ΓΕΩΡΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Η Μαρινέλλα, η μεγάλη Κυρία και Μύθος του ελληνικού τραγουδιού δεν είναι πια κοντά μας. Έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της ένα τεράστιο κενό στην καρδιά της ελληνικής μουσικής. Με μια καριέρα που ξεκίνησε πριν από επτά δεκαετίες, η Μαρινέλλα κατάφερε να σφραγίσει ανεξίτηλα το ελληνικό τραγούδι με την εκφραστική φωνή και το μοναδικό της πάθος, γράφοντας ιστορία ως μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες του τόπου μας.

“Με βαθιά θλίψη σας ανακοινώνουμε την απώλεια της Μαρινέλλας, αγαπημένης μας μητέρας και γιαγιάς, η οποία κατέληξε στο σπίτι της, σήμερα 28 Μαρτίου 2026 στις 18:00” αναφέρει η οικογένειά της σε σχετική ανακοίνωση.

Η Μαρινέλλα ήταν ζωντανή ιστορία, ένα σύμβολο του ελληνικού τραγουδιού που μετέδιδε συναίσθημα και δύναμη με κάθε της εμφάνιση. Ο Μάνος Κατράκης, Αλέξης Μινωτής, Ειρήνη Παππά, Ingrid Bergman, Ζωή Λάσκαρη, Τζένη Καρέζη, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Omar Sharif, Φράνκο Ροσελίνι, Μιχάλης Κακογιάννης, αλλά και ο Φρανκ Σινάτρα είχαν δηλώσει μεγάλοι θαυμαστές της.

Δεν είναι τυχαίο που της είχε δοθεί ο χαρακτηρισμός “Μύθος” τόσο από το κοινό όσο και από τους ειδικούς, λόγω του μεγέθους της καλλιτεχνικής πορείας και της ισχυρής διάδρασης που είχε με το κοινό για περισσότερες από έξι δεκαετίες. Αυτό που την έκανε να ξεχωρίζει είναι η έκταση της φωνής της, η μοναδική χροιά της, αλλά και η μεγάλη εκφραστικότητα στις ερμηνείες της, τόσο στις ηχογραφήσεις της όσο και επί σκηνής.

Η Μαρινέλλα “έπεσε” τη στιγμή του απόλυτου μεγαλείου της. Το βράδυ της Τετάρτης 25 Σεπτεμβρίου του 2024 λιποθύμησε στο Ηρώδειο, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης συναυλίας- αφιέρωμα στην ίδια. Επρόκειτο για μια παράσταση κορύφωση της σπουδαίας μουσικής διαδρομής της που με την ερμηνεία, το πάθος, την εκφραστικότητά, τη φωνή, το ταλέντο τη θεατρικότητα της, διαρκεί και ενώνει με τη μουσική της ολόκληρες γενιές Ελληνίδων και Ελλήνων. Και δυστυχώς δεν ανέκαμψε ποτέ. 

Ήταν μία καλλιτέχνιδα που έφερε επανάσταση στον χώρο της μουσικής τη δεκαετία του ΄80: πρόσεχε τον ήχο, έβαλε θεατρικούς προβολείς, αντικατέστησε το σπάσιμο των πιάτων με τις γαρδένιες, έφτιαξε τα καμαρίνια και επέβαλε όχι μόνο την Κυριακή να είναι ρεπό, αλλά και οι μουσικοί της να πληρώνονται εκείνο το ρεπό.

 

Φωτογραφία αρχείου EUROKINISSI

Μαρινέλλα: Τα πρώτα χρόνια…

Η Μαρινέλλα, κατά κόσμον Κυριακή Παπαδόπουλου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Μαΐου του 1938. Οι γονείς της ήταν Έλληνες πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης, που έφεραν μαζί τους την παράδοση και το ήθος μιας άλλης Ελλάδας. Ήταν το τέταρτο και τελευταίο παιδί μιας μεγάλης οικογένειας με έντονη καλλιτεχνική φλέβα.

Στα δώδεκά της χρόνια διαφήμιζε τα καταστήματα “Melka” της Θεσσαλονίκης. Στα δεκαεφτά της, ακολούθησε ως ηθοποιός το θίασο της Μαίρης Λωράνς όπου έκανε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Δίπλα της, οι ανερχόμενοι τότε ηθοποιοί Κώστας Βουτσάς και Μάρθα Καραγιάννη, αλλά και η Σόνια Δήμου, ο Γιάννης Τζαννετάκος και η χορεύτρια Ντέπυ Φιλοσόφου.

Κάποιο βράδυ, η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε και η Μαρινέλλα που ήξερε απ’ έξω όλα τα τραγούδια, την αντικατέστησε. Τραγούδησε το «Ο άνθρωπος μου» της Σοφίας Βέμπο, σε μουσική του Μενέλαου Θεοφανίδη και στίχους του Μίμη Τραϊφόρου, αλλά και το «Μαλαγκένια», γερμανικό τραγούδι της Κατοχής. Η Μαρινέλλα έγινε ακολούθως η βασική τραγουδίστρια του θιάσου.

Πώς πήρε το όνομα “Μαρινέλλα”

Το 1956, η Μαρινέλλα μπήκε στο Στρατιωτικό Θέατρο Θεσσαλονίκης ως τραγουδίστρια γιατί της έδιναν καλύτερη αμοιβή. Παράλληλα ξεκίνησε την καριέρα της ως τραγουδίστρια στο κέντρο “Πανόραμα” της Νέας Ελβετίας Θεσσαλονίκης, πίσω από το γήπεδο του Άρη, όπου ο τραγουδοποιός Τόλης Χάρμας την βάφτισε καλλιτεχνικά «Μαρινέλλα», εμπνευσμένος από το ομώνυμο τραγούδι του. Στο μαγαζί αυτό δούλευε ως μπουζουξής ο Στέλιος Ζαφειρίου, ο σολίστας ο οποίος στα επόμενα χρόνια συνδέθηκε με τη Μαρινέλλα όσο κανένας άλλος.

Μαρινέλλα EUROKINISSI

Ο έρωτας με τον Στέλιο Καζαντζίδη

Τον Αύγουστο του 1956 στο κέντρο “Πανόραμα” της Θεσσαλονίκης, η Μαρινέλλα γνωρίζει τον Σ. Καζαντζίδη. Τραγούδησε μπροστά του το τραγούδι “Πικρό Ψωμί”. Όταν τελείωσε το τραγούδι τον πλησίασε και του εξέφρασε τον θαυμασμό της. Εκείνος – μαγεμένος από την ολοκάθαρη φωνή της, αλλά και τις χορευτικές της ικανότητες – της επισήμανε πως τραγουδά το λαϊκό με έναν δικό της τρόπο, όχι πολύ βαρύ. Η γνωριμία τους συνεχίστηκε μέσα σε μια βάρκα. Και οι δύο αγαπούσαν πολύ τη θάλασσα και το ψάρεμα. Εκεί γεννήθηκε και ο μεγάλος ερωτάς τους. Ο Καζαντζίδης ζήτησε στην Μαρινέλλα να γίνει το σεγκόντο του…

Από το παραθαλάσσιο κέντρο “Λουξεμβούργο” της Θεσσαλονίκης όπου έκαναν τις πρώτες τους επιτυχημένες εμφανίσεις, στις 12 Νοεμβρίου του 1957 κατέβηκαν στην Αθήνα, και από εκεί άρχισε η ανοδική τους πορεία. Τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησαν ήταν τα «Νίτσα, Ελενίτσα» και «Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ» του Γιώργου Μητσάκη, που κυκλοφόρησαν σε δίσκους 78′ στροφών το 1957. Το πρώτο ντουέτο με τον Καζαντζίδη που ακούγεται μόνη της η Μαρινέλλα, ήταν το «Τι γυρεύεις από ‘μένα» του Πάνου Πετσά και του Κώστα Βίρβου, το 1957. Ενώ το πρώτο σόλο τραγούδι της Μαρινέλλας ήταν το «Ήρθα πάλι κοντά σου» με β’ φωνή της Γιώτας Λύδια, που κυκλοφόρησε το 1959.

Ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα γνώρισαν απίστευτη δόξα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τραγούδησαν στην Αμερική και στην Αυστραλία με επιτυχία, ενώ ηχογράφησαν τραγούδια σε πρώτη και δεύτερη εκτέλεση. Οι διφωνίες που έκαναν μαζί, αποτελούν ακόμη και σήμερα αντικείμενο θαυμασμού, προσοχής και μελέτης. Ερμήνευσαν τραγούδια του Θεόδωρου Δερβενιώτη, του Απόστολου Καλδάρα, του Γιάννη Μαρκόπουλου του Βασίλη Τσιτσάνη, της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, του Κώστα Βίρβου κ.α.

Το 1960, η Μαρινέλλα και ο Στέλιος Καζαντζίδης, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στον ελληνικό κινηματογράφο (συνολικά συμμετείχαν μαζί σε 10 ελληνικές ταινίες), στην κωμική ταινία του Ροβήρου Μανθούλη Η ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟΣ, ερμηνεύοντας μαζί τα τραγούδια «Για ‘μας ποτέ μη ξημερώσει» και «Ζιγκουάλα», ενώ η Μαρινέλλα ερμήνευσε σόλο το τραγούδι του Αργύρη Κουνάδη «Αλλάξανε τα πράγματα».

Τον Μάρτιο του 1961, στο θέατρο “Κεντρικόν“, ερμήνευσαν 4 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι («Αθήνα», «Κουρασμένο παλληκάρι», «Ο κυρ Αντώνης», «Το πέλαγο είναι βαθύ») και 6 του Μίκη Θεοδωράκη («Βράχο – βράχο τον καημό μου», «Παράπονο», «Ο μετανάστης», «Καημός», «Σαββατόβραδο» και «Έχω μια αγάπη») από τον κύκλο τραγουδιών “Πολιτεία”, σε ποίηση Δημήτρη Χριστοδούλου και Τάσου Λειβαδίτη (τα δύο τελευταία). Ο Μάνος Χατζιδάκις, ακούγοντας στις πρόβες την Μαρινέλλα να κάνει αυθόρμητα την φούγκα στο “Κουρασμένο παλικάρι” την παρομοίασε με τη Μαρίκα Νίνου στην βελτιωμένη εκδοχή της.

