ΛΙΛΙΑΝΑ ΝΤΕ ΜΠΡΑΟΥΕΡ

Μπορεί η Ελλάδα να προστατεύσει πραγματικά τα άλογα της; Αυτή είναι η ιστορία των αλόγων του Υμηττού.

Στα τέλη Αυγούστου του 2023, λίγες ημέρες αφότου είχε μετακομίσει στη Ραψανά Κορωπίου, η Μαρία Μαρώλια βγήκε για μια βόλτα με τον σκύλο της και στη διαδρομή συνάντησε μια μικρή αγέλη αλόγων. Στην αρχή νόμιζε πως ήταν πέντε ή δέκα, όμως τις επόμενες ημέρες εμφανίζονταν διαρκώς και άλλα.

 

Από την κατάσταση των ζώων κατάλαβε γρήγορα ότι δεν πρόκειται απλώς για άλογα που είχαν απομακρυνθεί από τον χώρο τους. Γέμιζε κουβάδες με νερό και τους μετέφερε μπάλες σανού από τις προμήθειες του δικού της αλόγου, ενώ παράλληλα ρωτούσε κατοίκους προσπαθώντας να μάθει από πού είχαν έρθει και σε ποιον ανήκαν.

Η αναζήτηση την οδήγησε στα παλιά ορνιθοτροφεία, στις παρυφές του Υμηττού. Όσα είχε συναντήσει κοντά στο σπίτι της ήταν τελικά μόνο ένα μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου κοπαδιού. Πολλά ήταν υποσιτισμένα και τραυματισμένα. Επιβήτορες συγκρούονταν μεταξύ τους, ορισμένοι είχαν φθαρμένες οπλές από την παραμονή τους στο τσιμέντο, ενώ ανάμεσα τους βρίσκονταν πουλάρια και αρκετές έγκυες φοράδες.

 

Στον χώρο δεν υπήρχε τρεχούμενο νερό, ενώ η βλάστηση του Υμηττού δεν επαρκούσε για να συντηρήσει ένα κοπάδι αυτού του μεγέθους. Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια να κατεβούν τα άλογα όλο και χαμηλότερα, να πλησιάσουν κατοικημένες περιοχές και να κινηθούν κοντά στη λεωφόρο Βάρης–Κορωπίου, θέτοντας σε κίνδυνο τόσο τα ίδια όσο και τους οδηγούς.

Τότε, η Μαρία άρχισε να δημοσιεύει για την κατάστασή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με αποτέλεσμα να έρθει σε επαφή με ανθρώπους που ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουν. Έτσι, γεννήθηκε η Help Horses Ymittos, αρχικά ως εθελοντική ομάδα και αργότερα ως ΑΜΚΕ.

Στην πρώτη καταγραφή που έγινε εκείνες τις ημέρες, μετρήθηκαν 92 άλογα σε τρία διαφορετικά σημεία. “Δεν είχαμε ούτε κάποιο κοινό να μας ακολουθεί ούτε κάποιους χορηγούς. Παλέψαμε μόνοι μας”, λέει.

 

 

Όταν απευθύνθηκε σε φιλοζωικά σωματεία, άκουγε σχεδόν παντού την ίδια απάντηση. “Μας είπαν ότι ήξεραν εδώ και χρόνια τι συνέβαινε και δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα”. Σύμφωνα με την ίδια, οι πρώτες καταγγελίες είχαν γίνει ήδη από το 2021. Παρέμενε, ωστόσο, ασαφές ποιος είχε την ευθύνη για τα ζώα.

“Για να θεωρείσαι ιδιοκτήτης ενός αλόγου, πρέπει το ζώο να φέρει microchip και να είναι καταχωρημένο στο όνομά σου”, εξηγεί. Τα συγκεκριμένα άλογα δεν ήταν καταγεγραμμένα, διότι ο άνθρωπος που συνδεόταν με το κοπάδι παρουσιαζόταν άλλοτε ως ιδιοκτήτης και άλλοτε ως φροντιστής του, χωρίς να αναλαμβάνει επίσημα τη φροντίδα τους.

Τρεις εγκαταστάσεις από το μηδέν

Όσο τα άλογα παρέμεναν ελεύθερα, οι γέννες συνεχίζονταν, με τον συνολικό τους αριθμό να ξεπερνά τα 130. Για να σταματήσει η ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή, οι εθελοντές έπρεπε να συγκεντρώσουν τα κοπάδια, να χωρίσουν τα αρσενικά από τις φοράδες και να προχωρήσουν στις στειρώσεις, κάτι που δεν μπορούσε να συμβεί από τη μια μέρα στην άλλη.

“Κυρίως τα αρσενικά ήταν φοβικά, γιατί τα πετροβολούσαν οι ντόπιοι ή οι αγρότες όταν πήγαιναν στις καλλιέργειες για να φάνε και να βρουν νερό. Τα πιο νεαρά δεν είχαν ζήσει την ίδια κακοποίηση”, αναφέρει η Μαρία. Ακόμη και όταν κατάφερναν να τα πλησιάσουν, έπρεπε να τα πείσουν να μπουν σε τρέιλερ. “Έχετε δει πώς αντιδρά ένα σκυλί όταν του βάζεις για πρώτη φορά λουρί; Φανταστείτε το ίδιο με ένα ογκώδες άλογο”.

Η Μαρία Μαρώλια

Γι’ αυτό και χρειάστηκαν σχεδόν τρία χρόνια για να μεταφερθούν όλα, με τις τελευταίες μετακινήσεις να ολοκληρώνονται τον Φεβρουάριο του 2026. Στο μεταξύ, η ομάδα μίσθωσε τρεις χώρους και έστησε τις εγκαταστάσεις από την αρχή.

Σήμερα, η Help Horses Ymittos φροντίζει 87 άλογα, ενώ άλλα έχουν δοθεί για υιοθεσία. “Συνήθως τα σωματεία ιπποειδών φιλοξενούν 20, το πολύ 30 άλογα. Φανταστείτε έναν αριθμό κοντά στα 90, ενώ εμείς δεν υπήρχαμε καν ως οργάνωση αρχικά”, συνεχίζει.

Τα άλογα σήμερα, υπό τη φροντίδα της Help Horses of Ymittos.

12.000 ευρώ κάθε μήνα

Στις εγκαταστάσεις εργάζονται σε σταθερή βάση δύο σταβλίτες, οι οποίοι αναλαμβάνουν τις καθημερινές εργασίες και οτιδήποτε έκτακτο μπορεί να προκύψει. “Κανονικά θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον πέντε, αλλά δεν υπάρχει αυτή η οικονομική δυνατότητα”, λέει η Μαρία. Στο πλευρό τους βρίσκονται οι εθελοντές, που βοηθούν στη φροντίδα και την εκπαίδευση των ζώων.

Ακόμη και με αυτή την περιορισμένη στελέχωση, τα πάγια έξοδα φτάνουν τις 12.000 ευρώ τον μήνα. Το μεγαλύτερο μέρος αφορά τη σίτιση και τα ενοίκια των τριών χώρων και στο ποσό αυτό δεν περιλαμβάνονται οι εμβολιασμοί, οι αποπαρασιτώσεις και τα έκτακτα κτηνιατρικά περιστατικά.

Πρόσφατα, για παράδειγμα, ο Ιάσονας παρουσίασε μόλυνση και χρειάστηκε να μεταφερθεί στην κτηνιατρική κλινική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου νοσηλεύτηκε για λίγες ημέρες. “Μόνο η μεταφορά, η νοσηλεία και τα φάρμακα του κόστισαν περίπου 3.000 ευρώ”, προσθέτει.

“Δεν μπορεί να γίνει εκκένωση με τόσα ζώα”

Η ανάγκη για εθελοντές είναι καθημερινή, αλλά όσοι πηγαίνουν συστηματικά στις εγκαταστάσεις είναι λίγοι, ειδικά τους θερινούς μήνες.

Τον χειμώνα, πάλι, η Help Horses πρέπει να εξασφαλίζει αρκετά στεγασμένα σημεία, ώστε τα άλογα να προστατεύονται από τη βροχή και το κρύο. “Περνάμε δύσκολα όλες τις εποχές. Οι ανάγκες των ζώων είναι τεράστιες”, λέει η Μαρία.

 

 

Στις καθημερινές δυσκολίες, αυτή την περίοδο, προστίθεται και η διαχείριση της κοπριάς, την οποία έχει αναλάβει ο Δήμος Κρωπίας: “Τους έχουμε εξηγήσει ότι πρέπει να έρχονται κάθε εβδομάδα. Παρότι έχουν δεσμευτεί απέναντι στον εισαγγελέα, δεν έχουμε την ανταπόκριση που χρειαζόμαστε”.

Πέρα από τις μύγες και τη μυρωδιά, η θερμότητα που αναπτύσσεται στους σωρούς αυξάνει, όπως αναφέρει, τον κίνδυνο της αυτανάφλεξης.

