ΛΙΝΑ ΚΑΜΠΟΥΡΟΓΛΟΥ

Η Πόπη είχε όνομα, είχε σπίτι, ανθρώπους που την αγαπούσαν και άλλα ζώαμε τα οποία μοιραζόταν την καθημερινότητά της. Δεν ήταν ένας αριθμός σε μια κτηνοτροφική μονάδα ούτε ένα ζώο που προοριζόταν για σφαγή. Ήταν μέλος της οικογένειας της Άννας Ξενοπούλου, που την είχε μεγαλώσει από τότε που ήταν ακόμη μωρό.

Κι όμως, η ιστορία της είχε τραγική κατάληξη.

Η Πόπη εξαφανίστηκε από την οικογενειακή φάρμα στον Τύρναβο και όσα ακολούθησαν συνθέτουν μια υπόθεση που προκαλεί οργή, θλίψη και πολλά ερωτήματα. Όχι μόνο για την τύχη ενός ζώου, αλλά και για τη βία που μπορεί να ασκηθεί σε ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα, ακόμη και από ανθρώπους που φαινομενικά δεν στερούνται τίποτα.

Η Άννα Ξενοπούλου περιγράφει το χρονικό της εξαφάνισης, την προσπάθειά της να πάρει πίσω την Πόπη και τα ευρήματα που εντοπίστηκαν έπειτα από πληροφορία που έφτασε στην ίδια.

Μια ανοιχτή πόρτα και ένα ζώο που έλειπε

Όλα ξεκίνησαν όταν η οικογένεια διαπίστωσε ότι η πόρτα της φάρμας ήταν ανοιχτή και τα ζώα είχαν βγει έξω, όμως η Πόπη έλειπε.

Η προβατίνα ήταν εξαιρετικά φιλική με τους ανθρώπους, καθώς είχε μεγαλώσει από μικρή μέσα σε ένα περιβάλλον αγάπης και φροντίδας. Δεν φοβόταν την ανθρώπινη παρουσία και είχε μάθει να εμπιστεύεται εκείνους που την πλησίαζαν. Για την οικογένεια της Άννας δεν ήταν ένα παραγωγικό ζώο, ούτε ένα ζώο που προοριζόταν κάποια στιγμή για σφαγή. Ήταν η Πόπη τους.

Σύμφωνα με την Άννα Ξενοπούλου, σύντομα έφτασαν σε εκείνη πληροφορίες για το ποιος ενδεχομένως ευθυνόταν για την εξαφάνιση. Η ίδια επέλεξε να αναζητήσει το ζώο χωρίς αντιπαραθέσεις και εντάσεις. Όπως περιγράφει, ήδη από την επόμενη ημέρα επικοινώνησε με έναν από τους τέσσερις νεαρούς άνδρες, ηλικίας περίπου 23-24 ετών, οι οποίοι πιθανόν εμπλέκονται στην υπόθεση.

Του ζήτησε με ηρεμία να της επιστρέψει την Πόπη, διαβεβαιώνοντάς τον ότι, εφόσον το ζώο επέστρεφε, δεν επιθυμούσε να δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα. Εκείνος αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι είχε την Πόπη ή ότι γνώριζε πού βρισκόταν.

Η πληροφορία που οδήγησε σε πηγάδι σε ιδιόκτητο χώρο

Η αναζήτηση συνεχίστηκε, μέχρι που ένα τηλεφώνημα έδωσε στην Άννα μια πληροφορία για το πού θα μπορούσε να βρίσκεται ό,τι είχε απομείνει από την Πόπη. Η ίδια μετέβη στο σημείο συνοδευόμενη από αστυνομικούς.

Σε ένα πηγάδι, μέσα στον ιδιόκτητο χώρο του άντρα που είχε μιλήσει στο τηλέφωνο την προηγούμενη ημέρα ζητώντας του ήρεμα να δώσει το ζώο της πίσω, εντοπίστηκε μια προβιά και ήταν εκείνη της Πόπης. Σύμφωνα με την περιγραφή της, η προβιά ήταν καλυμμένη με παλέτες και ξύλα, ενώ κάτω από αυτήν βρέθηκαν οστά και ένα κρανίο σκύλου.

