ΤΖΩΡΤΖΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ

Στην οικονομική επιστήμη υπάρχει ο όρος της «χρηματικής ψευδαίσθησης» (money illusion). Περιγράφει την τάση των ανθρώπων να αντιλαμβάνονται τον πλούτο τους με βάση τα ονομαστικά χρηματικά ποσά και όχι με βάση την πραγματική αγοραστική τους δύναμη. Σε αυτή ακριβώς την ψευδαίσθηση φαίνεται να επενδύει η κυβέρνηση εγκαινιάζοντας πρόωρα μια προεκλογικού τύπου παροχολογία. Τα «πανηγύρια» ξεκίνησαν νωρίς φέτος, με το Μέγαρο Μαξίμου να προαναγγέλλει αυξήσεις στον κατώτατο μισθό και να θέτει φιλόδοξους στόχους για τον μέσο μισθό, την ώρα που η «πώληση ελπίδας με το κιλό» αδυνατεί να καλύψει την οδυνηρή πραγματικότητα στα ράφια των σουπερμάρκετ και στους λογαριασμούς των νοικοκυριών.

Οι κυβερνητικές διαρροές κάνουν λόγο για μια «κλειδωμένη» αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 5,5%, οδηγώντας τον στα 930 ευρώ από την 1η Απριλίου 2026, ενώ καταβάλλονται επικοινωνιακές προσπάθειες το ποσό να αγγίξει ακόμη και τα 950 ευρώ. Ο διακηρυγμένος στόχος για μέσο μισθό 1.500 ευρώ το 2027 παραμένει η «σημαία» του κυβερνητικού αφηγήματος. Ωστόσο πίσω από την ονομαστική ευημερία των αριθμών κρύβεται μια στρεβλή πραγματικότητα: μια αχαλίνωτη ακρίβεια και μια ύπουλη φορολογική πολιτική που ακυρώνουν στην πράξη κάθε προσπάθεια ενίσχυσης του διαθέσιμου εισοδήματος.

Η «μέγγενη» των φόρων

Το βασικότερο εργαλείο με το οποίο το κράτος «ροκανίζει» τις αυξήσεις προτού καν αυτές φτάσουν στην τσέπη του εργαζομένου είναι η άρνηση τιμαριθμοποίησης της φορολογικής κλίμακας. Η κυβέρνηση αυξάνει τους ονομαστικούς μισθούς για να αντισταθμίσει –υποτίθεται– τον πληθωρισμό, αλλά αφήνει αμετάβλητα τα φορολογικά κλιμάκια. Το αποτέλεσμα; Οι εργαζόμενοι μεταπηδούν σε υψηλότερες κλίμακες φόρου, επιστρέφοντας σημαντικό μέρος της αύξησής τους στα κρατικά ταμεία.

Ας εξετάσουμε τα δεδομένα με τη γλώσσα των αριθμών: Ενας εργαζόμενος που το 2026 θα λάβει τον νέο κατώτατο μισθό των 930 ευρώ, θα δει τις κρατήσεις του να εκτοξεύονται. Θα πληρώνει 124 ευρώ μηνιαίως για ασφάλιση και 27 ευρώ φόρο, καταλήγοντας με καθαρό μισθό 779 ευρώ. Συγκριτικά με τον σημερινό κατώτατο των 880 ευρώ οι καθαρές αποδοχές είναι 744 ευρώ (με φόρο μόλις 18 ευρώ). Η ονομαστική αύξηση των 50 ευρώ στην πραγματική οικονομία μεταφράζεται σε καθαρή αύξηση μόλις 35 ευρώ. Τα υπόλοιπα 15 ευρώ χάνονται στη «μαύρη τρύπα» ενός κράτους που αυξάνει φορομπηχτικά τα έσοδά του, εκμεταλλευόμενο τον πληθωρισμό. Πρόκειται για χαράς ευαγγέλια για τα δημόσια ταμεία, αλλά για εμπαιγμό των μισθωτών.

