ε απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η Δικαιοσύνη καταδίκασε το «Μακελειό» για την ομοφοβική στοχοποίηση τού αστυνομικού Μιχαήλ Λώλη, όπως γνωστοποίησε ο ίδιος στο Facebook.

Συγκεκριμένα, αναφέρει πως «καταδικάστηκε η εταιρεία «ΜΑΚΕΛΕΙΟ Ε.Π.Ε.» και τα πρόσωπα που κρύβονται πίσω από αυτήν σε χρηματική αποζημίωση για την ηθική βλάβη που προκάλεσαν:

• ​Τον Στέφανο Χίο ως ιδρυτή και εν τοις πράγμασι εκδότη
• ​Τον Γεώργιο Γκασιάμη ως εμφανιζόμενο εκδότη
• ​Τον Ιωάννη Κολοζώφ συντάκτη του άρθρου»

Σύμφωνα με τον Μ. Λώλη, οι παραπάνω «για χρόνια επιχείρησαν, με συκοφαντίες και ομοφοβικά δημοσιεύματα, να με εκφοβίσουν και να με διώξουν από την Αστυνομία λόγω του έργου μου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ενάντια στο Ρατσισμό και τις Διακρίσεις. Απέτυχαν. Όπως και όλοι οι άλλοι!».

Ο αστυνομικός τονίζει ότι η απόφαση «είναι ξεκάθαρη, η ομοφοβία, ο εκφοβισμός και η δυσφήμιση έχουν συνέπειες. Δεν υπάρχει ατιμωρησία και αυτό είναι ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όλους όσους με στοχοποιούν αδιάκοπα! Ο Ρατσισμός και η Ομοφοβία δεν είναι άποψη, είναι έγκλημα!».

Καταλήγοντας, απευθύνει «ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους με στήριξαν, διότι το βάρος της ομοφοβίας που σηκώνω όλα αυτά τα χρόνια είναι τεράστιο και με συνέπειες αδιανόητες!» και σημειώνει πως «τα χρήματα θα δοθούν σε δράσεις για τη προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων!».

ΠΑΝΟΣ ΚΩΔΩΝΑΣ

Ο χάρτης της ILGA-Europe αποτυπώνει την πρόοδο των χωρών το 2026 στον τομέα της προστασίας και των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Τι επισημαίνεται για την Ελλάδα.

Ο νέος «Rainbow Map 2026» της ILGA-Europe αποτυπώνει για ακόμη μία χρονιά μια Ευρώπη βαθιά διχασμένη ως προς τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.

Από τη μία πλευρά, χώρες που ενισχύουν θεσμικά την ισότητα και μετατρέπουν την προστασία των δικαιωμάτων σε πολιτική προτεραιότητα. Από την άλλη, κράτη όπου η νομοθετική πρόοδος είτε παραμένει στάσιμη είτε υποχωρεί, αφήνοντας μεγάλα κενά στην καθημερινή ασφάλεια και ορατότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ πολιτών.

Στην κορυφή της κατάταξης για το 2026 βρίσκεται η Ισπανία, ενώ στην τελευταία θέση παραμένει η Ρωσία, με την Ευρώπη να εμφανίζει μια έντονη γεωγραφία ανισοτήτων.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο άκρες, η Ελλάδα καταλαμβάνει την 11η θέση, καταγράφοντας επιμέρους αδυναμίες που δείχνουν ότι η θεσμική πρόοδος δεν συνοδεύεται πάντα από πλήρη κοινωνική ισοδυναμία.

 

Ο χάρτης της ILGA-Europe για το 2026 rainbowmap.ilga-europe

 

Η Ευρώπη των δύο ταχυτήτων

Η ετήσια έκθεση της ILGA-Europe, που αξιολογεί 49 ευρωπαϊκές χώρες με βάση 76 κριτήρια σε διαφορετικές θεματικές ενότητες, αποτυπώνει μια ήπειρο δύο ταχυτήτων.

Στην πρώτη ομάδα βρίσκονται χώρες όπως η Ισπανία, η Μάλτα, η Ισλανδία, το Βέλγιο και η Δανία. Αυτά τα κράτη έχουν προχωρήσει σε εκτεταμένες νομικές μεταρρυθμίσεις: αναγνώριση ταυτότητας φύλου, ενίσχυση των νόμων κατά των διακρίσεων, θεσμική κατοχύρωση της οικογένειας για ομόφυλα ζευγάρια και ενεργές πολιτικές κατά της ρητορικής μίσους.

Οι καλύτερες επιδόσεις rainbowmap.ilga-europe

Η Ισπανία αναδεικνύεται πρώτη στην Ευρώπη, ξεπερνώντας για φέτος τη Μάλτα, χάρη σε ένα πλέγμα πολιτικών που περιλαμβάνει ανεξάρτητη αρχή κατά των διακρίσεων και πλήρη αποπαθολογικοποίηση των τρανς ταυτοτήτων στο σύστημα υγείας.

Στον αντίποδα, χώρες όπως η Ρωσία, το Αζερμπαϊτζάν, η Τουρκία, η Λευκορωσία και η Γεωργία καταγράφουν εξαιρετικά χαμηλές επιδόσεις, με περιορισμένα ή ανύπαρκτα πλαίσια προστασίας. Η Ρωσία παραμένει τελευταία με 2%, ενώ σε πολλές από αυτές τις χώρες η ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητα αντιμετωπίζεται θεσμικά ή κοινωνικά ως παράγοντας αποκλεισμού.

 

Οι χειρότερες επιδόσεις rainbowmap.ilga-europe

 

Η θέση της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό χάρτη

Η Ελλάδα κατατάσσεται στην 11η θέση της λίστας (7η την περσινή χρονιά) με συνολικό ποσοστό 68,27%, σημαντικά υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διαμορφώνεται στο 52,10%.

Η άνοδος αυτή αποδίδεται κυρίως στη νομοθέτηση του γάμου μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, μια μεταρρύθμιση που άλλαξε ουσιαστικά τη διεθνή εικόνα της χώρας και ενίσχυσε τη βαθμολογία της στον τομέα της οικογενειακής αναγνώρισης.

Συνολικά, η Ελλάδα παρουσιάζει ένα μεικτό προφίλ: από τη μία πλευρά ισχυρές επιδόσεις στην κοινωνική δράση και τη θεσμική μη διάκριση, από την άλλη χαμηλότερες επιδόσεις σε τομείς όπως το άσυλο και η πλήρης κοινωνική ένταξη.

