Θέατρο Αλίκη : Dr. Γιώργος Λάγιος «Μέσα στο μυαλό σου - Part 2» Έρωτας & Χάος

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ δευτερα 30 Μαρτιου

Σκηνική επιμέλεια : Πάνος Κούγιας

 

Συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Νίνα Έππα, Μάνος Τσούτης

 

 

Θέατρο Αλίκη : «Μπαμπάδες με ρούμι» των Θανάση Παπαθανασίου + Μιχάλη Ρέππα

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Σκηνοθεσία : Θανάσης Παπαθανασίου + Μιχάλης Ρέππας

Πρωταγωνιστούν: Βίκυ Σταυροπούλου, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Θανάσης Ευθυμιάδης, Σοφία Βογιατζάκη, Αντιγόνη Νάκα και η Κωνσταντίνα Μιχαήλ.

 

Θέατρο Εμπορικόν : «Κέικ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης

Πρωταγωνιστούν : Φαίδρα Δρούκα, Ερρίκος Λίτσης, Γιάννης Λεάκος, Προμηθέας Νεραττίνι Δοκιμάκης

 

Θέατρο Εμπορικόν : «Ένα κάποιο κενό» της Βαλέριας Δημητριάδου

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Σκηνοθεσία: Βαλέρια Δημητριάδου

Παίζουν (αλφαβητικά) : Αθηνά Αλεξοπούλου, Αντώνης Καρυστινός, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Μιχάλης Πανάδης, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Ιωάννα Ασημακοπούλου, Αθηνά Σακαλή

 

Θέατρο Μικρό Παλλάς : «Σε βλέπω» της Meghan Kennedy

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Σκηνοθεσία: Βίκυ Βολιώτη

Πρωταγωνιστούν: Θοδωρής Αθερίδης, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Βίκυ Βολιώτη

 

Θέατρο Μικρό Παλλάς : «Χούγια ή Θάνατος» των Κώστα Τουλάκη + Ισμήνης Βιλιώτη

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ σαββατο 4 απριλιου

Σκηνοθεσία: Σοφία Μουτίδου

Πρωταγωνιστεί : Σοφία Μουτίδου

 

Θέατρο Μικρό Χορν: «Άγριος Σπόρος» του Γιάννη Τσίρου 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη

Παίζουν (αλφαβητικά) : Ηλίας Βαλάσης, Δημήτρης Μαμιός, Ανθή Σαββάκη

 

Θέατρο Μικρό Χορν: «Το 5ο Βήμα» του David Ireland 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος

Παίζουν : Παντελής Δεντάκης, Θάνος Τοκάκης

 

Θέατρο Πειραιώς 131 : «Πρόσεχε ποιον σκοτώνεις» των Θανάση Παπαθανασίου + Μιχάλη Ρέππα

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Σκηνοθεσία : Θανάσης Παπαθανασίου + Μιχάλης Ρέππας

Πρωταγωνιστούν (με αλφαβητική σειρά): Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, Δημήτρης Γκουτζαμάνης, Μανώλης Κλωνάρης, Άννα Μενενάκου, Φωτεινή Ντεμίρη, Δανάη Παππά, Δανάη Τάγαρη, Γιάννης Σίντος, Μαρία Φιλίππου

Νέα κρίσιμα στοιχεία για τα τεκταινόμενα εντός του ΟΠΕΚΕΠΕ το διάστημα 2019-2020 με υπουργό Αγρ. Ανάπτυξης τον Μάκη Βορίδη αναμένεται να δουν το φως της δημοσιότητας τη Δευτέρα.

Την ημέρα δηλαδή που ο πρώην πρόεδρος του οργανισμού τη διετία ‘19-20, Γρηγόρης Βάρρας, πρόκειται να καταθέσει ως μάρτυρας στη δίκη του πρώην προέδρου Δημήτρη Μελά και της πρώην Διευθύντριας Τεχνικών Ελέγχων του ΟΠΕΚΕΠΕ, Αθανασίας Ρέππα.

Ήδη, όπως αποκαλύπτει το Documento, στις 2.9.2020 ο τότε πρόεδρος του οργανισμού απέστειλε στον υπουργό Βορίδη ακόμη ένα ενημερωτικό σημείωμα (σε συνέχεια του σημειώματος-βόμβα της 27ης Ιουλίου 2020 που αποκάλυψε το bankingnews την περασμένη εβδομάδα), στο οποίο φέρεται να αποδομεί τις αιτιάσεις που έκαναν αργότερα οι Δ. Μελάς και Αθ. Ρέππα στις καταθέσεις τους στην Εξεταστική. Στις καταθέσεις τους, τα δύο πρώην στελέχη υποστήριξαν ότι ο Γρηγόρης Βάρρας είχε αποτύχει να γνωστοποιήσει στον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, Μάκη Βορίδη όσα συνέβαιναν στον οργανισμό.

Το νέο έγγραφο είναι ένας «οδικός χάρτης» που ξεκινά από τις αρχές Αυγούστου του 2020 και αναφέρει όλες τις ενέργειες που έγιναν από πλευράς Βάρρα και για τις οποίες -όπως φέρεται να τεκμηριώνεται στη συνέχεια του εγγράφου, που αναμένεται κατά πληροφορίες να κατατεθεί στο δικαστήριο- είναι πλήρως ενήμερος ο υπουργός, αλλά και τα δύο στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Υπενθυμίζεται πως οι Μελάς και Ρέππα έχουν παραπεμφθεί από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία με τις κατηγορίες της υπεξαγωγής εγγράφων, υπόθαλψης εγκληματία και παράβασης καθήκοντος, πράξεις τις οποίες φέρονται να τέλεσαν από κοινού και για τις οποίες δικάζονται από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών. Κατηγορούνται συγκεκριμένα πως «εξαφάνισαν» πορισματική έκθεση ελέγχων που είχε κάνει η Παρασκευή Τυχεροπούλου κατ’ εντολή Βάρρα. Μετά την κρίσιμη κατάθεση της Τυχεροπούλου, τον Οκτώβριο του 2025, η έδρα του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου διεύρυνε τον κατάλογο μαρτύρων κατηγορίας, ενσωματώνοντας σε αυτόν και τον πρώην πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ, Γρ. Βάρρα.

Το τηλεφώνημα του Αυγούστου

Κατά πληροφορίες, μετά από το σημείωμα-βόμβα της 27ης Ιουλίου 2020, ο τότε πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ είχε τηλεφωνήσει ο ίδιος προσωπικά στον Μάκη Βορίδη τον Αύγουστο του 2020, αναρωτώμενος γιατί καθυστερεί να του απαντήσει. Χωρίς να λάβει επί της ουσίας απάντηση.

Σε τί καθυστερούσε να απαντήσει ο Βορίδης; Υπενθυμίζουμε πως στο ενημερωτικό σημείωμα της 27ης Ιουλίου 2020 (αρ. πρωτ. 47425) που δημοσίευσε το bankingnews, ο Βάρρας του είχε αναφέρει ότι «προκύπτει μια υπέρμετρη αύξηση ζωϊκού κεφαλαίου με ορισμένες περιοχές της χώρας και ειδικότερα στην Κρήτη (ΠΕ Ηρακλείου και ΠΕ Ρεθύμνου)». Ιδιαίτερα κρίσιμη μάλιστα είναι η αναφορά που έκανε στο τέλος του ίδιου εγγράφου ο Γρ. Βάρρας:

«Είναι αναγκαίο» σημείωνε «άμεσα να καθοριστούν οι προδιαγραφές κατανομής βοσκοτόπων με τροποποίηση της υπ’ αριθμ. 873/55993/20-5-2015 ΚΥΑ», όπως φαίνεται παρακάτω:

Ο Μάκης Βορίδης, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, δεν τροποποίησε ποτέ την συγκεκριμένη υπουργική απόφαση, παρρ’ όλο που είχε προειδοποιηθεί από τον Βάρρα. Η ΚΥΑ του 2015 ανέφερε συγκεκριμένα στο άρθρο 5, παράγραφο 6: «Οσοι από τους κτηνοτρόφους χρειάζονται για την κάλυψη των αναγκών τους και επιθυμούν να κάνουν χρήση περισσότερης έκτασης βοσκοτόπου μπορούν να αιτηθούν χορήγηση επιπλέον έκτασης βοσκοτόπου από τις περιοχές όπου υπάρχει απόθεμα. Αυτοί υπόκεινται στους όρους των μετακινούμενων κτηνοτρόφων και πρέπει να αποδεικνύουν και τη μετακίνησή τους».