Κατάρρευση εισοδημάτων

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ζοφερή αν αναλυθεί η σχέση μισθών και πληθωρισμού. Το 2025 αποδεικνύεται έτος-ορόσημο για την αποτυχία της εισοδηματικής πολιτικής. Ενώ ο μέσος μισθός αυξήθηκε οριακά κατά 1,56% (στα 1.363 ευρώ μεικτά), ο πληθωρισμός «έτρεξε» με 2,5%. Το αποτέλεσμα είναι η μείωση του πραγματικού μέσου μισθού κατά περίπου 0,72%.

Κοιτάζοντας τη μεγάλη εικόνα της περιόδου της πληθωριστικής κρίσης (2021-2025) η αύξηση του μέσου μισθού κατά περίπου 22% έχει ουσιαστικά εξανεμιστεί από σωρευτικές ανατιμήσεις που ξεπερνούν το 19% στο γενικό επίπεδο τιμών. Ωστόσο, για τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα η κατάσταση είναι δραματική. Καθώς το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους κατευθύνεται σε τρόφιμα και στέγαση, η πραγματική τους αγοραστική δύναμη έχει κατακρημνιστεί. Οταν τα τρόφιμα έχουν ανατιμηθεί κατά 30% μέσα στην κρίση, η όποια ονομαστική αύξηση του κατώτατου μισθού φαντάζει σταγόνα στον ωκεανό της ακρίβειας. Το φαινόμενο της «απληστίας» και η άρνηση της κυβέρνησης να ελέγξει την αισχροκέρδεια δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο. Οι μεγάλες επιχειρήσεις αυξάνουν τις τιμές δυσανάλογα με το κόστος, τα κέρδη διογκώνονται και οι μισθοί τρέχουν «λαχανιασμένοι» πίσω από τις εξελίξεις, χωρίς ποτέ να καλύπτουν το χαμένο έδαφος.

Αναμφίβολα, τα στοιχεία του Εργάνη δείχνουν μια μετατόπιση της μισθολογικής βάσης προς τα πάνω. Η μείωση των εργαζομένων που λαμβάνουν κάτω από 800 ευρώ (από 48% το 2019 σε 15,4% σήμερα) και η ενίσχυση του κλιμακίου 800-1.500 ευρώ είναι γεγονός. Ομως αυτή η στατιστική βελτίωση δεν μεταφράζεται σε ευημερία. Το 76,8% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα εξακολουθεί να βάζει στην τσέπη λιγότερα από 1.200 ευρώ καθαρά. Σε ένα περιβάλλον όπου το κόστος διαβίωσης καλπάζει, αυτά τα εισοδήματα βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης. Επιπλέον, η σύγκλιση του κατώτατου μισθού με τον μέσο, χωρίς αντίστοιχη παραγωγική ανασυγκρότηση, συμπιέζει τις μισθολογικές κλίμακες και αποθαρρύνει την εξειδίκευση, ενώ η οριζόντια αύξηση στο δημόσιο απλώς συντηρεί το πελατειακό κράτος χωρίς να λύνει το πρόβλημα της αγοραστικής δύναμης των δημοσίων υπαλλήλων.

Πολιτική χωρίς αντίκρισμα

Η στρατηγική της κυβέρνησης είναι σαφής: αφήνει τον πληθωρισμό να λειτουργεί ως μηχανισμός αναδιανομής σε βάρος των μισθωτών και υπέρ των κρατικών εσόδων (μέσω ΦΠΑ και φόρου εισοδήματος) και των μεγάλων επιχειρηματικών κερδών. Στη συνέχεια επιστρέφει ένα μικρό μέρος αυτής της λείας μέσω ονομαστικής αυξήσεως μισθών, η οποία παρουσιάζεται ως γενναιόδωρη κοινωνική πολιτική. Οσο όμως οι φορολογικές κλίμακες δεν τιμαριθμοποιούνται και όσο η αισχροκέρδεια παραμένει ανεξέλεγκτη, οι αυξήσεις των 50 ή 70 ευρώ είναι απλώς λογιστικές εγγραφές χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών θα συνεχίσει να μειώνεται, εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο που οι αριθμοί ευημερούν, αλλά οι άνθρωποι δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα. Η κυβέρνηση μπορεί να πουλάει ελπίδα και να πανηγυρίζει για τους «θηριώδεις» ονομαστικούς μισθούς, αλλά η οικονομική πραγματικότητα είναι αμείλικτη: χωρίς πραγματική προστασία του εισοδήματος από τον πληθωρισμό και τη φορολογική αφαίμαξη, η «ανάπτυξη» αφορά μόνο τα λογιστικά βιβλία του κράτους και όχι το πορτοφόλι του πολίτη.

