Λόγω της θερμής υποδοχής του κοινού, η χοροθεατρική εικαστική περφόρμανς «Το Αποτύπωμα» σε σύλληψη-σκηνοθεσία της Φένιας Αποστόλου στο Calderone ArtSpace παρατείνεται ξανά έως τις 7 Μαρτίου 2026.
Λίγα λόγια για την περφόρμανς
Η περφόρμανς συνομιλεί με τη διαστρέβλωση της γυναικείας ταυτότητας μέσα στον χρόνο, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί από την πατριαρχία Σώματα που αιχμαλωτίστηκαν σε ρόλους, μορφές που αλλοιώθηκαν από βλέμματα και αφηγήσεις, φωνές που σίγησαν για να χωρέσουν σε προκαθορισμένα σχήματα· όλα επανέρχονται εδώ ως ζωντανά ίχνη που μεταμορφώνονται σε νέα χειρονομία.
Στην καρδιά του σκοτεινού αυτού παραμυθιού βρίσκεται η Γαβριέλλα Ανυφαντάκη, η οποία με το σώμα και την κίνησή της γίνεται καμβάς, εργαλείο και φωνή. Η ερμηνεία της ενσαρκώνει με ποιητική δύναμη τις παραμορφώσεις της γυναικείας εικόνας, αλλά και τη δυνατότητα της αναγέννησής της, αποκαλύπτοντας την αναζήτηση μιας αυθεντικής γυναικείας φωνής.
Η Φένια Αποστόλου συνθέτει έναν εικαστικό μικρόκοσμο όπου η κίνηση, το φως, η μουσική, το video art και η σιωπή συνδιαλέγονται. Η εμπειρία δεν περιορίζεται στο βλέμμα, αλλά αγγίζει όλες τις αισθήσεις, δημιουργώντας έναν χώρο συμμετοχής και στοχασμού - μια βιωματική εγκατάσταση που μετατρέπει το θέατρο σε ζωντανό εργαστήριο εικόνων και σωμάτων.
Ταυτότητα της περφόρμανς
Σύλληψη/Σκηνοθεσία Φένια Αποστόλου
Ερμηνεία/Κίνηση: Γαβριέλλα Ανυφαντάκη
Δραματουργία: Μάριον Καπετανοπούλου
Μουσική – Ηχητικό τοπίο: Κωνσταντίνος Ανυφαντάκης
Σκηνικό – Κοστούμι – Props: Ευδοκία Βεροπούλου
Video art: Νάγια Σιούλη
Φωτισμοί: Τάσος Σκλαβούνος
Βοηθός σκηνοθέτριας: Μάριον Καπετανοπούλου
Κατασκευή σκηνικού – Ειδικές κατασκευές: Αλέξανδρος Λόγγος
Φωτογράφιση παράστασης & εικαστικής εγκατάστασης στο φουαγιέ: Μαρία Χατζηαθανασιάδου
Κάθε Δευτέρα στις 21.15 στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός
Η νεαρή οικιακη βοηθός φέρνει στον κόσμο, παράνομα το παιδί του μεγάλου συνθέτη, στα χρόνια της Χούντας...
Η ιστορία της διχάζει, όχι μόνο τις οικογένειες τους, μα και σχεδόν ολόκληρη την χώρα. Ο έρωτας, η αδικία, η απόκρυψη της αλήθειες, το ίδρυμα που δόθηκε ο γιος της, η υιοθεσία, η θλίψη, η απαξίωση, ο αγώνας,η αποκάλυψη, η σχέση πατέρα-γιου, η δικαίωση. Όλα καταγεγραμμένα στη συνέντευξή της, σε γνωστό δημοσιογράφο της εποχής. Όλα σε μια κασέτα, που ξετυλίγει την ιστορία, με σημαντικές λεπτομέρειες. Η αυθεντική κασέτα, για πολλά χρόνια υπήρξε, επιμελώς εξαφανισμένη... Από φόβο ή για την αποφυγή σκανδάλου...
Αυτη την κρυφή κασέτα «θα ακούσει και θα δει» το κοινό. Μια αλήθεια που έπρεπε να ακουστεί, με μάρτυρες τους θεατές.
Βασισμένη στο βιβλίο (Α)ΓΝΩΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ της Γωγώς Φάκου-Θεοδωράκη, η παράσταση, ξετυλίγει την ιστορία, από άλλη πλευρά.
Την συνέντευξη της ηρωίδας, που ενσαρκώνει και σκηνοθετεί η συγγραφέας του βιβλίου, «διακόπτει» συχνά ο Νίκος Θεοδωράκης, που τραγουδά ζωντανά στην παράσταση.
Στο ρόλο του δημοσιογράφους ο ανερχόμενος ηθοποιός Ιωάννης Τσίλης.
Συντελεστές
Κείμενο - σκηνοθεσία: Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη
Πρωταγωνιστούν: Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη, Ιωάννης Τσίλης
Είσαι έτοιμος να αναμετρηθείς ξανά με τον ρόλο του δικαστή;
Το βραβευμένο έργο του Andrew Keatley, Αλιγάτορες (Alligators) σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιάννη Λασπιά, μετά την πολύ επιτυχημένη πορεία του στο θέατρο Γκλόρια την άνοιξη του 2024, επέστρεψε πιο επίκαιρο από ποτέ, για περιορισμενο αριθμό παραστάσεων, στη νέα θεατρική σκηνή της Αθήνας Auditorium στην οδό Σίνα 2-4 (πλησίον μετρό Πανεπιστημίου). Λόγω επιτυχίας, η παράσταση παίρνει παράταση (Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00).
Ο Γεράσιμος Γεννατάς και η Φαίη Ξυλά στους πρωταγωνιστικούς ρόλους μαζί με τις Αναστασία Τσιλιμπίου, Αθηνά Χατζηαθανασίου και Παναγιώτα Χαϊδεμένου έρχονται να δώσουν απαντήσεις αλλά και να θέσουν νέα ερωτήματα στο δυνατό ψυχολογικό δράμα του Keatley.
Αρκεί μια καταγγελία για να ανατρέψει μια ολόκληρη ζωή;
Πόσο εύκολα μπορεί να «κατασκευαστεί» μια πληροφορία; Πού αρχίζει και πού τελειώνει η αλήθεια;
Πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η πόλωση και η καταδίκη από την κοινή γνώμη, πριν ληφθεί υπόψη το τεκμήριο της αθωότητας;
Ποιοι είναι τελικά τα θύματα και ποιοι οι θύτες;
Ποιοι είναι οι «Αλιγάτορες» αυτής της κοινωνίας;
Κρατήσεις: more.com & 2110088064 (Καθώς και στο ταμείο του θεάτρου Γκλόρια, Ιπποκράτους 7, από 11.00 έως 17.00 )
ΥΠΟΘΕΣΗ
Ο καθηγητής Ντάνιελ Τέρνερ (Γεράσιμος Γεννατάς) φαίνεται να τα έχει όλα∙ μια δουλειά που υπηρετεί με αγάπη και αφοσίωση και μια υπέροχη σύζυγο (Φαίη Ξυλά) που τον αγαπά και τον στηρίζει. Όλα ανατρέπονται όταν μια πρώην μαθήτριά του τον καταγγέλλει για σεξουαλική κακοποίηση. Ο σπόρος της αμφιβολίας φυτεύεται σε αυτόν τον, φαινομενικά, οικογενειακό παράδεισο.
