ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΜΠΟΥΛΗΣ

Η σύγκρουση ανάμεσα στον πρόεδρο της FIFA, Τζάνι Ινφαντίνο και την UEFA δεν αφορά απλώς μια ακόμη διαφωνία για τη διοίκηση του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Πίσω από τις δημόσιες αντιπαραθέσεις κρύβεται ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: ποιος θα ελέγχει πλέον το πιο κερδοφόρο αθλητικό προϊόν του πλανήτη.

Η αφορμή ήταν η πρόταση της FIFA για τη δημιουργία της FIFA Forward Enterprise, μιας νέας εταιρείας στην οποία θα μεταφέρονταν τα εμπορικά δικαιώματα των κορυφαίων διοργανώσεων της FIFA, με την πώληση περίπου του 20% σε ιδιώτες επενδυτές.

Η αποτίμηση της νέας εταιρείας έφθανε τα 20 δισ. δολάρια, ενώ η πώληση του ποσοστού θα απέφερε περίπου 4,2 δισ. δολάρια για επενδύσεις και αναδιανομή στις ομοσπονδίες, σύμφωνα με τις πληροφορίες διεθνών μέσων.

Η UEFA κατηγόρησε τη FIFA ότι επιχειρεί να «πουλήσει την ψυχή του ποδοσφαίρου», υποστηρίζοντας πως το μέλλον του αθλήματος δεν μπορεί να καθορίζεται από επενδυτές, των οποίων μοναδικός στόχος είναι η μεγιστοποίηση της οικονομικής απόδοσης.

Λίγες ημέρες αργότερα η FIFA αναγκάστηκε να αποσύρει την πρόταση και, σύμφωνα με το Reuters, απέστειλε επιστολή συγγνώμης στις 211 εθνικές ομοσπονδίες, αναγνωρίζοντας λάθη στη διαδικασία, ενώ δεσμεύτηκε να επανεξετάσει τον τρόπο λήψης τέτοιων αποφάσεων.

Το ερώτημα όμως παραμένει: γιατί προκάλεσε τόσο μεγάλη αντιπαράθεση μια εμπορική πρόταση; Η απάντηση βρίσκεται στα ποσά που πλέον παράγει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Διαβάστε: Σέφερ / «Μη βιώσιμη» η παραμονή Ινφαντίνο στη FIFA

Από την εμπορευματοποίηση στα υπερκέρδη

Η εξέλιξη αυτή δεν προέκυψε ξαφνικά. Από τη δεκαετία του 1970 και κυρίως του 1980, το ποδόσφαιρο άρχισε να μετατρέπεται σε εμπορικό προϊόν. Η ιδιωτική τηλεόραση, οι χορηγίες, τα τηλεοπτικά δικαιώματα και, αργότερα, η δημιουργία του Champions League και της Premier League άλλαξαν οριστικά το οικονομικό μοντέλο του αθλήματος. Σήμερα όμως η κατάσταση είναι διαφορετική.

Δεν μιλάμε πλέον απλώς για εμπορευματοποίηση. Μιλάμε για μια βιομηχανία στην οποία συγκρούονται επενδυτικά κεφάλαια, πολυεθνικές, στοιχηματικές εταιρείες και κρατικά επενδυτικά ταμεία για τον έλεγχο ενός προϊόντος που παράγει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια.

Η πρόταση της FIFA για την είσοδο ιδιωτικών επενδυτών στα εμπορικά δικαιώματα του Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι χαρακτηριστική αυτής της μετάβασης.

Οι 48 ομάδες που μπορεί να γίνουν 64

Η αύξηση των ομάδων στο Παγκόσμιο Κύπελλο αποτελεί μία από τις κεντρικές επιλογές της εποχής Τζάνι Ινφαντίνο στη FIFA. Το 2017 το Συμβούλιο της FIFA αποφάσισε την επέκταση της διοργάνωσης από 32 σε 48 εθνικές ομάδες, με εφαρμογή από το Μουντιάλ του 2026 στις ΗΠΑ, τον Καναδά και το Μεξικό.

Η FIFA παρουσίασε την αλλαγή ως μια προσπάθεια να γίνει η διοργάνωση «πιο παγκόσμια» και να δοθούν ευκαιρίες συμμετοχής σε περισσότερες χώρες, με τον Ινφαντίνο να υποστηρίζει ότι το ποδόσφαιρο «δεν ανήκει μόνο στην Ευρώπη και τη Νότια Αμερική».

Πίσω όμως από το επιχείρημα της διεύρυνσης της συμμετοχής υπήρχαν και σημαντικές οικονομικές προοπτικές. Η ίδια η FIFA είχε υπολογίσει ότι το νέο format θα αύξανε τα έσοδα της διοργάνωσης, κυρίως μέσω των τηλεοπτικών δικαιωμάτων, των εμπορικών συμφωνιών και των χορηγιών. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε  το BBC, η FIFA προέβλεπε ότι ένα Παγκόσμιο Κύπελλο 48 ομάδων θα μπορούσε να αυξήσει τα έσοδα περίπου στα 5,29 δισ. λίρες, με επιπλέον κέρδη εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Παρόμοια ανάλυση του Guardian ανέφερε ότι η FIFA εκτιμούσε πως η επέκταση θα μπορούσε να αποφέρει περίπου 1 δισ. δολάρια επιπλέον έσοδα, κυρίως από μεγαλύτερη εμπορική αξιοποίηση της διοργάνωσης.

Αυξήθηκε και η πολιτική επιρροή

Η αύξηση του αριθμού των ομάδων δεν ενίσχυσε μόνο τα οικονομικά μεγέθη της FIFA, αλλά και την πολιτική της επιρροή. Με περισσότερες εθνικές ομοσπονδίες να αποκτούν πρόσβαση σε χρήματα από το Παγκόσμιο Κύπελλο και τα προγράμματα ανάπτυξης, η ηγεσία της FIFA διεύρυνε τη βάση υποστήριξής της παγκοσμίως. Η ίδια η ομοσπονδία ανακοίνωσε ότι για το Μουντιάλ του 2026 οι 48 συμμετέχουσες χώρες θα λάβουν αυξημένες οικονομικές διανομές, συνολικού ύψους σχεδόν 900 εκατ. δολαρίων, ενισχύοντας τον ρόλο της FIFA ως βασικού χρηματοδότη του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Η συζήτηση πλέον έχει μεταφερθεί ακόμη πιο μακριά. Σύμφωνα με το Reuters, η FIFA εξετάζει την πιθανότητα επέκτασης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2030 από 48 σε 64 ομάδες, μετά από πρόταση της CONMEBOL για την επετειακή διοργάνωση των 100 χρόνων από το πρώτο Μουντιάλ.

