Το νέο έργο της Νεφέλης Μαϊστράλη, μίας από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της νεοελληνικής δραματουργίας, έχει τον τίτλο «Αθανασία» και ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, στο Θέατρο Βασιλάκου, από τις 9 Φεβρουαρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.
Το έργο εμπνέεται από τον βίο και την πολιτεία της πολυσυζητημένης «Αγίας» Αθανασίας του Αιγάλεω, το πολύκροτο σκάνδαλο του «Θαυματουργού νερού» του Γ. Καματερού που «γιατρεύει» τον καρκίνο, καθώς και τη λειτουργία του ίδιου του Μεσσιανισμού, ως κοινωνικού φαινομένου.
Τον κεντρικό ρόλο φέρνει στο σήμερα η Έλλη Τρίγγου, υιοθετώντας όλα τα χαρακτηριστικά μιας αμφιλεγόμενης αγιότητας που επηρεάζει συνειδήσεις και επηρεάζεται από τις ανάγκες της αγοράς.
Το πρωτότυπο έργο «αθανασία» παρακολουθεί τη διαδρομή μιας νεαρής γυναίκας
Που ισχυρίζεται ότι έχει επιλεγεί από τον Θεό, για να μεταφέρει στους πιστούς το μήνυμά Του.
Βασίζει όλη της τη θεωρία σε μια ιδιαιτερότητα του δέρματός της, που διατηρεί όσα χαράζονται πάνω του. Αμφισβητείται απ’ τον περίγυρό της αλλά σύντομα, βρίσκει τον τρόπο να κερδίσει τις εντυπώσεις και να παγιωθεί ως «η ενδιάμεση» του Θεού.
Ιδρύει τη δημοφιλή παραθρησκευτική οργάνωση «Χείρα Θεού» και καταφέρνει να γίνει μια θρησκευτική persona με μεγάλη πολιτική και κοινωνική επιρροή που κερδίζει συνεχώς έδαφος και χρήματα, εξαλείφοντας όποιον σταθεί εμπόδιο στο «θεάρεστο» έργο της.
Αντλώντας στοιχεία από την θρησκευτική πρακτική, τα social media και τη σύγχρονη πολιτική επικαιρότητα, η παράσταση ανατέμνει με σαρκασμό και συγκίνηση την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει.
Η «αθανασία» γίνεται σύμβολο μιας Ελλάδας που αναζητά θαύματα ανάμεσα στις οθόνες και στα σκοτάδια της, αποκαλύπτοντας τον μηχανισμό κατασκευής της αγιοσύνης στην εποχή του θεάματος.
Ένα έργο τολμηρό, προκλητικό και βαθιά ανθρώπινο που διαπραγματεύεται τα όρια μεταξύ πίστης και εξαπάτησης, αγιοσύνης και θεατρινισμού, πραγματικότητας και μύθου.
Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα αμέσως μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεων της παραγωγής «Σπυριδούλες».
Μετά τη θερμή ανταπόκριση του κοινού και τις soldoutπαραστάσεις το συλλογικό έργο «Αίθουσα Αναμονής» σε σκηνοθεσία Δήμητρας Τάμπαση,
συνεχίζεται μέχρι την Τρίτη 7 Απριλίου στο Σ.Ο.Τ.Α
«Τέσσερις γυναίκες συναντιούνται τυχαία σε μια αίθουσα αναμονής, σε έναν «μη-τόπο», έτοιμες να διαβούν το κατώφλι μιας μεταίχμιακής στιγμής. Η Αμέλια, η Φωτεινή, η Μαγδαληνή και η Χαρά, μέχρι τώρα άγνωστες μεταξύ τους, κυριεύονται από μια υποσυνείδητη ανάγκη για αλλαγή, απομακρύνονται από τα μοτίβα τους και, μέσα από χιούμορ και συγκίνηση, οδηγούνται σε μια επώδυνη διαδρομή αυτογνωσίας.
Σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται, θυμώνουν και ξεσπούν, γελούν, χορεύουν και τραγουδούν. Ξυπνάνε το πολυσύνθετο και αντιφατικό ζήτημα της γυναικείας αφήγησης σήμερα, σε μια παράσταση αφιερωμένη στη μάνα.
Για την παρουσίαση του έργου η σκηνοθέτις Δήμητρα Τάμπαση αναζητούσε μια πραγματική αίθουσα αναμονής. Έναν φυσικό χώρο που θα αφηγούνταν παλιές ιστορίες, ξεχασμένες στον χρόνο και θα λειτουργούσε ως το σκηνικό περιβάλλον της παράστασης.
Ο χώρος βρέθηκε στο κτίριο όπου στεγάζεται το Σωματείο Οδηγών Ταξί Αττικής (Σ.Ο.Τ.Α.), εκπροσωπώντας έναν από τους πιο ανδροκρατούμενους επαγγελματικούς κλάδους. Τα μέλη του σωματείου αγκάλιασαν την «Αίθουσα Αναμονής» και παραχώρησαν τον χώρο τους σε μια παράσταση για την γυναικεία εμπειρία, ενδυναμώνοντας τη θέση τους ότι «έχουμε όλοι πληγεί από τα στερεότυπα».»