Μέσα σε λίγες ώρες, η ζωή του αλλάζει, καθώς ο ίδιος, παρότι αρνείται την καταγγελία, βρίσκεται ξαφνικά στη δίνη της προβολής των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Απομακρύνεται από τη δουλειά του, παλιοί του φίλοι και συνεργάτες τού γυρνούν την πλάτη, μυστικά και ψέματα βγαίνουν στην επιφάνεια και οι υποψίες εναντίον του αρχίζουν να γίνονται βεβαιότητες. Την υπόθεση αναλαμβάνει η δικηγόρος Ρέιτσελ (Αθηνά Χατζηαθανασίου), η οποία καλείται ν’ ανακαλύψει την αλήθεια. Είναι οι φήμες πιο ισχυρές από τα αποδεικτικά στοιχεία;
Όλα αυτά φαντάζουν σαν ένα σκοτεινό παραμύθι στα μάτια της 9χρονης κόρης του Άλις, όταν η ζούγκλα της ανθρώπινης φύσης μεταφέρεται μέσα στο σπίτι τους. Οι «Αλιγάτορες» βρίσκονται παντού και είναι έτοιμοι σαν αγέλη να κατασπαράξουν εκείνη και τους γονείς της.
12 χρόνια μετά, η Άλις (Αναστασία Τσιλιμπίου) προσπαθεί ν’ αντιμετωπίσει και να ανασυνθέσει τις μνήμες της παιδικής της ηλικίας. Ποιος πραγματικά είναι ο πατέρας της;
Οι θεατές καλούνται να καταδικάσουν ή να αθωώσουν τον Ντάνιελ, την ώρα που η κοινή γνώμη παραληρεί εναντίον του και ο ίδιος υπερασπίζεται με μανία την αθωότητα του.
Σκηνοθετικό σημείωμα Γιάννη Λασπιά
«Στον κόσμο των “Αλιγατόρων” το πιο ευάλωτο πλάσμα είναι το παιδί. Η αθωότητά του απειλείται όταν η ζούγκλα των ενηλίκων εισβάλλει στο σπίτι του, μετατρέποντας τα παραμύθια σε εφιάλτες και τη μνήμη σε πεδίο μάχης. Η προστασία των παιδιών από τη βία, την κακοποίηση και τη διαστρέβλωση της αθωότητάς τους είναι μια αδιαπραγμάτευτη αξία.
Οι Αλιγάτορες του Andrew Keatley δεν είναι μόνο πλάσματα της φαντασίας∙ είναι οι φόβοι μας, οι προκαταλήψεις μας, η ίδια η κοινωνία που άλλοτε προστατεύει και άλλοτε κατασπαράσσει. Η εποχή του #MeToo μας έφερε αντιμέτωπους με αλήθειες που σιωπούσαν επί δεκαετίες, με φωνές που έπρεπε να ακουστούν. Την ίδια στιγμή, μας θύμισε πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στη διεκδίκηση της δικαιοσύνης και στην καταδίκη χωρίς αποδείξεις.
Στη σκηνή, οι ήρωες βρίσκονται στη δίνη αυτού του διλήμματος: ένας άνθρωπος κατηγορείται, μια οικογένεια διαλύεται, ένα παιδί παλεύει να κατανοήσει τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Κι εμείς, ως θεατές, γινόμαστε οι δικαστές∙ καλούμαστε να αποφασίσουμε αν θα πιστέψουμε, αν θα αμφισβητήσουμε, αν θα συγχωρήσουμε. Η ανθρώπινη φύση μπορεί να είναι το πιο επικίνδυνο ζώο∙ ικανή να προστατεύει ή να πληγώνει, να καταστρέφει ή να λυτρώνει.
Οι “Αλιγάτορες” δεν είναι μόνο μια ιστορία καταγγελίας. Είναι ένα καθρέφτισμα της κοινωνίας μας, που οφείλει να προστατεύει τα πιο αδύναμα μέλη της, να δίνει χώρο στη φωνή των θυμάτων, αλλά και να διαφυλάσσει το θεμελιώδες δικαίωμα στο τεκμήριο της αθωότητας. Σε αυτή την εύθραυστη ισορροπία κρίνεται η ανθρωπιά μας».
Έγραψαν για την παράσταση:
Οι ρυθμοί της παράστασης είναι καταιγιστικοί, η ηρεμία της πρότερης κατάστασης διαρρηγνύεται με σφοδρότητα και η εναλλαγή σκηνών παίζει με κινηματογραφικούς υπαινιγμούς και αιχμηρές ανατροπές. Λία Τσεκούρα, critics-point.gr
«ΑΛΙΓΑΤΟΡΕΣ», ένα έργο σύγχρονο, επίκαιρο και άκρως τρομακτικό που απηχεί στο πνεύμα της εποχής. Και μία παράσταση καλοστημένη, η οποία σκιαγραφεί τις σκοτεινές πτυχές του ανθρώπινου είδους και ακροβατεί μεταξύ αλήθειας και ψεύδους. Πόσο καλά γνωρίζουμε τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους; Ντίνα Καρρά/onlytheater.gr
Αν κάτι πρέπει πραγματικά να αποκαλύψω, είναι πως οι «Αλιγάτορες» θα ρίξουν ένα ισχυρό χαστούκι στο μάγουλό σου, θα σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις κάνει και εσύ βαρύτατα λάθη και θα σε υποβάλουν σε μία παραγωγική διαδικασία επαναπροσδιορισμού αρκετών πραγμάτων που ίσως και να θεωρούσες δεδομένα. Σίγουρα, πάντως, θα σε καταστήσουν σοφότερο και πιο εκπαιδευμένο, σε μία προσπάθεια να σε απομακρύνουν από την αρένα της ανθρωποφαγίας και του δικαστηρίου επί πληκτρολόγιω. / Μάριος Μάντζος, streetradio.gr
Μια παράσταση γροθιά στο στομάχι βασισμένη στο εξαιρετικό κείμενο του Andrew Keatley, την εύστοχη σκηνοθεσία του Γιάννη Λασπιά, τα κατάλληλα ηχοτοπία που δημιουργεί ζωντανά επί σκηνής η Ειρήνη Τηνιακού και μ’ έναν διαλεχτό θίασο με κορυφαίο τον Γεράσιμο Γεννατά. / Ράνια Ααρών, all4fun.gr
Πρόκειται για ένα άρτιο, απόλυτα ρεαλιστικό και δύσκολο στην απόδοση θέαμα με εξαιρετικές ερμηνείες από όλους τους συντελεστές που αξίζει να δείτε / Μαρκέλλα Δελλή, mikrofwno.gr
Μια προσεγμένη παράσταση, η οποία επικεντρώνεται σε κρίσιμα κοινωνικά προβλήματα, τα οποία αφορούν το ευρύ φάσμα καταγγελιών και της ‘εγλκηματικής’ παντοδυναμίας του διαδικτύου, φανερώνοντας τις ανεξέλεγκτες συνέπειες, τις οποίες μπορεί να επιφέρουν σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο, καταφέρνοντας μια γερή γροθιά στο στομάχι του θεατή και αφήνοντας μια στυφή επίγευση στο στόμα. / Σμαρώ Κώτσια, artandpress.gr