Παράλληλα, μεγαλώνει και ο φόβος μιας πυρκαγιάς. Η ομάδα δεν διαθέτει τα μέσα που θα απαιτούσε η ταυτόχρονη απομάκρυνση 87 αλόγων. “Ένα τρέιλερ χωρά μόνο δύο άλογα. Η εκκένωση δεν μπορεί να γίνει χωρίς φορτηγά και βοήθεια από ιππικούς ομίλους”, εξηγεί.

Έτσι, η προσπάθεια επικεντρώνεται στην προστασία των εγκαταστάσεων. Οι δεξαμενές νερού που χρησιμοποιούνταν στο βουνό έχουν μεταφερθεί εκεί και παραμένουν γεμάτες, ενώ αναζητείται μέσω δωρεάς μια αντλία νερού.

“Μακάρι τα άλογα να είχαν βρει κατάλληλα σπίτια χθες” 

“Οι υιοθεσίες είναι η μοναδική μας ελπίδα. Δυστυχώς, όμως, τα περισσότερα αιτήματα δεν είναι κατάλληλα”, λέει η Μαρία. Πριν εγκρίνουν μια υιοθεσία, οι εθελοντές εξετάζουν ποιος ζητά το άλογο, πού πρόκειται να ζήσει και αν μπορεί να αναλάβει τη φροντίδα του.

Τον Ιούλιο του 2024, ένας άνδρας από την Κερκίνη Σερρών ζήτησε να υιοθετήσει 40 ενήλικα άλογα, λέγοντας ότι τα ήθελε για βόλτες. “Μα ποιος είναι αυτός ο μεγιστάνας που θα υιοθετήσει τόσα άλογα;”, θυμάται να σκέφτεται.

Μέλη της Help Horses ταξίδεψαν στην περιοχή και επισκέφθηκαν τον χώρο χωρίς να αποκαλύψουν την ιδιότητά τους. Σύμφωνα με όσα κατήγγειλε στη συνέχεια η οργάνωση, εκεί βρήκαν ζώα δεμένα σε πασσάλους, με άδεια δοχεία νερού δίπλα τους, και ένα άλογο πεσμένο στη λάσπη, το οποίο ανέπνεε με δυσκολία. “Πέθανε στα πόδια μας και κυριολεκτώ. Υπάρχει τελικά δικαιοσύνη;”, αναρωτιέται η Μαρία.

 

 

Η επίσκεψη, που είχε αρχίσει ως έλεγχος για μια πιθανή υιοθεσία, κατέληξε σε κλήση στην αστυνομία. Τα στοιχεία που συγκέντρωσαν κατατέθηκαν στην Εισαγγελία και, όπως αναφέρει, η υπόθεση βρίσκεται στο στάδιο της προανάκρισης.

Την ίδια στιγμή, η Help Horses κατηγορείται ότι δεν δίνει τα άλογα για υιοθεσία, προκειμένου να συνεχίσει να συγκεντρώνει δωρεές. “Μακάρι όλα να είχαν βρει κατάλληλα σπίτια χθες”, απαντά η Μαρία. “Δεν κοιτάμε να τα ξεφορτωθούμε, ούτε να καταλήξουν σε σφαγεία ή να χρησιμοποιηθούν για επιδοτήσεις”.

 

Στο παρασκήνιο, συσσωρεύεται ένα χρέος 7.500 ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου τρεις εβδομάδες σίτισης των 87 αλόγων. Αν παραμείνει ανεξόφλητο, η επόμενη παραγγελία ενδέχεται να μην εκτελεστεί.

“Το άγχος που έχουμε κάθε εβδομάδα είναι ότι το ένα φορτίο κουβαλάει το άλλο”, καταλήγει η Μαρία, ζητώντας από την Πολιτεία να καλύψει μόνο τις τροφές των ζώων. “Τη φροντίδα τους στις εγκαταστάσεις θα τη διαχειριστούμε. Αλλά δεν μπορεί να είναι όλο το βάρος στην πλάτη μας”.

Πηγή: news247.gr

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΓΟΥΔΗΣ

Με το ένα χέρι παγώνουν τις θανατώσεις ζώων και τις αιμοληψίες και με το άλλο συνεχίζουν τις σφαγές των κοπαδιών και την εξολόθρευση της κτηνοτροφίας στη Λέσβο!

Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της αναστολής του αφανισμού των κτηνοτρόφων της Λέσβου από τον βουλευτή Λέσβου της Ν.Δ. Χαράλαμπο Αθανασίου για το πάγωμα των θανατώσεων και τον αιμοληψιών, ανακοίνωση που έθρεψε τις ελπίδες των απελπισμένων κτηνοτρόφων, ο μέχρι τότε υπό παραίτηση διευθυντής της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας Λέσβου, Στρατής Τσομπανέλλης, έδωσε προφορική εντολή θανάτωσης ενός ακόμα κοπαδιού 600 ζώων, ιδιοκτησίας του κτηνοτρόφου Θέμη Καμμένου, που τυγχάνει και γραμματέας του νέου Παλλεσβιακού Φορέα Πρωτογενούς Τομέα τον οποίο συνέστησαν οι πληγέντες επαγγελματίες του κλάδου, κτηνοτρόφοι, τυροκόμοι και άλλοι.

Η συνεδρίαση

Ο Στρατής Τσομπανέλλης, παρά το γεγονός ότι δεν αντέδρασε στην ανακοίνωση της προφορικής του παραίτησης από τη θέση του διευθυντή της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας Λέσβου την ώρα της επεισοδιακής συνεδρίασης του Περιφερειακού Συμβουλίου, ο ίδιος στη συνέχεια ανακάλεσε δίνοντας κανονικά το «παρών» την Παρασκευή το μεσημέρι στη συνέχεια της διακοπείσης συνεδρίασης.

Σε αυτή τη συνεδρίαση, που διεξήχθη ως συνέχεια της προηγούμενης, υπερψηφίστηκε κατά πλειοψηφία η πρόταση του περιφερειάρχη Κώστα Μουτζούρη για πάγωμα των διαδικασιών έως και την επίσκεψη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης στις 6 Σεπτεμβρίου, οπότε και αναμένεται να ξεκαθαρίσει το τοπίο.

Το θρίλερ με το κοπάδι του Θέμη Καμμένου είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη ημέρα του Περιφερειακού Συμβουλίου, όταν ο ίδιος πληροφορήθηκε ότι οι αιμοληψίες που είχαν προηγηθεί στο κοπάδι του απέβησαν θετικές στον ιό. «Το λέω υπεύθυνα ότι το κοπάδι μου δεν είναι μολυσμένο» ανέφερε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» σε τηλεφωνική μας επικοινωνία.

Οπως είναι γνωστό εδώ και καιρό, από το ξεκίνημα της κρίσης του αφθώδους πυρετού υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός ζώων στα οποία εντοπίζονται αντισώματα, γεγονός που στα απλά ελληνικά σημαίνει ότι τα ζώα αυτά έγιναν κάποια στιγμή φορείς του ιού χωρίς όμως να ασθενήσουν, αποτελώντας στην ουσία ασυμπτωματικούς ασθενείς ή και πρώην ασθενούντα ζώα που κατάφεραν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τις συνέπειες της προσβολής από τον ιό.

Ολα όμως κατάσχονται και χωρίς εξαιρέσεις παίρνουν τον δρόμο χωρίς γυρισμό, σύμφωνα με τα πρωτόκολλα. Σύμφωνα με τον Θέμη Καμμένο, κανονικά συνεχίζονται και οι αιμοληψίες, με αρκετούς κτηνοτρόφους να αναμένουν από στιγμή σε στιγμή και από ημέρα σε ημέρα την επίσκεψη των συνεργείων, τα οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, αρνούνται να υπακούσουν στην προσωρινή αναστολή των διαδικασιών, επικαλούμενα την έλλειψη αρμοδιότητας του Περιφερειακού Συμβουλίου και τη δική τους υπαλληλική σχέση με τον οργανισμό ΕΛΓΟ-Δήμητρα.

Οι δε επισκέψεις αυτές, προάγγελος των μαζικών σφαγών, γίνονται με τη συνοδεία αστυνομικών προς αποφυγή αντιδράσεων και υπό την απειλή συλλήψεων. Παράλληλα αντιδράσεις για την απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου προέρχονται και από τους εργολάβους που έχουν αναλάβει να φέρουν εις πέρας τη μαζική θανάτωση των κοπαδιών, μια και η ανάληψη της εργασίας αυτής αποδεικνύεται εξαιρετικά προσοδοφόρα για τους ίδιους.

Το όνειρο

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το αντίτιμο για κάθε κεφάλι κυμαίνεται από 30 ευρώ έως και 90 για τα μεγαλύτερα ζώα. Ο αριθμός των θανατώσεων έχει ξεπεράσει ήδη τις 80.000 προβάτων, χοίρων και αγελάδων. «Είναι αδύνατον να συνεχίσει να συμβαίνει αυτό» μας λέει ο Θέμης Καμμένος με φωνή που σπάει.