Η παγκόσμια ομοσπονδία ανακοίνωσε ότι θα αναθέσει σε ανεξάρτητο φορέα μελέτη για τις επιπτώσεις μιας τέτοιας αλλαγής, εξετάζοντας τόσο αγωνιστικά ζητήματα όσο την πιθανή αύξηση εσόδων από τηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγίες και εισιτήρια για ακόμη μία φορά.

Το ποδόσφαιρο των δισεκατομμυρίων

Πριν ακόμη ξεκινήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026, η FIFA υπολόγιζε ότι θα εισπράξει περίπου 11 δισ. δολάρια από τηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγίες, εισιτήρια και εμπορικές συμφωνίες.

Μετά την ολοκλήρωση της διοργάνωσης, ο Τζάνι Ινφαντίνο ανακοίνωσε ότι τα συνολικά έσοδα θα φτάσουν τα 15 δισ. δολάρια, σημειώνοντας νέο ιστορικό ρεκόρ.

Σύμφωνα με τον Guardian, σημαντικό μέρος της αύξησης προήλθε από τις πωλήσεις εισιτηρίων και τα πακέτα φιλοξενίας (hospitality), καθώς και από τη δευτερογενή αγορά εισιτηρίων, όπου η FIFA εισπράττει προμήθεια 15% από τον αγοραστή και 15% από τον πωλητή.

Η παράλληλη οικονομία του στοιχήματος

Ακόμη μεγαλύτερη είναι όμως η οικονομία που αναπτύσσεται γύρω από το ποδόσφαιρο. Η εταιρεία ανάλυσης αγορών H2 Gambling Capital εκτιμά ότι κατά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 πραγματοποιήθηκαν νόμιμα στοιχήματα συνολικής αξίας περίπου 60 δισ. δολαρίων παγκοσμίως, ποσό αυξημένο κατά 71% σε σχέση με την εκτίμησή της για το Μουντιάλ του 2022.

Η ίδια εταιρεία υπολογίζει ότι τα συνολικά ακαθάριστα έσοδα (Gross Gaming Revenue) των στοιχηματικών εταιρειών από τη διοργάνωση ανήλθαν περίπου στα 7,5 δισ. δολάρια, με μέσο περιθώριο κέρδους 12,5%, σημαντικά υψηλότερο από προηγούμενες διοργανώσεις.

Ανάλογη εκτίμηση έχει κάνει και η επενδυτική τράπεζα Macquarie, η οποία εκτίμησε ότι η συνολική στοιχηματική δραστηριότητα γύρω από το Μουντιάλ του 2026 θα ξεπερνούσε τα 50 δισ. δολάρια, έναντι περίπου 35 δισ. δολαρίων που υπολόγιζε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022.

Με απλά λόγια, γύρω από το Μουντιάλ κινήθηκαν στοιχήματα αξίας πολλαπλάσιας ακόμη και των εσόδων της ίδιας της FIFA.

Όταν το ποδόσφαιρο γίνεται πολιτική

Η οικονομική διάσταση δεν είναι η μοναδική. Το ποδόσφαιρο έχει μετατραπεί και σε εργαλείο πολιτικής ισχύος.

Το Κατάρ αξιοποίησε το Μουντιάλ του 2022 για να ενισχύσει τη διεθνή του εικόνα. Η Σαουδική Αραβία χρησιμοποιεί τις επενδύσεις στο ποδόσφαιρο ως βασικό εργαλείο της στρατηγικής της για διεθνή επιρροή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επένδυσαν στο Μουντιάλ του 2026 ως μέσο οικονομικής και γεωπολιτικής προβολής.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η στενή σχέση που έχει αναπτύξει ο Τζάνι Ινφαντίνο με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Η εμπλοκή της Thrive Capital, της εταιρείας του Τζόσουα Κούσνερ, αδελφού του Τζάρεντ Κούσνερ συζύγου της Ιβάνκα Τραμπ και πρώην συμβούλου του Ντόναλντ Τραμπ, στην πρόταση για τη FIFA Forward Enterprise, αλλά και οι δημόσιες εμφανίσεις του Ινφαντίνο δίπλα στον Τραμπ κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ, ενίσχυσαν τις επικρίσεις ότι οι οικονομικές επιλογές της FIFA συνδέονται πλέον άμεσα με πολιτικές και επιχειρηματικές επιδιώξεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και ο πρώην πρόεδρος της FIFA, Σεπ Μπλάτερ, έκανε λόγο για «πώληση του παιχνιδιού», ενώ αρκετές ευρωπαϊκές ομοσπονδίες αμφισβήτησαν ανοιχτά την ηγεσία της FIFA.

Η πολιτική διάσταση του ποδοσφαίρου αποτυπώνεται και στον ίδιο τον ρόλο που έχει επιλέξει να διαδραματίσει ο Τζάνι Ινφαντίνο. Παραμονές του Μουντιάλ του Κατάρ το 2022, ο πρόεδρος της FIFA υπερασπίστηκε δημόσια τη διοργάνωση απέναντι στις επικρίσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κατηγορώντας τις δυτικές χώρες για «υποκρισία» και «ρατσισμό» και δηλώνοντας ότι η Ευρώπη «θα έπρεπε να απολογείται για τα επόμενα 3.000 χρόνια πριν δίνει μαθήματα ηθικής».

Σημειώνεται ότι στην έρευνα του 2021 από την εφημερίδα «The Guardian» που αποκάλυψε ότι τουλάχιστον 6.500 μετανάστες εργάτες έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της κατασκευής των γηπέδων και των υποδομών του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ.

Παράλληλα, υπερασπίστηκε τις μεταρρυθμίσεις του Κατάρ για τους μετανάστες εργάτες και απέρριψε τις επικρίσεις για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, προκαλώντας την έντονη αντίδραση οργανώσεων όπως η Διεθνής Αμνηστία και η FairSquare, που τον κατηγόρησαν ότι αναπαράγει την επιχειρηματολογία των καταριανών αρχών.