Καμιά προχειρότητα, καμιά βιασύνη, καμιά στιγμή αφημένη στην τύχη της. Οι φωτισμοί, τα σκηνικά αντικείμενα [...] ο τρόπος που μας παρουσιάζει την έφοδο της αστυνομίας στην οικία για την προσωρινή κατάσχεση αντικειμένων, ο τρόπος ακόμη που θέτει ερωτήσεις η κοινωνική λειτουργός στο [...], η στιγμή που το ζευγάρι ανακαλύπτει ότι έχει δημιουργηθεί συκοφαντική σελίδα στο Facebook αλλά πολύ περισσότερο η τελευταία σκηνή οπότε οι δύο σύζυγοι είναι εξουθενωμένοι από την περιπέτεια του Ντάνιελ, όλα αυτά τα στοιχεία αιτιολογούν πλήρως την άποψή μου ότι οι σύγχρονοι Έλληνες σκηνοθέτες πάνε από το καλό στο καλύτερο! / Μαρίνα Αποστόλου, theatrikesapopseis.gr
Συντελεστές:
Κείμενο: Andrew Keatley
Σκηνοθεσία/Μετάφραση: Γιάννης Λασπιάς
Μουσική σύνθεση: Incirrina
Επιμέλεια κίνησης: Άλκηστις Πολυχρόνη
Σκηνικά: Αρετή Μουστάκα
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Παναγιώτα Χαϊδεμένου
Βοηθός ενδυματολόγου: Ειρήνη Γεωργακίλα
Βοηθός Σκηνογράφου: Ηθικεύρυς Καφαλούκου
Αφίσα / Φωτογραφίες παράστασης: Γιώργος Κασαπίδης
Φωτογραφίες πρόβας : Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Trailer: Νικήτας Χάσκας
Επικοινωνία: CALD/Le Canard qui Parle/
Παραγωγή: Square Theatre Company & Καλλιτεχνική ΕταιρίαCALD
-Κρατήσεις: more.com, τηλ. 2110088064, email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. και στο ταμείο του θεάτρου Γκλόρια
-Για θέματα επικοινωνίας , δημοσίων σχέσεων, συλλόγους και ομαδικές κρατήσεις σε ειδικές τιμές: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. & Instagram: auditorium.theatre
Στο θέατρο ΕΝ-Α παρατείνονται έως το Σάββατο 28 Μαρτίου, λόγω επιτυχίας, οι παραστάσεις του έργου «Κόκκινος Ιπποπόταμος» του Γιάννη Παπάζογλου, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Ελπίδας Αμίτση.
Μια καθηγήτρια Ιστορίας. Το αστείο όνομα ενός μπαρ. Ο πιανίστας. Με το τσιγάρο να κρέμεται στα χείλη. Σαν φιγούρα από νουάρ. Η μελαγχολική τζαζίστικη μελωδία. Η μοιραία συνάντηση. Το πάθος. Εκρήξεις βομβών σε τράπεζες. Η εξαφάνισή του. Οι αρχές τον θεωρούν αρχηγό της οργάνωσης. Αλήθεια ή σκευωρία; Τον επικηρύσσουν. Εισβάλλουν στο διαμέρισμά της. Τη συλλαμβάνουν. Προσωρινή κράτηση. Ανάκριση. Αρνείται να τον αποκηρύξει. Η ερωτική σχέση ενοχοποιείται.
Ο έρωτας στην εποχή της βαρβαρότητας. Η σύνθλιψη του ατόμου απ' τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Η απόπειρα άλωσης της μνήμης από τους κρατούντες. Ένας ερωτικός μονόλογος χτισμένος με τα υλικά του θρίλερ και της τζαζ.
Σημείωμα σκηνοθέτη
Η γυναίκα, η αγάπη, ο έρωτας, η φωτιά, η προσφορά, η θυσία.
Έσκυψε βαθιά μέσα της, εξουδετέρωσε τους ηθικούς πόνους και απόκτησε την δύναμη προχωρώντας στον Γολγοθά και τη σταύρωση.
Ήταν ελεύθερη γιατί δεν φοβήθηκε τον θάνατο.
Όταν η ανθρωπότητα βγάλει το πέπλο που καλύπτει το πρόσωπο της γυναίκας και το σκοτάδι που καλύπτει τα μάτια και τη καρδιά τουάντρα, το φως θα έρθει και τότε η ανθρωπότητα θα αναγεννηθεί.
Το κείμενο ζωντανεύει και σκηνοθετεί η Ελπίδα Αμίτση.
Ακούγονται οι ηθοποιοί: Θωμάς Μαυρογόνατος, Αγγελική Τσαπάρα και Κορίνα Τσελέντη.
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ξεκίνησε τις σπουδές της σε μικρή ηλικία μαθαίνοντας πιάνο. Απεφοίτησε από το Ελληνικό Ωδείο, από την τάξη μονωδίας της Γ. Ντι Τάσσο με βαθμό διπλώματος «Άριστα Παμψηφεί». Παρακολούθησε σεμινάρια με την Κ. Λούντβιχ και συνέχισε την σπουδή της με τον Τζ. Μοδινό. Είναι κάτοχος των πτυχίων αρμονίας, αντίστιξης και φούγκας. Έχει συμμετάσχει ως σολίστ στην Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Ηρώδειο, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς κ.λπ. και έχει διοργανώσει ατομικές συναυλίες στον Παρνασσό, το Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας, την Αίθουσα Γκαίτε, την Ελληνοαμερικάνικη Ένωση καθώς επίσης σε φεστιβάλ και διάφορους συναυλιακούς χώρους Δ. Στα Θέατρα Διθύραμβος, Ιλίσια και Φούρνος διοργάνωσε σειρά συναυλιών που αφορούσαν την σύγχρονη Ελληνική μουσική καθώς και παραστάσεις με νέγρικα τραγούδια, μιούζικαλ και τραγούδια της Κάτω Ιταλίας. Το ρεπερτόριο της περιλαμβάνει έργα όλων των εποχών (άριες, λίντερ κ.α.). Ερμηνεύτρια ως επί το πλείστον έργων του 20ου αιώνα έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στους Έλληνες συνθέτες παρουσιάζοντας και έργα σε πρώτες εκτελέσεις. Συνεργάσθηκε με την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών και το Κ.Ε.ΣΥ .