Πηγή: documentonews.gr

Την αρνητική στάση της κυβέρνησης αναφορικά την επαναφορά των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων επιβεβαίωσε η Νίκη Κεραμέως κατά την έναρξη του διαλόγου για το νέο πλαίσιο καθορισμού κατώτατου μισθού.

Όπως τονίζει η ΓΣΕΕ μετά τη σημερινή συνάντηση που είχε με την υπουργό Εργασίας, Νίκη Κεραμέως «δυστυχώς, αυτό που μάθαμε και αυτό που εμπεδώσαμε είναι τελικά ότι η κυβερνητική απόφαση είναι να μην επανέλθει το σύστημα των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων για τον κατώτατο μισθό. Εμείς επιμένουμε ότι δεν υπάρχει πιο δίκαιο και δημοκρατικό σύστημα από αυτό».

Υπενθυμίζεται ότι ήδη από χθες το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης ανακοίνωσε η πρότασή του «αφορά στη χρήση μαθηματικού τύπου ως έναν πιο αντικειμενικό, προβλέψιμο και διαφανή τρόπο υπολογισμού του κατώτατου μισθού, στη βάση του παραδείγματος του γαλλικού συστήματος αλλά και παρόμοιων συστημάτων άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Ο μαθηματικός τύπος προτείνεται να λαμβάνει υπόψιν τον πληθωρισμό και την αύξηση της παραγωγικότητας της οικονομίας».

«Παράλληλα, προτείνεται η δημιουργία Επιτροπής Διαβούλευσης, η οποία θα αποτελείται κυρίως από εκπροσώπους των κοινωνικών εταίρων, προκειμένου να διατυπώνει γνώμη για το ύψος του νομοθετημένου κατώτατου μισθού και την επικαιροποίησή του, αναβαθμίζοντας έτσι τον ρόλο των κοινωνικών εταίρων στη διαδικασία. Επιπλέον, προτείνεται η κατάρτιση οδικού χάρτη (“σχεδίου δράσης”) για την ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και την αύξηση του ποσοστού των εργαζομένων που καλύπτονται από συλλογικές διαπραγματεύσεις, με την ενεργή συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων», προσθέτει το υπουργείο Εργασίας.

Η ΓΣΕΕ από την πλευρά της τονίζει σήμερα ότι «σε κάθε περίπτωση όμως και με την γενική απεργία στις 20 Νοεμβρίου θα νοηματοδοτήσουμε την προσπάθειά μας να έχουμε πραγματικές αυξήσεις, να έχουμε συλλογικές συμβάσεις εργασίας για όλους γιατί είναι η μόνη απάντηση για να καλυφθούν οι εργαζόμενοι, οι μισθωτοί, οι άνθρωποι του μόχθου, από την ακρίβεια, στα αγαθά στη στέγαση που πλήττουν όλα τα νοικοκυριά».

Τέλος, το υπουργείο Εργασίας επισημαίνει ότι θα ακολουθήσουν συναντήσεις με τους εκπροσώπους των λοιπών εθνικών κοινωνικών εταίρων (ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ, ΣΕΤΕ, ΣΒΕ, ΣΕΒ).

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΓΣΕΕ:

«Σήμερα είχαμε την πρώτη συνάντηση για να συζητήσουμε το πόρισμα που παρέδωσε η Επιτροπή για τους Επαρκείς κατώτατους μισθούς και για το πως θα καλύπτεται από συλλογικές συμβάσεις το 80% των εργαζομένων.

Δυστυχώς, αυτό που μάθαμε και αυτό που εμπεδώσαμε είναι τελικά ότι η κυβερνητική απόφαση είναι να μην επανέλθει το σύστημα των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων για τον κατώτατο μισθό. Εμείς επιμένουμε ότι δεν υπάρχει πιο δίκαιο και δημοκρατικό σύστημα από αυτό.