«Τα ζώα αυτά τα έχω μεγαλώσει από μικρά και δεν ξέρω πώς να αντιμετωπίσω τα παιδιά μου που κλαίνε όλη μέρα από τη στιγμή που μας ανακοινώθηκε η απόφαση για τη θανάτωσή τους. Η κόρη μου θα δώσει φέτος πανελλήνιες και όνειρό της είναι να περάσει στην Κτηνιατρική Σχολή και να ανοίξουν μια σύγχρονη μεγάλη φάρμα με το άλλο μου παιδί. Και τώρα κλαίει όλη μέρα».

Πηγή: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Τα ονόματα θεωρούνται κάτι το απολύτως ανθρώπινο. Ή μήπως όχι; Για πολύ καιρό νομίζαμε ότι ήταν αποκλειστικότητα των ανθρώπων, αλλά πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι αυτό δεν ισχύει.

Για την ακρίβεια, μια ευρεία ποικιλία ζώων χρησιμοποιεί επίσης «ονόματα».

Τόσο τα δελφίνια (ρινοδέλφινα) όσο και οι μικροί πράσινοι παπαγάλοι (green-rumped parrotlets) χρησιμοποιούν «ήχους-υπογραφή» για να ταυτοποιηθούν. Πρόκειται για μοναδικούς ήχους που αναπτύσσουν τα δελφίνια όταν είναι ακόμα μωρά -φροντίζοντας να διαφέρουν από τους ήχους των άλλων της ομάδας- και που οι νεοσσοί των παπαγάλων μαθαίνουν από τους γονείς τους τις πρώτες εβδομάδες της ζωής τους.

Οι γονείς των παπαγάλων χρησιμοποιούν ξεχωριστές κραυγές για να μιλήσουν σε κάθε νεοσσό. Το μικρό μαθαίνει αυτή τη συγκεκριμένη κραυγή, η οποία στη συνέχεια (με λίγες παραλλαγές) γίνεται ο δικός του ήχος. Ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι απλώς θέμα γονιδίων, καθώς ακόμα και τα υιοθετημένα μικρά μαθαίνουν τις κραυγές που τους δίνουν οι θετοί γονείς τους.

Αν και αυτοί οι ήχοι τείνουν να μένουν σταθεροί σε όλη τη ζωή του ζώου, υπάρχει μια ευελιξία. Για παράδειγμα, όταν ομάδες αρσενικών δελφινιών γίνονται στενοί «φίλοι», μερικές φορές αλλάζουν τους ήχους τους ώστε να μοιάζουν περισσότερο μεταξύ τους. Αυτό θεωρείται ότι δυναμώνει τους κοινωνικούς δεσμούς και βελτιώνει τον συντονισμό τους.

Ωστόσο, οι ειδικοί αυτοί ήχοι των δελφινιών και των παπαγάλων λειτουργούν λίγο διαφορετικά από τα ανθρώπινα ονόματα. Τα μέλη αυτών των ομάδων μιμούνται τον «ήχο-υπογραφή» του άλλου, ενώ τα δικά μας ονόματα δεν βασίζονται στη μίμηση, αλλά στην εκμάθηση ενός αυθαίρετου «ταμπελάκι», όπως γράφει το Discover Wildlife.

Η λειτουργία, πάντως, είναι παρόμοια: οι ήχοι αυτοί είναι μοναδικοί για κάθε άτομο και χρησιμοποιούνται ως τρόπος επικοινωνίας με συγκεκριμένους άλλους.

Και οι μαϊμούδες; Και ένα ζώο που χρησιμοποιεί ονόματα ακριβώς όπως εμείς!

Άλλα είδη που θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι διαθέτουν σύστημα ονοματοδοσίας είναι οι μαϊμούδες μαρμοζέτες και οι νυχτερίδες της Αιγύπτου. Οι κοινές μαρμοζέτες αλλάζουν τον ήχο των καλεσμάτων τους για να απευθυνθούν σε συγκεκριμένα άτομα -και το σημαντικό είναι ότι ο «παραλήπτης» καταλαβαίνει ότι το κάλεσμα προορίζεται για εκείνον. Παρόμοια, οι καρποφάγες νυχτερίδες της Αιγύπτου βγάζουν ήχους που περιέχουν πληροφορίες τόσο για το ποιος μιλάει όσο και για το σε ποιον απευθύνεται.

Τα παραπάνω είδη βγάζουν κραυγές που θυμίζουν κάπως τα ανθρώπινα ονόματα, αλλά υπάρχει ένα ζώο που μπορεί να χρησιμοποιεί ονόματα ακριβώς όπως εμείς: ο αφρικανικός ελέφαντας.

Οι ελέφαντες χρησιμοποιούν διαφορετικούς χαμηλούς «μουγκρητούς» (βαθείς ήχους με δονήσεις) για να επικοινωνήσουν με συγκεκριμένα άτομα. Αυτοί οι στοχευμένοι ήχοι είναι αυθαίρετοι και διακριτοί και δεν βασίζονται στη μίμηση, όπως συμβαίνει με τα δελφίνια και τους παπαγάλους. Και ο κάθε ελέφαντας ξέρει ποιο είναι το δικό του «όνομα»: ανταποκρίνεται με ενθουσιασμό όταν το ακούει, ενώ αντιδρά πολύ λιγότερο στα «ονόματα» των άλλων.

Τι κοινό έχουν όλα αυτά τα είδη; Μια περίπλοκη κοινωνική ζωή. Ζουν σε μεγάλες ομάδες όπου αλληλεπιδρούν με τα ίδια άτομα ξανά και ξανά -μερικές φορές, όπως στην περίπτωση των ελεφάντων, για μισό αιώνα ή και παραπάνω.

Έτσι, είναι πολύ πιθανό αυτά τα ζώα να ανέπτυξαν συστήματα ονοματοδοσίας για τον ίδιο ακριβώς λόγο που το κάναμε κι εμείς: για να μπορέσουν να κουμαντάρουν την πολυπλοκότητα του να είσαι ένα υπερ-κοινωνικό πλασμα.

Έχουμε ακόμα πάρα πολλά να μάθουμε για τους ήχους των ζώων και είναι πιθανό πολύ περισσότερα είδη να χρησιμοποιούν ονόματα. Στην πραγματικότητα, καθώς πρόκειται για έναν σχετικά νέο (και δύσκολο) τομέα έρευνας, το πιθανότερο είναι ότι έχουμε ξύσει μόνο την επιφάνεια.

«Να σταματήσουν τα ζώα να καίγονται δεμένα – Η ΠΦΠΟ ζητά άμεσους ελέγχους και εφαρμογή του νόμου».

Η Πανελλαδική Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία απέστειλε στις ……….   επίσημο αίτημα προς το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, το Υπουργείο Εσωτερικών, το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, την Ειδική Γραμματεία για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς και τον Συνήγορο του Πολίτη, ζητώντας την άμεση ενίσχυση των ελέγχων και την αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας για την προστασία των ζώων.

Αφορμή αποτέλεσαν πρόσφατα περιστατικά, κατά τα οποία ζώα παρέμειναν αλυσοδεμένα και αδυνατούσαν να διαφύγουν από περιοχές που επλήγησαν από πυρκαγιές, με αποτέλεσμα να εκτεθούν σε άμεσο και σοβαρό κίνδυνο για τη ζωή τους. Τα περιστατικά αυτά αναδεικνύουν την επιτακτική ανάγκη για ουσιαστική πρόληψη, συστηματικούς ελέγχους και άμεση παρέμβαση των αρμόδιων αρχών.

Η ΠΦΠΟ υπενθυμίζει ότι ο περιορισμός των ζώων όταν αυτός τα εκθέτει σε συνθήκες που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία ή τη ζωή τους απαγορεύεται από την ισχύουσα νομοθεσία και συνεπάγεται διοικητικές και ποινικές κυρώσεις.

Στο πλαίσιο αυτό ζητείται:

• η άμεση ενημέρωση και καθοδήγηση όλων των αρμόδιων αστυνομικών και δημοτικών αρχών σχετικά με την πιστή εφαρμογή της νομοθεσίας && βάσει της νέας εγκυκλίου του Υπ Προστ τ Πολίτη Ν.1522/26/14.3.26

 

• η διενέργεια αυτεπάγγελτων και τακτικών ελέγχων σε αγροτικές και ημιαστικές περιοχές, κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις και κάθε χώρο όπου διαβιούν ζώα,

• η αυστηρή επιβολή των προβλεπόμενων διοικητικών και ποινικών κυρώσεων στις περιπτώσεις παραβάσεων,

• καθώς και η πραγματοποίηση επανελέγχων για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης των ιδιοκτητών και κατόχων ζώων.

Η ΠΦΠΟ καλεί τις αρμόδιες υπηρεσίες να ανταποκριθούν άμεσα στο αίτημα, να ενισχύσουν τους προληπτικούς ελέγχους και να διασφαλίσουν την πλήρη εφαρμογή της νομοθεσίας, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου, όταν οι κίνδυνοι για τα ζώα αυξάνονται σημαντικά.

