Πρώτα θα πάρουμε το Μανχάταν, μετά το Βερολίνο», λέει ο Λέοναρντ Κόεν στο τραγούδι “First We Take Manhattan” και ο στίχος αυτός ταιριάζει με το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα στη γερμανική πρωτεύουσα.

Η επικράτηση της Αριστεράς (“Die Linke”) έφερε μνήμες από την ιστορική νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι στις δημαρχιακές εκλογές της Νέας Υόρκης στις 4 Νοεμβρίου του 2025. Τονίζεται μάλιστα ότι η επικεφαλής του κόμματος της γερμανικής “Die Linke” Έλιφ Εράλπ, χαρακτηρίζεται συχνά ως ο «θηλυκός Μαμντάνι».

Η Εράλπ, κόρη Τούρκων αριστερών που εγκατέλειψαν τη χώρα τους μετά το πραξικόπημα του 1980, δήλωσε ότι εντάχθηκε στο κόμμα της Αριστεράς το 2017, την ημέρα δηλαδή που η ακροδεξιά AfD εισήλθε για πρώτη φορά στο γερμανικό κοινοβούλιο.

Ποια είναι η Έλιφ Εράλπ

Η σταδιακή αλλά σταθερή άνοδος της 45χρονης Εράλπ ως υποψήφιας οφείλεται σε διάφορους παράγοντες που δεν σχετίζονται απαραίτητα με την ίδια ως προσωπικότητα, αλλά με το πολιτικό της προφίλ, το οποίο ευθυγραμμίζεται με τη νέα δυναμική που έχει φέρει το Die Linke στη γερμανική πολιτική σκηνή τα τελευταία δύο χρόνια, σχολιάζει μεταξύ άλλων σε πρόσφατο δημοσίευμά της η El Pais.

«Δεν είναι σύνηθες για κάποια σαν εμένα να γίνεται δήμαρχος. Ως κόρη προσφύγων, αγωνίζομαι ενάντια στην αδικία από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Είδα από κοντά πώς αντιμετωπίζονταν με διαφορετικό τρόπο οικογένειες σαν τη δική μας. Γι’ αυτό σπούδασα νομικά: για να υπερασπιστώ την ισότητα για όλους», εξηγεί η Εράλπ στο βίντεο με το οποίο ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της τον περασμένο Οκτώβριο.

Εκπέμπει την εικόνα ενός ήρεμου, έως και πράου ανθρώπου. Παρόλο που είναι μέλος του κοινοβουλίου του Βερολίνου από το 2021 – και αναπληρώτρια επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Die Linke – αξιοποιεί προσωπικά της βιώματα για να έρθει πιο κοντά στους ψηφοφόρους.

Είναι μητέρα δύο παιδιών που φοιτούν σε ένα τυπικό δημόσιο σχολείο, ζει σε ένα απλό νοικιασμένο διαμέρισμα – όπως οι περισσότεροι κάτοικοι του Βερολίνου – και αποτελεί μέλος της ποικιλόμορφης κοινότητας της γειτονιάς της, του Κρόιτσμπεργκ, εδώ και δεκαπέντε χρόνια.

«Μπορεί να φαίνεται κάπως τραχιά περιοχή, αλλά εδώ υπάρχει μια υπέροχη κοινότητα. Άνθρωποι αυθεντικοί που στηρίζουν ο ένας τον άλλον – κι αυτό είναι κάτι που δεν αγοράζεται με χρήματα», λέει η ίδια.

Σε γενικές γραμμές, το προφίλ της Εράλπ αντικατοπτρίζει εκείνο πολλών ανθρώπων στο Βερολίνο – αλλά και πολλών Γερμανών που, παρόλο που γεννήθηκαν στη χώρα, χρειάστηκε να παλέψουν για να κερδίσουν τη θέση τους στην κοινωνία.

Πώς έφτασε η οικογένειά της στη Γερμανία

Το φθινόπωρο του 1980 – όπως έχει εξιστορήσει η ίδια σε διάφορες συνεντεύξεις της σε γερμανικά ΜΜΕ – οι γονείς της εγκατέλειψαν την Τουρκία μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα την ίδια χρονιά. Έφυγαν ενώ η μητέρα της ήταν έγκυος στον όγδοο μήνα, φοβούμενοι την καταστολή και τις πολιτικές διώξεις που ενδεχομένως θα αντιμετώπιζαν ως σοσιαλιστές και συνδικαλιστές.

Έτσι, η πολιτικός της Αριστεράς γεννήθηκε στο Μόναχο, αντί για την Κωνσταντινούπολη, όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί. Δύο χρόνια αργότερα, αφού τους χορηγήθηκε άσυλο, η οικογένεια μετακόμισε στο Ντόρτμουντ, όπου ο πατέρας της βρήκε δουλειά ως γιατρός. Η μητέρα της, ωστόσο, δεν στάθηκε τόσο τυχερή· χρειάστηκε να περιμένει 15 ολόκληρα χρόνια μέχρι οι γερμανικές αρχές να αναγνωρίσουν τα επαγγελματικά της προσόντα ως εκπαιδεύτριας νοσηλευτικής.

Όταν ήταν οκτώ ετών, οι γονείς της αποφάσισαν να μετακομίσουν στο Αμβούργο· εκεί μεγάλωσε και σπούδασε νομικά, εστιάζοντας πάντα στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο εβδομαδιαίο περιοδικό Der Spiegel, περιέγραψε πώς, κατά τη διάρκεια της νεαρής της ηλικίας – μετά τις ρατσιστικές επιθέσεις του 1993 στο Μέλν και το Ζόλινγκεν που είχαν στόχο μετανάστες τουρκικής καταγωγής – ζούσε με τον φόβο ότι θα έβλεπε και το δικό της σπίτι να πυρπολείται.

Η επαγγελματική της πορεία την οδήγησε τελικά στο Βερολίνο. Αρχικά, έκανε πρακτική άσκηση στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR). Αργότερα, το 2010, άρχισε να εργάζεται ως νομική σύμβουλος για το κόμμα Die Linke στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο. Έκτοτε, το Βερολίνο αποτελεί την έδρα της.

Εντάχθηκε στο αριστερό κόμμα μερικά χρόνια αργότερα, το 2017, κυρίως λόγω του σοκ που προκάλεσε η είσοδος του ακροδεξιού κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) στην Μπούντεσταγκ, τη γερμανική κάτω βουλή. Το 2021 εξελέγη στο Κοινοβούλιο του Βερολίνου, όπου γρήγορα εστίασε στη στέγαση, τη μεταναστευτική πολιτική και την καταπολέμηση των διακρίσεων – τους τρεις δηλαδή πυλώνες της πρόσφατης προεκλογικής της εκστρατείας.

Μια εκστρατεία σε άνοδο

Όταν η Εράλπ ορίστηκε επικεφαλής υποψήφια του κόμματός της τον Οκτώβριο του 2025, οι δημοσκοπήσεις κατέτασσαν το Die Linke στην πέμπτη θέση, πίσω από το κυβερνών συντηρητικό CDU, τους Σοσιαλδημοκράτες, τους Πράσινους, ακόμη και την AfD.

Ο γερμανικός Τύπος έχει αρχίσει να στρέφει την προσοχή του στην αντισυμβατική αυτή υποψήφια. Η κάλυψη των ειδήσεων υπήρξε μάλλον επιφυλακτική, εστιάζοντας στο προσωπικό της υπόβαθρο και ταυτόχρονα εγείροντας πολλά ερωτήματα σχετικά με τη βιωσιμότητα του προγράμματός της. Δεν θεωρείται, ωστόσο, ότι διαθέτει ιδιαίτερο χάρισμα και η άνοδος της εκστρατείας της αποδίδεται σε παράγοντες άσχετους με το πρόσωπό της, οι οποίοι πηγάζουν από άλλες συνθήκες.

Ένας τέτοιος παράγοντας είναι η θριαμβευτική επιστροφή του Die Linke στο πολιτικό προσκήνιο κατά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2025, μετά τα πλήγματα που υπέστη το κόμμα λόγω της ρήξης με τη Σάρα Βάγκενκνεχτ και της επακόλουθης αποχώρησής της. Η εμφανής αδυναμία του κόμματος δημιούργησε μια ευκαιρία για ανανέωση – τουλάχιστον στο Βερολίνο. Η «νέα» Αριστερά κατάφερε να καλλιεργήσει μια πιο αστική, νεανική και προοδευτική εικόνα, γεγονός που αποτυπώθηκε στην κάλπη.

Τι σημαίνει “Mietendeckel”

Ένας ακόμη παράγοντας ήταν η κρίση που αντιμετώπιζε ο συντηρητικός δήμαρχος, Κάι Βέγκνερ, η δημόσια εικόνα του υπέστη τέτοια φθορά, ώστε αναγκάστηκε να αποσύρει την υποψηφιότητά του ως επικεφαλής του CDU τον Ιούλιο. Οι κάτοικοι του Βερολίνου δεν του συγχώρησαν τους κακούς χειρισμούς κατά τη διάρκεια της γενικευμένης διακοπής ρεύματος που έπληξε την πόλη στην καρδιά του χειμώνα, τον περασμένο Ιανουάριο.

Μέσα στην κρίση – με χιλιάδες νοικοκυριά να μένουν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ή θέρμανση και αποκομμένα από κάθε επικοινωνία— ο Βέγκνερ επέλεξε να παίξει τένις με τη σύντροφό του. Η έλλειψη διαφάνειας και σαφήνειας εκ μέρους του δημάρχου τού κόστισε σημαντική υποστήριξη, τόσο στην κοινή γνώμη όσο και στις τάξεις του ίδιου του κόμματός του.

Τέλος – αλλά εξίσου σημαντικό – ήταν το οξύ στεγαστικό πρόβλημα, το οποίο ο κυβερνητικός συνασπισμός απέτυχε να διαχειριστεί με την αποτελεσματικότητα που είχε υποσχεθεί. Όπως συμβαίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, τα ενοίκια στο Βερολίνο συνεχίζουν να ανεβαίνουν, φτάνοντας σε επίπεδα που καθιστούν τη στέγαση ουσιαστικά απρόσιτη για την πλειονότητα του πληθυσμού.

Σε αυτή τη βάση, η Εράλπ οικοδόμησε την εκστρατεία της γύρω από μια πολύ σαφή ιδέα: να καταστήσει το Βερολίνο ξανά μια πόλη με προσιτό κόστος διαβίωσης για όλους. Το ζήτημα της στέγασης αποτέλεσε το κυριότερο σημείο όπου εστίαζε – όπως μαρτυρά και το χρυσό μενταγιόν στην αλυσίδα που φορά πάντα, το οποίο έχει πάνω τη λέξη “Mietendeckel” (δηλαδή «πλαφόν στα ενοίκια»).

Ο Μαμντάνι ως σημείο αναφοράς

Τονίζεται ότι η Εράλπ άντλησε έμπνευση από την εκλογική νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι, ο οποίος είναι πλέον δήμαρχος της πολυπληθέστερης πόλης των Ηνωμένων Πολιτειών.

«Αν ένας αριστερός υποψήφιος μπορεί να κερδίσει στη Νέα Υόρκη, μπορεί να το κάνει και στο Βερολίνο», είχε δηλώσει τότε. Οι επικριτές της αντέτειναν αμέσως ότι η Νέα Υόρκη δεν είναι Βερολίνο.

Υπενθυμίζεται ότι ο Μαμντάνι είχε θέσει το ζήτημα του κόστους ζωής στο επίκεντρο της υποψηφιότητάς του και, τώρα, η Εράλπ κέρδισε τις εκλογές στο Βερολίνο με μια πρόταση που δίνει επίσης μεγάλο βάρος στο ζήτημα της στέγασης και στους νέους, που αποτελούν δύο από τους βασικούς πυλώνες της.

