του «κράτους δικαίου» και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν μπορεί πλέον να υποστηριχθεί εμπειρικά. Τα κατάλοιπα μιας θετικής αντίληψης για την ΕΕ αποτελούν απλώς προϊόν δημοσίων σχέσεων, κατήχησης και αδιάκοπης προπαγάνδας.

Κι όμως, στον κόσμο μας της οργουελικής «Νέας Ομιλίας» και της γνωστικής ασυμφωνίας, ορισμένοι -ακόμη και στην Ισλανδία- προσποιούνται ότι είναι απολύτως φυσιολογικό να δηλώνει κανείς προσηλωμένος στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ενώ ταυτόχρονα ενεργεί ενάντια στους σκοπούς και τις αρχές του μέσω των επιθετικών πολιτικών που υιοθετεί η γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Ένας καλά ενημερωμένος Ισλανδός ψηφοφόρος θα πρέπει να απορρίψει οποιαδήποτε σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι η ΕΕ δεν είναι πλέον η φιλειρηνική Κοινή Αγορά, αλλά έχει μεταλλαχθεί σε έναν ολοκληρωτικό οργανισμό που δεν σέβεται τα δημοκρατικά δικαιώματα των ευρωπαϊκών λαών. Αντίθετα, επιδιώκει να επιβάλει σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες μία ενιαία λύση για όλους και μία ενιαία αφήγηση για όλους.

Όλοι οι Ισλανδοί που αγαπούν την ελευθερία, καλούνται να υπερασπιστούν την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ισλανδίας.

*Ο Άλφρεντ ντε Ζάγιας είναι καθηγητής Νομικής στη Σχολή Διπλωματίας της Γενεύης (Geneva School of Diplomacy) και διετέλεσε Ανεξάρτητος Εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για τη Διεθνή Τάξη κατά την περίοδο 2012–2018.

Πηγή: infowar.gr

Μια ριζική και άκρως αμφιλεγόμενη στροφή στην ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με την Ελλάδα να μην ακολουθεί απλώς τις εξελίξεις, αλλά να βρίσκεται στον στενό πυρήνα των χωρών που χαράσσουν τη νέα στρατηγική.

Το Politico επισημαίνει ότι η δημιουργία «κέντρων επιστροφής» (return hubs) εκτός ευρωπαϊκού εδάφους αποτελεί πλέον τον κεντρικό άξονα των Βρυξελλών, με τη Ρουάντα και το Ουζμπεκιστάν να προκρίνονται ως οι βασικοί προορισμοί υποδοχής.

Το μοντέλο της «εξωχώριας» διαχείρισης μεταναστών, που κάποτε φάνταζε ως ακραίο βρετανικό πείραμα (το περίφημο σχέδιο για τη Ρουάντα), υιοθετείται πλέον επισήμως από την ΕΕ. Σε αυτή την προσπάθεια, η Αθήνα έχει συστήσει έναν άτυπο αλλά ισχυρό συνασπισμό μαζί με τη Γερμανία, την Ολλανδία, την Αυστρία και τη Δανία, πιέζοντας για άμεση εφαρμογή.

Το ελληνικό χρονοδιάγραμμα: Συμφωνίες το 2026, λειτουργία το 2027

Η ελληνική κυβέρνηση δεν κρύβει τη βιασύνη της να προχωρήσει το σχέδιο. Ήδη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει θέσει ένα σαφές και ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα, δηλώνοντας ότι στόχος της Αθήνας –και του γκρουπ των χωρών που πρωτοστατούν– είναι να έχουν «κλειδώσει» οι πρώτες διμερείς ή ευρωπαϊκές συμφωνίες με τις τρίτες χώρες εντός του 2026.

Εφόσον το νομικό και διπλωματικό πλαίσιο ολοκληρωθεί φέτος, ο σχεδιασμός προβλέπει ότι αυτά τα κέντρα επιστροφών θα τεθούν σε πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία το 2027. Βάσει της νέας «Ρύθμισης Επιστροφών» της ΕΕ, στα κέντρα αυτά θα μεταφέρονται με συνοπτικές διαδικασίες οι μετανάστες των οποίων η αίτηση ασύλου έχει απορριφθεί τελεσίδικα, μέχρι να ολοκληρωθεί η απέλασή τους στις χώρες καταγωγής τους.

Γιατί Ρουάντα και Ουζμπεκιστάν;

Η επιλογή των συγκεκριμένων χωρών (στο τραπέζι βρίσκεται και η Ουγκάντα) δεν είναι τυχαία. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Politico και τις συζητήσεις που γίνονται πίσω από τις κλειστές πόρτες των ευρωπαϊκών θεσμών, η γεωγραφική τους απόσταση από την Ευρώπη θεωρείται το μεγαλύτερο «πλεονέκτημά» τους.

Ευρωπαίοι αξιωματούχοι –μεταξύ των οποίων και η ελληνική πλευρά– εκτιμούν ότι χώρες της Βόρειας Αφρικής, όπως η Λιβύη ή η Αίγυπτος, αν και πιο κοντά, εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους. Η λειτουργία τέτοιων κέντρων εκεί φοβούνται ότι θα μετατρεπόταν σε «μαγνήτη» για τα δίκτυα των διακινητών, δημιουργώντας νέες, ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές προς τη Μεσόγειο και τα ελληνικά νησιά. Αντιθέτως, η μεταφορά χιλιάδων ανθρώπων στην καρδιά της Αφρικής ή της Κεντρικής Ασίας θεωρείται ότι θα λειτουργήσει αποτρεπτικά, κόβοντας κάθε ελπίδα προσέγγισης της Ευρώπης.