Σε κάθε περίπτωση όμως και με την Γενική απεργία στις 20 Νοεμβρίου θα νοηματοδοτήσουμε την προσπάθειά μας να έχουμε πραγματικές αυξήσεις, να έχουμε συλλογικές συμβάσεις εργασίας για όλους γιατί είναι η μόνη απάντηση για να καλυφθούν οι εργαζόμενοι, οι μισθωτοί, οι άνθρωποι του μόχθου, από την ακρίβεια, στα αγαθά στη στέγαση που πλήττουν όλα τα νοικοκυριά».

Συνεχίζεται για μία ακόμη βδομάδα η απεργία διαρκείας των εργαζομένων στην αυτοκινητοβιομηχανία των ΗΠΑ με το συνδικάτο United Auto Workers (UAW) να προχωρά σε νέα απεργιακή κινητοποίηση σήμερα.

Περίπου 4.000 εργαζόμενοι στην αυτοκινητοβιομηχανία Mack Trucks αποφάσισαν να συμμετάσχουν στη σημερινή κινητοποίηση υιοθετώντας τα απεργιακά αιτήματα για μισθολογικές αυξήσεις, σταθερές εργασιακές σχέσεις, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, πλήρη ασφάλιση και αναγνωρισμένα εργασιακά δικαιώματα ανακοίνωσε το ίδιο το συνδικάτο χθες.

Υπενθυμίζεται ότι, οι εργαζόμενοι ανέστειλαν την Παρασκευή πρόσθετες απεργίες σε εργοστάσια αυτοκινήτων των τριών εταιρειών του Ντιτρόιτ (General Motors, Ford και Stellantis), επικαλούμενοι την απροσδόκητη προθυμία της GΜ να επιτρέψει στους εργαζόμενους σε εργοστάσια παραγωγής μπαταριών να καλύπτονται από τις συνδικαλιστικές συμβάσεις.

«Τα μέλη του UAW απέρριψαν έπειτα από ψηφοφορία το προσχέδιο συμφωνίας και θα κατέβουν σε απεργία από τις 07:00 (σ.σ.14:00 ώρα Ελλάδας) της Δευτέρας», επεσήμανε το συνδικάτο στην πλατφόρμα X.

Εκτός από υψηλότερους μισθούς, το UAW ζητάει μικρότερη εβδομάδα εργασίας, αποκατάσταση συνταξιοδοτικών επιδομάτων και ισχυρότερη εργασιακή ασφάλεια την ώρα που οι κατασκευαστές αυτοκινήτων στρέφονται προς τα ηλεκτροκίνητα οχήματα.

Η παραχώρηση της GM θα μπορούσε να είναι κρίσιμη εάν οι ανταγωνίστριες Ford Motor και Chrysler, μητρική της Stellantis, ακολουθήσουν το παράδειγμά της, ανοίγοντας ενδεχομένως το δρόμο για τελικές συμφωνίες που θα ικανοποιούσαν τα αιτήματα του συνδικάτου καθώς η βιομηχανία διανύει μια εποχή μετάβασης στην κατασκευή ηλεκτρικών οχημάτων.

«Η απεργία μας λειτουργεί, αλλά έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας», δήλωσε ο πρόεδρος του UAW, Shawn Fain, σε μια ενημέρωση που μεταδόθηκε σε ζωντανή μετάδοση αναφορικά με τις διαπραγματεύσεις με τις τρεις αυτοκινητοβιομηχανίες.

Οι αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν υπερδιπλασιάσει τις αρχικές προτάσεις τους για αύξηση των μισθών, έχουν συμφωνήσει να αυξήσουν τους μισθούς στο ύψους του πληθωρισμού και έχουν βελτιώσει τις αμοιβές των συμβασιούχων μικρής διάρκειας, αλλά το συνδικάτο θέλει ακόμα υψηλότερους μισθούς, την κατάργηση του συστήματος μισθών δύο ταχυτήτων και την αναγνώριση των εργαζομένων στα εργοστάσια παραγωγής μπαταριών και των τριών εταιρειών ως εργαζόμενους του κλάδου.

