ΛΙΝΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΓΛΟΥ

Η Πόπη είχε όνομα, είχε σπίτι, ανθρώπους που την αγαπούσαν και άλλα ζώαμε τα οποία μοιραζόταν την καθημερινότητά της. Δεν ήταν ένας αριθμός σε μια κτηνοτροφική μονάδα ούτε ένα ζώο που προοριζόταν για σφαγή. Ήταν μέλος της οικογένειας της Άννας Ξενοπούλου, που την είχε μεγαλώσει από τότε που ήταν ακόμη μωρό.

Κι όμως, η ιστορία της είχε τραγική κατάληξη.

Η Πόπη εξαφανίστηκε από την οικογενειακή φάρμα στον Τύρναβο και όσα ακολούθησαν συνθέτουν μια υπόθεση που προκαλεί οργή, θλίψη και πολλά ερωτήματα. Όχι μόνο για την τύχη ενός ζώου, αλλά και για τη βία που μπορεί να ασκηθεί σε ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα, ακόμη και από ανθρώπους που φαινομενικά δεν στερούνται τίποτα.

Η Άννα Ξενοπούλου περιγράφει το χρονικό της εξαφάνισης, την προσπάθειά της να πάρει πίσω την Πόπη και τα ευρήματα που εντοπίστηκαν έπειτα από πληροφορία που έφτασε στην ίδια.

Μια ανοιχτή πόρτα και ένα ζώο που έλειπε

Όλα ξεκίνησαν όταν η οικογένεια διαπίστωσε ότι η πόρτα της φάρμας ήταν ανοιχτή και τα ζώα είχαν βγει έξω, όμως η Πόπη έλειπε.

Η προβατίνα ήταν εξαιρετικά φιλική με τους ανθρώπους, καθώς είχε μεγαλώσει από μικρή μέσα σε ένα περιβάλλον αγάπης και φροντίδας. Δεν φοβόταν την ανθρώπινη παρουσία και είχε μάθει να εμπιστεύεται εκείνους που την πλησίαζαν. Για την οικογένεια της Άννας δεν ήταν ένα παραγωγικό ζώο, ούτε ένα ζώο που προοριζόταν κάποια στιγμή για σφαγή. Ήταν η Πόπη τους.

Σύμφωνα με την Άννα Ξενοπούλου, σύντομα έφτασαν σε εκείνη πληροφορίες για το ποιος ενδεχομένως ευθυνόταν για την εξαφάνιση. Η ίδια επέλεξε να αναζητήσει το ζώο χωρίς αντιπαραθέσεις και εντάσεις. Όπως περιγράφει, ήδη από την επόμενη ημέρα επικοινώνησε με έναν από τους τέσσερις νεαρούς άνδρες, ηλικίας περίπου 23-24 ετών, οι οποίοι πιθανόν εμπλέκονται στην υπόθεση.

Του ζήτησε με ηρεμία να της επιστρέψει την Πόπη, διαβεβαιώνοντάς τον ότι, εφόσον το ζώο επέστρεφε, δεν επιθυμούσε να δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα. Εκείνος αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι είχε την Πόπη ή ότι γνώριζε πού βρισκόταν.

Η πληροφορία που οδήγησε σε πηγάδι σε ιδιόκτητο χώρο

Η αναζήτηση συνεχίστηκε, μέχρι που ένα τηλεφώνημα έδωσε στην Άννα μια πληροφορία για το πού θα μπορούσε να βρίσκεται ό,τι είχε απομείνει από την Πόπη. Η ίδια μετέβη στο σημείο συνοδευόμενη από αστυνομικούς.

Σε ένα πηγάδι, μέσα στον ιδιόκτητο χώρο του άντρα που είχε μιλήσει στο τηλέφωνο την προηγούμενη ημέρα ζητώντας του ήρεμα να δώσει το ζώο της πίσω, εντοπίστηκε μια προβιά και ήταν εκείνη της Πόπης. Σύμφωνα με την περιγραφή της, η προβιά ήταν καλυμμένη με παλέτες και ξύλα, ενώ κάτω από αυτήν βρέθηκαν οστά και ένα κρανίο σκύλου.