Δημιούργησε τις παραγωγές: “Τας χορδάς ας αλλάξωμεν”, “ Ήχος Ελληνικός”, “Έλληνες μουσουργοί”, “Ημέρες σύγχρονης Ελληνικής μουσικής”, “Με μουσικές εξαίσιες και με 5 αισθήσεις για οδηγό”, “Φωνή Ελπίδας”, “Το κρύσταλλο της σιωπής η μουσική ραγίζει”, “Εν αναμονή”, “Αφηγήσεις σε χρώμα μαύρο” , “Ζωογόνον ύδωρ”, “Ένας άγγελος διαβάτης”, “Φύσηξε ο Ζέφυρος τραγούδια ”, “2 woman's songs”, “Ήχοι Εικόνων”. “Ελλήνων έργα” όπου ερμήνευσε σύγχρονους Έλληνες και ξένους συνθέτες της λόγιας μουσικής και έργα σε πρώτη εκτέλεση. “Φωτίζοντας τη μουσική” με τον συνθέτη και πιανίστα Μ. Αρχοντίδη ερμηνεύει έργα από το παγκόσμιο ρεπερτόριο του κινηματογράφου και του θεάτρου. Έχει παρουσιάσει επίσης το θεατρικό έργο “Ο Σιμιγδαλένιος” του Α. Αδαμόπουλου σε σκηνοθεσία του ιδίου, στο οποίο και ερμηνεύει 22 ρόλους η ίδια και έχει πρωταγωνιστήσει στο θεατρικό έργο του Λ. Μπίκα “Ο Θαλής και η Θάλεια πάνε θέατρο” σε σκηνοθεσία Α. Μπασσά. Έχει ασχοληθεί με την παραγωγή και παρουσίαση ραδιοφωνικών εκπομπών με θέμα την κλασσική μουσική και έχει διδάξει ορθοφωνία και τραγούδι σε σεμινάρια επαγγελματικής κατάρτισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δημιούργησε και παρουσίασε κύκλο σεμιναρίων και παραστάσεων με θέμα “Σώμα-Φωνή-Στοχασμός-Έκφραση-Ερμηνεία’’, “Ανάπτυξης των ψυχονοητικών ικανοτήτων με στόχο την αυτογνωσία και την επιτυχή επικοινωνία”, “Σχέσεις …σχέσις”, “Αναγνώριση και χειρισμός της ανθρώπινης φωνής με μέσον την ψυχονοητική και σωματική κατάσταση”, “Εκφραστική ικανότητα, ακεραιότητα-πρόθεση& δύναμη”, “Μελόδραμα”, “Αναπνοές και ζωτική ενέργεια”, “Θέατρο μέσα στη Μουσική και Μουσική μέσα στο Θέατρο”, στα πλαίσια των οποίων παρουσίασε τις παραστάσεις: “Πέρσες”, “Λυσιστράτη”, “Του Μαυριανού και της αδελφής του”, “Παρωδίες”, “Ερωτικός”, “Νυν και αεί”, “Ένα λεύτερο ζευγάρι”, “Γελώντας άγρια”. Διδάσκει τραγούδι στο Ωδείο ΕΝΤΕΧΝΟΝ.
Δημιούργησε την θεατρική Ομάδα ΕΝ-Α. Σκηνοθέτησε τα έργα: «HomoNormalis το πρότυπο της “ομαλότητας”» σε κείμενο της ιδίαςεμπνευσμένο από το “Άκου Ανθρωπάκο’’ του Β. Ράιχ, “Ο μικρός αδελφός” της Μαριέλλης Σφακιανάκη-Μανωλίδου, “Ο Σιμιγδαλένιος” του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου, “ΠΕΕΡ ΓΚΥΝΤ IBSEN+GRIEG” του Ερρίκου Ίψεν, "Κάποτε ένας πυροβολισμός" του Γιάννη Παπάζογλου, “Η στρίγγλα έγινε αρνάκι;” του Κώστα Παπαπέτρου, “Ταξίδι στην έρημο… προς Βορ(ρ)ά ” του Γιάννη Παπάζογλου, ‘’Ο κύκλος που δεν κλείνει’’ του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου. Σκηνοθέτησε τις ταινίες μεγάλου μήκους “ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ” σε σενάριο Μαρίας Μπριλή-Καλουτά, “ Το σεντούκι του παππού μου ” σε σενάριο Αλέξανδρου Αδαμόπουλου, “Ταξίδι στην έρημο” και ‘’Κάποτε ένας πυροβολισμός’’ σε σενάρια Γιάννη Παπάζογλου. Δημιούργησε το Θέατρο ΕΝ-Α.
Γιάννης Παπάζογλου
Βιογραφικό
Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας.
Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.
Νέες παραστάσεις: 31 Ιανουαρίου – 15 Φεβρουαρίου 2026
στοMETROPOLITAN: TheUrbanTheater
Μετά τα αλλεπάλληλα sold out, από την πρεμιέρα της παράστασης στις 12 Δεκεμβρίου μέχρι σήμερα, το Δείπνο Ηλιθίων του FrancisVeber, σε μετάφραση Νικολέτας Κοτσαηλίδου και σκηνοθεσία Πασχάλη Αραμπατζή, παίρνει δεύτερη παράτασηέως τις 15 Φεβρουαρίου στο Metropolitan: TheUrbanTheater!
Ένας θίασος νέων, ταλαντούχων ηθοποιών προσκαλεί το κοινό της Θεσσαλονίκης σε ένα ευφυές «δείπνο» και «σερβίρει» μια καλοκουρδισμένη παράσταση με αυθεντικό χιούμορ, που διεισδύει στην καρδιά και σχολιάζει με λεπτότητα τις εύκολες «ταμπέλες» που κατηγοριοποιούν τους ανθρώπους σε «έξυπνους» και «ηλίθιους».
Παρίσι. Ένα τραπέζι στρώνεται. Τα ποτήρια γυαλίζουν. Τα μαχαιροπήρουνα λάμπουν. Οι οικοδεσπότες, ο μεγαλοεκδότης Πιερ Μπροσάν και οι «έξυπνοι» φίλοι του, ανυπομονούν να ξεκινήσει το παράξενο παιχνίδι τους: κάθε Τρίτη, προσκαλούν σε «δείπνο» έναν ανυποψίαστο «ηλίθιο» για να διασκεδάσουν εις βάρος του, επιβεβαιώνοντας την αίσθηση ανωτερότητας που τους τρέφει. Όποιος βρει τον πιο αστείο «ηλίθιο», κερδίζει. Αυτή τη φορά, όμως, τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν όπως τα σχεδίασαν. Ο Πιερ διαλέγει τον Φρανσουά Πινιόν, έναν καλοκάγαθο δημόσιο υπάλληλο που, χωρίς να το θέλει, μετατρέπεται σε πραγματικό «μπουρλότο»! Μέσα σε λίγες ώρες, κάνει τη ζωή του Πιερ «στάχτη και μπούλμπερη», με τρόπο χαοτικό και απροσδόκητα αποκαλυπτικό.
Έχοντας σημειώσει τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσμο, το «Δείπνο Ηλιθίων» είναι μια από τις πιο ευρηματικές κωμωδίες καταστάσεων, με καταιγιστικό ρυθμό, συνεχείς ανατροπές, ξεκαρδιστικές παρεξηγήσεις και διαλόγους-φωτιά, που υπόσχεται γέλιο μέχρι δακρύων. Παράλληλα, αποτελεί και ένα διακριτικό σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά και την κοινωνική αυταπάτη: Γιατί, τελικά, ποιος είναι στ’ αλήθεια «ηλίθιος»; Αυτός που χλευάζει ή αυτός που γίνεται αντικείμενο χλευασμού;
Νέες παραστάσεις: Σάββατο 31 Ιανουαρίου στις 18:00, Σάββατο 7 Φεβρουαρίου στις 18:00, Σάββατο 14 Φεβρουαρίου στις 21:00 και Κυριακή 15 Φεβρουαρίου στις 19:00
Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά (με 10λεπτο διάλειμμα)
Μετά τη θερμή ανταπόκριση του κοινού, το θεατρικό έργο «Yin Yang» παρατείνει τον 1ο κύκλο των παραστάσεών του.
