Τυφλή, τυφλή φοράδα, πού πας;

Σωτήρης Δημητρίου

 

Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης

Ερμηνεία: Δέσποινα Σαραφείδου

 

Θέατρο Φούρνος 

Πρεμιέρα 14 Φεβρουαρίου 2026 

Για 12 μόνο παραστάσεις

 

Video trailer:

https://youtu.be/oejSZi7LEXE

 

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/tyfli-tyfli-forada-pou-pas

 

Η καθημερινή διαπάλη των σχέσεων και η ενδοοικογενειακή βία, η πικρία και η ματαίωση αλλά ταυτόχρονα και η τρυφερότητα, η ζωογόνα ελπίδα, η λοξή σεξουαλικότητα, η αγάπη, το χιούμορ, η παρηγοριά. Περιπλανήσεις στην Αθήνα και την επαρχιακή μεθόριο, τυχαία βλέμματα και κουβέντες που λάμπουν απρόσμενα θερμαίνοντας την καρδιά, ο καθημερινός πόνος των ανθρώπων αλλά ενίοτε και ο πόνος των ζώων.

 Η 1+1=1 και η Angelus Novus μετά τη θερμή υποδοχή από κριτικούς και κοινό στο περσινό της ανέβασμα και την περιοδεία σε Δράμα, Θεσσαλονίκη και Ιωάννινα παρουσιάζουν ξανά την παράσταση «Τυφλή, τυφλή φοράδα, πού πας;», σε σκηνοθεσία Δαμιανού Κωνσταντινίδη και ερμηνεία Δέσποινας Σαραφείδου, από 14 Φεβουαρίου 2026 και για 12 μόνο παραστάσεις, Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00 στο Θέατρο Φούρνος. Το έργο σε μορφή μονολόγου αποτελείται από πέντε διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου, ενός από τους σημαντικότερους νεοέλληνες συγγραφείς. Το έργο του, βαθιά ανθρώπινο, περιγράφει με ποίηση και ρεαλισμό μια κοινωνία ρημαγμένη, με πρόσωπα μοναχικά, έκκεντρα και αποσυνάγωγα, τραυματισμένα από τη ζωή.

 

Στις πέντε ιστορίες του Σωτήρη Δημητρίου (Ντιάλιθ’ ιμ, Χριστάκη, Βαλέρια, Η φλέβα του λαιμού, Γλύκα στο στόμα, Κάι, κάι, θεούλη μου), τα πλάσματα που πρωταγωνιστούν κουβαλούν μιαν αντίδικη μοίρα και πορεύονται ακυβέρνητα αναζητώντας κάπου ν’ ακουμπήσουν.

 

Μια γυναίκα εγκλωβισμένη σ’ ένα ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον ξαναβρίσκει τη γλώσσα της καθώς θρηνεί το χαμένο παιδί της. Μια φτωχοπουτάνα που πουλάει το γιο της για δυο χιλιάρικα στη Συγγρού συνδέεται ξανά με τις ρίζες της την ώρα της ύστατης απώλειας. Μια φλέβα που χορεύει άτσαλα αποκαλύπτει τη δύναμη και το χαμόγελο μιας μάνας αφοσιωμένης στην άρρωστη κόρη της. Ένα νεκροταφείο γίνεται το σκηνικό για την ερωτική συνεύρεση δυο μοναξιασμένων που καταφάσκει τη ζωή. Τέλος, τα ζώα που υποφέρουν τα πάνδεινα σ’ έναν μακρινό ναύσταθμο καταλήγουν να είναι μια αλληγορία για τις αδέσποτες τύχες όλων μας. 

 

 

Αντί σκηνοθετικού σημειώματος

Πλάσματα, άνθρωποι, ζώα, αδιακρίτως φύλου, βασανισμένα, βασανίζοντα, πιασμένα όλα στο δόκανο ενός ανελέητου θεού, παλεύοντας απελπισμένα να ξεφύγουν, εξεγερμένα ή ικετεύοντας μάταια οίκτο, ή, σπανιότερα, κερδίζοντας με κόπο μια στιγμή γαλήνης ή, ακόμη-ακόμη, μιαν ελευθερία μέσα από τη συντριβή. Αυτό είναι, με μια φράση, το συνδετικό, οντολογικό, νήμα των 5 σύντομων ιστοριών που απαρτίζουν το Τυφλή, τυφλή φοράδα, πού πας;, και που είναι αλιευμένες από τρεις διαφορετικές συλλογές διηγημάτων του Σωτήρη Δημητρίου.

 

Πώς αυτό το λογοτεχνικό υλικό μπορεί, χωρίς να αλλοιωθεί, να γίνει θέατρο; Πώς μπορεί να ξεφύγει η παράστασή του από έναν χαρακτήρα αναλογίου; Όπως μου συνέβη παλιότερα ανεβάζοντας Παπαδιαμάντη, τον οποίον περιέργως ο Δημητρίου μού τον θυμίζει αν και εκ πρώτης όψεως δεν του μοιάζει καθόλου, ανακαλύπτω μια δραματική, δηλαδή καθαρά θεατρική, ένταση στην ίδια τη γλώσσα και όχι μόνο στο ιστορημένο γεγονός. Είναι μια γλώσσα με γερές ρίζες στη γη και στην καρδιά, που ανακαλεί βιώματα και προσκαλεί σε μια βιωματική απόδοσή της.

 

Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται ένας ερμηνευτής, μια ερμηνεύτρια ιδιαίτερης ευαισθησίας και μεγάλης ακρίβειας, που βρήκα στο πρόσωπο της Δέσποινας Σαραφείδου. Επωμίζεται μόνη της το φορτίο των συνταρακτικών αυτών ιστοριών και των όχι λιγότερο συνταρακτικών ηρώων τους, επιδιδόμενη σε μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην αφήγηση και την υπόδυση, στον έλεγχο και το χάσιμο.

 

Είναι ίσως αναγκαίο να θυμίσω πως αυτή η δουλειά, φτιαγμένη με ελάχιστα μέσα, χειροποίητα, φερμένη μπροστά στο κοινό από μία μόνο ηθοποιό, είναι μια δουλειά συνόλου, μια δουλειά συνάντησης παλιών και νέων συνεργατών, φίλων, αποτέλεσμα κοινής κατάθεσης, αγάπης: Σωτήρη, Δέσποινα, Ίριδα, Μαρία, Στέβη, Κυριακή, Ελιόνα, Γιώργο, Δημήτρη, Dennis, Ράνια, σας ευχαριστώ.

 

Δ.Κ.

  

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Τυφλή, τυφλή φοράδα, πού πας;»

Κοινωνικό

Διάρκεια: 60 λεπτά

 

Συντελεστές

Κείμενο: Σωτήρης Δημητρίου

Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης

Ερμηνεία: Δέσποινα Σαραφείδου

Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρία Καραθάνου

Επιμέλεια κίνησης: Ίρις Νικολάου

Σχεδιασμός φωτισμών: Στέβη Κουτσοθανάση

Μουσική διδασκαλία – Τραγούδι: Ελιόνα - Ελένη Σινιάρη

Βοηθός σκηνοθέτη: Κική Καραΐσκου

Φωτογραφίες: Δημήτρης Γερακίτης

Trailer: Γιώργος Γεωργακόπουλος

Γραφιστική επιμέλεια: ONArt – Dennis Spearman

Γραφείο τύπου - Επικοινωνία: Ράνια Παπαδοπούλου – Blue Rosebud Productions

Παραγωγή: 1+1=1 & Angelus Novus

 

Η ιδέα του σκηνικού χώρου αντλείται από τους πίνακες του Γιώργου Ρόρρη τον οποίο και ευχαριστούμε από καρδιάς.

 

Το trailer και η πρώτη φωτογράφιση της παράστασης πραγματοποιήθηκαν στο εργαστήριο των ζωγράφων Νίκου Σκαλίζου και Δημήτρη Σταγκόπουλου – τους ευχαριστούμε θερμά.

 

 

Πληροφορίες

Ημέρες και ώρες παραστάσεων

14 Φεβρουαρίου έως 22 Μαρτίου 2026   

Για 12 μόνο παραστάσεις

Σάββατο στις 21:00

Κυριακή στις 20:00

 

 

Εισιτήρια:

14 ευρώ (κανονικό), 12 ευρώ (φοιτητικό, άνω των 65, ανέργων, ΑΜΕΑ, ομαδικά άνω των 6 ατόμων), 5 ευρώ (ατέλειες) 

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/tyfli-tyfli-forada-pou-pas

 

Κρατήσεις: Τηλ. 210 6460748 και στη more.com

 

Η εταιρεία θεάτρου ΕΝΑ ΣΥΝ ΕΝΑ ΙΣΟΝ ΕΝΑ (1+1=1) ιδρύθηκε το 2011, σε διεύθυνση της Δέσποινας Σαραφείδου. Παραγωγές της έχουν παρουσιαστεί στην Αθήνα και σε περισσότερα από 40 φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Ευρώπη, Αμερική, Ασία) και έχουν τιμηθεί με βραβεία κειμένου, παράστασης και ερμηνείας.

Η σελίδα της 1+1=1: https://www.facebook.com/enasinenaisonena

 

Η εταιρεία θεάτρου Angelus novus ιδρύθηκε το 2003 στη Θεσσαλονίκη και διευθύνεται από τον σκηνοθέτη Δαμιανό Κωνσταντινίδη. Έχει στο ενεργητικό της πάνω από 35 παραστάσεις. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της σε πολλές πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού και έχει συμμετάσχει σε εγχώρια και ξένα φεστιβάλ. Έχει βραβευτεί με το βραβείο ερμηνείας Κ. Κουν (2018) και με το βραβείο επιτελεστικού έργου (2023) από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών.

