ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Το ντοκιμαντέρ από τους συν-σκηνοθέτες του “Καμιά Άλλη Γη”, που σύντομα κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες, έχει ήδη δημιουργήσει τεράστιες αντιδράσεις εντός του Ισραήλ. Η ταινία τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο του φεστιβάλ Βενετίας.

“Naza” είναι ακρωνύμιο του εβραϊκού στρατιωτικού όρου nezek agavi, “παράπλευρες απώλειες” δηλαδή, και αναφέρεται στον αριθμό των αμάχων που υπολογίζεται εκ των προτέρων ότι ενδέχεται να σκοτωθούν σε μια στρατιωτική επιδρομή.

Γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, όλοι και όλα ένας αριθμός, ιδανική μέθοδος απομάκρυνσης πράξεων από τις συνέπειές τους. Άλλο να πεις «σκότωσα τρία παιδιά» κι άλλο να πεις «η επιχείρηση είχε 3 naza». Όπως γράφει ο Μπίλγκε Εμπίρι στην κριτική του για την ταινία από το φεστιβάλ Βενετίας για το Vulture, «στη διάρκεια της ταινίας ακούμε για 15 NAZA, 20 NAZA, 200 NAZA».

Όταν ας πούμε διαβάζουμε για «μαζική κηδεία 112 ανθρώπων των οποίων τα απομεινάρια βρέθηκαν στα συντρίμμια ενός κτιριακού συμπλέγματος στη γειτονιά Σάμπρα της Γάζας, που διαλύθηκε από μια ισραηλινή επίθεση τον Νοέμβριο του 2023» (εντελώς τυχαίο παράδειγμα με ένα γρήγορο google search), είναι σημαντικό να ξέρουμε πως στον ισραηλινό στρατό το συμβάν θα είχε την πολύ πιο σύντομη περιγραφή: «είχαμε 112 naza».

Ακόμα χειρότερα: ο όρος δεν αναφέρεται καν στις αληθινές απώλειες, αλλά στις προβλεπόμενες. Όπως κι οι σκηνοθέτες του ντοκιμαντέρ τονίζουν ξανά και ξανά, εδώ δεν πρόκειται δηλαδή για κάτι που έχει να κάνει με τυχαιότητα – αλλά με συστημικότητα, με υπολογισμούς.

ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΣΚΑΡ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΓΗ

Με διαφορά η πιο πολυσυζητημένη ταινία του φετινού φεστιβάλ Βενετίας, το ΝΑΖΑ, το νέο ντοκιμαντέρ των Γιούβαλ Άμπραχαμ και Ρέιτσελ Σορ, σε συμπαραγωγή Guardian, ανακοινώθηκε μάλιστα και πολύ αργότερα από το υπόλοιπο πρόγραμμα. Ενώ το φεστιβάλ απείχε μόλις λίγα 24ωρα από την πρεμιέρα του, το ΝΑΖΑ ανακοινώθηκε ως προσθήκη της (αδιανόητα) τελευταίας στιγμής.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, Αλμπέρτο Μπαρμπέρα, παραδέχθηκε πως η ταινία ανακοινώθηκε αργά και προγραμματίστηκε προς το τέλος του φεστιβάλ, λόγω θέματος: «Θα σοκάρει κάποιους ανθρώπους. Δεν ήθελα να παιχτεί νωρίς και η πολιτική να γίνει το μόνο θέμα συζήτησης στο φεστιβάλ, επισκιάζοντας τις άλλες ταινίες», ομολογεί.

Μετάφραση: Τα στούντιο μας στέλνουν τους σταρς τους και τα οσκαρικά τους έργα και πραγματικά δεν θέλαμε να τους τσαντίσουμε κι άλλο παίζοντας ένα ντοκιμαντέρ για την γενοκτονία στη Γάζα όσο τα μεγάλα ονόματα είναι ακόμα στο κόκκινο χαλί. ΟΚ, έστω – τουλάχιστον η Βενετία, για δεύτερη σερί χρονιά, έχει προγραμματίσει (και βραβεύσει) μια ταινία που αφορά ευθέως και συγκεκριμένα τη γενοκτονία. Θλιβερό να λέμε μπράβο για τα δεδομένα, αλλά εκεί είμαστε.