Με άλλα λόγια τα αιγοπρόβατα της Κρήτης και οι κτηνοτρόφοι της, δεν μπορούσαν να πάρουν φέρι μπόουτ για τα νησιά. Ο Βορίδης, είχε ήδη υπογράψει το παράνομο «Συμφωνώ» σε αυτές τις μετακινήσεις για το εθνικό απόθεμα του 2019, όπως είχε αποκαλύψει το Documento στο δημοσίευμα «Οι υπουργοί και το colpo grosso με τον ΟΠΕΚΕΠΕ» στις 25 Μαϊου του 2025. Παρά την προειδοποίηση Βάρρα, δεν τροποποίηση την υπουργική απόφαση, την οποία είχε τότε καταπατήσει.

Τελικά, μετά την απομάκρυνση του Βάρρα από την ηγεσία του ΟΠΕΚΕΠΕ, υπέγραψε με «Συμφωνώ» και την κατανομή του Εθνικού Αποθέματος του 2020, κατά παράβαση της ΚΥΑ και με νέο πρόεδρο ΟΠΕΚΕΠΕ τον Φάνη Παπά. Το ανέδειξε το Documento στο ρεπορτάζ με τον τίτλο «Το δις εξαμαρτείν Βορίδη με τα «γαλάζια βοσκοτόπια».

Μάλιστα, το ενδιαφέρον είναι πως την κατανομή του 2020, είχε καταθέσει ο ίδιος ο Φάνης Παπάς στην Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, είχε όμως παραλείψει να καταθέσει το συνοδευτικό έγγραφο, που έδειχνε ακριβώς πόσα (υπεράριθμα) αιγοπρόβατα θα…ταξίδευαν από την Κρήτη για την ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά. Κάτι για το οποίο, όπως αποδείχθηκε την περασμένη εβδομάδα, τον είχε ήδη προειδοποιήσει ο Γρηγόρης Βάρρας από τις 27 Ιουλίου 2020.

Με πληροφορίες από Documento.gr

Μια διεθνής συνάντηση για το 2027-2028

ΡΙΧΑΡΔΟΣ Γ΄

του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Ένα από τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, ο «Ριχάρδος Γ΄» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ανεβαίνει τη θεατρική σεζόν 2027–2028 από τις Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη.

Τον εμβληματικό ρόλο του Ριχάρδου, έναν απαιτητικό και βαθιά σύνθετο χαρακτήρα που προσφέρει στον ηθοποιό την ευκαιρία να φωτίσει τις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης, αναλαμβάνει ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.

Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο διεθνώς αναγνωρισμένος Andrew Visnevski.

Στον «Ριχάρδο Γ΄», ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ συνθέτει ένα από τα πιο σκοτεινά και συναρπαστικά πορτραίτα εξουσίας στην ιστορία του θεάτρου. Δολοπλοκίες, προδοσίες, δολοφονίες, χειραγώγηση και πολιτική ίντριγκα συνθέτουν μια αμείλικτη πορεία προς τον θρόνο της Αγγλίας. Διαχρονικά επίκαιρη, μία από τις μεγάλες ιστορικές τραγωδίες του Βάρδου, παραμένει μέχρι σήμερα ένα αιχμηρό σχόλιο πάνω στη φύση της εξουσίας και την ανθρώπινη φιλοδοξία.

Ο σκηνοθέτης Andrew Visnevski συγκαταλέγεται στις πιο σημαντικές προσωπικότητες του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου. Ιδρυτής της ιστορικής Cherub Company του Λονδίνου, ανέπτυξε για περισσότερα από 25 χρόνια ένα δικό του θεατρικό ύφος που συνδυάζει την κλασική δραματουργία με μια έντονα σωματική και οπτική σκηνική γλώσσα. Παράλληλα έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη θεατρική εκπαίδευση: υπήρξε επικεφαλής μεταπτυχιακών προγραμμάτων και βασικός δάσκαλος στη Royal Academy of Dramatic Art (RADA) στο Λονδίνο, ενώ έχει πραγματοποιήσει εργαστήρια για την ερμηνεία του Σαίξπηρ σε πολλές χώρες. Η σχέση του με την Ελλάδα είναι μακρά και ουσιαστική, καθώς έχει συνεργαστεί με σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες και έχει σκηνοθετήσει στη χώρα μας ήδη από τη δεκαετία του 1980.

Περισσότερες πληροφορίες για τη διανομή, τους συντελεστές και τις ημερομηνίες της παράστασης θα ανακοινωθούν σύντομα.

Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Το κοινό της Αθήνας αγκάλιασε θερμά την παράσταση «Θέλω να σου κρατάω το χέρι», μετατρέποντάς την σε μία από τις πιο αγαπημένες και πολυσυζητημένες θεατρικές επιτυχίες των πέντε τελευταίων σεζόν. 

Μετά από μια σειρά παραστάσεων που γνώρισαν εντυπωσιακή ανταπόκριση και συγκίνησαν θεατές και κριτικούς, η παράσταση μπαίνει στην τελική της ευθεία στην Αθήνα, δίνοντας τις τελευταίες της παραστάσεις έως τις 5 Απριλίου.

 

 

Θέλω να σου κρατάω το χέρι

(I want to hold your hand)

του Τάσου Ιορδανίδη

 Sτις 17 Οκτωβρίου 1963, οι Beatles ηχογραφούσαν για πρώτη φορά σε FourTrack το τραγούδι τους I Want to Hold Your Hand (Θέλω να σου κρατάω το χέρι). 

Το νούμερο ένα χιτ του 1964 στη Βρετανία έδωσε το 2021 την έμπνευση για τη συγγραφή ενός σύγχρονου θεατρικού έργου που εγκαινίασε  τη νέα καλλιτεχνική εποχή ενός από τα ιστορικότερα θέατρα της Αθήνας.

 

Η κούραση στον γάμο, η κρίση που βιώνουν οι άνθρωποι μετά από πολλά χρόνια συγκατοίκησης, η απιστία κι ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής γίνονται το σκηνικό για δύο «παράνομους» εραστές.

Είναι και οι δύο γονείς. Έχουν και οι δύο τα δίκια τους. Έχουν κάνει και οι δύο λάθη. 

 Η παγκόσμια δραματουργία έχει συχνά ασχοληθεί με το ζήτημα των ανθρώπινων σχέσεων, με τις ανάγκες των δύο φύλων, με τα θέλω τους και τα πρέπει τους, ίσως επειδή ο θεατής άμεσα ή έμμεσα μπορεί να ταυτιστεί πολύ εύκολα και να κινητοποιηθεί συναισθηματικά. Οι δύο ήρωες μάς «προσκαλούν» να ισορροπήσουμε ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ και να αντιληφθούμε, μέσα από τις συναντήσεις τους, ότι αυτό που ψάχνουμε όλοι μας στο τέλος της ημέρας είναι η ουσιαστική συντροφικότητα. Κάποιον να μας κρατάει το χέρι.

Θα τα καταφέρουν;

 Οι περισσότεροι θεατές, μας είπαν, ότι είδαν τη δική τους ιστορία επί σκηνής…

 

Συντελεστές

«Θέλω να σου κρατάω το χέρι» του Τάσου Ιορδανίδη

Σκηνοθεσία-Μουσική επιμέλεια: Θάλεια Ματίκα

Σκηνικά-κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη 

Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά-Φαμέλη

Φωτογραφίες: Βαγγέλης Πατεράκης (2021-22), Ελίνα Γιουνανλή (2022-23)

Official Trailer: Jaco and the Magic beans

Video (Στιγμιότυπα παράστασης): Liccorice Pizza

Σχεδιασμός ήχου: Στέφανος Κεραμίδας

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Καρτσαφλέκη

Επικοινωνία θεάτρου: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

Διεύθυνση θεάτρου: Μανώλης Φραγκάκης

 

Παίζουν: Τάσος Ιορδανίδης - Θάλεια Ματίκα

 

Πληροφορίες

ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΦΑ - ΛΗΝΑΙΟΣ-ΦΩΤΙΟΥ: 28ης Οκτωβρίου 37, Αθήνα 104 32

Διάρκεια παράστασης: 90’

Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 19:00

Τιμές εισιτηρίων: 18 ευρώ (κανονικό), 14 ευρώ (φοιτητικό και άνω των 65), 10 ευρώ (ανέργων)

 

Εισιτήρια στο ταμείο του θεάτρου (210 5201828) και μέσω της more.com:

www.more.com/theater/alfa/thelo-na-sou-kratao-to-cheri/

 

ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ SOLD-OUT ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ (2105201828) ΓΙΑ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΕΣ ΑΚΥΡΩΣΕΙΣΤΕΛ

ΙΩΑΝΝΑ ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΥ,  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΛΑΛΗΣ

Την ώρα που Ελληνες πολίτες εξαναγκάζονται να μεταναστεύσουν αναζητώντας το κοινωνικό κράτος, οι θιασώτες του λιγότερου κράτους συνεχίζουν την επιδοματική πολιτική των ευρωπαϊκών προγραμμάτων μπαλώνοντας μεν κρίσιμες για τη ζωή των ΑμεΑ «τρύπες», αποκλείοντας  δε τους πολλούς και χωρίς ολοκληρωμένη στρατηγική για τη βελτίωση της καθημερινότητας και του μέλλοντος αυτών των ανθρώπων.