Η Άννα Ξενοπούλου εκφράζει την εκτίμηση ότι η Πόπη ενδέχεται να σφαγιάστηκε αφού η εξαφάνισή της είχε ήδη πάρει δημοσιότητα. Όπως εξηγεί, το γεγονός ότι η υπόθεση αναδείχθηκε ακόμη και σε τηλεοπτικά κανάλια πιθανόν να προκάλεσε φόβο σε όσους είχαν πάρει το ζώο, οδηγώντας τους στην απόφαση να τη θανατώσουν.

Τα ευρήματα αποτελούν αντικείμενο της αστυνομικής διερεύνησης. Η προέλευση των οστών, οι ακριβείς συνθήκες θανάτου και η ενδεχόμενη εμπλοκή συγκεκριμένων προσώπων είναι ζητήματα που μένει να αποσαφηνιστούν από τις αρμόδιες αρχές.

Η βία απέναντι στα ζώα δεν έχει κοινωνική τάξη

Ένα ακόμη στοιχείο αφορά την κοινωνική ταυτότητα των προσώπων που εμπλέκονται. Πρόκειται για νεαρούς άνδρες που προέρχονται από εύπορες οικογένειες, με κοινωνική άνεση και σπουδές, και όχι για ανθρώπους που ανήκουν σε οικονομικά ευάλωτες ομάδες, όπως είχε αρχικά ακουστεί.

Η βία απέναντι στα ζώα δεν έχει συγκεκριμένη κοινωνική τάξη, καταγωγή ή μορφωτικό επίπεδο. Η οικονομική ευμάρεια και οι πανεπιστημιακές σπουδές δεν συνεπάγονται αυτομάτως ενσυναίσθηση, όπως και η φτώχεια δεν αποτελεί ένδειξη βίαιης συμπεριφοράς.

Η εκπαίδευση, άλλωστε, δεν περιορίζεται στην απόκτηση γνώσεων και τίτλων. Αφορά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας απέναντι στους άλλους, ιδιαίτερα απέναντι σε εκείνους που δεν έχουν τη δυνατότητα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Ασφαλώς, οι καταγγελίες για την εμπλοκή συγκεκριμένων προσώπων πρέπει να διερευνηθούν και η απόδοση ποινικών ευθυνών ανήκει αποκλειστικά στη δικαιοσύνη.

Όταν η εξουσία πάνω στον αδύναμο γίνεται βία

Πώς φτάνει ένας άνθρωπος να ασκεί βία σε ένα ανυπεράσπιστο ζώο; Και τι είναι αυτό που μπορεί να τον κάνει να θεωρεί μια τέτοια πράξη αποδεκτή;

Οι αντιλήψεις μας για τα ζώα διαμορφώνονται μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο και στην κοινωνία. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου τα ζώα αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα, ως μέσα διασκέδασης ή ως πλάσματα πάνω στα οποία ο άνθρωπος μπορεί να ασκεί ανεξέλεγκτη εξουσία, υπάρχει ο κίνδυνος να εσωτερικεύσει αυτή τη νοοτροπία.

Η κακοποίηση ενός ζώου δεν είναι πάντοτε αποτέλεσμα θυμού ή μιας στιγμιαίας αντίδρασης. Σε ορισμένες περιπτώσεις συνδέεται με την ανάγκη επιβολής, τον έλεγχο ή την αναζήτηση ευχαρίστησης μέσα από την πρόκληση πόνου.

Δεν γνωρίζουμε ποια ήταν τα κίνητρα όσων ευθύνονται για την τύχη της Πόπης. Ούτε μπορούμε να αποδώσουμε ψυχολογικά χαρακτηριστικά σε συγκεκριμένα πρόσωπα χωρίς στοιχεία. Μπορούμε, ωστόσο, να αναγνωρίσουμε ότι η σκόπιμη βία απέναντι σε ένα ανυπεράσπιστο ζώο αποτελεί σοβαρό κοινωνικό ζήτημα.

Ένα ζώο δεν μπορεί να καταγγείλει τον κακοποιητή του, δεν μπορεί να διεκδικήσει δικαιοσύνη, να περιγράψει όσα υπέστη ή να υπερασπιστεί τον εαυτό του με τους τρόπους που διαθέτει ο άνθρωπος. Ακριβώς γι’ αυτό η ευθύνη της κοινωνίας είναι μεγαλύτερη.

Και όταν τέτοιες πράξεις αντιμετωπίζονται ως νεανικές απερισκεψίες, ως αστεία ή ως γεγονότα που δεν αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή, δημιουργείται ένα επικίνδυνο περιβάλλον ανοχής.