Η προστασία των ζώων αποτελεί υποχρέωση της Πολιτείας, αλλά και δείκτη πολιτισμού της κοινωνίας μας. Η πιστή εφαρμογή της νομοθεσίας και η πρόληψη περιστατικών κακοποίησης ή εγκατάλειψης μπορούν να σώσουν ζωές και να αποτρέψουν την επανάληψη τραγικών συμβάντων.

 

ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΤΣΑΚΟΣ

Η φωτιά έχει έναν παράξενο τρόπο να αποκαλύπτει τον άνθρωπο. Μέσα σε λίγες ώρες ξεγυμνώνει αδυναμίες, λάθη, παραλείψεις, ευθύνες και επιλογές που είχαν γίνει πολύ πριν εμφανιστεί η πρώτη φλόγα στον ορίζοντα.

Ανάμεσα στα αποκαΐδια, εκεί όπου η στάχτη σκεπάζει κάθε ίχνος ζωής, υπάρχουν ιστορίες που σπάνια φτάνουν στα πρωτοσέλιδα. Ιστορίες που δεν καταγράφονται σε επίσημες ανακοινώσεις, ούτε μετρώνται στους απολογισμούς των καταστροφών.

Είναι οι ιστορίες των ζώων που περίμεναν. Που άκουσαν τον αέρα να αλλάζει, που μύρισαν τον καπνό πριν ακόμη τον δουν οι άνθρωποι, που ένιωσαν τον κίνδυνο να πλησιάζει και προσπάθησαν να φύγουν. Μόνο που στο τέλος της διαδρομής υπήρχε μια αλυσίδα. Μερικά μέτρα αλυσίδας που γίνονται το όριο ανάμεσα στην ελπίδα και στον θάνατο.

Κάθε καλοκαίρι η ίδια εικόνα επιστρέφει. Ένας σκύλος δεμένος σε μια αυλή. Ένα άλογο δεμένο σε έναν ελαιώνα. Ζώα που έμειναν πίσω σε κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις ή σε χωράφια, εγκλωβισμένα τη στιγμή που η φύση ούρλιαζε πως είχε έρθει η ώρα της φυγής. Εκείνα είχαν ήδη καταλάβει. Η φύση τα έχει προικίσει με ένστικτα που προειδοποιούν πολύ πριν η καταστροφή γίνει ορατή. Η ανθρώπινη επιλογή, όμως, αποδείχθηκε ισχυρότερη από το ένστικτό τους.

Η αλυσίδα νίκησε

Κάθε φορά που βλέπουμε μια τέτοια εικόνα, το πρώτο συναίσθημα είναι η οργή. Ακολουθεί η θλίψη. Ύστερα, για λίγες ημέρες, ακούγονται υποσχέσεις, αναζητούνται ευθύνες και γίνονται δηλώσεις. Με τον πρώτο φθινοπωρινό αέρα, όμως, όλα μοιάζουν να ξεχνιούνται. Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Μέχρι την επόμενη πυρκαγιά. Μέχρι το επόμενο ζώο που θα καεί αλυσοδεμένο. Μόνο που αυτή η επανάληψη μιας τραγωδίας παύει να είναι ατύχημα και από ένα σημέιο και μετά μετατρέπεται σε αποτυχία μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Η νομοθεσία υπάρχει. Ορίζει με σαφήνεια ότι κανένα ζώο δεν επιτρέπεται να διατηρείται σε συνθήκες που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία ή τη ζωή του. Προβλέπει διοικητικές και ποινικές κυρώσεις. Προσφέρει στα αρμόδια όργανα τα εργαλεία για να παρέμβουν εγκαίρως. Εκείνο που λείπει είναι η σταθερή εφαρμογή της. Οι έλεγχοι χρειάζονται πριν από την καταστροφή μιας και η πρόληψη είναι αυτή που σώζει ζωές και η εφαρμογή του νόμου αποκτά αξία μόνο όταν φτάνει μέχρι το τελευταίο χωράφι και την πιο απομακρυσμένη αυλή.

Κάθε αλυσοδεμένο ζώο αποτελεί μια προειδοποίηση. Όχι μόνο για τη δική του μοίρα, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τη ζωή όταν θεωρούμε ότι βρίσκεται χαμηλότερα από τη δική μας. Η σχέση του ανθρώπου με τα ζώα αποτελεί διαχρονικά μέτρο πολιτισμού. Όχι επειδή τα ζώα έχουν τη δύναμη να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, αλλά ακριβώς επειδή εξαρτώνται από τις δικές μας αποφάσεις.

Ένας σκύλος που περιμένει τον άνθρωπό του μέχρι το τέλος, ακόμη κι όταν οι φλόγες πλησιάζουν, προσφέρει ίσως το πιο σκληρό μάθημα πίστης. Εκείνος εμπιστεύεται μέχρι την τελευταία του ανάσα. Η εμπιστοσύνη αυτή αποτελεί ευθύνη. Κι όταν προδίδεται, η πληγή ξεπερνά την τύχη ενός μόνο ζώου. Αγγίζει την ίδια την έννοια της ανθρωπιάς.

Η αντιπυρική περίοδος εξελίσσεται κάθε χρόνο σε μια δοκιμασία για όλους. Για τους ανθρώπους που υπερασπίζονται τα σπίτια τους. Για τους πυροσβέστες που δίνουν μάχη με τις φλόγες. Για τους εθελοντές που τρέχουν να σώσουν ό,τι μπορεί ακόμη να σωθεί. Μαζί τους, αθόρυβα, δοκιμάζονται και χιλιάδες ζώα που εξαρτώνται ολοκληρωτικά από τη δική μας πρόνοια.

Ίσως, τελικά, το πιο βαρύ αποτύπωμα μιας αλυσίδας να μην είναι πάνω στον λαιμό ενός ζώου. Ίσως να βρίσκεται στη συνείδηση μιας κοινωνίας που εξακολουθεί να συμβιβάζεται με εικόνες οι οποίες θα έπρεπε να προκαλούν καθολική κινητοποίηση. Η φωτιά αφήνει πίσω της στάχτες. Η αδιαφορία αφήνει κάτι βαθύτερο. Αφήνει μια κοινωνία φτωχότερη σε αξίες, λιγότερο ανθρώπινη και περισσότερο συνηθισμένη στον πόνο των πιο αδύναμων.

Κάθε ζώο που χάνεται αβοήθητο μέσα στις φλόγες είναι μια ιστορία που τελειώνει χωρίς να ακουστεί ποτέ. Και γι’ αυτό ακριβώς αξίζει να την αφηγούμαστε. Μέχρι να πάψουν οι αλυσίδες να γράφουν το τελευταίο κεφάλαιο στις Ιστορίες χωρίς Φωνή.

Μια λευκή χήνα στη Σύρο έχει γίνει... persona non grata για μερίδα κόσμου, καθώς κάτοικοι και επισκέπτες υποστηρίζουν πως το πτηνό εμφανίζει επιθετική συμπεριφορά απέναντι στους λουόμενους.

Μάλιστα, η παρουσία του στην παραλία Αχλάδι έχει προκαλέσει κύμα αντιδράσεων, πυροδοτώντας μια έντονη συζήτηση που έχει ξεπεράσει τα όρια του νησιού.

Σύμφωνα με το cycladeslive.gr, η υπόθεση πήρε διαστάσεις μετά από ανάρτηση κατοίκου της Σύρου, η οποία υποστήριξε ότι η χήνα επιτίθεται σε λουόμενους και δημιουργεί κινδύνους για όσους χρησιμοποιούν την παραλία. Η δημοσίευση προκάλεσε έντονη διαδικτυακή συζήτηση, με χιλιάδες σχόλια και παρεμβάσεις από φιλοζωικές οργανώσεις και πολίτες από όλη την Ελλάδα.

Η εν λόγω υπόθεση, ωστόσο, έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια τοπική διαφωνία. Τις τελευταίες ημέρες αναπαράγεται σε δεκάδες φιλοζωικές ομάδες σε όλη τη χώρα, με χιλιάδες χρήστες να τοποθετούνται δημόσια, είτε υπερασπιζόμενοι το ζώο είτε εκφράζοντας ανησυχίες για την ασφάλεια των λουομένων.

Ο χήνος του Αχλαδιού βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τις τελευταίες μέρες. Στους ντόπιους είναι γνωστός θαμώνας της παραλίας, χειμώνα-καλοκαίρι.

Επειδή ο Δήμος Σύρου Ερμούπολης δέχεται πιέσεις να παίρνει θέση επί παντός επιστητού και παρότι δεν είναι στην αρμοδιότητά του, καθώς η υποχρέωση φροντίδας από πλευράς των Δήμων αφορά τα ζώα συντροφιάς (Ν.4830/2021) και η χήνα είναι οικόσιτο ζώο, ενδιαφερόμαστε για το καλό του χήνου και επομένως σεβόμαστε τον τόπο που έχει μάθει να ζει και να επιβιώνει. Σε καμία περίπτωση, ο Δήμος δεν προτίθεται και δεν δύναται, άλλωστε, να διαταράξει την παραμονή του χήνου στην περιοχή και συνιστούμε στους λουόμενους να τηρούν τις αποστάσεις τους, καθώς θέλει να οριοθετήσει την ασφάλειά του, όπως επιτάσσει το ένστικτό του. Το αφήνουμε να ζήσει ελεύθερο και ασφαλές στον τόπο του.