Επέλεξαν τον δρόμο της ξενιτιάς επειδή οι πολιτικές της ΤΙΝΑ (There is no alternative) δεν τους άφησαν άλλη επιλογή. Ο λόγος για τον Παντελή Πανόπουλο και την Αφροδίτη Μανουσάκη. Οι δυο γονείς που πριν από λίγα χρόνια αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στη Φρανκφούρτη διεκδικώντας το αυτονόητο: η αναπηρία της κόρης τους Αννας να μη σημαίνει αποκλεισμός, ανασφάλεια και οικονομική αφαίμαξη της οικογένειάς τους. 

«Το ’να χέρι νίβει τ’ άλλο» λέει ο Π. Πανόπουλος στο Documento. «Σωστό! Αλλά τι γίνεται αν έχεις ένα και χρειάζεσαι ένα άλλο χέρι να σε νίψει;» Το ερώτημά του δεν είναι ρητορικό. Εκφράζει την αγωνία χιλιάδων οικογενειών (με) ΑμεΑ που βλέπουν τις ανάγκες τους να συνθλίβονται στη μέγγενη των μνημονίων διαρκείας. Νιώθουν ότι όποια μέτρα στήριξης λαμβάνονται δεν τους συμπεριλαμβάνουν και ότι συχνά παρουσιάζονται ως επικοινωνιακή «ατραξιόν» μιας ηγεσίας που εξαντλεί την κοινωνική πολιτική της σε ευχολόγια με τις –οριοθετημένες–  πλάτες των ευρωπαϊκών πακέτων.

«Πρώτη γραμμή φροντίδας»

Προτού απαντήσουν στο γιατί έφυγαν, οι δύο γονείς τονίζουν ότι η αναπηρία αφορά όλη την οικογένεια. «Η επίδρασή της είναι ίδια με την ανεργία ή την αρρώστια» λέει ο Π. Πανόπουλος. «Το θέμα γίνεται ακόμη εντονότερο στην Ελλάδα όπου η οικογένεια που έχει ένα ανάπηρο μέλος –και δη ένα ανάπηρο παιδί– καλείται να αντεπεξέλθει σε δυσθεώρητα κόστη τόσο σε χρηματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Η πολιτική στήριξης των ΑμεΑ δεν είναι “οικογενειοκεντρική” και αγνοεί την οικογένεια» συμπληρώνει. «Αυτό οδήγησε κι εμάς στη Γερμανία». Ετσι αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τον «Προσωπικό Βοηθό», πρόγραμμα του 2023 για 2.250 ΑμεΑ. Το πρόγραμμα χρηματοδοτήθηκε με 41 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (ΤΑΑ) υπό την προϋπόθεση ότι ο ωφελούμενος θα έχει:

• ηλικία 16-65 ετών,
• συνολική αναπηρία τουλάχιστον 67%,
• ατομικό εισόδημα που να μην ξεπερνά τις 60.000 ευρώ ή να μην έχει εισόδημα.

Η πρώτη φάση ήταν για δύο έτη και η δεύτερη για ένα. Επιπλέον, οι αρμόδιοι φορείς μιλούν για άλλα 580 άτομα (από τις ήδη κατατεθειμένες αιτήσεις) που έλαβαν εντός του 2025 τη συγκεκριμένη υπηρεσία. Τέλος, ότι θα υπάρξει καθολική εφαρμογή του μετά το πέρας του ΤΑΑ, με χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ που θα φτάνει τα 320 εκατ. ευρώ. Ωστόσο, ενώ αρχικά η καθολίκευση του προγράμματος υπολογιζόταν για το 2024, τα ΑμεΑ καταγγέλλουν ότι αυτό δεν έχει συμβεί ακόμη. Εκτός αυτού, στην επίσημη σελίδα του προγράμματος αναφέρεται ότι οι ωφελούμενοι που έχουν λάβει προσωπική βοήθεια από την έναρξή του φτάνουν τους 1.792. Ωστόσο τα στοιχεία του Οργανισμού Προνοιακών Επιδομάτων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΟΠΕΚΑ) αναφέρουν ότι στις 30/1/2026 πληρώθηκαν για το πρόγραμμα: 2.342 δικαιούχοι με 1.883.147 ευρώ. Επιπλέον, σε δηλώσεις της τον Ιούλιο του 2025 η αρμόδια υπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου μίλησε για 1.500 ωφελούμενους.

Πέρα από τον προβληματισμό που γεννούν οι αριθμοί, η Αφροδίτη και ο Παντελής στέκονται στον αποκλεισμό όσων φροντίζουν ένα άτομο ΑμεΑ: την οικογένεια. «Είναι αδιανόητο να εξαιρούνται από το πρόγραμμα τα μέλη της οικογένειας, αλλά να δέχονται υπαλλήλους εταιρειών φροντίδας» λέει το ζευγάρι στο Documento.

Πράγματι στο εγχειρίδιο του «Προσωπικού Βοηθού» για όσους επιθυμούν να εργαστούν αναφέρεται: «Στο μητρώο μπορούν να εργαστούν και φυσικά πρόσωπα που απασχολούνται με σχέση εξαρτημένης εργασίας σε νομικά πρόσωπα και ατομικές επιχειρήσεις που παρέχουν υπηρεσίες εξατομικευμένης υποστήριξης ευάλωτων ομάδων, όπως ενδεικτικώς υπηρεσίες προσωπικού, βοηθού, συνοδού ή φροντιστή» (σελ. 4-5).

Οι γονείς όμως απαντούν: «Οι έμμεσα ΑμεΑ γονείς/συγγενείς είναι αυτοί που χρειάζονται στήριξη εφόσον τα ποσοστά ανεργίας  –συχνά επιβαλλόμενης λόγω της φύσης της αναπηρίας– στις οικογένειές με ΑμεΑ είναι υψηλότατα. Εννοείται πως όταν οι γονείς-συγγενείς δεν δύνανται να αναλάβουν τη φροντίδα των ΑμεΑ τότε αυτή θα πρέπει να ανατίθεται σε έτερα πρόσωπα, όμως η πρώτη γραμμή φροντίδας είναι πάντοτε οι γονείς/συγγενείς και αυτοί θα πρέπει να βοηθούνται».

Τι γίνεται στη Γερμανία 

Ο Παντελής και η Αφροδίτη επισημαίνουν ότι στις προϋποθέσεις για να αναλάβει κάποιος προσωπικός βοηθός δεν συμπεριλαμβάνεται το να είναι άτομο με το οποίο ο ωφελούμενος τελεί σε σχέση γάμου, συμφώνου συμβίωσης, συγγένειας α΄ ή β΄ βαθμού (δηλαδή το παιδί, ο γονιός, ο παππούς ή η γιαγιά). Το επίσημο εγχειρίδιο τούς επιβεβαιώνει.

Στο ίδιο διαβάζουμε ότι ο προσωπικός βοηθός μπορεί να είναι είτε ωρομίσθιος, οπότε και ο ΟΠΕΚΑ καταβάλλει μεικτά έξι ευρώ/ώρα, είτε σε συνοίκηση, οπότε τότε λαμβάνει από τον οργανισμό μεικτές απολαβές 1.200 ευρώ/μήνα. Οι όροι της συνεργασίας καθορίζονται ύστερα από συμφωνία ωφελούμενου – προσωπικού φροντιστή, κατοχύρωσης των στοιχείων κάθε πλευράς σε συγκεκριμένη ηλεκτρονική φόρμα για την παραγωγή αυτοματοποιημένου αρχείου «ιδιωτικού συμφωνητικού».