Μέχρι την Παρασκευή, η UAW κλιμάκωνε τη δράση της κατά διαφόρων αυτοκινητοβιομηχανιών σε εβδομαδιαία βάση για να προσπαθήσει να ικανοποιήσει τα αιτήματά της. Η απειλή απεργίας κατά του εργοστασίου της GM στο Άρλινγκτον του Τέξας, το οποίο κατασκευάζει ταμειακά διαθέσιμα SUV όπως η Cadillac Escalade, ώθησε τη GM να συμφωνήσει ότι τα εργοστάσια μπαταριών EV θα γίνουν εργοστάσια της Ένωσης με συμβάσεις υπογεγραμμένες από UAW, δήλωσε ο Fain.

Οι πωλήσεις των ηλεκτρικών οχημάτων αυξάνονται εν μέρει χάρη στις ομοσπονδιακές επιδοτήσεις που προορίζονται να υποστηρίξουν τη μετάβαση των ΗΠΑ σε χαμηλότερες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και το συνδικάτο θέλει οι εργαζόμενοι αυτοί να αποκτήσουν τις ίδιες αμοιβές και την προστασία της εργασίας που χορηγούνται σε άλλα μέλη.

Ο Fain δήλωσε την Παρασκευή ότι η Ford αύξησε την προτεινόμενη αύξηση των μισθών της στο 23% μέχρι τις αρχές του 2028. Σε συνδυασμό με τις προτεινόμενες αναπροσαρμογές του κόστους ζωής, οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν να λάβουν αυξήσεις μισθών κοντά στο 30%, δήλωσαν άνθρωποι που γνωρίζουν την πρόταση.

Θυγατρική της σουηδικής εταιρείας Volvo, η Mack Trucks που κατασκευάζει φορτηγά διαθέτει δύο εργοστάσια στις ανατολικές ΗΠΑ, στην Πενσιλβάνια και το Μέριλαντ.

Με πληροφορίες από Reuters και ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο υπολογισμός της αδείας, ο χρόνος χορήγησής της, η καταβολή μισθού και επιδόματος αδείας, η απόλυση μισθωτού κατά τη διάρκεια της αδείας και τα δικαιώματα σε περίπτωση λήξης της σύμβασης του εργαζομένου.

Όλα τα μυστικά γύρω από τις ετήσιες άδειες, σε 14 ερωταπαντήσεις που καλύπτουν κάθε πιθανή εκδοχή. Τα στοιχεία προέρχονται από τον οδηγό εργασιακών δικαιωμάτων τους Κέντρου Πληροφόρησης της ΓΣΕΕ και στηρίζεται στο νόμο 3302/2004.

1.     Ποιοι δικαιούνται ετήσια άδεια;

Η ετήσια κανονική άδεια χορηγείται με αποδοχές σε όλους τους μισθωτούς που συνδέονται με τον εργοδότη με σύμβαση ή σχέση εργασίας αορίστου ή ορισμένου χρόνου αλλά και στους μισθωτούς που απασχολούνται καθημερινά λιγότερες ώρες από το συνηθισμένο ή το νόμιμο ωράριο της ημερήσιας εργασίας τους (μερικώς απασχολούμενοι).

2.     Τι είναι η αναλογική άδεια;

Ως βάση χορήγησης της ετήσιας άδειας με αποδοχές των εργαζομένων λαμβάνεται υπόψη το ημερολογιακό έτος, ενώ οι εργαζόμενοι δικαιούνται να λάβουν αναλογική άδεια από τον πρώτο μήνα απασχόλησής τους.  Η άδεια αυτή χορηγείται από τον εργοδότη αναλογικώς (ποσοστό) µε βάση το χρονικό διάστημα που απασχολήθηκε ο εργαζόμενος στον εργοδότη αυτό. Η αναλογία της χορηγούμενης αδείας υπολογίζεται βάσει ετήσιας άδειας 20 εργάσιμων ημερών επί πενθημέρου και 24 εργάσιμων ημερών, επί εξαήμερου, η οποία αντιστοιχεί σε 12 μήνες συνεχούς απασχόλησης

3.     Ο χρόνος χορήγησης της ετήσιας αδείας;

Η άδεια χορηγείται κατόπιν συμφωνίας μεταξύ μισθωτών και εργοδότη. Οι μισοί τουλάχιστον από τους μισθωτούς πρέπει να λαμβάνουν άδεια μέσα στο χρονικό διάστημα από 1 Μαΐου μέχρι 30 Σεπτεμβρίου και ο εργοδότης υποχρεούται να τη χορηγήσει εντός διμήνου από τότε που υποβάλει ο εργαζόμενος σχετικό αίτημα για την λήψη της.