Αυτή η ομοιότητα μεταξύ τους δίνει φέρνει στο προσκήνιο το φαινόμενο μιας αστικής Αριστεράς που μοιάζει να ανακτά τον έλεγχο της κατάσταση. Υπάρχουν, ωστόσο, και κάποιες διαφορές που πρέπει να ληφθούν υπόψη στην εξέταση του εν λόγω φαινομένου.

Ο Μαμντάνι κέρδισε τη δημαρχία. Η Έλιφ Εράλπ έθεσε το κόμμα της στην κορυφή ενός κατακερματισμένου κοινοβουλίου. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο περιπτώσεις, μεσολαβεί μια απόσταση που αφορά συνεργάτες, διαπραγματεύσεις και την ικανότητα μετατροπής των υποσχέσεων σε αποφάσεις, σημειώνει η ισπανική ιστοσελίδα Democrata.

Από τα λόγια… στα βιώματα

Η σημαντικότερη ομοιότητα ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και το Βερολίνο παρατηρείται κάθε μήνα στον τραπεζικό λογαριασμό των κατοίκων τους.

Το ζήτημα της στέγασης αφήνει χώρο μετατόπισης του ενδιαφέροντος από τις ιδεολογικές συζητήσεις στα άμεσα βιώματα των πολιτών: πόσο κοστίζει η διαμονή, πόσο μακριά από την εργασία του πρέπει να μετακομίσει κανείς και ποιο μέρος του μισθού εξανεμίζεται χωρίς να επιτρέπει την ουσιαστική διαβίωση; Μια πόλη μπορεί να προσφέρει ευκαιρίες και, ταυτόχρονα, να καταστεί απρόσιτη για όσους επιθυμούν να τις αξιοποιήσουν.

Ο Μαμντάνι ανέδειξε το «πάγωμα» των ελεγχόμενων ενοικίων σε κεντρικό αίτημα της εκστρατείας του. Τον Ιούνιο, η αρμόδια υπηρεσία της Νέας Υόρκης για τον καθορισμό των αυξήσεων ενέκρινε το πάγωμα των ενοικίων για περίπου ένα εκατομμύριο κατοικίες, μέτρο που θα ισχύει για τις ανανεώσεις συμβολαίων από τον Οκτώβριο του 2026 και μετά. Έτσι, μια προεκλογική υπόσχεση άρχισε να μετουσιώνεται σε δημόσια πολιτική.

Στο Βερολίνο, ανάλυση του ZDF -του μεγαλύτερου δημόσιου, μη κερδοσκοπικού τηλεοπτικού δικτύου στη Γερμανία – έδειξε ότι τα ενοίκια και η αγορά ακινήτων αποτελούν τα ζητήματα που απασχολούν περισσότερο τους ψηφοφόρους, ενώ αναγνώρισε στο κόμμα Die Linke τη μεγαλύτερη αξιοπιστία σε ό,τι αφορά την αντιμετώπισή τους. Το κόμμα έχει επίσης ταχθεί υπέρ της μεταβίβασης κατοικιών από μεγάλους ιδιοκτήτες σε καθεστώς συλλογικής ιδιοκτησίας – μια παρέμβαση διαφορετική και πιο ριζοσπαστική από το «πάγωμα» ορισμένων ενοικίων.

Η πολιτική σύνδεση μεταξύ Νέας Υόρκης και Βερολίνου θα μπορούσε, λοιπόν, να διατυπωθεί ως εξής: Το δικαίωμα στη συνέχιση της διαβίωσης στην πόλη μετατρέπεται σε πρόταση για το μέλλον.

Ισχυρή στήριξη από τη νεολαία

Παρατηρείται επίσης μια ομοιότητα σε ό,τι αφορά την ηλικία των υποστηρικτών του Μαμντάνι και της Εράλπ, αν και δεν θα ήταν ασφαλές να γίνουν άμεσες συγκρίσεις μεταξύ των ποσοστών τους.

Το ερευνητικό κέντρο CIRCLE του Πανεπιστημίου Tufts υπολόγισε ότι το 75% των ψηφοφόρων ηλικίας 18 έως 29 ετών υποστήριξε τον Μαμντάνι. Η ανάλυσή του CIRCLE, η οποία βασίστηκε στα exit polls, ανέδειξε τους νέους ως την ηλικιακή ομάδα που τον στήριξε περισσότερο. Στις νέες γυναίκες, το ποσοστό στήριξης έφτασε το 82%.

Στο Βερολίνο, το ινστιτούτο Forschungsgruppe Wahlen διαπιστώνει ότι το Die Linke συγκεντρώνει τη στήριξη σχεδόν των μισών ατόμων ηλικίας κάτω των 30 ετών, με μεγαλύτερη απήχηση στις γυναίκες: 55%, έναντι 40% στους άνδρες. Τα δημογραφικά στοιχεία και οι εκλογικές αναμετρήσεις διαφέρουν βέβαια μεταξύ τους, αλλά αξίζει να σημειωθεί ότι και στις δύο περιπτώσεις διαπιστώνεται ιδιαίτερη δυναμική μεταξύ των νέων ψηφοφόρων.

Τα εν λόγω στοιχεία επισκιάζουν μάλιστα το αφήγημα περί αναπόφευκτης στροφής των νέων προς τα δεξιά. Αντιθέτως, δείχνουν πως κάποια εκλογικά αποτελέσματα μπορούν να επηρεαστούν από το ποιος θα καταφέρει να εκφράσει τις ανησυχίες της συγκεκριμένης γενιάς και να προσφέρει μια απάντηση που θα γίνει αντιληπτή και αποδεκτή.

Μια σημαντική στρατηγική διαφορά

Ο Μαμντάνι έθεσε υποψηφιότητα στις δημαρχιακές εκλογές ως υποψήφιος των Δημοκρατικών, αν και προηγουμένως είχε αμφισβητήσει τον προσανατολισμό του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου. Κέρδισε τον Νοέμβριο του 2025 απέναντι στον Άντριου Κουόμο, ο οποίος κατέβηκε ως ανεξάρτητος, και τον Ρεπουμπλικάνο Κέρτις Σλίβα.

Το κόμμα Die Linke, από την πλευρά του, δραστηριοποιείται αυτόνομα και ανταγωνίζεται τους σοσιαλδημοκράτες και τους οικολόγους. Η ενίσχυσή του ενδέχεται να ισχυροποιήσει την ηγετική του θέση εντός της Αριστεράς, αποδυναμώνοντας παράλληλα εκλογικά τους σχηματισμούς με τους οποίους θα χρειαστεί αργότερα να συνεργαστεί.

Πρόκειται για μια σημαντική στρατηγική διαφορά. Στη Νέα Υόρκη, η διαμάχη για το ποιος εκπροσωπεί το προοδευτικό εκλογικό σώμα εκτυλίχθηκε στο πλαίσιο της υποψηφιότητας του Μαμντάνι με τους Δημοκρατικούς. Στο Βερολίνο, η διαμάχη αυτή συνεχίζεται και μετά την επανακαταμέτρηση των ψήφων, γύρω από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Η νίκη στο Βερολίνο δεν σημαίνει αυτοδυναμία

Η εκτίμηση του ZDF για το εκλογικό αποτέλεσμα στις 21:56 δίνει στο Die Linke ποσοστό 25,1%, έναντι 19,2% για το CDU. Το ποσοστό αυτό υπερδιπλασιάζει το 12,2% του 2023, ωστόσο το κόμμα απέχει πολύ από την αυτοδυναμία.

Η προβλεπόμενη κατανομή εδρών επιτρέπει τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας μεταξύ Die Linke, Πρασίνων και SPD, με συνολικά 77 έδρες, αριθμός που υπερβαίνει το όριο των 66 εδρών που απαιτούνται. Παράλληλα, καθίσταται δυνατός ένας κυβερνητικός συνασπισμός υπό την ηγεσία του CDU, με τη συμμετοχή των Πρασίνων και του SPD, ο οποίος θα διέθετε 68 έδρες. Και στα δύο σενάρια, η τελική διαμόρφωση εξαρτάται από το τελικό ποσοστό του κόμματος BSW, το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή κυμαινόταν στο 4,9%.

Είναι προφανές ότι εδώ υπάρχει ένα παράδοξο: η Εράλπ μπορεί να πετύχει την καθαρή νίκη και, παρ’ όλα αυτά, να χρειαστεί τη συγκατάθεση άλλων κομμάτων προκειμένου να μετατρέψει αυτή τη νίκη σε κυβερνητικό σχήμα.

Τα εμπόδια και η ευκαιρία της Αριστεράς

Υπάρχει, πάντως, ένα ακόμα στοιχείο που «συννεφιάζει» το τοπίο και δεν αφήνει περιθώρια για υπερβολικό ενθουσιασμό. Η ανάλυση της Forschungsgruppe Wahlen στη Γερμανία καταγράφει βαθιά δυσαρέσκεια μεταξύ των κατοίκων του Βερολίνου: το 45% πιστεύει ότι κανένα κόμμα δεν είναι κατάλληλο για να επιλύσει τα προβλήματα της πόλης. Συγχρόνως, μόλις το 37% θεωρεί ότι η απαλλοτρίωση μεγάλων εταιρειών διαχείρισης κατοικιών θα έλυνε τα προβλήματα της αγοράς ακινήτων.

Η κατάκτηση της εμπιστοσύνης στο ζήτημα της στέγασης δεν ταυτίζεται με την εξασφάλιση πλειοψηφικής στήριξης για όλα τα προτεινόμενα μέτρα. Ούτε αρκούν οι νίκες σε δύο αστικά κέντρα για να καταδείξουν έναν γενικότερο πολιτικό μετασχηματισμό.

Επιτρέπουν, ωστόσο, να αναδυθεί μια ευκαιρία: μια Αριστερά που συνδέει την ταυτότητά της με τα καθημερινά προβλήματα μπορεί να διευρύνει το πεδίο δράσης της. Το κόστος των ενοικίων, οι μετακινήσεις και η δυνατότητα οικοδόμησης μιας σταθερής ζωής προσφέρουν μια γλώσσα που συνδέει το πολιτικό πρόγραμμα με τα βιώματα των πολιτών.

Ο Μαμντάνι βρίσκεται ήδη αντιμέτωπος με τη δοκιμασία της υλοποίησης όσων υποσχέθηκε. Από την πλευρά της, η Εράλπ θα πρέπει πρώτα να εξασφαλίσει την πλειοψηφία που θα της επιτρέψει να επιχειρήσει κάτι αντίστοιχο. Μια κοινή υπόσχεση ταξιδεύει ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και το Βερολίνο: ότι η διαβίωση σε μια μεγάλη πόλη δεν πρέπει να φτάσει σε σημείο να αποτελεί προνόμιο.

Πηγή: efsyn.gr

Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς μίλησε ήδη νωρίς το απόγευμα της Κυριακής για “καταστροφή”.

Κι αυτό προτού καν η καταμέτρηση δείξει ότι το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU) μένει τελικά εκτός κοινοβουλίου στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο θα είναι η ιστορική αποτυχία να είναι η τελευταία;

Στην ιστορία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, το CDU ουδέποτε είχε αποτύχει να εξασφαλίσει την είσοδό του σε κρατιδιακό κοινοβούλιο. Το ταμπού έσπασε – και μάλιστα στην πρώην εκλογική περιφέρεια της Άγγελας Μέρκελ.

Κατά τα μέχρι στιγμής, επίσημα αποτελέσματα, το CDU περιορίζεται στο 4,9% και μένει οριακά κάτω από το εκλογικό μέτρο εισόδου στη Βουλή. Ο ίδιος ο κ. Μερτς, υπό εντεινόμενη πίεση το τελευταίο διάστημα, τόσο από το κόμμα του όσο και από τις δημοσκοπήσεις, εξάντλησε την στρατηγική διαχείρισης της κρίσης αποπειρώμενος να (περι)ορίσει εγκαίρως το αφήγημα.

Η δήλωσή του για το αποτέλεσμα των εκλογών ήρθε ασυνήθιστα νωρίς, 14 λεπτά μετά την ανακοίνωση της πρώτης πρόβλεψης του αποτελέσματος.