Το Yin Yang είναι μια σύγχρονη κωμωδία που ξεκινά από μια απλή υπογραφή διαζυγίου και καταλήγει σε μια απολαυστική, σουρεαλιστική περιπέτεια ομηρίας. Ένα υπόγειο, μια καλόγρια που δεν είναι αυτό που φαίνεται, δύο απρόβλεπτοι ένοπλοι εισβολείς και μια σειρά από ξεκαρδιστικές παρεξηγήσεις συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό και μια αλυσίδα απίθανων ανατροπών στη σκηνή του Θεάτρου της Ημέρας.
Υπόθεση
Η Μπέττη και ο Μίμης ετοιμάζονται να χωρίσουν «πολιτισμένα». Όταν όμως δύο άτσαλοι ληστές εισβάλλουν για να αρπάξουν μια πολύτιμη εικόνα, όλα τινάζονται στον αέρα. Ένας «καθωσπρέπει» μέλλων σύζυγος, μια μυστηριώδης καλόγρια και το yin–yang αγάπης/οργής μπλέκουν τους ήρωες σε ομηρίες, παρεξηγήσεις και κωμικά αδιέξοδα μέχρι το μεγάλο ξεμπέρδεμα. Μια ιστορία για το πώς η ζωή ισορροπεί ανάμεσα στο χάος και τη… δεύτερη ευκαιρία.
Γιατί να το δείτε
Έργο που συνδυάζει φάρσα και μαύρη κωμωδία, γέλιο και συγκίνηση. Με ένταση, γρήγορους ρυθμούς, έξυπνο χιούμορ και απανωτές ανατροπές, κρατά το κοινό σε εγρήγορση ως την τελευταία, αποκαλυπτική σκηνή.
e-mail: • Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Κάποτε, μια-δυο γενιές πριν, η ΑΡΤΖΕΝΤΙΝΑ ήταν ένα καταφύγιο ονείρων. Ένα σύμβολο ευημερίας. Ένα υπερωκεάνιο άλμα προς μια ζωή καλύτερη. Κάποιοι τόλμησαν να την αποζητήσουν. Μα οι πολλοί έμειναν με την άτολμη νοσταλγία των ευσεβών πόθων.
Κι η ΑΡΤΖΕΝΤΙΝΑ πάντα εκεί, πάντα παρούσα. Άπιαστη. Μακρινή. Ανεκπλήρωτη.
Σήμερα, η ΑΡΤΖΕΝΤΙΝΑ είναι ένα μπαρ. Κι ένα βράδυ, εκεί στο κλείσιμο, ο ιδιοκτήτης του, ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ και ένας παιδικός του φίλος, ο ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ, θα βρεθούν μπροστά σ’ ένα αβάσταχτο δίλημμα.
Πόσα προλαβαίνουν να συμβούν και να αλλάξουν αυτήν την ώρα, κατά την οποία η μέρα, επίσημα, έχει τελειώσει προ πολλού και η επόμενη δεν έχει ακόμα αποφασίσει με τι πρόσωπο θα ανατείλει;
Μετά τη θερμή ανταπόκριση του κοινού και τις soldoutπαραστάσεις το συλλογικό έργο «Αίθουσα Αναμονής» σε σκηνοθεσία Δήμητρας Τάμπαση,
συνεχίζεται μέχρι την Τρίτη 7 Απριλίου στο Σ.Ο.Τ.Α
«Τέσσερις γυναίκες συναντιούνται τυχαία σε μια αίθουσα αναμονής, σε έναν «μη-τόπο», έτοιμες να διαβούν το κατώφλι μιας μεταίχμιακής στιγμής. Η Αμέλια, η Φωτεινή, η Μαγδαληνή και η Χαρά, μέχρι τώρα άγνωστες μεταξύ τους, κυριεύονται από μια υποσυνείδητη ανάγκη για αλλαγή, απομακρύνονται από τα μοτίβα τους και, μέσα από χιούμορ και συγκίνηση, οδηγούνται σε μια επώδυνη διαδρομή αυτογνωσίας.
Σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται, θυμώνουν και ξεσπούν, γελούν, χορεύουν και τραγουδούν. Ξυπνάνε το πολυσύνθετο και αντιφατικό ζήτημα της γυναικείας αφήγησης σήμερα, σε μια παράσταση αφιερωμένη στη μάνα.
Για την παρουσίαση του έργου η σκηνοθέτις Δήμητρα Τάμπαση αναζητούσε μια πραγματική αίθουσα αναμονής. Έναν φυσικό χώρο που θα αφηγούνταν παλιές ιστορίες, ξεχασμένες στον χρόνο και θα λειτουργούσε ως το σκηνικό περιβάλλον της παράστασης.
Ο χώρος βρέθηκε στο κτίριο όπου στεγάζεται το Σωματείο Οδηγών Ταξί Αττικής (Σ.Ο.Τ.Α.), εκπροσωπώντας έναν από τους πιο ανδροκρατούμενους επαγγελματικούς κλάδους. Τα μέλη του σωματείου αγκάλιασαν την «Αίθουσα Αναμονής» και παραχώρησαν τον χώρο τους σε μια παράσταση για την γυναικεία εμπειρία, ενδυναμώνοντας τη θέση τους ότι «έχουμε όλοι πληγεί από τα στερεότυπα».»
Ο χώρος βρίσκεται δίπλα «στο κτίριο-φάντασμα» της οδού Οδυσσέως στο Μεταξουργείο όπου κάποτε στεγαζόταν το 63ο Δημοτικό Σχολείο της Αθήνας, μετά όμως την εγκατάλειψη της σχολικής χρήσης νοικιάστηκε σε μια οικογένεια για να μετατραπεί λίγο αργότερα σε τάφο τριών κοριτσιών και της μητέρας τους, όταν ένας παράφρονας γυναικοκτόνος και παιδοκτόνος έβαλε φωτιά και έκαψε την οικογένειά του για να εκδικηθεί τη γυναίκα του, γιατί, όπως υποστήριζε, τον παράτησε. Σήμερα το κτίριο στέκεται σκοτεινό και μαυρισμένο για να μας υπενθυμίζει ότι δεν έχουμε ξεμπερδέψει ακόμη με την πατριαρχία.*
Ο «Δεσμώτης» απέσπασε το πρώτο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό σύγχρονης ελληνικής θεατρικής γραφής «MΥΤΗOS ?!» του Γερμανικού Θεάτρου του Regensburg σε συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και παρουσιάστηκε σε Παγκόσμια Πρεμιέρα στο Θέατρο του Regensburg τον Ιούνιο του 2022.
Το έργο μιλάει αλληγορικά για την κρίση χρέους που ξέσπασε πριν λίγα χρόνια στην Ελλάδα, και τις δεσμεύσεις/δεσμά της χώρας μας προς τους φίλους δανειστές της.