Η σελίδα της Angelus novus: fb: https://www.facebook.com/AngelusNovus.theater

site: www.angelusnovus.gr  

  

Θέατρο Φούρνος

Μαυρομιχάλη 168, 114 72 Αθήνα

 

Έγραψαν για την παράσταση:

 

«Ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης πέτυχε να μεταφέρει τον λόγο του Δημητρίου σαν συνθήκη ζωής, φορέα ανθρωπινότητας και διαρκή φάρο προς τον λιμένα της γλώσσας. Μπροστά μας (και ώς έναν βαθμό «μέσα μας»), η Δέσποινα Σαραφείδου γίνεται η φωνή που μιλά και το σώμα που κατοικείται. Στον «Φούρνο» συντελείται με τα πιο σεμνά και μεστά μέσα η ώσμωση μιας φωνής, της πεζογραφίας, με μιαν άλλη, του θεάτρου. Καταλήγουν στο ίδιο σημείο. Στην ποίηση ενός χαμένου κέντρου», Γρηγόρης Ιωαννίδης, Εφημερίδα των Συντακτών

 

«Ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης δημιουργεί μια εντυπωσιακά απέριττη παράσταση. Εμπιστεύεται απόλυτα τον λόγο του Σωτήρη Δημητρίου και την υποκριτική δυνατότητα της Δέσποινας Σαραφίδου δημιουργώντας, επί σκηνής, έναν ζωτικό χώρο, όπου εκτίθεται ο ευτελισμός της ανθρώπινης φύσης, ο ψυχικός ζόφος αλλά και η στοργή και η ευαισθησία. Η Δέσποινα Σαραφίδου με τις εξαιρετικές υποκριτικές της ποιότητες και  το ξεχωριστό ηχόχρωμα της φωνής της περνά από την μια περσόνα στην άλλη με παύσεις και σιωπές, απίστευτη ευκολία, ευαισθησία, ενσυναίσθηση, πειστικότητα  προκαλώντας συγκινησιακές δονήσεις στους θεατές. Μια εμπνευσμένη παράσταση», Σμαρώ Κώτσια, Clickatlife

 

«Στην παράσταση του Δαμιανού Κωνσταντινίδη η συγκίνηση επικρατεί, και η αιτία μπορεί να αναζητηθεί στην πηγαιότητα της σύνθεσης. Ο σκηνοθέτης εμπιστεύεται τα κείμενα του συγγραφέα και οι δύο μαζί εμπιστεύονται την ερμηνεύτρια, με τον αυθορμητισμό ενός χειροτεχνήματος χωρίς επιτήδευση. Αισθάνομαι ότι σ’ αυτήν την παράσταση εξοφλείται ένα προσωπικό «χρέος» προς τον συγγραφέα αυτόν, που στις τρεις προηγούμενες δεκαετίες έφερε τον νεοελληνικό λόγο στην ύψιστη βαθμίδα γνησιότητας και ιχνηλάτησε την ανθρώπινη φύση στο έσχατο πεδίο ευτελισμού και ωμότητας: από αυτήν τη ζοφερή συνθήκη, όμως, αναβλύζει ένα ποτάμι τρυφερότητας που επικρατεί στην καρδιά των συμβαλλομένων. Εξαιρετική παράσταση», Nίκος Ξένιος, BookPress

 

«Η σκηνοθεσία του Δ. Κωνσταντινίδη «ακούει» καθαρά τη φωνή των ιστοριών του Σ. Δημητρίου και αφήνεται σοφά να οδηγηθεί από αυτήν στο φυσικό τους τέλος, χωρίς να τις φορτώνει με ως εκ του περισσού σκηνοθετικά ευρήματα. Η συγκλονιστική και «από καρδιάς» ερμηνεία της Δέσποινας Σαραφείδου είναι επίσης «γυμνή», με λόγο/κίνηση λειασμένο σαν βότσαλο σε ερημική παραλία, ποιητική, χωρίς ψευδώνυμους «ρεαλισμούς», για να φθάσει ως το μεδούλι των πέντε ιστοριών, συνδυάζοντας ιδανικά τις ιδιότητες του αφηγητή και του δρώντος-πάσχοντος υποκειμένου», Λέανδρος Πολενάκης, Εφημερίδα Η Αυγή

 

«Η Δέσποινα Σαραφείδου για άλλη μια φορά απέδειξε πως η πολυφωνική αναπαράσταση των δραματικών χαρακτήρων δεν απαιτεί ένα πολυπρόσωπο θίασο αλλά μια θαυμαστή ερμηνευτική δεινότητα, μια γκάμα υποκριτικής αξιοσύνης προκειμένου να οδηγηθεί στη σύνθεση μιας «συμφωνίας» στην οποία πρωταγωνιστούν η ρυθμολογία, η ανεπιτήδευτη θεατρικότητα και η ειλικρινής απόλαυση που γεννιέται από την σκηνική απόδοση αυτών των κειμένων», Ελένη Γκίνη, theatermag

 

«Ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα. Είναι. Και κεντάει. Το ταίριασμά του (της μεθόδου του και της αισθητικής του) με τα κείμενα του Δημητρίου είναι τουλάχιστον ιδανικό. Η «χαλαρή σύνδεση» των κειμένων δεν οδηγεί σε αποσπασματικότητα, αλλά σε μια ρέουσα συγκίνηση, που έρχεται και φεύγει και παρασύρει κι εμάς μαζί. Η Δέσποινα Σαραφείδου ξέρει καλύτερα από όλους μας να αφήνει τους χαρακτήρες που υποδύεται να την κατακλύσουν. Από την πρώτη στιγμή συνδέεται μαζί μας με το βλέμμα (που μας διαπερνά σχεδόν), δεν αφήνει ούτε λέξη του κειμένου να χαθεί. Τι ξεκούραστο να παρακολουθείς μια ερμηνεία τόσο καλοζυγισμένη ανάμεσα στο πάθος και το κράτημα. Κι όλα γίνονται αβίαστα και μαγικά, με θεατρική ειλικρίνεια», Στεργιάνα Τζέγκα, Η πόλη ζει

 

«Η παράσταση είναι μια από εκείνες τις σπάνιες θεατρικές πράξεις που δεν προσφέρουν μια απλή δραματουργική αφήγηση, αλλά μια συνθήκη κάθαρσης και βύθισης στο άρρητο. Ο θεατής δεν κάθεται απλώς για να παρακολουθήσει, αλλά έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια της αφήγησης. Η παράσταση Τυφλή τυφλή φοράδα, πού πας; είναι μια πράξη αντίστασης. Αντίστασης στη λήθη, στην αισθητική επιπολαιότητα, στον εύκολο συναισθηματισμό. Είναι μια παράσταση που χτίζει τον χρόνο της σαν λειτουργία, με ακρίβεια, με δέος. Όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά για να φανερώσει. Και το κατορθώνει», Τζίνα Καρβουνάκη, Literature.gr

«Πέρσες»

 του Αισχύλου 

 

Μια Λειτουργία, Δέηση κι Ακολουθία των Παθών των Περσών.

 

Σκηνοθεσία-Ερμηνεία: Φαίδων Καστρής

 

Από 25 Φεβρουαρίου

Κάθε Τετάρτη | Ώρα: 21:00

Θέατρο Φούρνος

 

Από τις 29 Δεκεμβρίου και για 12 παραστάσεις, η σκηνή του Θεάτρου Φούρνος μεταμορφώθηκε  σε ένα "παρεκκλήσι", μια κρύπτη πλάι στον τάφο του Δαρείου, εκεί όπου ο πρωταγωνιστής γίνεται ο ίδιος μια γέφυρα στο βασίλειο των νεκρών, στους εφιάλτες των ζωντανών, στα πάθη στους αιώνες των ανθρώπων. Από τις 25 Φεβρουαρίου 2026 και για οκτώ ακόμη παραστάσεις, κάθε Τετάρτη, ο Φαίδων Καστρής θα συνεχίσει στον ίδιο χώρο την Λειτουργία, Δέηση κι Ακολουθία των Παθών των "Περσών".

Μια παράσταση «λειτουργία», μια επιμνημόσυνη δέηση όπου ο ηθοποιός-μύστης-ιερέας-κοσμοναύτης στο χρόνο, ενσαρκώνει τις μορφές στο έργο του Αισχύλου, σε μια κρύπτη, πλάι στον τάφο του Δαρείου. Στο αρχαίο αυτό κτίσμα, που λειτουργεί σαν μουσείο αλλά και σαν τόπος ιερός για τον ίδιο, η κρύπτη γίνεται ένας «πανάγιος τάφος» κι ακόμη ένας χώρος με ευρήματα κι εγκαταστάσεις μιας θεοτόκου Άτοσσας κι ενός μισού αγγέλου και προδρόμου, ενός αγγελιοφόρου που μας οδηγεί σε μια ακολουθία των παθών των Περσών. Μια τελετουργία που μοιάζει σαν μια ετήσια γιορτή κατάνυξης και μνήμης των παθών, της Άτης και της πτώσης, του πνιγμένου λυγμού, του θρήνου γι' αυτό που κάποτε ήταν οι Πέρσες, αλλά και του Ποιητή η επωδός: "Η ματωμένη γη στο θαλασσόβρεχτο νησί του Αίαντα για πάντα κράτησε αυτό που κάποτε ήταν οι Πέρσες".

Ο ηθοποιός- ιερέας βιώνει την λειτουργία του, μοιράζεται με πάθος την αναβίωση των επεισοδίων μιας άλλης Μεγάλης Εβδομάδας, μιας κατάβασης στα έγκατα της ύπαρξης του αρχαίου και μαζί του μέλλοντος ανθρώπου... Είμαστε εμείς οι Πέρσες, είμαστε πάντα εμείς που με τα τρίσκαλμα, με τα ανάλαφρα πλοία χαθήκαμε, είμαστε εμείς οι ηττημένοι, δεν είναι ο Ξέρξης που μας ρημάζει, είναι που πάντα τον ανεχόμαστε εμείς!