(Θυμίζουμε πως πέρσι η σημαντικότερη ταινία του Διαγωνιστικού ήταν η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ της Κάουτερ Μπεν Χανία, που κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής, ενώ η σκηνοθέτρια της ταινίας φέτος κλήθηκε ως μέλος της φετινής επιτροπής.)

Το ΝΑΖΑ είναι, και σύμφωνα με την αρχική περιγραφή του, ένα ντοκιμαντέρ «γυρισμένο στις σκεπές του Τελ Αβίβ, και αποκαλύπτει με λεπτομερή τρόπο τα συστήματα πίσω από τις υπολογισμένες μαζικές εκτελέσεις παλαιστινίων πολιτών στη Γάζα από το Ισραήλ».

Είναι το νέο ντοκιμαντέρ από δύο από τα μέλη της κολεκτίβας που λίγα χρόνια νωρίτερα σκηνοθέτησε το Καμία Άλλη Γη, κερδίζοντας Όσκαρ Ντοκιμαντέρ και έχοντας προηγουμένως ξεσκεπάσει αρκετές συμπεριφορές και αλήθειες στον κινηματογραφικό χώρο. Το Καμιά Άλλη Γη, ένα ντοκιμαντέρ γυρισμένο πριν φυσικά την 7η Οκτωβρίου, δείχνει την συστηματική καταστροφή μιας ιστορικής περιοχής της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, από ισραηλινά στρατεύματα και εποίκους.

Ένα απλό και σαφές ντοκουμέντο επικοιστικής και συστημικής βίας που φυσικά και δεν είχε τίποτα να κάνει με την 7η Οκτωβρίου, το Καμιά Άλλη Γη ενόχλησε πολύ κατά την αρχική του εμφάνιση. Η ταινία τιμήθηκε με το βραβείο ντοκιμαντέρ στο φεστιβάλ Βερολίνου όπου έκανε πρεμιέρα τον Φεβρουάριο του ‘24, κάνοντας πολύ κόσμο στη Γερμανία – για να το θέσουμε κομψά – να χάσει τελείως το μυαλό του.

Το επίσημο δημοτικό σάιτ του Βερολίνου περιέγραψε την βραβευμένη ταινία ως έχουσα «αντισημιτικές τάσεις»(!) το οποίο φυσικά και απαντήθηκε με νομικές απειλές ως όφειλε προτού αποσυρθεί κακήν κακώς, ενώ μετά την τελετή λήξης σύσσωμο το πολιτικό φάσμα της Γερμανίας και του Βερολίνου κατέκριναν το φεστιβάλ. Εκκλήσεις για απόσυρση χρηματοδότησης, καταδίκη του γεγονότος ότι ακούστηκε «μόνο η μία πλευρά»(!), ενώ ο δήμαρχος του Βερολίνου δήλωσε πως «αναμένω μέτρα από τη διοίκηση».

Η τότε Υπουργός Πολιτισμού Κλαούντια Ροτ (και στέλεχος των Πρασίνων!) φάνηκε να χειροκροτά όταν απονεμήθηκε το βραβείο κι ύστερα το γραφείο τύπου της δήλωσε το αμίμητο: ότι «χειροκροτούσε μόνο τον ισραηλινό συν-σκηνοθέτη, κι όχι τον παλαιστίνιο».

Μέσα σε αυτό το κλίμα που εμάς ως πολίτες μας ζητούν να δεχτούμε ως κανονικότητα, το Καμία Άλλη Γη συνέχισε την πορεία του φτάνοντας μέχρι το Όσκαρ. Όμως αυτό που ποτέ δεν άλλαξε, ήταν ο τρόπος που οι θεσμοί συνέχισαν να φαίνονται ανήμποροι να υποστηρίξουν και προστατέψουν θεσμικά, αυτό που τα μέλη τους (ή ανεξάρτητες επιτροπές, στην περίπτωση ενός φεστιβάλ) αναδείκνυαν.