Με τον Μίκη Θεοδωράκη συνεργάστηκαν ξανά το 1962 στο θέατρο «Παρκ», στη θεατρική παράσταση “Όμορφη πόλη” σε κείμενα του θεατρικού συγγραφέα Μποστ. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου, χώρισαν για πρώτη φορά και ξαναβρέθηκαν ένα με ενάμιση χρόνο αργότερα.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα παντρεύτηκαν στις 7 Μαΐου του 1964 και ταξίδεψαν τραγουδώντας στη Γερμανία και την Αμερική.

Στα νυχτερινά κέντρα που εμφανίζονταν (“Τριάνα του Χειλά” στη Συγγρού, “Κουλουριώτη” στις Τζιτζιφιές, “Ξυπολητάκου” στο Ηράκλειο, “Μαντουμπάλα” στην Αλεξάνδρας, “Φαληρικόν” της Ηπείρου) γινόταν το αδιαχώρητο, ενώ συνεργάστηκαν με σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής, λ.χ. Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια, Στράτο Παγιουμτζή, Καίτη Γκρέι, Σωτηρία Μπέλλου, Μανώλη Αγγελόπουλο, Γιώργο Ζαμπέτα, Μανώλη Χιώτη, Μαίρη Λίντα, Άννα Χρυσάφη, Αντώνη Ρεπάνη κ.ά.

Στις αρχές του 1965 ο Καζαντζίδης πήρε την απόφαση να σταματήσει τις εμφανίσεις του. Χώρισαν τον Σεπτέμβρη του 1966, ενώ συναντήθηκαν δισκογραφικά για τελευταία φορά το 1968, ηχογραφώντας έναν κοινό δίσκο 33′ στροφών (κυκλοφόρησε στις 18 Ιανουαρίου του 1969). Το τραγουδιστικό ντουέτο τους ήταν πλέον θρυλικό.

Η σόλο καριέρα της Μαρινέλλας

Το 1966 η Μαρινέλλα, μόνη της πλέον, προσπαθεί να στήσει μια προσωπική καριέρα. Ο Γιώργος Κατσαρός ήταν ο πρώτος που τη βοήθησε, επίσης ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μάνος Λοΐζος, ο Χρήστος Λεοντής, ο Άγγελος Σέμπος και ο Μίμης Πλέσσας.

Ο Γιώργος Κατσαρός, ύστερα από τουρνέ 45 ημερών μαζί της σε τέσσερις πόλεις της Ρωσίας, της πρότεινε να εμφανιστεί στην θεατρική επιθεώρηση του Κώστα Χατζηχρήστου “Άλλος για Υπουργείο” στο θέατρο “Παρκ”, και να τραγουδήσει δυο καινούργια του τραγούδια, τα «Απόψε χάνω μια ψυχή» και «Κλείσε τα μάτια σου καρδιά μου», σε στίχους του Πυθαγόρα. Αυτή η εμφάνιση της Μαρινέλλας στη συγκεκριμένη παράσταση ήταν η πρώτη σόλο εμφάνισή της μετά το χωρισμό της από τον Στέλιο Καζαντζίδη.

Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου, στον “Μουσικό Αύγουστο” που οργάνωσε ο Μίκης Θεοδωράκης στο θέατρο Λυκαβηττού, η Μαρινέλλα υπό τη διεύθυνση του συνθέτη, τραγούδησε τον κύκλο τραγουδιών “Λιποτάκτες“, δίπλα στους Γρηγόρη Μπιθικώτση και Γιάννη Πουλόπουλο.

Το 1967 εμφανίστηκε στο “Χρυσό Βαρέλι” στις Τζιτζιφιές, δίπλα στον Τόλη Βοσκόπουλο, τη Δούκισσα, το Γιάννη Πουλόπουλο, τον Στράτο Διονυσίου και τη Μπέμπα Μπλανς. Κατόπιν επέστρεψε στου “Μοστρού“, δίπλα στον Πάνο Κόκκινο και τον Γιώργο Κατσαρό, ενώ αποφάσισε με τους Γιάννη Πουλόπουλο και Χρηστάκη να εμφανιστούν στην “Νεράιδα” για τις επόμενες δύο σεζόν.

Η πρώτη μεγάλη επιτυχία της Μαρινέλλας ήταν το τραγούδι «Σταλιά – σταλιά» του Γιώργου Ζαμπέτα σε στίχους Διονύση Τζεφρώνη, που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά, το οποίο αρχικά προοριζόταν για την Αλίκη Βουγιουκλάκη να το τραγουδήσει στην ταινία “Η κόρη μου η Σοσιαλίστρια”. Όμως αρνήθηκε, και η Μαρινέλλα ζήτησε από τον Ζαμπέτα να το πει εκείνη.

Η Μαρινέλλα Eurokinissi

Άνοιξε…. πέτρα

Το 1968 ο Γιάννης Δαλιανίδης προετοίμαζε το κινηματογραφικό του μιούζικαλ “Γοργόνες και Μάγκες” και σκέφτηκε να βάλει τη Μαρινέλλα να τραγουδήσει ζωντανά σε κάποια σκηνή. Έτσι γράφτηκε από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο το «Άνοιξε πέτρα». Η Μαρινέλλα, όταν άκουσε το τραγούδι ενθουσιάστηκε και άρχισε τις πρόβες για να το ηχογραφήσει. Είναι η στιγμή αυτή που άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στην Μαρινέλλα για το ξεκίνημα της προσωπικής της καριέρας.

Επίσης τραγούδησε το «Σταλιά – σταλιά» στην κινηματογραφική ταινία του Κώστα Ανδρίτσου “Ο πιο καλός ο μαθητής”, ενώ τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου συμμετείχε στο III Festival Internacional da Canção Popular στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας με το τραγούδι «Αν θες να ‘ρθείς» του Γεράσιμου Λαβράνου (σε στίχους της Ελπίδας Περικλάκη), κερδίζοντας το βραβείο “Καλύτερης Καλλιτεχνικής Παρουσίας”.

Στις 17 Ιανουαρίου του 1969, κυκλοφόρησε τον πρώτο της προσωπικό δίσκο 33′ στροφών (με τον τίτλο “Σταλιά – σταλιά”), μια συλλογή από τραγούδια που είχαν ήδη χαράξει πορεία στις 45′ στροφές τον προηγούμενο χρόνο. Την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε στην “Παλιά Αθήνα” της Πλάκας, δίπλα στους Δημήτρη Μητροπάνο, Κλειώ Δενάρδου, Σόφη Ζαννίνου με χορεύτες τους Μανώλη Καστρινό και τη Χρυσούλα Ζώκα.

 

Eurokinissi

 

Στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη “Η Παριζιάνα” τραγούδησε τραγούδια του Μίμη Πλέσσα «Δώσ’ μου τ’ αθάνατο νερό» και «Ζωγραφισμένα στο χαρτί» σε στίχους Άκου Δασκαλόπουλου. Στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη “Ησαΐα Μη Χορεύεις” το τραγούδι του Νάκη Πετρίδη «Πάλι θα κλάψω» σε στίχους Σέβης Τηλιακού, και στο κινηματογραφικό δράμα του Γιάννη Δαλιανίδη “Γυμνοί στο δρόμο” τα τραγούδια «Αστέρι στο παράθυρο» και «Δυο αδέρφια» του Σταύρου Ξαρχάκου σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη, που μέχρι και σήμερα παραμένουν ανέκδοτα.

Η αεράτη γυναίκα με το κοντό μαλλί

Στα χρόνια αυτά η Μαρινέλλα -ως πρώτο όνομα πια- πρωτοστάτησε στο στήσιμο ενός άλλου είδους διασκέδασης από αυτό που προσέφεραν μέχρι τότε τα νυχτερινά κέντρα. Από το μελαχρινό κορίτσι που καθόταν ντροπαλά στο λαϊκό πάλκο, πέταξε τις καρέκλες και μεταμορφώθηκε σε μια αεράτη γυναίκα με κοντοκουρεμένο μαλλί, η οποία, ντυμένη με πολυτέλεια, τραγουδούσε, χόρευε, έπαιζε και αλώνιζε πάνω στην πίστα.

Ο τρόπος που αντιμετώπιζε τη δουλειά της την έκανε να ξεχωρίσει. Χρησιμοποιούσε μεγάλες ορχήστρες με τους καλύτερους μουσικούς της εποχής. Πρόσεχε τον ήχο, έβαλε θεατρικούς προβολείς, αντικατέστησε το σπάσιμο των πιάτων με τις γαρδένιες, έφτιαξε τα καμαρίνια και επέβαλε όχι μόνο την Κυριακή να είναι ρεπό, αλλά και οι μουσικοί της να πληρώνονται εκείνο το ρεπό.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο “Stork” της Φιλλελήνων, ή στην παραλία, συνυπάρχει μαζί της ο -ανερχόμενος τότε- Γιώργος Νταλάρας που ουσιαστικά από επιλογή της Μαρινέλλας ξεκίνησε την διαδρομή του στην επί σκηνής παρουσίαση των τραγουδιών, με επιμελητή προγράμματος τον Σταύρο Ξαρχάκο.