Επιπλέον τον Οκτώβριο του 2025 όσοι παρακολοθούσανε τη σύνοδο στο Σαρμ ελ Σέιχ για την υπογραφή της πρώτης φάσης της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς θα παρατήρησαν ότι ανάμεσα στους πολιτικούς ηγέτες που βρίσκονταν εκεί και χαιρέτησαν τον Ντόναλντ Τραμπ βρισκόταν και μία γνώριμη φυσιογνωμία αλλά όχι από τον ρόλο της πολιτικής.

Ο Τζιάνι Ινφαντίνο βρέθηκε, έπειτα από πρόσκληση του Ντόναλντ Τραμπ, στην σύσκεψη ενώ δεν είχε κανέναν θεσμικό διπλωματικό ρόλο. Ο ίδιος δήλωσε ότι «ο ρόλος του ποδοσφαίρου είναι να ενώνει και να δίνει ελπίδα», υποσχόμενος ότι η FIFA θα συμβάλει στην ανοικοδόμηση των ποδοσφαιρικών εγκαταστάσεων στη Γάζα.

 

Το ποδόσφαιρο δεν είναι πλέον ποδόσφαιρο

Η FIFA του 21ου αιώνα δεν είναι μόνο ο θεματοφύλακας των κανόνων του παιχνιδιού. Μέσω του Παγκοσμίου Κυπέλλου, των τεράστιων τηλεοπτικών συμβολαίων, των χορηγιών και των χρηματοδοτήσεων προς τις 211 εθνικές ομοσπονδίες, έχει εξελιχθεί σε έναν παγκόσμιο οργανισμό με οικονομική και πολιτική ισχύ.

Η σύνδεση ποδοσφαίρου και πολιτικής, βέβαια, δεν είναι καινούργια. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 στην Ιταλία πραγματοποιήθηκε μέσα στο πλαίσιο της φασιστικής διακυβέρνησης του Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος χρησιμοποίησε τη διοργάνωση ως εργαλείο εθνικής προβολής και προπαγάνδας του καθεστώτος.

Παρόμοια συζήτηση προκάλεσε και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 στην Αργεντινή, το οποίο διεξήχθη ενώ η χώρα βρισκόταν υπό στρατιωτική δικτατορία. Μελέτες πολιτικής επιστήμης έχουν εξετάσει πώς η διοργάνωση χρησιμοποιήθηκε από το καθεστώς για διεθνή νομιμοποίηση και διαχείριση της εικόνας του, την ώρα που διεθνείς οργανώσεις κατήγγειλαν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η διαφορά σήμερα είναι ότι δεν είναι απλά ένα μέσο διαφήμισης για δικτάτορες, το ίδιο το ποδοσφαιρικό οικοσύστημα έχει αποκτήσει τέτοιο οικονομικό βάρος ώστε να λειτουργεί ως αυτόνομος πολιτικός παίκτης που διαπραγματεύεται με κυβερνήσεις, επηρεάζει διεθνείς σχέσεις και διαχειρίζεται ένα παγκόσμιο δίκτυο οικονομικών εξαρτήσεων.

Το ποδόσφαιρο δεν είναι πλέον μόνο το «λαϊκό παιχνίδι» που περιέγραφαν οι προηγούμενες γενιές. Είναι μια παγκόσμια αγορά, μια βιομηχανία ψυχαγωγίας και ταυτόχρονα ένα εργαλείο επιρροής. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν το ποδόσφαιρο θα μπει στην πολιτική αυτό έχει συμβεί ήδη. Το ερώτημα είναι που θα φτάσει η πολιτική δύναμη ενός αθλητικού οργανισμού που διαχειρίζεται δισεκατομμύρια ευρώ και έχει την προσοχή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Πηγή: tvxs.gr

Ο σπουδαίος Μίμης Δομάζος, ένας από τους καλύτερους Έλληνες ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών, ύστερα από ανακοπή καρδιάς που υπέστη έξω από ιδιωτικό διαγνωστικό θεραπευτήριο.

Ο «στρατηγός» νοσηλευόταν για 3 ημέρες διασωληνωμένος στην Καρδιολογική Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός», σε κρίσιμη κατάσταση. Η είδηση του θανάτου του βύθισε στο πένθος της οικογένεια και τους φίλους τους αλλά και την ομάδα την οποία αγάπησε και δεν εγκατέλειψε ποτέ, τον Παναθηναϊκό.

Ο Μίμης Δομάζος ήταν παντρεμένος με την Αργυρώ Θεοδώρου, με την οποία απέκτησαν μια κόρη, την Πόπη Δομάζου.

Από το 1967 ως το 1979 υπήρξε παντρεμένος με τη λαϊκή τραγουδίστρια Βίκυ Μοσχολιού, με την οποία απέκτησαν δύο κόρες, την Ράνια (Ουρανία) και την Ευαγγελία.

Ο «Στρατηγός» του ελληνικού ποδοσφαίρου

Ο Μίμης Δομάζος ήταν ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αγωνίστηκε από το 1959 μέχρι το 1978 στον Παναθηναϊκό και ήταν αρχηγός της ομάδας που έφτασε μέχρι τον τελικό του Γουέμπλεϊ το 1971 με αντίπαλο τον Άγιαξ.

 

Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε συνολικά 13 τίτλους κι ήταν αρχηγός της ομάδας για περίπου 15 χρόνια. Τη διετία 1978-1980 αγωνίστηκε στην ΑΕΚ κατακτώντας ένα πρωτάθλημα. Το 1980 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό με τη φανέλα του οποίου ήθελε να αποσυρθεί από τη δράση.

Συνολικά έχει καταγράψει 536 συμμετοχές στο πρωτάθλημα (με Παναθηναϊκό και ΑΕΚ) και βρίσκεται στην πρώτη θέση όλων των εποχών σε παρουσίες και παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει πλέον περισσότερα από 30 χρόνια, παραμένει στην κορυφή του σχετικού πίνακα.

Φόρεσε 50 φορές τη φανέλα με το εθνόσημο και σημείωσε τέσσερα τέρματα, ενώ για αρκετά χρόνια είχε το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Το ντεμπούτο του με τη γαλανόλευκη φανέλα πραγματοποιήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1959 στο Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης εναντίον της Δανίας.

Στις 11 Νοεμβρίου 1980 στο ίδιο γήπεδο διεξήχθη φιλικός αγώνας εναντίον της Αυστραλίας, στον οποίο τιμήθηκε για την πολυετή προσφορά του στο εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα αλλά και στο ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα.

Στον συγκεκριμένο αγώνα χρίστηκε σκόρερ, γεγονός που τον καθιστά τον μεγαλύτερο σε ηλικία παίκτη που σκόραρε ποτέ με τη φανέλα της Ελλάδας (σε λιγότερο από τρεις μήνες θα συμπλήρωνε τα 39 του χρόνια).