Αναφορές για κακοποίηση του πτηνού

Σύμφωνα με όσα αναφέρουν κάτοικοι της περιοχής, ο συγκεκριμένος χήνος ζει στο Αχλάδι εδώ και χρόνια και έχει μεγαλώσει στο σημείο από νεοσσός. Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί αναφορές ότι στο παρελθόν δεχόταν συχνά ενοχλήσεις από παιδιά και επισκέπτες, με περιστατικά λιθοβολισμών, ρίψης βοτσάλων ή παρενόχλησης με νεροπίστολα.

Το Πανελλαδικό Κίνημα Κατά της Κακοποίησης των Ζώων, που παρενέβη δημόσια για το θέμα, υποστηρίζει ότι το πτηνό δεν αποτελεί «εισβολέα» αλλά μέρος του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής. Όπως επισημαίνει, τα ζώα που ζουν επί χρόνια σε έναν χώρο δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα επειδή η παρουσία τους δεν συμβαδίζει με τις ανθρώπινες προσδοκίες.

Στην ανακοίνωσή του τονίζει ότι η φύση δεν είναι αποκλειστική ιδιοκτησία του ανθρώπου και πως η συνύπαρξη με τα ζώα απαιτεί σεβασμό, ενημέρωση και κατανόηση των φυσικών τους συμπεριφορών. Υπενθυμίζει επίσης ότι πολλά είδη πτηνών αναπτύσσουν «εδαφική συμπεριφορά» όταν θεωρούν έναν χώρο ως περιοχή τους, κάτι που οι ειδικοί χαρακτηρίζουν απολύτως φυσιολογικό.

Η ανακοίνωση του Δήμου Σύρου

Μετά την έκταση που πήρε το ζήτημα, τοποθετήθηκε και ο Δήμος Σύρου με ανακοίνωσή του, καθώς «δέχεται πιέσεις να παίρνει θέση επί παντός επιστητού». Μέσω ανακοίνωσης που δημοσιοποίησε, ξεκαθαρίζει πως «ο Δήμος δεν προτίθεται και δεν δύναται, άλλωστε, να διαταράξει την παραμονή του χήνου στην περιοχή», ενώ συνιστά στους λουόμενους να «να τηρούν τις αποστάσεις τους».

Αναλυτικότερα, η ανακοίνωση αναφέρει: «Ο χήνος του Αχλαδιού βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τις τελευταίες μέρες. Στους ντόπιους είναι γνωστός θαμώνας της παραλίας, χειμώνα-καλοκαίρι. Επειδή ο Δήμος Σύρου Ερμούπολης δέχεται πιέσεις να παίρνει θέση επί παντός επιστητού και παρότι δεν είναι στην αρμοδιότητά του, καθώς η υποχρέωση φροντίδας από πλευράς των Δήμων αφορά τα ζώα συντροφιάς (Ν.4830/2021) και η χήνα είναι οικόσιτο ζώο, ενδιαφερόμαστε για το καλό του χήνου και επομένως σεβόμαστε τον τόπο που έχει μάθει να ζει και να επιβιώνει.

Σε καμία περίπτωση, ο Δήμος δεν προτίθεται και δεν δύναται, άλλωστε, να διαταράξει την παραμονή του χήνου στην περιοχή και συνιστούμε στους λουόμενους να τηρούν τις αποστάσεις τους, καθώς θέλει να οριοθετήσει την ασφάλειά του, όπως επιτάσσει το ένστικτό του. Το αφήνουμε να ζήσει ελεύθερο και ασφαλές στον τόπο του».

Τι ζητούν οι φιλοζωικές οργανώσεις

Η συζήτηση γύρω από τον χήνο του Αχλαδιού έχει ανοίξει έναν ευρύτερο διάλογο για τη σχέση ανθρώπου και φύσης, αλλά και για το κατά πόσο οι κοινωνίες είναι διατεθειμένες να αποδεχθούν την παρουσία ζώων σε κοινόχρηστους χώρους χωρίς να ζητούν την απομάκρυνσή τους. «Πρόκειται για μια νοοτροπία βαθιά ριζωμένη, σύμφωνα με την οποία κάθε γωνιά της γης, κάθε παραλία, κάθε βράχος, κάθε φυσικός χώρος, ανήκει αποκλειστικά στον άνθρωπο και κάθε άλλο έμβιο ον οφείλει να αποσύρεται όταν εμείς εμφανιζόμαστε», αναφέρεται χαρακτηριστικά στη λεζάντα της ανάρτησης.

Η λογική της «απομάκρυνσης» αποτελεί δυστυχώς τη μόνιμη λύση που προτείνεται κάθε φορά που προκύπτει οποιαδήποτε συνύπαρξη ανθρώπου και άγριας ή ημιάγριας ζωής, ενώ σπάνια τίθεται στο επίκεντρο η ανθρώπινη ευθύνη για τη διατάραξη των φυσικών οικοσυστημάτων.

Το Πανελλαδικό Κίνημα Κατά της Κακοποίησης των Ζώων ζητά:

• Να απορριφθούν οποιεσδήποτε λογικές δίωξης, μετακίνησης ή απομάκρυνσης του χήνου από το Αχλάδι.
• Να διερευνηθούν οι καταγγελίες για λιθοβολισμούς, παρενοχλήσεις και κακομεταχείριση του πτηνού τα προηγούμενα χρόνια.
• Να τοποθετηθεί κατάλληλη ενημερωτική σήμανση στην περιοχή, ώστε οι επισκέπτες να γνωρίζουν την παρουσία του ζώου και να αποφεύγονται περιστατικά όχλησης.
• Να υπάρξει ενημέρωση των λουομένων για τους κανόνες ασφαλούς συνύπαρξης με ζώα που ζουν σε φυσικούς ή ημιάγριους χώρους.
• Να προωθηθεί μια ευρύτερη κουλτούρα σεβασμού απέναντι στην άγρια ζωή και στα ζώα που μοιράζονται τους δημόσιους χώρους με τον άνθρωπο.
• Να δοθεί προτεραιότητα σε λύσεις συνύπαρξης και όχι σε πρακτικές εκτοπισμού ή απομάκρυνσης του ζώου.

Πηγή: ethnos.gr

• MICHAEL PEEL ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

“Η μέρα του τσακαλιού” ανατέλλει στην Ευρώπη. Επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η ανθρώπινη παρουσία βοηθά στην κατακόρυφη αύξηση του πληθυσμού τους, λειτουργώντας ως ασπίδα απέναντι στην απειλή των λύκων.

Το χρυσό τσακάλι έχει ήδη επεκταθεί πέρα από το παραδοσιακό του καταφύγιο στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η κλιματική αλλαγή αναμένεται να επιταχύνει αυτή την εντυπωσιακή πορεία, επιτρέποντας στο είδος να εξαπλωθεί τελικά στο μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου.

Η μελέτη απαντά σε ένα βιολογικό αίνιγμα: πώς καταφέρνουν τα τσακάλια να ευδοκιμούν, παρά την παράλληλη αύξηση των λύκων στην Ευρώπη. Ο λύκος αποτελεί ισχυρότερο θηρευτή, που μπορεί να τα ανταγωνιστεί για τροφή ή ακόμα και να τα εξοντώσει. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα μεταμορφώνει τα οικοσυστήματα όχι μόνο άμεσα, αλλά και αλλάζοντας τις ισορροπίες και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των μεγάλων ζώων.

“Η μελέτη μας, αναδεικνύει πώς τόσο η εξάπλωση όσο και η μείωση των ειδών αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο οι ανθρώπινες δραστηριότητες αναδιαμορφώνουν τη βιοποικιλότητα”, δήλωσε ο Nathan Ranc, βασικός συγγραφέας της δημοσίευσης και ερευνητής στο Εθνικό Ινστιτούτο Έρευνας για τη Γεωργία, τα Τρόφιμα και το Περιβάλλον (Inrae) της Γαλλίας. “Ο άνθρωπος μπορεί έμμεσα να διευκολύνει την επέκταση ενός ενδιάμεσου θηρευτή, όπως το τσακάλι, σε μια ολόκληρη ήπειρο”.

Ο Ranc και η ομάδα του κατέγραψαν τις μεταβολές στην παρουσία των τσακαλιών από το 2001 έως το 2017 σε σχεδόν 9.000 τοποθεσίες, σε 13 ευρωπαϊκές χώρες, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα στο περιοδικό Nature. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τηλεβόες για να μεταδώσουν ηχογραφημένα ομαδικά ουρλιαχτά τσακαλιών και στη συνέχεια περίμεναν να ακούσουν τι αποκρίνονται τα ζώα της περιοχής.

Όπως προκύπτει από τα ευρήματα, ο βασικότερος ανασταλτικός παράγοντας για την εξάπλωση του τσακαλιού είναι ο λύκος – ένας κορυφαίος θηρευτής που ανήκει στην ίδια οικογένεια, αυτή των κυνιδών.