Κόσμος από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό έσπευσε να θαυμάσει την “Οπτικοακουστική” -όπως αυτοχαρακτηρίστηκε- τραγουδίστρια, ενώ πολλές προσωπικότητες δήλωσαν θαυμαστές της, όπως οι Μάνος Κατράκης, Αλέξης Μινωτής, Ειρήνη Παππά, Ingrid Bergman, Ζωή Λάσκαρη, Τζένη Καρέζη, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Omar Sharif, Φράνκο Ροσελίνι, Μιχάλης Κακογιάννης κ.ά. Ο Φρανκ Σινάτρα, βλέποντας την Μαρινέλλα, είπε πως “Αν αυτή η γυναίκα διάλεγε να κάνει διεθνή καριέρα, δύο εβδομάδες θα ήταν αρκετές για να μιλάει γι’ αυτή όλος ο κόσμος”.

Δεκαετία 1970

Στις 27 Μαρτίου του 1970 κυκλοφόρησε τον πολυσυλλεκτικό δίσκο “Ένα τραγούδι είν’ η ζωή μου” με τραγούδια του Γιάννη Σπανού, του Μίμη Πλέσσα, του Γιώργου Ζαμπέτα, του Στέλιου Ζαφειρίου και του Νάκη Πετρίδη («Πάλι θα κλάψω», «Με πνίγει τούτη η σιωπή», «Τη βραδιά μου απόψε» κ.α.).

Επίσης ερμήνευσε με μεγάλη συμφωνική ορχήστρα το τραγούδι «Κυρά Γιώργαινα» των Κατσαρού και Πυθαγόρα στο V Festival Internacional da Canção Popular – Parte Internacion στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας και κατέκτησε την τέταρτη θέση ανάμεσα σε 38 χώρες.

Η Μαρινέλλα με τον Κώστα Χατζή Eurokinissi

Στις 24 Φεβρουαρίου του 1971, κυκλοφόρησε τον δίσκο “Μαρινέλλα (Ένας μύθος)”, όπου ηχογράφησε σε δεύτερη εκτέλεση τρία τραγούδια του Χατζιδάκι («Ένας μύθος», «Οδός ονείρων» και «Ο ταχυδρόμος πέθανε»), ενώ συνεργάστηκε με τον Άκη Πάνου, ο οποίος της έγραψε τα τραγούδια «Πυρετός (Κάθε γνωριμία)» και «Κοίτα με στα μάτια», που κυκλοφόρησαν στις 13 Απριλίου σε δίσκο 45′ στροφών.

Τον Φεβρουάριο του 1973, η Μαρινέλλα εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο φεστιβάλ Midem των Καννών με τρία τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές.
Η Μαρινέλλα, ήταν η πρώτη Ελληνίδα τραγουδίστρια που έκανε ζωντανή ηχογράφηση του προγράμματος της και κυκλοφόρησε σε δίσκο.

Στις 9 Οκτωβρίου κυκλοφόρησε τον δίσκο “Αλβανία” σε μουσική Γιώργου Κατσαρού και στίχους Πυθαγόρα, αφιερωμένο στην Εποποιία του 1940. Η “Αλβανία” ήταν ουσιαστικά η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά της Μαρινέλλας με συγκεκριμένους δημιουργούς αλλά και με συγκεκριμένο θέμα.

Ο  Σερπιέρης, ο γάμος με τον Βοσκόπουλο και η Eurovision

Το 1973 η Μαρινέλλα τάραξε την κοινωνία της εποχής, αφού έγινε ανύπαντρη μητέρα, φέρνοντας στον κόσμο τη μοναχοκόρη της, Τζωρτίνα (Γεωργία-Χριστίνα) Σερπιέρη, καρπό του έρωτά της με τον πρωταθλητή Ελλάδος στην ιππασία Φρέντυ Σερπιέρη.

–—≈Ã…≈—¡ ‘«” á—…Õ≈ÀÀ¡” ”‘«Õ –¡—¡”‘¡”« Ã≈ ‘…‘Àœ "‘œ Ã…œ’∆… ¡À" ”‘œ –¡ÀÀ¡” "ƒ≈’‘≈—« ”≈∆œÕ" (K¡‘ŸÃ≈—«”  Ÿ”‘¡”/EUROKINISSI) Eurokinissi

Στις 10 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, τον Τόλη Βοσκόπουλο. Δύο γεγονότα που σαφώς απασχόλησαν ιδιαίτερα τον Τύπο της εποχής. Μαζί με τον Τόλη Βοσκόπουλο εμφανίστηκαν στη “Νεράιδα”, ενώ μοιράστηκαν δύο μεγάλους δίσκους (“Μαρινέλλα & Βοσκόπουλος” και “Εγώ κι’ εσύ”), αλλά τις περισσότερες φορές μέσα στα επόμενα χρόνια συνόδευε ο ένας τον άλλον στους προσωπικούς τους δίσκους. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το ’81.

Στις 6 Απριλίου του 1974 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου με το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού «Κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μου» σε στίχους Πυθαγόρα, το οποίο κατέλαβε την ενδέκατη θέση ανάμεσα σε 17 χώρες, μια θέση που όμως δεν εμπόδισε το τραγούδι να κάνει ευρωπαϊκή καριέρα.

Μαρινέλλα: Το πέρασμα από τις πίστες στις μπουάτ και ο Κώστας Χατζής

Η επόμενη επιλογή της Μαρινέλλας, που ξάφνιασε και συζητήθηκε ιδιαίτερα, αλλά και δικαιώθηκε γνωρίζοντας πλατιά υποδοχή τόσο άμεσα όσο και μέσα στο χρόνο, ήταν το πέρασμα της από τη λάμψη της πίστας στις μπουάτ της Πλάκας του ’70, και κυρίως η συνεργασία της με τον τραγουδοποιό Κώστα Χατζή. Κι’ ενώ η Μαρινέλλα, είχε ήδη ετοιμάσει τον επόμενο προσωπικό της δίσκο με τον τίτλο “Άλλη μια φορά”, με τραγούδια του Τόλη Βοσκόπουλου, της Νινής Ζαχά και του Στέλιου Ζαφειρίου, θα προκύψει η ιδέα ενός κοινού προγράμματος της με τον Χατζή, στηριγμένο εξ ολοκλήρου σε καινούργιο υλικό, που θα καταγραφεί ζωντανά και στη δισκογραφία.

Έτσι τελικώς, μετά από προετοιμασία 6 μηνών, στις 28 Μαρτίου του 1976, στην Πλακιώτικη μπουάτ “Σκορπιός“, η Μαρινέλλα και ο Κώστας Χατζής παρουσίασαν το πρόγραμμα “Ρεσιτάλ” με 52 καινούργια τραγούδια του συνθέτη. Ο τριπλός δίσκος που προέκυψε και κυκλοφόρησε το Πάσχα του ’76 έφτασε τις 500.000 αντίτυπα και μέχρι και σήμερα ανήκει στους 10 εμπορικότερους ελληνικούς δίσκους όλων των εποχών.

To 1977 η Μαρινέλλα με τους Αθηναίους και τους αδελφούς Τζαβάρα έδωσε δυο συναυλίες στο Λονδίνο και έκανε περιοδεία στην Αλβανία. Η Μαρινέλλα, είναι η πρώτη τραγουδίστρια άλλου κράτους που της επέτρεψαν να περάσει τα σύνορα της Αλβανίας και να τραγουδήσει εκεί. Η επιτυχία της ήταν τόσο μεγάλη που η εφημερίδα “Βραδυνή”, στις 17 Αυγούστου, έγραψε “Υπέταξε την Αλβανία με το… Τραγούδι!”.

Δεκαετία 1980- Το φαινόμενο Μαρινέλλα

Στις 3 Μαρτίου του 1980, η Μαρινέλλα κυκλοφόρησε τον δίσκο “Η Μαρινέλλα σε τραγούδια της Βέμπο”, με 12 τραγούδια που είχε πρωτοπεί η Σοφία Βέμπο, το νεανικό της ίνδαλμα («Ο άνθρωπός μου», «Να με παίρνανε τα σύννεφα», «Χαράμι», «Πάρε πια το δρόμο σου», «Για ‘σένα» κ.α.). Τον επόμενο μήνα, στις 19 και 20 Απριλίου του 1980, έδωσε δύο συναυλίες στο “Madison Square Garden” της Νέας Υόρκης.

Το 1981 είναι η χρονιά που η Μαρινέλλα συμπληρώνει 15 χρόνια σόλο καριέρας και η εταιρία της κυκλοφορεί ένα διπλό δίσκο με πολλές από τις μεγάλες επιτυχίες της ενώ εμπεριέχει και δημοσιεύσεις του ελληνικού και ξένου τύπου με διθυραμβικές κριτικές για το φαινόμενο “Μαρινέλλα” καθώς και τις γνώμες μεγάλων καλλιτεχνών που εξέφρασαν δημόσια τον θαυμασμό τους για την μεγάλη ερμηνεύτρια.

Πραγματοποιεί μία μεγάλη περιοδεία στην Αυστραλία και ο τύπος της προσδίδει τα καλύτερα επίθετα για την καλλιτεχνική της αξία. “Μαρινέλλα σημαίνει θρίαμβος” έγραφε ο Αυστραλιανός τύπος! Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί τον δίσκο “Μαρινέλλα” που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και τον παρουσιάζει στο ΖΟΟΜ στην Πλάκα σ’ ένα one woman show. Ο τύπος έγραψε: “η Μαρινέλλα φέτος στο ZOOM της οδού Κυδαθηναίων, μας έκανε να ξεχάσουμε ν’ ανάψουμε τσιγάρο!”.

Το 1988, η Μαρινέλλα άλλαξε δισκογραφική εταιρεία ύστερα από 20 χρόνια, και κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο τον δίσκο “Τολμώ” από την MINOS-EMI, ενώ συμμετείχε στον δίσκο του Γιάννη Πάριου “Πιστός” τραγουδώντας μαζί του το τραγούδι του Αλέξη Παπαδημητρίου «Και να που γύρισες», σε στίχους Γιάννη Πάριου.