Ωστόσο στη Γερμανία το κράτος υποστηρίζει τόσο τα ΑμεΑ όσο και τις οικογένειές τους, λένε οι συνομιλητές μας. Εξηγούν μάλιστα ότι το επίδομα φροντίδας δίδεται στους οικείους φροντιστές και ελλείψει αυτών σε έτερο πρόσωπο. Η φροντίδα ενός ΑμεΑ θεωρείται εργάσιμος χρόνος και αναγνωρίζεται ως ένσημο. Επίσης όταν ένα ΑμεΑ νοσηλεύεται και έχει ανάγκη συνοδού, ο συνοδός αυτός σιτίζεται κανονικά. «Ακούγεται απλό» λέει ο Παντελής, «όμως όταν η σύζυγός μου έπρεπε επί μήνες να μείνει είτε σε νοσοκομείο είτε σε κέντρο αποκατάστασης σε άλλη πόλη η διατροφή της βάραινε τον οικογενειακό προϋπολογισμό και, πιστέψτε με, δεν ήταν εύκολο».

Γι’ αυτό αναρωτιέται: Ποιος προσωπικός βοηθός θα πήγαινε 250 χιλιόμετρα μακριά για να μείνει με ένα ΑμεΑ για 120 μέρες στο νοσοκομείο; Κι ύστερα άλλους 26 μήνες σε κέντρο αποκατάστασης όπως η Αφρ. Μανουσάκη για να βρίσκεται στο προσκέφαλο της ανάπηρης κόρης τους; «Θα μου πείτε “είναι υποχρέωση του γονέα”. Σίγουρα αυτό βρίσκεται μέσα στις υποχρεώσεις του. Βρίσκεται όμως μέσα στις δυνατότητές του; Κι εδώ έρχεται η ανάγκη ενός κράτος δικαίου που αναγνωρίζει το πρόβλημα, τη δυσκολία της επίλυσής του και παρέχει λύσεις».

Οι λύσεις μοιάζουν αυτονόητες στο εξωτερικό, όχι όμως στη χώρα μας. Εδώ είναι αδιανόητες «οι διακοπές για φροντιστή ΑμεΑ» λέει ο Παντελής. Εκεί όχι. «Το γερμανικό κράτος αναγνωρίζει ότι το να παλεύεις με μία αναπηρία είναι μία ιδιαιτέρως ψυχοφθόρα διαδικασία» αναφέρει και συμπληρώνει: «Κανείς δεν αρνείται την ανάγκη να υπάρχουν ειδικοί φροντιστές για τα ΑμεΑ. Η εμπειρία έχει αποδείξει όμως ότι η οικογένεια των αναπήρων είναι εκείνη που βρίσκεται από την πρώτη στιγμή στο πλάι τους. Η Αννούλα μας δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κανένα χέρι της για να νιφτεί. Δεν πειράζει όμως. Δίνω ένα χέρι εγώ κι ένα χέρι η γυναίκα μου στην κόρη μας και με τα ελεύθερα μας χέρια κρατιόμαστε κι εμείς χέρι χέρι. Αυτό άλλωστε δεν είναι η οικογένεια;»

«Συνειδητή απάτη»

Πίσω στην Ελλάδα ο Χάρης Χουρδάκης, επικεφαλής της Πανελλαδικής Γραμματείας της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα Αναπήρων, αναφέρει στο Documento για το «Προσωπικός Βοηθός»: «Είναι συνειδητή απάτη. Το πρόγραμμα εντάσσεται στο πλαίσιο των δημοσιονομικών περικοπών. Ετσι η κυβέρνηση προσπαθεί να δείξει ότι κάτι κάνει. Ομως δεν θέλει να δεσμεύεται με μόνιμη παροχή προς τα ΑμεΑ. Οπότε δίνουν αυτά τα χρήματα και τελειώνουν. Ταυτόχρονα, καλλιεργούν το κλίμα της καθολικότητας, αλλά δεν θα συμβεί. Το ίδιο έγινε και στην ειδική αγωγή και την παράλληλη στήριξη. Δημιούργησαν την προσδοκία ότι θα πάρουν όλοι προσωπικό βοηθό. Ομως μέχρι τώρα οι ωφελούμενοι είναι μόλις 1.700. Αλήθεια, θα ανανεωθεί το πρόγραμμα μελλοντικά; Οι υπόλοιποι τι θα γίνουν;».

«Καθολικό δικαίωμα»

Η αυτόνομη διαβίωση είναι καθολικό δικαίωμα και διαχρονικό αίτημα του αναπηρικού κινήματος, λέει στο Documento ο εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής Διονύσης Τρευλόπουλος. Οντας ωφελούμενος του προγράμματος τονίζει ότι η κυβέρνηση έχει καθιερώσει το πρόγραμμα του προσωπικού βοηθού για τα ανάπηρα άτομα, δεν έχει όμως διασφαλίσει ότι κάθε δικαιούχος θα έχει πρόσβαση σε αυτό. Με τα λόγια του: «Η επιλογή γίνεται κατόπιν κλήρωσης κι έτσι η τύχη είναι ο παράγοντας που κρίνει αν οι ανάπηροι μπορούμε να ζήσουμε αυτόνομα ξεπερνώντας τα εμπόδια που μας βάζουν η πολιτεία και η κοινωνία ή όχι. Οσοι τυχεροί/ές/α κληρωθήκαμε και δεν είμαστε κάτω από 16 και άνω των 65 (γιατί υπάρχουν και ηλικιακοί κόφτες) καταλαβαίνουμε γιατί είναι αναγκαιότητα ο προσωπικός βοηθός. Επειδή η αναπηρία δεν ταυτίζεται με τη βλάβη που φέρουμε στα σώματά μας τα ανάπηρα άτομα και είναι στην πραγματικότητα αποτέλεσμα των εμποδίων που συναντάμε στην καθημερινότητά μας, ο προσωπικός βοηθός είναι ένα από εκείνα τα μέσα με το οποίο τα αντιμετωπίζουμε. Στην πράξη και για να καταθέσω και το προσωπικό μου βίωμα, εκτός από το ότι ο προσωπικός βοηθός διευκολύνει την καθημερινή ρουτίνα, τις μετακινήσεις, την πρόσβαση στην εργασία κ.ά., προσφέρει ένα αίσθημα ελευθερίας και ασφάλειας στο άτομο, προϋπόθεση κοινωνικής συμμετοχής, ισότητας και αξιοπρέπειας».

Στη γενική εικόνα τα ΑμεΑ καταγγέλλουν –εκτός των άλλων– τη διαρκή φτωχοποίησή τους. Σύμφωνα με τον Χ. Χουρδάκη:

• Το 50% των οικογενειών ΑμεΑ ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Μιλάμε για 500.000 ανθρώπους βάσει των επίσημων στοιχείων.
• Το προσδόκιμο ζωής των ΑμεΑ μειώνεται.
• Από τις 600.000 βαριά αναπήρων μόλις οι 150.000 παίρνουν επίδομα, ανεξάρτητα από το ύψος του επιδόματος.
• Μέσω των ΚΕΠΑ κόβεται σε όλο και περισσότερους το επίδομα βαριάς κινητικής αναπηρίας.