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Mετάφραση: Νικολέττα Φριντζήλα

Σκηνοθεσία-Ερμηνεία: Φαίδων Καστρής

Μουσική σύνθεση: Στέφανος Κοζάνης

Video art: Στέφανος Κοσμίδης

Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος

Σκηνικά: Νίκος Δεντάκης

Κοστούμια: Δόμνα Ζαφειροπούλου

Χειροποίητες ενδυματολογικές εξαρτήσεις: Στέλλα Ζαφειροπούλου

Ψιμυθίωση: Ήρα Σ. Μαγαλιού

Φωτογραφίες: Ιουλία Λαδογιάννη

Αφίσα: Βίκτωρ Μελίστας

(Οι μουσικοί: Στέφανος Κοζάνης-πιάνο,

Νεκτάριος Σταματέλος- νέυ,

Χρυσόστομος Μπουκάλης- κοντραμπάσο,

Νίκος Σιδηροκαστρίτης-τύμπανα,

ηχογράφηση και μίξη στα Artracks Studios από τον Γιώργο Πρινιωτάκη)

Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Αrt Ensemble

Διεύθυνση Παραγωγής: Ντορίτα Λουκίσσα

Παραγωγή: Stage Productions - Γιώργος Σταματόπουλος

 

Eρμηνεύει ο Φαίδων Καστρής

 

 

INFO

 

Θέατρο Φούρνος

Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα

Από 25 Φεβρουαρίου έως και 22 Απριλίου 2026

Κάθε Τετάρτη στις 21:00
Διάρκεια παράστασης: 70΄
Trailer:
https://www.youtube.com/watch?v=qUsYSmg2-30

https://www.youtube.com/watch?v=3eFBL_qBi6M

 

 

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

Τηλεφωνική αγορά εισιτηρίων-κρατήσεις: 210 646 0748

Online προπώληση: «Πέρσες» του Αισχύλου | Εισιτήρια εδώ!

Τιμή εισιτηρίου: 12,00 €

 

 

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΚΑΙ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΦΑΙΔΩΝΑ ΚΑΣΤΡΗ

Μόνος σε μια Λειτουργία όπως την αποκαλώ, μια δέηση αρχικά και μια ακολουθία στην εξέλιξη των παθών των Περσών.

Ένα "παρεκκλήσι" σε μια κρύπτη, πλάι στον τάφο του Δαρείου, σε μια Λειτουργία που ο Ηθοποιός γίνεται ο ίδιος μια γέφυρα κι ένα σκάφανδρο κατάδυσης στο βασίλειο των νεκρών, στους εφιάλτες των ζωντανών, στα πάθη μας στους αιώνες των ανθρώπων. Είμαστε όλοι Πέρσες, είμαστε ηττημένοι, νικημένοι από τον ίδιο τον Πολιτισμό μας - αυτός ο ίδιος ο περιβόητος κι αδηφάγος δυτικός πολιτισμός μας - των παγκόσμιων πολέμων, των αποικιών, του αφανισμού αυτόχθονων φυλών, των μακρινών μας πληθυσμών, της δουλείας, του εμπορίου ψυχών, ζώων, όπλων, ουσιών, νικημένοι παρασυρμένοι από την Άτη πάντα, καταστρεφόμαστε από τον ίδιο μας τον κατεστραμμένο πλανήτη, η Άτη στην οθόνη του κινητού μας αυτή τη φορά, ακόμη μια φορά να μας πλανεύει, η νέα μας εικόνα AI (Artificial intelligence) έρχεται σαν ένας Νέος υπέρλαμπρος Ξέρξης, ανατέλλει-επιστρέφει για να μας οδηγήσει στη νέα μεγάλη ήττα μας.

Μια Λειτουργία, μια δέηση στην υπόσχεση του ανθρώπου προς τον Άνθρωπο, την Ιστορία, τον Πολιτισμό, να μας βοηθήσει, να βρούμε "φώτιση", να καταλάβουμε, να αντισταθούμε, να αισθανθούμε ξανά.

Το 2006 συμμετείχα σαν ηθοποιός σε μια σειρά σεμιναρίων-προβών, σχεδόν ένα χρόνο πριν την πρεμιέρα στους Δελφούς και την Επίδαυρο, στην παράσταση των Περσών που σκηνοθέτησε η Λυδία Κονιόρδου για το Εθνικό Θέατρο το 2006, με διευθυντή τον Νίκο Κούρκουλο ακόμη τότε. Η παράσταση μετά την περιοδεία στην Ελλάδα, παρουσιάστηκε και στη Νέα Υόρκη στο New York City's Center Theater.

Ένα σεμινάριο της Λυδίας Κονιόρδου, με πολλούς δασκάλους καλεσμένους, σε μια σειρά προβών πάνω στους Πέρσες, τον Χορό και τον Αγγελιοφόρο, τη γλώσσα με τον Κακριδή, τον Γεωργουσόπουλο, την αρχαία κραυγή, τον ολολυγμό με τη Μίρκα Γεμεντζάκη, δραματουργικό αυτοσχεδιασμό με τον Δάσκαλο Λούντβιχ Φλάσεν (συνεργάτη του Γκροτόφσκι), έρευνα πάνω στην αρχαία "ρωγμή" την παγίδα της Άτης. Με την ίδια αυτή εξαιρετική μετάφραση της Νικολέττας Φριντζήλα, ρυθμό με τον Τάκη Φαραζή, με την Λιλή Κεντάκα στο κοστούμι, που σχεδιάσαμε οι ίδιοι, ο καθένας τον Πέρση του, στο σεμινάριο.

Ήμουν Α Κορυφαίος του Χορού των Περσών και κορυφαίος της ομάδας που ερμήνευσε τον Αγγελιοφόρο σε αυτήν την παράσταση του 2006. Δεν ξεχνώ ποτέ τον αγαπημένο μου φίλο και συνάδελφο Γιάννη Κρανά που ερμήνευσε τον Δαρείο και στη μνήμη του αφιερώνω την παράστασή μου τώρα. Τότε, στις πρόβες των Περσών, έχασα ξαφνικά από μια οξεία λευχαιμία τη μητέρα μου, ήταν μόλις 59 ετών. Θυμάμαι που σήκωνα το κεφάλι μέσα στην ορχήστρα της Επιδαύρου που μάζευα το κουράγιο για να ψελλίσω εκείνο το "Ω δαίμονα άπονε. Ασήκωτο το πόδι σου και πλάκωσε το γένος των Περσών"!

Οι Πέρσες πάντα μέσα μου, με σπαράσσουν οι Πέρσες.

Οι Πέρσες είναι για μένα πάντα στο Θέατρο και τη ζωή μου, το ίδιο πάντα του πλούτου το κραταιό λιμάνι, η κραυγή να αντηχεί μέσα μου, του αγγελιοφόρου που φτάνει, που ξεσπάει αλίμονο, πώς έγινε και σβήστηκε τόση ευτυχία μ΄ ένα μονάχα χτύπημα!

Η ΦΩΚΙΑ

του Μάνου Θηραίου
σε σκηνοθεσία Βλάση Πασιούδη και Μάνου Θηραίου

 

 Από 1 Μαρτίου

 Στο Θέατρο Άβατον

 Κάθε Κυριακή, στις 18:00

 

Από την 1η Μαρτίου και κάθε Κυριακή στις 18:00 έρχεται στο Θέατρο Άβατον, «Η φώκια», το νέο θεατρικό έργο του Μάνου Θηραίου και του Βλάση Πασιούδη, οι οποίοι συνεχίζουν την κοινή θεατρική τους πορεία μετά τις επιτυχημένες «Λέξεις των Άλλων». Μονόλογος-εμπειρία ή αλλιώς πολυπρόσωπο έργο για έναν ηθοποιό «Η φώκια» θα μας ταξιδέψει στον ονειρικό κόσμο της για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Θα έχουμε πάντα την ίδια θάλασσα...

Ένας πατέρας και ο τριών μηνών γιος του σε μία παραλία, κάποιο φθινοπωρινό δειλινό. Μπροστά στη θάλασσα που μένει πάντα ίδια και που με κάθε κύμα της ξεβράζει μνήμες και στιγμές μιας ολόκληρης ζωής, εκείνος ξετυλίγει το κουβάρι που τον οδήγησε μέχρι εκεί, δίνει υποσχέσεις, συναντά όσους αγάπησε και όσους τον αγάπησαν και βιώνει ξανά έρωτες, απορρίψεις, θυμό και σφάλματα, αναζητώντας τη δύναμη να κάνει το επόμενο βήμα.

Ο Μάνος Θηραίος και ο Βλάσης Πασιούδης συναντιούνται ξανά μετά τις «Λέξεις των Άλλων» σε έναν παραληρηματικά αποκαλυπτικό μονόλογο για όλα όσα δεν κατορθώσαμε, όσα αφήσαμε να κυλήσουν μακριά, όσα λάθη διεκδικήσαμε και για όλα όσα δεν τολμήσαμε να γίνουμε.

Τα διαδοχικά «τότε» συναντούν το «τώρα» χωρίς συγκεκριμένη σειρά, σαν τις εικόνες και τα στιγμιότυπα που αναδύονται από το μυαλό του, όσο ο ήλιος δύει αργά απέναντί του, φωτίζοντας τα χρώματα στα χαλίκια μαζί με τις αναμνήσεις και τα πρόσωπα που τον συνόδευσαν. Σε έναν ανοιχτό διάλογο με τον νεογέννητο γιο του, ανακαλύπτει τις αλήθειες που έκρυβε ακόμη και από τον εαυτό του μέχρι τότε, σε ένα αέναο ταξίδι ενηλικίωσης από τα χρόνια που εκείνος έστεκε απέναντι από τη σκιά του δικού του πατέρα, έως το σήμερα όπου καλείται να αναλάβει τις δικές του ευθύνες, χωρίς άλλες σκιές.