Προηγουμένως, είχε εξασφαλίσει τη στήριξη της ηγεσίας του κόμματός του προκειμένου να παραμείνει στην καγκελαρία και να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις.

Η σπουδή ωστόσο έμοιαζε λιγότερο με επίδειξη δύναμης, περισσότερο με απέλπιδα προσπάθεια να δώσει «γραμμή» στα στελέχη της παράταξης για τις δημόσιες δηλώσεις τους το υπόλοιπο βράδυ.

“Τίθεται ζήτημα καγκελάριου”

«Το γεγονός ότι ο Μερτς έκανε καν δήλωση το βράδυ των κρατιδιακών εκλογών δείχνει την τεράστια εσωτερική πίεση που δέχεται. Θέλει τώρα να διασφαλίσει ότι θα υπάρχουν όσο το δυνατόν λιγότερες εικασίες σχετικά με τον μελλοντικό του ρόλο τις ημέρες που ακολουθούν τις εκλογές (…) Η στρατηγική του: παιχνίδι με τον χρόνο. Δεν υπάρχουν κρατιδιακές εκλογές ως τον Απρίλιο του 2027 και ο Μερτς ελπίζει σε καλύτερα πρωτοσέλιδα από τις επιχειρήσεις, εν μέρει επειδή οι επενδύσεις που χρηματοδοτούνται από το ειδικό ταμείο αρχίζουν να αποδίδουν», εκτίμησε το πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD.

«Ασφαλώς και τίθεται ζήτημα καγκελάριου», έκρινε το περιοδικό Der Spiegel σε σχόλιό του επισημαίνοντας ότι οι τρεις κρατιδιακές εκλογές του φετινού καλοκαιριού επιτέλους τελείωσαν.

«Ο καγκελάριος Μερτς και ο συνασπισμός του έχουν τώρα την ευκαιρία να μεταρρυθμίσουν τη Γερμανία. Θα μπορούσαν να κάνουν τη χώρα ανθεκτική στις κρίσεις. Η πολιτική ηγεσία θα πρέπει να πάρει μια ανάσα και να επικεντρωθεί στην πραγματική δουλειά: την καλή διακυβέρνηση», νουθέτησε το περιοδικό προσθέτοντας ότι «εάν υπάρχουν δυνάμεις εντός CDU που θέλουν να αντικαταστήσουν τον Φρίντριχ Μερτς, δύσκολα μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει, αλλά θα πρέπει να βγουν αμέσως από την κρυψώνα τους και να τον αντικαταστήσουν ή να παραμείνουν εντελώς σιωπηλοί». Για τη χώρα, για αυτήν την κυβέρνηση, κατά το δημοσίευμα, το παρατεταμένο αδιέξοδο στην καγκελαρία, μια παρακμή του Μερτς το φθινόπωρο, θα ήταν ταπεινωτική.

«Ο Μερτς αγοράζει χρόνο – αλλά για ποιον λόγο ακριβώς;», διερωτάται αρθρογράφος της εφημερίδας Handelsblatt: «Οι άνθρωποι θέλουν να λειτουργήσει ξανά σωστά το κράτος και να βελτιωθεί η ζωή τους. Δεν θέλουν να αλλάξουν πολλά. Αυτό προσδιορίζει τον πραγματικό ηττημένο της βραδιάς: τον Φρίντριχ Μερτς. Ο δύο ψηφοφορίες ήταν επίσης μια αναμέτρηση με τις πολιτικές του και πιθανώς με αυτόν ως καγκελάριο. Οι μεγαλύτεροι αντίπαλοί του δεν είναι ούτε οι πρωθυπουργοί των κρατιδίων του CDU, ούτε η AfD. Ο μεγαλύτερος αντίπαλός του είναι η γερμανική ακινησία», κατά το άρθρο.

Οι πρώτες δηλώσεις του Φρίντριχ Μερτς AP Photo/Markus Schreiber

Η Welt είδε τον «θάνατο του αστικού κέντρου»: ο θρίαμβος της Αριστεράς στο Βερολίνο συνιστά για μια αστική κοινωνία μεγαλύτερο πρόβλημα από την AfD, υποστήριξε. Το έδαφος για αυτό το είχαν προετοιμάσει τα ίδια τα αστικά κόμματα. Αναφερόμενος στον καγκελάριο, αρθρογράφος της εφημερίδας σημειώνει ότι «οι φυγόκεντρες δυνάμεις ενισχύονται», ενώ αναδεικνύει το γεγονός ότι π.χ. στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία στην ηλικιακή ομάδα 16-24 ετών το CDU έλαβε μόλις 2% και στους ψηφοφόρους 25-34 ετών 3%.

«Η ετυμηγορία του εκλογικού σώματος είναι πλέον σκληρή για όσους δεν προσφέρουν είτε εξαιρετική προσωπικότητα, είτε συναρπαστικό μήνυμα», εκτίμησε η Süddeutsche Zeitung περιγράφοντας το CDU με όρους όπως «τόσο διασκεδαστικό όσο το ξερό ψωμί και τόσο ζωντανό όσο το νεκρό ψάρι».

Το CDU, «σκιά του εαυτού του, κατέρρευσε απόψε και κάηκε στο όριο του 5%. Πρόκειται για ταπείνωση που όμοιά της δεν έχει ξαναζήσει αυτός ο πυλώνας του κράτους», υπογραμμίζεται στο σχόλιο.

Η εφημερίδα Tagesspiegel ανέδειξε σε σχόλιό της την «απώλεια εμπιστοσύνης στους βασικούς παράγοντες της ομοσπονδιακής πολιτικής» και την «ενίσχυση των άκρων και στις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος». Όσο για το μέλλον του καγκελάριου: «Το κόμμα του θα χρειαστεί επομένως μια διέξοδο για την απογοήτευσή του. Αυτό θα τον ωθήσει σε ταχύτερες και πιο αποφασιστικές μεταρρυθμίσεις, ενώ μπορεί σύντομα να αναγκαστεί να παραιτηθεί από την προεδρία του CDU, κίνηση που θα του έδινε την ευκαιρία να κατευνάσει τους επικριτές του και να επικεντρωθεί αποκλειστικά στην καγκελαρία. Αν θέλει ακόμα να την κάνει επιτυχημένη, θα πρέπει να υιοθετήσει πιο αδιάλλακτη στάση απέναντι στον εταίρο του στον συνασπισμό. Αυτό είναι επικίνδυνο. Αλλά δεν έχει πολλά να χάσει», είναι η «ανάγνωση» της εφημερίδας του Βερολίνου.

Σε ανάλογο πνεύμα, η Bild τόνισε ότι με το CDU κάτω από το 5% στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, «δεν υπάρχουν εγγυήσεις». Προειδοποίησε για πιθανή «εξέγερση της βάσης» του CDU εναντίον του Φρίντριχ Μερτς.

Η επόμενη hμέρα

Στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, παρότι δεύτερη μετά την AfD, η Μανουέλα Σβέζιγκ του SPD θα παραμείνει κατά πάσα πιθανότητα πρωθυπουργός, σε συνασπισμό με την Αριστερά και τους Πράσινους.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου δεν δίστασε να δηλώσει κατ’ επανάληψη τη δυσαρέσκειά της για τον καγκελάριο και τη διαφωνία της ειδικά για την πολιτική στο συνταξιοδοτικό, ακόμη και όταν ήρθε σε αντιπαράθεση με τον αρχηγό της και υπουργό Οικονομικών Λαρς Κλινγκμπάιλ.

H επιβίωσή της ωστόσο, παρά την πίεση της AfD, καθιστά σήμερα την κυρία Σβέζιγκ ίσως την ισχυρότερη πολιτικό εντός SPD.

H αμηχανία του αρχηγού του SPD ήταν εμφανής όταν η πρωθυπουργός του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας υποστήριζε ότι έχασε ψήφους λόγω της στήριξης της Ουκρανίας και της διακοπής προμήθειας ενέργειας από τη Ρωσία, πολιτικές που υποστηρίζει και το κόμμα της.

Στο Βερολίνο η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Η Ελίφ Εράλπ θα γίνει η πρώτη τουρκικής καταγωγής κυβερνήτης-δήμαρχος της γερμανικής πρωτεύουσας, τόπου κατοικίας της μεγαλύτερης τουρκικής κοινότητας εκτός Τουρκίας. Θα κυβερνήσει, εκτός απροόπτου, σε συνεργασία με το SPD και τους Πράσινους.

Οι θέσεις της για κοινωνικοποίηση κατοικιών, αποδυνάμωση της αστυνομίας και οι υποψίες περί αντισημιτισμού του κόμματός της δυσκολεύουν πάντως τον σχηματισμό συμμαχίας, ιδίως με τους Σοσιαλδημοκράτες. Το πρώτο «σκάνδαλο» ήρθε ήδη το βράδυ του εκλογικού θριάμβου της «Μαμντάνι του Βερολίνου», όπως περιγράφουν πολλοί την κυρία Εράλπ.

Στο πάρτι της Αριστεράς για τη νίκη της το «παρών» έδωσε και o Ίσα Ρέμο, επικεφαλής της διαβόητης συμμορίας των Ρέμο και δήλωσε μάλιστα ότι «για πρώτη φορά αισθάνεται ότι υποστηρίζεται από κόμμα του Βερολίνου». Εκπρόσωπος της Αριστεράς δικαιολόγησε την παρουσία του Ίσα Ρέμο λέγοντας ότι οι οικοδεσπότες δεν έκαναν έλεγχο των παριστάμενων. «Μετά θέλαμε να πιούμε ίσως την τρίτη ή την πέμπτη μπίρα μας χωρίς τα ΜΜΕ. Φαίνεται ότι θα εκλέξουμε δήμαρχο και μόνο αυτό έχει σημασία. Όλα τα άλλα θα τα βρούμε μετά», δήλωσε η εκπρόσωπος.

Η οικογένεια Ρέμο, με αραβικές ρίζες, είναι ευρέως γνωστή στη Γερμανία για τις σχέσεις της με το οργανωμένο έγκλημα, ενώ μέλη της έχουν συνδεθεί με εμπορία ναρκωτικών, ξέπλυμα χρήματος και θεαματικές ληστείες, με χαρακτηριστικότερη την κλοπή χρυσού νομίσματος 100 κιλών από το Μουσείο Bode του Βερολίνου το 2017.

Σε κάθε περίπτωση η Αριστερά στο Βερολίνο έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει – ακόμη περισσότερο επειδή αναδείχθηκε το «κόμμα της νεολαίας». Στους ψηφοφόρους μεταξύ 16 και 24 ετών έλαβε 43% των ψήφων, στους 25-34 ετών το 49%.

Η πολιτική πραγματικότητα στη Γερμανία βρίσκεται μπροστά σε μια πρωτοφανή και βαθιά ανησυχητική καμπή, η οποία αναδεικνύει τις δομικές μετατοπίσεις στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Η ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) δεν αποτελεί πλέον απλώς μια δύναμη διαμαρτυρίας που τρέφεται από την κοινωνική δυσαρέσκεια, αλλά μετατρέπεται με μεθοδικό τρόπο σε έναν συμπαγή, επικίνδυνο μηχανισμό διεκδίκησης της εξουσίας. Οι επερχόμενες τοπικές εκλογές της 6ης Σεπτεμβρίου στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ ενδέχεται να αποτελέσουν το σημείο μηδέν για την ανάδειξη του πρώτου ακροδεξιού τοπικού πρωθυπουργού στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Η ηγεσία του κόμματος, με το βλέμμα στραμμένο στις ευρύτερες φιλοδοξίες της συμπροέδρου Αλίς Βάιντελ για την ομοσπονδιακή καγκελαρία, αντιμετωπίζει τη διακυβέρνηση ως μια άμεση πρακτική διαδικασία, για την οποία προετοιμάζεται συστηματικά στα παρασκήνια, όπως αποκαλύπτουν διαδοχικές δημοσιογραφικές έρευνες.