Η Ελλάδα στην 11η θέση της έκθεσης rainbowmap.ilga-europe.org

Αναλυτικά οι επιδόσεις της Ελλάδας:

• Ισότητα και μη διάκριση: 82,48%
• Χώρος δράσης κοινωνίας των πολιτών: 83,33%
• Εγκλήματα μίσους και ρητορική μίσους: 69,51%
• Νομική αναγνώριση φύλου: 64,86%
• Οικογενειακά δικαιώματα: 64,29%
• Σωματική ακεραιότητα ίντερσεξ ατόμων: 60%
• Άσυλο: 33,33%

Τα στοιχεία αυτά δείχνουν μια χώρα που έχει προχωρήσει σε σημαντικές θεσμικές αλλαγές, αλλά εξακολουθεί να εμφανίζει σημαντικές ανισότητες στην εφαρμογή και στην καθημερινή προστασία.

‌Μπορούν τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να υποστηρίζουν την Παλαιστίνη; Nick Paleologos / SOOC

Πρόοδος στη νομοθεσία, απόσταση στην καθημερινότητα

Παρά τη θετική συνολική εικόνα για την Ελλάδα, η έκθεση υπογραμμίζει ότι η ευρωπαϊκή πρόοδος δεν είναι ομοιόμορφη. Σε πολλές χώρες, οι νόμοι έχουν αλλάξει γρηγορότερα από τις κοινωνικές συμπεριφορές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Ισπανία, όπου παρότι διαθέτει το πιο προοδευτικό νομικό πλαίσιο στην Ευρώπη, οι επιθέσεις κατά ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων αυξήθηκαν από 7% σε 22% μέσα σε δύο χρόνια. Το φαινόμενο αυτό αναδεικνύει μια κρίσιμη αντίφαση: η θεσμική πρόοδος δεν εγγυάται αυτόματα κοινωνική αποδοχή.

Η ILGA-Europe επισημαίνει ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε μια περίοδο όπου η πρόοδος και η οπισθοδρόμηση συνυπάρχουν. Από τη μία πλευρά, κυβερνήσεις που επενδύουν ενεργά στην ισότητα. Από την άλλη, αυξανόμενη ρητορική μίσους, πολιτικές αντιδράσεις και κοινωνικές εντάσεις που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η εικόνα των ανισοτήτων

Ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο 52,10% δείχνει ότι, παρά τις σημαντικές πρωτοβουλίες σε θεσμικό επίπεδο, η πρόοδος παραμένει άνιση. Χώρες όπως η Μάλτα, η Δανία και το Βέλγιο βρίσκονται στην κορυφή της ευρωπαϊκής κατάταξης, ενώ άλλες χώρες της ΕΕ, όπως η Ιταλία, η Πολωνία, η Βουλγαρία και η Ρουμανία, καταγράφουν πολύ χαμηλότερες επιδόσεις.

Η Ιταλία, συγκεκριμένα, κατατάσσεται στην 36η θέση, γεγονός που αποτυπώνει την πολιτική στασιμότητα σε ζητήματα δικαιωμάτων και την έλλειψη ενιαίας εθνικής στρατηγικής για την προστασία των ΛΟΑΤΚΙ+ πολιτών.

Πορεία κατά της βίας σε ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα Thomas Giotopoulos / SOOC

Η σημασία της θεσμικής προόδου

Η έκθεση του Rainbow Map δεν αποτελεί μόνο μια στατιστική απεικόνιση, αλλά και έναν δείκτη πολιτικής κατεύθυνσης. Η κατάταξη δείχνει ότι οι χώρες που επενδύουν συστηματικά στην ισότητα δεν βελτιώνουν μόνο την εικόνα τους, αλλά και τη συνοχή των κοινωνιών τους.

Η ενίσχυση των δικαιωμάτων συνδέεται πλέον και με ευρύτερες κοινωνικοοικονομικές παραμέτρους: προσέλκυση επενδύσεων, κινητικότητα εργατικού δυναμικού και διεθνή εικόνα.

Για την Ελλάδα, η 11η θέση αποτελεί μια σχετική αναγνώριση της προόδου που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια. Η νομοθετική κατοχύρωση του γάμου ομόφυλων ζευγαριών και η ενίσχυση του πλαισίου κατά των διακρίσεων έχουν αναβαθμίσει τη διεθνή εικόνα της χώρας.

Ωστόσο, η χαμηλή επίδοση στον τομέα του ασύλου και οι επιμέρους κοινωνικές ανισότητες δείχνουν ότι η πρόοδος δεν είναι ομοιόμορφη. Η απόσταση ανάμεσα στο θεσμικό πλαίσιο και την κοινωνική πραγματικότητα παραμένει υπαρκτή.

Θα λέγαμε πως το Rainbow Map 2026 αποτυπώνει μια Ευρώπη σε μετάβαση. Μια ήπειρο όπου η ισότητα προχωρά, αλλά όχι παντού με τον ίδιο ρυθμό. Όπου οι νόμοι εξελίσσονται, αλλά οι κοινωνίες δεν ακολουθούν πάντα με την ίδια ταχύτητα.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια ενδιάμεση ζώνη: όχι στις πρωτοπόρες χώρες, αλλά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Μια θέση που δείχνει πρόοδο, αλλά ταυτόχρονα υπενθυμίζει ότι η πλήρης ισότητα παραμένει μια διαδικασία σε εξέλιξη και όχι ένας ήδη κατακτημένος στόχος.

Σε αυτό το ευρωπαϊκό τοπίο των ανισοτήτων, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: ποια Ευρώπη θέλει τελικά να διαμορφώσει το μέλλον της -εκείνη των ίσων δικαιωμάτων στην πράξη ή εκείνη των άνισων ταχυτήτων;

Πηγή: news247.gr

Στις 17 Μαΐου κάθε έτους τιμάται η Διεθνής Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Τρανσφοβίας και Αμφιφοβίας. Η ημέρα αυτή προωθεί τα βασικά μηνύματα της ισότητας, της προστασίας και του σεβασμού κάθε ανθρώπου, ανεξαρτήτως φύλου/έκφρασης φύλου ή τα χαρακτηριστικά φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού.

Ιστορικό της Διεθνούς Ημέρας κατά της Ομοφοβίας, Τρανσφοβίας και Αμφιφοβίας

Η 17η Μαΐου αποτελεί ημερομηνία – ορόσημο, καθώς, μέσω της Διεθνούς Ημέρας, τιμάται η απόφαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας το 1990 να αφαιρέσει την ομοφυλοφιλία από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών.