Από τα όνειρα στον εφιάλτη και από τα ανέμελα χρόνια της αγάπης στον καθρέφτη που μας δείχνει ποιοι αληθινά γίναμε, «Η φώκια» είναι μαζί παραμύθι και αδυσώπητος ρεαλισμός, σαν μια μικρή, επίμονη αντανάκλαση φωτός που αγκομαχά να φωτίσει τα σκοτάδια μας, όσο η ίδια η ζωή προσπαθεί να καταδυναστεύσει την ελπίδα. Η ευτυχία, άλλωστε, σπάνια βρίσκεται εκεί όπου την αναζητούμε.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Μάνος Θηραίος

Σκηνοθεσία & Σχεδιασμός Φωτισμών: Βλάσης Πασιούδης, Μάνος Θηραίος

Σκηνικά: Γιάννης Βουρουτζής

Μουσική & Ambient Sounds: Γρηγόρης Λιόλιος

Φωτογραφίες & Video: Κώστας Ταξιντάρης, Βλάσης Πασιούδης, Ανδριάννα Στρωματιά

Δημιουργικό/Μακέτες: Ανδριάννα Στρωματιά

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

Ερμηνεία: Βλάσης Πασιούδης

Παραγωγή: Θηραϊκά Θέατρα

 

INFO

Θέατρο Άβατον | Ευπατριδών 3, Γκάζι (μετρό: Κεραμεικός)

Παραστάσεις: Κάθε Κυριακή, στις 18:00 | Διάρκεια: 85’

 

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Online: Η ΦΩΚΙΑ | More.com

Στο ταμείο του θεάτρου | Τηλ.: 210 341 26 89

Τιμή εισιτηρίου: €16,00 | φοιτητικό, ΑμεΑ, ατέλειες: €10,00

 «Sisyphus – flesh and earth»

                      Σκηνοθεσία Donald Kitt

                            Από 5 Φεβρουαρίου 2026

Κάθε Πέμπτη στις 21:00

 

Γενική είσοδος 9 ευρώ

Αγγλικοί υπέρτιτλοι                             

 

Το  «Sisyphus – flesh and earth» έκανε πρεμιέρα τον Αύγουστο στο Φεστιβάλ BRAMAT στην Πολωνία και στη συνέχεια παρουσιάστηκε στην Αθήνα στο πλαίσιο του 13ο Handmade & Recycled Theater Festival – Osmosis edition,εγκαινιάζοντας την πρώτη σκηνοθεσία του Donald Kitt στην Ελλάδα. Ο μονόλογος με τον Φάνη Κατέχο, επαναλαμβάνεται από την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026 και για λίγες Πέμπτες στο Ρεκτιφιέ. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει περιοδεία σε πολλά φεστιβάλ της Ευρώπης.

Στα πλαίσια της εξωστρέφειας της παράστασης και της ευρωπαϊκής της πορείας, θα υπάρχουν αγγλικοί υπέρτιτλοι.

 

Λίγα λόγια για την παράσταση:

Αντλώντας υλικό από τον αρχαίο μύθο, την έννοια του εγκλεισμού και την εκπαιδευτική δράση του ερμηνευτή σε σωφρονιστικά ιδρύματα, το έργο δεν επιβάλλει ερμηνείες∙ επιτρέπει όμως στον καθένα να διαμορφώσει τη δική του πρόσβαση σε έναν ήρωα που, όπως σχολιάστηκε, «θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εμάς». Σωματικό και τελετουργικό θέατρο συναντούν εικαστικές ποιότητες, δημιουργώντας μια εμπειρία όπου ο ρεαλιστικός χρόνος μπερδεύεται με το ονειρικό και το σύμβολο με το καθημερινό.

Έγραψαν  για τον Σίσυφο που ξαναγεννιέται στη σκηνή - Τρεις διαφορετικές ματιές για την ίδια παράσταση:

• «Σε μια καταπληκτική ερμηνεία, ο Φάνης Κατέχος παίζει συνεχώς με όλο του το σώμα… Εξαιρετικές η σκηνοθεσία και η μουσική στην ενίσχυση όλης αυτής της ματαιότητας, που συνοδεύει ο προσωπικός αγώνας του καθένα μας στον δρόμο της ελευθερίας, της αυτοπραγμάτωσης και της ευτυχίας.» — Κωστής Μεγάλης, Catisart.gr 

• «Το σώμα του αναλαμβάνει τον ρόλο του βασικού εκφραστικού μέσου. Με κίνηση γεμάτη ένταση και συμβολισμό, αντικαθιστά τον λόγο και φορτίζει τη σκηνή με νόημα… μια παράσταση που ισορροπεί στο συμβολικό και το βιωματικό.» — Κατερίνα Τσουκάτου, Θεατρο.gr

• «Ο Σίσυφος του Donald Kitt είναι, πρώτα απ’ όλα, αληθινός, υπαρκτός, με σάρκα και οστά… κάθε σωματικό και ψυχικό άλγος του δίνει ώθηση να φτάσει στην κορυφή, δηλαδή στην πραγμάτωση της ελευθερίας του.» — Δημήτρης Φιλελές, Fractalart.gr 

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθέτης: Donald Kitt

Σύλληψη, ερμηνεία, σκηνικά-κοστούμια: Φάνης Κατέχος

Μουσική σύνθεση, Σαξόφωνο, Live electronics: Τάσος Φωτίου

Σύμβουλος δραματουργίας: Κατερίνα Διακομοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Ίρις Τσαγρή

Επιμέλεια φωτισμών: Νίκος Νίκου

Φωτογραφίες: Γιάννης Πουλημένος, Άρτεμις Παπαδάκη, Karol Budrewicz

Σχεδιασμός αφίσας: Λήδα Μανωλάκη

Video: Γιάννης Πουλημένος

Make-up artist: Εμμανουέλα Κατέχου

Κοστούμια: Ίρις Τσαγρή, Ροζάκη Τριανταφυλλιά

Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη 

Παραγωγή: Fabrica Athens-Πολυδραστική Ομάδα Τέχνης

 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:

Πρεμιέρα 5 Φεβρουαρίου

Πέμπτη στις 21:00

Γενική είσοδος 15 ευρώ/ Μειωμένο (ανεργίας, άνω των 65, φοιτητικό) 12 ευρώ

 

Προπώληση: ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 05 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026, 21:00 :: TicketServices.gr

https://www.ticketservices.gr/event/rektifie-sisyphus-flesh-and-earth/

 

Και στα ταμεία του θεάτρου

 

ΡΕΚΤΙΦΙΕ
 Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παραστατικών Τεχνών
 Κωνσταντινουπόλεως 119
 Αθήνα (5 λεπτά από το Μετρό Κεραμεικός)

                  

ΒΡΟΧΗ ΤΑ ΒΕΛΗ 

Του Μηνά Βιντιάδη 

 

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΖΩΡΤΖΟΓΛΟΥ ΣΤΟ"CALDERONE"

"Βροχή τα βέλη" και στην Αθήνα

 

«Μια ιστορία αγάπης και συγχώρεσης»

 

Ο Στράτος Τζώρτζογλου αυτόν το χειμώνα θα πρωταγωνιστεί στο νέο έργο του θεατρικού συγγραφέα Μηνά Βιντιάδη"Βροχή τα βέλη", που μετά από την επιτυχημένη περιοδεία του σ' όλη την Ελλάδα, αρχίζει τις παραστάσεις του στο θέατρο "Calderone Art Space", το Σάββατο 31 Ιανουαρίου και θα παίζεται κάθε Σάββατο και Δευτέρα στις 9.15 μ.μ.

Πρόκειται για ένα κοινωνικό έργο που αναφέρεται στις σχέσεις των δύο φύλων, στους φόβους και τις αγωνίες του ανθρώπου και στη δύναμη της αισιοδοξίας, όπου το χιούμορ και το γέλιο, διαδέχονται τη συγκίνηση, σ’ ένα συνεχές παιχνίδι συναισθημάτων, όπως ακριβώς είναι η ζωή μας, με τα τραγούδια του Γιάννη Ζουγανέλη να "ντύνουν" μουσικά τον λόγο του "ήρωα" του έργου. 

Η υπόθεση. Ένας άντρας γιορτάζει τα πεντηκοστά του γενέθλια και ενώ περιμένει τους καλεσμένους του, κάνει μια πρόβα για το τι θα τους πει. Για τα παιδικά του χρόνια, το επάγγελμά του, το γάμο του, τις γυναίκες της ζωής του, τους φόβους και τις αγωνίες του, τα λάθη, τις αλήθειες και τα ψέματά του. Ως που μπορούν να φτάσουν άραγε οι αποκαλύψεις του; Πόσα θα τολμήσει να πει; Ποιοι θα έρθουν στο τέλος για να του ευχηθούν;

Όπως ο ίδιος λέει, είναι ένας άντρας που «σ’ όλες τις ηλικίες του, κλέβει τις εφηβείες του».

Λέει ο συγγραφέας: "Αυτό, κυρίως, που ήθελα να πετύχω στο νέο έργο μου ήταν οι ήρωες μου να βρεθούν σ' εκείνο το "νεκρό" σημείο όπου η αλήθεια και το ψέμα, η υπερβολή και η ατολμία, το θάρρος και το θράσος, ο φόβος και το ρίσκο, γίνονται ένα.

Κι αυτό που θέλω να παρακαλέσω τους θεατές, ειδικά τις γυναίκες που γεμίζουν τα θέατρα, είναι πρώτα να γελάσουν και μετά να προβληματιστούν, πρώτα να κλάψουν και μετά να ψάξουν τα "κρυμμένα μυστικά".

Μπορεί ένας άντρας να μιλάει, μα θα μπορούσε να ήταν γυναίκα..."

 

«΄Οταν σε πρωτοείδα ένιωσα την καρδιά μου να γίνεται ένα με το κορμί μου»

« Τα μαλλιά σου έμοιαζαν με καταρράκτες - το νερό που δεν έγινε δάκρυα - αν κολυμπούσα θα πήγαινα όπου ονειρευόμουν»

«Πόσο εδώ είσαι ενώ λείπεις - πόσο κοντά σε νιώθω ενώ είσαι τόσο μακριά- πόσο με πνίγει η αγκαλιά σου , εσύ που ήσουν πάντα τρυφερή στα αγγίγματα»

 

Ο ήρωας μιλάει με ενθουσιασμό 

για την «αξία της «αγάπης χωρίς όρια», 

το πάθος του για μια νέα ζωή γεμάτη συμπόνια και τρυφερότητα για τους άλλους ανθρώπους, την αξία της φιλίας, 

την ελπίδα του να «ξαναγεννηθεί» 

ως καινούργιος άνθρωπος.

 

Λέει ο Τζώρτζογλου: “Ο ήρωας που υποδύομαι την ημέρα των γενεθλίων του, «εξομολογείται» στους καλεσμένους του, τη ματαίωση της ζωής του, όντας ο ίδιος πετυχημένος επαγγελματικά ως διαφημιστής, χάνει τον μεγάλο του έρωτα και με αυτή την αφορμή, εξομολογείται «την ματαιότητα του ναρκισσισμού», τη μανία του να αρέσεις με οποιοδήποτε κόστος, αλλά και την «απώλεια της αγάπης», την πίκρα του για το παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ, τον πνιγμό του πατέρα του στον Ατλαντικό, την απώλεια της γιαγιάς του που λάτρευε, την ξεχωριστή μητέρα του, το χωρισμό του από την γυναίκα του, που ήταν ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του.

