Στους ισχυρισμούς του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, αναφορικά με την ταυτότητα των ατόμων που έγραψαν απειλητικά συνθήματα έξω από το σπίτι της υφυπουργού Μετανάστευσης στα Χανιά, απάντησε η κατάληψη Rosa Nera.

Συγκεκριμένα, μιλώντας το πρωί της Τρίτης στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ο Χρυσοχοΐδης υποστήριξε πως τα άτομα που έγραψαν με σπρέι τα συνθήματα τα ξημερώματα της Κυριακής έξω από το σπίτι και το γραφείο της Σέβης Βολουδάκη, συνδέονται με την κατάληψη Rosa Nera στα Χανιά.

Σε ανακοίνωση τους, τα μέλη της κατάληψης ξεκαθαρίζουν πως δεν υποστηρίζουν μεμονωμένες δράσεις «από λίγους» και πως η κατάληψη «δε συμμερίστηκε ποτέ έναν πολιτικό λόγο που ως αιχμή του έχει τη βιολογική εξόντωση ενός πολιτικού αντιπάλου».

Αναφορικά με το περιστατικό στο σπίτι της Βολουδάκη, η συνέλευση της κατάληψης χαρακτήρισε τα συνθήματα μια «πολιτική ενέργεια εκφοβισμού μέσω αναγραφής συνθημάτων αμφιβόλου αναρχικής ποιότητας», την οποία θεωρεί «επιζήμια για το κίνημα». Τόνισε όμως πως το περιστατικό θα αξιοποιηθεί από την κυβέρνηση ώστε να δημιουργήσει «προυποθέσεις αντιεξέγερσης», χαρακτηρίζοντας «στρατηγική του κράτους» το να επιτίθεται σε όλες τις κινηματικές πτυχές, προσπαθώντας τελικά να πετύχει «με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια».

«Το αποτέλεσμα τους είναι να στοχοποιηθεί και η ίδια η κατάληψη. Και το τελευταίο σημείο μας φέρνει ακριβώς εκεί που αρχίσαμε. Το πώς δηλαδή κάποιες άστοχες ενέργειες μιας “πρωτοπορίας”, χαντακώνουν επί της ουσίας έναν ευρύτερο πολιτικό κύκλο ομάδων, συλλογικοτήτων, ατόμων που δεν θέλουν κατ’ ανάγκην να ταυτιστούν με τις ενέργειες αυτές, αλλά τελικά δέχονται και αυτοί την επίθεση από την πλευρά του κράτους».

«Στηρίζουμε πάντα και δουλεύουμε για τους ανοιχτούς, συλλογικούς, ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες», ξεκαθαρίζει η Rosa Nera, ενώ σε άλλο σημείο τονίζει:

«Η Rosa Nera σε όλους της τους αγώνες βάζει μπροστά τη ζωή και την αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό υπερασπιζόμαστε τις μετανάστριες και τους μετανάστες, γι’ αυτό υπερασπιζόμαστε την τάξη μας και όλες τις καταπιεσμένες αυτού του κόσμου. Γιατί μιλάμε και επιλέγουμε πάντα να στεκόμαστε με τη ζωή. Σε ό,τι κάνουμε σκεφτόμαστε το αποτέλεσμα και τις συνέπειες».

Αναλυτικά η ανακοίνωση της κατάληψης Rosa Nera:

«Παρίσι, Μπολόνια και Μαδρίτη. Οι βόμβες είναι η χαρά του κάθε ασφαλίτη»

Με το παραπάνω σύνθημα, σύντροφοι του παρελθόντος επέλεξαν να σχολιάσουν τα τυφλά κι αδέσποτα τρομοκρατικά χτυπήματα που συνέβαιναν σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης. Επέλεξαν να καταδείξουν έτσι, πως από τη μία ο (παρα)κρατικός μηχανισμός, ιδιαίτερα σε περιόδους κοινωνικού αναβρασμού ή και προληπτικά από φόβο για την άνοδο των ταξικών αντιστάσεων στις κυρίαρχες πολιτικές, προχωρούσε στην τοποθέτηση βομβιστικών μηχανισμών σε πολυσύχναστα μέρη, χρεώνοντας τους μετά, στα πιο δυναμικά κομμάτια του κινήματος.

Την συνέχεια έδιναν τα ΜΜΕ που μέσω της διασποράς του φόβου και στην καλλιέργεια ενός κλίματος τρομουστερίας προσπαθούσαν να αποσπάσουν την συναίνεση του κοινού σε δύο βασικά ζητήματα. Πρώτον, στην μονοπώληση της ερμηνείας από την κυρίαρχη τάση του κρατικού μηχανισμού για τα γεγονότα. Δεύτερον, για την κοινωνική συναίνεση στην καταστολή που έπεται. Μ΄ αυτόν τον τρόπο, δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την περαιτέρω αστυνομική καταστολή και το τσάκισμα των κοινωνικών αντιστάσεων εν γένει. Αγνή προβοκάτσια δηλαδή.

Οι σύντροφοι του παρελθόντος όμως, θέλησαν να καταδείξουν επίσης και κάτι άλλο μ’ αυτό το σύνθημα. Πως ακόμα κι αν οι βόμβες προέρχονται από κόσμο που νιώθει πως είναι με τη “δικιά μας” μεριά, δεν αναιρείται η χαρά του κάθε ασφαλίτη, διότι πάλι μ’ αυτόν τον τρόπο εντείνεται η κρατική επίθεση απέναντι στο ανταγωνιστικό κίνημα. Κι αυτό γιατί, εάν η μετατόπιση της πολιτικής σύγκρουσης ξεπεράσει ένα βαθμό βίας και πέρα (όπως η ύπαρξη νεκρού), αυτή την βίαιη πολιτική σύγκρουση θα μπορεί να την υποστηρίξει ο κρατικός μηχανισμός φυσικά και το πολύ πολύ ελάχιστες ή απειροελάχιστες ένοπλες πολιτικές πρωτοπορίες, οι οποίες συνήθως δεκάρα δεν δίνουν για τους κοινούς-συλλογικούς -κινηματικούς πολιτικούς βηματισμούς.

Για εμάς, πράγμα που έχουμε ξεκαθαρίσει και σε παλαιότερες αναλύσεις μας, ο μόνος τρόπος για να αγωνιζόμαστε ήταν, είναι και θα είναι ο συλλογικός. Η ένοπλη πάλη αποφασίζεται και πράττεται από λίγους, πάντα και αυτονόητα σε κλειστούς κύκλους. Σε αυτούς επιλέγεται ο στόχος και ο τρόπος που θα δράσει κανείς απέναντί του. Έτσι, μέσα από την απόφαση των λίγων, στην πραγματικότητα παίρνεται μια απόφαση για το σύνολο. Όταν οι λίγοι αποφασίζουν για το όλον – πέρα από την εξουσία που κρύβει αυτό μέσα του- εμφανίζεται η πρωτοπορία. Και η Rosa Nera με τις πρωτοπορίες δεν είναι.

Στηρίζουμε πάντα και δουλεύουμε για τους ανοιχτούς, συλλογικούς, ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Μια πολιτική δράση δεν πρέπει να διαχωρίζει τα μέσα από τον σκοπό της. Κάθε σκοπός εμπεριέχει και τα μέσα που θα τον υλοποιήσουν, εμπεριέχει το θεμιτό και το αθέμιτο. Από τη στιγμή που ένας σκοπός είτε από επιλογή είτε από ανάγκη έχει διασαφηνιστεί, τότε το μεγάλο πρόβλημα έγκειται στο να επιτευχθεί με το λιγότερο δυνατό κόστος. Η χρησιμότητά του σκοπού αλλά και των μέσων μπορούν να αξιολογηθούν από το βαθμό χρησιμότητας που προσφέρουν στην αντίθετη πλευρά. Το ρητό “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα” είναι εχθρικό προς τη Rosa Nera και το αρνούνταν τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα.

Το να στοχεύεις σε σπίτια ανθρώπων, οι οποίοι σίγουρα δεν μένουν μόνοι τους και να μη σκέφτεσαι ποια μπορεί να είναι τα χειρότερα αποτελέσματα αυτού που κάνεις για εμάς ξεφεύγει από κάθε πολιτική αμετροέπεια. Το να αποφασίζουν οι λίγοι ένα στόχο είναι ένα ζήτημα που πάει πίσω οποιαδήποτε κινηματική διαδικασία, όταν όμως κινδυνεύουν και άλλοι άνθρωποι εξαιτίας αυτού, τότε το πράγμα αρχίζει να μυρίζει παρακράτος. Η Rosa Nera σε όλους της τους αγώνες βάζει μπροστά τη ζωή και την αξιοπρέπεια. Γι΄αυτό υπερασπιζόμαστε τις μετανάστριες και τους μετανάστες, γι΄αυτό υπερασπιζόμαστε την τάξη μας και όλες τις καταπιεσμένες αυτού του κόσμου. Γιατί μιλάμε και επιλέγουμε πάντα να στεκόμαστε με τη ζωή. Σε ό,τι κάνουμε σκεφτόμαστε το αποτέλεσμα και τις συνέπειες.

Θα μιλήσουμε τώρα για τις τελευταίες ενέργειες που άφησαν πίσω τους και νεκρή και τραυματίες. Συγκεκριμένα, για την τελευταία άθλια ενέργεια με τα γκαζάκια που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σε σπίτια στελεχών της ΝΔ – και όχι Ν.Δ.-. Αμέσως μετά από αυτήν την απαράδεκτη πολιτικά ενέργεια και το τραγικό αποτέλεσμά της, τη σκυτάλη πήραν- πέραν του «σύσσωμου πολιτικού κόσμου»- όπως ήταν προφανές, τα κυρίαρχα μηντιακά μέσα. Μέσω ασφαλίτικων διαρροών, στόχευσαν για μια ακόμη φορά συλλήβδην τον αντιεξουσιαστικό χώρο, προσφέροντας έτσι μια καλή ευκαιρία στο κράτος να δικαιολογήσει οποιαδήποτε επερχόμενη σκλήρυνση της καταστολής.

Αυτή τη φορά το ασφαλίτικο κράτος επιχειρεί να συνδέσει τους νεκρούς της Μαρφίν το 2010, με το θάνατο της Βάγιας Νέστορα και άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου, κάποια από τα οποία ήδη συνελήφθησαν με στοιχεία κάποια “ανώνυμα e-mails”. Να θυμίσουμε πως “ανώνυμο τηλεφώνημα” στην αντιτρομοκρατική ήταν το στοιχείο με το οποίο είχε συλληφθεί και προφυλακιστεί ο Τάσος Θεοφίλου, ο οποίος έμεινε 5 χρόνια στη φυλακή μέχρι να αθωωθεί στο εφετείο. Άλλοι 3 σύντροφοι το 2010 πάλι για την υπόθεση της Μαρφίν σύρθηκαν για χρόνια στα δικαστήρια και τη φυλακή με στοιχείο “ανώνυμο σημείωμα στην αντιτρομοκρατική”, εν τέλει αθωώθηκαν. Μα δεν χρειάζεται καν λίγη παραπάνω φαντασία στους ελεεινούς της ασφάλειας για να κάνουν λίγο πιο πιστευτά τα σενάριά τους;

Όχι, απ’ ότι φαίνεται. Δεν ποντάρουν στην λογική ή έστω στην αληθοφάνεια. Ποντάρουν στον πανικό που δημιουργεί ο φόβος και στα συντηρητικά ανακλαστικά του ακροατηρίου τους, που θέλουν να συσπειρώσουν ξανά στη Φασιστική Πολυκατοικία.

Μια από τα ίδια και στα Χανιά. Μετά και από μια πολιτική ενέργεια εκφοβισμού μέσω αναγραφής συνθημάτων αμφιβόλου αναρχικής ποιότητας στο πολιτικό γραφείο και οικία της υφυπουργού Βολουδάκη, για τη στήριξη της ενέργειας στη Θεσσαλονίκη, τη σκυτάλη για μια ακόμη φορά πήραν οι ασφαλίτες και ο υπουργός τους. Συγκεκριμένα, ο Χρυσοχοΐδης σε τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση, αναφέρει πως η ομάδα που έγραψε τα συνθήματα ξεκίνησε από την κατάληψη Rosa Nera. Είναι γνωστή η στρατηγική του κράτους το να δημιουργεί προυποθέσεις αντιεξέγερσης, το να επιτίθεται σε όλες τις κινηματικές πτυχές, το να προσπαθεί τελικά να πετύχει «με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια».

Με αφορμή τις δηλώσεις Χρυσοχοίδη λοιπόν, έχουμε να δηλώσουμε τα εξής και προς διαφορετικές κατευθύνσεις:

Στα 23 χρόνια της ύπαρξης της, η Rosa Nera δεν εξέφρασε και δε συμμερίστηκε ποτέ έναν πολιτικό λόγο που ως αιχμή του έχει τη βιολογική εξόντωση ενός πολιτικού αντιπάλου. Στα τόσα χρόνια ύπαρξης της, η κατάληψη Rosa Nera έχει σταθεί και στέκεται κριτικά απέναντι σε κάθε είδους «πρωτοπορίες»- ένοπλες ή μη- και σε «ειδικούς» του αναρχικού αγώνα. Γενικότερα, η πολιτική στάση της κατάληψης είναι πολύ επιφυλακτική σε ό,τι έχει να κάνει με την παραμικρή πιθανότητα του να βρεθεί ο κινηματικός χώρος της πόλης εκτεθειμένος για πολιτικές επιλογές, που ούτε έχει πάρει ποτέ, ούτε συλλογικές και ανοιχτές είναι, αλλά αφορούν μια κλειστή γκρούπα «μυημένων».

Παρ΄ όλα αυτά όμως, το αποτέλεσμα τους είναι να στοχοποιηθεί -εκτός από τους συντρόφους στην Αθήνα- και η ίδια η κατάληψη. Και το τελευταίο σημείο μας φέρνει ακριβώς εκεί που αρχίσαμε. Το πώς δηλαδή κάποιες άστοχες (οι λεγόμενες «δυναμικές») ενέργειες μιας «πρωτοπορίας», χαντακώνουν επί της ουσίας έναν ευρύτερο πολιτικό κύκλο ομάδων, συλλογικοτήτων, ατόμων που δεν θέλουν κατ΄ ανάγκην να ταυτιστούν με τις ενέργειες αυτές, αλλά τελικά δέχονται και αυτοί την επίθεση από την πλευρά του κράτους. Αυτό είναι το νήμα που συνδέει τις ενέργειες της Θεσσαλονίκης, με την αναγραφή συνθημάτων στο γραφείο της Βολουδάκη.

Η κατάληψη Rosa Nera, προφανώς δε συμπαθεί ούτε συμπάθησε ποτέ τη Σέβη Βολουδάκη. Και έχει αρκετούς λόγους για αυτό. Ο ίδιος της ο ρόλος ως υφυπουργού μετανάστευσης, είναι παντελώς εχθρικός για εμάς αλλά και για χιλιάδες μετανάστες και μετανάστριες που στοιβάζονται σε άθλιες συνθήκες στα καμπς, που δολοφονούνται στη θάλασσα, που τους στερείται το δικαίωμα στο άσυλο και στη μετακίνηση. Που υπομένουν εξοντωτικές ποινές στα δικαστήρια, και μετά 10 χρόνια και βάλε στις φυλακές. Ο επιτελεστικός ρόλος της Βολουδάκη όμως δε λύνεται με τα γκαζάκια, ούτε με τις απειλές. Λύνεται με τους συλλογικούς αγώνες. Οπότε, το λέμε ξανά, θεωρούμε αυτού του είδους την πολιτική αντιπαράθεση επιζήμια για το κίνημα.

Στα 23 χρόνια της ύπαρξής της η Rosa Nera περήφανα υπογράφει παντού με το όνομά της. Ό,τι επιλέγουμε ως κατάληψη και ως κόσμος που την απαρτίζει το επιλέγουμε με τα πρόσωπά μας και με την υπογραφή μας. Θυμίζουμε εδώ και την πρώτη ανακατάληψη που έγινε με κινηματικούς όρους, μέρα μεσημέρι σε αντίθεση με τις εισβολές της αστυνομίας που στα κρυφά οργανώνει εκκενώσεις καταλήψεων, λες και οι αντιστάσεις μας είναι δυνατόν να εκλείψουν με στρατιωτικούς όρους. Δεν ντραπήκαμε και δεν κρυφτήκαμε ποτέ και είμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε τα πιστεύω και τις πράξεις μας. Για να υπερασπιστούμε τη Rosa Nera ως κομμάτι των κοινωνικών και ταξικών αγώνων των Χανίων.

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ, ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΚΙ ΕΞΗΝΤΑ ΝΑ ΖΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΤΙΑ

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ

ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΑΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΘΑΨΕΤΕ ΟΜΩΣ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΗΜΟΥΝ ΣΠΟΡΟΣ».