Από το 2004, η Διεθνής Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Τρανσφοβίας και Αμφιφοβίας έχει συνδέσει την τοπική δράση με την παγκόσμια αλληλεγγύη, δημιουργώντας μια ισχυρή ετήσια στιγμή για τις κοινότητες ώστε να:

• γίνει η εκ νέου επιβεβαίωση για συλλογική δέσμευση των δικαιωμάτων, της αξιοπρέπειας, της ασφάλειας και της ελευθερίας των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων παγκοσμίων
• εστιάσουμε την προσοχή μας στις συνεχιζόμενες διακρίσεις και βία που αντιμετωπίζουν οι κοινότητες αυτές
• υπάρξει κινητοποίηση και δράση σε όλα τα επίπεδα, από ομάδες βάσης έως διεθνείς θεσμούς

Περιεχόμενο και Συμβολισμοί της Ημέρας

Η Διεθνής Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Τρανσφοβίας και Αμφιφοβίας τιμά κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, φύλου/έκφρασης φύλου ή τα χαρακτηριστικά φύλου, ενώ παράλληλα καλεί κάθε ενδιαφερόμενο μέρος για ευαισθητοποίηση και δράση.

Μέχρι και σήμερα, τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των ατόμων της LGBTQΙ+ (ΛΟΑΤΚΙ+) κοινότητας πλήττονται βαθύτατα, είτε μιλάμε για κατάφορη παραβίαση (π.χ. Ρωσία), είτε μιλάμε για σιωπηρή παραβίαση, εν μέσω της κρατικής και κοινωνικής περιθωριοποίησης και απαξίωσης.

Παρόλο γενικά, τα μηνύματα της Διεθνούς Ημέρας κατά της Ομοφοβίας, Τρανσφοβίας και Αμφιφοβίας εξακολουθούν να είναι επίκαιρα και ζωτικής σημασίας για κάθε κοινωνία.

Πώς Τιμάται η Διεθνής Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Τρανσφοβίας και Αμφιφοβίας

Διάφορες εκδηλώσεις και ενέργειες ευαισθητοποίησης και δράσης λαμβάνουν χώρα την 17η Μαΐου. Ομιλίες, καμπάνιες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ημερίδες, εθελοντικές δραστηριότητες και παρουσιάσεις βιβλίων, αποτελούν μερικούς μόνο τρόπους που τιμάται η Διεθνής Ημέρα.

Σε παγκόσμια κλίμακα, για το 2026, η Διεθνής Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Τρανσφοβίας και Αμφιφοβίας φέρει τη θεματική «At the heart of democracy», με τον επίσημο ιστότοπο της ημέρα να επισημαίνει πως το φετινό παγκόσμιο θέμα μας υπενθυμίζει ότι οι πραγματικά δημοκρατικές κοινωνίες πρέπει να βασίζονται στη δικαιοσύνη και την ελευθερία για όλους.

Οι Παραβιάσεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη ΛΟΑΤΚΙ+ Κοινότητα σε Αριθμούς

Αν υπάρχει ένας τρόπος για να αντιληφθούμε την παραβίαση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, αυτός είναι μέσω των αριθμών. Όπως θα δούμε και στη συνέχεια, παρά τα σημαντικά βήματα που έχουν πραγματοποιηθεί τις τελευταίες δεκαετίες, υπάρχουν ακόμα κράτη και νομοθεσίες που υπονομεύουν τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.

Ενδεικτικά ορισμένα σημαντικά στατιστικά στοιχεία:

• Στο Αφγανιστάν, τη Μαυριτανία, τη Νιγηρία, το Μπρουνέι, το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία και τη Σομαλία, οι συναινετικές πράξεις του ιδίου φύλου τιμωρούνται με θάνατο.
• Σε τουλάχιστον 50 κράτη, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα τιμωρούνται με κατ’ ελάχιστον ποινή φυλάκισης.
• Στον Δείκτη Ισότητας των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων η Ελλάδα βρίσκεται στην 48η θέση παγκοσμίως.
• Εξαιρετικά υψηλό ποσοστό των χωρών που αποδέχθηκαν τα βασικά δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων (π.χ. γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου) τα τελευταία μόλις 15 χρόνια.
• Σε διάφορες χώρες, η ομοφυλοφιλία είναι τεχνικά νόμιμη, αλλά η προώθηση των «μη παραδοσιακών σεξουαλικών σχέσεων», είτε από οργανισμούς είτε από άτομα, είναι παράνομη.
• Μόλις 81 κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών (42%), συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου μέρους της Ευρώπης και της Νότιας Αμερικής, έχουν λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού στον χώρο εργασίας και 57 μέλη του ΟΗΕ (30%) έχουν θεσπίσει ευρείς νόμους κατά των διακρίσεων.

Όπως βλέπουμε, τα ΛΟΑΤΚΙ+ διατρέχουν σοβαρούς κινδύνους σε ορισμένες χώρες, ενώ σε αρκετές δεν υπάρχει σαφές νομικό πλαίσιο για την προάσπιση των δικαιωμάτων τους.

Συμμετοχή

Ο καλύτερος τρόπος για να συμμετοχή στα μηνύματα της Διεθνούς Ημέρας είναι η ουσιαστική αντίληψη ότι τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ δεν είναι ειδικά δικαιώματα. Δεν θα πρέπει να τίθεται ζήτημα προσωπικής άποψης για τα δικαιώματα αυτά, αλλά στήριξη χωρίς αστερίσκους.

Ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος με μικρά αλλά σταθερά βήματα, είτε μιλάμε για τον πυρήνα μιας οικογένειας, είτε για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά.

Πηγές: may17.org, worldpopulationreview.com

Την Τετάρτη 29 Απριλίου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε σε μεγάλο βαθμό ψήφισμα για την απαγόρευση των "θεραπειών μεταστροφής" εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), με 405 ψήφους υπέρ και 176 κατά. Ήταν μια πρωτοβουλία πολιτών που υπογράφηκε από πάνω από ένα εκατομμύριο άτομα το 2025, η οποία έφερε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το θέμα αυτών των πρακτικών, οι οποίες περιλαμβάνουν περισσότερο ή λιγότερο εξαναγκαστικές μεθόδους που αποσκοπούν στην αλλαγή του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου των ομοφυλόφιλων, λεσβιών, τρανσέξουαλ ή αμφιφυλόφιλων ατόμων.

Η μπάλα βρίσκεται τώρα στο γήπεδο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία πρέπει να προτείνει ένα κείμενο έως τις 17 Μαΐου. "Συνεχίζουμε να κινητοποιούμαστε", δήλωσε η σοσιαλιστής ευρωβουλευτής Emma Rafowicz, αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ήταν 29 Απριλίου του 1945 όταν οι αμερικανικές δυνάμεις απελευθέρωσαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου στη Γερμανία. Οι Εβραίοι που είχαν επιβιώσει από το θηρίο του ναζισμού, απελευθερώθηκαν εκείνη την ημέρα. Όμως κάποιοι άνθρωποι έμειναν εκεί.