Μέσα στο περιβάλλον της οικονομικής κρίσης που ακόμα ζούμε, αναζητώντας, πότε ατομικά και πότε συλλογικά, τρόπους επιβίωσης αλλά και διεξόδου από την κρίση, το έργο δίνει τη δυνατότητα στην παράσταση να μιλήσει ευρύτερα για τη δέσμευση και το χρέος, την υποχρέωση και την ευγνωμοσύνη στον «ευεργέτη», για τη θέση και τη σχέση του ατόμου με τους άλλους, την ατομική ευθύνη, την ελευθερία, τα αδιέξοδα και όλα εκείνα τα δεσμά, μικρά ή μεγάλα, πραγματικά ή ψεύτικα, που μας κρατούν δεσμώτες.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο Νήφος εκμυστηρεύεται στο φίλο του Κάλλιο πως δεν έχει τα χρήματα για να πληρώσει τη δόση του δανείου και κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του. Ο Κάλλιος προσφέρεται να του τα δανείσει. Ο Νήφος δέχεται, και σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προθυμοποιείται να αναλάβει κάποιες εργασίες ανακαίνισης στο σπίτι του φίλου του. Παίρνει άδεια από τη δουλειά του, η άδεια τελειώνει, αλλά οι εργασίες όχι. Το ίδιο και οι απαιτήσεις του δανειστή προς τον οφειλέτη. Το άτυπο συμβόλαιο μεταξύ φίλων σταδιακά εξελίσσεται σε σχέση υποτέλειας, χωρίς ποτέ να παραβιάζονται οι κανόνες της αστικής ευγένειας. Μόνη παράφωνη νότα σε αυτό το εύρωστο νοικοκυριό που πλάθει και φιλοξενεί ευσυνείδητους πολίτες, η κόρη της οικογένειας.
«Ποτέ δεν θα σ' αφήσουν να φύγεις. Τώρα είσαι αιχμάλωτός τους, όπως κι εγώ».
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ
Η θεατρική ομάδα «Πτωχαλαζόνες» δημιουργήθηκε το 2012 με σκηνοθέτη τον Κώστα Παπακωνσταντίνου.
Διατηρώντας έναν σταθερό κύκλο συνεργατών από τον χώρο του θεάτρου, έχουν παρουσιάσει τα έργα:
«Οι Χαλασοχώρηδες» του Αλ.Παπαδιαμάντη, «Μαζώχτρα» του Αργ. Εφταλιώτη, «Αυτόχειρ» του Μιχαήλ Μητσάκη, «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» του Γ. Βιζυηνού, «Βόυτσεκ» του Γκέοργκ Μπύχνερ, «Γάμος» του Μ. Ποντίκα, «Ηρακλείδαι» του Ευριπίδη, «Ο μπαμπάς ο πόλεμος» του Ιάκ. Καμπανέλλη, «Διατί η Μηλιά δεν έγινε Μηλέα» του Γ. Βιζυηνού και «Οι Κάλπηδες» του Στρ. Μυριβήλη.
Για την υλοποίηση των παραγωγών τους, συνεργάζονται με την εταιρεία Ξανθίας ΑΜΚΕ, η οποία από το 2006, με έδρα την Αθήνα, έχει πραγματοποιήσει πάνω από 20 θεατρικές παραγωγές και εκατοντάδες παραστάσεις.
Η παράσταση «Δεσμώτης» πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Έγραψαν για την παράσταση
[…Παραπέμποντας στον αρχαίο μύθο του Προμηθέα Δεσμώτη, με υλικά της κωμωδίας, την ευθύβολη χρήση του υπαινιγμού και του διφορούμενου, η Νατάσα Σίδερη αξιοποιεί τη σχέση δανειστή-οφειλέτη για να γράψει ένα αλληγορικό δράμα, το οποίο ασκεί καίρια κοινωνικοπολιτική κριτική. (..) Η παράσταση της ομάδας «Πτωχαλαζόνες» αναδεικνύει με τις επιλογές της την οικουμενικότητα του έργου….]
[…Η σκηνοθεσία του Κώστα Παπακωνσταντίνου υπογραμμίζει σε κάθε ευκαιρία την αίσθηση του ημιτελούς και μιας βασανιστικής, αδιέξοδης αναμονής…]
ΝεκτάριοςΓεώργιοςΚωνσταντινίδης / Εποχή
[…Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου και η ομάδα «Πτωχαλαζόνες» έστησαν μια παράσταση με ένταση, σωματικότητα και ρυθμό που “ανεβάζει” τον θεατή στη σκηνή, καθρεφτίζοντάς τον στους αναδυόμενους ρόλους. Η υπαρξιακή αναζήτηση ενός modern-day rebel συναντά τον παραλογισμό της εξουσίας, τα ηθικά διλήμματα, τον σκοπό που αγιάζει τα “μέσα” και την ακούσια (ή και εκούσια) υποδούλωση….]
Χρήστος Δεμέτης / news247.gr
[…Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου ενορχηστρώνει ένα σύμπαν κλιμακούμενης ασφυξίας όπου ο δαιδαλώδης και περίπλοκης λογικής μηχανισμός του χρέους δεν είναι παρά ένας ολοκληρωτισμός καμουφλαρισμένος με το προσωπείο της κανονικότητας, της οικογενειακής εστίας και της αστικής ευγένειας.
Ένα ψυχολογικό θρίλερ όπου το χρήμα δεν είναι απλά ένα μέσο συναλλαγής αλλά μια “μεταφυσική δύναμη” που ορίζει την ηθική, την ύπαρξη και την ίδια την πραγματικότητα…]
Αριστούλα Ζαχαρίου / monopoli.gr
[…Ο «Δεσμώτης» στο Olvio δεν σου χαρίζεται. Δεν σου κλείνει το μάτι. Σε καλεί να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου μέσα στους δεσμοφύλακες και στους δεσμώτες. Και στο τέλος, όταν όλα μοιάζουν έτοιμα να ξεκινήσουν από την αρχή, συνειδητοποιείς το πιο τρομακτικό: ότι αυτό το έργο δεν μιλάει για το παρελθόν μας. Μιλάει για το παρόν μας – και, αν δεν προσέξουμε, για το μέλλον μας…]
Δώρα Μπαρουτάκη / all4fun.gr
[…Η σκηνοθεσία του Κώστα Παπακωνσταντίνου είναι μοντέρνα και οι ηθοποιοί του είναι τόσο φυσικοί και άμεσοι, δίνοντας το κατάλληλο βάθος σε μια καθημερινή πραγματικότητα, ειδικά μετά την περίοδο της κρίσης, που πολλοί δανείζονταν από άλλους, νομίζοντας ότι εύκολα θα ξεπλήρωναν το χρέος τους. Πρόκειται για μια παράσταση αφύπνισης απέναντι σε ένα σύστημα που είναι πρόθυμο να καταβροχθίσει τον άνθρωπο, να τον εκμεταλλευτεί μέχρι θανάτου. Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσουν όσοι έχουν κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς….]