Η πολιτική ανάγνωση και τα ανθρώπινα δικαιώματα

Η ένθερμη υποστήριξη αυτού του σχεδίου από την Ελλάδα υποδηλώνει τη σαφή πρόθεση της κυβέρνησης να σκληρύνει περαιτέρω τη στάση της στο μεταναστευτικό, αναζητώντας πλέον λύσεις «out of the box» (και κυρίως εκτός ευρωπαϊκών συνόρων). Η Αθήνα, φέροντας το βάρος της χώρας πρώτης υποδοχής, επιχειρεί να μετακυλίσει το πρόβλημα των επιστροφών, οι οποίες ιστορικά παρουσιάζουν εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά υλοποίησης.

Ωστόσο, η μετατροπή τρίτων, φτωχότερων χωρών σε «αποθήκες» ανθρώπων εγείρει σφοδρές αντιδράσεις. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων προειδοποιούν ότι η ΕΕ νίπτει τας χείρας της, εξάγοντας το μεταναστευτικό της πρόβλημα σε κράτη όπου ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα και οι συνθήκες διαβίωσης είναι από επισφαλή έως ανύπαρκτα. Το κατά πόσο αυτός ο «ελληνικής έμπνευσης» και ευρωπαϊκής υλοποίησης σχεδιασμός θα αντέξει στις δικαστικές προσφυγές –που ήδη ετοιμάζονται– μένει να φανεί τους επόμενους, κρίσιμους μήνες του 2026.

Πηγή: in.gr

ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΝΙΦΑΒΑ

Στάση αναμονής τηρεί η αγορά σχετικά με την αποτελεσματικότητα –ουσιαστικά το μέγεθος της αποτρεπτικής ισχύος που θα έχει στους Ευρωπαίους καταναλωτές– του δασμού των 3 ευρώ που θα επιβάλλεται στα μικροδέματα αξίας κάτω των 150 ευρώ τα οποία εισάγονται στην Ευρωπαϊκή Ενωση από τρίτες χώρες. Το μέτρο, το οποίο θα ισχύσει από την 1η Ιουλίου 2026, αποτελεί –ή τουλάχιστον αυτός είναι ο στόχος και το κίνητρο ταυτόχρονα της θέσπισής του– ένα πρώτο ανάχωμα στις αθρόες αγορές φθηνών προϊόντων από τις ασιατικές –κυρίως κινεζικές– πλατφόρμες ηλεκτρονικού εμπορίου (marketplaces).

Επόμενο βήμα θα είναι η επιβολή τέλους εκτελωνισμού το αργότερο μέχρι τον Νοέμβριο του 2026 και στη συνέχεια η σύσταση της Τελωνειακής Αρχής της Ε.Ε. και η σταδιακή έναρξη της λειτουργίας της. Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ξεκινήσει την κατασκευή του Κόμβου Τελωνειακών Δεδομένων της Ε.Ε. για το ηλεκτρονικό εμπόριο, με στόχο αυτός να τεθεί σε λειτουργία από την 1η Ιουλίου 2028. Οι διαδικτυακές πλατφόρμες και οι πωλητές θα ενημερώνουν τα τελωνεία μέσω του τελωνειακού κόμβου δεδομένων της Ε.Ε. σχετικά με τις πωλήσεις τους σε καταναλωτές της Ενωσης αμέσως μετά την πραγματοποίησή τους. Αυτό θα επιτρέψει στα τελωνεία να αντιδρούν πριν από την άφιξη των εμπορευμάτων στα σύνορα, με την υποστήριξη της ανάλυσης κινδύνου της Τελωνειακής Αρχής της Ε.Ε. σε επίπεδο Ενωσης. Οι εν λόγω πλατφόρμες και πωλητές θα καταστούν υπεύθυνες/οι για οικονομικές υποχρεώσεις (τελωνειακοί δασμοί και άλλα τέλη) και για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης των προϊόντων τους με τη νομοθεσία της Ε.Ε.

 

«Θέλουμε να δούμε πώς θα εφαρμοστεί και να κρίνουμε στη συνέχεια την αποτελεσματικότητά του», τόνισε πρόσφατα η πρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου Ηλεκτρονικού Εμπορίου (GRECA) Κατερίνα Φραϊδάκη, αναφερόμενη στην επιβολή του προσωρινού δασμού των 3 ευρώ. Πολλά θα κριθούν, όπως προσθέτουν οι εκπρόσωποι του ηλεκτρονικού εμπορίου στην Ελλάδα, πρώτον, από τον τρόπο εφαρμογής του μέτρου και, δεύτερον, από την αύξηση της ανταγωνιστικότητας των εγχώριων ηλεκτρονικών καταστημάτων. Ιδιαιτέρως σημαντικό στοιχείο για την αποτελεσματικότητα του μέτρου θεωρείται το γεγονός ότι ο δασμός των 3 ευρώ δεν επιβάλλεται ανά δέμα, αλλά ανά τεμάχιο ξεχωριστής δασμολογικής κατηγορίας που περιέχεται σε ένα δέμα. Εάν, για παράδειγμα, κάποιος έχει παραγγείλει ένα φορτιστή τηλεφώνου, ένα καλώδιο και μία θήκη, τα οποία έρχονται σε ένα δέμα συνολικής αξίας κάτω των 150 ευρώ, η τιμή θα επιβαρύνεται με 9 ευρώ και όχι με 3 ευρώ.

Οι κινεζικές πλατφόρμες, για να αποφύγουν την επιβάρυνση, δημιουργούν μεγάλες αποθήκες σε διάφορες χώρες της Ε.Ε.