 

Λέει στους «καλεσμένους» του:

«Κανέναν δεν περιμένω, κανείς δεν με περιμένει 

΄Εχω μόνο εσάς.

Ελάτε να μου ευχηθείτε 

να διώξω μακριά τον κακό εαυτό μου

και εύχομαι … να ξαναγεννηθώ…από την αρχή

Αλήθεια, είναι αργά για ν’ αλλάξω;»

 

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ : Στράτος Τζώρτζογλου 

Μαρία Τσαρούχα 

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : Μαίρη Μαραγκουδάκη 

ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΄Εφη Μεράβογλου 

ΣΚΗΝΙΚΑ - ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Δημήτρης Στρέπκος 

ΦΩΤΙΣΜΟΙ : Τάσος Σκλαβούνος 

ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΜΟΥΣΙΚΗ : Γιάννης Ζουγανέλης 

VIDEO AΡΧΕΙΟΥ - VIDEO ART: Άγγελος Σπαρταλης 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Eyefixstudio Σπύρος Κατωπόδης

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Έλενα Καρρά

 

ΔΙΑΝΟΜΗ 

Οδυσσέας : Στράτος Τζώρτζογλου 

 

VIDEO SPOT Youtube Link

https://youtu.be/xyQiQ1RwLlE

 

Στο βίντεο:  η Μυρτώ Δημητρακοπούλου και η Ειρήνη Τσαγκατάκη 

 

ΠΑΡΑΓΩΓΗ : Σκηνή Ζωής 

 

 

 

Τρέϊλερ παράστασης: 

https://www.youtube.com/watch?v=xyQiQ1RwLlE&authuser=0

 

CALDERONE ART SPACE 

Τριπτολέμου 8 Γκάζι ΑΘΗΝΑ 

https://www.calderone.gr

21 3005 8407

 

Από 31 Ιανουαρίου ως 30 Μαρτίου 

Για 18 μόνο παραστάσεις 

Δευτέρα & Σάββατο  21:15 

Ώρα 21.15 μμ

Διάρκεια 75 λεπτά 

 

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ : 

MORE.COM

ΒΡΟΧΗ ΤΑ ΒΕΛΗ | Εισιτήρια online! | More.com.

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΥΛΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

«ΚΟΙΜΩΜΕΝΟΣ ΧΑΛΕΠΑΣ, Ο ΣΑΛόΣ άΓΙΟΣ»

του Άγγελου Ανδρεόπουλου

( και προσθήκη extra ημέρας παράστασης )

 

Σκηνοθεσία Αλέξανδρος Λιακόπουλος

 

Με τον Γιώργη Κοντοπόδη
 

Η παράσταση θρύλος για την ζωή του κορυφαίου γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά παρατείνεται έως και την Κυριακή 1 Μαρτίου

στο ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΛΛΙΡΡΟΗΣ

 

Η παράσταση ΚΟΙΜΩΜΕΝΟΣ ΧΑΛΕΠΑΣ Ο ΣΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ του Άγγελου Ανδρεόπουλου, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου, με τον Γιώργη Κοντοπόδη (υποψήφιο για βραβείο ερμηνείας Κάρολος Κούν) στον ρόλο του Γιαννούλη Χαλεπά, που λάτρεψαν κριτικοί και θεατές, για την οποία έχουν γραφτεί διθυραμβικές κριτικές και παρουσιάζεται για 4^η χρονιά, συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της έως και την Κυριακή 1 Μαρτίου, στο θέατρο Καλλιρρόης.

Επίσης προστίθεται παράσταση ΚΑI κάθε Τρίτη στις 21:15 ( ξεκινώντας από τη Τρίτη 3 Φεβρουαρίου )

PROMO TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=NZsJleSYjBo&feature=youtu.be
 

Λίγα λόγια για το έργο:

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες, έργα του οποίου θαυμάζονται και αποτελούν, παγκοσμίως, αντικείμενο μελέτης μέχρι και σήμερα. Η ζωή του... απλά μυθιστορηματική. Σαν βγαλμένη από ταινία τρόμου, μα με happy ending.

Τα πρώτα χρόνια στην Τήνο, οι σπουδές στο εξωτερικό, τα δημιουργικά χρόνια στην Αθήνα του 1800, οι βραβεύσεις, η παγκόσμια αναγνώριση... μα και ο εγκλεισμός στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας για 14 χρόνια, η απομόνωση και η αυστηρή επίβλεψη της μητέρας του, ο μεγάλος του έρωτας που έμελλε να χαράξει όλη του τη ζωή... μοναξιά... πόνος... στέρηση ... μερικές απ’ τις λέξεις που συνθέτουν τη ζωή του ανθρώπου και δημιουργού.

Με εφαλτήριο το κελί του, στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας, η παράσταση του έργου του Άγγελου Ανδρεόπουλου, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου, με τον Γιώργη Κοντοπόδη στον ρόλο του σπουδαίου δημιουργού, μας ταξιδεύει σε όλους τους σημαντικούς σταθμούς της ζωής του Ιωάννη ή... Γιαννούλη (όπως τον αποκαλούσε χαϊδευτικά η μητέρα του) και μας δίνει το μέγεθος της ευφυίας αλλά και του πόνου, τόσο του ίδιου όσο και όλων των καλλιτεχνών που, ανά τους αιώνες, χαρακτηρίστηκαν Σαλεμένοι ( Σαλοί ) αλλά παρέμειναν και παραμένουν χαραγμένοι στη συνείδηση και τη μνήμη μας.

 

Μια παράσταση, όχι βιογραφική, μα καθαρά ψυχολογική, για όλους εκείνους τους ανθρώπους, που η εποχή, που έζησαν, δεν τους επέτρεψε να χαμογελάσουν, μα εκείνοι συνέχισαν να πιστεύουν και να δημιουργούν... μέχρι τη στιγμή που άγγιξαν το Θείο...και δε θαμπώθηκαν...μα είδαν... και διαρκώς υπάρχουν, για να μας θυμίζουν μια φράση...

...΄΄ποτέ δεν είναι αργά΄΄...
 

Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα από κριτικές για την παράσταση

 

Τον είδαμε τον ΚΟΙΜΩΜΕΝΟ ΧΑΛΕΠΑ ... Για την ακρίβεια τον βλέπαμε και δεν τον χορταίναμε ... Όση ώρα κι αν τον βλέπαμε πάλι δεν θα τον χορταίναμε ... Εξαιρετικη θεατρική απόδοση του ρόλου, εστιασμένο σενάριο, άλαλοι οι θεατές σε όλη την παράσταση - χωρίς διάλειμμα. Αυτό πρέπει να το τονίσουμε ... Σφίχτηκε η ψυχή μου δεν σας κρύβω με την αρμονική σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου ... Απόλαυσα την κάθε έκφραση του υπέροχου Γιώργη Κοντοπόδη. Αυτές οι δυό τεράστιες προσωπικότητες του θεάτρου μ΄έκαναν και Συ-ζούσα με τον Γιαννούλη τον Χαλεπά για 2 ώρες... Κατάμεστο το θέατρο... Κρυφάκουσα υπερθετικά σχόλια και οφείλω να ομολογήσω ότι όλοι φύγαμε ΑΛΛΙΩΣ μετά απ΄αυτή την παράσταση!!!

Σοφία Στάμου

Μια παράσταση που αφήνει το αποτύπωμά της στα θεατρικά δρώμενα, όπως τα χέρια του Χαλεπά άφησαν το δικό τους στο μάρμαρο. Μια παράσταση που αποτυπώνει με καθαρότητα την πορεία και τις αντιφάσεις του Χαλεπά, προσεγγίζοντας τον μύθο και τον άνθρωπο με ισορροπία και σεβασμό. Με την ερμηνεία του Γιώργη Κοντοπόδη να δεσπόζει, προσφέρει ένα θεατρικό ταξίδι συγκλονιστικό και ανθρώπινο. Μια συγκλονιστική παράσταση που μιλά στην ψυχή μας. Μας συγκινεί, μας προβληματίζει. Ο Γιώργης Κοντοπόδης για την συγκλονιστική του ερμηνεία, είναι υποψήφιος για το Βραβείο «ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ» Ερμηνείας Ηθοποιού σε ελληνικό έργο.

Βίβιαν Μητσάκου

Ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος σκηνοθετεί ξανά τον Γιώργη Κοντοπόδη σε ένα θεατρικό μονόλογο υψηλότατης έντασης και βαθύτατης ενσυναίσθησης που έγραψε ο Άγγελος Ανδρεόπουλος, για την ζωή του κορυφαίου γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά.Σε νέο θεατρικό χώρο, με ευρύτερο σκηνικό βάθος και ως εκ τούτου πλήρη αξιοποίηση της κίνησης και των φωτισμών, το καλλιτεχνικό όραμα και των τριών βασικών συντελεστών πραγματώνεται στο έπακρο, κάνοντας τον θεατή να παρακολουθεί αυτό το αφήγημα ζωής στην άκρη του καθίσματος! Τελειότερος από ποτέ, ο Γιώργης Κοντοπόδης δίνει κάτι παραπάνω από ψυχή στην ενσάρκωση του Σαλού Άγιου της ελληνικής γλυπτικής, δίνει κυριολεκτικά το είναι του, φεύγει κι απογειώνεται για μεγάλα ταξίδια ψυχής, παίρνοντας μαζί του τον θεατή μέχρι τέλους. Ο λόγος του πυκνός, ρυθμικός και αλάνθαστος έχει το χάρισμα να μετατρέπει την αφήγηση σε ολοζώντανες εικόνες μιας φαντασιακής υπερπαραγωγής εποχής. Έτσι ο θεατής, φεύγοντας, παίρνει μαζί του αυτές τις ενίοτε σκληρές εικόνες από τον 19ο αιώνα μιας ιδιότυπης ελληνικής πατριαρχικής αυστηρότητας όπου οι καθορισμένοι ρόλοι συντρίβουν όνειρα και δεν αφήνουν περιθώρια διαφυγής σε ένα καλλιτέχνη, οδηγώντας τον σταδιακά στην τρέλα.