 

Το μεσημέρι της Δευτέρας θα αποχαιρετήσει η Ελλάδα τον «στρατηγό» του ποδοσφαίρου, Μίμη Δομάζο.

Η κηδεία του θρυλικού «10» του Παναθηναϊκού θα γίνει στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, στις 15:00 το μεσημέρι.

Λαϊκό προσκύνημα

Νωρίτερα, φίλοι και θαυμαστές του σπουδαίου αρχηγού του «τριφυλλιού» θα έχουν την ευκαιρία να τον αποχαιρετήσουν, καθώς από τις 09:00 το πρωί η σορός του θα βρίσκεται στη Μητρόπολη Αθηνών.

Θλίψη στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο σπουδαίος Νίκος Σαργκάνης άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 70 ετών.

Ο 70χρονος κορυφαίος τερματοφύλακας που άρχισε την καριέρα του στον Ηλυσιακό, αναδείχθηκε στην Καστοριά, κάθισε κάτω από τα γκολπόστ τόσο του Ολυμπιακού όσο και του Παναθηναϊκού και ήταν ακρογωνιαίος λίθος στην ευρωπαϊκή πορεία του Αθηναϊκού, νοσηλεύτηκε τις τελευταίες ημέρες σε ιδιωτικό νοσοκομείο των Αθηνών.

Το “φάντομ” της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου και των ελληνικών γηπέδων, τους τελευταίους μήνες -που ακολουθούσε τις θεραπείες του-, είχε δείξει στο περιβάλλον του ότι είχε παραμείνει ο ίδιος απτόητος και συνεπής μαχητής που γνωρίσαμε στα γήπεδα.

Ο Νίκος Σαργκάνης, σύμφωνα με το SPORT 24, αναδείχθηκε από τον Ηλυσιακό, στον οποίο εντάχθηκε το 1966 στην ηλικία των 12 ετών και το 1969 στην ηλικία των 15 ετών έκανε το ντεμπούτο του στην ανδρική ομάδα. Το 1977 πήγε στην Καστοριά, με την οποία έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 11/9/1977. Πραγματοποίησε καταπληκτικές εμφανίσεις, με αποκορύφωμα την εκπληκτική πορεία της ομάδας στο Κύπελλο Ελλάδας της περιόδου 1979-80, το οποίο κατέκτησε νικώντας με 5-2 τον Ηρακλή.

Νίκος Σαργκάνης ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ/EUROKINISSI

Το 1980 υπέγραψε στον Ολυμπιακό, ενώ κλήθηκε και στην Εθνική Ομάδα. Στον Πειραιά έμεινε για πέντε χρόνια και κατέγραψε 144 συμμετοχές, πετυχαίνοντας μάλιστα και τέσσερα γκολ. Με τα ερυθρόλευκα πανηγύρισε την κατάκτηση τριών συνεχών πρωταθλημάτων, το 1981, το 1982 και το 1983 ενώ τη σεζόν 1980/81 κατέκτησε και το Κύπελλο Ελλάδας.

Το 1985 πήρε μεταγραφή στον “αιώνιο αντίπαλο”, τον Παναθηναϊκό όπου έμεινε πέντε χρόνια κατακτώντας δύο πρωταθλήματα, το 1986 και το 1990 αλλά και τρία Κύπελλα, το 1986, το 1988 και το 1989. Στην ιστορία έμεινε ο τελικός του 1988, ο οποίος κρίθηκε στα πέναλτι, με τον Νίκο Σαργκάνη να αποτελεί τον μεγάλο πρωταγωνιστή καθώς εκτέλεσε εύστοχα ένα πέναλτι και απέκρουσε δύο, οδηγώντας τους πράσινους στην κατάκτηση του τροπαίου.

Το 1990 μεταπήδησε στον Αθηναϊκό, με τον οποίο έφτασε ως τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας (1990-91), για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου. Είναι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί σε τελικό του κυπέλλου Ελλάδας με τέσσερις διαφορετικούς συλλόγους και ο πρώτος που το κατέκτησε με τρεις διαφορετικές ομάδες.

Ως φιναλίστ του Κυπέλλου, ο Αθηναϊκός κέρδισε την έξοδο στο Κύπελλο Κυπελλούχων της επόμενης περιόδου (1991-92), όπου κληρώθηκε με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στους δύο αγώνες ο Νίκος Σαργκάνης ήταν πρωταγωνιστής και με τις καταπληκτικές του αποκρούσεις, ειδικά στον επαναληπτικό του Ολντ Τράφορντ, κράτησε την εστία του ανέπαφη. Οι δύο αγώνες έληξαν με 0-0 και ο δεύτερος αγώνας οδηγήθηκε στην παράταση, όπου τελικά η ελληνική ομάδα “λύγισε” με 0-2.

Ιστορική έμελλε να είναι και η παρθενική του παρουσία με την Εθνική Ελλάδας, στις 15 Οκτωβρίου του 1980 όταν “κατέβασε ρολά” στην εκτός έδρας νίκη επί της Δανίας με 1-0 για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 με αποκορύφωμα την αστραπιαία αντίδρασή του στο βολέ του Άλαν Σίμονσεν από πολύ κοντά. Τότε ήταν που γεννήθηκε και το παρατσούκλι του, “φάντομ”.

Η Μαροκινή Νουάιλα Μπενζινά έγραψε ιστορία καθώς έγινε η πρώτη γυναίκα που έπαιξε σε αγώνα Παγκόσμιου Κυπέλλου ποδοσφαίρου φορώντας το παραδοσιακό χιτζάμπ στο κεφάλι της. Η 25χρονη παίκτρια δεν είχε αγωνιστεί στο πρώτο ματς του τουρνουά ενταντίον της Γερμανίας αλλά βρέθηκε στο αρχικό σχήμα στο παιχνίδι του Μαρόκου με τη Νότια Κορέα.

Η FIFA ήρε την απαγόρευση της μαντίλας πριν από σχεδόν μια δεκαετία. «Εχει γίνει πολλή δουλειά εδώ και αρκετά χρόνια και υπήρξε ένα θετικό αποτέλεσμα», είπε πριν από την έναρξη της αναμέτρησης η Μπενζινά, μιλώντας στο Al-Jazeera.