Η φιλοζωία δεν μπορεί να περιορίζεται στους σκύλους και στις γάτες

Η υπόθεση της Πόπης μάς υποχρεώνει να αναρωτηθούμε τι εννοούμε τελικά όταν μιλάμε για φιλοζωία. Είναι η αγάπη για τα ζώα που ζουν στο σπίτι μας; Είναι η προστασία των αδέσποτων; Ή είναι μια ευρύτερη στάση σεβασμού απέναντι σε κάθε έμβιο ον;

Δεν χρειάζεται όλοι οι άνθρωποι να έχουν τις ίδιες διατροφικές επιλογές ή την ίδια φιλοσοφική προσέγγιση για τη σχέση ανθρώπου και ζώων. Πρέπει όμως να συμφωνήσουμε όλοι ότι κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε αυθαίρετη βία και περιττό πόνο.

Η προστασία των ζώων δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από το πόσο χαριτωμένα είναι, πόσο κοντά ζουν στον άνθρωπο ή πόσο εύκολα μπορούμε να ταυτιστούμε μαζί τους. Αν θέλουμε να μιλάμε για μια κοινωνία με ενσυναίσθηση, οφείλουμε να διευρύνουμε τον κύκλο της πέρα από τα ζώα που έχουμε επιλέξει να αγαπάμε.

Κάθε ψυχή αξίζει δικαίωση

Η αστυνομική έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη και μένει να διαπιστωθεί ποιοι ευθύνονται για όσα συνέβησαν και ποιες θα είναι οι συνέπειες που θα αντιμετωπίσουν.

Για την Άννα Ξενοπούλου, όμως, η υπόθεση δεν αφορά μόνο τη δική της απώλεια.

Ζητά από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους να μιλήσουν για την Πόπη, να μη μείνει η ιστορία της στη σιωπή και να μη χαθεί ανάμεσα στις δεκάδες ειδήσεις κακοποίησης ζώων που βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας. Γιατί κάθε ψυχή αξίζει δικαίωση.

Η δικαιοσύνη για την Πόπη δεν αφορά μόνο την τιμωρία όσων αποδειχθεί ότι ευθύνονται. Αφορά και το μήνυμα που θα στείλει η κοινωνία απέναντι σε μια τέτοια πράξη. Ότι η ζωή ενός ζώου δεν είναι αναλώσιμη και ότι η κακοποίησή του δεν αποτελεί μια ασήμαντη υπόθεση που μπορεί να ξεχαστεί μόλις σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Η Πόπη δεν θα επιστρέψει στην οικογένεια που τη μεγάλωσε, δεν θα ξαναβρεθεί με τα υπόλοιπα ζώα της φάρμας και δεν θα πλησιάσει ξανά με την εμπιστοσύνη που είχε μάθει να δείχνει στους ανθρώπους.

Η ιστορία της, όμως, μπορεί να μας αναγκάσει να αναμετρηθούμε με τις αντιφάσεις μας, με την ανοχή μας απέναντι στη βία και με την ευκολία με την οποία υποτιμούμε τη ζωή ενός ζώου επειδή δεν ανήκει σε εκείνα που συνηθίζουμε να αποκαλούμε κατοικίδια.

Πηγή: koutipandoras.gr

Ηλίας Σκυλλάκος

Σε Ελλασόνα και Τύρναβο δεν προχωράει η χρηματοδότηση των σεισμόπληκτων με ευθύνη των συναρμόδιων υπουργείων ● Ούτε τα χρήματα για τις κατεδαφίσεις δεν έχουν παραλάβει οι πληγέντες δήμοι ● Στον «αέρα» τα ελάχιστα κονδύλια για την επιδότηση των μικροσυσκευών ● Οι τράπεζες νίπτουν τας χείρας τους ● «Οι πόροι είναι διαθέσιμοι» έλεγε τότε ο Κυρ. Μητσοτάκης ● Οργισμένοι οι σεισμόπληκτοι μιλάνε για κοροϊδία από το Μαξίμου και τους υπουργούς.

Δεν είναι η μοίρα προφανώς, αλλά πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης. Ξεκινάμε από αυτή την αφετηρία αφού, καταγράφοντας τι έχει συμβεί στις σεισμόπληκτες περιοχές της Λάρισας σε Ελασσόνα και Τύρναβο, ανακαλύπτουμε ότι δύο ολόκληρα χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό στις 3 Μαρτίου 2021 οι κάτοικοι που έχασαν τα σπίτια τους βρίσκονται ουσιαστικά «άστεγοι».