4.     Υπάρχει δυνατότητα μεταφοράς;

Η δυνατότητα μεταφοράς της ετήσιας κανονικής άδειας παρατείνεται μέχρι το πρώτο τρίμηνο του επόμενου ημερολογιακού έτους (έως 31 Mαρτίου). Σε περίπτωση που παρέλθει και το πρώτο τρίμηνο του επόμενου έτους, η αξίωση για την άδεια μετατρέπεται σε χρηματική.

5.     Ποια είναι η άδεια για το πρώτο ημερολογιακό έτος απασχόλησης;

Ο μισθωτός δικαιούται να λάβει ετήσια κανονική άδεια από το πρώτο ημερολογιακό έτος απασχόλησης (έτος πρόσληψης) κατ’ αναλογία του χρόνου απασχόλησης που συμπληρώνει αυτός στον εργοδότη, χωρίς να απαιτείται και η συμπλήρωση ορισμένου χρόνου υπηρεσίας. Η αναλογία αυτή είναι 2 ημέρες άδειας για κάθε μήνα εργασιακής σχέσης, είτε πρόκειται για πενθήμερη, είτε για εξαήμερη απασχόληση και υπολογίζεται με βάση ετήσια άδεια 24 εργασίμων ημερών (επί εξαήμερου) και με βάση ετήσια άδεια 20 εργασίμων ημερών (επί πενθημέρου).

6.     Η άδεια για το δεύτερο ημερολογιακό έτος.

Και για το δεύτερο ημερολογιακό έτος, ο μισθωτός δικαιούται να λάβει τμηματικά την άδειά του, η οποία αναλογεί στο χρόνο απασχόλησής του στο δεύτερο αυτό έτος, στον οικείο εργοδότη. Η αναλογία της άδειας υπολογίζεται εκ νέου, όπως και κατά το πρώτο ημερολογιακό έτος, µε βάση τις 20 ημέρες επί πενθημέρου και τις 24 ημέρες επί εξαημέρου. Κατά το δεύτερο ημερολογιακό έτος και από το χρονικό σημείο συμπλήρωσης 12 μηνών απασχόλησης, η άδεια επαυξάνεται κατά μία ημέρα, δηλαδή αυξάνεται στις 21 ημέρες επί πενθημέρου και 25 ημέρες επί εξαημέρου.

7.     Η άδεια για το τρίτο ημερολογιακό έτος

Για το τρίτο ημερολογιακό έτος, η άδεια ανέρχεται σε 21 ή 22 ημέρες επί πενθημέρου και σε 25 ή 26 επί εξαήμερου, αναλόγως εάν ο συγκεκριμένος εργαζόμενος κατά το χρονικό σημείο λήψης της άδειας έχει ή όχι συμπληρώσει 24 μήνες απασχόλησης στον ίδιο εργοδότη. Στην περίπτωση αυτή, οι εργαζόμενοι δικαιούνται να λάβουν ολόκληρη την άδειά τους η οποία αφορά το ημερολογιακό έτος. Επισημαίνεται ότι οι μισθωτοί της κατηγορίας αυτής δικαιούνται να λάβουν άδεια σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο του ημερολογιακού έτους, ακόμη και στις αρχές αυτού.