Ο χώρος βρίσκεται δίπλα «στο κτίριο-φάντασμα» της οδού Οδυσσέως στο Μεταξουργείο όπου κάποτε στεγαζόταν το 63ο Δημοτικό Σχολείο της Αθήνας, μετά όμως την εγκατάλειψη της σχολικής χρήσης νοικιάστηκε σε μια οικογένεια για να μετατραπεί λίγο αργότερα σε τάφο τριών κοριτσιών και της μητέρας τους, όταν ένας παράφρονας γυναικοκτόνος και παιδοκτόνος έβαλε φωτιά και έκαψε την οικογένειά του για να εκδικηθεί τη γυναίκα του, γιατί, όπως υποστήριζε, τον παράτησε. Σήμερα το κτίριο στέκεται σκοτεινό και μαυρισμένο για να μας υπενθυμίζει ότι δεν έχουμε ξεμπερδέψει ακόμη με την πατριαρχία.*
Μια παράσταση για τους αόρατους ήρωες της αναπηρίας
Δανάη Ντέμου - Παναγιώτης Καστρίτσης
Πρεμιέρα 1η Φεβρουαρίου
ΙΣΟΝ
Μια τριαντατριάχρονη γυναίκα ζει με τον αδερφό της, που είναι εκ γενετής ανάπηρος. Η ζωή και η καθημερινότητα της περιστρέφονται γύρω από τις ανάγκες του αδερφού της, μέχρι τη στιγμή που στη ζωή τους μπαίνει ένας απολυμαντής, για να καθαρίσει το σπίτι τους από τους τερμίτες.
Στις μέρες μας, στη χώρα μας, όταν ένα μέλος της οικογένειας βιώνει μια σοβαρή κατάσταση ασθένειας ή αναπηρίας, στις περισσότερες περιπτώσεις την αποκλειστική του φροντίδα αναλαμβάνει ένα άλλο μέλος της οικογένειας.
Οι «Τερμίτες» δεν εστιάζουν στην αναπηρία καθαυτή, αλλά στους ανθρώπους που φροντίζουν· σε εκείνους που σηκώνουν το βάρος της καθημερινότητας, σε μια κοινωνία που συστηματικά αδιαφορεί για την ύπαρξη ουσιαστικής υποστήριξης, πρόσβασης και φροντίδας, συχνά αόρατοι και συχνά χωρίς αναγνώριση.
Σημείωμα σκηνοθέτη
Έπειτα από μισό χρόνο έρευνας, μέσα στην οποία συμπεριλήφθηκαν και συνεντεύξεις ανθρώπων που έχουν την αποκλειστική φροντίδα των δικών τους, γεννήθηκαν οι «Τερμίτες». Μαζί με τη Δανάη, τον Κωνσταντίνο, τον Ηλία και τον Μάνο δουλέψαμε κατά τη διάρκεια των προβών μέσα από αυτοσχεδιασμούς, βάζοντας κομμάτια του εαυτού μας, των γνώσεών μας και των εμπειριών μας, και έτσι δημιουργήσαμε την παράστασή μας. Είναι μια παράσταση αφιερωμένη στις γυναίκες της ζωής μου· σε εκείνες που με μεγάλωσαν, με προστάτεψαν και μου έμαθαν, με τον τρόπο τους, μερικά βασικά πράγματα για τη ζωή.
Μετά από την εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσίασή του στην Ανοιχτή Θεατρική Σκηνή της Πόλης 2025 και την περιοδεία του στην Κύπρο, το Λιωμένο Βούτυρο του Θεσσαλονικιού ποιητή, πεζογράφου και θεατρικού συγγραφέα Σάκη Σερέφα, ηαληθινή ιστορία της γυναικοκτονίας που συγκλόνισε την πόλη τη δεκαετία του 1960, ζωντανεύει στη σκηνή του METROPOLITAN: TheUrbanTheater για 6 μόνο παραστάσεις, από τις 30 Ιανουαρίου έως τις 8 Φεβρουαρίου 2026.
Κυνηγώντας το όνειρό της να γίνει «ντιζέζ» (λαϊκή τραγουδίστρια), η Λούλα εγκαταλείπει τον σύζυγό της, Τάσο, φεύγει από το μικρό χωριό που ζουν και έρχεται στη Θεσσαλονίκη. Ο Τάσος την καταδιώκει, τη βρίσκει στο ξενοδοχείο που μένει, την πείθει να περάσουν το βράδυ μαζί και τη σκοτώνει, τυφλωμένος από το πάθος του.
Μελετητής της τοπικής ιστορίας της Θεσσαλονίκης και χαρισματικός παρατηρητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς, ο Σάκης Σερέφας ανακάλυψε τον φόνο της Λούλας από τις εφημερίδες, γράφοντας ένα έργο που επιχειρεί να κατανοήσει τα κίνητρα της δολοφονίας.
Επί σκηνής, δύο νέοι, ταλαντούχοι ηθοποιοί (Ελίνα Αντωνίου και Μιχάλης Στεφανίδης) αφηγούνται τη συνταρακτική αυτή ιστορία, ενσαρκώνοντας, παράλληλα, τους βασικούς χαρακτήρες του έργου και όλους τους δευτερεύοντες ρόλους και δημιουργώντας ζωντανά το μουσικό περιβάλλον της παράστασης με τις φωνές τους και ένα πιάνο. Μια παράσταση μετά-θεάτρου, που προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί ως κωμωδία, θίγοντας όμως ένα θέμα τραγικό και επίκαιρο.
«Γιατί όλοι έχουμε το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και την επιλογή …»
“FAMILYSECRETS”
του Enrico Luttmann
σε σκηνοθεσία ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Στον ρόλο της Γκράτσια η ΜΑΙΗ ΣΕΒΑΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Στον ρόλο του Αδάμ ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΟΝΤΟΠΟΔΗΣ
Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ (Σκηνή Secret Room)
Το έργο Family Secrets , έχει ήδη παρουσιαστεί στην Ιταλία, Αμερική, Βουδαπέστη, Αφρική και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα!