 

Eurokinissi

 

Στις 12 Μαΐου του 1988, συμμετείχε σε μια μεγάλη τιμητική συναυλία για τον Γιώργο Ζαμπέτα στο Παναθηναϊκό Στάδιο, μαζί με τους Τόλη Βοσκόπουλο, Δημήτρη Μητροπάνο, Βίκυ Μοσχολιού, Γιάννη Πουλόπουλο, Αντώνη Καλογιάννη, Σταμάτη Κόκκοτα, Δούκισσα, Μαρία Δημητριάδη και Ελένη Ροδά -παρουσία του μουσικοσυνθέτη.

Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, ήταν το πρόσωπο που πρωταγωνίστησε στην μετατροπή του ιστορικού κινηματογράφου “Rex” της οδού Πανεπιστημίου, σε Music Hall. Άρθρα στον Τύπο της εποχής, έγραφαν το πώς με περισσότερα από 300.000.000 δραχμές, το καμένο “θλιβερό ερείπιο”, μετετράπη σε θέατρο “με σκηνή μεγαλύτερη και από αυτήν της Όπερας του Παρισιού”. Την καινούργια του εποχή εγκαινίασε η Μαρινέλλα –με την εικαστική προσφορά του Γιάννη Τσαρούχη.

Δεκαετία 1990

Τον Δεκέμβριο του 1990, κυκλοφόρησε τον δίσκο “Λέγε μου Σ’ αγαπώ” με τραγούδια του Τάκη Μουσαφίρη («Ένας φίλος», «Αρκεί να ‘ρθεις», «Θέλω να τ’ ακούω» κ.α.) και εμφανίστηκε στη “Νεράιδα” με τον Αντώνη Καλογιάννη. Την επόμενη χρονιά, το 1991, εμφανίστηκε στον ίδιο χώρο με τον Γιάννη Πάριο. Η επόμενη εμφάνιση της, ήταν στο “Mirage” της Θεσσαλονίκης, με την Σοφία Βόσσου, ενώ ετοίμασε μια μεγάλη περιοδεία σε Βόρεια Αμερική και Καναδά μαζί με τη Βόσσου και τον Μανώλη Μητσιά η οποία στέφθηκε με επιτυχία. Η Μαρινέλλα χόρεψε το “Libertango” του Άστορ Πιατσόλα με τον Δημήτρη Παπάζογλου και εντυπωσίασε.

Τον Σεπτέμβριο του 1992 κυκλοφόρησε τον δίσκο “Η Μαρινέλλα τραγουδά μεγάλες κυρίες”, πρόκειται για μία δισκογραφική δουλειά μέσα από την οποία ερμηνεύει διασκευασμένα επιτυχίες διεθνών καλλιτέχνιδων (λ.χ. Mina, Amalia Rodrigues, Shirley Bassey, Dalida κ.α). Από τη χρονιά αυτή και μετά, η Μαρινέλλα περιόρισε τις εμφανίσεις της στα νυχτερινά κέντρα διότι έχει αλλάξει ο τρόπος διασκέδασης σε αυτά, κάτι που τη βρήκε αντίθετη.

Η Μαρινέλλα με τον Γιώργο Κατσαρό Eurokinissi

Την άνοιξη του 1995, έκανε περιοδεία στην Αλβανία για δεύτερη φορά, ενώ στις 24 Ιουλίου έπαιξε ως η Κορυφαία του Χορού σε ένα πρόγραμμα με μελοποιημένα χορικά από Τραγωδίες του Ευριπίδη, που μελοποίησαν για παλαιότερες θεατρικές παραστάσεις ο Χρήστος Λεοντής, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Γιώργος Κουρουπός και ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης. Η παράσταση είχε τον τίτλο “Γυναικών πάθη” και παρουσιάστηκε στο Ωδείον Ηρώδη του Αττικού, σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη και χορογραφίες Ντόρας Τσάτσου.

Το 1997, υπόγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία BMG/RCA και εγκαινίασε την “Πύλη Αξιού” της Θεσσαλονίκης παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα μαζί με τον Στέφανο Κορκολή. Τον Μάιο της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε τον δίσκο “Για πρώτη φορά” με τραγούδια του συνθέτη («Έλα απόψε σαν βαρδάρης», «Βασανισμένη Κυριακή», «Σαν να ‘ταν χθες» κ.ά.).

Στις 27 Απριλίου του 1998, η Μαρινέλλα παρουσίασε το πρόγραμμα “Η Μαρινέλλα τραγουδά και θυμάται” στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μουσική επιμέλεια του Λάμπρου Λιάβα, με στόχο την ενίσχυση του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος Παιδικής Προστασίας. Η Μαρινέλλα ερμήνευσε Αττίκ, Χρήστο Χαιρόπουλο, Γιαννίδη, Τσιτσάνη, Σουγιούλ κ.ά. Τα δημοσιεύματα της εποχής έγραφαν για την «άφθαρτη» φωνή της και την «ωριμότητα» της έκφρασης της. Η μουσική παράσταση παρουσιάστηκε στο Ωδείον Ηρώδη του Αττικού καθώς και σε ανοιχτά θέατρα σε όλη την Ελλάδα, ενώ ο διπλός ψηφιακός δίσκος που προέκυψε, έγινε πλατινένιος.

Από το 2000 έως σήμερα

Το 2010, η Μαρινέλλα πρωταγωνίστησε στη μουσικοθεατρική παράσταση “Μαρινέλλα – Το Μιούζικαλ” των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή και χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.

Το 2013-2014 η Μαρινέλλα μαζί με τον Κώστα Χατζή παρουσίασε ξανά το “Ρεσιτάλ“, σχεδόν 37 χρόνια μετά την πρώτη τους συνεργασία επί σκηνής, στο Θέατρο Παλλάς (από τις 25 Ιανουαρίου 2013) και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (29 έως 31 Μαρτίου 2013) ενώ πραγματοποίησε και δύο καλοκαιρινές περιοδείες σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου. Την καλλιτεχνική επιμέλεια των παραστάσεων επιμελήθηκε ο Φίλιππος Παπαθεοδώρου και την σκηνοθεσία ο Σταμάτης Φασουλής.

Παράλληλα, πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ – υπερπαραγωγή “Η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο” στο Θέατρο Badminton, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές.

Τον Ιανουάριο του 2015, ο Σταύρος Ξαρχάκος συνέθεσε ένα νέο μουσικό έργο για τη φωνή της Μαρινέλλας, μελοποιώντας την περίφημη “Σονάτα του σεληνόφωτος” του Γιάννη Ρίτσου. Παρουσιάστηκε στον χώρο της “Πειραιώς 260” σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη στις 15, 16 και 17 Ιουλίου 2015 (στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου), όπου ενθουσίασε κοινό και κριτικούς.

Το 2020 η Μαρινέλλα παρουσίασε τη μουσική παράσταση “Μαρινέλλα – Ο Μύθος” στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος) με τη συνοδεία της «Φιλαρμόνιας» Ορχήστρας Αθηνών, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη, ερμηνεύοντας επιτυχίες από την εξηντάχρονη πορεία της.

Το 2022, στα πλαίσια του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή, συμμετείχε σε εκδηλώσεις με ερμηνείες τραγουδιών που αγγίζουν τις μνήμες και τις ρίζες της ελληνικής ιστορίας, κάτι που την συνδέει συναισθηματικά με το κοινό της.

Πέρα από τις εμφανίσεις της, η Μαρινέλλα παρέμενε ένας ενεργός θρύλος, που οι νεότεροι καλλιτέχνες ανέφεραν συχνά ως πηγή έμπνευσης και πρότυπο. Η επιρροή της στη σύγχρονη ελληνική μουσική ήταν αναμφισβήτητη, καθώς η κληρονομιά της συνέχισε να εμπνέει και να καθοδηγεί νέες γενιές τραγουδιστών και δημιουργών.

Ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, η Μαρινέλλα διατήρησε την αίγλη και τη λάμψη που τη χαρακτηρίζουν εδώ και δεκαετίες. Η φωνή και η παρουσία της αποτελούσαν πάντα ένα σημείο αναφοράς για την ελληνική μουσική σκηνή, και η αγάπη του κοινού προς το πρόσωπό της παρέμεινε αμείωτη, δείχνοντας πως ο μύθος της είναι διαχρονικός και αναλλοίωτος.

Πηγή: news247.gr

Η Μπριζίτ Μπαρντό, η γαλλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια που έγινε διεθνές σύμβολο του σεξ, πέθανε σε ηλικία 91 ετών.

Η Μπαρντό έγινε διεθνώς διάσημη με την ταινία του 1956 «Και ο Θεός δημιούργησε τη γυναίκα», που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον τότε σύζυγό της Ρότζερ Βαντίμ, και για τις επόμενες δύο δεκαετίες ενσάρκωσε την ιδέα της  αρχετυπικής σεξουαλικής θηλυκότητας, τουλάχιστον με τα κυρίαρχα πρότυπα.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ωστόσο, ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την υποκριτική και άρχισε να δραστηριοποιείται όλο και περισσότερο στην πολιτική. Ενώ δραστηριοποιήθηκε έντονα στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων, με εκείνα των ανθρώπων δεν τα πήγαινε και ιδιαίτερα καλά, καθώς διολίσθησε στον ρατσισμό και τελικά στην  ανοιχτή υποστήριξη του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Λεπέν, με αποτέλεσμα μια σειρά καταδικών για φυλετικό μίσος.

Εντυπωσιακό ξεκίνημα

Γεννημένη το 1934 στο Παρίσι, η Μπαρντό μεγάλωσε σε μια ευημερούσα, παραδοσιακή καθολική οικογένεια, αλλά διακρίθηκε ως χορεύτρια και της επιτράπηκε να σπουδάσει μπαλέτο, κερδίζοντας μια θέση στο διάσημο Conservatoire de Paris.

Ταυτόχρονα, βρήκε δουλειά ως μοντέλο, εμφανιζόμενη στο εξώφυλλο του Elle το 1950, ενώ ήταν ακόμα 15 ετών.