Τάσος Ντερτιλής

Παρακολουθώντας τον Κοντοπόδη να ερμηνεύει, με το σώμα του ν’ αφυδατώνεται μπροστά στο κοινό, νιώθεις μετά τα πρώτα τα λεπτά της παράστασης να ξεκινάει μέσα σου το τσουνάμι του πένθους για την ζωή που δεν έζησες.

Νανά Παλαιτσάκη

Μια ερμηνεία πραγματικά πολυδιάστατη, δουλεμένη από χίλιες πλευρές και οπτικές, μια σκηνοθεσία καταιγιστική, ενδεικτική της διαδρομής του μεγάλου καλλιτέχνη από το φως στο σκοτάδι και από το σκοτάδι πάλι πίσω στο φως της έμπνευσης και της δημιουργίας που μόνο αυτή μπορεί να σώσει και να γιατρέψει την πολύπαθη ψυχή, το χιλιοβασανισμένο πνεύμα του ανθρώπου που στερείται την αγάπη μα και του καλλιτέχνη που στερείται την τέχνη του. Η παράσταση, ένα πραγματικό αριστούργημα, σίγουρα προϊόν ενδελεχούς έρευνας αναπαριστά όλη την ζωή του μεγάλου γλύπτη, του χαρισματικού μα και τόσο πονεμένου Γιαννούλη, τονίζοντας κάθε πτυχή και λεπτομέρεια του βίου του, αναδεικνύοντας κομβικά γεγονότα όσο και καθημερινές στιγμές, όλα όσα τον σμίλευσαν και ακρωτηρίασαν μαζί. Μουσική, φώτα, όλα συντελούν στο ασύγκριτης δύναμης σκηνικό θέαμα που μας συγκλονίζει βαθιά, σαν να απελευθερώνει ακαριαία το γλυπτό που κρύβει μέσα της η κάθε ψυχή. Τρόμος, αποδοχή, γαλήνη, τρικυμία και άφεση στο φως όλα βρίσκονται εκεί για να μην χαθούν ποτέ ξανά στα δύσβατα μονοπάτια που μας έριξαν άλλοι να διασχίσουμε μα εμείς καταφέραμε να τα υπερβούμε και μετουσιώσουμε.

Μια παράσταση που αποθεώνει τον έρωτα και τον θάνατο, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου

Ελλη Διακογιάννη

Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου κινείται ανάμεσα στο φως και τη σκιά, σαν μια συνεχής αναπνοή ανάμεσα στη ζωή και τον εσωτερικό θάνατο. Ο Γιώργης Κοντοπόδης δεν «παίζει» τον Χαλεπά. Γίνεται ο Χαλεπάς. Μπαίνει στη δίνη του νου του με τόση αφοσίωση, που ο θεατής σχεδόν φοβάται μήπως χαθεί κι ο ίδιος εκεί μέσα.

Κώστας Κούλης

Μια παράσταση αντάξια των προσδοκιών της που αξίζει όλοι να παρακολουθήσουν.

Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης.

Πολυξένη Ζαρκαδούλα

«Κοιμώμενος Χαλεπάς. Ο Σαλός Άγιος». Μια ερμηνεία – δώρο από τον Γιώργη Κοντοπόδη. Τελικά ο «Κοιμώμενος Χαλεπάς» χαρίζει άπλετο φως στη θεατρική Αθήνα…

Παναγιώτης Μήλας

Η παράσταση «Κοιμώμενος Χαλεπάς, Ο Σάλος Άγιος» σκιαγραφεί με ευαισθησία και θεατρική τόλμη τον κόσμο του Γιαννούλη Χαλεπά — ενός καλλιτέχνη που έζησε στα όρια ανάμεσα στη δημιουργία και την οδύνη, στην πίστη και την απόρριψη. Μέσα από μια σκηνοθεσία λιτή, σχεδόν ασκητική, ξετυλίγεται η διαδρομή του ανθρώπου που πάλεψε με τους δαίμονες του νου και της κοινωνίας, αλλά δεν έπαψε να πιστεύει στη δύναμη του μαρμάρου να γεννά ψυχή.

Σωτήρης Σουλούκος

"Το κείμενο αυτό αποτελεί μια γροθιά στο κοινωνικό κατεστημένο"

Ελένη Αναγνωστοπούλου - fractalart.gr

" Η τραγική ζωή του μεγάλου καλλιτέχνη, περνάει ολόκληρη μέσα από τη δυνατή ερμηνεία του Γιώργη Κοντοπόδη και μας καθηλώνει"

Λένα Σάββα - θεατρο.gr ¨

'Ενα ανατριχιαστικό όλον που σε κερδίζει επάξια,προσφέρει εντάσεις, ποικίλες υφές και ρεαλιστικό σπαραγμό"

Τζένη Κουκίδου - koukidaki.gr

"Με ξετρέλανε αυτός εδώ ο μονόλογος. Με ξετρέλανε τούτη η παράσταση"

Κώστας Κούλης Noizy.gr

"Η παράσταση είναι ένας από αυτούς τους μονολόγους, που βγαίνεις από την αίθουσα και ψαχνεις λίγο δροσερό αέρα να σε "χτυπήσει" στο πρόσωπο"

Θοδωρής Κ. - sinwebradio.com

" Ο λόγος ρέει, τα συναισθήματα ρέουν. Φαίνεται η ψυχή. Αυτό μου έμεινε από το έργο. Δεν μιλά απλά για τη ζωή του Χαλεπά, μιλά για την ψυχή του κι αυτό παίρνει το κοινό φεύγοντας." iart.gr

΄΄Σπάνια παρακολουθεί κανείς παράσταση με τόση ισότιμη και ισοβαρή αρμονία των τριών συντελεστών της, του συγγραφέα, του σκηνοθέτη και του ηθοποιού.Μια παράσταση που οφείλουμε να δούμε όλοι ΄΄

Βαγγελης Ραφτοπουλος thesspress.gr

΄΄Ο Γιωργής Κοντοπόδης αρπάζει το κείμενο, περνάει τις λέξεις στην ψυχή του, τις φιλτράρει με έναν αξεπέραστο τρόπο και το προσφέρει με όλη του την ένταση, όλη την ευαισθησία και το πολυεπίπεδο του, τόσο άμεσα, τόσο διακριτά που κανείς και τίποτα δε μένει ασυγκίνητος΄΄

Αiμιλια Φλωρου artviews.gr

΄΄Ο Γιωργης Κοντοποδης χειρίζεται άψογα όλα τα συναισθήματα του ρόλου του, ποτίζεται από αυτά ώστε να μας μεταφέρει την τραγικότητα της ζωής ενός «σαλού άγιου» που αδικήθηκε από τους ανθρώπους, δικαιώθηκε με την τέχνη του. Όλα ξεπροβάλλουν μέσα από τις ερμηνευτικές συναισθηματικές εναλλαγές του ηθοποιού που καταθέτει στη σκηνή τον εξαιρετικό υποκριτικό του πλούτο΄΄

Μαιρη Γκαζιανη polimagazino.gr

 

Η ταυτότητα της παράστασης
 

ΚΟΙΜΩΜΕΝΟΣ ΧΑΛΕΠΑΣ, Ο ΣΑΛόΣ άΓΙΟΣ

Δράμα

του Άγγελου Ανδρεόπουλου

Σκηνοθεσία - φωτισμοί : Αλέξανδρος Λιακόπουλος

Σκηνικό - εικαστική επιμέλεια : Μιχάλης Παπαδόπουλος

Φωτογραφίες : Ευάγγελος Κάλλοου

Μουσική σύνθεση : Άγγελος Ανδρεόπουλος

Δημιουργία Τρέηλερ : Θάνος Αγγέλης / Picon Photography

Στο ρόλο του Γιαννούλη Χαλεπά ο Γιώργης Κοντοπόδης
 

Φωνή Φύλακα ( οff ) ο Νικόλας Μπράβος

 

Θέατρο ΚΑΛΛΙΡΡΟΗΣ

Καλλιρρόης 10, Αθήνα 117 43 - (στάση μετρό Ακρόπολη, στάση τραμ Βουλιαγμένη)

Τηλέφωνο κρατήσεων: 6942097395 και 6931158784
 

Ημέρες και ώρες παραστάσεων : Τρίτη στις 21:15, Κυριακή στις 18:15 έως και την Κυριακή 1 Μαρτίου

Διάρκεια παράστασης : 75 λεπτά ( χωρίς διάλειμμα )

Τιμές εισιτηρίων : 15 ευρώ, 12 ευρώ ( φοιτητικό, ανέργων, Α.Μ.Ε.Α)

Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/theatro-kallirrois-koimomenos-xalepas-o-salos-agios/

Παραγωγή : Θέατρο Καλλιρόης / Χώρος Τέχνης 14^η Μέρα

ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΡΤΟΠΕΝ

 

ΜΕ ΤΟ ΑΜΒΟΥΡΓΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΛΙΑΝΟΥ

 

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 24_01

H.ug ( Human Underground)

 

Ένα ταξίδι μνήμης από γενιά σε γενιά

Το «Με το Αμβούργο στην Πλάτη» είναι ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο που εξερευνά τη μνήμη, την απώλεια και τη συνέχεια.
 Ένα έργο για το πώς οι ιστορίες των προγόνων μας διαπερνούν το παρόν μας, για το πώς κουβαλάμε μέσα μας φωνές, τόπους και συναισθήματα που δεν ζήσαμε ποτέ — μα συνεχίζουν να μας καθορίζουν.

Πόσο από τον εαυτό μας κουβαλάμε και πόσο από εκείνους που ήρθαν πριν από εμάς;
 Τι σημαίνει να γεννιέσαι με το βάρος μιας ιστορίας που προϋπήρξε;
 Να φέρεις στις φλέβες σου την ανάμνηση μιας πόλης, ενός σπιτιού, μιας φωνής που δεν άκουσες ποτέ;

 

Ο πίνακας που μιλά

Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται ένας πίνακας — ο μόνος μάρτυρας μιας αλυσίδας γενεών.
 Ένα έργο τέχνης που μιλά, ανασαίνει και αφηγείται τα ίχνη των προγόνων του ζωγράφου του.
 Ένα ευρωπαϊκό λιμάνι γεμάτο ζωή — το Αμβούργο — γίνεται η εικόνα μιας ύπαρξης όχι πολύ μακριά από εμάς: πολύχρωμης, πολύβουης, σμιλεμένης μέσα στον χρόνο.