Ήταν τα άτομα που φυλακίστηκαν λόγω ομοφυλοφιλίας και δεν απελευθευθερώθηκαν ποτέ. Αναγκάστηκαν να εκτίσουν πλήρως τις ποινές τους βάσει του ναζιστικού ποινικού κώδικα. Ομοφυλόφιλοι και αμφιφυλόφιλοι άνδρες αλλά και τρανς γυναίκες καταδικάστηκαν βάσει της παραγράφου 175 του γερμανικού ποινικού κώδικα, η οποία είχε ενισχυθεί από τους Ναζί, και συνεπώς θεωρούνταν κοινοί εγκληματίες. Οι λεσβίες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης συχνά βρίσκονταν εκεί όχι μόνο λόγω της σεξουαλικότητάς τους -πολλές ήταν επίσης Εβραίες και/ή πολιτικές κρατούμενες. 

Τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα που βρέθηκαν έγκλειστα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν χιλιάδες και οι ναζί τα ξεχώριζαν από το ροζ τρίγωνο που τους είχαν φορέσει. Οι ναζί έκαναν πάνω τους πειράματα, τα ευνούχιζαν, τα δολοφονούσαν, τα εξουθένωναν, τα σκότωναν στο ξύλο.

Μετά από την απελευθέρωση, το εγχειρίδιο του στρατού των ΗΠΑ προέβλεπε πως οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος θα αφεθούν ελεύθεροι από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όχι όμως τα ομοφυλόφιλα άτομα, που ως «εγκληματίες» αναγκάστηκαν να εκτίσουν ποινές φυλάκισης ως πολιτικ@ κρατούμεν@.

Οι αμερικανικές δυνάμεις της «απελευθέρωσης» διατήρησαν την παράγραφο αυτή σε ισχύ και στα πρώτα στα πρώτα τέσσερα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου συνελάμβαναν περίπου 1.500 άνδρες τον χρόνο βάσει αυτής.

Μετά την κατοχή, η Δυτική Γερμανία τη διατήρησε επίσης και καταδίκασε πάνω από 50.000 άτομα μέχρι την τελική κατάργησή της το 1969. Η Ανατολική Γερμανία, αντίθετα, επανήλθε στην προ-ναζιστική μορφή της παραγράφου 175 και καταδίκασε περίπου 4.000 άτομα μέχρι την κατάργησή της το 1968.

Μια ιστορία φρίκης μέσα στη μεγαλύτερη ιστορία φρίκης της ανθρωπότητας

Αρχικά, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα στοχοποιούνταν κυρίως όταν ήταν Εβραίοι. Ορισμένοι Ναζί πίστευαν ότι η πλειονότητα, αν όχι όλοι, οι ομοφυλόφιλοι ήταν Εβραίοι, επειδή πολλοί από τους σημαντικότερους υπερασπιστές των δικαιωμάτων και της ισότητας των ομοφυλοφίλων ήταν Εβραίοι (μεταξύ αυτών ο Χίρσφελντ, καθώς και προοδευτικοί ψυχίατροι, γιατροί, δικηγόροι και νομικοί).

Σύμφωνα με μαρτυρίες ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων επιζώντων, αντιμετωπίζονταν χειρότερα από άλλες ομάδες (εκτός από τους Εβραίους), καθώς θεωρούταν ότι είχαν «παρεκκλίνουσες» συμπεριφορές.

Συχνά εργάζονταν περισσότερες ώρες και τους ανατίθεντο πιο βαριές χειρωνακτικές εργασίες σε όλες τις καιρικές συνθήκες. Αυτό συνέβαινε επειδή πολλοί Ναζί πίστευαν ότι η σκληρή εργασία μπορούσε να «διορθώσει» τους ομοφυλόφιλους άνδρες σε ετεροφυλόφιλους. Εκατοντάδες άνδρες πέθαναν εξαιτίας αυτών των συνθηκών εργασίας, σύμφωνα με το The Conversation.

Πολλοί άφησαν την τελευταία τους πνοή από ξυλοδαρμό από ναζί, οι οποίοι τους ξεχώριζαν από τα ροζ τρίγωνα. Ναζί επιστήμονες τους ευνούχιζαν, έκαναν πειράματα στα σώματά τους προσπαθώντας να βρουν «θεραπεία».

Ενώ οι Εβραίοι, τα παιδιά και οι πολιτικοί κρατούμενοι μπορούσαν να αιτηθούν οικονομική και ηθική υποστήριξη από τις μετάγερμανικές κυβερνήσεις, οι ομοφυλόφιλοι άνδρες δεν μπορούσαν. Ομοίως, οι μαρτυρίες τους δεν αποτελούσαν προτεραιότητα ούτε για τους ερευνητές του Ολοκαυτώματος ούτε για τα ποινικά δικαστήρια.

Τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα δεν αναγνωρίστηκαν ως θύματα του Ολοκαυτώματος, τους αφαιρέθηκαν συνταξιοδοτικά δικαιώματα για τον χρόνο που είχαν περάσει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι περισσότεροι δεν έλαβαν ποτέ καμία αποζημίωση.

Μετά από μια έντονη δικαστική διαμάχη και κύμα αντιδράσεων, η κυβέρνηση Τραμπ υποχρεώθηκε σε συμβιβασμό, επιτρέποντας την μόνιμη ανάρτηση των χρωμάτων του ουράνιου τόξου στο εμβληματικό σημείο του Μανχάταν.

Σε μια απρόσμενη αλλά καθοριστική εξέλιξη για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, η σημαία Pride πρόκειται να κυματίσει ξανά επίσημα και μόνιμα πάνω από το Εθνικό Μνημείο Stonewall στη Νέα Υόρκη. Η απόφαση έρχεται ως αποτέλεσμα δικαστικού συμβιβασμού, μετά την αφαίρεση της σημαίας τον περασμένο Φεβρουάριο, η οποία είχε προκαλέσει παγκόσμια κατακραυγή.

Το χρονικό της αφαίρεσης και η δικαστική οδός

Η περιπέτεια ξεκίνησε όταν η Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων (NPS), υπό τις κατευθυντήριες γραμμές της νέας διοίκησης, διέταξε την υποστολή της σημαίας, επικαλούμενη κανονισμούς που απαγορεύουν την ανάρτηση μη επίσημων σημαιών σε ομοσπονδιακούς χώρους.

Η νομική ομάδα Washington Litigation Group κατέθεσε αμέσως αγωγή, υποστηρίζοντας ότι η σημαία Pride αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ιστορικού πλαισίου του Stonewall. Η κυβέρνηση τελικά αποδέχθηκε ότι σε χώρους με συγκεκριμένο ιστορικό υπόβαθρο, η παρουσία τέτοιων συμβόλων είναι νομικά δικαιολογημένη.