Ως αποτέλεσμα της δουλειάς της ως μοντέλο, της προσφέρθηκαν ρόλοι στον κινηματογράφο. Σε μια οντισιόν γνώρισε τον Βαντίμ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1952, αφού συμπλήρωσε τα 18. Η Μπαρντό έπαιξε μικρούς ρόλους, με αυξανόμενη προβολή. Έπαιξε τον ερωτικό ρόλο του Ντιρκ Μπόγκαρντ στην ταινία Doctor at Sea, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό το 1955.

Αλλά ήταν η ταινία του Βαντίμ «Και ο Θεός δημιούργησε τη γυναίκα», στην οποία η Μπαρντό υποδύθηκε μια έφηβη στο Σαιν-Τροπέ, που εδραίωσε την εικόνα της και την μετέτρεψε σε διεθνές είδωλο. Η ταινία γνώρισε τεράστια επιτυχία στη Γαλλία, αλλά και διεθνώς, και εκτόξευσε τη Μπαρντό στην πρώτη γραμμή των Γαλλίδων ηθοποιών.

Όπως και για το κινηματογραφικό κοινό, η Μπαρντό γρήγορα έγινε πηγή έμπνευσης για διανοούμενους και καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων και οι νεαροί Τζον Λένον και Πολ ΜακΚάρτνεϊ, οι οποίοι ζήτησαν από τις τότε κοπέλες τους να βάψουν τα μαλλιά τους ξανθά, μιμούμενες την Μπαρντό.

Ο αρθρογράφος Ρέιμοντ Καρτιέ έγραψε ένα μακροσκελές άρθρο για το «le cas Bardot» στο Paris-Match το 1958, ενώ η Σιμόν ντε Μποβουάρ δημοσίευσε το διάσημο δοκίμιό της Brigitte Bardot and the Lolita Syndrome το 1959, παρουσιάζοντας την ηθοποιό ως την πιο απελευθερωμένη γυναίκα της Γαλλίας. Το 1969 η Μπαρντό επιλέχθηκε ως το πρώτο πραγματικό μοντέλο για τη Μαριάν, το σύμβολο της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Η καριέρα

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η Μπαρντό εμφανίστηκε σε μια σειρά από γνωστές γαλλικές ταινίες, όπως το υποψήφιο για Όσκαρ δράμα του Ανρί-Ζορζ Κλουζό «Η αλήθεια», η ταινία «Μια πολύ προσωπική υπόθεση» του Λουί Μαλ (με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννι) και η ταινία «Η περιφρόνηση» του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ.

Στη δεύτερη μισή της δεκαετίας, η Μπαρντό δέχτηκε μια σειρά από προσφορές από το Χόλιγουντ: μεταξύ αυτών ήταν το Viva Maria!, μια κωμωδία εποχής με φόντο το Μεξικό, με την Ζαν Μορό, και το Shalako, ένα γουέστερν με τον Σον Κόνερι.

Η Μπαρντό είχε παράλληλα και μουσική καριέρα, η οποία περιελάμβανε την ηχογράφηση της αρχικής έκδοσης του Je T’Aime … Moi Non Plus, το οποίο ο Gainsbourg είχε γράψει για εκείνη ενώ είχαν εξωσυζυγική σχέση. (Φοβούμενη το σκάνδαλο μετά την ανακάλυψη του τότε συζύγου της Gunter Sachs, η Bardot ζήτησε από τον Gainsbourg να μην το κυκλοφορήσει. Αυτός προχώρησε στην επανηχογράφηση του τραγουδιού με την Jane Birkin, με τεράστια εμπορική επιτυχία.)

Ωστόσο, η Μπαρντό βρήκε την πίεση της διασημότητας όλο και πιο ενοχλητική, δηλώνοντας στο Guardian το 1996: «Η τρέλα που με περιβάλλει πάντα μου φαινόταν εξωπραγματική. Ποτέ δεν ήμουν πραγματικά προετοιμασμένη για τη ζωή μιας σταρ». Αποσύρθηκε από την υποκριτική το 1973, σε ηλικία 39 ετών, μετά την παραγωγή της ιστορικής ρομαντικής ταινίας «Η διδακτική και χαρούμενη ιστορία του Κολινό». Το κύριο ενδιαφέρον της στράφηκε στην προστασία των ζώων, συμμετέχοντας σε διαμαρτυρίες κατά του κυνηγιού φώκιας το 1977 και ιδρύοντας το Ίδρυμα Brigitte Bardot το 1986.

Ακροδεξιά βύθιση

Στη συνέχεια, η Μπαρντό έστειλε επιστολές διαμαρτυρίας σε ηγέτες από όλο τον κόσμο για θέματα όπως η εξόντωση σκύλων στη Ρουμανία, η θανάτωση δελφινιών στις Νήσους Φερόε και η σφαγή γατών στην Αυστραλία. Επίσης, εξέφραζε τακτικά τις απόψεις της για τη θρησκευτική σφαγή ζώων. Το 2003, στο βιβλίο της «A Cry in the Silence» (Μια κραυγή στη σιωπή), υποστήριξε τις δεξιές πολιτικές και έβαλε στο στόχαστρο τους ομοφυλόφιλους άνδρες και τις λεσβίες, τους δασκάλους και τη λεγόμενη «ισλαμοποίηση της γαλλικής κοινωνίας», με αποτέλεσμα να καταδικαστεί για υποκίνηση φυλετικού μίσους.

Η Μπαρντό είχε μακρά ιστορία υποστήριξης του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας (το οποίο έκτοτε μετονομάστηκε σε Εθνικό Ράλι), δηλώνοντας στην εφημερίδα Guardian: «Σχετικά με την τρομακτική αύξηση της μετανάστευσης, συμφωνώ απόλυτα με τις απόψεις του [Ζαν-Μαρί Λεπέν]». Το 2006, σε επιστολή προς τον τότε υπουργό Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί, ανέφερε ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Γαλλίας «καταστρέφει τη χώρα μας επιβάλλοντας τις πράξεις του».

 

Η Μπαρντό παντρεύτηκε τέσσερις φορές: με τον Βαντίμ μεταξύ 1952 και 1957, τον Ζακ Σαριέ μεταξύ 1959 και 1962 (με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον Νικόλα, το 1960), τον Σακς (1966-1969) και τον πρώην σύμβουλο του Λεπέν, Μπερνάρ ντ’Ορμάλ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1992. Επίσης, είχε μια σειρά από σχέσεις υψηλού προφίλ, μεταξύ άλλων με τον Ζαν-Λουί Τριντιγκάν και τον Γκενσμπούρ.

Την τελευταία της πνοή σε ηλικία 91 ετών, άφησε στο σπίτι της στο Μιλάνο η γνωστή Ιταλίδα τραγουδίστρια, Ορνέλα Βανόνι.

Ο θάνατός της πιστεύεται πως οφειλόταν σε ανακοπή καρδιάς, σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Corriere della Sera.

Από τις γνωστότερες προσωπικότητες της ιταλικής μουσικής, ήταν επίσης ηθοποιός και τηλεοπτική παρουσιάστρια.

Σπούδασε στο Piccolo Teatro του Μιλάνου, του σκηνοθέτη Τζόρτζιο Στρέλερ. Συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τον ηθοποιό, σκηνοθέτη και βραβευμένο με Νόμπελ λογοτεχνίας θεατρικό συγγραφέα Ντάριο Φο.

Η μουσική της σταδιοδρομία άρχισε το 1956 και συνεχιζόταν ακόμη, μέχρι πριν από λίγες ημέρες.

Η φωνή της, ξεχωριστή, ήταν άμεσα αναγνωρίσιμη. Είχε συνεργαστεί με πολλούς καταξιωμένους μουσικούς, όπως ο Τζίνο Πάολι, ο Πάολο Κόντε, ο Φαμπρίτσιο Ντε Αντρέ ή ο Λούτσιο Ντάλα.

AP Photo Raoul Fornezza

 

Στα γνωστότερα τραγούδια της συγκαταλέγονται το «L’ appuntamento», «Senza Fine», «La musica è finita», «Tristezza» και «Io ti darò di più».

Είχε πάρει μέρος σε οκτώ φεστιβάλ ιταλικού τραγουδιού του Σανρέμο και ως την περασμένη εβδομάδα συμμετείχε σε εκπομπή του ιταλικού ιδιωτικού καναλιού La Nove.

Η Ορνέλα Βανόνι έπασχε από κατάθλιψη και κατά διαστήματα αποσυρόταν, αλλά κατάφερνε πάντα να επιστρέψει στην σκηνή και στην ιδιαίτερη σχέση με το κοινό της, με την ειρωνεία, τον αυτοσαρκασμό και την ειλικρίνεια που τη χαρακτήριζαν.

Η τραγουδίστρια και ηθοποιός Marianne Faithfull πέθανε σε ηλικία 78 ετών, όπως ανακοίνωσε ο εκπρόσωπός της.

«Με βαθιά θλίψη ανακοινώνουμε τον θάνατο της τραγουδίστριας, τραγουδοποιού και ηθοποιού Marianne Faithfull», αναφέρεται σε δήλωση.

«Η Marianne έφυγε ειρηνικά από τη ζωή σήμερα στο Λονδίνο, έχοντας στο πλευρό της την αγαπημένη της οικογένεια. Θα μας λείψει πολύ».

Marianne Faithfull: Η ζωή και η καριέρα της

Η Marianne Faithfull έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής τη δεκαετία του 1960 με την κυκλοφορία της επιτυχίας της “As Tears Go By”, που την κατέστησε μία από τις κορυφαίες Βρετανίδες καλλιτέχνιδες της στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Γεννημένη στο Χάμπστεντ του Λονδίνου, η Faithfull ξεκίνησε την καριέρα της το 1964, όταν ανακαλύφθηκε από τον Andrew Loog Oldham σε ένα πάρτι των Rolling Stones. Το πρώτο της άλμπουμ, Marianne Faithfull (1965), που κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με το Come My Way, σημείωσε εμπορική επιτυχία, ακολουθούμενο από αρκετά άλμπουμ στην Decca Records.