8.     Ποιες είναι οι ημέρες που υπολογίζονται στην άδεια;

Στην άδεια υπολογίζονται μόνο οι εργάσιμες ημέρες. Δεν συμπεριλαμβάνονται οι Κυριακές, οι αργίες και οι ημέρες ασθενείας (κατά τις οποίες ο μισθωτός παρέμεινε στο σπίτι του ή νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο), που εμπίπτουν στο διάστημα της άδειας. Για τους μισθωτούς πενθήμερης εργασίας δεν περιλαμβάνεται στον αριθμό ημερών αδείας, η ημέρα της εβδομάδας κατά την οποία δεν παρέχουν εργασία λόγω πενθημέρου (ρεπό).

9.     Επιτρέπεται η απόλυση κατά την διάρκεια της άδειας;

Η καταγγελία σύμβασης απαγορεύεται κατά τη διάρκεια της άδειας του μισθωτού από τον εργοδότη. Η απαγόρευση είναι απόλυτη και δεν επιτρέπει την απόλυση για οποιοδήποτε λόγο. Σε περίπτωση που γίνει θεωρείται άκυρη.

10.   Ποιες είναι οι αποδοχές εργαζομένου κατά την άδεια;

Κατά τη διάρκεια της άδειας ο μισθωτός δικαιούται να λάβει από τον εργοδότη τις «συνήθεις αποδοχές» που θα ελάμβανε αν πραγματικά απασχολούνταν στην επιχείρηση κατά τον αντίστοιχο χρόνο της άδειάς του. Στην έννοια των συνήθων αποδοχών περιλαμβάνεται οτιδήποτε καταβάλλεται στο μισθωτό τακτικά και μόνιμα ως αντάλλαγμα της εργασίας του, δηλαδή τόσο ο πάγιος μισθός ή το ημερομίσθιο, όσο και κάθε είδους πρόσθετες συμπληρωματικές παροχές, είτε σε χρήμα είτε σε είδος (όπως π.χ. τροφή, κατοικία, ποσοστά, επιδόματα κλπ.). Εκτός από τις αποδοχές της άδειας, ο μισθωτός δικαιούται και επίδομα αδείας. Το επίδομα αδείας δεν μπορεί να υπερβεί για όσους αμείβονται με μισθό το μισό μισθό και για όσους αμείβονται με ημερομίσθιο τα 13 ημερομίσθια.

11.    Πότε πρέπει να καταβάλλονται οι αποδοχές αδείας και επιδόματος αδείας;

Τόσο οι αποδοχές αδείας όσο και το επίδομα αδείας προκαταβάλλονται στον μισθωτό κατά την έναρξη της αδείας του και δεν συμψηφίζονται με ανώτερες των νόμιμων καταβαλλόμενες αποδοχές.

12.     Πότε διπλασιάζονται οι αποδοχές αδείας;

Αν από υπαιτιότητα του εργοδότη δεν χορηγηθεί η άδεια μέχρι 31/3 της επόμενης χρονιάς, ο εργαζόμενος δικαιούται τις αποδοχές άδειας αυξημένες στο 100%.Δεν διπλασιάζεται όμως το επίδομα άδειας.

13.      Επιτρέπεται η εργασία κατά την άδεια;

Η απασχόληση του μισθωτού απαγορεύεται κατά τη διάρκεια της άδειάς του.

14.      Τι γίνεται με την άδεια όταν λήξει η σύμβαση εργασίας;

Εάν λήξει η σύμβαση εργασίας με οποιονδήποτε τρόπο (απόλυση, παραίτηση, θάνατος εργαζόμενου, λήξη σύμβασης ορισμένου χρόνου), και ο εργαζόμενος δεν είχε πάρει την κανονική του άδεια που του οφείλεται, τότε δικαιούται τις αποδοχές τις οποίες θα έπαιρνε αν του είχε χορηγηθεί η άδεια. Οι εργαζόμενοι δικαιούνται αποζημίωση άδειας και επίδομα άδειας, αναλόγως προς τον χρόνο υπηρεσίας

Μια νέα καθημερινότητα ξημέρωσε σήμερα για χιλιάδες εργαζόμενους στο Ηνωμένο Βασίλειο που πλέον θα εργάζονται κατά 80% λιγότερο αλλά θα συνεχίσουν να αμείβονται με το 100% του μισθού τους.

Περίπου 70 εταιρείες συμμετέχουν σε αυτό που πιστεύεται ότι θα είναι το μεγαλύτερο πιλοτικό πρόγραμμα στον κόσμο στα πρότυπα εργασίας τους επόμενους έξι μήνες.