Η απαγόρευση της χρήσης μαντίλας στο ποδόσφαιρο εξακολουθεί να ισχύει σε ορισμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας. Σε πρόσφατη απόφαση, το Γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας επιβεβαίωσε την απαγόρευση στην Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία μετά από προσφυγή της συλλογικότητας των «Hijabeuses», που ζητούσε μια κανονιστική αλλαγή.

Εκτός της παρουσίας της Μπενζινά, η οποία έπαιξε με χιτζάμπ, το παιχνίδι ήταν ιστορικό για το Μαρόκο καθώς πανηγύρισε την πρώτη του νίκη σε Παγκόσμιο Κύπελλο σε επίπεδο γυναικών.

Από τις αρχές Μάρτη, η FIFA και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αγγλίας βρίσκονταν σε συνομιλίες για να αποφευχθεί η διαμάχη σχετικά με το περιβραχιόνιο «One Love» στο προσεχές Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών αυτό το καλοκαίρι. Μάλιστα ο Τζιάνι Ινφαντίνο, μιλώντας στη γενική συνέλευση του διοικητικού συμβουλίου της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (IFAB) το Σάββατο (04/03), δήλωνε ότι θα βρεθεί μια «λύση» πριν από το Μουντιάλ.

Σήμερα (29/03) η «Bild» αποκαλύπτει ότι η FIFA ενημέρωσε την DFB (γερμανική ποδοσφαιρική ομοσπονδία), ότι το περιβραχιόνιο του αρχηγού στα χρώματα της αλλελεγγύης απαγορεύεται!

«Η FIFA μας ενημέρωσε ότι θέλει όλα τα συμμετέχοντα έθνη να φορούν το περιβραχιόνιο του αρχηγού της FIFA με την εκστρατεία της FIFA», λέει η προπονήτρια της εθνικής ομάδας Μάικα Φίσερ. Το DFB έχει ρωτήσει για τη δυνατότητα υποβολής αίτησης για εξαίρεση. Η FIFA το απέρριψε αμέσως. Πληροφορίες για πιθανές ποινές δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστές. Ωστόσο, αυτό σημαίνει ότι καμία γυναίκα αρχηγός δεν μπορεί να φοράει διαφορετικό περιβραχιόνιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο από το επίσημο της παγκόσμιας ομοσπονδίας.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι το καλοκαίρι του 2022 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αγγλίας επιτράπηκε στην DFB να δηλώσει το περιβραχιόνιο του ουράνιου τόξου πριν από το τουρνουά κι η UEFA το ενέκρινε. Η Αλεξάντρα Ποπ, πρώτη σκόρερ της Γερμανίας, σκόραρε στον μεγάλο τελικό με το περιβραχιόνιο του ουράνιου τόξου στο αριστερό της μπράτσο.

Τον Φεβρουάριο, η DFB συζήτησε το θέμα με το ομαδικό συμβούλιο της εθνικής ομάδας γυναικών. Η απόφαση που ελήφθη είναι να συναινέσουν με τις απαιτήσεις της FIFA δεδομένου ότι η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία είναι χώρες φιλικές προς την LGBTQ+ κοινότητα και μια τέτοια πράξη αλληλεγγύης δεν είναι τόσο απαραίτητη όσο στο Κατάρ τον χειμώνα.

Διευκρινίζεται επίσης ότι στους διεθνείς αγώνες μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο, η αρχηγός της Γερμανίας θα συνεχίσει να φοράει το περιβραχιόνιο με το ουράνιο τόξο.

Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής αλλά και πρώτος σκόρερ στην ιστορία της ΑΕΚ πέθανε σε ηλικία 81 ετών. Ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της ομάδας της Ένωσης πέρασε στην αιωνιότητα, έχοντας παλέψει για χρόνια με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Ο Μίμης Παπαϊωάννου γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1942 στη Νέα Νικομήδεια της Ημαθίας. Ο πατέρας του Κώστας ήταν έφορος στην τοπική ποδοσφαιρική ομάδα Νέα Γενεά και έτσι ο μικρός Μίμης ήρθε από νωρίς σε επαφή με τα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Το ποδοσφαιρικό του ταλέντο δεν άργησε να φανεί και η αγάπη του για την ποδοσφαιρική μπάλα ήταν αναμφίβολη. Εγκατέλειψε το σχολείο νωρίς μοιράζοντας τον χρόνο τους ανάμεσα στο γήπεδο και στο κουρείο του χωριού όπου εργαζόταν ως βοηθός.

Το καλοκαίρι του 1962 ο 20χρονος Μίμης Παπαϊωάννου ντύνεται με την κιτρινόμαυρη φανέλα ξεκινώντας μια αναπόσπαστη πορεία 18 χρόνων. Η σχέση του με την «Ενωση» διαταράχτηκε όταν δεν του επέτρεψαν να κάνει το άλμα στη Ρεάλ Μαρδίτης. Η ισπανική ομάδα προσέφερε μυθικά ποσά: 4 εκατ. δραχμές στην ΑΕΚ και 750.000 δραχμές στο παίκτη. Την περίοδο εκείνη ακολούθησε τον Στέλιο Καζαντζίδη, τη Μαρινέλα και τον Χρήστο Νικολόπουλου στη Γερμανία για συναυλία.

«Αφού η ΑΕΚ δε σε θέλει, έλα μαζί μας» του είχε πει ο Στέλιος Καζαντζίδης όπως έχει αναφέρει ο ίδιος ο Παπαϊωάννου στην αυτοβιογραφία.

Ηχογράφησε συνολικά επτά τραγούδια μεταξύ των οποίων και του πασίγνωστου Υμνου της ΑΕΚ σε μουσική Στέλιου Καζαντζίδη και στίχους Χρήστου Κολοκοτρώνη.

«Η οικογένεια της ΑΕΚ θρηνεί την απώλεια του μεγάλου Μίμη Παπαϊωάννου που έφυγε από τη ζωή σήμερα το πρωί στα 81 του χρόνια. Ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της ομάδας μας πέρασε στην αιωνιότητα, έχοντας παλέψει για χρόνια με σοβαρά προβλήματα υγείας», αναφέρει μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή της η ΑΕΚ.