Από το 1966 έως το 1970, διατηρούσε μια πολυσυζητημένη σχέση με τον Mick Jagger. Η δημοτικότητά της ενισχύθηκε μέσα από τους κινηματογραφικούς της ρόλους σε ταινίες όπως I’ll Never Forget What’s’isname (1967), The Girl on a Motorcycle (1968) και Hamlet (1969). Ωστόσο, τη δεκαετία του 1970, η καριέρα της επισκιάστηκε από σοβαρά προσωπικά προβλήματα, καθώς υπέφερε από ανορεξία, ήταν άστεγη και εθισμένη στην ηρωίνη.

Η Faithfull ήταν γνωστή για τη μοναδική χροιά της. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η φωνή της ήταν μελωδική και σε υψηλή τονικότητα, όμως μια σοβαρή λαρυγγίτιδα σε συνδυασμό με παρατεταμένη χρήση ναρκωτικών τη δεκαετία του 1970 άφησε μόνιμα τη φωνή της βραχνή. Αυτή η νέα χροιά περιγράφηκε από τους κριτικούς ως “ποτισμένη με ουίσκι”, προσθέτοντας έναν έντονο συναισθηματικό χαρακτήρα στη μουσική της.

Μετά από μακρά περίοδο εμπορικής απουσίας, η Faithfull έκανε δυναμική επιστροφή με το άλμπουμ Broken English (1979), που έτυχε εξαιρετικών κριτικών και αναβίωσε την καριέρα της. Το άλμπουμ γνώρισε εμπορική επιτυχία και της χάρισε υποψηφιότητα για Grammy στην κατηγορία Καλύτερης Γυναικείας Ροκ Ερμηνείας, ενώ συχνά θεωρείται η πιο αντιπροσωπευτική της δισκογραφική δουλειά. Συνέχισε με μια σειρά άλμπουμ, όπως Dangerous Acquaintances (1981), A Child’s Adventure (1983) και Strange Weather (1987).

Το 2009 τιμήθηκε με το World Lifetime Achievement Award στα Women’s World Awards, ενώ η γαλλική κυβέρνηση την αναγόρευσε Commandeur του Ordre des Arts et des Lettres για την προσφορά της στις τέχνες.

Την τελευταία της πνοή σε ηλικία 100 ετών άφησε η Καίτη Γκρέυ. Η τραγουδίστρια έφυγε από τη ζωή στο σπίτι της ενώ όπως είχε γίνει γνωστό αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας.

Η Καίτη Γκρέυ, το πραγματικό όνομα της οποίας ήταν Αγγελική Καλαϊτζή, γεννήθηκε στο χωριό Μυτιληνιοί της Σάμου και έχει τρία αδέλφια.

Αρχικά έγινε ηθοποιός στα μπουλούκια της Ρίτας Τσάκωνα και αργότερα τραγούδησε ελαφρό τραγούδι με τον Γιάννη Βέλλα καθώς και άλλους καλλιτέχνες του είδους.

Το πρώτο της τραγούδι το ηχογράφησε το 1952 και ήταν η δημιουργία του Γιώργου Μητσάκη «Το μαράζι».

Μετά την επιτυχία που σημείωσε, κατάφερε να γίνει το πρώτο όνομα στα μεγαλύτερα κέντρα της εποχής.

Ερμήνευσε τις πρώτες εκτελέσεις τραγουδιών συνθετών όπως: Μάρκος Βαμβακάρης, Βασίλης Τσιτσάνης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Γιώργος Μητσάκης, Χρήστος Κολοκοτρώνης, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Κώστας Βίρβος, Θόδωρος Δερβενιώτης, Μπάμπης Μπακάλης, Γιώργος Ζαμπέτας και Πάνος Τζαβέλλας.

Συνεργάστηκε με γνωστούς καλλιτέχνες όπως: Ρόζα Εσκενάζυ, Στράτος Παγιουμτζής, Στέλιος Καζαντζίδης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Πόλυ Πάνου, Μαίρη Λίντα, Γιώτα Λύδια, Αντώνης Ρεπάνης, Στράτος Διονυσίου, Ρίτα Σακελλαρίου, Σπύρος Ζαγοραίος, Πάνος Γαβαλάς, Γιώργος Νταλάρας, Ελένη Βιτάλη, Γλυκερία, Χαρούλα Αλεξίου, Κωνσταντίνα, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Δήμητρα Γαλάνη, Αντώνης Βαρδής, Στέφανος Κορκολής, Χρήστος Δάντης, Εκεινος και Εκείνος.

Στη δεκαετία του ΄60 ήταν η πιο ακριβοπληρωμένη τραγουδίστρια. Ηχογράφησε περισσότερα από 1.500 τραγούδια, μέχρι και το 1996, οπότε και αποσύρθηκε από τη δισκογραφία και τα νυχτερινά κέντρα.

Έπαιξε σε 19 ταινίες ως ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Παντρεύτηκε δύο φορές ενώ με τον πρώτο της σύζυγο Νίκο Ηλιάδη, απέκτησε δύο παιδιά.

Η Φρανσουάζ Αρντί, η τραγουδίστρια που έγινε γνωστή τη δεκαετία του 1960 με την επιτυχία Tous les garçons et les filles, πέθανε σε ηλικία 80 ετών μετά από μάχη με τον καρκίνο.

Η Γαλλίδα με το εμβληματικό, διαχρονικό στυλ, η τραγουδίστρια που ενέπνευσε πολλούς σχεδιαστές μόδας και ήταν αντικείμενο λατρείας από πολλούς σκηνοθέτες, άφησε την τελευταία της πνοή στο Παρίσι, σκορπίζοντας θλίψη σε όλους όσους αγάπησαν τα τραγούδια της.

Ο γιος της Τομάς Ντουτρόνκ μοιράστηκε μια κοινή φωτογραφία τους, γράφοντας: "Η μαμά έφυγε".

Η τραγουδίστρια, έπασχε από καρκίνο και σε μια συνέντευξή της είχε πει:

"Δεν φοβάμαι να πεθάνω, αλλά φοβάμαι πάρα πολύ να υποφέρω, ειδικά όταν αυτό συμβαίνει ήδη".

Η ζωή της Φρανσουάζ Αρντί

Η Αρντί γεννήθηκε στο κατεχόμενο από τους Ναζί Παρίσι το 1944 και μεγάλωσε με τη μητέρα της.

Σε ηλικία 16 ετών, έλαβε την πρώτη της κιθάρα ως δώρο και άρχισε να γράφει τα δικά της τραγούδια, να τα ερμηνεύει ζωντανά και να κάνει οντισιόν για δισκογραφικές εταιρείες. Το 1961 υπέγραψε συμβόλαιο με την Disques Vogue.

Η Αρντί εμπνευσμένη από το γαλλικό τραγούδι και τις μπαλάντες του αλλά και από τα πιο μοντέρνα στυλ της pop και του rock’n’roll, έγινε βασικό κομμάτι του στυλ yé-yé που κυριάρχησε στη γαλλική μουσική των μέσων του αιώνα. Ονομάστηκε έτσι από την προτίμηση των αγγλόφωνων συγκροτημάτων της εποχής να τραγουδούν το "yeah", και η Αρντί έβαλε το χεράκι της στην επινόησή του: ένα πρώιμο τραγούδι, το La Fille Avec Toi, ξεκινούσε με τις αγγλικές λέξεις: "Oh, oh, yeah, yeah, yeah".

 

 

Η σύνθεσή της "Tous les garçons et les filles" ήταν η μεγάλη της επιτυχία το 1962 και πούλησε περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια αντίτυπα- ήταν στην κορυφή των γαλλικών charts, όπως και τα πρώιμα singles Je Suis D’Accord και Le Temps de L’Amour. Το 1963, η Αρντί εκπροσώπησε το Μονακό στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και κατέλαβε την πέμπτη θέση.

 

 

Η Αρντί υπήρξε αντικείμενο λατρείας για πολλούς άνδρες αστέρες της ποπ της δεκαετίας του ’60, συμπεριλαμβανομένων των Rolling Stones και του David Bowie. Ο Bob Dylan έγραψε ένα ποίημα γι’ αυτήν για τις σημειώσεις του άλμπουμ του 1964 Another Side of Bob Dylan, ξεκινώντας: "Για τη Françoise Hardy, στην άκρη του Σηκουάνα, μια γιγάντια σκιά της Παναγίας των Παρισίων προσπαθεί να πιάσει το πόδι μου …".

 

Σε ηλικία 72 ετών έφυγε από τη ζωή η Λιζέτα Νικολάου, η οποία τις τελευταίες ημέρες νοσηλευόταν διασωληνωμένη στην Εντατική ιδιωτικού θεραπευτηρίου του Πειραιά, μετά από ατύχημα που είχε.

Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή η τραγουδίστρια και φίλη της Ελένη Δήμου με ανάρτησή της στα social media.

«Πόσο κρίμα. Πόσο κρίμα Καλό ταξίδι Λιζετάκι μου, όπως σου έλεγα πάντα», έγραψε και συνόδευσε το μήνυμά της με μία φωτογραφία της εκλιπούσας.

Η ανάρτησή της

Το χτύπημα και το αιμάτωμα στο κεφάλι

Η Λιζέτα Νικολάου είχε πέσει από σκάλα καταστήματος, χτυπώντας στο κεφάλι της πριν από λίγες ημέρες.

Συγκεκριμένα, θέλοντας να επισκεφτεί την τουαλέτα καφετέριας, όπου βρισκόταν, γλίστρησε από τις σκάλες και πέφτοντας χτύπησε σοβαρά στο κεφάλι.