Πριν όμως δούμε αναλυτικά τι έχει συμβεί (ή μάλλον τι δεν έχει συμβεί) με ευθύνη της κυβέρνησης στις σεισμόπληκτες περιοχές, αξίζει να υπενθυμίσουμε τι έγινε εκείνη την ημέρα που το αίμα πάγωσε όταν 6 βαθμοί της κλίμακας Ρίχτερ χτύπησαν Τύρναβο και Ελασσόνα. Σύμφωνα με το Τμήμα Γεωλογικής Επισκόπησης των ΗΠΑ, το επίκεντρο του σεισμού ήταν 10 χιλιόμετρα δυτικά του Τυρνάβου με εστιακό βάθος 8,5 χιλιόμετρα, ενώ η μέγιστη αντιληπτή έντασή του ανήλθε στο επίπεδο VIII, ήταν δηλαδή «καταστροφικός».

Ο σεισμός είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ένας άνθρωπος, ενώ οι ζημιές ήταν απερίγραπτες σε υποδομές και πολλά σπίτια στην Ελασσόνα, το Μεσοχώρι, το Δαμάσι, το Αμούρι, το Δομένικο, το Ζάρκο και στη Λάρισα. Στις περιοχές έσπευσε πράγματι γρήγορα ο κρατικός μηχανισμός, για να διασφαλίσει τη «στέγαση» σε σκηνές και κοντέινερ, μέχρι να μπορέσουν οι άνθρωποι να επιστρέψουν κανονικά στα σπίτια τους, αναμένοντας καρτερικά τη συνδρομή του κράτους και την απαραίτητη χρηματοδότηση για την επισκευή των σπιτιών τους.

Υστερα όμως από δύο ολόκληρα χρόνια τίποτα ουσιαστικό δεν έχει γίνει, με αποτέλεσμα αρκετά χωριά να έχουν ερημώσει και οι κάτοικοι που έχασαν τα σπίτια τους να έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Αξίζει να σημειωθεί πως τις πρώτες ημέρες του καταστροφικού σεισμού τις περιοχές επισκέφτηκαν ο τότε υπουργός Υποδομών Κώστας Αχ. Καραμανλής, ο υπουργός Εσωτερικών Στέλιος Πέτσας, ενώ λίγο καιρό αργότερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης έφτασε στο Δαμάσι του Τυρνάβου για να εγκαινιάσει ένα σχολείο που ανακατασκευάστηκε.

Τότε λοιπόν ο κ. Μητσοτάκης είχε δηλώσει: «Xρέος του κράτους είναι να βρίσκεται κάθε φορά δίπλα σε κάθε πολίτη που δοκιμάζεται. Κανείς πολίτης δεν πρέπει να αισθάνεται απροστάτευτος. Το πρώτο μέλημα του κράτους είναι η προστασία της ζωής και της περιουσίας των συμπολιτών μας και αυτήν τη δέσμευσή μας κάθε μέρα που περνά θέλω να την κάνουμε πράξη».

Ας δούμε όμως τι ακριβώς έχει γίνει δύο χρόνια μετά αναφορικά με το πρώτο απαραίτητο στάδιο, που αφορούσε τις προβλεπόμενες κατεδαφίσεις στα σπίτια και τις υποδομές που είχαν χαρακτηριστεί «κόκκινα». Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο Δήμος Ελασσόνας, που κάποιες περιοχές του είχαν χτυπηθεί από τον σεισμό, είχε αιτηθεί 600.000 ευρώ από το αρμόδιο υπουργείο για να προχωρήσει στις απαραίτητες κατεδαφίσεις κτιρίων.

Ομως το ποσό αυτό δεν έφτασε ποτέ ολόκληρο στον δήμο. Ετσι, παρά τις υποσχέσεις των αρμόδιων υπουργών, ο δήμος δεν έχει πάρει τα απαραίτητα χρήματα και οι κατεδαφίσεις δεν έχουν ολοκληρωθεί. Το χωριό της Ελασσόνας που έχει δεχτεί το μεγαλύτερο χτύπημα του σεισμού είναι το Μεσοχώρι. Μετά τον σεισμό περίπου 50 σπίτια χαρακτηρίστηκαν «κόκκινα», ενώ άλλα 65 χαρακτηρίστηκαν «κίτρινα».