Μπορεί ο Δ. Τρευλόπουλος να μην επιθυμεί να φύγει από τη χώρα, όπως ο Παντελής και η Αφροδίτη. Μπορεί να έχει βρει τους ρυθμούς του και σταθερή εργασία. Μολοταύτα ξεκαθαρίζει ότι οι «συνθήκες για τα ΑμεΑ είναι εξαιρετικά δύσκολες και η στήριξη της πολιτείας ελάχιστη». Η στατιστική τον επιβεβαιώνει, όπως και όλες οι καταγγελίες για αποκλεισμούς και φροντίδα «κατά τύχη». Η… συμπεριληπτική Ελλάδα των… αρίστων δεν έχει λεφτόδεντρα για πρόνοια. Είναι και οι πολεμικοί εξοπλισμοί στη μέση. Καλούμαστε να το δεχτούμε. Αλλιώς «όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει;»

Το αρμόδιο υπουργείο απαντά μέσω του Documento

• Το πιλοτικό πρόγραμμα θα ολοκληρωθεί τον Ιούνιο του 2026 και τότε θα ξεκινήσει και το καθολικό πρόγραμμα. Μέχρι σήμερα έχουν λάβει βοήθεια 1.792 άτομα με αναπηρία ενώ έχουν απασχοληθεί 2.817 βοηθοί.
• Οι συγγενείς α΄ και β΄ βαθμού αποκλείστηκαν, καθώς βάσει της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα ΑμεΑ η προσωπική βοήθεια «συνδέεται με το δικαίωμα των ατόμων αυτών να ζουν ανεξάρτητα – ακόμη και από την οικογένειά τους».
• Το πρόγραμμα δεν αφορούσε τους κάτω των 16 και άνω των 65 ετών καθώς δεν σχετίζεται «με αναπηρίες που συνδέονται απλώς με το γήρας», ενώ αναφορικά με τους ανηλίκους δεν είναι επιλέξιμοι αφενός γιατί «απαιτείται διαφορετικού τύπου υποστήριξη και πλαισίωση, όπως παράλληλη στήριξη», αφετέρου πρόκειται για άτομα χωρίς «πλήρη πρακτική αυτονομία» ακόμη.

Πηγή: documentonews.gr

Ο Γιώργος Περού παρουσιάζει το τρίτο κατά σειρά ολοκληρωμένο album του ως τραγουδοποιός με τίτλο “Η Πρώτη Αχτίδα” στο οποίο υπογράφει εξ' ολοκλήρου την ενορχήστρωση, τη μίξη και την επιμέλεια της παραγωγής.  Η “Πρώτη Αχτίδα” πιάνει το νήμα από την προηγούμενη δισκογραφική του δουλειά (Primavera) με τη θεματολογία των τραγουδιών να έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο, την υπαρξιακή του αγωνία και την σχέση του με τον κόσμο. Μια ενδιαφέρουσα ισορροπία ανάμεσα στο αστικό τοπίο και την φύση που μας περιβάλλει διακρίνεται καθαρά τόσο στο στίχο όσο και στη μουσική.  Ο Γιώργος Περού με απλότητα και ειλικρίνεια μέσα από τις αντιθέσεις ανασυνθέτει τον κόσμο του και μας αποκαλύπτει τον δικό του τρόπο και στάση απέναντι στα πράγματα. Ένα album με χαρακτήρα, ταυτότητα και "χειροποίητη" παραγωγή. Το πρώτο single που συνοδεύει την κυκλοφορία είναι το "Έφυγα Από 'Σένα". Ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα, νεανικές παρέες, θορυβώδεις πλατείες, αδιέξοδοι έρωτες, ματαιώσεις και μια έντονη τάση φυγής. Ρυθμός, νοσταλγική μελωδία, Balkan πνευστά, φωνητικά βγαλμένα από τα late '60s και μια ερμηνεία απλή χωρίς περιττά στολίδια που απλώς εξομολογείται.  Το ακούτε εδώ: Spotify:  https://open.spotify.com/track/3U9mMsh6oJAgpOHWZeD3Rz?si=b7910efbfa7d48e8 You Tube:  https://youtu.be/YCycwf-ifI0 Το album περιλαμβάνει δέκα καινούρια τραγούδια σε δικούς του στίχους και μουσική καθώς και μια διαφορετική εκδοχή στο τραγούδι “Πάσχα και Πρωτομαγιά” σε στίχους του Ισαάκ Σούση που κυκλοφόρησε το 2020 με τη φωνή του Γιώργου Νταλάρα. Συμμετέχουν οι:  Lou Is, Λόλα Γιαννοπούλου (εξαιρετικές ερμηνεύτριες με αξιόλογη προσωπική πορεία στην δισκογραφία) καθώς και ο Yannik ένας νέος τραγουδοποιός με ιδιαίτερο ύφος που φέτος κάνει το ντεμπούτο του στη δισκογραφία. Για τις ηχογραφήσεις συνεργάστηκαν καταξιωμένοι μουσικοί ενώ σημαντική ήταν η συμβολή του Γιάννη Αναγνωστάτου (Lolek) στην επιμέλεια των ηχογραφήσεων. Ψηφιακή διανομή Anima (Stay Independent) Διαθέσιμο σε ολές τις πλατφόρμες για streaming & download: https://orcd.co/giorgos_perou_i_proti_axtida Το εξώφυλλο είναι έργο που δημιούργησε ειδικά για το album ο εικαστικός Γιώργος Αρμακόλλας Γραφιστική επιμέλεια artwork: Μαίρη Μούσα (Mousart) Ενορχήστρωση I Μίξη ήχου I Επιμέλεια παραγωγής - Γιώργος Περού Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος (Sweetspot)

ΑLBUM CREDITS: Γιώργος Περού - Κιθάρες, Μπάσο, Μπουζούκι, Μαντολίνο, Πλήκτρα, Πιάνο, Κρουστά, Προγραμματισμός, Φωνητικά Λάμπρος Παπανικολάου - Κοντραμπάσο (03,09,11) Δημήτρης Αρναούτης Ηλεκτρική (08)  & Κλασική  Κιθάρα (07) Γιάννης Γιαννικουρής - Ακουστική & Ηλεκτρική κιθάρα (10) Κωστής Βαζούρας -   Baritone, Tenoro & Alto Σαξόφωνο (10 &11) String Quartet (05,06):   Άρης Ζέρβας - Cello Ariona Mucai - Viola Διονύσης Βερβιτσιώτης - Violin Φωνητικά - Λόλα Γιαννοπούλου, Γιάννης Παπαγιαννούλης, Ηλίας Βαμβακούσης, Yannik, Άγγελος Πάνου Χορωδία (Tracks 8 & 9): Γιάννης Παπαγιαννούλης, Ηλίας Βαμβακούσης, Ελένη Καράκου, Λίνα Ζηνά, Λόλα Γιαννοπούλου. Γιώργος Περού Επιμέλεια ηχογράφησης χορωδίας, κοντραμπάσου, πνευστών & εγχόρδων - Γιάννης Αναγνωστάτος (Lolek)

Oμάδα Dulcinea

O θάνατος ενός ηθοποιού
 εμπνευσμένο από το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου»

Σκηνοθεσία: Άννα-Μαρία Ιακώβου

 

 

ΠΛΥΦΑ

Πρεμιέρα

16 Απριλίου 2026

 

Βράδυ. Θέατρο. Ένα φτέρνισμα.

Η ομάδα Dulcinea, από τις 16 Απριλίου και για λίγες παραστάσεις, παρουσιάζει το έργο «Ο θάνατος ενός ηθοποιού», σε σκηνοθεσία της Άννας-Μαρίας Ιακώβου.

Το έργο συνομιλεί με το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου» και μεταφέρει τον πυρήνα του στον σύγχρονο κόσμο, εκεί όπου η κοινωνική απαξίωση και η ενοχή του καλλιτέχνη έχουν πλέον εσωτερικευτεί.

Στο δραματουργικό υλικό της παράστασης ενσωματώνονται επίσης θεατρικές διασκευές των διηγημάτων του Άντον Τσέχωφ «Ο Πιανίστας» και «Στο Νεκροταφείο».

Αντλώντας από τη σκέψη του Theodor W. Adorno, η παράσταση προσεγγίζει την τέχνη ως πεδίο κοινωνικής ενοχής: το «λαμπερό θέαμα» συχνά οικοδομείται πάνω στην ανασφάλεια, την έκθεση και τη ματαιότητα εκείνων που το παράγουν.

Δύο ηθοποιοί, ένας μουσικός και μία δημόσια υπάλληλος συνθέτουν ένα θέατρο που σταδιακά καταρρέει, μέσα από σκηνικές εικόνες που παραπέμπουν στην αισθητική των κλόουν και των παλιών μπουλουκιών.

Μια παράσταση για τη μικρή, καθημερινή απαξίωση που γίνεται εσωτερική καταδίκη.

 

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Τι συμβαίνει όταν ο δημόσιος υπάλληλος Ιβάν Ντμίτριτς Τσερβιακόφ φτερνίζεται κατά τη διάρκεια μιας παράστασης πάνω στον υψηλόβαθμο κρατικό υπάλληλο Μπριζάλωφ;

Γιατί ο ηθοποιός που αναζητά τον τάφο του ηθοποιού Μούσκιν μοιάζει τόσο με έναν δημόσιο υπάλληλο;

Και ποιο «σουξέ» παίζει σε κάθε γάμο ο Πιοτρ Ρουμπλιόφ — ο «πιανίστας» του Τσέχωφ;

Ο ηθοποιός δεν πεθαίνει αντικειμενικά.
 Πεθαίνει όταν η αξία του εξαρτάται ολοκληρωτικά από την έγκριση του Άλλου.