Όταν ας πούμε η ταινία κέρδισε Όσκαρ, ο εκ των σκηνοθετών Χαμντάν Μπαλάλ έγινε στόχος της ισραηλινής μηχανής. Τον Μάρτιο του ‘25 δέχθηκε επίθεση από εποίκους και απήχθη από τον ισραηλινό στρατό, ενώ τον Φεβρουάριο του ‘26 καταγράφηκε νέα επίθεση εναντίον του κατά την οποία τραυματίστηκε ο αδερφός του.

Όταν ο Μπαλάλ απήχθη, η Ακαδημία έβγαλε μια θρασύδειλη και γενικόλογο δήλωση όπου δεν αναφερόταν ούτε ο Μπαλάλ, ούτε το (μόλις πριν 3 βδομάδες βραβευμένο με Όσκαρ) Καμία Άλλη Γη, παρά υπήρχε η φράση πως «η Ακαδημία εκπροσωπεί σχεδόν 11.000 μέλη σε όλο τον κόσμο, με πολλές διαφορετικές απόψεις». Σωστά, ποτέ δεν ξέρεις ποια μπορεί να είναι η άποψη κάποιων μελών για το ενδεχόμενο της ξυλοκόπησης και απαγωγής κάποιου οσκαρικά βραβευμένου συναδέλφου τους!

ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΤΟΥ ΝΑΖΑ

 

 

 

Δύο από τα μέλη της κολεκτίβας του Καμία Άλλη Γη (τα δύο άτομα από το Ισραήλ, δηλαδή ο Γιούβαλ Άμπραχαμ κι η Ρέιτσελ Σορ) επιστρέφουν με νέο ντοκιμαντέρ φέτος, το οποίο πλέον ασχολείται ευθέως με την εξελισσόμενη γενοκτονία. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ από τη Βενετία, όπου η ταινία προβλήθηκε προκαλώντας ένα κυριολεκτικά 25λεπτο standing ovation, το ΝΑΖΑ καταγράφει συνομιλίες-ομολογίες από ισραηλινούς στρατιώτες σε σκεπές του Τελ Αβίβ, καθώς μέλη του ισραηλινού στρατιωτικού μηχανισμού εξηγούν αναλυτικά τους τρόπους με τους οποίους συντελείται η μαζική εκκαθάριση στη Γάζα.

«Οι συνεντεύξεις πραγματοποιούνται τη νύχτα», περιγράφει το περιοδικό SCREEN. «Το σκηνικό αποτελείται από δύο αντικριστές καρέκλες ή, κάποιες φορές, απλώς από το χαμηλό στηθαίο γύρω από την επίπεδη ταράτσα ενός από τα κτίρια του κέντρου του Τελ Αβίβ. Μια λεζάντα μάς πληροφορεί ότι συνολικά 24 στελέχη του IDF έδωσαν συνεντεύξεις. Όλοι έχουν εμπλακεί “στην παρακολούθηση και τις δολοφονίες αμάχων στη Γάζα”. Μια αρχική λεζάντα μάς ενημερώνει ότι η εμφάνιση και οι φωνές όλων των συνεντευξιαζόμενων έχουν “υποστεί ψηφιακή επεξεργασία”, ώστε να αποκρυφθεί η ταυτότητά τους. Ανάμεσα σε αυτά τα αποσπάσματα, μας δίνονται στιγμιότυπα από τα μοντερνιστικά διαμερίσματα της πόλης, όπου οι κάτοικοι (τα πρόσωπά τους είναι πάντοτε κρυμμένα) συνεχίζουν την καθημερινότητά τους, ενώ ειδήσεις τρεμοπαίζουν στις οθόνες δεκάδων τηλεοράσεων».