Οι κατεδαφίσεις έχουν προχωρήσει με το σταγονόμετρο και η διαδικασία δεν προχωράει για τα υπόλοιπα σπίτια καθώς η χρηματοδότηση, όπως εξηγήσαμε, έχει σταματήσει. Οπως λέει στην «Εφ.Συν.» ο πρόεδρος του χωριού, Γιάννης Ζαρλαδάνης, αναφορικά με την πορεία χρηματοδότησης των κατοίκων, η οποία είναι απαραίτητη για την ανοικοδόμηση ή την επιδιόρθωση των σπιτιών, δεν έχει προχωρήσει με ευθύνη των υπουργείων Οικονομικών και Υποδομών.

Συγκεκριμένα ο κ. Ζαρλαδάνης επισημαίνει πως η στεγαστική συνδρομή κατά 80% από το κράτος δεν έχει προχωρήσει, παρά το γεγονός ότι οι φάκελοι έχουν ετοιμαστεί από τους σεισμόπληκτους. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ και με βάση την εξέλιξη της υπόθεσης, φαίνεται ότι οι σεισμόπληκτοι έχουν βρεθεί σε αδιέξοδο καθώς «οι τράπεζες δεν γνωρίζουν τίποτα».

Η απελπισία των κατοίκων που αισθάνονται ότι η κυβέρνηση τους έχει ξεχάσει είναι έκδηλη. Αυτό αποτυπώνεται αν κανείς αντικρίσει τη συνολική εικόνα, μιας και ακόμη και σήμερα, δυο χρόνια μετά, κάτοικοι ζουν ακόμη στα κοντέινερ, άλλοι έχουν φύγει μετανάστες στο εξωτερικό, ενώ κάποιοι έχουν επιστρέψει στα σπίτια τους με τον φόβο συγκάτοικο.

Στον «αέρα» τα χρήματα

Αξίζει να σημειωθεί πως, σύμφωνα με τις καταγγελίες και όπως μας επισημαίνει ο κ. Ζαρλαδάνης, ένα μεγάλο ποσοστό των σεισμόπληκτων που έχασαν τα σπίτια τους δεν έχουν λάβει ούτε το ελάχιστο επίδομα της οικοσκευής το οποίο προβλέπεται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Στον Δήμο Τυρνάβου ο καταστροφικός σεισμός που ταρακούνησε ολόκληρη την περιοχή επηρέασε αρκετά χωριά. Ομως το Δαμάσι ήταν αυτό που δέχτηκε το πιο σοβαρό πλήγμα. Σύμφωνα με τον δήμαρχο Τυρνάβου, Γιάννη Κόκκουρα, οι αρμοδιότητες του δήμου για τις απαραίτητες κατεδαφίσεις στα «κόκκινα» σπίτια έχουν ήδη ολοκληρωθεί.

Από την άλλη, σύμφωνα πάντα με τον δήμαρχο, οι σεισμόπληκτοι έχουν προχωρήσει στις απαραίτητες ενέργειες που σχετίζονται με τους φακέλους τους και τη μελέτη από ιδιώτες μηχανικούς. Ο κ. Κόκκουρας μας λέει ότι οι σεισμόπληκτοι της περιοχής έλαβαν μια προκαταβολή από την πολιτεία, ώστε να μπορέσουν να ετοιμάσουν τους φακέλους τους και να προχωρήσει η διαδικασία της δανειοδότησης κατά 80% με κρατική επιδότηση.

Ο ίδιος έχει ζητήσει με αίτημά του προς τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Υποδομών να ενημερωθεί για την εξέλιξη των εγκρίσεων που απαιτούνται, ώστε να ανοίξει η κάνουλα της χρηματοδότησης των σεισμόπληκτων.

Αναζητώντας από την πλευρά μας τι ακριβώς έχει συμβεί στην περιοχή του Δαμασίου, διαπιστώνουμε ότι το αδιέξοδο είναι δεδομένο όπως και στην Ελασσόνα. Ας σημειωθεί πως τα χρήματα για τη στήριξη των σεισμόπληκτων στις περιοχές της Λάρισας υπήρχαν και ήταν διαθέσιμα από τις πρώτες ημέρες του σεισμού. Αυτό μαρτυρά η δήλωση τότε του Κυριάκου Μητσοτάκη από το Δαμάσι πως «οι πόροι είναι διαθέσιμοι».