Με χαρά ανακοινώνουμε την παράταση παραστάσεων, έως και το Σάββατο 4 Απριλίου 2026, για την Ιταλική μαύρη κωμωδία «Family Secrets» του Enrico Luttmann, η οποία με μεγάλη επιτυχία παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ.
Η θεατρική παράσταση “Family Secrets” του Enrico Luttmann, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, μέσα από κλαυσίγελο, χιουμοριστικές ατάκες κι ένα ταξίδι μπρος και πίσω στο χρόνο, πραγματεύεται επίκαιρα θέματα της εποχής μας, με κυρίαρχο την αιώνια και ατελεύτητη αγάπη μητέρας και γιου, ζητήματα όπως το δικαίωμα της επιλογής, της μη θνητότητας, της ομοφυλοφιλίας καθώς και ριζικά θέματα όπως η αποδοχή απ’ τους γονείς εν έτη 2026, η ταυτότητα και η καταπίεση από νόρμες που μας έχουν ‘’ φορέσει ‘’ και αρνούμαστε να απαλλαγούμε.
Μια συνταξιούχος δασκάλα, η Γκράτσια, που έχει απομονωθεί στο σπίτι της και ζει πλέον μέσα από τις σαπουνόπερες, που έχουν μετατραπεί στη καθημερινή πραγματικότητά της. Αγαπημένη της ‘’πραγματικότητα‘’ η σειρά ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΓΟΗΤΕΙΑ, την οποία παρακολουθεί ανελλιπώς, ζώντας μέσα από τις σκηνές τις στιγμές και συναισθήματα που η ίδια δεν βίωσε ποτέ.
Αδάμ, γιός της, σεναριογράφος σε σαπουνόπερες και επίδοξος θεατρικός συγγραφέας, επιστρέφει στο πατρικό του, μετά από απουσία πολλών ετών, για να περάσει λίγο χρόνο με τη μητέρα του, ύστερα από μία αποτυχημένη προσπάθεια να κάνει το επόμενο επαγγελματικό βήμα στη ζωή του.
συνύπαρξή τους θα φέρει στο φως οικογενειακά μυστικά, κρυμμένα μέχρι τώρα στο παλιό μπαούλο... με αποκορύφωμα το μεγάλο μυστικό της Γκράτσια, που θα αλλάξει, για πάντα, τη σχέση τους.
Το “Family Secrets” είναι ένα τρυφερό έργο, που περνάει απ’ το γέλιο στο δάκρυ – ακριβώς όπως συμβαίνει και στη ζωή.
Άλλωστε, ''όλοι το παθαίνουμε...μεγαλώνουμε νιώθοντας πως οι γονείς μας είναι αθάνατοι και σχεδόν ποτέ δεν τους ρωτάμε για τη ζωή τους πριν από εμάς. Για τις οικογένειές τους, τις παρέες τους, τα ενδιαφέροντά τους ως παιδιά... λες και γεννήθηκαν ενήλικες. Λες και γεννήθηκαν ‘’ μαμά ‘’ και ΄΄μπαμπάς ‘’. Σαν να μην είχαν πρότερο βίο. Αισθανόμαστε πως θα υπάρχουν για εμάς εις τους αιώνας των αιώνων... Σαν τον Άρη. Σαν την Αφροδίτη. Σαν τη γη...σαν τον ήλιο, για να φωτίζουν τις ζωές μας...’’
( απόσπασμα από το κείμενο )
Σημείωμα συγγραφέα
«Μου αρέσει να γράφω απλές ιστορίες, για ανθρώπους που η ζωή ξαφνικά τους τραβάει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια τους, τους βγάζει από τις νόρμες τους και σπάει τον μικρόκοσμο τον οποίο οι ίδιοι έχουν χτίσει μέρα με τη μέρα, και τελικά δεν είναι αυτό που ονειρεύονταν, αλλά μια φυλακή, στην οποία έχουν οικειοθελώς δημιουργήσει και εγκλωβιστεί σε αυτή και από την οποία αρνούνται να βγουν.
Η Γκράτσια και ο Αδάμ, οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας μας, προσπαθούν να αντισταθούν με κάθε δύναμη που έχουν στο τσουνάμι γεγονότων που κατακλύζουν τη ζωή τους. Αμπαρώνουν πόρτες, σφραγίζουν τα παράθυρα, αλλά και πάλι δεν αρκεί. Το καράβι μπάζει πια νερά και σιγά, σιγά βουλιάζει και τους παρασύρει στο βυθό.
Σε τέτοιες περιστάσεις, έχουμε δύο μονοπάτια. Είτε παρατηρούμε παθητικά, περιμένοντας πότε θα βουλιάξουμε, είτε αντιστεκόμαστε και παλεύουμε. Σημασία δεν έχει τι από τα δύο θα επιλέξουμε, αλλά ο τρόπος που θα αντιμετωπίσουμε το καθετί. Το σθένος που θα υποδείξουμε. Και φυσικά είναι αυτές οι στιγμές που ανακαλύπτουμε το μεγαλύτερό μας όπλο απέναντι στις δυσκολίες, την αληθινή και άνευ όρων αγάπη.»
Enrico Luttmann
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί :Μαίη Σεβαστοπούλου , Γιώργης Κοντοπόδης
Τιμή εισιτηρίων: 16 ευρώ/ 13 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, Α.Μ.Ε.Α.)
Έγραψαν για το Family Secrets:
Ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος υπογράφει μια σκηνοθεσία με λεπτές αποχρώσεις και χιούμορ, που σέβεται το κείμενο αλλά και τον ψυχισμό των ηρώων. Ταυτόχρονα, αναλαμβάνει τον σχεδιασμό φωτισμών, ενώ τα σκηνικά και κοστούμια της Νόρας Πόντη, καθώς και η μουσική επένδυση του Άγγελου Ανδρεόπουλου, ολοκληρώνουν ένα αποτέλεσμα που καταφέρνει να είναι τόσο τρυφερό όσο και διαπεραστικό.