Στο Film Verdict διαβάζουμε πως «ορισμένοι από τους άνδρες που προγραμματίζουν τις αεροπορικές επιθέσεις στη Γάζα και την καταστροφή κατοικιών μοιάζουν να μην αντιλαμβάνονται καν τη μαζική δολοφονία που προκαλούν. Ένας μάλιστα παρομοιάζει τον πόλεμο με drones με βιντεοπαιχνίδι και λέει ότι οι ελεύθεροι σκοπευτές τους διασκέδαζαν σκοτώνοντας Παλαιστινίους που έτρεχαν να διασχίσουν μια εκτεθειμένη κοιλάδα όταν έφταναν φορτία με τρόφιμα. Άλλοι, όμως, επιδίδονται περισσότερο σε έναν εσωτερικό απολογισμό. Όταν ερωτάται γιατί συμμετείχε σε μια γενοκτονία, ένας από αυτούς παραδέχεται: “επειδή το θέλαμε”».

Σε μια σοκαριστική καταγραφή στιγμιοτύπων και αναφορών στο Vulture, διαβάζουμε πώς: «Ένας αξιωματικός θυμάται ότι ανατίναξαν ένα κτίριο στο οποίο βρίσκονταν 500 άνθρωποι, προκειμένου να εξοντώσουν έναν και μόνο στόχο. Παραδέχονται ότι εξάλειφαν εν γνώσει τους ολόκληρες γειτονιές, έχοντας πλήρη επίγνωση του καταστροφικού ανθρώπινου κόστους. Δεν επρόκειτο για μεμονωμένες περιπτώσεις, ούτε για ατυχήματα, ούτε για απομονωμένα περιστατικά. Οι δολοφονίες αποτελούσαν, και πάλι, μέρος ενός συστήματος».

Το Vulture συνεχίζει αναλύοντας το ρόλο της τεχνητής νοημοσύνης εντός του γενοκτονικού στρατιωτικού συστήματος: «Οι αξιωματικοί μιλούν για τη χρήση προγνωστικής τεχνητής νοημοσύνης προκειμένου να προσδιορίσουν ποιος μπορεί να είναι μέλος της Χαμάς, με βάση παρόμοια μοτίβα συμπεριφοράς, και στη συνέχεια για την επανειλημμένη δολοφονία αθώων ανθρώπων. “Δεν υπάρχουν πολλοί στρατιωτικοί στόχοι στη Γάζα, υπάρχουν όμως χιλιάδες σπίτια”, λέει ένας από τους συνεντευξιαζόμενους, επισημαίνοντας ότι ήταν πολύ ευκολότερο να βομβαρδίζουν τα σπίτια ανθρώπων, εξοντώνοντας συστηματικά ολόκληρες τις οικογένειές τους, αλλά αστοχώντας στους πραγματικούς στόχους».

«“Ήταν σαν βιντεοπαιχνίδι”, λέει ένας άλλος. “Όλα γίνονταν από απόσταση.” (Κατά την εκπαίδευσή τους, τους είχαν δείξει την ταινία Eye in the Sky, με τον Άαρον Πολ και την Έλεν Μίρεν.) Ένας από τους άνδρες, απίστευτα, λέει στον Άμπραχαμ ότι υπάρχουν όλων των ειδών άλλα πράγματα για τα οποία δεν μπορεί να μιλήσει. Με άλλα λόγια, οι φρικτές αποκαλύψεις της ταινίας είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου».

«Ένας άνδρας θυμάται να παρακολουθεί ελεύθερους σκοπευτές να σκοτώνουν Παλαιστινίους που περίμεναν στην ουρά για τρόφιμα, αφού το Ισραήλ είχε εμποδίσει την είσοδο προμηθειών στον Βορρά, ως μέσο για να ωθήσει τον πληθυσμό προς τον Νότο. Ένας από τους συνεντευξιαζόμενους λέει ότι βομβάρδιζε μικρά αγόρια και στη συνέχεια παρακολουθούσε σκυλιά να τρέφονται από τα σώματά τους. Ένας άλλος άνδρας μιλά για ένα ταξίδι στην Πολωνία όταν ήταν παιδί, όπου έμαθε για το Ολοκαύτωμα και κατανόησε ότι οι Ναζί ήταν η απόλυτη ενσάρκωση του κακού».

«”Εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι Ναζί ήταν κακοί”, λέει. “Τι σημαίνει αυτό για μένα;”», καταλήγει το κείμενο.