Πώς θα αντιδράσουν οι κινεζικές πλατφόρμες; Κατ’ αρχάς με τη δημιουργία μεγάλων αποθηκών ή τη συνεργασία με τρίτους για αποθήκες σε διάφορες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, έτσι ώστε οι παραγγελίες των καταναλωτών να μην επιβαρύνονται με τον πάγιο δασμό των 3 ευρώ. Η Τemu έχει ξεκινήσει από τον Δεκέμβριο του 2024 να διατηρεί αποθήκες εντός της Ε.Ε. και πλέον διαθέτει τέτοιους χώρους στην Ουγγαρία, στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία, στη Σουηδία. Στόχος της είναι μελλοντικά το 80% των παραγγελιών που γίνονται από Ε.Ε. να εξυπηρετείται από αποθήκες εντός Ε.Ε. Αντίστοιχες πρακτικές εφαρμόζει και η Shein, διαθέτοντας μεγάλο αποθηκευτικό κέντρο στη Βαρσοβία, αλλά και μικρότερες αποθήκες στη Γερμανία, στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Ισπανία. Στην ιστοσελίδα της, μάλιστα, έχει ειδική κατηγορία για παραγγελίες με την ένδειξη «Αποθήκη Ε.Ε.».

Ο άλλος τρόπος αντίδρασης αναμένεται ότι θα είναι, σύμφωνα με τους αναλυτές της αγοράς, η απορρόφηση του κόστους αυτού των 3 ευρώ από τους πωλητές που συνεργάζονται με τις εν λόγω πλατφόρμες, προκειμένου να παραμείνουν ανταγωνιστικοί έναντι των Ευρωπαίων συναδέλφων τους.

 

 

Η παντοδυναμία των κινεζικών πλατφορμών ηλεκτρονικού εμπορίου, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και σε άλλες ηπείρους, επιβεβαιώνεται από τα παρακάτω στοιχεία: σύμφωνα με την εξειδικευμένη ιστοσελίδα – βάση δεδομένων για το ηλεκτρονικό εμπόριο ECDB, η Κίνα αποτελεί τον κορυφαίο εξαγωγέα ηλεκτρονικού εμπορίου στο 88% των χωρών παγκοσμίως. To 2025, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εισήχθησαν στην Ε.Ε. 5,88 δισ. μικροδέματα (αξίας κάτω των 150 ευρώ) έναντι 4,67 δισ. το 2024. Η μέση αξία τους είναι 8,82 ευρώ, ενώ η Κίνα είναι η κύρια χώρα προέλευσης. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 93% του όγκου και το 78% της αξίας των δεμάτων αυτών προέρχεται από την Κίνα.

Η δημοφιλία των ασιατικών πλατφορμών αποτυπώνεται στα στοιχεία που περιλαμβάνονται στις εκθέσεις διαφάνειας (transparency reports), τις οποίες υποχρεούνται να καταρτίζουν οι μεγάλες πλατφόρμες της κατηγορίας. Ο μέσος όρος μηνιαίων χρηστών της Temu στην Ελλάδα αυξήθηκε σε 3,1 εκατ. το δεύτερο εξάμηνο του 2025, από 2,7 εκατ. το α΄ εξάμηνο του 2025. Ο μέσος όρος μηνιαίων χρηστών της Shein είναι 2,7 εκατ., ενώ της Aliexpress, 1,64 εκατ.

Πηγή: kathimerini.gr

Tίθεται σε ισχύ από σήμερα το νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με στόχο την αυστηρότερη φύλαξη των συνόρων και την επιτάχυνση των διαδικασιών επιστροφής μεταναστών, ακόμη και μέσω του διωγμού απορριφθέντων αιτούντων άσυλο σε τρίτες χώρες.

Από σήμερα, 12 Ιουνίου, τίθεται σε ισχύ το νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σηματοδοτώντας μια ακόμη στροφή της ευρωπαϊκής πολιτικής προς την αποτροπή, την κράτηση και τις απελάσεις μεταναστών και προσφύγων.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έχει ανακοινώσει πως οι στόχοι της είναι αυστηρότερη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων και η επιτάχυνση των διαδικασιών επιστροφής μεταναστών, ακόμη και μέσω του διωγμού απορριφθέντων αιτούντων άσυλο σε τρίτες χώρες, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το ευρωπαϊκό έδαφος.

Στην εκπομπή 3ο ΘΕΜΑ συζητάμε με τον Μίνωα Μουζουράκη, δικηγόρο της Υποστήριξης Προσφύγων στο Αιγαίο (RSA) για το νέο σύμφωνο μετανάστευσης που ψηφίστηκε το 2025 και τώρα βρίσκεται σε διαβούλευση στη χώρα μας. Από την ΕΕ έρχονται κανονισμοί και οδηγίες για διαδικασίες συνόρων, δυνατότητα εφαρμογής αυστηρότερων πλαισίων στα κέντρα κράτησης, συμφωνίες με τρίτες χώρες για γρήγορες απελάσεις χωρίς ελέγχους ασύλου. Ενδεχομένως χώρες που οι πρόσφυγες και οι προσφύγισσες δεν έχουν καν επισκεφθεί.

«Οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να κανονικοποιούν τον θάνατο, ούτε να βυθίζουν βάρκες» τονίζουν οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, σε ανακοίνωση για τα τρία χρόνια από το ναυάγιο της Πύλου, με 600 νεκρούς πρόσφυγες. «Ανθρωποι εξακολουθούν να χάνουν τη ζωή τους στη θάλασσα εξαιτίας των πολιτικών αποτροπής και της συνεχιζόμενης αδράνειας απέναντι στη βία στα σύνορα» προσθέτουν και καταγγέλλουν ότι «το Σύμφωνο για την Μετανάστευση και το Άσυλο, που τίθεται από σήμερα, 12 Ιουνίου, σε πλήρη εφαρμογή σε όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την υποκείμενη λογική της αποτροπής, δεν προβλέπει κάνενα μέτρο για την αντιμετώπιση της βίας στα ευρωπαϊκά σύνορα».