«Η σημαία Pride ανήκει στο Stonewall. Θα αποκατασταθεί και θα παραμείνει εκεί μόνιμα. Θα είμαστε σε εγρήγορση για την τήρηση της συμφωνίας», δήλωσε ο Alexander Kristofcak, επικεφαλής νομικός εκπρόσωπος των εναγόντων.

Stonewall: Το σύμβολο μιας επανάστασης

Το Stonewall Inn στο Γκρίνουιτς Βίλατζ δεν είναι απλώς ένα μνημείο· είναι το σημείο όπου τον Ιούνιο του 1969 η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στην αστυνομική αυθαιρεσία. Η εξέγερση αυτή θεωρείται η γενέθλια πράξη του σύγχρονου ακτιβισμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα παγκοσμίως.

Πολιτικές προεκτάσεις

Η επιστροφή της σημαίας αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη δεδομένη συγκυρία, καθώς:

Η αφαίρεση είχε ερμηνευθεί ως μέρος της ευρύτερης προσπάθειας της κυβέρνησης Τραμπ να περιορίσει τα δικαιώματα της κοινότητας.

Η αναγνώριση του «ιστορικού πλαισίου» ως λόγου ανάρτησης σημαιών μπορεί να επηρεάσει και άλλα εθνικά μνημεία.

Παρά τη σκληρή ρητορική του Λευκού Οίκου, ειδικά απέναντι στα τρανς άτομα, η περίπτωση του Stonewall αποδεικνύει ότι η πίεση της κοινωνίας των πολιτών και η δικαστική οδός μπορούν ακόμα να παράγουν αποτελέσματα υπέρ της ορατότητας και της συμπερίληψης.

Έντονη ανησυχία για περιστατικά καύσης σημαιών ΛΟΑΤΚΙ+ σε λαμπρατζιές, «αντί του Ιούδα» εξέφρασε η Accept – LGBTI Cyprus, κάνοντας λόγο για πρακτικές που, όπως επισημαίνει, «δεν αποτελούν έθιμο αλλά εκπαίδευση στη βία και στον εκφασισμό της νεολαίας».

Σε δημόσια παρέμβασή της, η οργάνωση κατήγγειλε περιστατικά σε περιοχές της Λάρνακας – όπως η Βεργίνα και το Καλό Χωριό – όπου στο παραδοσιακό έθιμο του «Ιούδα», έκαψαν σημαίες-σύμβολα, στοχοποιώντας τα μέλη της κοινότητας.

Για το έθιμο της «καύσης του Ιούδα», για την λαμπρατζιά κατασκευάζεται κυρίως από ανήλικους ένα είδωλο με ανθρώπινη μορφή, που τοποθετείται πάνω σε ένα μεγάλο όγκο από ξύλα. Έτσι γίνεται μια μικρή αναπαράσταση που συμβολίζει την προδοσία του Ιούδα προς το Χριστό, που τον οδήγησε στην Σταύρωση.

Φέτος, σε διάφορα μέρη, αντί για το είδωλο, τοποθετήθηκαν σημαίες της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.

«Εκπαίδευση στη βία»

Όπως υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση της Accept – LGBTI Cyprus,  τέτοιες ενέργειες δεν μπορούν να θεωρηθούν «παιδικές χαζομάρες», αλλά πράξεις που ενισχύουν την κουλτούρα μίσους ενάντια στα άτομα της LGBTQ+ κοινότητας  και ενδέχεται να έχουν μακροπρόθεσμες κοινωνικές συνέπειες.

«Όταν στις λαμπρατζιές καίνε σημαίες ΛΟΑΤΚΙ+ αντί για «Ιούδες», δεν έχουμε έθιμο∙ έχουμε εκπαίδευση στη βία και στον εκφασισμό της νεολαίας» τονίζουν.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στον ρόλο θεσμών όπως η Εκκλησία, τα πολιτικά κόμματα, τα σωματεία και η Πολιτεία, με την οργάνωση να τονίζει ότι «η σιωπή ισοδυναμεί με ανοχή».

Πηγή: Documento.gr

ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

«Εγώ δεν θα κάτσω να παίξω το παιχνίδι κανενός. Εγώ δεν είμαι γκέι, είμαι στρέητ ομοφυλόφιλος και αυτό τσαντίζει πάρα πολύ. Άντρας είμαι στον τρόπο που μιλάω, που υπάρχω, που θα ανοίξω την πόρτα στη γυναίκα, δεν θα ανοίξω την πόρτα στον τακουνάτο άνδρα, θα βοηθήσω τη γιαγιά να περάσει τον δρόμο, θα φιλήσω το χέρι μιας άγνωστης, θα πω “γεια σας κυρία μου”. Τζέντλεμαν. Το ότι τον π@@@@@ δεν σημαίνει ότι γέρνω. Στρέιτ είμαι, ευθεία κοιτάω».

Αυτό είπε σε πόντκαστ το 2026 ένας ανοιχτά γκέι άντρας. Μπορεί να το είπε επειδή όντως το πιστεύει, ίσως προσπαθεί να βρίσκει τρόπους να παραμένει relevant -ο λόγος δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Και το ότι βλέπουμε πως μέσω του αυτοπροσδιορισμού του ως «στρέητ ομοφυλόφιλος» αισθάνεται διαφορετικός από τους άλλους, τους πραγματικούς ομοφυλόφιλους, άρα αξίζει μία θέση στο κόσμο του (ακρο)δεξιού Έλληνα στρέητ χριστιανού -δεν είναι τυχαίο ότι, για να κερδίσει αυτήν την αποδοχή, έκανε vidcast με την Ευρωβουλεύτρια που πρωτοέγινε viral από την απέχθειά της στην τριχοφυΐα στη γυναικεία μασχάλη.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

• 

  Ο Ξιαρχό δηλώνει «στρέιτ ομοφυλόφιλος» και δεν ανοίγει πόρτες σε «τακουνάτους» (Video)

Θυμίζει τον μονόλογο της Μέρεντιθ Γκρέι, απευθυνόμενη στον Ντέρεκ στο Grey’s Anatomy. «Pick me, choose me, love me». «Διάλεξέ με», Έλληνα σούπερ στρέητ άντρα, «αγάπα με». «Κάνε με παρέα, δες ότι εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους, δες με -τους μισώ τόσο που βγαίνω δημόσια και λέω τέτοια πράγματα για να με δεις».

Όπως τόσο συχνά μιλάμε για εσωτερικευμένο μισογυνισμό, πάμε να δούμε τι είναι η εσωτερικευμένη ομοφοβία. Γιατί οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να καταπιέζεται ένα άτομο, είναι πολλοί.