Η θεσμική κανονικοποίηση του ακροδεξιού εξτρεμισμού

Η προοπτική να αναλάβει τα ηνία της Σαξονίας-Άνχαλτ ο 36χρονος Όλρικ Ζίγκμουντ δεν αποτελεί πλέον ένα υποθετικό σενάριο, αλλά μια ορατή απειλή που επιβεβαιώνεται από τα επίσημα δεδομένα των δημοσκοπήσεων. Σύμφωνα με τις πρόσφατες μετρήσεις των έγκριτων ινστιτούτων Infratest dimap και Forsa, η AfD κατάφερε να διπλασιάσει τα ποσοστά της στο συγκεκριμένο κρατίδιο μέσα σε μια πενταετία, αγγίζοντας το 41% με σαφή αυξητική τάση και αφήνοντας πίσω τη Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες. Σε περίπτωση που τα μικρότερα κόμματα δεν καταφέρουν να περάσουν το εκλογικό όριο, ο Ζίγκμουντ –ένα στέλεχος που στο παρελθόν έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις επιχειρώντας να σχετικοποιήσει τα εγκλήματα της ναζιστικής περιόδου και το Ολοκαύτωμα– ενδέχεται να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Το ενδεχόμενο αυτό συνιστά βαθύτατο πλήγμα για το δημοκρατικό οικοδόμημα. Όπως επισημαίνεται στις εκθέσεις της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας του Συντάγματος (BfV), θα είναι η πρώτη φορά στη γερμανική ιστορία που μια τοπική κυβέρνηση θα ελέγχεται από έναν σχηματισμό τον οποίο οι αρχές ασφαλείας έχουν χαρακτηρίσει επίσημα ως «επιβεβαιωμένα ακροδεξιά εξτρεμιστική οργάνωση» και τον διατηρούν υπό καθεστώς στενής παρακολούθησης.

Αντιμεταναστευτικό μένος και η ιδεολογική αντιγραφή του Όρμπαν

Όπως αποκαλύπτει αναλυτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας Frankfurter Allgemeine Zeitung, το κυβερνητικό μανιφέστο των πρώτων 100 ημερών που έχει ετοιμάσει η AfD για τη Σαξονία-Άνχαλτ δεν αποτελεί μια απλή συντηρητική στροφή, αλλά μια απόπειρα δομικής μεταβολής της κοινωνίας με πρότυπο το αυταρχικό καθεστώς του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία. Με κεντρικό ιδεολογικό άξονα το σύνθημα «σκεφτείτε γερμανικά», το πρόγραμμα προωθεί την υποχρεωτική έπαρση της εθνικής σημαίας στα σχολεία, τον πλήρη εξοστρακισμό των συμβόλων της συμπερίληψης και της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, την εισαγωγή της ρωσικής γλώσσας στην εκπαίδευση και τον οικονομικό στραγγαλισμό των προοδευτικών πολιτικών ιδρυμάτων. Παράλληλα, σχεδιάζεται η κατάργηση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, την οποία το κόμμα στοχοποιεί συστηματικά.

Στο πεδίο της μεταναστευτικής πολιτικής, το πρόγραμμα αγγίζει τα όρια του θεσμικού ρατσισμού και της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σύμφωνα με νομική ανάλυση που δημοσίευσε το περιοδικό Der Spiegelμε τη συνδρομή ειδικών του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ, τα προτεινόμενα μέτρα –όπως οι μαζικές απελάσεις από την πρώτη ημέρα, η επιβολή υποχρεωτικής κοινωφελούς εργασίας για τους αιτούντες άσυλο και ο διαχωρισμός των προσφυγόπουλων από την Ουκρανία σε ειδικές, απομονωμένες τάξεις– στερούνται συνταγματικής νομιμότητας και προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Αυτή η ξενοφοβική ατζέντα στρέφεται ακόμη και εναντίον του απαραίτητου εξειδικευμένου προσωπικού που στηρίζει το κοινωνικό κράτος, χαρακτηρίζοντας τους ξένους εργαζόμενους στην υγεία ως «στοιχεία ξένου πολιτισμικού περιβάλλοντος». Η ρητορική αυτή προσκρούει βίαια πάνω στην ίδια την πραγματικότητα. Σε επίσημη τηλεοπτική συνέντευξη στο δίκτυο ZDF, ο διευθύνων σύμβουλος του νοσοκομειακού ομίλου Harzklinikum στο Μαγδεμβούργο, δρ. Ματίας Φοτ, κατέρριψε πλήρως τα ακροδεξιά επιχειρήματα, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι ένας στους τρεις γιατρούς της κλινικής είναι μεταναστευτικής καταγωγής και ότι χωρίς αυτούς το σύστημα υγείας της περιοχής θα κατέρρεε άμεσα. Απέναντι σε αυτό το τεράστιο παραγωγικό κενό, η AfD αντιπαραθέτει ανεδαφικές διακηρύξεις για αυτοματοποίηση μέσω τεχνητής νοημοσύνης, επιδόματα γέννησης και δραστική αυστηροποίηση των αμβλώσεων.

Το σκιώδες διευθυντήριο του Ντάλεμ 

Αναγνωρίζοντας την έλλειψη έμπειρων διοικητικών στελεχών στις γραμμές της, η AfD έχει αναπτύξει μια παράλληλη, σκιώδη στρατηγική για τη διείσδυσή της στον κρατικό μηχανισμό. Μια μεγάλη δημοσιογραφική έρευνα της ενημερωτικής πλατφόρμας Table.Briefings και της εφημερίδας Die Welt έφερε στο φως τη λειτουργία της «Ακαδημίας Μαύρο-Κόκκινο-Χρυσό», μιας εταιρείας περιορισμένης ευθύνης που ιδρύθηκε την άνοιξη του 2025 και στεγάζεται σε μια βίλα στο αριστοκρατικό προάστιο Ντάλεμ του Βερολίνου.

Όπως επιβεβαιώνει με δηλώσεις του ο Ρόμπερτ Λάμπρου, πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος στο κρατίδιο της Έσσης, η Ακαδημία λειτουργεί ως ένα ιδιότυπο φυτώριο εξουσίας. Εκεί, έμπειρα στελέχη της δημόσιας διοίκησης –πολλά από τα οποία δρουν υπό καθεστώς ανωνυμίας– εκπαιδεύουν τα μέλη της AfD στη διαχείριση των υπουργείων, τη σύνταξη προϋπολογισμών και τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης. Σύμφωνα μάλιστα με συμπληρωματικά στοιχεία του ερευνητικού δικτύου Correctiv, η Ακαδημία συνδέεται με ένα ευρύτερο δίκτυο real estate εταιρειών-βιτρίνων του κόμματος, ενώ σε περίπτωση εκλογικής νίκης σχεδιάζεται η επιστράτευση ιδιωτικών εταιρειών εύρεσης ανώτατων στελεχών για την άμεση στελέχωση των κρατικών δομών.

Ταυτόχρονα, η έρευνα των γερμανικών ΜΜΕ αποκαλύπτει ότι μια εξειδικευμένη ομάδα δικηγόρων εντός της Ακαδημίας εργάζεται εντατικά για να θωρακίσει νομικά τις μελλοντικές αυθαιρεσίες της ακροδεξιάς διακυβέρνησης. Εξετάζουν μεθόδους για να παρακαμφθούν τα δικαστικά αναχώματα απέναντι στις μαζικές εκτοπίσεις ανθρώπων, αλλά και τρόπους άσκησης πολιτικής πίεσης σε περίπτωση που οι υπηρεσίες ασφαλείας άλλων δημοκρατικών γερμανικών κρατιδίων αρνηθούν να μοιραστούν πληροφορίες με την κυβέρνηση της Σαξονίας-Άνχαλτ.

Το φαινόμενο του ντόμινο και η κρίση του κράτους δικαίου

Η απειλή της ακροδεξιάς επέλασης δεν περιορίζεται στα όρια ενός μόνο κρατιδίου, αλλά λαμβάνει διαστάσεις γενικευμένου φαινομένου στην Ανατολική Γερμανία. Οι τελευταίες μετρήσεις των ινστιτούτων κοινής γνώμης για την εκλογική μάχη της 20ής Σεπτεμβρίου στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου-Πομερανίας αποτυπώνουν ένα παρόμοιο σκηνικό πολιτικής κυριαρχίας της AfD, η οποία προηγείται με 36%, αφήνοντας το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) στο 29% και συντρίβοντας τους Χριστιανοδημοκράτες στο ισχνό 9%. Εκεί, ο υποψήφιος Λάιφ-Έρικ Χολμ διεξάγει ήδη μια επιθετική εθνικιστική εκστρατεία, στοχεύοντας ανοιχτά στην απόλυτη πλειοψηφία.

Η ραγδαία αυτή άνοδος τροφοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από την αποτυχία των συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης υπό τον Φρίντριχ Μερτς, η οποία έχει εγκλωβίσει μεγάλα στρώματα της κοινωνίας στην οικονομική και κοινωνική ανασφάλεια. Καθώς το ενδεχόμενο της ακροδεξιάς διακυβέρνησης μετατρέπεται από θεωρητικός κίνδυνος σε άμεση πιθανότητα, οι εργαζόμενοι με μεταναστευτικό υπόβαθρο και οι μειονότητες στα ανατολικά κρατίδια βιώνουν έντονο φόβο για το εργασιακό και προσωπικό τους μέλλον. Οι επόμενες εβδομάδες θα κρίνουν αν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της γερμανικής κοινωνίας και οι θεσμοί του κράτους δικαίου θα καταφέρουν να ανακόψουν μια πορεία που απειλεί ευθέως τις αξίες της κοινωνικής αλληλεγγύης και της ισότητας στην Ευρώπη.

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Προ ολίγων ημερών ο πολυπράγμων Σπυρίδων Γεωργιάδης, ο γνωστός Άδωνις δηλαδή, σε μία από τις καθιερωμένες τηλεοπτικές παρλάτες του, διακινδύνευσε με σιγουριά την πρόβλεψη ότι στις επόμενες εκλογές δεν θα έρθει δεύτερο το ΠΑΣΟΚ, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, αλλά το μόρφωμα της «κυβερνώσας Αριστεράς» που θα συνθέσει ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο Σπυρίδων-Άδωνις διατύπωσε τη μαντεψιά του με απόλυτη βεβαιότητα ειδικού, διανθίζοντάς τη με ενθουσιώδεις χειρονομίες, γκριμάτσες και μορφασμούς, αλλά και τους γνώριμους άναρθρους αλαλαγμούς στους οποίους επιδίδεται εσχάτως όταν περιέρχεται σε κατάσταση συγκινησιακής φόρτισης.

Ασφαλώς χρήσιμο θα ήταν να επισκεφθεί ένα από τα νοσοκομεία τα οποία εποπτεύει, προκειμένου να πάρει μια διάγνωση για τα διαδοχικά συγχυτικά επεισόδια, αλλά αυτό είναι δικό του πρόβλημα. Το δικό μας πρόβλημα είναι ότι ο χρησμός του υπουργού-κονφερασιέ δεν αποτελεί ξεκούδουνη πολιτική πρόγνωση, η μία από τις συνήθεις μπαλάφες που ξεστομίζει. Αντιθέτως, αντανακλά και μεταφέρει απολύτως αξιόπιστα τον ευσεβή πόθο του Μεγάρου Μαξίμου.

Το πλασάρισμα Τσίπρα στη δεύτερη θέση των αποτελεσμάτων της κάλπης βολεύει τον Μητσοτάκη για μια σειρά λόγων. Βολεύει παραλλήλως και το σύστημα εξουσίας που διαπλέκεται με τον Μητσοτάκη και ωφελείται από την παραμονή του στη πρωθυπουργία. Ένα σύστημα οικονομικών συμφερόντων, ολιγαρχικής ελίτ και σιτιζόμενων από ευρωπαϊκά προγράμματα τεχνοκρατών με προνομιακές προσβάσεις σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης, σε δημοσκοπικές εταιρίες, στην ακαδημαϊκή κοινότητα και σε άλλους πυλώνες διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.