Τότε, ένας υπάλληλος πήρε το κινητό της και κάλεσε τον τελευταίο αριθμό που ήταν καταχωρημένος στις κλήσεις της. Αυτός ανήκει στην Χαρούλα Αλεξίου, συνεπώς ήταν και η πρώτη που ενημερώθηκε για το συμβάν. Με τη σειρά της, ενημέρωσε τον γιο της, ο οποίος βρισκόταν συνεχώς στο πλευρό της.

Στην κλινική, όπου μεταφέρθηκε νοσηλεύτηκε με αιμάτωμα στον εγκέφαλο, που προκλήθηκε από το χτύπημα.

Η κατάστασή της χαρακτηρίστηκε από την πρώτη στιγμή ιδιαίτερα δύσκολη και κρίσιμη.

Ποια ήταν η Λιζέτα Νικολάου

Η Ελισάβετ Κατικαρίδου, ποντιακής καταγωγής, γεννήθηκε 2 Οκτωβρίου 1951 στην Καλαμαριά όπου πρωτοεμφανίστηκε το 1970. Μπήκε στη δισκογραφία το 1973 με δύο 45άρια, «Κι όμως χωρίσαμε / Τα στραβοπατήματα» το ένα, «Νύχτα σε νύχτα / Ταίρι μου αλαργινό» το δεύτερο. Και τα τέσσερα τραγούδια έχουν μουσική του Τάκη Σούκα και στίχους Ηρακλή Παπασιδέρη.

Από το 1973 ως το τέλος του 1976 συνεργάστηκε στο πάλκο και στην δισκογραφία με τον Βασίλη Τσιτσάνη. Αυτός όμως που την έκανε ευρέως γνωστή ήταν ο Γιάννης Μαρκόπουλος που της έδωσε να πει τραγούδια στους δίσκους του Θεσσαλικός Κύκλος / Ανεξάρτητα / Αφιέρωμα, την διετία 1974-1975.

Ο πρώτος μεγάλος δίσκος της είναι το Χαμόγελο της Λιζέτας (1977) όπου τραγούδησε Γιάννη Μαρκόπουλο, Δήμο Μούτση, Βασίλη Τσιτσάνη, Γιάννη Σπανό. Εκανε 10 προσωπικούς δίσκους με τελευταίο το 1999 και τίτλο Είμαι εδώ.

Συνολικά υπάρχουν 156 τραγούδια με την φωνή της.

Συνεργάστηκε με τους Τάκη Σούκα (18 τραγούδια), Γιάννη Μαρκόπουλο (16), Αλέκο Χρυσοβέργη (12), Χρήστο Νικολόπουλο (8 τργ), Βασίλη Τσιτσάνη (6), Θοδωρή Παπαδόπουλο, Στέλιο Φωτιάδη, Αντώνη Βαρδή, Στέλιο Ρόκκο, Δήμο Μούτση, Χρήστο Νικολόπουλο και ακόμη 25 συνθέτες.

Ηχογράφησε ντουέτα με τους Βασίλη Τσιτσάνη, Λευτέρη Πανταζή, Δημήτρη Κοντολάζο, Λάκη Χαλκιά, Παύλο Σιδηρόπουλο, Χαράλαμπο Γαργανουράκη, Γιώργο Μαργαρίτη, Τάσο Μιχελή, Κώστα Μοναχό, Θέμη Αδαμαντίδη, Δημήτρη Πουλικάκο, Βασίλη Πάτσιο, Στέλιο Τζανετή.

Στην προσωπική της ζωή, από το 1978 έως και το 1983, υπήρξε παντρεμένη με τον Γιώργο Λιάνη, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Αλέξανδρο.

Κρατώντας λουλούδια και τραγουδώντας τη μεγάλη επιτυχία της, το «Nothing Compares 2 U", εκατοντάδες Ιρλανδοί συγκεντρώθηκαν σήμερα στα νότια του Δουβλίνου για να αποχαιρετίσουν τη Sinéad O’Connor που άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 56 ετών στα τέλη Ιουλίου, στο σπίτι της στο Λονδίνο.

Έπειτα από τη νεκρώσιμη ακολουθία που τελέστηκε το πρωί σε στενό κύκλο, παρουσία του προέδρου της Ιρλανδίας Μάικλ Χίγκινς και του πρωθυπουργού Λίο Βαράντκαρ, η νεκρώσιμη πομπή κινήθηκε κατά μήκος της προκυμαίας του Μπρέι, του μικρού χωριού στα νότια του Δουβλίνου όπου έζησε η O’Connor επί μια 15ετία.

 

Χιλιάδες άνθρωποι, εμφανώς συγκινημένοι, περπάτησαν δίπλα στη νεκροφόρα, με κάποιους να τη ραίνουν με λουλούδια ενώ άλλοι τραγουδούσαν γνωστές επιτυχίες της. Στην κεφαλή της πομπής, ένα βανάκι ήταν καλυμμένο με σημαίες της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ και από τα μεγάφωνά του ακουγόταν το «Natural Mystic» του Μπομπ Μάρλεϊ.

«Η Sinéad λάτρευε τη ζωή στο Μπρέι», έγραψαν οι οικείοι της σε μια ανακοίνωση που έδωσαν την Κυριακή στη δημοσιότητα. «Με αυτή τη λιτανεία, η οικογένεια θέλει να τιμήσει τους κατοίκους» της περιοχής και να τους δώσει την ευκαιρία να πουν «το τελευταίο αντίο».

 

Η πομπή πέρασε μπροστά από το παλιό σπίτι της τραγουδίστριας, όπου ήταν τοποθετημένα πολλά στεφάνια. «Sinéad, ευχαριστούμε που μας άκουσες και απάντησες. Συγγνώμη που σου ραγίσαμε την καρδιά» έγραφε ένα μήνυμα που είχε αφεθεί στην πόρτα του σπιτιού.

«Το κύμα της θλίψης και οι εκδηλώσεις προς τιμή της ζωής και του έργου της Sinéad O’Connor μαρτυρούν τη βαθιά επιρροή που είχε στον ιρλανδικό λαό», ανέφερε ο πρόεδρος της Ιρλανδίας σε μια ανακοίνωσή του, επισημαίνοντας τη «μοναδική συμβολή» και την «υπέροχη δημιουργικότητά της».

Κατά τη διάρκεια της τελετής, πριν από την πομπή, ο ιμάμης Ούμαρ αλ Κάντρι, ο επικεφαλής του Μουσουλμανικού Συμβουλίου της Ιρλανδίας, είπε μια προσευχή στη μνήμη της Sinéad, η οποία ασπάστηκε το Ισλάμ το 2018 και είχε αλλάξει το όνομά της σε Σουχάντα Σαντακάτ. «Είναι τιμή που βρίσκομαι εδώ με αυτήν την ευκαιρία και ευχαριστώ ειλικρινά την οικογένεια που αγκάλιασε τη μουσουλμανική ταυτότητα» της τραγουδίστριας, έγραψε στην πλατφόρμα Χ.

Η ταφή της Sinéad O’Connor θα γίνει αργότερα, σε στενό οικογενειακό κύκλο.

Θλίψη στην παγκόσμια μουσική σκηνή από την είδηση του θανάτου της διάσημης τραγουδίστριας Sinéad O’Connor, η οποία άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 56 ετών.

Σύμφωνα με τα διεθνή ΜΜΕ, ο θάνατος της Sinead O’ Connor καταγράφηκε χθες Τρίτη (25 Ιουλίου) και έγινε γνωστός σήμερα. Η θρυλική τραγουδίστρια είχε σημειώσει μια πολύχρονη καριέρα στη μουσική, όμως τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε προβλήματα ψυχικής υγείας.

Ο θάνατός της έρχεται 18 μήνες μετά την αυτοκτονία του 17χρονου γιου της, Shane, ο οποίος είχε δραπετεύσει από νοσοκομείο ενώ βρισκόταν υπό επιτήρηση για να μην δώσει τέλος στη ζωή του.

Η καταξιωμένη ερμηνεύτρια από το Δουβλίνο κυκλοφόρησε 10 άλμπουμ, ενώ το τραγούδι της Nothing Compares 2 U ανακηρύχθηκε το 1990 το νούμερο ένα παγκόσμιο single από τα Billboard Music Awards.

Στην Sinead O’Connor απονεμήθηκε το εναρκτήριο βραβείο για το κλασικό ιρλανδικό άλμπουμ στα RTE Choice Music Awards νωρίτερα φέτος. Η τραγουδίστρια χειροκροτήθηκε όρθια καθώς αφιέρωσε το βραβείο, για το I Do Not Want What I Haven’t Got, σε «κάθε μέλος της προσφυγικής κοινότητας της Ιρλανδίας».

Η αυτοκτονία του 17χρονου γιου της

Τον Ιανουάριο του 2022, η Ιρλανδή τραγουδίστρια ανακοίνωσε τον θάνατο του 17χρονου γιου της. Μέσω μηνύματος στα social media, η ίδια ανέφερε: «Ο όμορφος γιος μου, Nevi’im Nesta Ali Shane O’Connor, το ίδιο το φως της ζωής μου, αποφάσισε να τερματίσει τον επίγειο αγώνα του σήμερα και βρίσκεται τώρα με τον Θεό. Είθε να αναπαυθεί εν ειρήνη και να μην ακολουθήσει κανείς το παράδειγμά του. Το μωρό μου. Σ’αγαπώ τόσο πολύ».

Στη συνέχεια, πόσταρε ένα τραγούδι του Μπομπ Μάρλεϊ, το οποίο και αφιέρωσε στον γιο της. «Αυτό είναι για τον Shaney μου. Το φως της ζωής μου. Το λυχνάρι της ψυχής μου. Το μωρό μου με τα γαλανά μάτια. Θα είσαι πάντα το φως μου. Θα είμαστε πάντα μαζί. Κανένα σύνορο δεν μπορεί να μας χωρίσει» έγραψε.

«Δεν βρίσκω κανένα νόημα να τραγουδάω»

Λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, η Sinead O’ Connor ενημέρωσε το κοινό της ότι δεν θα τραγουδήσει ξανά.