Μεγαλώνουμε και υπάρχουμε σε μία κοινωνία βαθιά πατριαρχική που έχει πολύ ξεκάθαρες τις έννοιες του σωστού και του λάθους. Το να είσαι στρέητ είναι το σωστό. Το να είσαι οτιδήποτε άλλο, είναι λάθος. Κι όλα τα αρνητικά στερεότυπα και οι προκαταλήψεις προκαλούν ντροπή σε πολλά LGBTQ+ άτομα. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η άρνηση της ταυτότητας, η περιφρόνηση της queer κοινότητας και του κινήματος και το μίσος προς τον ίδιο τον εαυτό είναι συνήθη. 

Η εσωτερικευμένη ομοφοβία, λοιπόν, είναι η υιοθέτηση των αρνητικών στερεοτύπων. Πηγάζει από την ομοφοβία της κοινωνίας. Και όταν αυτά τα στερεότυπα τα κάνεις δικά σου, όταν τα φοράς σαν πανοπλία για να αποδείξεις ότι «δεν είσαι σαν τους άλλους», τότε η εσωτερικευμένη ομοφοβία δεν μένει πια μέσα σου αλλά βγαίνει προς τα έξω. Γίνεται performance. Γίνεται περιφρόνηση της ίδιας σου της κοινότητας. Γίνεται η ανάγκη να αρνηθείς ό,τι σε κάνει «όχι στρέητ», για να χωρέσεις σε έναν κόσμο που δεν πρόκειται να σε δεχτεί, όσο κι αν προσπαθήσεις να του μοιάσεις.

Κι έτσι καταλήγουμε να βλέπουμε LGBTQ+ άτομα να αναπαράγουν ακριβώς ό,τι τους πλήγωσε. Να προσπαθούν να πείσουν ότι είναι «αρσενικά», «κανονικοί», «ευθείς» -λες και η ευθεία γραμμή είναι το μόνο μονοπάτι που οδηγεί στον σεβασμό. Να πιστεύουν ότι αν κρατήσουν αποστάσεις από την ίδια τους την κοινότητα, θα σωθούν από το στίγμα. Ότι αν υιοθετήσουν τον λόγο των καταπιεστών τους, ίσως κάποτε αυτοί να τους αντιμετωπίσουν ως ίσους.

Αλλά η πατριαρχία δεν σε δέχεται. Σε χρησιμοποιεί. Σε αφήνει να κάνεις λίγο ντόρο, να πεις δυο-τρεις ακραίες ατάκες, να την επιβεβαιώσεις και μετά σε επιστρέφει στη θέση που είχε πάντα για σένα: στο περιθώριο. Γιατί η πατριαρχία δεν φοβάται τον «στρέητ ομοφυλόφιλο». Φοβάται τον απενοχοποιημένο queer. Εκείνον που δεν ζητάει άδεια για να υπάρξει.

Η εσωτερικευμένη ομοφοβία δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο, ούτε «προσωπική επιλογή». Είναι εργαλείο της κυρίαρχης κουλτούρας. Και όσο δεν τη βλέπουμε κατάματα, τόσο θα συνεχίζει να απομονώνει, να διασπά και να πληγώνει LGBTQ+ άτομα. Να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν ότι για να αγαπηθούν, πρέπει πρώτα να προδώσουν τον εαυτό τους.

Όμως δεν υπάρχει τίποτα πιο απελευθερωτικό από το να σπάσεις αυτόν τον κύκλο. Το να καταλάβεις ότι το πρόβλημα δεν είσαι εσύ αλλά τα κουτάκια. Είναι η κοινωνία που θέλει τους queer ανθρώπους αόρατους, ή «χαμηλών τόνων» -να μην προκαλούν, τέλος πάντων. Είναι το σύστημα που σε κάνει να ντρέπεσαι για αυτό που είσαι αντί να ντρέπεται το ίδιο για την καταπίεσή του.

Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική διεκδίκηση. Να πάψουμε να ζητάμε αποδοχή από αυτούς που μας θέλουν μικρούς, να σταματήσουμε να χωράμε σε ρόλους που δεν έχουν φτιαχτεί για εμάς. Να διεκδικήσουμε χώρο χωρίς να απολογούμαστε.

Το να υπάρχεις όπως πραγματικά είσαι, δεν είναι λάθος. Το να υπάρχεις όπως πραγματικά είσαι, είναι αντίσταση.

Πηγή: rosa.gr

Η Ορθοδοξία γοητεύει όλο και περισσότερους νέους συντηρητικούς Αμερικανούς - Η επιθυμία για μια πιο «αρρενωπή» θρησκευτικότητα και ο ρόλος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης - Πώς ερμηνεύουν οι ειδικοί αυτή τη στροφή της γενιάς Ζ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΚΛΗΡΗΣ

 

Οι ορθόδοξοι ναοί γεμίζουν στις ΗΠΑ με αριθμούς ρεκόρ, όπως επισήμανε και πρόσφατο άρθρο των «New York Times». Ορισμένα χαρακτηριστικά υπερεκπροσωπούνται στους Αμερικανούς που μεταστρέφονται στην Ορθοδοξία: ανήκουν στη γενιά Ζ και είναι στην πλειονότητα άνδρες. Για τις νέες γενιές στις ΗΠΑ, η Ορθοδοξία αποτελεί μέρος της «ανδρόσφαιρας» (manosphere), δηλαδή των πολιτιστικών προτάσεων για ένταση της αρρενωπότητας.

Στη νεανική αργκό, οι άρρενες προσήλυτοι αποκαλούνται «Orthobros» (Orthodox brothers). Οι «Orthobros» απεχθάνονται τον «εκθηλυσμένο» χαρακτήρα άλλων χριστιανικών ομολογιών και ελκύονται στην Ορθοδοξία από τον δύσκολο χαρακτήρα της άσκησης. Σύμφωνα με το Pew Research Center, πάνω από το 60% των Ορθοδόξων στις ΗΠΑ είναι άνδρες σε σύγκριση με μόλις 46% για τους Ευαγγελικούς. Οι Ορθόδοξοι είναι κατά 24% νέοι κάτω των 30 ετών, ενώ οι Ευαγγελικοί μόλις κατά 14%. Παρόμοια ισχύουν και για τις αναλογίες με Ρωμαιοκαθολικούς.