Αυτό ακριβώς το σάπιο κατεστημένο της Μεταπολίτευσης σπρώχνει «με τα μπούνια», όπως θα έλεγε ο λαός, τον Τσίπρα για να αποτελέσει ένα περιορισμένης εκλογικής ισχύος «κεντροαριστερό» αντίβαρο του Μητσοτάκη. Με επίδοση, αρκετά υψηλή για να ξεπεράσει, έστω και στο νήμα, το ΠΑΣΟΚ και να επιφέρει νομοτελειακά τη διάσπασή του, αλλά όχι επαρκή για να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας.

Κοινό μυστικό είναι ότι ο Αλέξης, μετά τον… αναβαπτισμό του στη κολυμβήθρα της… μεταμέλειας, έχει δώσει διαπιστευτήρια υπακοής μέσω και έξω από τη χώρα. Το ίδιο το βιβλίο, που χρησιμοποίησε ως εφαλτήριο για την πολιτική του επιστροφή, διαπνέεται από μια λογική ψύχραιμης αποτίμησης λαθών του παρελθόντος και της επιθυμίας του να τα διορθώσει. Αρκεί μόνο να του επιτρέψουν να ονομάζεται… αριστερός.

Αυτό αρέσει στο σύστημα γιατί κατασκευάζει ανέξοδα ακόμα έναν θεσμικό συνομιλητή, ο οποίος μπορεί για ξεκάρφωμα να παριστάνει τον ακηδεμόνευτο «φίλο του λαού», αλλά να διαβουλεύεται με τους ολιγάρχες από την πίσω πόρτα. Αυτή τη δυνατότητα δεν την προσφέρει ο Ανδρουλάκης. Στερείται επικοινωνιακού χαρίσματος και μοιάζει απόμακρος και δυσπρόσιτος. Αν πιστέψουμε, μάλιστα, και κάποιους που τον ξέρουν καλά, έχει και μία απέχθεια προς τους βαρόνους των media, με τους οποίους δεν θέλει να έχει πολλά πολλά. 

Αυτό είναι ένα σημαντικό μειονέκτημα για έναν πολιτικό αρχηγό στη σημερινή Ελλάδα. Ο Ανδρουλάκης επιπρόσθετα είναι και απρόβλεπτος, γιατί μέσα στην τραχύτητα που τον χαρακτηρίζει είναι πολύ δύσκολο να τον ψυχολογήσεις. Κι αυτό δεν αρέσει στα αστικά σαλόνια.

Το δεύτερο μειονέκτημα του Ανδρουλάκη, στα μάτια πάντα των πανίσχυρων υποστηρικτών του σημερινού πρωθυπουργού, είναι και το δυνάμει πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ σε αυτή την εκλογική συγκυρία. Το ΠΑΣΟΚ αποτελεί μια πιο «νορμάλ» εναλλακτική  λύση για το αστικό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας και του λεγόμενου «κεντρώου χώρου». Στο συγκεκριμένο κόμμα θα μπορούσαν να καταφύγουν πολύ πιο εύκολα οι απογοητευμένοι της Ν.Δ., που έχουν απηυδήσει με τον Μητσοτάκη και αναζητούν αλλαγή κυβέρνησης, χωρίς όμως δομικές αναταράξεις και περίεργες στραβοτιμονιές. Στη συνείδησή τους το ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί «ανεξερεύνητο έδαφος» και το πείραμα της συγκυβέρνησης έχει δοκιμαστεί. Επιπλέον, το ΠΑΣΟΚ έχει ενισχύσει και το πατριωτικό του προφίλ με τη μεταγραφή Φαραντούρη. Παρά όσα εύκολα ελέχθησαν, ο υπερκινητικός ευρωβουλευτής έχει προσδώσει εθνικά ανακλαστικά στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, βομβαρδίζοντας την Κομισιόν με ερωτήσεις για την επιθετικότητα της Τουρκίας, που συνυπογράφουν και τα υπόλοιπα μέλη της ευρω-ομάδας του κόμματος. Η δραστηριοποίηση του και σε καυτά κοινωνικά ζητήματα, όπως η ληστεία των funds εις βάρος δανειοληπτών, εγείρει στους παλαιότερους μνήμες του «φιλολαϊκού – πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ και αντισταθμίζει ως ένα βαθμό σοβαρά λάθη, όπως ο αναίτιος εξοστρακισμός στελεχών με διακριτό πατριωτικό αποτύπωμα (Χάρης Καστανίδης).

Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, μάλλον δεν εξαφανίζεται. Κουτσά στραβά περπατάει. Κι έχει στις τάξεις του μια ομάδα μορφωμένων νέων στελεχών σε μάχιμες ηλικίες (ενδεικτικά: Χρηστίδης, Μάντζιος, Δουδωνής, Κατρίνης, Χριστοδουλάκης, Καρχιμάκης, Γκλαβίνας), που σίγουρα ξεχωρίζουν από τον μέσο όρο των απαίδευτων επαρχιωτόπουλων και των Μαυρογιαλούρων της Νέας Δημοκρατίας.

Η πολιτική επιβίωση του Ανδρουλάκη, όμως, είναι και ο σημερινός εφιάλτης του Μητσοτάκη. Γιατί ενδεχόμενο πλασάρισμα του ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση με αξιοπρεπές ποσοστό δημιουργεί θετικό πρόκριμα εκλογικής αποδοχής και για έναν επαναληπτικό εκλογικό γύρο.

Η στρατηγική Μαξίμου και… χορηγών, «θέλουμε τον Τσίπρα δεύτερο», είναι χωρίς καμία αμφιβολία η στρατηγική ενός επαναληπτικού γύρου εκλογών. Εκεί προσβλέπει το επιτελείο του Μητσοτάκη. Στον πρώτο γύρο της αναμέτρησης, πιθανότατα το ερχόμενο φθινόπωρο, τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας αναμένονται επικίνδυνα χαμηλά, ίσως και κάτω από 25%, γεγονός που δημιουργεί αναπότρεπτη προσφυγή σε δεύτερες κάλπες. Αν μεν έχει αναδειχθεί δεύτερο κόμμα ο Τσίπρας, χαράς ευαγγέλια για τους Kyriakistas. Γιατί απλούστατα ποτέ δεν θα μπορέσει να καταστεί επικίνδυνος. Το έχουμε ξαναγράψει: Ένας πολιτικός που έχει περάσει από θέση εξουσίας, έχει αποδοκιμαστεί ηχηρά και επανέρχεται στις κάλπες με 60% αρνητικές γνώμες, εκ των οποίων πάνω από τις μισές εκφράζονται από σκληρούς haters, δεν μπορεί με ρεαλιστικούς όρους να προσδοκά την επιστροφή του στην εξουσία. Αλλά τη ζημιά θα την κάνει.

Αν το ΠΑΣΟΚ περιοριστεί στην τρίτη θέση, θα βυθιστεί σε κύκλο εσωστρέφειας με πιθανότερο επακόλουθο τη διάσπασή του, από την οποία θα επωφεληθεί με μεταγραφές και η Ν.Δ. (είναι πολλοί οι επίδοξοι… Λοβέρδοι με πρώτη και καλύτερη την «αυτοδημιούργητη» της Κοζάνης). Αντίθετα, ο Τσίπρας μετά τις πρώτες θριαμβολογίες περί comeback θα ξυπνήσει όλα εκείνα τα ανακλαστικά τρόμου στους νοικοκυραίους του κεντρώου χώρου, που ελλείψει εναλλακτικής θα σπεύσουν να συνταχθούν με τον Μητσοτάκη. Εν όψει ακυβερνησίας και ανάγκης δεύτερης προσφυγής στις κάλπες, η κινδυνολογία θα χτυπήσει κόκκινο, υποβοηθούμενη ασφαλώς και από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, που θα δίνουν μάχη οπισθοφυλακής για να διασώσουν τον εκλεκτό τους. Ο Μητσοτάκης θα έχει σίγουρα ακόμα μία ευκαιρία και μάλιστα με ευνοϊκές προϋποθέσεις.

Αυτό είναι, λοιπόν, το κόλπο. Τα συμφέροντα σπρώχνουν τον Τσίπρα, όχι για να κυβερνήσει, αλλά για να διασφαλίσει την παραμονή Μητσοτάκη στην εξουσία! Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν οι αφελείς που τον βλέπουν ως μέσο για να ξεφορτωθούμε το σημερινό καθεστώς τόσο καλύτερα.

Πηγή: antinews.gr

Το Ισραήλ έκανε σήμερα ένα πρώτο βήμα προς τη διεξαγωγή πιθανών πρόωρων βουλευτικών εκλογών, καθώς η ισραηλινή Βουλή ενέκρινε σε προκαταρκτική ανάγνωση ένα νομοσχέδιο για τη διάλυση της Κνεσέτ, με την κοινοβουλευτική διαδικασία ωστόσο για ένα τέτοιο ενδεχόμενο να είναι μακρά.

Στη Βουλή των 120 εδρών, 110 βουλευτές ψήφισαν υπέρ του νομοσχέδιου που κατέθεσαν μέλη του κυβερνώντος συνασπισμού.

Το νομοσχέδιο πλέον περνά σε κοινοβουλευτική επιτροπή, και αυτή καλείται να συμφωνήσει σε μια ημερομηνία των εκλογών, προτού επιστρέψει στην Κνεσέτ για τελική έγκριση.

Αν ολοκληρωθεί η όλη διαδικασία, που μπορεί να διαρκέσει εβδομάδες, η χώρα ενδέχεται να διεξάγει εκλογές πολλές εβδομάδες πριν τη συνταγματική λήξη της θητείας της σημερινής κυβέρνησης στις 27 Οκτωβρίου.

Οι εκλογές – όποτε και αν αυτές διεξαχθούν – θα είναι οι πρώτες μετά τις επιθέσεις της Χαμάς το 2023 – τις φονικότερες στην ιστορία του εβραϊκού κράτους.

Ο ίδιος ο κυβερνητικός συνασπισμός Νετανιάχου κατέθεσε το νομοσχέδιο για τη διάλυση της Βουλής, αφού υπερορθόδοξα μέρη του συνασπισμού, παραδοσιακά προσκείμενα στον Νετανιάχου, τον κατηγόρησαν ότι δεν τήρησε την υπόσχεσή του να ψηφίσει νόμο που εξαιρεί την κοινότητά τους (σ.σ. Χαρεντί) από υποχρεωτική στρατιωτική θητεία.

Οι βουλευτικές εκλογές – όποτε και αν διεξαχθούν – θα γίνουν σε μια κομβική περίοδο για τον Νετανιάχου, τον μακροβιότερο πρωθυπουργό του Ισραήλ, ο οποίος ηγείται της πιο ακροδεξιάς κυβέρνησης στην ιστορία της χώρας του.

Ήττα Νατανιάχου βλέπουν οι δημοσκοπήσεις

Η διάλυση της Κνεσέτ αναμένεται να δώσει νέα δυναμική στην προεκλογική εκστρατεία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τη στιγμή που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η κυβερνητική συμμαχία του Νετανιάχου υπολείπεται των πολιτικών της αντιπάλων.

Πιο συγκεκριμένα, μετά το χτύπημα της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, η δημοτικότητα του Ισραηλινού πρωθυπουργού καταγράφει συνεχή πτώση, παρά τις προσωρινές διακυμάνσεις που απέφεραν ορισμένες στρατιωτικές επιτυχίες στα πολεμικά μέτωπα που ο ίδιος επέλεξε να ανοίξει. Η εικόνα του «εγγυητή της ασφάλειας», που συνόδευε τον «Μπίμπι» στα μάτια των οπαδών του, δέχθηκε θανάσιμο πλήγμα μετά τον αιφνιδιασμό από τη Χαμάς, ο οποίος οδήγησε στην πιο αιματηρή επίθεση που γνώρισε το Ισραήλ μετά τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973.