Στο ανατριχιαστικό review του Τζέι Γουάισμπεργκ για το Variety, αναφέρεται πως: «Για όσους εξακολουθούν να μην είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν τη λέξη “γενοκτονία” στο πλαίσιο της Παλαιστίνης, το NAZA καθιστά σαφές ότι η ισραηλινή κυβέρνηση θεωρεί πως δεν υπάρχουν αθώοι στη Γάζα, γι’ αυτό και οι ελεύθεροι σκοπευτές μπορούν τόσο αδιάφορα να σκοτώνουν πεινασμένους ανθρώπους που περιμένουν στα σημεία διανομής τροφίμων».

«Όμως η γενοκτονία δεν αφορά μόνο την εξόντωση ανθρώπινων ζωών. Αφορά και τη σκόπιμη καταστροφή περιουσιών, ώστε να συγκαλυφθεί η εθνοκάθαρση και να διασφαλιστεί ότι κανείς από τον πληθυσμό που εξοντώθηκε δεν θα επιστρέψει. Παρά τις επίσημες ισραηλινές διαψεύσεις, και αυτό αποκαλύπτεται, καθώς άνθρωποι που βρίσκονταν στο πεδίο μιλούν για την προσχεδιασμένη ισοπέδωση κάθε κατασκευής που θα μπορούσε να φιλοξενήσει ανθρώπινη ζωή».

Τονίζοντας πως: «Ο Άμπραχαμ και η Σορ παρεμβάλλουν αυτές τις ανατριχιαστικές μαρτυρίες με πλάνα από τις ταράτσες, με θέα στον νυχτερινό ορίζοντα του Τελ Αβίβ. Χωρίς να βλέπουμε πρόσωπα, διακρίνουμε ανθρώπους στα διαμερίσματά τους να παρακολουθούν τηλεόραση, να ετοιμάζουν φαγητό, να πηγαίνουν για ύπνο. Το εύρημα προσφέρει στον θεατή μια στιγμιαία ανάσα πριν από την επόμενη οδυνηρή περιγραφή, αλλά ταυτόχρονα λειτουργεί ως σχόλιο πάνω στο μεγάλο ποσοστό των Ισραηλινών που επίσης “εμπιστεύονται το σύστημα”».

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΜΑΣ

 

 

Η προβολή της ταινίας στη Βενετία έχει ανοίξει μεγάλες συζητήσεις γύρω από τη θέση που της ταινίας και των δημιουργών της: Ένα φιλμ-αρχείο στο οποίο ισραηλινοί του IDF, με καλυμμένο το πρόσωπο και την ταυτότητά τους, παραδέχονται ένα απλά απειροελάχιστο ποσοστό των όσων στην πραγματικότητα δεν χρειάζονται απαραίτητα ομολογία: Τα έχουμε δει σε λάιβ μετάδοση από τα σόσιαλ μας εδώ και 3 χρόνια.

Ταυτόχρονα όμως, εντός του Ισραήλ δεν άργησε να γίνει χαλασμός από τις αντιδράσεις. Ο υπουργός πολιτισμού της χώρας απείλησε πως θα αναζητήσει τρόπο να αφαιρεθεί η υπηκοότητα από τους Άμπραχαμ και Σορ, επαναλαμβάνοντας μια φράση-κλειδί των γενικότερων αντιδράσεων, που λέει πολλά: «Προδοσία της χώρας». Το γενικό ρεφρέν είναι, «πώς τολμούν αυτοί οι δύο και βγάζουν στη φόρα για να δει όλος ο κόσμος».

Ο Νετανιάχου δηλώνει πως «πολεμάμε την παγκόσμια υποκίνηση του αντισημιτισμού και όταν έρχεται από το εσωτερικό είναι απαράδεκτο. Τώρα δύο ισραηλινοί σκηνοθέτες απεικονίζουν τον IDF σαν εγκληματίες πολέμου και κερδίζουν χειροκρότημα στο φεστιβάλ Βενετίας». Το αφεντικό του στρατού χαρακτήρισε την ταινία «επίθεση στο κράτος του Ισραήλ», ενώ ο “κεντρώος” αντίπαλος του Νετανιάχου ξεκίνησε μιλώντας για τον «δίκαιο πόλεμο» του IDF.