Λιγότερες μεσήλικες, περισσότεροι νέοι

Ο Τζορτζ Δημακόπουλος, καθηγητής Ορθόδοξων Χριστιανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Fordham (Νέα Υόρκη), λέει στο «Βήμα» ότι «τα φαινόμενα τύπου “Orthobros” εμφανίζονται περισσότερο στους “θαλάμους ηχούς” (echo chambers) του Διαδικτύου, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε φόρα, όπως το Reddit, όπου αναπτύσσεται μια υπερεπιθετικότητα. Οι “Orthobros” θάλλουν περισσότερο στην “Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αμερική” (OCA: Orthodox Church in America), η οποία προέρχεται από τη ρωσική ιεραποστολή/διασπορά, καθώς και στην Αντιοχειανή Ορθόδοξη Χριστιανική Αρχιεπισκοπή. Πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι μεγάλο μέρος Αμερικανών που έχουν μεγαλώσει ως Ορθόδοξοι δεν αυτοπροσδιορίζονται πλέον ως Ορθόδοξοι στην ηλικία των 40, σε ποσοστά έως 30%. Η πλειονότητά τους είναι γυναίκες, με αποτέλεσμα στη συνολική εικόνα οι ενορίες να έχουν λιγότερες μεσήλικες γυναίκες και περισσότερους νέους άνδρες».

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία παρέχει έναν συμβολισμό για τον καθένα: ως “σώμα Χριστού” είναι “αρρενωπή”, ενώ ως “νύμφη Χριστού” είναι “θηλυκή”» λέει στο «Βήμα» ο Τίμοθι Κάρολ, ερευνητής Ανθρωπολογίας στο University College London. «Περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι στατιστικές που δείχνουν πληθώρα μεταστροφών Αφροαμερικανών στην Ορθοδοξία, καθώς και αφρικανικής καταγωγής ατόμων από τις αγγλόφωνες περιοχές της Καραϊβικής».

Υβριδικές κοινότητες ενορίας – Διαδικτύου

Μεταξύ των επιστημονικών μελετών για το φαινόμενο αξίζει μνεία στο έργο της Σάρα Ρικάρντι-Σβαρτς, καθηγήτριας Ανθρωπολογίας στο Northeastern University (Βοστώνη), με τίτλο Μεταξύ του Παραδείσου και της Ρωσίας: Θρησκευτική μεταστροφή και πολιτική αποστασία στα Απαλάχια (Between Heaven and Russia: Religious Conversion and Political Apostasy in Appalachia, Fordham University Press, 2022).

H ίδια εξηγεί στο «Βήμα» ότι «ένα σημαντικό μέρος μεταστραφέντων βρίσκει στην Ορθοδοξία ένα “πολιτικό σπίτι”, με την έννοια μιας κοινότητας θεμελιωμένης στην παραδοσιακή ετεροκανονική οικογένεια. Οι μεταστραφέντες κατά κανόνα είναι ενάντια στα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ενώ ενίοτε είναι αντισημίτες. Το πρόβλημα είναι ότι, όταν οι μεταστραφέντες κατακλύζουν συγκεκριμένες κοινότητες, τις μεταμορφώνουν επιτελεστικά, ώστε να μοιάσουν με το είδωλο που είχαν εξαρχής κατά νου. Σήμερα, οι ορθόδοξες κοινότητες είναι υβριδικές: στις τοπικές ενορίες και στις κοινότητες του Διαδικτύου. Η ιντερνετική δραστηριότητα των μεταστραφέντων επικεντρώνεται στο στήσιμο διαδικτυακών συναντήσεων, όπου συζητούν παραδοσιακές αξίες».

Με τον τρόπο αυτόν, οι συναντήσεις στο Internet είναι η προέκταση της ενοριακής ζωής αλλά και αντιστρόφως η ενοριακή ζωή επηρεάζεται από την ιδεολογική ατζέντα που αναπτύσσεται με μεγαλύτερη ευχέρεια στο Διαδίκτυο.

«Μαχητές της άσκησης»

Διεξοδική επιστημονική μελέτη του φαινομένου αποτελεί το έργο The Dramatic Journey of Faith: Orthodox Religious Conversion in America (Sebastian Press, 2024, υπό έκδοση στα ελληνικά από τις εκδόσεις Εν Πλω ως «Το Δραματικό Ταξίδι της Πίστης: Ορθόδοξες μεταστροφές στην Αμερική»).

Ο συγγραφέας του, π. Βασίλειος Θερμός, ψυχίατρος, πρώην καθηγητής Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας, συνοψίζει στο «Βήμα» ορισμένα από τα πορίσματα μιας έρευνας που εξετάζει συνολικά 150 περιπτώσεις: «Για ένα μεγάλο μέρος, κύριο κίνητρο είναι η αναζήτηση της αλήθειας· το γεγονός ότι δεν πείστηκαν από την προηγούμενη ομολογία τους, είτε επειδή ήταν υπερβολικά φιλελεύθερη σε σημείο να εξατμίζεται η πίστη στον Χριστό, είτε επειδή ήταν υπερβολικά φονταμενταλιστική ή νομικιστική με αποτέλεσμα να χάνεται η ουσία του χριστιανικού μηνύματος. Πολλοί πλέον στην Αμερική ακούν podcasts, βλέπουν βίντεο ή συναντούν προσωπικά τους Ορθοδόξους. Οι αναπτυγμένοι διανοητικά ενθουσιάζονται από το βάθος της Ορθόδοξης Θεολογίας. Οι πιο εμπειρικοί βρίσκουν την Ορθοδοξία μέσα από την ομορφιά της λειτουργικής και της ψαλμωδίας. Δύο σημαντικές επιμέρους εξελίξεις είναι ότι αυξάνονται οι αφροαμερικανοί μεταστραφέντες και ότι πολλοί μεταστραφέντες είναι πλέον ορθόδοξοι ιερείς. Η ορθόδοξη άσκηση προσφέρει συχνά μια ψυχική ικανοποίηση στους νέους άνδρες ότι είναι μαχητές».

Στις 150 προσωπικές αφηγήσεις του βιβλίου υπάρχει μεγάλη ποικιλία ιστοριών. Eνας βετεράνος του πολέμου στο Αφγανιστάν που σωριάστηκε ψυχικά και σωματικά μέχρι να κραυγάσει προς τον Θεό. Μία πρεσβυτέρα που, όταν ήταν παιδί, είχε παραστεί σε μαζική δολοφονία σε σχολείο των ΗΠΑ. Μια φοιτήτρια Καλών Τεχνών, η οποία, ευρισκόμενη σε ορθόδοξη λειτουργία, ένιωσε ότι «ήμουν πολύ μικρή μέσα σε κάτι μεγάλο που με υπερβαίνει και αποφάσισα να του παραδοθώ».