Η ανακοίνωση της ΠΑΕ ΑΕΚ 
Η οικογένεια της ΑΕΚ θρηνεί την απώλεια του μεγάλου Μίμη Παπαϊωάννου που έφυγε από τη ζωή σήμερα το πρωί στα 81 του χρόνια. Ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της ομάδας μας πέρασε στην αιωνιότητα, έχοντας παλέψει για χρόνια με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα, όπως αναδείχθηκε από τη Διεθνή Υπηρεσία Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS) το 2000, γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1942 στην Νέα Νικομήδεια της Ημαθίας. Εκεί έπαιξε πρώτη φορά ποδόσφαιρο, πριν τον αποκτήσει η Βέροια το 1959. Με το ποσό ρεκόρ, για την εποχή, των 175 χιλ. δραχμών, η ΑΕΚ θα καταφέρει να τον αποκτήσει το 1962. Έμελλε να είναι μια από τις πιο σημαντικές μεταγραφές στην ιστορία της ΑΕΚ, την οποία υπηρέτησε μέχρι το 1979, κατακτώντας 5 Πρωταθλήματα και 3 Κύπελλα.

Μαζί με τον Κώστα Νεστορίδη και τους άλλους μεγάλους άσους της εποχής οδήγησαν την «Ένωση» στην κατάκτηση του τίτλου το 1963. Μετά τον τίτλο του 1963, πρωταγωνίστησε στις κατακτήσεις των πρωταθλημάτων του 1968, του 1971, του 1978 και του 1979, στα Κύπελλα του 1964, του 1966 και του 1978, στην συμμετοχή στα προημιτελικά του Πρωταθλητριών το 1968-69 και στα ημιτελικά του ΟΥΕΦΑ το 1977. Σφράγισε μάλιστα την τελευταία πρόκριση, αυτή στα προημιτελικά με αντίπαλο την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, σκοράροντας με ασύλληπτη κεφαλιά (με τη γνωστή ικανότητά του να στέκεται στον αέρα) το τρίτο γκολ που οδήγησε την αναμέτρηση στην παράταση και στη συνέχεια στα πέναλτι, όπου προκρίθηκε η ΑΕΚ.

Ο Μίμης Παπαϊωάννου ήταν ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών για την ΑΕΚ, με 289 γκολ σε 566 εμφανίσεις. Τα 236 σε 481 εμφανίσεις στην Α’ Εθνική. Ηταν επίσης πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα, το 1964 και το 1966. Στην Εθνική Ελλάδας αγωνίστηκε 61 φορές με 21 γκολ.

 

Η πρώτη κούπα της σεζόν για τη Μπαρτσελόνα είναι γεγονός. Η ομάδα του Τσάβι νίκησε με 3-1 τη Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό του ισπανικού Σούπερ Καπ, φτάνοντας τις 14 κατακτήσεις (πρώτη στη σχετική λίστα). Αυτός ήταν και ο πρώτος τίτλος του Τσάβι ως προπονητής των Καταλανών. Μέχρι εδώ όλα καλά.

Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί για ακόμη μία χρονιά, το Σούπερ Καπ Ισπανίας διεξάγεται στην Σαουδική Αραβία – και θα διεξάγεται εκεί μέχρι και το 2029, σύμφωνα με την νέα συμφωνία της ισπανικής λίγκας. Γιατί να διεξάγεται αυτός ο θεσμός σε μια χώρα, το καθεστώς της οποίας δολοφονεί ανθρώπους στην Υεμένη εδώ και χρόνια, διώκει συστηματικά στην ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και διατηρεί την θανατική ποινή ως πυλώνα του δικαιϊκού της συστήματος; Γιατί το ισπανικό ποδόσφαιρο, και για να το πάμε ένα βήμα παραπέρα, γιατί η ισπανική πολιτική ηγεσία δίνει το «πράσινο φως» για να διεξάγεται αυτό το τουρνουά σε μια χώρα, το καθεστώς της οποίας δίνει αβέρτα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για «ξέπλυμα» της εικόνας του μέσα από το ποδόσφαιρο; Τι ανάγκη έχει το ισπανικό ποδόσφαιρο, η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης, από προβολή μέσα από τα αιματοβαμμένα εκατομμύρια των σεΐχηδων;

Η ισπανική ποδοσφαιρική ομοσπονδία αποκλείει τους Ισπανούς από το να δουν από κοντά τις ομάδες τους, μεταφέροντας τα ημιτελικά και τον τελικό της διοργάνωσης στην Αραβική Χερσόνησο, αδιαφορώντας για τη σύνδεση των τοπικών κοινωνιών της Ισπανίας με της ομάδες τους, απλά και μόνο γιατί τα πετροδόλαρα της βασιλικής οικογένειας του Ριάντ αξίζουν παραπάνω από την αγνή χαρά των Ισπανών οπαδών. Εκεί έχουμε φτάσει, σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι βρίσκεται το πιο λαοφιλές άθλημα παγκοσμίως, με τους Ευρωπαίους να συμμετέχουν σε ένα ατελείωτο sportwashing, όπως ακριβώς συνέβη και με το Μουντιάλ του Κατάρ. Μέχρι που θα φτάσει αυτή η ιστορία;

 Πηγή: rosa.gr

Στο πένθος βυθίστηκε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, καθώς έφυγε από τη ζωή ο «βασιλιάς» του.

Ο Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο, ο γνωστός σε όλους μας Πελέ, άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της Πέμπτης 29 Δεκεμβρίου (ώρα Ελλάδας) σε ηλικία 82 ετών στο νοσοκομείο «Άλμπερτ Αϊνστάιν», στο Σάο Πάολο, όπου νοσηλευόταν σε σοβαρή κατάσταση το τελευταίο διάστημα.

Ο Βραζιλιάνος θρύλος του παγκόσμιου ποδοσφαίρου πάλευε με τον καρκίνο του παχέος εντέρου από τον Σεπτέμβριο του 2021. Στις 29 Νοεμβρίου εισήχθη στο νοσοκομείο προκειμένου οι γιατροί να επανεξετάσουν τη θεραπεία του.

Έκτοτε η κατάσταση της υγείας του παρουσίασε επιδείνωση, με το «μαύρο διαμάντι» να παραμένει μέχρι σήμερα στο νοσοκομείο του Σάο Πάολο, όπου άφησε την τελευταία του πνοή ανήμερα των Χριστουγέννων.

Ποιος ήταν ο Βραζιλιάνος θρύλος Πελέ

Πριν από 82 χρόνια λοιπόν, στην Τρες Κορασόες της Βραζιλίας, γεννήθηκε το παιδί που έμελλε να θεωρηθεί από τους περισσότερους, ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Ήταν πρωτότοκος και πήρε το όνομα Έντισον (αργότερα έγινε Έντσον) προς τιμήν του εφευρέτη Τόμας Έντισον που είχε επισκεφτεί την πόλη.