Οι αλλαγές

Κεντρικό στοιχείο του Συμφώνου είναι οι ταχείες συνοριακές διαδικασίες, μέσω των οποίων οι αιτήσεις ασύλου θα εξετάζονται σε κλειστές δομές, με τους ανθρώπους να παραμένουν ουσιαστικά υπό κράτηση μέχρι να κριθεί η τύχη τους. Παράλληλα, διευρύνονται οι δυνατότητες επιστροφής σε τρίτες χώρες, ακόμη και όταν δεν υπάρχει ουσιαστικός δεσμός του ατόμου με τη χώρα στην οποία πρόκειται να σταλεί.

Κατά την παρουσίαση του σχετικού νομοσχεδίου στη Βουλή, ο Θάνος Πλεύρης υποστήριξε ότι για πρώτη φορά θεσπίζεται υποχρέωση αλληλεγγύης από τις χώρες δεύτερης υποδοχής, ενώ παράλληλα ενισχύεται η ευθύνη των κρατών πρώτης γραμμής στη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών.  «Για πρώτη φορά θεσμοθετείται υποχρέωση αλληλεγγύης από τις χώρες δεύτερης υποδοχής, ενώ παράλληλα ενισχύεται η ευθύνη των χωρών πρώτης γραμμής στη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών», ανέφερε χρακτηριστικά.

Ο νέος Κανονισμός για τη Διαχείριση του Ασύλου και της Μετανάστευσης (AMMR) αντικαθιστά τον Κανονισμό Δουβλίνου ΙΙΙ, διατηρώντας ωστόσο τον κανόνα της πρώτης χώρας εισόδου και καθιστώντας τον ακόμη αυστηρότερο.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα, ως μία από τις βασικές πύλες εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εξακολουθεί να φέρει την κύρια ευθύνη για τους πρόσφυγες και μετανάστες που φτάνουν στο έδαφός της. Η περίοδος ευθύνης επεκτείνεται πλέον στους 20 μήνες από τους 12 που ίσχυαν έως σήμερα, με εξαίρεση όσους διασώζονται στη θάλασσα, για τους οποίους η διάρκεια παραμένει στους 12 μήνες.

Οι αιτούντες άσυλο υποχρεώνονται να παραμένουν στη χώρα πρώτης εισόδου μέχρι να αποφασιστεί ποιο κράτος είναι αρμόδιο για την εξέταση της αίτησής τους ή μέχρι να εκδοθεί οριστική απόφαση από τις αρχές της χώρας όπου εισήλθαν αρχικά.

Παράλληλα, ακόμη και όσοι έχουν λάβει διεθνή προστασία μπορούν πλέον να υπαχθούν σε διαδικασία επιστροφής («take back») εάν μετακινηθούν χωρίς άδεια σε άλλο κράτος-μέλος, ενώ προβλέπεται και η δυνατότητα ανάκλησης του καθεστώτος προστασίας.

Ο νέος μηχανισμός… «αλληλεγγύης» προβλέπει θεωρητικά στήριξη των χωρών πρώτης υποδοχής από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη. Ωστόσο, η στήριξη αυτή δεν είναι απαραίτητο να λαμβάνει τη μορφή υποδοχής και από τη δεύτερη χώρα, μπορεί να παρέχεται απλά μέσω οικονομικής ενίσχυσης ή τεχνικής βοήθειας.

Ο μηχανισμός αφορά αποκλειστικά αιτούντες άσυλο και δικαιούχους διεθνούς προστασίας και δεν περιλαμβάνει όσους έχουν λάβει απορριπτική απόφαση και αναμένουν απέλαση. Επιπλέον, δίνεται η δυνατότητα σε άλλα κράτη να εξετάζουν αιτήσεις ασύλου χωρίς να απαιτείται η μεταφορά του αιτούντος στο έδαφός τους.

Fast-track διαδικασίες στα σύνορα

Όπως ανέφερε ο Θάνος Πλεύρης, «όσοι διαθέτουν αυξημένες πιθανότητες χορήγησης ασύλου ακολουθούν την κανονική διαδικασία εξέτασης και ένταξης, ενώ για όσους δεν διαθέτουν προσφυγικό προφίλ εφαρμόζεται η διαδικασία συνόρων»

Στις περιπτώσεις αυτές προβλέπεται υποχρεωτική κράτηση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, εξέταση της αίτησης εντός 12 εβδομάδων και άμεση έκδοση απόφασης επιστροφής εφόσον το αίτημα απορριφθεί.

Σύμφωνα με τον υπουργό, το νέο σύστημα επιχειρεί να αντιμετωπίσει προβλήματα της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής και να περιορίσει φαινόμενα καταχρηστικής χρήσης των διαδικασιών ασύλου.

Η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση θεωρείται μία από τις σημαντικότερες αλλαγές στο ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου.

Η νέα συνοριακή διαδικασία προβλέπει ταχεία εξέταση των αιτημάτων σε εγκαταστάσεις κοντά στα σύνορα, με μέγιστη διάρκεια 12 εβδομάδων, μία πρωτοβάθμια απόφαση και μία δυνατότητα προσφυγής.

Σε περίπτωση μεταφοράς του αιτούντος σε άλλο κράτος-μέλος, η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει έως και 16 εβδομάδες. Κατά το διάστημα αυτό, ο αιτών θεωρείται νομικά ότι δεν έχει εισέλθει στη χώρα, παρότι βρίσκεται φυσικά εντός αυτής.

Με άλλα λόγια, ένας άνθρωπος μπορεί να παραμένει σε δομή φιλοξενίας ή κράτησης στην Ελλάδα, χωρίς να αναγνωρίζεται νομικά η είσοδός του στη χώρα.