Είναι ωστόσο εμφανές πως αυτή η μάλλον σοκαρισμένη αντίδραση σύσσωμου του πολιτικού συστήματος του Ισραήλ κρύβει κι έναν πανικό: Αν το NAZA είναι απλώς η αρχή για τους αμέτρητους στρατιώτες που έχουν κάτι να ομολογήσουν – πιθανώς όσο ακόμα μπορούν να το κάνουν έχοντας την πολυτέλεια να κρύβουν το πρόσωπο και την ταυτότητά τους;

Στη Haaretz μέσα σε ένα “ψύχραιμο” ναι-μεν-αλλά κείμενο, ο δημοσιογράφος αναφέρει σε ένα σημείο ξεκάθαρα: «Γνωρίζω προσωπικά κάποιες από τις αφηγήσεις της ταινίας: αθώοι πολίτες της Γάζας που εκτελέστηκαν επειδή πέρασαν μια γραμμή που δε θα μπορούσαν να γνωρίζουν πως υπάρχει, πεινασμένοι πολίτες της Γάζας εκτελέστηκαν αφότου πήγαν στα θεσμοθετημένα από το Ισραήλ κέντρα σίτισης». Σε χθεσινή του τηλεοπτική συνέντευξη, ο Αμπραχάμ είπε ξεκάθαρα πως «πολλοί από αυτούς τους στρατιώτες περίμεναν έναν δημοσιογράφο να τους ζητήσει να μιλήσουν για τη Γάζα».

Στην τελετή λήξης του φεστιβάλ Βενετίας, το ΝΑΖΑ τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής, πρόεδρος της οποίας ήταν η Μάγκι Τζίλενχαλ. Η Τζίλενχαλ, που είναι εβραϊκής καταγωγής, υπογράμμισε κι εκείνη το πώς η ταινία αυτή αφορά συστήματα σημειώνοντας πως της θύμισε και τη Ζώνη Ενδιαφέροντος του –executive producer του ΝΑΖΑ– Τζόναθαν Γκλέιζερ.

 

 

Κατά την απονομή του βραβείου, ο Αμπραχάμ ξεκαθάρισε:

«Αυτή η αλήθεια έχει καταγραφεί κι είναι γνωστή από την πρώτη στιγμή, χάρη σε παλαιστίνιους δημοσιογράφους. Περισσότεροι από 200 εξ αυτών σκοτώθηκαν, από το Ισραήλ, στη Γάζα. Οι φωνές τους αποσιωπήθηκαν». Στη συνέχεια εξέφρασε την πεποίθησή του πως οι πολίτες του Ισραήλ πρέπει να δουν αυτή την ταινία: «Είναι η χώρα μας που κάνει αυτά τα εγκλήματα». Αλλά και οι Ευρωπαίοι να την δούν – «ειδικά εδώ στην Ιταλία, γιατί η δική σας κυβέρνηση, κι η κυβέρνηση της Γερμανίας, μπλοκάρουν πίεση προς το Ισραήλ να σταματήσει, κι οι αμερικάνοι να το δουν, γιατί αυτή η χώρα χρηματοδοτεί πολλά από αυτά που συμβαίνουν».

Οι αντιδράσεις που ξεσηκώνει η ταινία σίγουρα πάντως δε θα σταματήσουν σύντομα, ενώ η κυκλοφορία της θα είναι άμεση – στην Ελλάδα κυκλοφορεί 1η Οκτωβρίου. Μέχρι τότε, είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως στη Γάζα τίποτα δεν έχει σταματήσει. «Από τη μέρα που ξεκίνησε το φεστιβάλ, το Ισραήλ έχει σκοτώσει τουλάχιστον 6 παιδιά στην Παλαιστίνη», είπε κι ο Αμπραχάμ κατά την ομιλία του στην τελετή λήξης.

«6 ΝΑΖΑ», όπως θα έλεγε κάποιος εκτελεστής, με κρυμμένο το πρόσωπό του από την κάμερα.

Πηγή: news247.gr