ATHINORAMA TEAM
«Family Secrets»: Μια παράσταση ανθρώπινη, τρυφερή, αληθινή· που μας θυμίζει ότι πίσω από τις καθημερινές σιωπές κρύβονται οι πιο δυνατές εξομολογήσεις. Η Μαίη Σεβαστοπούλου δίνει μια συγκλονιστικά ειλικρινή ερμηνεία. Με λιτότητα, χωρίς θεατρινισμούς, γεμίζει τη σκηνή με βλέμμα και σιωπή. Κάθε της κίνηση — το δίπλωμα ενός ρούχου, ένα σφίξιμο των χειλιών, ένα χαμόγελο που δεν προλαβαίνει να ανθίσει — αποκαλύπτει μια ολόκληρη ζωή. Ο Γιώργος Κοντοπόδης τη συνοδεύει με συνέπεια και ευαισθησία, δίνοντας βάθος στις σκηνές τους, ενώ η χημεία των δύο ηθοποιών κρατάει ζωντανό τον παλμό του έργου.
Σωτήρης Σουλούκος
Ο γρήγορος ρυθμός της ιστορίας, σε συνδυασμό με τους διαλόγους και τις ατάκες, μας έδωσαν την αίσθηση πως απέναντί μας είχαμε όντως μια οικογένεια, έναν γιο με τη μητέρα του και κοιτούσαμε από την κλειδαρότρυπα του σπιτιού τους. Ο Γιώργης Κοντοπόδης είναι ο αφηγητής αλλά και ένας εκ των πρωταγωνιστών, που δίνει φως σε περασμένα γεγονότα της ζωής του και που μας τα διηγείται. Στιγμές κλαυσίγελου εναρμονίζονται με την ερμηνεία των ηρώων, κάνοντας το κοινό να ακροβατεί ανάμεσα σε στιγμές λύπης και γέλιου, πάντα με έναν όμορφο και κομψό τρόπο χωρίς να χάνεται η αξιοπρέπεια.
Πολυξένη Ζαρκαδούλα
Το έργο του EnricoLuttmann θυμίζει αναφορές εφάμιλλες της αρχαίας τραγωδίας και όχι άδικα, εφ’όσον διαθέτει τα δομικά στοιχεία: αρχή, μέση, τέλος, εντείνει τον έλεο και τον φόβο για να επιφέρει ένα αλλιώτικο είδος Κάθαρσης: δακρύζουμε ως θεατές, αισθανόμαστε την υψηλή συναισθηματική φόρτιση καθώς εντασσόμαστε στην Ποιητική της μνημοσύνης όπου η τέχνη της μνήμης, του αναστοχασμού και της επαναληπτικής εμφάνισης του παρελθόντος στο παρόν εγκιβωτίζεται και σχεδόν συγχωνεύεται με την ατομική μνήμη του θεατή με καθολική αναφορά.
Ελένη Αναγνωστοπούλου
Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, είναι μία καλλιτεχνική έκφραση ιδιαίτερης ευφυίας. Μάνα είναι μόνο μία εις την νιοστή. Έχοντας αυτό κατά νου, σκηνοθετεί με τρόπο που κάθε φορά λάμπει το κείμενο. Εστιάζει στις στιχομυθίες και τις εκπλήξεις, μαζεύει την προσοχή γύρω από το κάτι που φέρνει κάθε φορά η στιγμή. Και στο τέλος προχωρά με μία κορύφωση πολλών συγκινησιακών μονάδων.
Κώστας Κούλης
Η χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών είναι απολαυστικά σύνθετη – γεμάτη μνήμη, σιωπές, υπονοούμενα και, τελικά, μια συγκινητική παραδοχή: ότι όσο δύσκολη κι αν είναι μια σχέση, μπορεί να μεταμορφωθεί όταν αντιμετωπιστεί με ειλικρίνεια.
Βίβιαν Μητσάκου
Συγκλονιστική η Μαίη Σεβαστοπούλου ως κυρία Γκράτσια και εξίσου εκπληκτικός ο Γιώργος Κοντοπόδης. Δεν είναι τυχαίο που η παράσταση είναι συνεχώς sold out, και ευτυχώς που δόθηκε παράταση για να μπορέσει να τη δει περισσότερος κόσμος.
Σάντρα Αλεξάνδρου
Το έργο, πέρα από τις επιλογές και αποδοχές που κάνουν οι ήρωες στη ζωή τους, είναι πάνω απ’ όλα ένας ύμνος στον άνθρωπο, στο μικρό, λαϊκό άνθρωπο, που μέσα από ματαιώσεις, λάθη, απορρίψεις, κακές επιλογές, εγκαταλειμμένος στη μοίρα του, βιώνει μόνος τ’ αποτελέσματα των επιλογών του, με χιούμορ, αγάπη και στωικότητα παραμένοντας μέχρι το τέλος της πορείας του μέσα στο τούνελ Άνθρωπος.
Μαρία Λακάκη
Η χημεία του Γιώργη Κοντοπόδη με την επί σκηνής μητέρα του Μαίη Σεβαστοπούλου, φανερή σε κάθε δευτερόλεπτο της παράστασης, μας ταξιδεύει σε έναν γνωστό-άγνωστο κόσμο ο οποίος σε πολλά σημεία ίσως θυμίζει τον δικό μας. Τιμή μας να βιώνουμε αυτή την αναπαράσταση από τους δύο αυτούς σπουδαίους ηθοποιούς.