Μαρία Μαρή / artistico.gr
[…Και επειδή το θέατρο είναι καθαρά η τέχνη των ηθοποιών, η τετράδα που εμφανίζεται, είναι το λιγότερο εντυπωσιακή και μας κάνει πραγματικά να απολαύσουμε όλο αυτό που αντικρύζουμε επί σκηνής…]
Κώστας Κούλης/keysmash
[…Ο Δεσμώτης δεν είναι απλώς μια αλληγορία της ελληνικής οικονομικής κρίσης, αλλά μια σπουδή πάνω στον πολιτισμό-κουλτούρα της χρέωσης, σε προσωπικό, πολιτικό και συναισθηματικό επίπεδο. Η παράσταση, λιτή αλλά ακριβής, κατορθώνει να μετατρέψει ένα οικείο σκηνικό σε κοινωνικό σχόλιο και μια προσωπική ιστορία σε ένα σύγχρονο πολιτικό μύθο. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερή της επιτυχία, μιας και μας υπενθυμίζει ότι ο δεσμώτης δεν είναι μόνο ο άλλος. Είναι και εκείνο το μέρος του εαυτού μας που, από φόβο ή ανάγκη, υπογράφει πρόθυμα το άτυπο συμβόλαιο της υποτέλειας και της εξάρτησης…]
Έλενα Χατζοπούλου/ Sinradio.gr
[…Η παράσταση «Δεσμώτης» της Νατάσας Σίδερη είναι μια από εκείνες τις θεατρικές εμπειρίες που σε αρπάζουν από το πρώτο λεπτό και σε σφίγγουν ολοένα και περισσότερο. Η σκηνοθεσία λειτουργεί σαν μια αργή, μεθοδική θηλιά. Δεν υπάρχουν κραυγαλέες στιγμές, υπάρχει όμως μια συνεχής, ανεπαίσθητη πίεση που ανεβαίνει μέσα σου, λες και η ιστορία ξετυλίγεται όχι μόνο πάνω στη σκηνή, αλλά και στη δική σου ζωή. Εξαιρετική παράσταση, ακριβής, ουσιαστική, και βαθιά ανθρώπινη….]
«Γιατί όλοι έχουμε το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και την επιλογή …»
“FAMILYSECRETS”
του Enrico Luttmann
σε σκηνοθεσία ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Στον ρόλο της Γκράτσια η ΜΑΙΗ ΣΕΒΑΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Στον ρόλο του Αδάμ ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΟΝΤΟΠΟΔΗΣ
Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ (Σκηνή Secret Room)
Το έργο Family Secrets , έχει ήδη παρουσιαστεί στην Ιταλία, Αμερική, Βουδαπέστη, Αφρική και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα!
Με χαρά ανακοινώνουμε την παράταση παραστάσεων, έως και το Σάββατο 4 Απριλίου 2026, για την Ιταλική μαύρη κωμωδία «Family Secrets» του Enrico Luttmann, η οποία με μεγάλη επιτυχία παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ.
Η θεατρική παράσταση “Family Secrets” του Enrico Luttmann, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, μέσα από κλαυσίγελο, χιουμοριστικές ατάκες κι ένα ταξίδι μπρος και πίσω στο χρόνο, πραγματεύεται επίκαιρα θέματα της εποχής μας, με κυρίαρχο την αιώνια και ατελεύτητη αγάπη μητέρας και γιου, ζητήματα όπως το δικαίωμα της επιλογής, της μη θνητότητας, της ομοφυλοφιλίας καθώς και ριζικά θέματα όπως η αποδοχή απ’ τους γονείς εν έτη 2026, η ταυτότητα και η καταπίεση από νόρμες που μας έχουν ‘’ φορέσει ‘’ και αρνούμαστε να απαλλαγούμε.
Μια συνταξιούχος δασκάλα, η Γκράτσια, που έχει απομονωθεί στο σπίτι της και ζει πλέον μέσα από τις σαπουνόπερες, που έχουν μετατραπεί στη καθημερινή πραγματικότητά της. Αγαπημένη της ‘’πραγματικότητα‘’ η σειρά ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΓΟΗΤΕΙΑ, την οποία παρακολουθεί ανελλιπώς, ζώντας μέσα από τις σκηνές τις στιγμές και συναισθήματα που η ίδια δεν βίωσε ποτέ.
Αδάμ, γιός της, σεναριογράφος σε σαπουνόπερες και επίδοξος θεατρικός συγγραφέας, επιστρέφει στο πατρικό του, μετά από απουσία πολλών ετών, για να περάσει λίγο χρόνο με τη μητέρα του, ύστερα από μία αποτυχημένη προσπάθεια να κάνει το επόμενο επαγγελματικό βήμα στη ζωή του.
συνύπαρξή τους θα φέρει στο φως οικογενειακά μυστικά, κρυμμένα μέχρι τώρα στο παλιό μπαούλο... με αποκορύφωμα το μεγάλο μυστικό της Γκράτσια, που θα αλλάξει, για πάντα, τη σχέση τους.
Το “Family Secrets” είναι ένα τρυφερό έργο, που περνάει απ’ το γέλιο στο δάκρυ – ακριβώς όπως συμβαίνει και στη ζωή.
Άλλωστε, ''όλοι το παθαίνουμε...μεγαλώνουμε νιώθοντας πως οι γονείς μας είναι αθάνατοι και σχεδόν ποτέ δεν τους ρωτάμε για τη ζωή τους πριν από εμάς. Για τις οικογένειές τους, τις παρέες τους, τα ενδιαφέροντά τους ως παιδιά... λες και γεννήθηκαν ενήλικες. Λες και γεννήθηκαν ‘’ μαμά ‘’ και ΄΄μπαμπάς ‘’. Σαν να μην είχαν πρότερο βίο. Αισθανόμαστε πως θα υπάρχουν για εμάς εις τους αιώνας των αιώνων... Σαν τον Άρη. Σαν την Αφροδίτη. Σαν τη γη...σαν τον ήλιο, για να φωτίζουν τις ζωές μας...’’
( απόσπασμα από το κείμενο )
Σημείωμα συγγραφέα
«Μου αρέσει να γράφω απλές ιστορίες, για ανθρώπους που η ζωή ξαφνικά τους τραβάει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια τους, τους βγάζει από τις νόρμες τους και σπάει τον μικρόκοσμο τον οποίο οι ίδιοι έχουν χτίσει μέρα με τη μέρα, και τελικά δεν είναι αυτό που ονειρεύονταν, αλλά μια φυλακή, στην οποία έχουν οικειοθελώς δημιουργήσει και εγκλωβιστεί σε αυτή και από την οποία αρνούνται να βγουν.
Η Γκράτσια και ο Αδάμ, οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας μας, προσπαθούν να αντισταθούν με κάθε δύναμη που έχουν στο τσουνάμι γεγονότων που κατακλύζουν τη ζωή τους. Αμπαρώνουν πόρτες, σφραγίζουν τα παράθυρα, αλλά και πάλι δεν αρκεί. Το καράβι μπάζει πια νερά και σιγά, σιγά βουλιάζει και τους παρασύρει στο βυθό.