Η διαδικασία αυτή εφαρμόζεται σε αιτούντες που προέρχονται από χώρες με ποσοστό αναγνώρισης ασύλου στην ΕΕ μικρότερο του 20%, από χώρες που περιλαμβάνονται στον ευρωπαϊκό κατάλογο ασφαλών χωρών καταγωγής, σε άτομα που έχουν παραπλανήσει ή δεν συνεργάστηκαν με τις αρχές, καθώς και σε περιπτώσεις όπου θεωρούνται απειλή για την εθνική ασφάλεια.

Παρότι η κράτηση προβλέπεται τυπικά ως έσχατο μέτρο και έπειτα από ατομική αξιολόγηση, στην πράξη τα κράτη πρώτης γραμμής, όπως η Ελλάδα, διατηρούν κλειστές δομές στα σύνορα όπου οι αιτούντες παραμένουν μέχρι την ολοκλήρωση των διαδικασιών.

Συμφωνία για κέντρα επιστροφής σε τρίτες χώρες

Ο Θάνος Πλεύρης υποστήριξε ότι το νέο πλαίσιο διευρύνει τις δυνατότητες επιστροφής απορριφθέντων αιτούντων άσυλο και ενισχύει τα εργαλεία εφαρμογής των σχετικών αποφάσεων.

Στο πλαίσιο αυτό προβλέπονται τρεις βασικές επιλογές επιστροφής.

Η πρώτη αφορά την επιστροφή του ατόμου στη χώρα καταγωγής του, αν και στην πράξη μόνο περίπου το 20% των περιπτώσεων γίνονται δεκτές από τα κράτη προέλευσης.

Η δεύτερη επιλογή προβλέπει την επιστροφή σε ασφαλή τρίτη χώρα από την οποία το άτομο πέρασε κατά τη διαδρομή του, χωρίς να εξεταστεί η αίτηση ασύλου. Ως παράδειγμα αναφέρεται η επιστροφή υπηκόων χωρών όπως το Αφγανιστάν, το Μπαγκλαντές ή το Πακιστάν προς την Τουρκία.

Μέχρι σήμερα απαιτούνταν να υπάρχει αποδεδειγμένος δεσμός μεταξύ του ατόμου και της χώρας επιστροφής, όπως οικογενειακές ή κοινωνικές σχέσεις. Η προϋπόθεση αυτή καταργείται, επιτρέποντας πλέον επιστροφές ακόμη και σε χώρες με τις οποίες το άτομο δεν έχει ουσιαστική σύνδεση.

Η τρίτη επιλογή αφορά τα λεγόμενα «κέντρα επιστροφής» (Return Hubs), τα οποία αποτελούν δομές κράτησης σε χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκεί θα μπορούν να μεταφέρονται απορριφθέντες αιτούντες άσυλο έως ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία απέλασής τους.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαμόρφωσε το σχετικό νομικό πλαίσιο έπειτα από αίτημα κρατών-μελών, επιλέγοντας τη μορφή Κανονισμού ώστε να εφαρμόζεται άμεσα σε όλα τα κράτη της ΕΕ χωρίς να απαιτείται προσαρμογή της εθνικής νομοθεσίας.

Την ίδια στιγμή, πέντε χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις με αφρικανικά κράτη όπως η Κένυα, η Αγκόλα και το Μπενίν για τη δημιουργία τέτοιων δομών. Σύμφωνα με τον Θάνο Πλεύρη, οι συζητήσεις βρίσκονται ήδη σε προχωρημένο στάδιο.

Όπως ανέφερε, η Ελλάδα έχει καταλήξει σε συμφωνίες με τη Γερμανία, την Αυστρία, τη Δανία και την Ολλανδία, ενώ συνεχίζονται οι επαφές με στόχο την ολοκλήρωση νέων συμφωνιών έως το 2026 και την έναρξη λειτουργίας των κέντρων επιστροφής το 2027.

Πηγή: thepressproject.gr

 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΡΙΓΚΟΥ

Τα αεροπορικά ταξίδια αλλάζουν με μια σημαντική νίκη για τα δικαιώματα εκατομμυρίων επιβατών που κλείδωσε στις Βρυξέλλες μόλις χθες. Μετά από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις, η Ευρωπαϊκή Ένωση κατέληξε σε μια προκαταρκτική συμφωνία-σταθμό που φέρνει ριζικές αλλαγές στον τρόπο που πετάμε, βάζοντας στο στόχαστρο τις αυθαιρεσίες των αεροπορικών εταιρειών, τις κρυφές χρεώσεις και την ταλαιπωρία των καθυστερήσεων.

Για χρόνια, το ισχύον πλαίσιο άφηνε «παραθυράκια» που επέτρεπαν στις εταιρείες να μετακυλίουν το κόστος και την ευθύνη στους επιβάτες. Τώρα, το τοπίο ξεκαθαρίζει με γνώμονα τη διαφάνεια και την ουσιαστική προστασία του καταναλωτή.

Αποζημιώσεις έως 600 ευρώ και τέλος στις «δικαιολογίες»

Το πιο ευαίσθητο σημείο για κάθε ταξιδιώτη είναι η καθυστέρηση ή η ακύρωση μιας πτήσης. Η νέα συμφωνία διατηρεί το κρίσιμο όριο των τριών ωρών, μετά το οποίο ο επιβάτης δικαιούται αποζημίωση. Τα ποσά αυτά θα είναι κλιμακωτά και μπορούν να αγγίξουν έως και τα 600 ευρώ, ανάλογα με την απόσταση και τη διάρκεια της αναμονής.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι στενεύουν τα περιθώρια για τις αεροπορικές εταιρείες να επικαλούνται αόριστα «τεχνικά προβλήματα» για να αποφύγουν την πληρωμή. Οι μόνες εξαιρέσεις που θα γίνονται πλέον δεκτές αφορούν αποδεδειγμένες «έκτακτες περιστάσεις», όπως τα ακραία καιρικά φαινόμενα ή απεργίες τρίτων (π.χ. ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας).