Παρ’ όλα αυτά, τα δημοσκοπικά ευρήματα αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο τα κόμματα της αντιπολίτευσης να μην καταφέρουν να σχηματίσουν βιώσιμη κυβέρνηση συνεργασίας. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο Νετανιάχου θα μπορούσε να παραμείνει στο τιμόνι μιας υπηρεσιακής κυβέρνησης μέχρι να ξεπεραστεί η πολιτική εμπλοκή. Πρόκειται για ένα σενάριο που η χώρα έχει ξαναζήσει, καθώς πριν από τις κάλπες του 2022 το Ισραήλ είχε εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων, μετρώντας πέντε προσφυγές στις κάλπες σε διάστημα μικρότερο των τεσσάρων ετών.

Οι αντίπαλοι

Βάσει των όσων μεταδίδει το Reuters, ο βασικότερος αντίπαλος του Νετανιάχου είναι ο Ναφτάλι Μπένετ, άλλοτε στενός του συνεργάτης, ο οποίος τον ανέτρεψε από την εξουσία το 2021 αναλαμβάνοντας ο ίδιος την πρωθυπουργία. Ο δεξιός Μπένετ έχει συμπράξει με τον κεντροαριστερό ηγέτη της αντιπολίτευσης Γιαΐρ Λαπίντ, ιδρύοντας τον νέο πολιτικό σχηματισμό «Together», ο οποίος πλέον απειλεί άμεσα το κόμμα Λικούντ του Νετανιάχου στις δημοσκοπήσεις. Παράλληλα, ανοδική τροχιά στα γκάλοπ καταγράφει και ο κεντρώος υπουργός και πρώην αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού, Γκάντι Αϊζενκότ.

Όπως επισημαίνει το Reuters, όλοι οι παραπάνω διεκδικητές μοιράζονται παρεμφερείς προεκλογικές δεσμεύσεις. Στόχος τους είναι να προσελκύσουν τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους που νιώθουν απογοήτευση από τον Νετανιάχου, εστιάζοντας στην επούλωση των κοινωνικών ρηγμάτων και στην επιστροφή της χώρας στην ομαλότητα, μετά το σοκ της 7ης Οκτωβρίου και τις πολεμικές συγκρούσεις σε Γάζα, Λίβανο και Ιράν, οι οποίες έχουν πλήξει την οικονομία και τη διεθνή αξιοπιστία του Ισραήλ.

Στη σκιά των δικαστικών περιπετειών ο πρωθυπουργός

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Νετανιάχου παραμένει αντιμέτωπος με μια δικαστική διαδικασία εις βάρος του για υποθέσεις διαφθοράς που κρατά εδώ και χρόνια. Ο πρόεδρος της χώρας, Ισαάκ Χέρτσογκ, επιχειρεί να μεσολαβήσει για την επίτευξη ενός συμβιβασμού, ο οποίος θα προέβλεπε την οριστική απόσυρση του 76χρονου πολιτικού από την ενεργό δράση ως αντάλλαγμα για μια δικαστική συμφωνία.

Αν και η προοπτική ενός τέτοιου συμβιβασμού βρίσκεται στο τραπέζι από την έναρξη της δίκης του πριν από έξι χρόνια, παραμένει άγνωστο αν ο ίδιος ο Νετανιάχου θα συναινούσε σε κάτι τέτοιο.

Την ίδια στιγμή, ερωτηματικά γεννά και η κατάσταση της υγείας του. Ο ίδιος έκανε γνωστό πρόσφατα πως ολοκλήρωσε με επιτυχία θεραπεία για καρκίνο του προστάτη, ενώ το 2023 του είχε τοποθετηθεί βηματοδότης. Παράλληλα, το Ισραήλ παραμένει σε εμπόλεμη κατάσταση με ανοιχτά μέτωπα στη Γάζα και τον Λίβανο, ενώ ο κίνδυνος μιας νέας σύγκρουσης με το Ιράν είναι πάντα υπαρκτός. Όλες αυτές οι εστίες έντασης παραμένουν εξαιρετικά ρευστές και είναι πολύ πιθανό να επηρεάσουν την εξέλιξη της εκλογικής διαδικασίας, καταλήγει το Reuters.

ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΟΥ

Με ρεκόρ προσέλευσης, οι Ούγγροι επέλεξαν να τερματίσουν την 16χρονη διακυβέρνηση του πρωθυπουργού Ορμπάν και να δώσουν την σκυτάλη στο κόμμα Tisza του Πέτερ Μαγιάρ που κέρδισε με σαρωτική νίκη.

Ο Βίκτορ Όρμπαν παραδέχτηκε χθες Κυριακή την ήττα του εκφωνώντας μια σύντομη ομιλία στο αρχηγείο της προεκλογικής του εκστρατείας, στην οποία χαρακτήρισε το εκλογικό αποτέλεσμα «σαφές».

Η ήττα αυτή, που θα έχει αντίκτυπο στην Ουάσιγκτον αλλά και τη Μόσχα, θα θέσει τέλος στην 16χρονη διακυβέρνηση ενός αυτοανακηρυγμένου υπέρμαχου της ανελεύθερης χριστιανικής δημοκρατίας, ο οποίος είναι αγαπημένος των Αμερικανών συντηρητικών που προσυπογράφουν την MAGA, σύμμαχος του Κρεμλίνου και περήφανος αντίπαλος των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες.

Γιατί έχασε ο Ορμπάν

Ούτε η υποστήριξη των… υψηλών φίλων του Όρμπαν, του αντιπροέδρου των ΗΠΑ  Τζ. Ντ. Βανς καθώς και των Ευρωπαίων λαϊκιστών, όπως η Γαλλίδα Μαρίν Λεπέν, ο Ολλανδός Γκέερτ Βίλντερς και ο Ιταλός Ματέο Σαλβίνι, οι οποίοι εμφανίστηκαν στη Βουδαπέστη για να κάνουν εκστρατεία υπέρ του, δεν ήταν ικανές να αντιστρέψουν το αποτέλεσμα.

Το ίδιο και η υποστήριξη από τη Γερμανίδα Άλις Βάιντελ, συμπρόεδρο του ακροδεξιού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), η οποία είχε πει στους Ούγγρους σε ένα βίντεο: «Η Ευρώπη χρειάζεται τον Βίκτορ Όρμπαν».

Ο μεγάλος λαϊκιστής είχε χάσει την λαϊκή του πινελιά και δεν είχε κατανοήσει ότι υπονομευόταν από μερικές από τις ίδιες αποτυχίες που έχουν αποδυναμώσει τους ισχυρούς ηγέτες σε όλο τον κόσμο: την αχαλίνωτη διαφθορά και την ευνοιοκρατία, μια κλεπτοκρατική άρχουσα τάξη και την επιδείνωση των υποδομών.

«Μπορούσες να το δεις και να το νιώσεις στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, όπου υπήρχε ένας απτός ενθουσιασμός στις συγκεντρώσεις της αντιπολίτευσης, αλλά όχι στις κυβερνητικές», δήλωσε στο Politico ο βιογράφος του Όρμπαν, Παλ Ντανιέλ Ρένι.

«Η ξένη παρέμβαση απλά δεν είχε σημασία», δήλωσε ο Μάρτον Τόμπος, βουλευτής της αντιπολίτευσης με το κεντρώο κόμμα Momentum, το οποίο έμεινε στο περιθώριο σε αυτές τις εκλογές για να δώσει στο κόμμα Tisza της Ουγγαρίας μια καθαρή, χωρίς εμπόδια μάχη εναντίον του Όρμπαν.

«Πάρτε για παράδειγμα τον Βανς: Είναι εντελώς άγνωστος στο ουγγρικό κοινό, οπότε το να πιστεύουμε ότι η παρουσία του θα άλλαζε οτιδήποτε ήταν στην καλύτερη περίπτωση αφελές», δήλωσε ο Τόμπος.

Σε ποιους τομείς στόχευσε ο Μαγιάρ

Αυτό που πραγματικά απασχολούσε τους ψηφοφόρους – ο πληθωρισμός, η οικονομική δυσπραγία και η ενδημική διαφθορά – παρέμειναν στο επίκεντρο της εκστρατείας του Μαγιάρ, σύμφωνα με τον Ματίας Μπόντι, γεωγράφο εκλογών που συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο Eötvös Loránd της Βουδαπέστης.

 

Και όλα αυτά λειτούργησαν καλά για αυτόν, εξήγησε ο Μπόντι, ο οποίος ανέλυσε τα ακατέργαστα δεδομένα τοπικών δημοσκοπήσεων από ανεξάρτητους δημοσκόπους καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.

«Αυτό που οδήγησε στην ήττα του Όρμπαν ήταν το κόστος ζωής, η έλλειψη οικονομικών ευκαιριών και η έλλειψη θέσεων εργασίας», πρόσθεσε ο Μπόντι. Τα μηνύματα των Ούγγρων για τις κακές δημόσιες υπηρεσίες είχαν επίσης απήχηση. «Ένα βασικό μήνυμα των Ούγγρων ήταν ότι η χώρα απλά δεν λειτουργεί. Και αν κοιτάξετε την υγειονομική περίθαλψη, τις μεταφορές, το εκπαιδευτικό σύστημα, για τους απλούς ανθρώπους η μέση εμπειρία ήταν μια εμπειρία ερειπωμένης κατάστασης και αυξανόμενης δυσλειτουργίας».

Εκμεταλλευόμενοι την απογοήτευση των ψηφοφόρων, οι υποσχέσεις της Ουγγαρίας για την οικοδόμηση μιας «σύγχρονης, ευρωπαϊκής Ουγγαρίας» προσέλκυσαν όχι μόνο τους νέους ψηφοφόρους αλλά και τους μεσήλικες άνδρες εργάτες, ένα σημαντικό τμήμα της παραδοσιακής εκλογικής βάσης του Ορμπάν, δήλωσε ο Μπόντι.

Στην πραγματικότητα, ο 45χρονος νικητής των εκλογών ακουγόταν πολύ όπως ο Όρμπαν το 2010, όταν έκανε προεκλογική εκστρατεία με παρόμοιο ζήλο για οικονομικά ζητήματα και δεσμεύτηκε να βελτιώσει την τύχη των απλών Ούγγρων.

Ρεκόρ προσέλευσης των νέων

Στις εκλογές της Κυριακής σημειώθηκε ρεκόρ προσέλευσης σχεδόν 80%, σύμφωνα με την Εθνική Εκλογική Υπηρεσία.

Το αποτέλεσμα πιθανότατα οφειλόταν, εν μέρει, στον τεράστιο αριθμό νέων που κινητοποιήθηκαν εναντίον του Όρμπαν. Μια δημοσκόπηση έδειξε ότι έως και το 65% των ψηφοφόρων κάτω των 30 ετών – πολλοί από τους οποίους είχαν ενηλικιωθεί καθώς η χώρα έπεφτε στις κατατάξεις για την ελευθερία του Τύπου, κατηγορούνταν ότι ήταν «εκλογική απολυταρχία» και γινόταν η πιο διεφθαρμένη χώρα στην ΕΕ – σχεδίαζαν να ψηφίσουν εναντίον του Όρμπαν.

Το βράδυ της Κυριακής, πολλοί από αυτούς συνέρρευσαν στις όχθες του Δούναβη, φωνάζοντας «Τα καταφέραμε!», ενώ άλλοι φώναζαν «Τέλος!» καθώς διέσχιζαν τους σταθμούς του μετρό της πόλης.

«Η δικτατορία, η δεξιά ιδεολογία και όλα αυτά θα εξαφανιστούν τώρα, και έχουμε μια ευκαιρία για μια καλύτερη χώρα», είπε η 24χρονη Νόρι, καθώς δάκρυα έτρεχαν στα μάτια της. «Νιώθω αισιόδοξη και χαρούμενη».