Η ανατροπή, ωστόσο, έγκειται στο ότι η εγγύτητα με τον άνθρωπο φαίνεται να αμβλύνει την ασφυκτική πίεση που δέχονται τα τσακάλια από τους λύκους. Συγκεκριμένα, σε περιοχές όπου οι λύκοι έχουν μόνιμη παρουσία, τα τσακάλια τείνουν να αναζητούν καταφύγιο κοντά σε ανθρώπινες υποδομές και οικισμούς, αποφεύγοντας τις πιο απομονωμένες περιοχές.

Κοπάδι τσακαλιών σε πάρκο πόλης AP Photo Oded Balilty

Η μελέτη επισημαίνει ότι ο άνθρωπος, χωρίς να το επιδιώκει, παρεμβαίνει στη σχέση των δύο ειδών λειτουργώντας ως “ανθρώπινη ασπίδα” για το τσακάλι. Αν και η έρευνα δεν προσδιορίζει τον ακριβή μηχανισμό πίσω από αυτό το φαινόμενο, μια πιθανή εξήγηση είναι ότι οι λύκοι αποφεύγουν την ανθρώπινη παρουσία πολύ πιο συστηματικά και αυστηρά απ’ ό,τι τα τσακάλια.

Αυτή η ιδιότυπη προστασία, σε συνδυασμό με τους ηπιότερους χειμώνες λόγω κλιματικής αλλαγής, αναμένεται να δώσει στα τσακάλια την ευκαιρία να κυριαρχήσουν σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι το 75% της ηπειρωτικής Ευρώπης (με εξαίρεση τις χώρες της Βαλτικής και το μεγαλύτερο μέρος της Σκανδιναβίας) αποτελεί πλέον κατάλληλο βιότοπο για το είδος – μια έκταση σχεδόν εξαπλάσια από τη σημερινή τους επικράτεια.

Οι ειδικοί πάντως προειδοποιούν ότι οι συνέπειες αυτής της επέκτασης, τόσο για το οικοσύστημα όσο και για τον άνθρωπο, θα είναι διφορούμενες. Από τη μία πλευρά, τα τσακάλια λειτουργούν θετικά καθαρίζοντας το περιβάλλον από ψοφίμια και περιορίζοντας τα τρωκτικά που πλήττουν τις καλλιέργειες. Από την άλλη, ενδέχεται να πιέσουν πληθυσμούς άλλων μικρών θηλαστικών, να απειλήσουν πτηνά που φωλιάζουν στο έδαφος και να προκαλέσουν ζημιές στην κτηνοτροφία, στρεφόμενα κατά νεαρών αιγοπροβάτων.

Η πρόσφατη έρευνα βοηθά να ερμηνευθεί η “αξιοσημείωτα ταχεία και συνεχιζόμενη εξάπλωση του χρυσού τσακαλιού, την οποία παρακολουθούμε τις τελευταίες δεκαετίες”, δήλωσε ο Frank Hailer, εξελικτικός γενετιστής στο Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ. Ο ίδιος χαρακτήρισε τα ευρήματα “πειστικά”, παρά τις όποιες αβεβαιότητες γύρω από τις προβλέψεις για την ταχύτητα και την έκταση της μελλοντικής τους εξάπλωσης.

“Το τσακάλι είναι ένα εξαιρετικά προσαρμοστικό, ευφυές και παμφάγο ζώο, όμως η πληθυσμιακή του έκρηξη αποτελούσε γρίφο για τους βιολόγους, δεδομένης της ταυτόχρονης ανάκαμψης των λύκων σε αρκετές περιοχές της Ευρώπης”, σημείωσε ο Hailer. “Τα χρυσά τσακάλια όχι μόνο επιβιώνουν από την ανθρώπινη δραστηριότητα, αλλά την εκμεταλλεύονται ενεργά”.

Το φαινόμενο της “ανθρώπινης ασπίδας” έχει εντοπιστεί και σε άλλα είδη του ζωικού βασιλείου, καθώς ο άνθρωπος “δημιουργεί ζώνες καταφυγίου που αμβλύνουν την πίεση από τους κορυφαίους θηρευτές”, δήλωσε ο Άνταμ Χαρτ, καθηγητής οικολογίας της διατήρησης στο Πανεπιστήμιο του Γκλόστερσιρ.

Ως παράδειγμα ανέφερε ορισμένα είδη αντιλόπης, όπως το κούντου και το μπούσμπακ σε χώρες της Αφρικής, τα οποία συχνάζουν κοντά σε τουριστικά καταλύματα και περιοχές σαφάρι, όπου τα μεγάλα σαρκοφάγα κινούνται πολύ πιο προσεκτικά.

“Η μελέτη αναδεικνύει ένα ολοένα και πιο έκδηλο μοτίβο της Ανθρωποκαίνου περιόδου: δεν αλλοιώνουμε απλώς τους βιοτόπους με άμεσο τρόπο, αλλά αναδιαμορφώνουμε ριζικά και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ειδών”.

Πηγή: FINANCIAL TIMES / NEWS247.GR

Στα κάγκελα βρίσκονται οι κτηνοτρόφοι στο νησί της Λέσβου, οι οποίοι δίνουν αγώνα επιβίωσης, τη στιγμή που αφενός ο αφθώδης πυρετός χτυπά τα κοπάδια τους, αφετέρου αντιμετωπίζουν την κυβερνητική αδιαλλαξία στα αιτήματά τους.

Οι κτηνοτρόφοι συνεχίζουν ανυποχώρητοι τις κινητοποιήσεις τους, ενώ δηλώνουν αποφασισμένοι να κλείσουν τις εισόδους των χωριών, απαγορεύοντας στους κτηνιάτρους (που στέλνει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης) να πάρουν δείγματα από τα ζώα τους. 

Από την πλευρά του, το υπουργείο αφενός επενδύει επικοινωνιακά σε ανακοινώσεις μέτρων (που ωστόσο δεν περιλαμβάνουν τον εμβολιασμό των ζώων που ζητούν οι κτηνοτρόφοι), αφετέρου δεν διστάζει να προβεί και σε απειλές με ποινικές κυρώσεις. 

Σήμερα, λοιπόν, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Μαργαρίτης Σχοινάς, ανακοίνωσε  μέτρα στήριξης στους πληγέντες, επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά όσα είχε υποσχεθεί στην πρόσφατη συνάντηση με τους κτηνοτρόφους. 

Την ίδια στιγμή έδωσε έμφαση στην αυστηρή τήρηση των μέτρων και της συνεργασίας με τις αρμόδιες υπηρεσίες, υπογραμμίζοντας ότι η απρόσκοπτη πρόσβαση των κτηνιατρικών υπηρεσιών στο πεδίο αποτελεί κρίσιμο παράγοντα, και ξεκαθαρίζοντας ότι «η απαγόρευση της πρόσβασης των κτηνιάτρων στο πεδίο, είναι απαράδεκτη και ποινικά ερευνητέα».

Σε κάθε περίπτωση, η απελπισία των κτηνοτρόφων τους οδηγεί σε κλιμάκωση των κινητοποιήσεών τους, τη στιγμή που το Υπουργείο εμμένει στις θέσεις του και απαιτεί συμμόρφωση και συνεργασία με την Πολιτεία. 

Τι ανακοίνωσε ο Μ. Σχοινάς

Στη συνέντευξη Τύπου για την εξέλιξη της νόσου στο νησί, ο υπουργός περιέγραψε την κατάσταση ως εξαιρετικά κρίσιμη, επισημαίνοντας ότι «διαχειριζόμαστε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, όχι απλά σε τοπικό, ούτε καν σε εθνικό επίπεδο, αλλά που μπορεί να έχει και Ευρωπαϊκές διαστάσεις», ενώ υπογράμμισε ότι «τα διακυβεύματα είναι πολλά και σημαντικά και δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη».

Παράλληλα, τόνισε ότι η κυβέρνηση βρίσκεται και θα συνεχίσει να βρίσκεται στο πλευρό των κτηνοτρόφων και της τοπικής οικονομίας, παρουσιάζοντας ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο μέτρων στήριξης, χωρίς να τίθεται εκ των προτέρων ανώτατο δημοσιονομικό όριο. Όπως ανέφερε, «ο βασικός στόχος είναι να στηριχθούν ουσιαστικά και άμεσα οι παραγωγοί που πλήττονται», με παρεμβάσεις που καλύπτουν τόσο τις απώλειες ζωικού κεφαλαίου όσο και το εισόδημα, το κόστος ζωοτροφών και τις επιπτώσεις στην παραγωγή γάλακτος. Μάλιστα, ανέφερε ότι σχεδιάζεται «μια νέα ειδική αποζημίωση για το γάλα που καταστρέφεται ή δεν παράγεται εξαιτίας των μέτρων», πέραν των 8 εκατ. ευρώ που έχουν ήδη διατεθεί για τη στήριξη της μεταποίησης.