Μπαίνει «φρένο» στα κόλπα με τις χειραποσκευές

Όποιος έχει προσπαθήσει να κλείσει εισιτήριο τα τελευταία χρόνια, ειδικά σε low-cost εταιρείες, γνωρίζει την παγίδα: ένας ελκυστικός αρχικός ναύλος που διπλασιάζεται μόλις προστεθεί μια απλή χειραποσκευή.

Η ΕΕ παρεμβαίνει δυναμικά σε αυτή την παραπλανητική πρακτική. Με τους νέους κανόνες, οι αεροπορικές υποχρεούνται να εμφανίζουν με απόλυτη σαφήνεια και από το πρώτο κιόλας βήμα της κράτησης τις επιτρεπόμενες διαστάσεις και το βάρος των αποσκευών καμπίνας. Το κρυφό κόστος καταργείται και ο επιβάτης θα γνωρίζει την τελική τιμή εξαρχής, χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις στο check-in ή στην πύλη επιβίβασης.

Προστασία στις κρατήσεις μέσω τρίτων πλατφορμών

Ένας άλλος μεγάλος «πονοκέφαλος» για τους ταξιδιώτες ήταν οι κρατήσεις μέσω online ταξιδιωτικών γραφείων ή τρίτων ιστοσελίδων. Όταν κάτι πήγαινε στραβά, η αεροπορική εταιρεία και η πλατφόρμα πετούσαν το μπαλάκι της ευθύνης η μία στην άλλη, αφήνοντας τον επιβάτη εγκλωβισμένο σε ένα γραφειοκρατικό χάος.

Η νέα νομοθεσία ξεκαθαρίζει τους ρόλους. Ορίζονται σαφείς ευθύνες για το ποιος και εντός ποιου χρονικού ορίου πρέπει να επιστρέψει τα χρήματα σε περίπτωση ακύρωσης. Επιπλέον, οι αεροπορικές εταιρείες θα είναι πλέον υποχρεωμένες να ενημερώνουν απευθείας τον επιβάτη για οποιαδήποτε αλλαγή ή ακύρωση στο κινητό ή το email του, ακόμη κι αν το εισιτήριο αγοράστηκε από ενδιάμεσο.

Πότε αλλάζουν όλα στην πράξη;

Αν και η πολιτική συμφωνία είναι γεγονός, οι ταξιδιώτες θα πρέπει να κάνουν λίγη υπομονή. Για τις πτήσεις του φετινού καλοκαιριού συνεχίζει να εφαρμόζεται ο κλασικός κανονισμός (ΕΚ 261/2004). Το επόμενο διάστημα, το κείμενο της συμφωνίας θα πάρει τον δρόμο για την επίσημη ψήφιση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της ΕΕ.

Όταν ολοκληρωθεί η τυπική διαδικασία και οριστεί η ημερομηνία έναρξης ισχύος, οι αιθέρες της Ευρώπης θα γίνουν πολύ πιο φιλικοί και δίκαιοι για τους επιβάτες. Μέχρι τότε, κρατάμε τα εισιτήριά μας, γνωρίζουμε τα υφιστάμενα δικαιώματά μας και προετοιμαζόμαστε για μια νέα εποχή στις αεροπορικές μεταφορές.

Τι ισχύει σήμερα 

Μέχρι η νέα συμφωνία να γίνει επίσημος νόμος, οι επιβάτες δεν είναι απροστάτευτοι. Στο φετινό καλοκαιρινό σας ταξίδι, ο ισχύων ευρωπαϊκός κανονισμός παραμένει η «ασπίδα» σας. Αν βρεθείτε αντιμέτωποι με καθυστέρηση ή ακύρωση, δείτε τι πρέπει να διεκδικήσετε αμέσως στο αεροδρόμιο:

• Το «ρολόι» της αποζημίωσης: Αν η πτήση σας φτάσει στον τελικό προορισμό με καθυστέρηση 3 ωρών και άνω, δικαιούστε αποζημίωση από 250 έως 600 ευρώ, ανάλογα με την απόσταση (χιλιόμετρα) της πτήσης.
• Δωρεάν φροντίδα στο αεροδρόμιο: Αν η καθυστέρηση ξεπεράσει τις 2 ώρες κατά την αναμονή, η εταιρεία υποχρεούται να σας παρέχει κουπόνια για γεύματα και αναψυκτικά, καθώς και πρόσβαση σε τηλέφωνο ή email.
• Διαμονή σε ξενοδοχείο: Αν η πτήση μεταφερθεί για την επόμενη ημέρα, η αεροπορική οφείλει να σας πληρώσει το δωμάτιο του ξενοδοχείου και τη μεταφορά από και προς το αεροδρόμιο.
• Επιστροφή χρημάτων σε 7 ημέρες: Αν η πτήση ακυρωθεί, έχετε δικαίωμα επιλογής: είτε επαναδρομολόγηση στην επόμενη διαθέσιμη πτήση, είτε πλήρη επιστροφή της αξίας του εισιτηρίου εντός 7 ημερών.

 Tips για να «βρείτε το δίκιο σας»

• Κρατήστε τα πάντα: Μην πετάξετε την κάρτα επιβίβασης (boarding pass) και κρατήστε όλες τις αποδείξεις από έξοδα που κάνατε (φαγητό, νερό) λόγω της καθυστέρησης.
• Ζητήστε έγγραφη βεβαίωση: Πριν φύγετε από το γκισέ, απαιτήστε από το προσωπικό της εταιρείας ένα έγγραφο που να αναφέρει την επίσημη αιτία της καθυστέρησης.