Ανύπαρκτη αρωγή

Παράλληλα ο πρωθυπουργός μιλούσε τότε για ένα πλαίσιο κρατικής αρωγής που δίνει δυνατότητα ταχύτητας και αποτελεσματικότητας σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών. Βέβαια, σύμφωνα με όσα αποδεικνύει η σκληρή πραγματικότητα, ούτε ταχύτητα υπήρξε ούτε αποτελεσματικότητα, αφού οι κάτοικοι βρίσκονται ακόμη «στο περίμενε».

«Οι ζημιές σε ένα σπίτι που έχει χαρακτηριστεί “κίτρινο” ανέρχονται, για παράδειγμα, στο ποσό των 30.000 ευρώ, με βάση τα στοιχεία των μηχανικών που το εξέτασαν. Υπάρχει περίπτωση κατοίκου που έχει λάβει ένα ποσό για τους φακέλους, αλλά εδώ και δύο χρόνια δεν έχει λάβει τίποτα. Ολα μπλοκάρονται στα αρμόδια υπουργεία τα οποία, παρά τις υποσχέσεις, δεν κάνουν τίποτα. Η κοροϊδία είναι τεράστια» αναφέρει στην «Εφ.Συν.» ο Γιώργος Τσανάκας, πρόεδρος της κοινότητας στο Δαμάσι Τυρνάβου, για να συμπληρώσει: «Εχουμε τεράστια οργή. Από το χωριό μας παρέλασαν όλοι οι υπουργοί. Πέτσας, Τριαντόπουλος, Καραμανλής, αλλά και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ολοι υποσχέθηκαν, ενώ δεν έχουν κάνει τίποτα απολύτως».

Πηγή: efsyn.gr

Στο παρακάτω video καταγράφονται οι στιγμές που οι κάτοικοι προσπαθούν να λυγίσουν τα πόδια των αλόγων για να τα αναγκάσουν να προσκυνήσουν την εικόνα της Αγίας Παρασκευής.

Οι σκηνές βαρβαρότητας σε βάρος των αλόγων που φαίνονται στο video, εκτυλίχθηκαν στο χωριό Αργυροπούλι.

Συνεχίζουν την απεργία τους οι εργάτες γης  στον Τύρναβο διεκδικώντας αύξηση του μεροκάματου σύμφωνα με το νόμο.

Σε συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία του Τυρνάβου γνωστοποίησαν το αίτημα τους, ζητώντας  από τους εργοδότες τους να αυξήσουν το μεροκάματο.

Οι εργάτες γης οι οποίοι είναι κυρίως αλβανικής  καταγωγής , ζουν μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα  εδώ και 25 χρόνια.

Σε δηλώσεις του στην  ΕΡΤ Λάρισας ο Πρέντι  Μπορδάτ επεσήμανε ότι « είμαστε στην Ελλάδα τα τελευταία 25 χρόνια. Ζούμε μόνιμα και εργαζόμαστε νόμιμα σε αγροτικές εργασίες χωρίς προβλήματα.  Το μεροκάματο που παίρνουμε σήμερα είναι 30 ευρώ την ημέρα για 8 ώρες εργασίας. Στα χέρια μας εισπράττουμε 27 ευρώ και μας παρακρατούνται 3 ευρώ για το εργόσημο.  Ο εργασιακός νόμος προβλέπει για 7 ώρες εργασίας την ημέρα η 42 ώρες την εβδομάδα καθαρή πληρωμή στον εργάτη να είναι στα 33,60 ευρώ την ημέρα. Εμείς  ζητάμε 30 ευρώ καθαρά και τα 3 ευρώ να βαρύνουν τον εργοδότη. Ούτε εμείς ούτε οι εργοδότες έχουν παράπονο από εμάς. Επισκεφθήκαμε και τον δήμαρχο Τυρνάβου και τον ενημερώσαμε για την απεργία μας και ζητήσαμε κάποιος να μας απαντήσει».

Παράλληλα επιδιώκουν συνάντηση με τη διοίκηση του Αγροτικού Συλλόγου  Τυρνάβου προκειμένου να εκθέσουν τα αιτήματα τους. Μέχρι να ικανοποιηθεί το αίτημα τους οι εργάτες γης φέρονται αποφασισμένοι να συνεχίσουν την απεργία τους που ξεκίνησε από την περασμένη Παρασκευή.





ΠΗΓΗ ΕΡΤ