Ο Πελέ δούλευε σε καταστήματα τσαγιού ως υπάλληλος και γυάλιζε παπούτσια έξω από τους κινηματογράφους, ενώ σχολείο κατάφερε να πάει μόνο μέχρι την τέταρτη τάξη της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Το παρατσούκλι του δεν σημαίνει τίποτα στα πορτογαλικά και στην αρχή δεν του άρεσε, αλλά όταν ένας θεολόγος του είπε πως ότι η λέξη αυτή υπάρχει στη Βίβλο και στα εβραϊκά σημαίνει θαύμα, άλλαξε την άποψή του.

Για τα «βαφτίσια» του ονόματος του, οι κυρίαρχες εκδοχές είναι δύο. Η πρώτη αναφέρει πως στην παιδική του ηλικία είχε βρει με τους φίλους του μια παλιά δερμάτινη μπάλα για να παίζουν, εξ ου και το pele που σημαίνει δέρμα σε πολλές λατινογενείς γλώσσες.

Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή το όνομα προήλθε όταν ο ίδιος φώναζε λανθασμένα τον αγαπημένο παίκτη του «Μπιλέ», τερματοφύλακα της Βάσκο ντα Γκάμα.

Ουσιαστικά, ο Πελέ αγωνίστηκε σε όλη του την καριέρα στη Σάντος. Αν αναρωτιέται κανείς πως και δεν έφυγε από τη Βραζιλία, ο λόγος είναι πως δεν τον άφησαν να το κάνει, αφού θεωρούταν «εθνικός θησαυρός» στη χώρα του καφέ. Αγωνίστηκε για 19 χρόνια στη Σάντος (1956-1974) με τον εντυπωσιακό απολογισμό των 658 τερμάτων σε 639 ματς. Στο τέλος της καριέρας του πήγε στις ΗΠΑ για να παίξει τρία χρόνια στον Κόσμο της Νέας Υόρκης (37 γκολ σε 64 συμμετοχές), του οποίου ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρος το 2010.

Στα χαρτιά ο «βασιλιάς» πέτυχε 753 γκολ σε 813 παιχνίδια.  Από αυτά τα 77 (σε 91 αγώνες) με την εθνική Βραζιλίας, όντας και πρώτος της σκόρερ, αν και τον πλησιάζει ο Νεϊμάρ. Ο ίδιος ο Πελέ κάνει λόγο για 1283 γκολ υπολογίζοντας εκείνα σε ανεπίσημα παιχνίδια (1281 σε 1363 παιχνίδια σύμφωνα με την FIFA).

Μεταξύ άλλων, κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ επίτευξης χατ-τρικ (92!!!), έχει θέση στο βιβλίο «Guinness World Records» για τα ρεκόρ- γκολ και το ρεκόρ για τον μικρότερο σε ηλικία ποδοσφαιριστή που έπαιξε σε τελικό Μουντιάλ και κατέκτησε το τρόπαιο, καθώς το 1958 στον αγώνα με την Σουηδία, ήταν 17 ετών και 249 ημερών!

Στην καριέρα του, κατέκτησε τρία Μουντιάλ (1958, 1962, 1970) με την εθνική ομάδα της Βραζιλίας, αφήνοντας στις επόμενες γενιές μυθικές στιγμές με τη «Σελεσάο». Θεωρείται ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα από την FIFA και τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS).

Ιστορίες για έναν θρύλο

Πολλές είναι οι ιστορίες που περιβάλουν -και δημιούργησαν- τον θρύλο του Πελέ. Ο Γκιγιέρμο Βελάσκες, ο πρώην διαιτητής, πρωταγωνίστησε σε μία από αυτές. Ήταν 18 Ιουνίου 1968, στην Μπογκοτά, σε μια φιλική συνάντηση μεταξύ Σάντος και της εθνικής Κολομβίας, που προετοιμαζόταν να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού. Μετά 42 λεπτά στο παιχνίδι, ο Πελέ έκανε φάουλ σε ένα αντίπαλό του και είδε την κόκκινη κάρτα.

Οι διαμαρτυρίες των παικτών της Σάντος ένωσαν τους χιλιάδες οπαδούς που βρίσκονταν στις κερκίδες του Estadio El Campin, απαιτώντας την επιστροφή του στο γήπεδο. Οι αντιδράσεις ανάγκασαν την κολομβιανή ομοσπονδία να αντικαταστήσει τον Γκιγιέρμο Βελάσκες στο ημίχρονο και να επιτρέψει την επιστροφή του Πελέ για να αγωνιστεί στην επανάληψη.

Έναν χρόνο αργότερα, στις 19 Νοεμβρίου 1969, στο στάδιο Maracana, ο Πελέ έγραψε Ιστορία σημειώνοντας το 1000ο γκολ του (σε επίσημα και ανεπίσημα παιχνίδια), νικώντας από το σημείο του πέναλτι τον Αργεντινό τερματοφύλακα Εντγκάρντο Αντράντι, κάνοντας το 2-1 τον αγώνα Σάντος-Βάσκο ντα Γκάμα. Ο αγώνας διακόπηκε, καθώς πλήθος δημοσιογράφων και οπαδών εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο προκειμένου να τον αποθεώσουν.

Οι δημοπρασίες και η ταινία για το ξεκίνημά του

Χιλιάδες προσωπικά αντικείμενα του Πελέ, έχουν δημοπρατηθεί και μεταξύ αυτών, τα τρία μετάλλια του παγκοσμίου κυπέλλου, προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς αλλά και την ενίσχυση της πρώην ομάδας του, Σάντος.

Στο «Tribeca Film festival», στην Νέα Υόρκη, παρουσιάστηκε η ταινία για την παιδική του ηλικία, με τίτλο «Η γέννηση ενός Θρύλου». Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τους αδελφούς Τζεφ και Μάικλ Ζίμπαλιστ, συγγραφείς των ντοκιμαντέρ «Favela Rising» και «The two Escobars». Στην ταινία πρωταγωνιστούν μερικοί διάσημοι Βραζιλιάνοι ηθοποιοί, όπως οι Ροντρίγκο Σαντόρο, Μίλτον Γκονσάλβες και ο 18χρονος ποδοσφαιριστής Κέβιν ντε Πάουλα, στο ντεμπούτο του στις οθόνες, ο οποίος υποδύεται τον Πελέ.