Η βασική επιθυμία του πίνακα είναι να συστηθεί.
 Να απλώσει το χέρι, να αγγίξει και να συνδεθεί.
 Ψηλαφεί τα σημεία που τον απαρτίζουν ένα προς ένα, με την ειλικρίνεια της αθωότητας ενός παιδιού.
 Κάθε δρόμος, κάθε γραμμή, κάθε σκιά πάνω του είναι ένα κομμάτι ταυτότητας — ένα στοιχείο που τον οδηγεί πιο κοντά στην αναγνώριση του εαυτού του.

Όμως, πόσο σταθερά μπορεί να περπατήσει κάποιος το μονοπάτι που διάλεξε, όταν κουβαλά τόσο βάρος στην πλάτη του;

 

Από το Αμβούργο στα υπόγεια της πόλης

Σε ένα υπόγειο που θυμίζει τα βάθη της μνήμης, οι ερμηνευτές συνθέτουν μια ποιητική αφήγηση — ένα ταξίδι από το προσωπικό στο συλλογικό.
 Από το Αμβούργο ως τα υπόγεια της πόλης, οι λέξεις κουβαλούν όσα μένουν κρυφά στη θέα, μα χαραγμένα στο βάθος της ψυχής.
 Μια παράσταση για τη μοναξιά, τη συνέχεια, τη ρίζα — για την ανάγκη του ανθρώπου να υπάρξει μέσα από τη μνήμη και τη σύνδεση.

Σημείωμα σκηνοθέτη

Η μνήμη δεν είναι ποτέ μια ευθεία γραμμή· είναι ένας κύκλος, μια παλίρροια που επιστρέφει ξανά και ξανά για να μας θυμίσει ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι κουβαλάμε μέσα μας χωρίς καν να το γνωρίζουμε. Στο «Με το Αμβούργο στην Πλάτη» η ιστορία του εκτυλίσσεται σε τρία στάδια:
 το ξύπνημα, όπου η ύλη αρχίζει να συνειδητοποιεί την ύπαρξή της·
 την κορύφωση, όταν η ανάγκη για ταυτότητα και σύνδεση γιγαντώνεται·
 και το λίγο πριν το τέλος, όπου η σιωπή μοιάζει λύτρωση, μα και αναγέννηση.

Ο πίνακας κουβαλά το Αμβούργο στην πλάτη του — όχι μόνο ως τόπο, αλλά ως σύμβολο ριζών, μετακίνησης, νοσταλγίας. Μέσα από τη δική του ματιά, επιχειρεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του μέσα στην αντανάκλαση των άλλων. Γιατί η μνήμη, τελικά, δεν είναι ατομική υπόθεση — είναι κάτι που μοιραζόμαστε. Δεν ζητά τίποτε περισσότερο από το να συστηθεί. Να υπάρξει μέσα από τη σύνδεση, κουβαλώντας με ευγνωμοσύνη όλα τα θραύσματα που τον συνθέτουν. Γιατί οι ρίζες δεν είναι βάρος. Είναι το δώρο που μας κρατά όρθιους, ακόμα κι όταν κουβαλάμε ολόκληρο το Αμβούργο στην πλάτη. 

Μαριάννα Λιανού

 

Συντελεστές
 Κείμενο & Σκηνοθεσία: Μαριάννα Λιανού
 Δραματουργία: Σίμος Ρηνιώτης
 Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Χανιώτη
 Σκηνογραφία & κοστούμια: Μαριλένα Καλαιτζαντωνάκη
 Μουσική: Σπύρος Λιβάνης
 Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη 
 
 Παίζουν: Γιώτα Χνάρη, Άννα Χανιώτη
 Hχογράφηση: Νίκος Φλέσσας

 

Πληροφορίες Παράστασης

Παραστάσεις: από Σάββατο 24 Ιανουαρίου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 19:00

Είδος: Θεατρικός μονόλογος

Τιμές εισιτηρίων: 

Γενική είσοδος: 15€

Μειωμένο, Ατέλειες: 12€

Διάρκεια παράστασης: 50 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.ticketservices.gr/event/hug-me-to-amburgo-stin-plati/?lang=en

H.ug ( Human Underground)

Μελιταίων 14, Πετράλωνα (σταθμός ΗΣΑΠ Πετράλωνα)

«Υπατία»

του Δημήτρη Βαρβαρήγου

 

ο μονόλογος μιας ελεύθερης γυναίκας

Πρεμιέρα 28 Ιανουαρίου

 

 

Ένας σπαρακτικός μονόλογος.

Μια κραυγή.

Μια ζωή.

Μια επανάσταση.

Υπατία, μια γυναίκα–σύμβολο.

Ένα ιστορικό πρόσωπο που δεν συμβιβάστηκε. Δεν λύγισε.

Επιτυχημένη για μία ακόμη φορά η συνάντηση του κορυφαίου σκηνοθέτη Γιάννη Διαμαντόπουλου με τον εξαιρετικό Δημήτρη Βαρβαρήγο στον μονόλογο μιας σπουδαίας Ελληνίδας.

Η Υπατία, για πρώτη φορά, ανεβαίνει στο θέατρο σε έναν καθηλωτικό μονόλογο, σε μεταφορά από το ομώνυμο βιβλίο με την υπογραφή του συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγου, που με λόγο ευθύ απογυμνώνει σκληρές αλήθειες για την τυφλή δογματική πίστη, τον θεό, τη μητρότητα και την αγάπη ως μοναδικό αγαθό.

Ο εξαίρετος Γιάννης Διαμαντόπουλος σκηνοθετεί ένα έργο ορόσημο για τη σύγχρονη ελληνική δραματουργία, με την ηθοποιό Μέμη Αναστασοπούλου να ενσαρκώνει τον ρόλο.

Ένα έργο που έρχεται από το παρελθόν για να ρίξει φως στα βαθιά σκοτάδια μιας σκληρής κοινωνίας, που οδηγεί ακόμη και στο τέλος της ζωής μιας γυναίκας.

Ταυτόχρονα, ένα έργο απόλυτα σύγχρονο, γιατί η Υπατία είναι γέννημα ηρωίδα και θύμα κάθε κοινωνίας σε ηθική κατάπτωση.

Η Υπατία, ως σύμβολο γνώσης και ελευθερίας, δεν αφηγείται απλώς. Δεν μιλά μόνο για την αγάπη για τον άνθρωπο, τον θεό, την πίστη και την αλήθεια.

Σπαράζει. Κραυγάζει. Ουρλιάζει.

Γι’ αυτό και πληρώνει το τίμημα με την ίδια της τη ζωή, επειδή δεν σιώπησε ποτέ.

«Γυναίκες, καμώνεστε πως δε με γνωρίζετε και χαμηλώνετε το κεφάλι; Η Υπατία είμαι, η γυναίκα που όρθωσε το ανάστημα της στους άντρες, στον κλήρο, στο σκοτάδι. Είμαι εγώ που υπερασπίστηκα κάθε δικαίωμα σας για ελευθερία». 

Ο σύγχρονος λόγος της αναδεικνύει τη διαχρονικότητα της μορφής της και συνομιλεί με το σήμερα, υπενθυμίζοντας πόσο αναγκαία παραμένει η ισότητα των δύο φύλων και η ελευθερία της σκέψης.

Ένα θεατρικό ταξίδι που συγκινεί, αφυπνίζει και εμπνέει.

Συντελεστές

Συγγραφέας: Δημήτρης Βαρβαρήγος

Σκηνοθεσία: Γιάννης Διαμαντόπουλος

Ερμηνεία: Μέμη Αναστασοπούλου

Μουσική: Σπύρος Λευκοφρύδης

Σκηνικά: Κωνσταντίνος Βερούτης

Φωτογραφίες: Πάνος Οικονόμου

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Άντζυ Νομικού (Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.)

Εκτέλεση Παραγωγής: Διεθνής πολιτιστικός σύλλογος Ορίζων

Προπώληση εισιτηρίων Ticket Services και στο ταμείο του θεάτρου

Μέρες & ώρες παραστάσεων : από 28 Ιανουαρίου και

κάθε Τρίτη & Τετάρτη στις 21:15

 

Διάρκεια παράστασης :

Τιμές Εισιτηρίων: γενική είσοδος: 12 €. Ατέλειες 8 €.

Σημαντική σημείωση

• Η παράσταση είναι κατάλληλη για παιδιά άνω των 14 ετών.

• Παρακαλούμε, να βρίσκεστε στο Θέατρο τουλάχιστον 20 λεπτά νωρίτερα, καθώς μετά την έναρξη της παράστασης δεν θα επιτραπεί η είσοδος.

 

Θέατρο Αλκμήνη

Αλκμήνης 8-12 | Κάτω Πετράλωνα | Στάση Κεραμεικός

Τηλ. Επικοινωνίας: 2103428650

 

ΕΙΣΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΡΑ

 

 

Παράταση παραστάσεων λόγω επιτυχίας

Για το θεατρικό μονόλογο “Είσαι Μουσική” του Δημήτρη Καρά

από τις 14 Ιανουαρίου 2026

και κάθε Τετάρτη στις 20:00 

στο Θέατρο Nous - Creative space.

 

 Teaser: https://youtu.be/0q2Q7Bm1ojk 

 

«Μια παράσταση που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο, ενώ μας βάζει να συλλογιστούμε το πώς βιώνουμε ή πώς διαχειριζόμαστε δύσκολες καταστάσεις μέσα στην οικογένεια και πώς μπορούμε ή όχι τελικά να κρυφτούμε από τα παιδιά...» – Νίκη-Μαρία Κοσκινά, Athens Voice

 «Η αλήθεια είναι ότι η Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη έδωσε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας περπατώντας πάνω στο επικίνδυνα τεντωμένο σκοινί του θεατρικού μονολόγου.» – Παναγιώτης Μηλάς, catisart.gr

«Μια παράσταση ζεστή, ανθρώπινη, επίκαιρη - μια ωδή στη δύναμη που βρίσκουμε μέσα μας, όταν τα λόγια δεν φτάνουν, αλλά η μουσική… σώζει.» – Χρυσούλα Ζαφειράκη, CrunchyNewz.