Αντζέλικα Μπάτσου
Το Family Secrets είναι μια ιστορία που θα σε κάνει να γελάσεις πολύ, να συγκινηθείς και να βγεις από το θέατρο με αυτή την πολύ δυνατή ποιότητα που μετατρέπει έναν μηχανικό άνθρωπο σε συνειδητό. Την ενθύμηση! Της αγάπης; Της αποδοχής; Της αυτοεκτίμησης; Όλα αυτά μαζί; Εσείς θα το κρίνετε....
Το σύγχρονο έργο «Σε βλέπω» (The Counter) της Meghan Kennedy, σε σκηνοθεσία Βίκυς Βολιώτη, που παίζεται στο Θέατρο Μικρό Παλλάς κάθε Δευτέρα και Τρίτη, προσθέτει επιπλέον παράσταση κάθε Κυριακή στις 19:00, από 25 Ιανουαρίου, λόγω μεγάλης επιτυχίας.
Πρωταγωνιστούν : Θοδωρής Αθερίδης, Πέγκυ Τρικαλιώτη - που συνεργάζονται πρώτη φορά στο θέατρο - Βίκυ Βολιώτη.
Πρόκειται για ένα τρυφερό έργο που με έξυπνο χιούμορ και πολλή αλήθεια, μιλάει για όλα εκείνα που φοβόμαστε να συζητήσουμε και για εκείνη τη μία στιγμή, που αποφασίζουμε να τα μοιραστούμε με κάποιον άλλον.
Μυστικά, σχέσεις και συγκρούσεις ξεδιπλώνονται μέσα από τις ζωές τριών ανθρώπων που προσπαθούν να σταθούν ο ένας απέναντι στον άλλον και τελικά απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό και όταν η αλήθεια έρθει στο φως, τίποτα δεν είναι όπως πριν.
Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά off Broadway στην Νέα Υόρκη, το φθινόπωρο του 2024, σε σκηνοθεσία του πολυβραβευμένου David Cromer (Tony Award, Obbie award, Lucille Lortel award, κ.α) από το Roundabout Theater Company.
Υπόθεση:
Κάθε πρωί σε ένα τοπικό καφέ μιας μικρής πόλης, μία σερβιτόρα (η Κέιτ) γεμίζει την κούπα του καφέ ενός τακτικού πελάτη (του Πωλ). Πού και πού στο καφέ έρχεται και η πρώην ερωμένη του Πωλ, η Πεγκ, με την πρόφαση να αγοράσει ένα κομμάτι κέικ και την ελπίδα να τον δει εκεί. Ο Πωλ προσπαθεί να τα βγάλει πέρα μέσα στο σκληρό και μεγάλο κόσμο. Η Κέιτ είναι μια γυναίκα που θέλει να κάνει μια καινούργια αρχή.Η Πεγκ αγαπάει ακόμα τον Πωλ αλλά και ο Πωλ αγαπάει την Πεγκ. Τι γίνεται όταν οΠωλζητάει μια σοκαριστική χάρη από την Κέιτ; Και τι θα ακολουθήσει όταν η Κέιτ μάθει πως η Πεγκ είναι ο μεγάλος έρωτας του Πωλ; Μια απρόσμενη φιλία γεννιέται και τα βαθύτερα μυστικά όλων φωτίζονται.
Τρεις άνθρωποι που αγαπούν και αγαπιούνται. Που γελούν αλλά και κλαίνε. Με τα λάθη και τις υπεκφυγές τους. Κάποτε φωτεινοί και κάποτε σκοτεινοί. Όπως όλοι με μικρά και μεγάλα ανομολόγητα μυστικά.
Η αλήθεια δαγκώνει.
Η αλήθεια πονάει.
Η αλήθεια, όμως, γιατρεύει.
Το «ΣΕ ΒΛΕΠΩ» είναι ένα αστείο αλλά και συγκινητικά στοχαστικό έργο για τις καθημερινές μας επαφές που μπορεί να μας αλλάξουν τη ζωή. Ένας ύμνος στη διαπροσωπική μας επικοινωνία που έχουμε χάσει.
«Και η βούλησις εγκατοικεί εις ό,τι δεν αποθνήσκει. Ποιος γνωρίζει της βουλήσεως τα μυστήρια και το σθένος; Διοτί και ο Θεός άλλο δεν είναι, παρά μία βούλησις απέραντος, η οποία διαπνέει τα πάντα διά της εμμονής της. Ο άνθρωπος δεν υποκύπτει εις τους αγγέλους, μήδε εις τον θάνατον ολοσχερώς, παρά μόνο από την αδυναμίας της ασθενούς του βουλήσεως.»
Τζόσεφ Γκλάνβιλ
Η Λίγεια πέθανε. Απόψε της αποτίνουμε φόρο τιμής.
Αυτή που για τον Έντγκαρ υπήρξε φίλη και μνηστή, σύντροφος στην σπουδή της μαγείας και τελικά αγαπημένη σύζυγος στη ζωή. Ο Έντγκαρ έσκυψε κοντά στα χείλη της. Κι αυτή του χάρισε τα τελευταία της λόγια: «Ο άνθρωπος δεν υποκύπτει ούτε στους αγγέλους, ούτε κι ολοκληρωτικά στον θάνατο, παρά μόνο από την αδυναμία της ασθενούς του θέλησης».