Η Άννα Ξενοπούλου εκφράζει την εκτίμηση ότι η Πόπη ενδέχεται να σφαγιάστηκε αφού η εξαφάνισή της είχε ήδη πάρει δημοσιότητα. Όπως εξηγεί, το γεγονός ότι η υπόθεση αναδείχθηκε ακόμη και σε τηλεοπτικά κανάλια πιθανόν να προκάλεσε φόβο σε όσους είχαν πάρει το ζώο, οδηγώντας τους στην απόφαση να τη θανατώσουν.

Τα ευρήματα αποτελούν αντικείμενο της αστυνομικής διερεύνησης. Η προέλευση των οστών, οι ακριβείς συνθήκες θανάτου και η ενδεχόμενη εμπλοκή συγκεκριμένων προσώπων είναι ζητήματα που μένει να αποσαφηνιστούν από τις αρμόδιες αρχές.

Η βία απέναντι στα ζώα δεν έχει κοινωνική τάξη

Ένα ακόμη στοιχείο αφορά την κοινωνική ταυτότητα των προσώπων που εμπλέκονται. Πρόκειται για νεαρούς άνδρες που προέρχονται από εύπορες οικογένειες, με κοινωνική άνεση και σπουδές, και όχι για ανθρώπους που ανήκουν σε οικονομικά ευάλωτες ομάδες, όπως είχε αρχικά ακουστεί.

Η βία απέναντι στα ζώα δεν έχει συγκεκριμένη κοινωνική τάξη, καταγωγή ή μορφωτικό επίπεδο. Η οικονομική ευμάρεια και οι πανεπιστημιακές σπουδές δεν συνεπάγονται αυτομάτως ενσυναίσθηση, όπως και η φτώχεια δεν αποτελεί ένδειξη βίαιης συμπεριφοράς.

Η εκπαίδευση, άλλωστε, δεν περιορίζεται στην απόκτηση γνώσεων και τίτλων. Αφορά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας απέναντι στους άλλους, ιδιαίτερα απέναντι σε εκείνους που δεν έχουν τη δυνατότητα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Ασφαλώς, οι καταγγελίες για την εμπλοκή συγκεκριμένων προσώπων πρέπει να διερευνηθούν και η απόδοση ποινικών ευθυνών ανήκει αποκλειστικά στη δικαιοσύνη.

Όταν η εξουσία πάνω στον αδύναμο γίνεται βία

Πώς φτάνει ένας άνθρωπος να ασκεί βία σε ένα ανυπεράσπιστο ζώο; Και τι είναι αυτό που μπορεί να τον κάνει να θεωρεί μια τέτοια πράξη αποδεκτή;

Οι αντιλήψεις μας για τα ζώα διαμορφώνονται μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο και στην κοινωνία. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου τα ζώα αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα, ως μέσα διασκέδασης ή ως πλάσματα πάνω στα οποία ο άνθρωπος μπορεί να ασκεί ανεξέλεγκτη εξουσία, υπάρχει ο κίνδυνος να εσωτερικεύσει αυτή τη νοοτροπία.

Η κακοποίηση ενός ζώου δεν είναι πάντοτε αποτέλεσμα θυμού ή μιας στιγμιαίας αντίδρασης. Σε ορισμένες περιπτώσεις συνδέεται με την ανάγκη επιβολής, τον έλεγχο ή την αναζήτηση ευχαρίστησης μέσα από την πρόκληση πόνου.

Δεν γνωρίζουμε ποια ήταν τα κίνητρα όσων ευθύνονται για την τύχη της Πόπης. Ούτε μπορούμε να αποδώσουμε ψυχολογικά χαρακτηριστικά σε συγκεκριμένα πρόσωπα χωρίς στοιχεία. Μπορούμε, ωστόσο, να αναγνωρίσουμε ότι η σκόπιμη βία απέναντι σε ένα ανυπεράσπιστο ζώο αποτελεί σοβαρό κοινωνικό ζήτημα.