Οι άξονες του πλαισίου στήριξης που ανακοίνωσε ο κ. Σχοινάς

• Αποζημιώσεις για τα θανατωμένα ζώα, με κάλυψη ανά ζώο βάσει του ισχύοντος θεσμικού πλαισίου.
• Αποζημιώσεις για απώλεια εισοδήματος, που φτάνουν τα 70 ευρώ για πρόβατα και αίγες άνω των 6 μηνών και τα 35 ευρώ για νεότερα ζώα ή ζώα αναπαραγωγής.
• Ενίσχυση για το αυξημένο κόστος ζωοτροφών, μέσω καθεστώτος de minimis για τους κτηνοτρόφους εντός ζωνών περιορισμού.
• Ειδική αποζημίωση για το γάλα που καταστρέφεται ή δεν παράγεται λόγω των περιοριστικών μέτρων, σε συντονισμό με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ο υπουργός έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην ανάγκη αυστηρής τήρησης των μέτρων και συνεργασίας με τις αρμόδιες υπηρεσίες, σημειώνοντας ότι «χρειαζόμαστε τη συνεργασία όλων». Επανέλαβε την πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει, υπό αυστηρές προϋποθέσεις, στη σταδιακή άρση περιορισμών, όπως η διακίνηση ώριμων τυριών, τονίζοντας ότι αυτή θα γίνει μόνο με πλήρη διασφάλιση της βιοασφάλειας. Παράλληλα, απηύθυνε εκ νέου κάλεσμα προς τους φορείς και τους παραγωγούς να συμβάλουν στην ομαλοποίηση της κατάστασης και στη λειτουργία κρίσιμων υποδομών του νησιού, όπως το λιμάνι της Μυτιλήνης.

Κλείνοντας, ο υπουργός υπογράμμισε ότι η διαχείριση της κρίσης απαιτεί συντονισμένη δράση όλων των εμπλεκόμενων πλευρών, σημειώνοντας ότι «πρέπει να δράσουμε όλοι μαζί», ενώ διαβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει κάθε διαθέσιμο μέσο για την προστασία της ελληνικής κτηνοτροφίας και της φήμης των ελληνικών προϊόντων.

Στη συνέντευξη Τύπου συμμετείχαν ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Γιάννης Ανδριανός, ο Γενικός Γραμματέας Αγροτικής Ανάπτυξης, Σπύρος Πρωτοψάλτης και η Αναπληρώτρια προϊστάμενη στη Διεύθυνση Υγείας των Ζώων του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Μαίρη Γιαννιού.

Κλειστά συνεχίζουν να μένουν τα τυροκομεία της Λέσβου, σύμφωνα με ανακοίνωση του συλλόγου των τυρικόμων.

Σε ανακοίνωση τους οι τυροκόμοι σημειώνουν πως «σχετικά με το αίτημα παραλαβής γάλακτος από τα τυροκομεία, καθιστούμε σαφές ότι αυτή τη στιγμή αδυνατούμε πρακτικά και νομικά να το πράξουμε.

Δυστυχώς, δεν μας έχει δοθεί κανένα επίσημο έγγραφο που να υποδεικνύει τους εγκεκριμένους χώρους απόθεσης του γάλακτος προς καταστροφή, ούτε έχουν δοθεί επίσημες κατευθύνσεις για τον τρόπο έκδοσης των απαραίτητων παραστατικών (δελτία αποστολής, τιμολόγια) προκειμένου να μεταφερθεί το γάλα και να αποζημιωθούν οι κτηνοτρόφοι».

Όπως τονίζουν «μετά την έκδοση της υπ αριθμού 92423/16/4/26 ΚΥΑ και των προϋποθέσεων που αυτή θέτει, μειώθηκε στο ελάχιστο κάθε ελπίδα καταβολής αποζημίωσης των κτηνοτρόφων μέσω των τυροκομείων (τα περιβόητα 8.000.000 ευρώ ), είτε για το γάλα που τυροκομήθηκε κατά το διάστημα 15/3 έως 5/4, είτε για αυτό που συνεχίζει να παραλαμβάνεται προς καταστροφή ή να τυροκομείται».

Μόνη λύση ώστε να ξεπεραστεί το αδιέξοδο της διάθεσης 250 τόνων παραγόμενου γάλακτος καθημερινά, όπως επισημαίνουν οι τυροκόμοι, είναι «η άμεση αναχώρηση των γαλακτοκομικών προϊόντων ώστε να μπορέσουν να επαναλειτουργήσουν τα τυροκομεία». Έτσι, «περιορίζεται δραστικά η εξάπλωση της νόσου, καθώς αποτρέπονται οι ανεξέλεγκτες απορρίψεις γάλακτος στο περιβάλλον, και δεύτερον, διασφαλίζεται η οικονομική επιβίωση τυροκομείων και κτηνοτρόφων, οι οποίοι θα μπορέσουν επιτέλους να παραδώσουν το γάλα τους και να πληρωθούν».

Όσον αφορά τη συνάντηση της περασμένης Παρασκευής 17 Απριλίου των εμπλεκομένων με τον αφθώδη πυρετό φορέων της Λέσβου με τη νέα ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, ο σύλλογος των τυροκόμων σημειώνει πως «καταστήσαμε απολύτως σαφές, ότι τα χρονικά περιθώρια έχουν στενέψει δραματικά, και ότι αποτελεί επιτακτική και ζωτικής σημασίας ανάγκη να ανοίξει το λιμάνι, για τον απεγκλωβισμό των τυροκομικών προϊόντων στους εναπομείναντες λιγοστούς πελάτες των τυροκομείων, πάντα υπό την προϋπόθεση τήρησης αυστηρών υγειονομικών πρωτοκόλλων που θα μας υποδειχθούν. Στο αίτημα αυτό το υπουργείο δεν δεσμεύτηκε χρονικά». «Έναντι όλων αυτών, περιμένουμε μια ένδειξη καλής διάθεσης και συνεργασίας από το υπουργείο προκειμένου να γίνει δυνατή η ομαλή επαναλειτουργία των τυροκομείων» καταλήγουν στην ανακοίνωσή τους οι τυροκόμοι.

Η ιδρύτρια της Help Horses Ymittos καταγγέλλει το νομικό κενό και τη συστηματική κακοποίηση των ιπποειδών, καλώντας την κοινωνία να πάψει να «κλείνει τα μάτια» μπροστά στην εκμετάλλευση.

Η Κυριακή του Πάσχα αναζωπυρώνει πάντα τη συζήτηση για τα ζώα, αν και προσωρινά και με έμφαση στα αρνιά και τα κατσικάκια. Είναι πιθανώς η μόνη εποχή του χρόνου που το ζήτημα της σχέσης μας με τα άλλα είδη βρίσκεται στο προσκήνιο. Ωστόσο, μια άλλη κατηγορία ζώων δεν λαμβάνει καμία απολύτως προσοχή.

Τα αδέσποτα και τα εγκαταλελειμμένα ιπποειδή συνεχίζουν να ζουν σε ένα «σχεδόν ανύπαρκτο» νομικό πλαίσιο, όπως υποστηρίζεται, σε ένα «τεράστιο νομικό κενό» που καθιστά ασαφές ποιος, αν υπάρχει κάποιος, είναι υπεύθυνος για την ευημερία τους. Και να ζουν την καθημερινότητά τους σε συνθήκες που πολύ συχνά αγγίζουν τα όρια της κακοποίησης.

Η Μαρία Μαρόλια, ιδρυτικό μέλος της Help Horses Ymittos, μιλάει στο «ΒΗΜΑ» για μια θλιβερή κατάσταση που, αν και πηγάζει από θεσμικές ελλείψεις, επιτρέπεται να συνεχίζεται λόγω της «συλλογικής μας ανοχής». Είναι σαφής ότι «ο καιρός της σιωπής έχει περάσει».

Ποια είναι η άποψή σας σχετικά με τη συνεχιζόμενη χρήση γαϊδουριών, μουλαριών και άλλων ιπποειδών σε τουριστικές περιοχές της Ελλάδας, ειδικά στην εποχή μας που χαρακτηρίζεται από ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως οι καύσωνες;

Δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν υπάρχει πραγματικός σεβασμός για τα ιπποειδή. Οι άνθρωποι που κατανοούν πραγματικά τις ανάγκες τους και διαθέτουν την απαιτούμενη κατάρτιση και εκπαίδευση για να τα φροντίζουν σωστά είναι ελάχιστοι.

Ποια σημάδια εξάντλησης ή κακοποίησης παρατηρείτε πιο συχνά στα ζώα που εργάζονται κάτω από τον ήλιο και τη ζέστη; Υπάρχουν σημάδια μακροχρόνιας φθοράς ή πόνου;

Υπάρχουν πολυάριθμα σημάδια, τα οποία συνήθως δεν θα μπορούσαν να είναι πιο εμφανή. Βλέπουμε ζώα που είναι αφυδατωμένα και υποσιτισμένα, των οποίων οι οπλές δεν έχουν λάβει την απαραίτητη φροντίδα. Η φροντίδα των δοντιών, επίσης, η οποία είναι απολύτως κρίσιμη ειδικά σε άλογα που φορούν χαλινάρια, απουσιάζει εντελώς. Ταυτόχρονα, ο ακατάλληλος εξοπλισμός και οι σέλες μπορούν να προκαλέσουν έντονο πόνο και ακόμη και ανοιχτές πληγές, κάτι που βλέπουμε συνεχώς. Αυτά δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά· εικόνες όπως αυτές αντανακλούν χρόνια παραμέλησης και πόνου.