Μετά από μια επιτυχημένη διαδρομή ανά την Ελλάδα, η Λίγεια επιστρέφει για δεύτερο χρόνο στην Αθήνα, στο θέατρο Arroyo, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Η παράσταση ανιχνεύει το μεγαλείο της γυναικείας μορφής ως Σύμβολο, ως Τοπίο όπου βρίσκουν διέξοδο, είτε μέσω της γραφής, είτε μέσω της δημιουργικής ανάγνωσης, το κρυστάλλινο συναίσθημα, η ποιητική ευφυία κι η ερεβώδης μουσικότητα των λέξεων του Έντγκαρ Άλλαν Πόε. Η Γυναίκα εδώ δεν ορίζεται. Βρίσκεται πέρα από τους περιορισμούς των ορίων, καταβυθίζεται σε έναν χώρο ιδιωτικό και οικουμενικό παράλληλα, φέρει τη μουσικότητα αν και δεν είναι μουσική, γεννά εικόνες αν και δεν είναι ζωγραφική, αντανακλά την πραγματικότητα αν και δεν είναι πραγματικότητα, εκφέρει λέξεις ζωής αν και δεν σχετίζεται με τους καθημερινούς επικοινωνιακούς λόγους. Είναι επαναστατική όπως η φύση της. Κι όπως περιγράφει ο Ελύτης την αληθινή ποίηση «αρχίζει από εκεί που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής κι η έναρξη μιας άλλης, που είναι ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε να ανιχνεύσει η ψυχή· στα σύνορα των αντιθέτων· εκεί που ο Ήλιος κι ο Άδης αγγίζονται».
Η «Λίγεια» του Έντγκαρ Άλλαν Πόε δημοσιεύεται στο περιοδικό The American Museum το 1838. Το αφήγημα ήταν από τα αγαπημένα του συγγραφέα: «Το πιο ευγενές είδος διηγημάτων είναι εκείνο που ενεργοποιεί στον υπέρτατο βαθμό την φαντασία. Γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο, μπορούμε να θεωρήσουμε τη Λίγεια ως την καλύτερη ιστορία μου».
Η παράσταση βασίζεται στην πρώτη ελληνική μετάφραση του έργου από τον Νικόλαο Σπανδωνή, στην καθαρεύουσα των αρχών του 20ού αιώνα. Η γλώσσα λειτουργεί ως διαμεσολαβητής των κρυμμένων μυστικών της τέχνης, του ύφους και της εποχής του Πόε. Η ποιητική πυκνότητα και η τελετουργική υφή της φέρνουν στην επιφάνεια την αφηρημένη σύλληψη μιας ιδιωτικής εμπειρίας που στην οριακή της ένταση γίνεται παγκόσμια, το «ασύλληπτο» δηλαδή της ανθρώπινης τραγωδίας.
Την Κυριακή 25 Ιανουαρίου η Γλυκερία Μπασδέκη θα παρακολουθήσει την παράσταση «Endgame – 4 ημέρες και 7 λεπτά», βασισμένη στην αιχμηρή και τρυφερή γραφή της και σκηνοθετημένη από τη Ρουμπίνη Φέφε.
Μετά την παράσταση θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συντελεστές και τη συγγραφέα.
Ο κόσμος τελειώνει σε τέσσερις ημέρες και επτά λεπτά. Μέχρι τότε, τέσσερις γυναίκες καταφεύγουν σε ένα υπόγειο, ηχογραφώντας ιστορίες για έναν μελλοντικό αρχαιολόγο. Μικρές εξομολογήσεις, αστείες, ωμές και ανθρώπινες, συνθέτουν ένα σκηνικό μωσαϊκό όπου το χιούμορ, η αγωνία και ο έρωτας συναντούν την απώλεια και την ανάγκη για λύτρωση.
Η παράσταση «Endgame – 4 ημέρες και 7 λεπτά», βασισμένη στην αιχμηρή και τρυφερή γραφή της Γλυκερίας Μπασδέκη και σκηνοθετημένη από τη Ρουμπίνη Φέφε, φέρνει στη σκηνή μια πολυφωνική ιστορία για το τέλος του κόσμου – ή για όλα όσα επιμένουν να ανθίζουν λίγο πριν από αυτό.
Η λαϊκή τέχνη του θεάτρου σκιών, με την υπογραφή του Άθω Δανέλλη, φωτίζει τις φωνές των γυναικών και χαρίζει στην παράσταση μια διάσταση συλλογικής μνήμης, υπέρβασης και χιούμορ, ακόμα και μπροστά στο σκοτάδι.
Η δραματουργική σύνθεση βασίζεται στο βιβλίο «Κλάματα» της Γλυκερίας Μπασδέκη και σε δημοσιευμένα κείμενα της, στην εφημερίδα Lifo (Crying Games). Η αιχμηρή γλώσσα της Μπασδέκη –ωμή,τρυφερή και σαρκαστική μαζί– διαπερνά το έργο σαν ηλεκτρισμός, χαράσσοντας το αποτύπωμα μιας εποχής που μοιάζει ταυτόχρονα γνώριμη και ανοίκεια. Η λαϊκή τέχνη του θεάτρου σκιών, με την υπογραφή του Άθω Δανέλλη, παρεμβαίνει ως καταλύτης φωτίζοντας μέσα από την δύναμη της σκιάς τα όσα ειπώθηκαν και δίνει στην παράσταση μια διάσταση συλλογικής μνήμης και υπέρβασης.To «Endgame 4 μέρες και 7 λεπτά» αφορά στιγμές παράδοξου αδιεξόδου, με την πολυφωνία των επεισοδίων να ξυπνά αναλογίες του Βοκάκιου δεκαήμερου, μικρές ιστορίες αστείες, ωμές, ανθρώπινες.