Στις ηλικίες 18-23 βρίσκουμε συχνά νέους που διήλθαν μια σκοτεινή εφηβεία, οριακές προσωπικότητες που μπορεί να είχαν περάσει από πολλές θρησκευτικές ομάδες, να είχαν κλίνει στον αποκρυφισμό και τη μαγεία, να είχαν στραφεί στη χρήση ναρκωτικών ή να είχαν σκέψεις αυτοκτονίας. Υπάρχουν, όμως, και ηλικιωμένοι μεταστραφέντες, όπως ο πρώην λουθηρανός πάστορας που στα 70 του ως απλός πιστός χαίρεται ταπεινά τη ζωή του.

Οι νέοι που αναζητούν μια παραδοσιακή «αρρενωπή θρησκευτικότητα» δεν καταλαμβάνουν σημαντικό μέρος των περιπτώσεων του βιβλίου. Ο π. Θερμός αναγνωρίζει ότι είναι υπαρκτό φαινόμενο, χωρίς όμως να τεκμαίρεται ένα μεγάλο αριθμητικό μέγεθος. Αν και οι θρησκευτικές μεταστροφές μπορούν υστερογενώς να εντάσσονται σε πολιτισμικούς πολέμους όπως μεταξύ «MAGA» και «woke», τα κίνητρά τους είναι συνήθως βαθύτερα.

Κατά τον π. Θερμό τα σημαντικότερα είναι η κόπωση από ένα πνεύμα μηδενισμού, σχετικισμού και καταναλωτισμού, καθώς και τραύματα που οφείλονται στη φθορά της οικογένειας και σε κακοποιήσεις. «Οι μεταστραφέντες είναι συνήθως άνθρωποι που αναζητούν ίαση, ή, έστω, μια ανάσα».

Συμβολισμοί για κάθε κλήση

Οι έντονες αντιφάσεις της αμερικανικής κοινωνίας συναντούν μια Ορθοδοξία με πληθώρα θρησκευτικών συμβολισμών για κάθε χρήση. Πρόκειται για έκθεση σε μια αγορά, όπου οι επιτελέσεις φύλου αποτελούν ακόμη ένα lifestyle; Ή για αναζήτηση έμπνευσης από τις απαρχές του χριστιανισμού; Στις υβριδικές ενοριακές και διαδικτυακές κοινότητες, το μέλλον επιφυλάσσει εκπλήξεις.

Εκπλήξεις, όμως, μπορεί να επιφυλάσσει και το παρελθόν της Ορθοδοξίας για όσους μεταστραφέντες βρίσκουν εν τέλει στο ταξίδι τους πίσω στον χρόνο κάτι διαφορετικό από αυτό που είχαν αρχικά φαντασιωθεί.

ΦΩΤΟ: Αναμνηστική φωτογραφία από ομαδική βάπτιση σε ορθόδοξη εκκλησία των ΗΠΑ. Φωτογραφία: All Saints Orthodox Church in Raleigh, NC

Πηγή: tovima.gr

Μια νέα έκθεση περιγράφει λεπτομερώς σχεδόν 200 κατηγορίες για κακοποίηση παιδιών εναντίον συντηρητικών που αντιτίθενται στην ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα από τις αρχές του 2025.

Ο δημοσιογράφος Evan Hurst, ο οποίος διατηρεί τον κατάλογο, αποκάλυψε σε μια ενημέρωση την περασμένη εβδομάδα ότι είχε παρακολουθήσει τουλάχιστον 188 ξεχωριστές υποθέσεις εναντίον επιφανών συντηρητικών με έδρα τις ΗΠΑ.

Πενήντα νέες κατηγορίες, καταδίκες ή συλλήψεις προστέθηκαν στον κατάλογο κατά την τελευταία ενημέρωσή του στις 31 Οκτωβρίου, ενώ ο Hurst είχε ενημερώσει προηγουμένως τον κατάλογο τον Αύγουστο.

«Μέχρι εκείνη την ημέρα, είχα παρακολουθήσει 138 ξεχωριστές υποθέσεις μόνο το 2025, στις οποίες εμπλέκονταν χριστιανοί πάστορες/ηγέτες νεανικών ομάδων/ιερείς/χριστιανοί δάσκαλοι κ.λπ. που είχαν κατηγορηθεί/συλληφθεί/καταδικαστεί για κακοποίηση παιδιών με κάποιον τρόπο», είπε. «Τώρα είναι 31 Οκτωβρίου. Ο κατάλογος έχει αυξηθεί σε… 188!»

Η ενημέρωση της λίστας έρχεται καθώς οι δεξιοί συνεχίζουν να ισχυρίζονται, χωρίς αποδείξεις, ότι τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα αποτελούν εγγενή απειλή για τα παιδιά.

Η προσβλητική ονομασία «groomer» και η θεωρία συνωμοσίας, που εξισώνει ψευδώς τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα με την παιδοφιλία, έχουν εξαπλωθεί σε συντηρητικούς χώρους τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα στο διαδίκτυο, όπου η χρήση τους σπάνια ελέγχεται.

Συγκριτικά, ο Hurst σημείωσε ότι παρόμοιες κατηγορίες εναντίον drag queens και τρανς ατόμων, εναντίον των οποίων οι Ρεπουμπλικανοί χρησιμοποιούν συνήθως την έκφραση «groomer», είναι σχεδόν ανύπαρκτες.

«Μπορείτε να πάρετε άδεια για να πάτε στην Ευρώπη όσο συχνά θέλετε, γιατί αυτές οι ιστορίες απλά δεν συμβαίνουν συχνά, παρά τα ψέματα που λένε οι άθλιοι χριστιανοί του MAGA», είπε, με τον χαρακτηριστικό του ευθύ τρόπο.

Νέα σύλληψη ιερέα λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση της λίστας

Λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση των νέων από τον Hurst, ο καλιφορνέζος χριστιανός πάστορας νεολαίας Joshua David Kemper, ο οποίος είχε δημοσιεύσει στο παρελθόν αντι-ΛΟΑΤΚΙ+ περιεχόμενο στο Facebook, συνελήφθη με την κατηγορία της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων.

Ο 47χρονος Kemper τέθηκε υπό κράτηση μετά από μια έρευνα που διήρκεσε μήνες σχετικά με κατηγορίες ότι κακοποίησε σεξουαλικά μια 15χρονη κοπέλα μεταξύ Μαρτίου και Ιουλίου.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Kemper μοιράστηκε μια ανάρτηση που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη στον λογαριασμό του στο Facebook, υπονοώντας ότι τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα αποτελούν κίνδυνο για τους νέους.

Ο Hurst εξήρε επίσης τις προσπάθειες της κυβέρνησης Τραμπ να χαρακτηρίσει τη λεγόμενη «ιδεολογία των τρανς» ως μορφή εγχώριας τρομοκρατίας μετά το θάνατο του Τσάρλι Κερκ.