Τρεις γάμοι και πολλά παιδιά

Ο Πελέ παντρεύτηκε τη Ροσιμέρι Τσίμπι, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά (Εντίνιο, Τζένιφερ, Κέλι), καθώς και με την τραγουδίστρια Ασίρια Νασιμέντο, μητέρα των διδύμων Ζόσουα και Σελέστε, ενώ είχε επίσης μια κόρη από την πρώην οικονόμο του Ανίζια Μασάντο, τη Σάντρα Αράντες, η οποία πέθανε το 2006. Λίγο πριν συμπληρώσει 76 χρόνια ζωής νυμφεύθηκε στην Γκαραούχα, στην ακτή του Σάο Πάολο, την 50χρονη επιχειρηματία ιαπωνικής καταγωγής Μάρσια Σιμπέλε Αόκι, με την οποία διατηρούσε σχέση από το 2010 και είχε γνωρίσει στο ασανσέρ πολυκατοικίας του Σάο Πάολο, όπου και ζούσαν.

Ο Πελέ σε αριθμούς

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ 722 ΑΓΩΝΕΣ 676 ΓΚΟΛ 27 ΤΙΤΛΟΙ

Πρωτάθλημα Paulista 407 465 10 Σάντος)
Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο 53 48 4 (Σάντος)
Πρωτάθλημα Βραζιλίας 172 102 6 (Σάντος)
Copa Libertadores 15 14 2 (Σάντος)
Copa Intercontinental 3 7 2 (Σάντος)
Recopa Sudamericana 2 1 1 (Σάντος)
Recopa International 1 0 1 (Σάντος)
Supercopa Sudamericana 5 2
NASL* 64 37 1 (Κόσμος Νέας Υόρκης)

ME THN ΕΘΝΙΚΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ 91 ΑΓΩΝΕΣ 77 ΓΚΟΛ 3 ΤΙΤΛΟΙ

Μουντιάλ (πορκριματικά) 6 6 -
Μουντιάλ 14 12 3
Copa America 6 8 0
Άλλοι αγώνες 65 51 -

 

ΑΤΟΜΙΚΟΙ ΤΙΤΛΟΙ

Πρώτος σκόρερ Paulista τελική φάση 3
Πρώτος σκόρερ Paulista 7
Πρώτος σκόρερ Κυπέλλου Βραζιλίας 3
Ιδανική ενδεκάδα NASL 2
MVP NASL 1

* Από το 1961 έως το 1968 το πρωτάθλημα Βραζιλία έφερε τις ονομασίες Taca Brasil (31 αγώνες-31 γκολ-5 τίτλοι) και Torneio Roberto Gomes Pedrosa (57-37-1)

** North American Soccer League

***Οι αριθμοί προέρχονται από την ισπανική εφημερίδα Μarca

ΗΠΑ και Ιράν θα βρεθούν αντιμέτωπες για την τελευταία αγωνιστική των ομίλων του Μουντιάλ σε ένα ματς που εκτός από βαθμολογικό ενδιαφέρον έχει και εξωαγωνιστικές προεκτάσεις, λόγω των σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες.

Η έχθρα των δύο χωρών έφτασε και στη συνέντευξη Τύπου όταν ένας Ιρανός δημοσιογράφος επιτέθηκε στον Τάιλερ Άνταμς επειδή ο ποδοσφαιριστής πρόφερε λανθασμένα το όνομα του Ιράν, ενώ στη συνέχεια τον ρώτησε πώς αισθάνεται που εκπροσωπεί μία χώρα με τόσες πολλές διακρίσεις εις βάρος μαύρων ανθρώπων.

 Αμερικάνος διεθνής ψύχραιμα ζήτησε συγνώμη για το λάθος και μετέπειτα απάντησε:

«Υπάρχουν διακρίσεις όπου και να πας. Ένα πράγμα που έμαθα, ειδικά στα χρόνια μου στο εξωτερικό που έπρεπε να ταιριάζω σε κουλτούρες είναι πως στις ΗΠΑ κάνουμε πρόοδο κάθε μέρα. Μεγάλωσα σε μία λευκή οικογένεια με προφανώς Αφροαμερικανικές καταβολές.

Έτσι πήρα πράγματα από διαφορετικές κουλτούρες και ήταν πιο εύκολο να τις καταλάβω. Δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να το κάνουν και φυσικά χρειάζεται χρόνο σε κάποιους να το καταλάβουν.

Μέσα από την εκπαίδευση, η οποία είναι πολύ σημαντική. Όπως εσύ με δίδαξες πώς προφέρεται σωστά το όνομα της χώρας σου. Είναι μία εξελικτική διαδικασία».

Δηλώσεις που θα προκαλέσουν νέο πολιτικό σεισμό, έγιναν από τον Γιάννη Βρέντζο, μετά το el classico, Παναθηναϊκου- Ολυμπιακού.

Πρόκειται για πολύ σημαντική δήλωση, αφού ο Γιάννης Βρέντζος είναι στενός συνεργάτης του προέδρου του Ολυμπιακού, Βαγγέλη Μαρινάκη και έρχονται εμμέσως πλήν σαφώς ως απάντηση -επιβεβαίωση- του σκανδάλου των υποκλοπών που έφερε στο φως της δημοσιότητας το Documento αναφορικά με   τη λίστα των πολιτικών, επιχειρηματιών και άλλων προσώπων που παρακολουθούνταν από το σύστημα Μητσοτάκη

Ο Γιάννης Βρέντζος έκανε λόγο για «εγκληματική οργάνωση», σημειώνοντας ότι τα τελευταία τρία χρόνια «λειτούργησε μέσα στην κυβέρνηση ένα καθεστώς παρανομίας» στο Μέγαρο Μαξίμου.

Ο στενός συνεργάτης του προέδρου του Ολυμπιακού, Βαγγέλη Μαρινάκη, υπογράμμισε πως το καθεστώς αυτό είχε «επικεφαλής τον Γρηγόρη Γεωργιάδη (σ.σ. ανιψιός του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη) και άλλα λαθραία και παράνομα στοιχεία».

«Η ανοχή μας σε αυτή την ανομία τελείωσε. Η προσωπική μου πρόταση είναι ο Ολυμπιακός να αποχωρήσει από το πρωτάθλημα και να διεκδικήσει στα δικαστήρια την κάθαρση του ελληνικού ποδοσφαίρου», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Γιάννης Βρέντζος κατά το τέλος των δηλώσεών του.

.

Πηγή: koutipandoras.gr