Πηγή: documento 

Αντίστροφα μετρά ο χρόνος για μια ιστορική αλλαγή στην αγορά εργασίας, καθώς πλησιάζει το καθοριστικό χρονικό ορόσημο της 7ης Ιουνίου 2026. Μέχρι την ημερομηνία αυτή, όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης -και ως εκ τούτου και η Ελλάδα- οφείλουν να έχουν εναρμονιστεί πλήρως με την αυστηρή Ευρωπαϊκή Οδηγία 2023/970 για τη διαφάνεια των μισθών.

Η εξέλιξη αυτή φέρνει ριζικές ανατροπές στον τρόπο με τον οποίο οι επιχειρήσεις αναζητούν προσωπικό. Το εύρος των αμοιβών παύει πλέον να αποτελεί ένα «κρυφό χαρτί» ή ένα δευτερεύον ζήτημα που συζητιέται αποκλειστικά στο τέλος των συνεντεύξεων, και μετατρέπεται σε βασική νομική υποχρέωση για τους εργοδότες.

Τέλος στο «μισθός αναλόγως προσόντων»

Από τις 7 Ιουνίου, οι εργοδότες θα είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν σαφείς πληροφορίες στους υποψήφιους εργαζόμενους σχετικά με τις οικονομικές απολαβές της θέσης.

Συγκεκριμένα, η νέα διαδικασία επιβάλλει:

Το εύρος του αρχικού μισθού ή ο ακριβής καθορισμένος μισθός θα πρέπει να αναγράφεται ξεκάθαρα στην ίδια την αγγελία πρόσληψης ή, εναλλακτικά, να κοινοποιείται στον υποψήφιο πριν από την πρώτη του συνέντευξη.

Οι εργοδότες δεν θα έχουν πλέον το δικαίωμα να ρωτούν τους υποψήφιους για το ποιος ήταν ο μισθός τους στις προηγούμενες δουλειές τους, σπάζοντας έτσι τον κύκλο των χαμηλών αμοιβών.

Τι αλλάζει για τις επιχειρήσεις

Η οδηγία δεν περιορίζεται μόνο στο στάδιο της πρόσληψης, αλλά εισάγει βαθιές τομές και για το ήδη υπάρχον προσωπικό των εταιρειών, με στόχο την εξάλειψη του μισθολογικού χάσματος (ιδιαίτερα μεταξύ ανδρών και γυναικών):

Οι εργαζόμενοι θα έχουν το δικαίωμα να ζητούν και να λαμβάνουν στοιχεία για το μέσο επίπεδο αμοιβών της κατηγορίας τους, προκειμένου να διαπιστώνουν αν αμείβονται δίκαια και ισότιμα για την ίδια εργασία.

Οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις θα υποχρεούνται να δημοσιεύουν τακτικά εκθέσεις για το μισθολογικό χάσμα εντός του οργανισμού τους. Εάν διαπιστώνεται αδικαιολόγητη απόκλιση άνω του 5%, θα πρέπει να προχωρούν σε διορθωτικές κινήσεις.

Η αντίστροφη μέτρηση για τις 7 Ιουνίου αναγκάζει τα τμήματα Ανθρώπινου Δυναμικού (HR) των επιχειρήσεων σε όλη την Ελλάδα να προσαρμόσουν άμεσα τις αγγελίες και τις εσωτερικές τους δομές, καθώς η μη συμμόρφωση με το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο αναμένεται να επιφέρει τσουχτερά διοικητικά πρόστιμα.

• MICHAEL PEEL ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

“Η μέρα του τσακαλιού” ανατέλλει στην Ευρώπη. Επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η ανθρώπινη παρουσία βοηθά στην κατακόρυφη αύξηση του πληθυσμού τους, λειτουργώντας ως ασπίδα απέναντι στην απειλή των λύκων.

Το χρυσό τσακάλι έχει ήδη επεκταθεί πέρα από το παραδοσιακό του καταφύγιο στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η κλιματική αλλαγή αναμένεται να επιταχύνει αυτή την εντυπωσιακή πορεία, επιτρέποντας στο είδος να εξαπλωθεί τελικά στο μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου.

Η μελέτη απαντά σε ένα βιολογικό αίνιγμα: πώς καταφέρνουν τα τσακάλια να ευδοκιμούν, παρά την παράλληλη αύξηση των λύκων στην Ευρώπη. Ο λύκος αποτελεί ισχυρότερο θηρευτή, που μπορεί να τα ανταγωνιστεί για τροφή ή ακόμα και να τα εξοντώσει. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα μεταμορφώνει τα οικοσυστήματα όχι μόνο άμεσα, αλλά και αλλάζοντας τις ισορροπίες και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των μεγάλων ζώων.

“Η μελέτη μας, αναδεικνύει πώς τόσο η εξάπλωση όσο και η μείωση των ειδών αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο οι ανθρώπινες δραστηριότητες αναδιαμορφώνουν τη βιοποικιλότητα”, δήλωσε ο Nathan Ranc, βασικός συγγραφέας της δημοσίευσης και ερευνητής στο Εθνικό Ινστιτούτο Έρευνας για τη Γεωργία, τα Τρόφιμα και το Περιβάλλον (Inrae) της Γαλλίας. “Ο άνθρωπος μπορεί έμμεσα να διευκολύνει την επέκταση ενός ενδιάμεσου θηρευτή, όπως το τσακάλι, σε μια ολόκληρη ήπειρο”.