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Σε τέσσερις μέρες και επτά λεπτά ακριβώς ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα
τελειώσει. Ένας κομήτης καταστρέφει την γη. Τέσσερις γυναίκες καταφεύγουν
σε ένα υπόγειο, ηχογραφώντας ιστορίες για τον μελλοντικό αρχαιολόγο. Οι
φωνές μπλέκονται, άλλοτε ψιθυρίζοντας το «φταίω», άλλοτε φωνάζοντας την
ανάγκη του «είμαι», δημιουργώντας ένα πολύχρωμο μωσαϊκό ταυτότητας. Ο
δραματικός χρόνος ορίζεται σε ένα άχρονο μέλλον. Η ατμόσφαιρα είναι post
apocalyptic, με εικόνες που κοιτούν ταυτόχρονα πίσω και μπροστά, σαν ένα
χρονικό καρουσέλ.
Σκηνοθετικό Σημείωμα:
Η θεατρική ομάδα “παν-αγνώστου¨ αφηγείται μια αλληγορία αντιμετώπισης
ενός επερχόμενου (;) τέλους του κόσμου. Τέσσερις γυναίκες καταφεύγουν σε
ένα υπόγειο. Ένας κομήτης απειλεί με αφανισμό τον πλανήτη, η σκηνή
συνεχίζει για λίγο ακόμη, από πείσμα. Στους μήνες που δουλεύουμε πάνω
στα κείμενα της Γλυκερίας Μπασδέκη μας απασχόλησε αυτή η στιγμή της
αναπνοής ανάμεσα στο τέλος και στο “cut”. Εκείνη η υπαρξιακή ακινησία
όπου η θεατρική πράξη γίνεται επιβίωση και όχι αναπαράσταση. Τέσσερις
γυναίκες ηχογραφούν για τον μελλοντικό αρχαιολόγο ιστορίες, σκέψεις,
άρρητα θραύσματα, γιατί δεν έχουν άλλο τρόπο να κρατηθούν σε μια άλογη
συνθήκη τέλους. Ο ήχος γίνεται σώμα, η σκιά αντανάκλαση και η φωνή το
τελευταίο τους καταφύγιο. Στήνουμε ένα χειροποίητο θέατρο που
αυτοδιαλύεται την ώρα που μιλά. Ό,τι απομένει είναι ένα pastiche:
εξομολογήσεις, μνήμες, αυτοσαρκασμός, επιθυμία και ελπίδα.Η γλώσσα της
Γλυκερίας Μπασδέκη και οι σκιές του Άθου Δανέλλη συνομιλούν και
επανοηματοδοτούν μια πραγματικότητα στο χείλος της καταστροφής,
σπέρνοντας τους σπόρους της ακόλουθης μετασχηματικής αναγέννησης στα
χνάρια του θεού Διόνυσου. Δεν στολίζουμε το τέλος, το φωτίζουμε για μια
στιγμή, όσο χρειάζεται για να δούμε ότι υπάρχει ακόμη υπόσχεση ζωής μέσα
στο προσωπικό μας σκοτάδι. Αν κάτι σώζεται, είναι ο ήχος της φωνής μας
Από την Τετάρτη 04 Φεβρουαρίου 2026 και κάθε Τετάρτη στις 20:30 Θέατρο ΔΡΟΜΟΣ
Την εμβληματική τραγωδία του Γεωργίου Χορτάτση «Ερωφίλη» παρουσιάζει η Θεατρική Ομάδα Μήδεια, σε σκηνοθεσία Εμμανουήλ Γ. Μαύρου, σε μια πλήρως ανανεωμένη ανάγνωση, επίκαιρη όσο ποτέ.
Ένα από τα κορυφαία έργα της Κρητικής Αναγέννησης επιστρέφει στη σκηνή ως καθαρά πολιτικό θέατρο, φωτίζοντας με σκληρότητα και τόλμη ζητήματα ενδοοικογενειακής και έμφυλης βίας, εξουσίας και αυταρχισμού — πληγές που παραμένουν ανοιχτές και επικίνδυνα σύγχρονες.
Λίγα λόγια για το έργο
Ο Φιλόγονος, αφού δολοφονήσει τον αδελφό του, αρπάζει βίαια τον θρόνο της Αιγύπτου. Παντρεύεται τη χήρα του και αποκτούν μια κόρη, την Ερωφίλη. Στο παλάτι μεγαλώνει και ο Πανάρετος, νέος με ανδρεία και αρετή.
Ο έρωτας των δύο νέων οδηγεί σε έναν κρυφό γάμο. Όταν όμως ο Φιλόγονος αποφασίζει να παντρέψει την κόρη του για πολιτικό όφελος και στέλνει τον ίδιο τον Πανάρετο ως μεσάζοντα, το ζευγάρι καταλαβαίνει πως η αλήθεια δεν μπορεί άλλο να κρυφτεί.
Η αποκάλυψη θα οδηγήσει σε μια αμείλικτη, αιματηρή εκδίκηση, αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας.
Η «Ερωφίλη» δεν είναι απλώς «ποιητικό θέατρο». Είναι ένα ποιητικό γεγονός που έγινε θέατρο, με αφαιρετική, σχεδόν φυσική διαδικασία, απογυμνωμένο από περιττά στολίδια.
Ένα έργο που κοιτά κατάματα το παρόν και προειδοποιεί για το μέλλον, αν ο άνθρωπος δεν αλλάξει ψυχικά και πνευματικά.
Studio Ηχογραφήσεων: Studio 133 Σκηνοθέτης Trailer & Video Clips: Εμμανουήλ Μαύρος Post Production & Editing: Μανώλης Πετρής Χειρισμός Φωτισμού & Ήχου: Γεωργία Ηλιοπούλου Social Media Manager: Μάριαμ Νίκου Επικοινωνία – Δημόσιες Σχέσεις: Άντζυ Νομικού
Σε παγκόσμια πρώτη το έργο KillingGodotτου Νίκολας Καζάν, ενός συγγραφέα με θεατρικό και κινηματογραφικό DNA
Μια μαύρη κωμωδία για την πιο φωτεινή μας αυταπάτη.