Κι αυτός ο Άλλος, αυτός ο Άλλος…

Έτσι, ένα απλό φτέρνισμα μπορεί να γίνει η αφορμή για έναν θάνατο.

 

Σκηνοθετικό σημείωμα:

Όσο ακόμη οι καλλιτέχνες/ιδες απαξιώνονται κοινωνικά και θεσμικά, χρειάζεται να ανοίγουμε ξανά και ξανά τη συζήτηση για τη «χρησιμότητα» των ηθοποιών και του θεάτρου.

«Μη χρήσιμος, ενδεχομένως, για τον εαυτό του σήμερα, μη χρηστός για τους άλλους χθες, μήπως ο ηθοποιός συνιστά τελικώς τη φιγούρα του ΑΧΡΗΣΤΟΥ μέσα σε κοινωνίες που θεοποιούν τη χρησιμότητα, την αδελφή της, τη χρηστότητα, και την κοινή μητέρα τους, τη ΧΡΗΣΗ»;

Αυτά έγραψε ο Β. Παπαβασιλείου σχεδόν 20 χρόνια πριν στον πρόλογο του βιβλίου «Το παράδοξο με τον ηθοποιό» του Denis Diderot.

Το σημερινό παράδοξο, μου φαίνεται πως είναι η κανονικοποίηση της ελάχιστης αξίας που έχει σήμερα κοινωνικά το θέατρο και οι ηθοποιοί, σε βαθμό που κι αυτοί οι τελευταίοι νιώθουν πια εντελώς ματαιωμένοι.

Τι να μας κάνει και το θέατρο την ώρα των πολέμων, των οικονομικών κρίσεων, των ανισοτήτων και των μεγάλων φόβων;

Οι ηθοποιοί φοβούνται. Οι καλλιτέχνες φοβούνται. Οι δουλειές τους δεν θεωρούνται σημαντικές και ο άνθρωπος τον 21ο αιώνα προσδιορίζεται από το επάγγελμά του.

Κι όμως, οι ηθοποιοί είναι αυτές οι γενναίες, αυτές οι ευαίσθητες, αυτοί οι εύθραυστοι, αυτοί οι δυναμικοί, που επενδύουν τελικά στο συλλογικό φαντασιακό και στην κοινή εμπειρία, παρά τις απογοητεύσεις και τις ματαιώσεις.

Με τον «Θάνατο ενός ηθοποιού» επιχειρούμε μια μικρή αντίσταση απέναντι στη ματαίωση που συχνά συνοδεύει το επάγγελμα του ηθοποιού.

Αντιστεκόμαστε με τον τρόπο του Μπέκετ:
 «Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα».

 

Βιογραφικό της ομάδας Dulcinea

Η Dulcinea Compania ιδρύθηκε με σκοπό τη δημιουργία καλλιτεχνικών δράσεων, ερευνητικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων.

Έχει επιχορηγηθεί από το ΥΠΠΟ (2022–2025) και έχει συνεργαστεί με την Ισπανική Πρεσβεία στην Αθήνα, τους Los Torreznos, το ThessFringe Festival, τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» κ.ά.

Συμμετείχε στην Biennale Θεσσαλονίκης («#thehead | On becoming an animal» του Πάνου Σκλαβενίτη), ενώ παραστάσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Πλύφα, Θέατρο 104, Pikap Kato, Θέατρο Άνετον, Space Lab, Artbox Φαργκάνη, Ρομαντικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Tavros Art Space κ.ά.

Περισσότερα: www.dulcineacompania.gr

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Άννα-Μαρία Ιακώβου

Συνεργάτης σκηνοθέτης: Κώστας Χατζηγεωργίου

Βοηθός σκηνοθεσίας: Ηλιάνα Αντωνιάδου

Δραματουργία: Η ομάδα

Σύνθεση δραματουργίας: Ελένη Σιταρά

Σκηνογραφία-Ενδυματολογία: Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου

Μουσική: Χάρης Αναστασιάδης

 

Σχεδιασμός φωτισμών: Σωτήρης Ρουμελιώτης

Φωτογραφίες: Νίκος Ζιαγάκης

Video trailer: Κώστας Χατζηγεωργίου

Επικοινωνία-Δημόσιες σχέσεις: Γιώτα Δημητριάδη

 

Επί σκηνής: Άννα-Μαρία Ιακώβου, Αλέξανδρος Καλτζίδης, Αλέξανδρος Νικολαΐδης και ο μουσικός Χάρης Αναστασιάδης

Ευχαριστούμε τα μέλη του Κινηματογραφικού Τομέα Π.Ο.Φ.Π.Α. για τη συνεργασία και την υποστήριξη.

Η παράσταση «Ο θάνατος ενός ηθοποιού» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

 

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Από 16 Απριλίου

Ημέρες παραστάσεων:16,17, 23, 24, 29, 30 Απριλίου

Ώρες: 21.00

Διάρκεια: 70’

 

Εισιτήρια:

14€ (κανονικό)

10€ (μειωμένο- Φοιτητ@, Άνεργ@)

10€  Early bird (έως 31/03)

 

Ο θάνατος ενός ηθοποιού | Εισιτήρια online! | More.com
 
 ΠΛΥΦΑ
 Κορυτσάς 39, Αθήνα 104 47

https://plyfa.space/

 

Η Dulcinea Companiaστα Social Media

W: dulcineacompania.gr

FB: Dulcinea Compania

IG: dulcinea_compania
 TikTok:dulcinea.compania

Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να βρίσκεται κοντά σε μια εξαιρετικά ασυνήθιστη οικονομική συμφωνία γύρω από τη λειτουργία του TikTok στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία εικάζεται πως θα αποφέρει στο αμερικανικό δημόσιο έως και 10 δισεκατομμύρια δολάρια.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το ποσό θα καταβληθεί από επενδυτές οι οποίοι ανέλαβαν τον έλεγχο των δραστηριοτήτων της πλατφόρμας στις ΗΠΑ, αποσπώντας την από τη μητρική κινεζική εταιρεία ByteDance.

Η συμφωνία θεωρείται πρωτοφανής, καθώς η αμερικανική κυβέρνηση αντιμετωπίζει το ποσό ως ένα είδος «τέλους συναλλαγής» για την ολοκλήρωση της συμφωνίας. Το σχετικό ρεπορτάζ δημοσιεύτηκε αρχικά στη Wall Street Journal και περιγράφει μια διαδικασία κατά την οποία οι επενδυτές που απέκτησαν τον έλεγχο του TikTok στις ΗΠΑ υποχρεώνονται να καταβάλουν μεγάλα ποσά στο αμερικανικό δημόσιο.

Μεταξύ των επενδυτών που συμμετέχουν στο σχήμα περιλαμβάνονται η εταιρεία λογισμικού Oracle, η επενδυτική εταιρεία MGX με έδρα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, καθώς και το επενδυτικό fund ιδιωτικών κεφαλαίων Silver Lake. Οι συγκεκριμένες εταιρείες, μαζί με άλλους επενδυτές, έχουν ήδη καταβάλει 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών όταν ολοκληρώθηκε η συμφωνία τον Ιανουάριο. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, θα συνεχίσουν να πραγματοποιούν πληρωμές μέχρι το συνολικό ποσό να φτάσει τα 10 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ είχε αναφερθεί στο παρελθόν στο οικονομικό όφελος που θα αποκόμιζε το αμερικανικό κράτος από τη συμφωνία. Όπως είχε δηλώσει, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα λάμβαναν «ένα τεράστιο τέλος – το τέλος-συν», απλώς και μόνο για τη διαμεσολάβηση και την έγκριση της συμφωνίας. «Δεν θέλω να πετάξουμε αυτή την ευκαιρία από το παράθυρο», είχε πει χαρακτηριστικά.