Την ίδια άποψη συμμερίστηκε και η 24χρονη Άννα. «Ελπίζω πραγματικά ότι τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα είναι καλύτερα από τα προηγούμενα 16».

Πηγή: in.gr

 

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΝΤΖΟΥ

Πενήντα τρία χρόνια μετά την ανατροπή του προέδρου Σαλβαδόρ Αγέντε, αναλαμβάνει σήμερα την προεδρία της Χιλής ένας οπαδός του Πινοτσέτ, φανατικός νοσταλγός της δικτατορίας. Ο Χοσέ Αντόνιο Καστ δεν είναι ιστορικό ατύχημα, είναι εκπρόσωπος μιας κάστας που γαλουχήθηκε στη δικτατορία και με διάφορες «μεταμφιέσεις» διαιωνίστηκε στη Μεταπολίτευση κατακτώντας πολιτική εκπροσώπηση, επιρροή και εξουσία.

Εχτιζε το μέλλον του και αυτό της πιο ακραίας τάσης της Δεξιάς εδώ και δεκαετίες. Γιος υπολοχαγού της Βέρμαχτ και μέλους του Ναζιστικού Κόμματος, αδελφός του Μιγκέλ Καστ, από τα Chicago Boys του στρατιωτικού καθεστώτος και υπουργός Σχεδιασμού, Εργασίας και πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας επί Πινοτσέτ. Εντάχθηκε στην UDI (Ανεξάρτητη Δημοκρατική Ενωση), το κόμμα-κληρονόμος του πινοτσετισμού, εκλέχτηκε βουλευτής της από το 2001 και αποχώρησε το 2016 από αυτήν γιατί δεν ήταν αρκετά δεξιά. Και τον Ιούνιο του 2019 ίδρυσε το ακροδεξιό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και εξασφάλισε τη νίκη στην τρίτη απόπειρά του για την προεδρία με τη συστράτευση όλης της Δεξιάς.

«Υπερπατριώτης» που ο πατριωτισμός του δεν τον εμπόδισε ως επιχειρηματία δεκάδων business να έχει συναλλαγές σε φορολογικούς παραδείσους και το όνομά του να παρελαύνει στα Pandora Papers, είναι μέλος του υπερσυντηρητικού θρησκευτικού κινήματος Σούνστατ (Schönstatt), πρώην πρόεδρος της διεθνούς οργάνωσης Πολιτικό Δίκτυο Αξιών και με στενές σχέσεις με επιδραστική ομάδα συντηρητικών καθολικών νομικών του Πανεπιστημίου της Notre Dame, που ήταν από τους συμβούλους τους στην εκπόνηση του προγράμματός του. Γι’ αυτό και φέρει ό,τι πιο αντιδραστικό από την ατζέντα της Aκροδεξιάς στις ΗΠΑ.

Οπισθοδρόμηση παντού

Οι επιλογές του δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολιών για την κατεύθυνση που θα πάρουν οι πολιτικές του:

1. Δραματική υποχώρηση στα θέματα ανθρώπινων δικαιωμάτων. Το υπουργείο Αμυνας αναλαμβάνει ο Φερνάντο Μπάρος, μέλος της νομικής ομάδας που απαίτησε την απελευθέρωση του Πινοτσέτ μετά τη σύλληψή του στο Λονδίνο το 1998. Στο Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ηγείται ο Φερνάντο Ραμπάτ, στενός «συνεργάτης» του Πάμπλο Ροντρίγκες Γκρες, ιδρυτή της παραστρατιωτικής οργάνωσης Πατρίδα και Ελευθερία και μέρος της υπεράσπισης του δικτάτορα σε υποθέσεις όπως η «Ριγκς» σχετικά με κατάχρηση δημόσιων πόρων εκατομμυρίων δολαρίων.

Μια υπερσυντηρητική ευαγγελική, η Γιούντιτ Μαρίν, πρώην μέλος της ακροδεξιάς ομάδας «Οι Αετοί του Ιησού», που αντιτίθεται ακόμη και στον σημερινό περιοριστικό νόμο για την άμβλωση, τοποθετείται στο υπουργείο Γυναικών.

2. Σκληρή πυγμή σε μεταναστευτικό και θέματα ασφάλειας. Δηλώνει πως θα διώξει τους 337.000 παράτυπους μετανάστες που ζουν στη χώρα (σε πληθυσμό κάπου 20 εκατ.), υπόσχεται στρατιωτικές επιχειρήσεις «τύπου Τραμπ και ICE» για εντοπισμό και απέλασή τους, ενώ θέλει να φτιάξει έναν «διάδρομο ασφάλειας» με γειτονικές χώρες για να τους απελαύνει «τάχιστα». Η δε εγκληματικότητα και ανασφάλεια που επικαλείται (και συνδέει με τους μετανάστες παρότι δεν αποδεικνύεται από επίσημα στοιχεία) για να ακολουθήσει το αυταρχικό μοντέλο του «κουλ δικτάτορα» του Ελ Σαλβαδόρ, Ναγκίμπ Μπουκέλε, παρότι αποτελεί βασική ανησυχία των πολιτών, είναι απατηλή: η Aκροδεξιά κεφαλαιοποιεί τον φόβο που η ίδια υποκινεί με fake news. Είναι ενδεικτικό πως το 2024 η Χιλή ήταν η χώρα που περισσότερο ανησυχούσε γι’ αυτά τα θέματα σε ολόκληρο τον κόσμο σύμφωνα με την εταιρεία Ipsos, παρότι με 1.207 δολοφονίες έχει τη μικρότερη αναλογία στη Λατινική Αμερική (6 δολοφονίες ανά 100.000 κατοίκους). Κι ας υποστήριξε ο Καστ πως γίνονται 1,2 εκατομμύρια δολοφονίες στη χώρα!

3. Δραστικές περικοπές και βάθεμα του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Η οικονομία που διαφημίζει είναι αυτή που πιέζει ή εκμηδενίζει τα εισοδήματα των νοικοκυριών, ενώ τα 6 δισ. δολάρια που υποσχέθηκε πως θα περικόψει προμηνύουν την κλασική νεοφιλελεύθερη συνταγή: περικοπές δημοσίων δαπανών, κοινωνικών προγραμμάτων, βασικών δημόσιων υπηρεσιών από τη μία και από την άλλη ακόμη μεγαλύτερο άνοιγμα στις ιδιωτικοποιήσεις και τις ξένες επενδύσεις χωρίς εθνικές ασφαλιστικές δικλίδες. Τα υπουργεία Οικονομίας και Μεταλλίων συγχωνεύτηκαν υπό τον Ντανιέλ Μας Βαλντές, πρώην αντιπρόεδρο του Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου που έχει ηγηθεί του ομίλου Ecomac. Στο δε υπουργείο Εξωτερικών τοποθέτησε τον επιχειρηματία Φρανσίσκο Πέρες Μακένα, manager ενός holding του επιχειρηματικού ομίλου Luksic και δεξί χέρι του Ανδρόνικο Λούκσιτς, ιδιοκτήτη μιας από τις μεγαλύτερες περιουσίες της Λατινικής Αμερικής. Ετσι ο Καστ καθιστά σαφές πως για την κυβέρνησή του οι οικονομικές πολιτικές ταυτίζονται με τα επιχειρηματικά συμφέροντα, ιδίως των εξορυκτικών, και πως η εξωτερική πολιτική αποτελεί εργαλείο για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων «χωρίς άχρηστες περιοριστικές πολιτικές».

4. Ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ, αναπροσδιορίζοντας τις διεθνείς συμμαχίες της Χιλής και διαμορφώνοντας με την Αργεντινή ένα ισχυρό μπλοκ της Ακροδεξιάς στη Λατινική Αμερική. Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Ρούμπιο, μετά την εκλογή του Καστ διαμήνυσε πως «οι ΗΠΑ αναμένουν να συνεργαστούν με την κυβέρνησή σας για να ενισχύσουμε την περιφερειακή ασφάλεια και να αναζωογονήσουμε τις εμπορικές μας σχέσεις». Εννοώντας βασικά, στο πλαίσιο της νέας Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας του Τραμπ για τη Λατινική Αμερική να τεθεί η Χιλή στο άρμα της πολεμική μηχανής του στην περιοχή επιτρέποντας «επεμβάσεις» κάθε τύπου, αλλά και να υποκύψει στις πιέσεις και απειλές της Ουάσινγκτον για να «απεμπλακεί» από την Κίνα (τον βασικό εμπορικό εταίρο της χώρας) και να προτάξει τις αμερικανικές επιχειρήσεις στην εκμετάλλευση του πλούσιου υπεδάφους της, ιδίως του χαλκού και του λιθίου.

Στη συμμαχία των προθύμων

Αυτό έγινε κατάδηλο στην επίσκεψή του στις 7 Μαρτίου στη Φλόριντα, καλεσμένος από τον Τραμπ, μαζί με αρχηγούς άλλων έντεκα λατινοαμερικανικών (ιδεολογικά ή εξαναγκαστικά φίλων) κρατών, για να μετάσχει σε μια ακόμη πρωτοβουλία του, την «Ασπίδα για την Αμερικανική Ηπειρο». Η περίφημη Συμμαχία κατά των Ναρκωτικών στην Αμερικανική Ηπειρο (ACCC), επικυρώθηκε με ένα στρατιωτικό σύμφωνο («ο μόνος τρόπος να νικήσουμε τους εχθρούς μας είναι να ξεδιπλώσουμε τη δύναμη των στρατών μας» δήλωσε ο Τραμπ) και στόχος της είναι στην πραγματικότητα να εφαρμόσουν αυτές οι χώρες τη δική του ατζέντα με φόντο πάντα επιρροή, πλουτοπαραγωγικές πηγές, υποδομές και επενδύσεις στον ανταγωνισμό του με την Κίνα.

Το περιέγραψε ξεκάθαρα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ: «Θα δουλέψουμε από κοινού για να προωθήσουμε στρατηγικές που να δώσουν τέλος στην παρέμβαση ξένων στο ημισφαίριό μας, στις συμμορίες και τα εγκληματικά καρτέλ, στους ναρκοτρομοκράτες και στην παράνομη και μαζική μετανάστευση».

Πηγή: efsyn.gr

Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις αναφορικά με τον άνθρωπο που φέρεται να ήρθε σε επικοινωνία με υψηλόβαθμα στελέχη της ΝΔ πριν από τις εθνικές εκλογές του 2023. Ο λόγος για τον Γισραέλ Άινχορν, τον πρώην σύμβουλο της προεκλογικής εκστρατείας του Νετανιάχου, ο οποίος σήμερα κηρύχθηκε φυγάς από την αστυνομία του Ισραήλ και σε βάρος του εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης. Τον βίο και την πολιτεία του στα Βαλκάνια και το Ισραήλ, ερεύνησε εκτενώς και αποκάλυψε το Documento στην τελευταία του έκδοση.

«Εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης»

Όπως μεταδίδουν οι Times of Israel, η αστυνομία χαρακτηρίζει τον Άινχορν «φυγόδικο εγκληματία» για πρώτη φορά. «Ο Άινχορν είναι ύποπτος σε αυτήν την υπόθεση (σ.σ. διαρροή εγγράφων στην Bild) και διερευνάται για αδικήματα διαβίβασης εμπιστευτικών πληροφοριών, ενώ εκδόθηκε και ένταλμα σύλληψης εναντίον του», αναφέρει η αστυνομία του Ειρηνοδικείου Ρισόν Λεζιόν, σύμφωνα με δημοσιεύματα των ισραηλινών  μέσων ενημέρωσης. «Παρά ταύτα, το προαναφερθέν άτομο έχει αποφύγει την άφιξή του στο Ισραήλ και είναι φυγάς εγκληματίας», σημειώνεται επίσης.

Υπενθυμίζεται ότι τα τελευταία χρόνια ο Άινχορν ζει στη Σερβία, όπου δραστηριοποιείται επαγγελματικά ως σύμβουλος του προέδρου Βούτσιτς, μεταξύ άλλων.