Το πείραμα, με στόχο τη μεγαλύτερη παραγωγικότητα, οργανώθηκε από μια ομάδα που έκανε εκστρατεία για πιο σύντομη εργάσιμη εβδομάδα αλλά χωρίς απώλεια εισοδήματος.

Ακαδημαϊκοί από τα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ, καθώς και ειδικοί στο Boston College στις ΗΠΑ, θα διαχειριστούν το πείραμα σε συνεργασία με το think tank  Autonomy.

Συμμετέχουν εταιρείες που κυμαίνονται από προγραμματιστές λογισμικού μέχρι φιλανθρωπικές οργανώσεις και ένα τοπικό κατάστημα ψαριών.

Ο Σαμ Σμιθ, συνιδρυτής της Pressure Drop Brewery στο Τότεναμ, στο βόρειο Λονδίνο, είπε ότι  ήταν «μια καλή στιγμή» για την εταιρεία να δοκιμάσει διαφορετικές πρακτικές εργασίας. «Η πανδημία μας έκανε να σκεφτούμε πολύ για την εργασία και το πώς οι άνθρωποι οργανώνουν τη ζωή τους», πρόσθεσε. «Το κάνουμε αυτό για να βελτιώσουμε τη ζωή του προσωπικού μας και να είμαστε μέρος μιας προοδευτικής αλλαγής στον κόσμο που θα βελτιώσει την ψυχική υγεία και την ευημερία των ανθρώπων».

Η πρόκληση του κ. Σμιθ κατά τη διάρκεια του πιλοτικού προγράμματος είναι αρκετά απλή. Η εννιαμελής ομάδα του πρέπει να παράγει και να συσκευάζει την ίδια ποσότητα μπύρας με αυτή που κάνει τώρα, αλλά σε τέσσερις ημέρες αντί για πέντε. «Νομίζω ότι έχει να κάνει με το πώς χρησιμοποιείς τον χρόνο σου», είπε ο κ. Σμιθ. «Οπότε, όταν μιλάω για παραγωγικότητα, δεν εννοώ ότι είσαι πιο γρήγορος στην εργασία που κάνεις αυτή τη στιγμή, μπορεί να χρησιμοποιείς τους χρόνους διακοπής που έχεις αναγκαστικά για να προετοιμαστείς καλύτερα για την επόμενη μέρα».

Η Κλερ Ντόχερτι είπε ότι το πείραμα είναι «φανταστικό» και μέρος μιας «φυσικής εξέλιξης του τρόπου με τον οποίο εργαζόμαστε». Εξήγησε ότι έχοντας εργαστεί με την επιχείρηση για περισσότερα από τέσσερα χρόνια και γνωρίζοντας ότι μπορεί να κάνει τη δουλειά της, την έκανε να νιώθει σίγουρη ότι μπορεί να κάνει τη δουλειά της αποτελεσματικά με μια μέρα λιγότερη. «Θα χρειαστεί να βγάλετε απ' τη μέρα σας αυτά τα επιπλέον λίγα λεπτά στο Διαδίκτυο, γιατί πρέπει να είστε λίγο πιο συγκεντρωμένοι για να κάνετε αυτό που χρειάζεστε στον χρόνο που έχετε», είπε.

Το πείραμα, στο οποίο συμμετέχουν περίπου 3.000 εργαζόμενοι στο Ηνωμένο Βασίλειο, αποτελεί μέρος μιας παγκόσμιας πρωτοβουλίας και διεξάγεται παράλληλα με παρόμοιες, μικρότερες δοκιμές στην Ιρλανδία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.

«Το πείραμα του Ηνωμένου Βασιλείου είναι ιστορικό», είπε η Τζούλιετ Σορ, η επικεφαλής ερευνήτρια στο πρόγραμμα, οικονομολόγος και κοινωνιολόγος στο Κολέγιο της Βοστώνης. «Η προσκόλληση σε ένα άκαμπτο, αιωνόβιο σύστημα βασισμένο στον χρόνο δεν έχει νόημα», τόνισε.