«Απλά για να σας ενημερώσω, οι υπαινιγμοί για πιθανές εμφανίσεις μου φέτος ή τον επόμενο χρόνο ή γενικά κάποια στιγμή είναι λανθασμένοι. Δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά κάτι, για το οποίο θα τραγουδήσω».

Ποια ήταν η Sinead O’Connor

H Sinead O’ Connor γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1966 στο Γκλέναγκερι του Δουβλίνου.

Οι γονείς της, Σον Ο’ Κόνορ και Μαρί Ο’ Κόνορ χώρισαν όταν η ίδια ήταν 8 ετών. Αυτή και τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια της μεγάλωσαν με τη μητέρα τους η οποία, σύμφωνα με μαρτυρίες της Sinead, τους κακοποιούσε σωματικά.

Το τραγούδι της «Fire on Babylon» αναφέρεται στις επιπτώσεις της δικής της κακοποίησης, αλλά και όλων των κακοποιημένων παιδιών. Ωστόσο, η Sinead αποφάσισε το 1979 να ζήσει με τον πατέρα της και τη νέα του σύζυγο.

Λόγω απουσίας από σχολείο με κοπάνες και ληστείες, μεταφέρθηκε στο κέντρο συμμόρφωσης Grianan Training Centre. Εκεί αφοσιώθηκε στην ανάπτυξη της γραφής και στη μουσική. Το 1983, ο πατέρας της την έστειλε στο Newtown School όπου με την ενθάρρυνση από τον καθηγητή της, για την εκμάθηση της ιρλανδικής γλώσσας, ηχογράφησε μία επίδειξη με δύο δικά της τραγούδια.

Στα μέσα του 1984 γνώρισε τον Κόλουμπ Φάρελι και μαζί δημιούργησαν ένα συγκρότημα, το «Ton Ton Macoute», με τη Sinead τραγουδίστρια. Εκείνη εγκατέλειψε το σχολείο και ακολούθησε το συγκρότημα στο Δουβλίνο.

Το 1985 η μητέρα της σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και λίγο αργότερα εγκατέλειψε το συγκρότημα. Η μουσική της καριέρα ξεκίνησε όταν το ιρλανδικό συγκρότημα In Tua Nua ανακάλυψε τη φωνή της. Η φήμη της ανήλθε προς το τέλος της δεκαετίας του 1980 με το πρώτο της άλμπουμ, «The Lion and the Cobra».

Το 1990 έκανε παγκόσμια επιτυχία με το «Nothing Compares 2 U» του Prince. Ωστόσο, το τραγούδι της αντιμετώπισε κατά καιρούς πολλές διαφωνίες ύστερα από δηλώσεις και χειρονομίες τις ίδιας, όπως η χειροτονία της ως ιερέας παρόλο που ήταν γυναίκα με Ρωμαιοκαθολικό υπόβαθρο.

Sinead O’ Connor: Ο Πρινς έπαιρνε ναρκωτικά και μου επιτέθηκε

Η Sinead O’ Connor, που είχε ασπαστεί το Ισλάμ ισχυρίστηκε σε συνέντευξή της στην εκπομπή «Good Morning Britain» ότι ο Πρινς προσπάθησε να τη δείρει. Η τραγουδίστρια εμφανίστηκε με χιτζάμπ και αφού τραγούδησε το εμβληματικό κομμάτι «Nothing Compares to You», αποκάλυψε ότι ο συνθέτης του πήγε να τη δείρει.

Ο παρουσιαστής της εκπομπής, Πιρς Μόργκαν, τη ρώτησε αν είχε συναντήσει ποτέ από κοντά τον Πρινς, μετά τη φήμη που κέρδισε ερμηνεύοντας το τραγούδι του. «Συναντηθήκαμε μια φορά και η αλήθεια είναι ότι δεν πήγε και τόσο καλά. Ήταν μια τρομακτική εμπειρία. Με κάλεσε στο σπίτι του ένα βράδυ κι εγώ βλακωδώς πήγα μόνη μου. Με φώναξε γιατί δεν ένιωθε άνετα με το γεγονός ότι δεν ήμουν προστατευόμενή του. Απαίτησε να μην βρίζω στις συνεντεύξεις μου λέγοντας πως κάτι τέτοιο κάνει συνέχεια ο ιρλανδικός λαός» ισχυρίστηκε, μεταξύ άλλων, η Sinead O’ Connor.

«Τον αγνόησα λέγοντάς του να πάει να γ@μηθεί και τότε εκείνος πήρε ένα μαξιλάρι και κάτι βαρύ. Βγήκα από το σπίτι τρέχοντας και κρύφτηκα πίσω από ένα δέντρο. Άρχισε να με κυνηγάει, εγώ τον έφτυσα και εκείνος προσπάθησε να με γρονθοκοπήσει. Αναγκάστηκα να χτυπήσω το κουδούνι σε ένα άλλο σπίτι για να κρυφτώ. Έπαιρνε ναρκωτικά…» συνέχισε περιγράφοντας το συμβάν.

Η Sinead O’ Connor τον κατηγόρησε ότι υπήρξε βίαιος και με άλλες γυναίκες. Αναφορικά με την απόφασή της ν’ ασπαστεί το Ισλάμ και ν’ αλλάξει το όνομά της σε Σουχάντα Νταβίτ είπε: «Ήμουν μουσουλμάνα όλη μου τη ζωή, αλλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει», είπε, προσθέτοντας ότι αντιμετώπισε προκαταλήψεις από τότε που δημοσιοποίησε την πίστη της.

Ο Πρινς πέθανε από υπερβολική δόση τον Απρίλιο του 2016.

Πέθανε την Τετάρτη (5/7) σε ηλικία 95 ετών, η Παναγιώτα Γιαννέλου, γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Γιώτα Γιάννα.

Η Γιώτα Γιάννα ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια και δεξιοτέχνης της φυσαρμόνικας, η οποία τραγούδησε με τις μεγαλύτερες φωνές της ελληνικής δισκογραφίας.

Γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα, στους Αμπελόκηπους, όπου και έμενε μέχρι σήμερα. Αγαπούσε την γειτονιά της, γιατί της θύμιζε άλλες περιοχές, σαν την παλιά Κοκκινιά και την Αμφιάλη. Γειτονιές που έχουν αυλές και που η μία γειτόνισσα μιλάει ακόμα με την άλλη!

Γιώτα Γιάννα: Η Ελληνίδα Τζάνις Τζόπλιν

Είχε τραγουδήσει σε κέντρα της Αθήνας ερμηνεύοντας κομμάτια που έγιναν γνωστά από άλλους μεγάλους Έλληνες τραγουδιστές, όπως η Μαρινέλλα, ο Πουλόπουλος, ο Νταλάρας, η Δούκισσα, ο Βοσκόπουλος. Έχει συνεργαστεί με μεγάλους καλλιτέχνες όπως με τους Σοφία Βέμπο, Βασίλη Τσιτσάνη, Απόστολο Καλδάρα, Ρίτα Σακελλαρίου, Άννα Βίσση, Καίτη Γκρέϋ, Γιώτα Λύδια, Μπέμπα Μπλανς και πολλούς άλλους.

Την έχουν χαρακτηρίσει «η Ελληνίδα Τζάνις Τζόπλιν», «η Πασιονάρια της Λαϊκής Πίστας» (κατά τον Μάνο Χατζιδάκι και όχι της «Εθνικής Οδού» όπως λανθασμένα έχει γραφτεί), ερμηνεύτρια που «αρπάζει το τραγούδι απʼ τα μαλλιά και το κάνει ολοδικό της» (σύμφωνα με τη Λένα Πλάτωνος).

Ξεκίνησε παίζοντας φυσαρμόνικα δίπλα στη Σοφία Βέμπο, συνοδεύοντάς την στο περίφημο τραγούδι "Ο άνθρωπός μου" στο θέατρο Κυβέλης.

Είχε πλούσια δισκογραφία, καθώς είχε ηχογραφήσει πολλούς δίσκους 45 στροφών στα χρόνια του '60, αλλά έγινε πολύ γνωστή, κυρίως στο αθηναϊκό κοινό, και από τις εμφανίσεις της σε νυχτερινά κέντρα της Πλάκας και της Εθνικής οδού.

Η Γιώτα Γιάννα παίζοντας φυσαρμόνικα δημιούργησε ένα δικό της στιλ μουσικής, το οποίο ήταν πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα τη δεκαετία του '60 με '70. Μέχρι σήμερα ήταν μοναδική στο είδος της.

Ο ποιητής Γιώργος Χρονάς την αναφέρει ως μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού χώρου. Μάλιστα την έκανε μία από τις εφτά ηρωίδες του στο βιβλίο «Το μονόπρακτο της Σεβάς Χανούμ», δίνοντας στο δικό της κεφάλαιο τον τίτλο «Το βελούδινο υπόγειο της Γιώτας Γιάννα».

Ο δίσκος της «Τα μάτια της Γιώτας Γιάννα» κυκλοφόρησε το 2013.

Από το 2017, ξεκίνησε τις εμφανίσεις στην μπουάτ Απανεμιά, σε εβδομαδιαία βάση. Το 2019 συνεργάστηκε με την Άννα Βίσση σε ένα τραγούδι, καθώς και στην καλοκαιρινή περιοδεία της τραγουδίστριας. Το 2020, συνέχισε τις εμφανίσεις της στην Απανεμιά.

5 φορές που η Γιώτα Γιάννα μας συγκίνησε

"Αν είναι η αγάπη έγκλημα"

 

 

Ντουέτο με Άννα Βίσση - "Όσοι Αγαπάνε Δεν Πεθαίνουνε"

Όταν έπαιξε φυσαρμόνικα για να αποχαιρετήσει την Αρλέτα

"Ο Άμλετ της σελήνης" (Στην υγειά μας)

Με Πάολα - Ποτ πουρί (Στην υγειά μας)