Ο Αμερικανός πρόεδρος υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα τον Σεπτέμβριο με το οποίο ενέκρινε τη συμφωνία, επικαλούμενος ανησυχίες για την εθνική ασφάλεια. Η ιδιοκτησία του TikTok από κινεζική εταιρεία είχε προκαλέσει έντονη πολιτική συζήτηση στις ΗΠΑ, καθώς η εφαρμογή είναι ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ των Αμερικανών χρηστών και υπάρχουν φόβοι ότι δεδομένα πολιτών θα μπορούσαν να καταλήξουν στα χέρια της κινεζικής κυβέρνησης.

«Πλέον ανήκει σε Αμερικανούς, και μάλιστα σε πολύ εξελιγμένους Αμερικανούς επενδυτές», δήλωσε ο Τραμπ κατά την υπογραφή της συμφωνίας. «Η πλατφόρμα θα λειτουργεί πλήρως υπό αμερικανικό έλεγχο».

Παρά τη μεταβίβαση των δραστηριοτήτων στις ΗΠΑ, η συμφωνία προβλέπει ότι το TikTok θα συνεχίσει να μοιράζεται μέρος των κερδών του με την ByteDance. Έτσι, η κινεζική εταιρεία διατηρεί ένα οικονομικό συμφέρον στη λειτουργία της εφαρμογής, παρότι δεν θα έχει πλέον τον πλήρη έλεγχο των αμερικανικών δραστηριοτήτων.

Η οικονομική διάσταση της συμφωνίας έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις, καθώς είναι εξαιρετικά σπάνιο μια κυβέρνηση να εισπράττει «τέλος συναλλαγής» από μια συμφωνία μεταξύ ιδιωτικών επιχειρήσεων. Στον κόσμο των επενδυτικών τραπεζών, οι προμήθειες για τέτοιου είδους συμφωνίες συνήθως κυμαίνονται γύρω στο 1% της αξίας της συναλλαγής.

Στην περίπτωση του TikTok, όμως, το ποσό που προβλέπεται να λάβει η κυβέρνηση είναι πολύ μεγαλύτερο. Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, έχει δηλώσει ότι η αξία της αμερικανικής εκδοχής της πλατφόρμας υπολογίζεται περίπου στα 14 δισεκατομμύρια δολάρια. Αν αυτό ισχύει, τότε τα 10 δισεκατομμύρια που θα εισπράξει η κυβέρνηση αντιστοιχούν σε ποσοστό που πλησιάζει το 70% της συνολικής αξίας της συμφωνίας.

Η συμφωνία για το TikTok εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση ασυνήθιστης εμπλοκής της κυβέρνησης Τραμπ στον ιδιωτικό τομέα. Τα τελευταία χρόνια η αμερικανική διοίκηση έχει εμπλακεί άμεσα σε οικονομικές δραστηριότητες και επενδύσεις, αποκτώντας συμμετοχές σε εταιρείες όπως η Intel και η USA Rare Earth, μια επιχείρηση που εξορύσσει κρίσιμα ορυκτά απαραίτητα για την τεχνολογική βιομηχανία.

Παράλληλα, ο ίδιος ο Τραμπ έχει προκαλέσει αντιδράσεις με τις προσωπικές επιχειρηματικές δραστηριότητές του ενώ βρίσκεται στον Λευκό Οίκο. Μεταξύ άλλων, λάνσαρε δικό του κρυπτονόμισμα κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ενώ επενδυτές που συμμετείχαν στο εγχείρημα reportedly είχαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν «εγγυημένη άμεση πρόσβαση» στον πρόεδρο εφόσον επένδυαν τουλάχιστον 5 εκατομμύρια δολάρια.

Την ίδια στιγμή, νέα δημοσιεύματα εντείνουν τις συζητήσεις για τη σχέση πολιτικής εξουσίας και επιχειρηματικών συμφερόντων. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του περιοδικού Atlantic, ο προσωπικός αριθμός τηλεφώνου του Τραμπ φέρεται να κυκλοφορεί μεταξύ διευθυνόντων συμβούλων εταιρειών και επενδυτών στον χώρο των κρυπτονομισμάτων. Μάλιστα, δημοσιογράφοι φέρεται να ανταλλάσσουν τον αριθμό αυτό με στοιχεία επικοινωνίας άλλων διεθνών ηγετών.

Η υπόθεση της συμφωνίας για το TikTok, σε συνδυασμό με αυτές τις αποκαλύψεις, ενισχύει τη συζήτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες για τα όρια ανάμεσα στην πολιτική εξουσία, τα επιχειρηματικά συμφέροντα και την κρατική παρέμβαση στην οικονομία.

*Πηγή: The Guardian

"Θέλω" ο Monsieur Minimal σε ενα ολοκαίνουργιο τραγούδι με την Ανδριάνα Μπάμπαλη. Ο Monsieur Minimal, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου, πολυσυμμετοχικού,  album του, με τον τίτλο «Μουσικός Δείπνος», συνεχίζει να μας χαρίζει νέα τραγούδια ερμηνευμένα από ξεχωριστές γυναικείες φωνές.  Αυτή τη φορά, σειρά έχει ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι με την ζεστή και γνώριμη ερμηνεία της Ανδριάνας Μπάμπαλη με τον τίτλο "Θέλω". Το “Θέλω” είναι ένα φωτεινό τραγούδι που εξιστορεί με ιδιαίτερη χάρη κι ανεμελιά, ως μια άλλη "Αλίκη Βουγιουκλάκη", η ζεστή φωνή της Ανδριάνας Μπάμπαλης, θυμίζοντας τα "Χατζιδακικά"soundtrack της χρυσής εποχής του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Το τραγούδι εντάσσεται στο νέο, πολυσυμμετοχικό concept άλμπουμ του Monsieur Minimal με τον ευφάνταστο τίτλο «Μουσικός Δείπνος», μαζί με το «Λαβ Φορ Εβερ » με τη Μαρία Παπαγεωργίου, τη «Σπαστά Φλώρα» με τη Νεφέλη Φασούλη και το προσφατο «Τανγκό της Ηδονής» με τη Λόλα Γιαννοπούλου. Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει ψηφιακά και σε βινύλιο από τη Mo.Mi. Records στις 20 Μαρτίου 2026 και θα περιλαμβάνει ακόμη περισσότερες συνεργασίες, ερμηνευμένες αποκλειστικά από αγαπημένες γυναικείες φωνές. Μέχρι τότε το «Θέλω» επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά την καλλιτεχνική συνέπεια ενός από τους πιο ευρηματικούς Έλληνες ανεξάρτητους δημιουργούς. Ακούστε ή κατεβάστε το τραγούδι ΕΔΩ.   Monsieur Minimal "Θέλω" (ft Ανδριάνα Μπάμπαλη)

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

«Ο Κος Ζυλ»

(Ελεύθερα βασισμένο στο έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ)

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

Θέατρο Πόρτα

κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

Με τους: Γιάννη Καράμπαμπα, Νίκο Κοσώνα και Θεόβη Στύλλου

 

«Ο Κος Ζυλ», μια νέα, σύγχρονη σκηνική ανάγνωση, μεταγραφή της εμβληματικής “Δεσποινίδος Τζούλιας” του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, με πρωταγωνιστές τους Γιάννη Καράμπαμπα, Νίκο Κοσώνα και Θεόβη Στύλλου, έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Πόρτα, και παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.

Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται η εκρηκτική σχέση ανάμεσα στον Ζυλ, έναν νεαρό αριστοκράτη, και τον Ζαν, τον υπηρέτη του - μια σχέση όπου η έλξη, η επιθυμία και ο ανταγωνισμός μπλέκονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας. Μεταφέροντας τη δράση στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα (από θηλυκό σε αρσενικό, «Ο Κος Ζυλ» προσεγγίζει, με νέα ματιά, την ανάγκη για κυριαρχία και επιβίωση, σε μια μεταγραφή του κλασικού έργου, όπου τίποτα δεν μένει σταθερό και κάθε επιλογή έχει κόστος.

Η ματιά του Θωμά Μοσχόπουλου

Στον «Κο Ζυλ», ο Θωμάς Μοσχόπουλος προσεγγίζει το έργο του Στρίντμπεργκ όχι μόνο ως μια ιστορία σκανδάλου και απαγορευμένης έλξης (τα έργο ήταν απαγορευμένο στη Σουηδία έως το 1939), αλλά και ως ένα σκληρό και αδυσώπητο πεδίο εξουσίας.