Ένα ζώο δεν μπορεί να καταγγείλει τον κακοποιητή του, δεν μπορεί να διεκδικήσει δικαιοσύνη, να περιγράψει όσα υπέστη ή να υπερασπιστεί τον εαυτό του με τους τρόπους που διαθέτει ο άνθρωπος. Ακριβώς γι’ αυτό η ευθύνη της κοινωνίας είναι μεγαλύτερη.

Και όταν τέτοιες πράξεις αντιμετωπίζονται ως νεανικές απερισκεψίες, ως αστεία ή ως γεγονότα που δεν αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή, δημιουργείται ένα επικίνδυνο περιβάλλον ανοχής.

Η φιλοζωία δεν μπορεί να περιορίζεται στους σκύλους και στις γάτες

Η υπόθεση της Πόπης μάς υποχρεώνει να αναρωτηθούμε τι εννοούμε τελικά όταν μιλάμε για φιλοζωία. Είναι η αγάπη για τα ζώα που ζουν στο σπίτι μας; Είναι η προστασία των αδέσποτων; Ή είναι μια ευρύτερη στάση σεβασμού απέναντι σε κάθε έμβιο ον;

Δεν χρειάζεται όλοι οι άνθρωποι να έχουν τις ίδιες διατροφικές επιλογές ή την ίδια φιλοσοφική προσέγγιση για τη σχέση ανθρώπου και ζώων. Πρέπει όμως να συμφωνήσουμε όλοι ότι κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε αυθαίρετη βία και περιττό πόνο.

Η προστασία των ζώων δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από το πόσο χαριτωμένα είναι, πόσο κοντά ζουν στον άνθρωπο ή πόσο εύκολα μπορούμε να ταυτιστούμε μαζί τους. Αν θέλουμε να μιλάμε για μια κοινωνία με ενσυναίσθηση, οφείλουμε να διευρύνουμε τον κύκλο της πέρα από τα ζώα που έχουμε επιλέξει να αγαπάμε.

Κάθε ψυχή αξίζει δικαίωση

Η αστυνομική έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη και μένει να διαπιστωθεί ποιοι ευθύνονται για όσα συνέβησαν και ποιες θα είναι οι συνέπειες που θα αντιμετωπίσουν.

Για την Άννα Ξενοπούλου, όμως, η υπόθεση δεν αφορά μόνο τη δική της απώλεια.

Ζητά από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους να μιλήσουν για την Πόπη, να μη μείνει η ιστορία της στη σιωπή και να μη χαθεί ανάμεσα στις δεκάδες ειδήσεις κακοποίησης ζώων που βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας. Γιατί κάθε ψυχή αξίζει δικαίωση.

Η δικαιοσύνη για την Πόπη δεν αφορά μόνο την τιμωρία όσων αποδειχθεί ότι ευθύνονται. Αφορά και το μήνυμα που θα στείλει η κοινωνία απέναντι σε μια τέτοια πράξη. Ότι η ζωή ενός ζώου δεν είναι αναλώσιμη και ότι η κακοποίησή του δεν αποτελεί μια ασήμαντη υπόθεση που μπορεί να ξεχαστεί μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Η Πόπη δεν θα επιστρέψει στην οικογένεια που τη μεγάλωσε, δεν θα ξαναβρεθεί με τα υπόλοιπα ζώα της φάρμας και δεν θα πλησιάσει ξανά με την εμπιστοσύνη που είχε μάθει να δείχνει στους ανθρώπους.

Η ιστορία της, όμως, μπορεί να μας αναγκάσει να αναμετρηθούμε με τις αντιφάσεις μας, με την ανοχή μας απέναντι στη βία και με την ευκολία με την οποία υποτιμούμε τη ζωή ενός ζώου επειδή δεν ανήκει σε εκείνα που συνηθίζουμε να αποκαλούμε κατοικίδια.

Πηγή: koutipandoras.gr