Η απόφαση για τον Ούριχ

Παράλληλα, η αστυνομία του Ισραήλ ζητά παράταση δύο μηνών για τους όρους αποφυλάκισης που επιβλήθηκαν στον συνεργάτη του, Τζόναταν Ούριχ, στον οποίο απαγορεύτηκε να μιλά με οποιονδήποτε σχετίζεται με το σκάνδαλο, συμπεριλαμβανομένου του Νετανιάχου – ο οποίος δεν είναι ύποπτος – και εργάζεται στο Γραφείο του Πρωθυπουργού.

Η «υπόθεση Bild» ήρθε στο φως μετά τις αποκαλύψεις για την εκτέλεση έξι Ισραηλινών ομήρων από τη Χαμάς, όταν στρατεύματα των IDF πλησίασαν τη σήραγγα όπου κρατούνταν, στη πόλη Ράφα της Γάζας, στα τέλη Αυγούστου 2024.

Δημόσια κατακραυγή

Η εκτέλεση προκάλεσε δημόσια κατακραυγή στο Ισραήλ κατά της κυβέρνησης, καθώς οι επικριτές του Νετανιάχου θεώρησαν το σχέδιό του για πόλεμο μέχρι τέλους με τη Χαμάς, εμπόδιο στις διαπραγματεύσεις για την κατάπαυση του πυρός, σε βάρος της ζωής των ομήρων.

Οι Άινχορν και Ούριχ, αλλά και ο πρώην εκπρόσωπος του Νετανιάχου, Έλι Φέλντσταϊν, κατηγορούνται επίσης ότι έλαβαν χρήματα για να ηγηθούν μιας εκστρατείας δημοσίων σχέσεων με στόχο την θετική προβολή του Κατάρ για πάνω από ένα χρόνο μετά τις επιθέσεις της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023, ενώ εργάζονταν στο γραφείο του Πρωθυπουργού. Να σημειωθεί ότι το κράτος του Κόλπου διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς με την «τρομοκρατική ομάδα», όπως χαρακτηρίζει τη Χαμάς το Τελ-Αβίβ.

Πηγή: documentonews.gr

Το βασικό πρόσωπο διασύνδεσης μεταξύ του κυβερνώντος κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και Ισραηλινών κέντρων πολιτικής επικοινωνίας αποτέλεσε ο Σταύρος Παπασταύρου κατά την προεκλογική περίοδο του 2023 στην Ελλάδα, σύμφωνα με αποκάλυψη της ισραηλινής εφημερίδας «Haaretz». Το δημοσίευμα αφορά τη διάρρηξη σχέσεων του προέδρου του Ισραήλ Ισαάκ Χέρτσογκ κι ενός επιχειρηματία στενού πολιτικού συμβούλου του, τον οποίο έστειλε ο Χέρτσογκ να συνδράμει την προεκλογική εκστρατεία της ΝΔ στο διαδίκτυο, όπως σημειώνεται, με ενδιάμεσο κρίκο τον Στ. Παπασταύρου.

Την περίοδο που, σύμφωνα με τη «Haaretz», ξεκίνησαν οι επαφές με ισραηλινούς παράγοντες, ο Στ. Παπασταύρου δεν κατείχε υπουργικό αξίωμα, αλλά είχε ενεργό ρόλο στον στρατηγικό σχεδιασμό του κόμματος. Μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2023 και την επικράτηση της ΝΔ με ποσοστό 41%, ανέλαβε ρόλο στο Μέγαρο Μαξίμου ως υπουργός Επικρατείας και στη συνέχεια το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Πρόκειται για τομέα στρατηγικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα, όπου δραστηριοποιούνται και ισραηλινά επιχειρηματικά και ενεργειακά συμφέροντα, κυρίως στους τομείς του φυσικού αερίου, των υποδομών και της ενεργειακής συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η «Haaretz» αναφέρει ότι στα τέλη του 2022 ο πρόεδρος του Ισραήλ Ισαάκ Χέρτζογκ ζήτησε από τον στενό συνεργάτη του Μότι Σάντερ να έρθει σε επαφή με ανώτερα στελέχη της ΝΔ, μεταξύ των οποίων και ο Παπασταύρου. Ο Σάντερ υπήρξε επί χρόνια άτυπος πολιτικός και επικοινωνιακός σύμβουλος του Χέρτζογκ. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, στόχος της διαμεσολάβησης αυτής ήταν η εμπλοκή Ισραηλινών επαγγελματιών της διαδικτυακής επικοινωνίας στην προεκλογική καμπάνια της ΝΔ.

Ο ρόλος Παπασταύρου

Ο Στ. Παπασταύρου φέρεται να λειτούργησε ως ο ενδιάμεσος που διευκόλυνε αυτές τις επαφές. Μέσα από αυτόν τον δίαυλο, φέρεται να πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις μεταξύ Ισραηλινών συμβούλων και στελεχών του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος. Στην ομάδα των Ισραηλινών η εφημερίδα αναφέρει ότι συμμετείχε και ο Ισραέλ «Σρούλικ» Άινχορν, πρώην σύμβουλος του πρωθυπουργού του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου, το όνομα του οποίου έχει συνδεθεί διεθνώς με τις υποθέσεις Bibileaks και Qatargate (η πρώτη αφορά διαρροές εσωτερικών εγγράφων και πληροφοριών από το περιβάλλον του Νετανιάχου προς μέσα ενημέρωσης και η δεύτερη έρευνες για επαφές και διασυνδέσεις προσώπων του περιβάλλοντος Νετανιάχου με κύκλους που συνδέονται με το Κατάρ, το οποίο εν τω μεταξύ ερευνάται από τις Βρυξέλλες για δωροδοκία ευρωβουλευτών). Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται η «Haaretz», ο Άινχορν έλαβε μέρος σε προπαρασκευαστικές συναντήσεις και παρουσίασε εργαλεία και μεθόδους διαδικτυακής πολιτικής επιρροής, χωρίς να έχει επίσημο ρόλο στην ίδια καμπάνια.

Η ισραηλινή εφημερίδα επισημαίνει ότι οι επαφές αυτές διατηρήθηκαν μακριά από τη δημοσιότητα λόγω του ήδη τεταμένου πολιτικού κλίματος στην Ελλάδα. Όπως δήλωσε διπλωματική πηγή στη «Haaretz», «ολόκληρη η επαφή διεξήχθη υπό άκρα μυστικότητα. Οι Έλληνες φοβούνταν την ταύτιση με το Ισραήλ, καθώς λίγο πριν είχε ξεσπάσει το ελληνικό Watergate». Το ελληνικό σκάνδαλο των υποκλοπών το οποίο αναφέρεται, αφορούσε παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων και κρατικών αξιωματούχων με τη χρήση του παράνομου λογισμικού Predator και την παρουσία Ισραηλινών απόσταρτων των μυστικών υπηρεσιών αλλά και από την ΕΥΠ. Τον Αύγουστο του 2022, η αποκάλυψη του σκανδάλου οδήγησε στις παραιτήσεις του τότε διοικητή της ΕΥΠ Παναγιώτη Κοντολέοντα και του γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού, Γρηγόρη Δημητριάδη.

Χρήση παραπληροφόρησης α λα λογική «Team Jorge»

Η αναφορά της «Haaretz» σε ομάδα που χρησιμοποιεί τεχνικές διαδικτυακής επιρροής αποκτά ιδιαίτερη σημασία υπό το φως των αποκαλύψεων της βρετανικής εφημερίδας «Guardian» τον Φεβρουάριο του 2023 για την ισραηλινή ομάδα «Team Jorge». Η «Team Jorge» αποτελεί ένα δίκτυο Ισραηλινών εργολάβων υπό την ηγεσία του Ταλ Χανάν (πρώην πράκτορας των ισραηλινών ειδικών δυνάμεων που δρούσε με το ψευδώνυμο «Jorge»), το οποίο, σύμφωνα με τη διεθνή δημοσιογραφική έρευνα Forbidden Stories, προσέφερε υπηρεσίες χειραγώγησης εκλογών μέσω χάκινγκ και μαζικής διάδοσης παραπληροφόρησης. Όπως ισχυρίζεται η βρετανική εφημερίδα, η ομάδα είχε δραστηριοποιηθεί σε 33 χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, χρησιμοποιώντας χιλιάδες ψεύτικα προφίλ (bots) για τη διαμόρφωση κλίματος υπέρ ή κατά πολιτικών προσώπων.

Οι μέθοδοι που, όπως αναφέρει η «Haaretz», παρουσιάστηκαν από τους Ισραηλινούς συμβούλους στην ελληνική πλευρά φέρεται να εντάσσονται στο ίδιο ευρύτερο πεδίο της ψηφιακής πολιτικής επιρροής και της διαχείρισης της διαδικτυακής εικόνας που κινούνταν η «Team Jorge».

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, σύμφωνα με τη «Haaretz», ο Χέρτζογκ ενημερωνόταν από τον Σάντερ για την εξέλιξη της ελληνικής καμπάνιας.

Η απάντηση του Ισραήλ

Το γραφείο του Ισραηλινού Προέδρου αρνήθηκε κατηγορηματικά κάθε εμπλοκή, δηλώνοντας ότι «ο πρόεδρος του κράτους δεν είχε καμία προηγούμενη γνωριμία, ούτε έχει σήμερα, με τον κ. Παπασταύρου» και ότι δεν συμμετείχε σε καμία δραστηριότητα στην Ελλάδα.

Παρά τις διαψεύσεις, η έρευνα της «Haaretz» καταγράφει ότι η αρχική επαφή πραγματοποιήθηκε κατόπιν πρωτοβουλίας του Χέρτζογκ προς τον Σάντερ και ότι ο Στ. Παπασταύρου αποτέλεσε το κομβικό πρόσωπο που χειρίστηκε τις συνεννοήσεις πριν και μετά τις εκλογές, μια περίοδο όπου το σκάνδαλο των υποκλοπών είχε ήδη πλήξει τη δημόσια εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Βουλευτικές εκλογές διεξάγονται σήμερα στη Μιανμάρ για πρώτη φορά μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στη χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας πριν από σχεδόν πέντε χρόνια.

Η χούντα που βρίσκεται στην εξουσία ανακοίνωσε τη διενέργεια εκλογών στα τέλη Ιουλίου και κήρυξε τη λήξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Η πρώτη φάση των εκλογών διεξάγεται σήμερα και ακολουθούν άλλες δύο τον επόμενο μήνα.

Δεν είναι ακόμη σαφές πότε θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας, όμως αναμένεται πως αυτό θα γίνει στα τέλη Ιανουαρίου.

Ωστόσο διεθνείς παρατηρητές και οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τις έχουν ήδη χαρακτηρίσει.... παρωδία. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch), οι εκλογές εξυπηρετούν μόνο για να νομιμοποιήσουν την εξουσία των στρατηγών.

Η ψηφοφορία θα λάβει χώρα κυρίως σε εκλογικές περιφέρειες που ελέγχει η χούντα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, αντιστασιακές οργανώσεις και αντάρτες έχουν τώρα υπό τον έλεγχό τους περισσότερο από το 50% της χώρας.

Ο στρατός επέβαλε κατάσταση έκτακτης ανάγκης μετά την εκδίωξη της δημοκρατικά εκλεγμένης ηγέτιδας Αούνγκ Σαν ΣουΤσι με πραξικόπημα την 1η Φεβρουαρίου 2021.

Στη συνέχεια η χούντα ανέβαλε τις εκλογές, επικαλούμενη τη βία στη χώρα. Μετά το πραξικόπημα η Μιανμάρ βυθίστηκε στο χάος, με τις στρατιωτικές αρχές να καταστέλλουν την αντίσταση με τη βία.

Σχεδόν εντελώς απομονωμένη διεθνώς, η χώρα έχει υποστεί επίσης πολλές φυσικές καταστροφές, περιλαμβανομένου ενός σεισμού στα τέλη Μαρτίου που είχε αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων.