Για πρώτη φορά εδώ και 10 χρόνια, δεν θα υπάρχει αφίσα για το Athens Pride στο μετρό. Ο λόγος; Δεν υπάρχει χώρος.

Μια εξήγηση που δημιουργεί ερωτήματα, όχι μόνο επειδή γνωστοποιήθηκε κυριολεκτικά μία ημέρα πριν από την προγραμματισμένη ανάρτηση της καμπάνιας, αλλά και επειδή η συζήτηση γύρω από το Pride δεν αφορά ποτέ απλώς μια αφίσα. Η αλήθεια είναι ότι δεν μιλάμε για μερικά τετραγωνικά εκατοστά χαρτιού σε έναν σταθμό του μετρό. Μιλάμε για ορατότητα.

Να υπενθυμίσουμε ότι το 2020 δόθηκε χώρος και ορατότητα στο αγέννητο παιδί και την καμπάνια κατά της άμβλωσης; Που έβλεπες ένα έμβρυο και τη φράση «αφήστε με να ζήσω»; Δεν ήταν κάτι ενημερωτικό -προωθούσε μια συγκεκριμένη αντίληψη για τη μητρότητα, την οικογένεια και τις εκτρώσεις. Τότε βρέθηκε χώρος για να μεταφερθεί ένα μήνυμα προς τις γυναίκες σχετικά με το τι οφείλουν να κάνουν με το σώμα τους και ποιος θεωρείται ο κοινωνικά αποδεκτός τους ρόλος.

Υπήρξε μια εποχή που οι επιβάτες του μετρό έβλεπαν αφίσες που μιλούσαν για τα δικαιώματα ενός αγέννητου παιδιού. Το 2026, όμως, φαίνεται πως δεν υπάρχει χώρος για να είναι ορατοί οι ήδη γεννημένοι ΛΟΑΤΚΙ+ άνθρωποι. Και αυτό λέει πολλά για το ποιες ζωές εξακολουθούμε να θεωρούμε άξιες προστασίας και ποιες άξιες αμφισβήτησης.

Κι αν αυτή η σύγκριση ακούγεται άβολη, είναι επειδή αποκαλύπτει μια βαθύτερη αντίφαση. Η ελληνική κοινωνία συχνά δείχνει μεγαλύτερη άνεση απέναντι σε αφηρημένες έννοιες οικογένειας, μητρότητας και «παραδοσιακών αξιών» απ’ ό,τι απέναντι σε πραγματικούς ανθρώπους που ζητούν να αντιμετωπίζονται ισότιμα στον δημόσιο χώρο.

Μετά την ψήφιση της ισότητας στον γάμο, πολλοί έσπευσαν να ανακηρύξουν τη μάχη για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα λήξασα. Όμως οι νόμοι δεν αλλάζουν αυτόματα τις κοινωνικές αντιλήψεις. Ούτε εξαφανίζουν τη δυσφορία που εξακολουθεί να προκαλεί σε ορισμένους η δημόσια παρουσία των ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπων. Αντίθετα, πολλές φορές η πρόοδος συνοδεύεται από μια συντηρητική αντίδραση που εκφράζεται όχι μόνο στα social media ή στις τηλεοπτικές συζητήσεις -για να μην ξεχνάμε την πανελίστρια που βγήκε δημόσια και είπε ότι το Pride της χαλάει την αισθητική– αλλά και στα μικρά, τα καθημερινά.

Το Pride τους ενοχλεί. Και δεν τους ενοχλεί επειδή κλείνει δρόμους για λίγες ώρες ή επειδή γεμίζει την πόλη με σημαίες. Τους ενοχλει επειδή υπενθυμίζει ότι υπάρχουν άνθρωποι που για δεκαετίες έπρεπε να μένουν αόρατοι και που σήμερα αρνούνται να επιστρέψουν στη σιωπή.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι επιβάτες δεν θα δουν φέτος μια πολύχρωμη αφίσα πηγαίνοντας στη δουλειά τους. Το πρόβλημα είναι το μήνυμα που εκπέμπεται όταν η ορατότητα αντιμετωπίζεται ως κάτι προαιρετικό. Ως μια παραχώρηση που μπορεί να δοθεί ή να αποσυρθεί ανάλογα με τις συνθήκες.

Η συζήτηση δεν αφορά μονάχα στον διαθέσιμο χώρο στο μετρό αλλά τον χώρο που εξακολουθούν να καταλαμβάνουν τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα στη δημόσια ζωή. Γιατί αν υπάρχει κάτι που αποδεικνύει η υπόθεση του Athens Pride, είναι ότι στην Ελλάδα του 2026 εξακολουθεί να είναι πιο εύκολο να υπερασπιστείς μια ιδέα για το πώς πρέπει να ζουν οι άνθρωποι παρά τους ίδιους τους ανθρώπους όταν αποκλίνουν από αυτή την ιδέα.

Και γι’ αυτό, όσο υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι η ορατότητα είναι προνόμιο και όχι δικαίωμα, το Pride θα εξακολουθεί να είναι απαραίτητο.

Πηγή: rosa.gr