Η δραματουργική του ματιά μετατοπίζει το κέντρο βάρους στη σχέση ανάμεσα σε δύο άνδρες: τον Ζυλ (Νίκος Κοσώνας) και τον Ζαν (Γιάννης Καράμπαμπας), εξετάζοντας το βάρος της πατριαρχίας που ανέκαθεν συνθλίβει και το ανδρικό φύλο.

Η ένταση ανάμεσα στους δύο άνδρες είναι σωματική, ψυχική αλλά και βαθιά πολιτική. Δεν αφορά μόνο το ποιος επιθυμεί ποιον, αλλά το ποιος έχει το δικαίωμα να επιθυμεί, ποιος μπορεί να εκτεθεί και ποιος τελικά θα επιβιώσει. Η εξουσία δεν ασκείται μονομερώς: μετακινείται διαρκώς, αλλάζει χέρια, γίνεται πότε παιχνίδι και πότε απειλή. Η επιθυμία, η έλξη και ο ανταγωνισμός δεν αντιμετωπίζονται ως ιδιωτικά συναισθήματα, αλλά ως μηχανισμοί κυριαρχίας, δοκιμασίας και επιβολής.

Δίπλα τους, η Κριστίν (Θεόβη Στύλλου) λειτουργεί ως η φωνή μιας επιβιωτικής κοινωνίας που παρατηρεί, κρίνει, σχετικοποιεί και τελικά, παρεμβαίνει μόνο για να διασφαλίσει τη δική της συνέχεια. Είναι ο μηχανισμός που απορροφά το σοκ, περιορίζει την εκτροπή και επιλέγει - με κάθε κόστος - την συντήρησή της.

Σε διάλογο με τη «Δεσποινίδα Τζούλια»

Στη “Δεσποινίδα Τζούλια”, ο Στρίντμπεργκ αφηγείται τη συντριβή ενός προσώπου που βρίσκεται παγιδευμένο ανάμεσα στην κοινωνική του θέση και την επιθυμία του. Η σύγκρουση δεν είναι ποτέ ρομαντική: είναι πάντα ταξική, ψυχολογική και βαθιά βίαιη. Η Τζούλια και ο Ζαν δεν συγκρούονται μόνο ως εραστές, αλλά ως εκπρόσωποι διαφορετικών κόσμων, με την εξουσία να αλλάζει χέρια από στιγμή σε στιγμή.

Στον «Κο Ζυλ» του Μοσχόπουλου, η σύγκρουση μεταφέρεται σε νέο πλαίσιο και αποκτά άλλη αιχμή. Ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα, επανεφευρίσκει την πρόθεση του Στριντμπεργκ να σοκάρει και να προκαλέσει. Η τραγωδία δεν αποδίδεται πια μόνο σε «αδυναμία χαρακτήρα» ή σε έμφυτα χαρακτηριστικά όπως το γενετήσιο φύλο, αλλά αποκαλύπτεται ως αποτέλεσμα άκαμπτων κοινωνικών δομών, ρόλων και προσδοκιών. Η πτώση δεν αφορά ένα πρόσωπο· αφορά ολόκληρο το σύστημα που το περιβάλλει.

Ιστορικό πλαίσιο - Μεσοπόλεμος

Σε αυτή τη νέα προσέγγιση, η δράση μεταφέρεται στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου, σε μια εποχή βαθιάς κρίσης και ανασφάλειας. Οι παλιές αριστοκρατικές αξίες καταρρέουν, νέες μορφές εξουσίας αναδύονται και η κοινωνία αναζητά σταθερά σημεία αναφοράς. Μέσα σε αυτό το ιστορικό μεταίχμιο, η σύγκρουση ανάμεσα στον Ζυλ και τον Ζαν αποκτά ευρύτερη πολιτική διάσταση: ο φόβος της πτώσης, η ανάγκη για πειθαρχία και η κοινωνική βία γίνονται καθοριστικές δυνάμεις.

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος, με τη συμβολή της δραματουργού Δηούς Καγγελάρη, παραδίδει ένα τολμηρό και ανατρεπτικό κείμενο. Ο Βασίλης Παπατσαρούχας υπογράφει την καλλιτεχνική επιμέλεια, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τα video, συνθέτοντας ένα σκηνικό περιβάλλον όπου το ρεαλιστικό και το υπαινικτικό συνυπάρχουν, φωτίζοντας τις εσωτερικές εντάσεις και τις μετατοπίσεις εξουσίας των χαρακτήρων. Ο Χρήστος Στρινόπουλος αναλαμβάνει την κινησιολογική επιμέλεια, και ο Νίκος Βλασόπουλος τους σχεδιασμούς φωτισμών.

«Ο Κος Ζυλ» είναι μια παράσταση για το πώς η εξουσία “εγγράφεται” στα σώματα, πώς η επιθυμία μπορεί να γίνει όπλο και πώς η κοινωνία, ακόμα και όταν παρακολουθεί την καταστροφή, επιλέγει να συνεχίσει. Δεν προσφέρει λύτρωση ούτε ηθικές απαντήσεις. Παρατηρεί, με ακρίβεια και ένταση, τη στιγμή που οι ρόλοι καταρρέουν και αποκαλύπτεται το πραγματικό τίμημα της επιβίωσης.

 

*** ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

• Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους.
   Η παράσταση περιέχει γυμνό και σκηνές σεξουαλικής αναπαράστασης.

• Απαγορεύεται η χρήση κινητών τηλεφώνων καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Απαγορεύεται η φωτογράφιση και η βιντεοσκόπηση, με οποιοδήποτε μέσο, μέρους ή του συνόλου της παράστασης.
   Σε περίπτωση παράβασης των ανωτέρω, ο διοργανωτής διατηρεί το δικαίωμα απομάκρυνσης του θεατή από την αίθουσα, καθώς και της άμεσης διαγραφής κάθε σχετικού οπτικοακουστικού υλικού, χωρίς δικαίωμα επιστροφής του αντιτίμου του εισιτηρίου.

• Σε περίπτωση προσέλευσης θεατή μετά την έναρξη της παράστασης, ο διοργανωτής διατηρεί το δικαίωμα να ΜΗΝ επιτρέψει την είσοδό του στην αίθουσα. Στην περίπτωση αυτή, ο θεατής δεν δικαιούται επιστροφή χρημάτων ούτε μεταφορά ή αντικατάσταση του εισιτηρίου για άλλη ημερομηνία. Εφόσον, κατ’ εξαίρεση, επιτραπεί η είσοδος μετά την έναρξη της παράστασης, ο διοργανωτής διατηρεί το δικαίωμα να καθορίσει διαφορετική θέση από την αναγραφόμενη στο εισιτήριο, χωρίς περαιτέρω αξίωση από τον θεατή.
   

«Ο Κος Ζυλ»

(Ελεύθερα βασισμένο στο έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ)

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

Θέατρο Πόρτα

κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

ΠΑΙΖΟΥΝ

Γιάννης Καράμπαμπας
 Νίκος Κοσώνας
 Θεόβη Στύλλου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
 Σύμβουλος δραματουργίας: Δηώ Καγγελάρη
 Καλλιτεχνική Επιμέλεια - Σκηνικά - Κοστούμια - Video: Βασίλης Παπατσαρούχας
 Κινησιολογική Επιμέλεια: Χρήστος Στρινόπουλος
 Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος

Σχεδιασμός Ήχου & Ηχοληψία: Μιχάλης Οικονομίδης
 Βοηθός Σκηνοθέτη: Πέλλα Μακροδημήτρη

Βοηθός σκηνογράφου - ενδυματολόγου: Στέλλα Παγώνη
 Trailer direction & Image selection: Βασίλης Παπατσαρούχας
 Φωτογραφίες - Trailer Cinematography: Πάτροκλος Σκαφίδας
 Graphic Design: Indigo Creative

Ευχαριστούμε θερμά τον Κορνήλιο Σελαμσή για την πολύτιμη συμβολή του στο μουσικό μέρος της παράστασης, καθώς και την Therese Nestor που τραγούδησε στην ηχογράφηση των τραγουδιών της παράστασης.

Διεύθυνση Επικοινωνίας & Δημοσίων Σχέσεων: Όλγα Παυλάτου

Social Media: POP Communications – Κάλλη Μαυρογένη

Παραγωγή: Prime Entertainment

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Παρασκευή & Σάββατο στις 21:00

Κυριακή στις 20:00

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

ηλεκτρονικά στο

more.com

Κάντε κλικ ΕΔΩ

τηλεφωνικά στο

211 800 51 41