«Και κάπως έτσι, χωρίς τυμπανοκρουσίες, η παράσταση μας συγκίνησε βαθιά. Μας θύμισε πως ό,τι ζήσαμε μας πλάθει, πως η μνήμη είναι και μαχαίρι και βάλσαμο, και πως τελικά η συγχώρεση ίσως είναι το μόνο καταφύγιο που έχουμε.» – Open Mind

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

Η μουσική είναι κάτι το μαγικό. Έχει τη μοναδική δύναμη να μιλά κατευθείαν στην καρδιά, να ξυπνάει αναμνήσεις, να προκαλεί συναισθήματα, και να εκφράζει όσα δεν χωράνε στις λέξεις.

Μία νέα γυναίκα μας παίρνει από το χέρι και μας δείχνει την ομορφιά και τη φρίκη που έζησε ως παιδί δίπλα σε μία χαρισματική μητέρα που υπέφερε από νευρική ανορεξία. Η μουσική όμως θα είναι πάντα εκεί για να δώσει φωνή σε μαμά και κόρη όταν ασφυκτιούν, όταν πνίγονται, όταν νιώθουν πως τα λόγια δεν αρκούν.

Ένα ταξίδι στο χρόνο μέσα από τα μάτια μιας αθώας παιδικής ψυχής, ένα ψηφιδωτό φτιαγμένο με γέλια και με δάκρυα, και μια ωδή στη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής.

 

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Ό,τι θυμάμαι υπήρξε.

Κι ό,τι ξέχασα με έπλασε.

Όσα δεν χώρεσαν σε μια οικογενειακή φωτογραφία, ζητούν τώρα να ακουστούν.

Ένας νόστος στον κόσμο της παιδικής ηλικίας· έναν κόσμο που συντίθεται κομμάτι-κομμάτι δημιουργώντας μία σκοτεινή οικογενειακή saga.

Πώς συγχωρείς αυτό που δεν εξηγήθηκε ποτέ;

Ένα ταξίδι στη μνήμη λοιπόν, μέσα από τη διαρκή μεταμόρφωση, το χιούμορ, την

ένταση και τη συγκίνηση.

Τελικός προορισμός: η αποδοχή και η συγχώρεση.

Ο χώρος του έργου είναι οι συνεχώς εναλλασσόμενες αναμνήσεις. Οι προβολές, η υπερβατική δύναμη του φωτός και της σκιάς και η μουσική μάς συντροφεύουν σε αυτή την κατάβαση ως οδηγός και ως παρηγοριά.

Ό,τι θα έπρεπε να είναι μία μητέρα.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Δημήτρης Καράς

Σκηνοθεσία: Σοφία Φυτιάνου

Μουσική: Δημήτρης Καράς 

Επιμέλεια Κίνησης: Νικόλας Χατζηβασιλειάδης

Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιώργος Αγιαννίτης

Σκηνικά-Κοστούμια: Νατάσσα Παπαστεργίου 

Επικοινωνία: Νταίζη Λεμπέση

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δέσποινα Καραγιάννη

Φωτογράφος: Ναταλία Δρακοπούλου

Σχεδιασμός Οπτικής Ταυτότητας: Ηρώ Καραβία

Παραγωγή: Φως και Σκιά Α.Μ.Κ.Ε.

 

Ερμηνεία: Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη

 

Στη βιντεοπροβολή εμφανίζεται η πιανίστα Αλίνα Αναστασιάδη

 

Πληροφορίες Παράστασης

Παραστάσεις: Από Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετάρτη στις 20:00

 

Τιμές εισιτηρίων

Γενική Είσοδος: 15€

Μειωμένο (Φοιτητικό, Ανέργων, ΑΜΕΑ): 12€

 

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

Προπώληση εισιτηρίων: ticketservices 

 

- online: https://www.ticketservices.gr/event/nous-black-box-eisai-mousiki/?lang=el

- τηλεφωνικά: 2107234567

- εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39, Αθήνα

 

Θέατρο Nous - Creative space

Τροίας 34, Αθήνα

Τηλ. 2108237333

 

THE FEVER
του Wallace Shawn
Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Δάφνη Σκρουμπέλου
Από τις 14 Ιανουαρίου, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00, στο Θέατρο Φούρνος

Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/fournos-the-fever/

«Η ζωή που ζω είναι αθεράπευτα διεφθαρμένη. Δεν υπάρχει καμία
δικαιολογία. Συνέχεια σκέφτομαι ότι υπάρχει αυτή η δικαιολογία
που την έχω γράψει κάπου, σε κάποιο μικρό χαρτί, αλλά ότι βρίσκεται σε
κάποιο συρτάρι κάποιου γραφείου σε κάποιο δωμάτιο σε κάποιο μέρος
όπου ζούσα παλιά. Αλλά στην πραγματικότητα δεν θα βρω ποτέ αυτό το
μικρό χαρτί, γιατί δεν υπάρχει, δεν υφίσταται».

Το έργο THE FEVER του Wallace Shawn αποτελεί μια αιχμηρή και δεξιοτεχνικά υφασμένη καταγγελία του παγκόσμιου καπιταλισμού. Πρόκειται για τον μονόλογο μιας εύπορης γυναίκας που αναμετριέται με την ίδια της τη συνείδηση, καθώς αρχίζει να διακρίνει ότι η άνετη ζωή της έχει οικοδομηθεί πάνω στη φτώχεια και την εκμετάλλευση άλλων ανθρώπων. Στη φαινομενικά προστατευμένη και πολυτελή καθημερινότητά της παρεισφρέει σταδιακά η ανησυχητική υποψία πως η τάξη στην οποία ανήκει ευνοείται ακριβώς επειδή κάποια άλλη υποφέρει.

Αυτή η κρίσιμη αμφιβολία την οδηγεί σε ένα αυθόρμητο ταξίδι σε μια εμπόλεμη χώρα—μια χώρα της οποίας έμαθε την ύπαρξη τυχαία, σε μια κοινωνική εκδήλωση. Εκεί, η κοσμοθεωρία της μοιάζει να κλονίζεται συθέμελα και αποφασίζει να συνεχίσει τα ταξίδια της και σε άλλες φτωχές χώρες. Είναι όμως αυτή η μετατόπιση αληθινή; Πόσο εύκολο είναι για κάποιον να απαρνηθεί τα προνόμιά του στο όνομα της δικαιοσύνης; Και, τελικά, αρκεί η συνειδητοποίηση της ανισότητας για να αλλάξει πραγματικά τη θέση από την οποία κοιτά τον κόσμο;

«Και έτσι θα διδάξουμε στους φτωχούς ότι ναι, θα τους δώσουμε πράγματα—
αλλά εμείς θα αποφασίσουμε πόσα και πότε,
γιατί δεν πρόκειται να τους τα δώσουμε όλα».

Γραμμένος τη δεκαετία του 1990 για να παρουσιάζεται σε σαλόνια και μικρούς χώρους και βραβευμένος το 1991 με Obie Award για Best New American Play, ο μονόλογος του Wallace Shawn παραμένει σήμερα καθηλωτικά επίκαιρος. Χωρίς εξωτερική δράση, μα με αμείλικτη λογική και ένταση, το έργο συγκλονίζει το κοινό, θέτοντας επί τάπητος την ανθρώπινη ευθύνη, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη διαβρωτική λειτουργία των σύγχρονων δομών εξουσίας. Έχει παρουσιαστεί επανειλημμένα σε σκηνές και μη θεατρικούς χώρους ανά τον κόσμο—όπως στην πολυτελή σουίτα που επέλεξε ο Ρόμπερτ Άικ στο Λονδίνο το 2015 για λίγους θεατές οι οποίοι παρακολουθούσαν ενώ απολάμβαναν κρασί, σοκολάτες και βελούδινα μαξιλάρια. Πιο πρόσφατα, η Κέιτ Μπλάνσετ ερμήνευσε τον μονόλογο για το ραδιόφωνο του BBC.

«Είναι υπέροχο συναίσθημα να έχεις χρήματα
σε μια χώρα όπου οι περισσότεροι είναι φτωχοί,
να κάνεις βόλτα με ταξί μέσα από φρικτές φτωχογειτονιές».

Η Δάφνη Σκρουμπέλου παρουσιάζει τον συγκλονιστικό αυτό μονόλογο στη σκηνή του Θεάτρου Φούρνος, υπογράφοντας τη μετάφραση, τη σκηνοθεσία και τη διαμόρφωση του σκηνικού περιβάλλοντος, σε μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση που φέρνει στο προσκήνιο την οδυνηρή αλλά αναγκαία ενδοσκόπηση του σύγχρονου ανθρώπου. Με σπουδές Performing Arts και Acting στο Λονδίνο και μία μακρόχρονη επαγγελματική πορεία αρχικά στο βρετανικό θέατρο ως ηθοποιός, η Σκρουμπέλου γρήγορα ξεχώρισε και στην ελληνική σκηνή (Δεν μπορώ να φανταστώ το αύριο-Γιάννης Νταλιάνης, Δεσποινίς Τζούλια-Πάνος Κούγιας, L’ aide memoire-Κώστας Βασαρδάνης, κ.α.), ενώ ως βοηθός σκηνοθέτη εργάστηκε δίπλα στη Μαριάννα Κάλμπαρη και τον Νίκο Καμτσή.

 

Πληροφορίες για την παράσταση

THE FEVER του Wallace Shawn
Μετάφραση, σκηνοθεσία, σκηνικό περιβάλλον, ερμηνεία: Δάφνη Σκρουμπέλου

Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση

Φωτογραφίες: Γεράσιμος Μαυρομμάτης

Επικοινωνία: Μάρθα Κοσκινά

Graphics: Φοίβος Σκρουμπέλος

Trailer: Γιώργος Κονδύλης

Παραγωγή: Wild strawberries Productions

 

Διάρκεια: 90’

Έως τις 12 Φεβρουαρίου, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, στις 21:00

Θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168 Αθηνα

Εισιτήρια: 18€ κανονικό, 15€ μειωμένο (φοιτητικό, 65+), 10€ ευρώ ανέργων και ατέλειες (μόνο από το ταμείο του θέατρου)

Link προπώλησης: https://www.ticketservices.gr/event/fournos-the-fever/ΘΕ