Σε τέτοιες περιστάσεις, έχουμε δύο μονοπάτια. Είτε παρατηρούμε παθητικά, περιμένοντας πότε θα βουλιάξουμε, είτε αντιστεκόμαστε και παλεύουμε. Σημασία δεν έχει τι από τα δύο θα επιλέξουμε, αλλά ο τρόπος που θα αντιμετωπίσουμε το καθετί. Το σθένος που θα υποδείξουμε. Και φυσικά είναι αυτές οι στιγμές που ανακαλύπτουμε το μεγαλύτερό μας όπλο απέναντι στις δυσκολίες, την αληθινή και άνευ όρων αγάπη.»
Enrico Luttmann
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί :Μαίη Σεβαστοπούλου , Γιώργης Κοντοπόδης
Τιμή εισιτηρίων: 16 ευρώ/ 13 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, Α.Μ.Ε.Α.)
Έγραψαν για το Family Secrets:
Ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος υπογράφει μια σκηνοθεσία με λεπτές αποχρώσεις και χιούμορ, που σέβεται το κείμενο αλλά και τον ψυχισμό των ηρώων. Ταυτόχρονα, αναλαμβάνει τον σχεδιασμό φωτισμών, ενώ τα σκηνικά και κοστούμια της Νόρας Πόντη, καθώς και η μουσική επένδυση του Άγγελου Ανδρεόπουλου, ολοκληρώνουν ένα αποτέλεσμα που καταφέρνει να είναι τόσο τρυφερό όσο και διαπεραστικό.
ATHINORAMA TEAM
«Family Secrets»: Μια παράσταση ανθρώπινη, τρυφερή, αληθινή· που μας θυμίζει ότι πίσω από τις καθημερινές σιωπές κρύβονται οι πιο δυνατές εξομολογήσεις. Η Μαίη Σεβαστοπούλου δίνει μια συγκλονιστικά ειλικρινή ερμηνεία. Με λιτότητα, χωρίς θεατρινισμούς, γεμίζει τη σκηνή με βλέμμα και σιωπή. Κάθε της κίνηση — το δίπλωμα ενός ρούχου, ένα σφίξιμο των χειλιών, ένα χαμόγελο που δεν προλαβαίνει να ανθίσει — αποκαλύπτει μια ολόκληρη ζωή. Ο Γιώργος Κοντοπόδης τη συνοδεύει με συνέπεια και ευαισθησία, δίνοντας βάθος στις σκηνές τους, ενώ η χημεία των δύο ηθοποιών κρατάει ζωντανό τον παλμό του έργου.
Σωτήρης Σουλούκος
Ο γρήγορος ρυθμός της ιστορίας, σε συνδυασμό με τους διαλόγους και τις ατάκες, μας έδωσαν την αίσθηση πως απέναντί μας είχαμε όντως μια οικογένεια, έναν γιο με τη μητέρα του και κοιτούσαμε από την κλειδαρότρυπα του σπιτιού τους. Ο Γιώργης Κοντοπόδης είναι ο αφηγητής αλλά και ένας εκ των πρωταγωνιστών, που δίνει φως σε περασμένα γεγονότα της ζωής του και που μας τα διηγείται. Στιγμές κλαυσίγελου εναρμονίζονται με την ερμηνεία των ηρώων, κάνοντας το κοινό να ακροβατεί ανάμεσα σε στιγμές λύπης και γέλιου, πάντα με έναν όμορφο και κομψό τρόπο χωρίς να χάνεται η αξιοπρέπεια.
Πολυξένη Ζαρκαδούλα
Το έργο του EnricoLuttmann θυμίζει αναφορές εφάμιλλες της αρχαίας τραγωδίας και όχι άδικα, εφ’όσον διαθέτει τα δομικά στοιχεία: αρχή, μέση, τέλος, εντείνει τον έλεο και τον φόβο για να επιφέρει ένα αλλιώτικο είδος Κάθαρσης: δακρύζουμε ως θεατές, αισθανόμαστε την υψηλή συναισθηματική φόρτιση καθώς εντασσόμαστε στην Ποιητική της μνημοσύνης όπου η τέχνη της μνήμης, του αναστοχασμού και της επαναληπτικής εμφάνισης του παρελθόντος στο παρόν εγκιβωτίζεται και σχεδόν συγχωνεύεται με την ατομική μνήμη του θεατή με καθολική αναφορά.
Ελένη Αναγνωστοπούλου
Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, είναι μία καλλιτεχνική έκφραση ιδιαίτερης ευφυίας. Μάνα είναι μόνο μία εις την νιοστή. Έχοντας αυτό κατά νου, σκηνοθετεί με τρόπο που κάθε φορά λάμπει το κείμενο. Εστιάζει στις στιχομυθίες και τις εκπλήξεις, μαζεύει την προσοχή γύρω από το κάτι που φέρνει κάθε φορά η στιγμή. Και στο τέλος προχωρά με μία κορύφωση πολλών συγκινησιακών μονάδων.
Κώστας Κούλης
Η χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών είναι απολαυστικά σύνθετη – γεμάτη μνήμη, σιωπές, υπονοούμενα και, τελικά, μια συγκινητική παραδοχή: ότι όσο δύσκολη κι αν είναι μια σχέση, μπορεί να μεταμορφωθεί όταν αντιμετωπιστεί με ειλικρίνεια.
Βίβιαν Μητσάκου
Συγκλονιστική η Μαίη Σεβαστοπούλου ως κυρία Γκράτσια και εξίσου εκπληκτικός ο Γιώργος Κοντοπόδης. Δεν είναι τυχαίο που η παράσταση είναι συνεχώς sold out, και ευτυχώς που δόθηκε παράταση για να μπορέσει να τη δει περισσότερος κόσμος.
Σάντρα Αλεξάνδρου
Το έργο, πέρα από τις επιλογές και αποδοχές που κάνουν οι ήρωες στη ζωή τους, είναι πάνω απ’ όλα ένας ύμνος στον άνθρωπο, στο μικρό, λαϊκό άνθρωπο, που μέσα από ματαιώσεις, λάθη, απορρίψεις, κακές επιλογές, εγκαταλειμμένος στη μοίρα του, βιώνει μόνος τ’ αποτελέσματα των επιλογών του, με χιούμορ, αγάπη και στωικότητα παραμένοντας μέχρι το τέλος της πορείας του μέσα στο τούνελ Άνθρωπος.
Μαρία Λακάκη
Η χημεία του Γιώργη Κοντοπόδη με την επί σκηνής μητέρα του Μαίη Σεβαστοπούλου, φανερή σε κάθε δευτερόλεπτο της παράστασης, μας ταξιδεύει σε έναν γνωστό-άγνωστο κόσμο ο οποίος σε πολλά σημεία ίσως θυμίζει τον δικό μας. Τιμή μας να βιώνουμε αυτή την αναπαράσταση από τους δύο αυτούς σπουδαίους ηθοποιούς.
Αντζέλικα Μπάτσου
Το Family Secrets είναι μια ιστορία που θα σε κάνει να γελάσεις πολύ, να συγκινηθείς και να βγεις από το θέατρο με αυτή την πολύ δυνατή ποιότητα που μετατρέπει έναν μηχανικό άνθρωπο σε συνειδητό. Την ενθύμηση! Της αγάπης; Της αποδοχής; Της αυτοεκτίμησης; Όλα αυτά μαζί; Εσείς θα το κρίνετε....