Ο Ranc και η ομάδα του κατέγραψαν τις μεταβολές στην παρουσία των τσακαλιών από το 2001 έως το 2017 σε σχεδόν 9.000 τοποθεσίες, σε 13 ευρωπαϊκές χώρες, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα στο περιοδικό Nature. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τηλεβόες για να μεταδώσουν ηχογραφημένα ομαδικά ουρλιαχτά τσακαλιών και στη συνέχεια περίμεναν να ακούσουν τι αποκρίνονται τα ζώα της περιοχής.

Όπως προκύπτει από τα ευρήματα, ο βασικότερος ανασταλτικός παράγοντας για την εξάπλωση του τσακαλιού είναι ο λύκος – ένας κορυφαίος θηρευτής που ανήκει στην ίδια οικογένεια, αυτή των κυνιδών.

Η ανατροπή, ωστόσο, έγκειται στο ότι η εγγύτητα με τον άνθρωπο φαίνεται να αμβλύνει την ασφυκτική πίεση που δέχονται τα τσακάλια από τους λύκους. Συγκεκριμένα, σε περιοχές όπου οι λύκοι έχουν μόνιμη παρουσία, τα τσακάλια τείνουν να αναζητούν καταφύγιο κοντά σε ανθρώπινες υποδομές και οικισμούς, αποφεύγοντας τις πιο απομονωμένες περιοχές.

Κοπάδι τσακαλιών σε πάρκο πόλης AP Photo Oded Balilty

Η μελέτη επισημαίνει ότι ο άνθρωπος, χωρίς να το επιδιώκει, παρεμβαίνει στη σχέση των δύο ειδών λειτουργώντας ως “ανθρώπινη ασπίδα” για το τσακάλι. Αν και η έρευνα δεν προσδιορίζει τον ακριβή μηχανισμό πίσω από αυτό το φαινόμενο, μια πιθανή εξήγηση είναι ότι οι λύκοι αποφεύγουν την ανθρώπινη παρουσία πολύ πιο συστηματικά και αυστηρά απ’ ό,τι τα τσακάλια.

Αυτή η ιδιότυπη προστασία, σε συνδυασμό με τους ηπιότερους χειμώνες λόγω κλιματικής αλλαγής, αναμένεται να δώσει στα τσακάλια την ευκαιρία να κυριαρχήσουν σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι το 75% της ηπειρωτικής Ευρώπης (με εξαίρεση τις χώρες της Βαλτικής και το μεγαλύτερο μέρος της Σκανδιναβίας) αποτελεί πλέον κατάλληλο βιότοπο για το είδος – μια έκταση σχεδόν εξαπλάσια από τη σημερινή τους επικράτεια.

Οι ειδικοί πάντως προειδοποιούν ότι οι συνέπειες αυτής της επέκτασης, τόσο για το οικοσύστημα όσο και για τον άνθρωπο, θα είναι διφορούμενες. Από τη μία πλευρά, τα τσακάλια λειτουργούν θετικά καθαρίζοντας το περιβάλλον από ψοφίμια και περιορίζοντας τα τρωκτικά που πλήττουν τις καλλιέργειες. Από την άλλη, ενδέχεται να πιέσουν πληθυσμούς άλλων μικρών θηλαστικών, να απειλήσουν πτηνά που φωλιάζουν στο έδαφος και να προκαλέσουν ζημιές στην κτηνοτροφία, στρεφόμενα κατά νεαρών αιγοπροβάτων.

Η πρόσφατη έρευνα βοηθά να ερμηνευθεί η “αξιοσημείωτα ταχεία και συνεχιζόμενη εξάπλωση του χρυσού τσακαλιού, την οποία παρακολουθούμε τις τελευταίες δεκαετίες”, δήλωσε ο Frank Hailer, εξελικτικός γενετιστής στο Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ. Ο ίδιος χαρακτήρισε τα ευρήματα “πειστικά”, παρά τις όποιες αβεβαιότητες γύρω από τις προβλέψεις για την ταχύτητα και την έκταση της μελλοντικής τους εξάπλωσης.

“Το τσακάλι είναι ένα εξαιρετικά προσαρμοστικό, ευφυές και παμφάγο ζώο, όμως η πληθυσμιακή του έκρηξη αποτελούσε γρίφο για τους βιολόγους, δεδομένης της ταυτόχρονης ανάκαμψης των λύκων σε αρκετές περιοχές της Ευρώπης”, σημείωσε ο Hailer. “Τα χρυσά τσακάλια όχι μόνο επιβιώνουν από την ανθρώπινη δραστηριότητα, αλλά την εκμεταλλεύονται ενεργά”.

Το φαινόμενο της “ανθρώπινης ασπίδας” έχει εντοπιστεί και σε άλλα είδη του ζωικού βασιλείου, καθώς ο άνθρωπος “δημιουργεί ζώνες καταφυγίου που αμβλύνουν την πίεση από τους κορυφαίους θηρευτές”, δήλωσε ο Άνταμ Χαρτ, καθηγητής οικολογίας της διατήρησης στο Πανεπιστήμιο του Γκλόστερσιρ.

Ως παράδειγμα ανέφερε ορισμένα είδη αντιλόπης, όπως το κούντου και το μπούσμπακ σε χώρες της Αφρικής, τα οποία συχνάζουν κοντά σε τουριστικά καταλύματα και περιοχές σαφάρι, όπου τα μεγάλα σαρκοφάγα κινούνται πολύ πιο προσεκτικά.

“Η μελέτη αναδεικνύει ένα ολοένα και πιο έκδηλο μοτίβο της Ανθρωποκαίνου περιόδου: δεν αλλοιώνουμε απλώς τους βιοτόπους με άμεσο τρόπο, αλλά αναδιαμορφώνουμε ριζικά και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ειδών”.

Πηγή: FINANCIAL TIMES / NEWS247.GR