Σας επικοινωνούν ποτέ μέλη του κοινού, είτε ντόπιοι είτε τουρίστες, με παράπονα για άλογα που εργάζονται σε τουριστικές διαδρομές (στη Σαντορίνη, τη Ρόδο ή αλλού) και δεν φροντίζονται σωστά; Αν ναι, πώς απαντάτε;

Λαμβάνουμε παράπονα, κάτι που είναι αναμενόμενο. Ωστόσο, ιδρύσαμε το Help Horses Ymittos με έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο: τη διάσωση των αλόγων που βρήκα ο ίδιος σε πραγματικά φρικτή κατάσταση στους πρόποδες του Ύμητου, στο Δήμο Κροπιάς, τον Αύγουστο του 2023. Ήταν περισσότερα από 130 συνολικά, και η διάσωση τόσων πολλών ζώων σε σύντομο χρονικό διάστημα, χωρίς πόρους και υποδομές, εξακολουθεί να είναι μια ανηφορική μάχη.

Παρόλα αυτά, έχουμε ήδη σχεδόν εκατό άλογα υπό τη φροντίδα μας, παρόλο που ξεκινήσαμε από το μηδέν μόλις το 2023. Έχουμε κανονίσει την υιοθεσία ή την ανάδοχη φροντίδα για μερικά από αυτά τα άλογα, και έχουμε διασώσει και άλλα ιπποειδή (τον Μόγκλι από το Καρυδοχώρι, κοντά στις Σέρρες, για παράδειγμα), αλλά απλά δεν μπορούμε να αναλάβουμε άλλα. Αυτό που μπορούμε – και κάνουμε πάντα – είναι να καθοδηγούμε τους ανθρώπους στο πώς να φροντίζουν σωστά τα ζώα τους.

Διότι, στην πραγματικότητα, η υποβολή καταγγελίας απλά δεν αρκεί. Όταν δεν υπάρχει σαφές νομικό πλαίσιο και ουσιαστικά κανένας μηχανισμός για την επιβολή της υπάρχουσας νομοθεσίας σχετικά με τα ιπποειδή και τα κατοικίδια, είναι πολύ εύκολο να μετακυλίεται η ευθύνη. Τελικά, δεν υπάρχει σαφής λογοδοσία. Θα ήθελα να προσθέσω κάτι ιδιαίτερα σημαντικό: η κακοποίηση δεν περιορίζεται στα ιπποειδή που ιππεύουν οι τουρίστες και σε αυτά που τραβούν άμαξες. Υπάρχει σε ιππικούς συλλόγους, σε ιππικά αθλήματα και σε σχολές ιππασίας κάθε είδους — στην πραγματικότητα, όπου υπάρχουν ιπποειδή. Είναι εξίσου πιθανό να δείτε ένα άλογο να κακοποιείται κατά την προπόνηση για ντρεςάζ ή άλματα, όσο και ένα γαϊδουράκι να κακομεταχειρίζεται στη Σαντορίνη.

Κατά τη γνώμη σας, πότε η χρήση αυτών των ζώων παύει να είναι «παράδοση» και μετατρέπεται σε εκμετάλλευση ή κακοποίηση;

Αυτή η γραμμή ξεπερνιέται όταν απουσιάζουν ο σεβασμός και η γνώση. Είτε πρόκειται για βόλτες τουριστών είτε για δραστηριότητες ή φεστιβάλ και εκδηλώσεις, όταν ένα ζώο βρίσκεται σε συνθήκες που του προκαλούν έντονο άγχος, έντονο φόβο, πόνο και εξάντληση, δεν υπάρχει «παράδοση» στον κόσμο που να μπορεί να το δικαιολογήσει!

Τι θα λέγατε στους τουρίστες που συνεχίζουν να πληρώνουν για «εμπειρίες» όπως αυτές, αγνοώντας τον πόνο και την κόπωση των ζώων; Υπάρχει τρόπος να προσφέρονται βόλτες, για παράδειγμα, χωρίς να προκαλείται βλάβη στα ζώα; Τι κάνει το κράτος; Υποστηρίζει τις προσπάθειές σας; Ποιο είναι το ισχύον νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα;

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: δεν είναι όλοι κακοποιητές. Αλλά κάποιος που δεν γνωρίζει τα άλογα μπορεί να μην αναγνωρίζει καν την κακοποίηση. Ωστόσο, κάποια πράγματα είναι απολύτως σαφή. Κανένα άλογο δεν πρέπει να εργάζεται ή να ιππεύεται όταν η θερμοκρασία φτάνει τους 30°C ή υψηλότερα — ανεξάρτητα από την ώρα της ημέρας. Και πρέπει να τους δίνονται τα κατάλληλα διαλείμματα: κανένα ζώο δεν πρέπει ποτέ να μένει δεμένο στον ήλιο, χωρίς τροφή ή νερό, ή να παραμένει σελωμένο ή με ζυγό. Δεν πρέπει ποτέ να ιππεύουμε ή να χρησιμοποιούμε ζώα που είναι εμφανώς υποβαρή ή αφυδατωμένα.

Ακούμε συχνά τη δικαιολογία «Είναι πολύ γέρος…». Και ναι, τα γέρικα ζώα δεν παίρνουν βάρος εύκολα και στερούνται μυϊκής μάζας — ακριβώς όπως οι ηλικιωμένοι άνθρωποι. Φυσικά, αυτό σημαίνει στην πραγματικότητα ότι τους επιβαρύνουμε ακόμη περισσότερο! Ρωτήστε τον εαυτό σας: θα φορτώνατε τη γιαγιά ή τον παππού σας με το βαρύ φορτίο; Θα τους βάζατε να δουλέψουν; Και κάτι ακόμα: οι χαμηλές τιμές δεν κάνουν μια εμπειρία «ευκαιρία».

Σημαίνει απλώς ότι κάποιος έχει κάνει περικοπές κάπου — συνήθως στη διατροφή, τη φροντίδα, τον χώρο, την κτηνιατρική περίθαλψη ή τον εξοπλισμό των ζώων. Ένα άλογο δεν είναι αντικείμενο. Είναι ένα ζωντανό πλάσμα με πολύπλοκες ανάγκες. Όσον αφορά το κράτος, η συνολική εικόνα είναι αποτυχημένη. Δεν υπάρχει πραγματική προστασία για τα ιπποειδή. Στην πραγματικότητα, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί.

Βιώσαμε μια νομοθετική οπισθοδρόμηση αμέσως μετά την έναρξη της λειτουργίας μας, όταν η ευθύνη για τα αδέσποτα και τα εγκαταλελειμμένα άλογα αφαιρέθηκε από τις Περιφέρειες χωρίς να ανατεθεί αλλού. Η απόφαση αυτή ελήφθη από τον τότε Υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, κάποιον κ. Κελετσή, ο οποίος παραμένει μέλος του σημερινού Υπουργικού Συμβουλίου. Αυτό δημιούργησε ένα τεράστιο νομοθετικό κενό.

Το νομοθετικό πλαίσιο δεν είναι μόνο ελλιπές, αλλά ουσιαστικά ανύπαρκτο. Ακόμη και βασικά εργαλεία, όπως έντυπα ταυτοποίησης ή διαβατήρια, δεν έχουν εφαρμοστεί σωστά. Αν υπήρχε πραγματική βούληση, θα υπήρχε ένα σαφές και εφαρμόσιμο νομικό πλαίσιο και ένας λειτουργικός και εξειδικευμένος ρυθμιστικός μηχανισμός. Αυτό θα περιελάμβανε έναν οργανισμό για την ευημερία των ζώων με αποδεδειγμένο ιστορικό (όσον αφορά τον αριθμό των ζώων που φροντίζει, ανά κατηγορία ζώων και ανά περιοχή), κτηνιάτρους και μια ειδική αστυνομική δύναμη για τα ζώα. Χωρίς αυτά, μιλάμε για καλές προθέσεις, όχι για πραγματική προστασία.

Σε ευρύτερο πλαίσιο, ποια είναι η ηθική ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στα ζώα που δεν μπορούν να διαμαρτυρηθούν για τον εαυτό τους; Πώς μπορεί να ακουστεί η φωνή τους;

Ο καιρός της σιωπής ή της μετακύλισης της ευθύνης έχει σίγουρα περάσει. Τα ζώα ζουν έτσι σήμερα επειδή εμείς, ως κοινωνία, το ανεχόμαστε. Αν θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα, πρέπει να τα αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, άμεσα. Πρέπει να ενημερωθούμε και να παρέμβουμε, όχι να κλείνουμε τα μάτια. Αυτά τα ζώα δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους: όσο παραμένουμε σιωπηλοί και δεν κάνουμε τίποτα, η κακοποίηση θα συνεχίζεται.