Το Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ και ο Νίκος Καμτσής συνεχίζει την πολυετή του σχέση με τον Samuel Beckett, μπαίνοντας αυτή τη φορά σε έναν τολμηρό διάλογο με τη μνήμη, το θέατρο και τον ίδιο τον χρόνο, μέσα από το νέο έργο του Νίκολας Καζάν με τίτλο KillingGodot.
Μια μετα-μπεκετική φαντασίωση για δύο ηθοποιούς που παίζουν τον Εστραγκόν και τον Βλαντιμίρ επί 70 χρόνια... στο ίδιο θέατρο... στην ίδια αναμονή.
Το δέντρο μεγαλώνει, το κοινό αλλάζει, μα αυτοί μένουν
Οι Δημήτρης Φραγκιόγλου και Νίκος Καμτσής, δύο ηθοποιοί με απαράμιλλη χημεία και σκηνική δεινότητα, δίνουν σάρκα και οστά στους Εστραγκόν και Βλαντιμίρ, μετατρέποντας την αιώνια αναμονή τους σε μια συγκλονιστική, σχεδόν επαναστατική πράξη. Οι δυο τους δίνουν σωματική υπόσταση σε ένα είδος υπαρξιακής μνήμης που δεν διαγράφεται. Η ερμηνεία τους μοιάζει με τελετή. Με μαύρη κωμωδία. Με λύτρωση.
KillingGodot
Του Νίκολας Καζάν
Μια ποιητική αλληγορία για το Θέατρο, τον Χρόνο, την Ύπαρξη.
Μια σπαρακτικά χιουμοριστική κατάδυση στο τέλος μιας αναμονής που δεν τελειώνει ποτέ.
Δύο γηραιοί ηθοποιοί —σχεδόν φαντάσματα — στέκονται στο ίδιο σανίδι από τότε που γράφτηκε το έργο, δεκαετίες πριν. Οι ρόλοι έχουν φωλιάσει μέσα τους- ή μήπως αυτοί έχουν φωλιάσει στους ρόλους; Εχουν αφομοιωθεί από τις ζωές τους – κι οι ζωές τους έχουν διαλυθεί μέσα στους ρόλους. Δεν γνωρίζουν πια ποιοι είναι. Είναι μόνο αυτό που παίζουν.
Οι αποσκευές τους και οι μνήμες τους γεμάτες με φράσεις του Μπέκετ, με ρετάλια από σιωπές και ξεχασμένες σκηνικές οδηγίες. Κάπου εκεί, ανάμεσα στις βαλίτσες στο επίτηδες μυστηριώδες δέντρο, αρχίζουν να υποπτεύονται πως… ίσως ο Γκοντό ήταν πάντα εδώ.
Η σκηνή γίνεται ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, γεμάτο μπαούλα, βαλίτσες, ερείπια θεατρικών εποχών και φωτισμούς που δραπετεύουν από τον ρεαλισμό.
Ο Καζάν πάει ακόμη πιο πέρα. Αντί για τον Πότζο και τον Λάκυ, εισάγει στη σκηνή μια μυστηριώδη γυναικεία persona, μια αλλόκοτη φιγούρα που διασχίζει το σκηνικό αναζητώντας επίμονα... το σπίτι του Γκοντό. Δεν έχει όνομα. Μόνο ερωτήσεις. Ενοχλητικά ακριβείς ερωτήσεις.
Η παρουσία της σπάει το μοτίβο, αναστατώνει τους δύο ταξιδιώτες της ζωή, μετατρέποντας την παραμονή σε απειλή, το σκηνικό σε χάρτη, και τους δύο άνδρες σε τρομαγμένους αυτόπτες μάρτυρες της πιθανότητας ότι ο Γκοντό μπορεί να υπάρχει και να είναι παρών.
Για την επιλογή του έργου:
Το ανέβασμα και η σκηνοθεσία αυτού του παράδοξου, βαθιά συγκινητικού όσο και κωμικού έργου, συνεχίζει μια πολυετή έρευνα του ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ πάνω στο θέατρο του Samuel Beckett. Από το «Περιμένοντας τον Γκοντό» (2007), το «Τέλος του παιχνιδιού» (2009), την «Τελευταία μαγνητοταινία του Κραππ» (2011) έως τις "Ευτυχισμένες Ημέρες" (2020), το Θέατρο έχει αποδείξει ότι δεν "ανεβάζει" Μπέκετ αλλά …τον κατοικεί. Το ίδιο κάνει και τώρα: μπαίνει στα ενδότερα της σκηνικής μνήμης, όπου οι ρόλοι δεν παίζονται πια, αλλά ζουν.
Το KillingGodotθα είναι μία παράσταση με συγκίνηση και χιούμορ. Μια παράσταση για την αναμονή, το πέρασμα του χρόνου και τη συντριπτική μοναξιά του ηθοποιού πάνω στη σκηνή.
Ερμηνεία: Δημήτρης Φραγκιόγλου, Νίκος Καμτσής. Μαζί τους η performer Ναταλί Φλουρή.
Πού: Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ – Κεντρική Σκηνή (Κεφαλληνίας 17 Αθήνα 210 8656004 Πότε: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή 20.30μμ
Έως: την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου Εισιτήρια: 18 ευρώ, άνω των 65: 15, Φοιτητικό/νεανικό: 12 ευρώ Κρατήσεις εισιτηρίων στο More.com και στο ταμείο του θεάτρου στο: 210 8656004 Διάρκεια:. 85’
