Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 102 ετών η ηθοποιός Εύα Μαρί Σεντ, έχοντας καταγράψει εμβληματικές εμφανίσεις σε ταινίες του Ελία Καζάν και του Άλφρεντ Χίτσκοκ.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπό της η Αμερικανίδα πέθανε την Τρίτη 6 Οκτωβρίου στο σπίτι της στο Λος Άντζελες, από φυσικά αίτια, ενώ μαζί της ήταν η οικογένειά της και οι αγαπημένοι της άνθρωποι.

Η Σεντ έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1954 στο «Το λιμάνι της αγωνίας» (On the Waterfront) του Ελία Καζάν, έχοντας στο πλευρό της τον Μάρλον Μπράντο, με την ερμηνεία της ως Έντι Ντόιλ να της χαρίζει το Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου, σε μία από τις πιο εντυπωσιακές κινηματογραφικές πρεμιέρες στην ιστορία του θεσμού.

Πέντε χρόνια αργότερα, το 1959, συνεργάστηκε με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ στο «Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων» (North by Northwest), όπου υποδύθηκε την Εύα Κένταλ, τη μυστηριώδη γυναίκα που μπλέκεται στην περιπέτεια του ήρωα του Κάρι Γκραντ. Η ταινία εξελίχθηκε σε ένα από τα διασημότερα θρίλερ του Χίτσκοκ.

Παράλληλα η Σεντ είχε ήδη σημαντική παρουσία στο Μπρόντγουεϊ και στην τηλεόραση, ενώ συνέχισε να εργάζεται επί δεκαετίες στη σκηνή και τη μικρή οθόνη και το 1990 κέρδισε το Έμι για την τηλεοπτική παραγωγή People Like Us, έπειτα από πέντε υποψηφιότητες.

Γεννημένη στις 4 Ιουλίου 1924 στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ, μεγάλωσε σε οικογένεια Κουάκερων και αρχικά προοριζόταν να γίνει δασκάλα., μάλιστα σπούδασε στο Bowling Green State University και στη συνέχεια στράφηκε στην υποκριτική, ακολουθώντας την εκπαίδευση του Actors Studio.

Η Εύα Μαρί Σεντ είχε καταφέρει να κρατήσει ισορροπία ανάμεσα στην καριέρα και την οικογενειακή της ζωή, περιορίζοντας κατά περιόδους τις κινηματογραφικές εμφανίσεις της. 

Η ίδια τιμήθηκε με δύο αστέρια στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ, ένα για την κινηματογραφική και ένα για την τηλεοπτική της καριέρα.

Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, η ηθοποιός Ελένη Προκοπίου, που αγαπήθηκε μέσα από τους ρόλους της σε κινηματογραφικές ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή με ανάρτησή της η ηθοποιός Μέλπω Κωστή, το βράδυ της Κυριακής.

Από το 1960, που έκανε ντεμπούτο στον κινηματογράφο, μέχρι το 1972, η Ελένη Προκοπίου έλαβε μέρος σε συνολικά 23 ταινίες. Σε πολλές από αυτές είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως όταν αυτός απαιτούσε και χορό, αφού υπήρξε χορεύτρια και είχε η ίδια την επιμέλεια των χορογραφιών της σε κάποιες ταινίες.

Ποια ήταν η Ελένη Προκοπίου

Όπως αναφέρει η σελίδα της Finos Film, η Ελένη Προκοπίου άφησε το στίγμα της παρότι επέλεξε σε σχετικά νεαρή ηλικία να αποσυρθεί από την καλλιτεχνική ζωή. Ήταν εκείνη που τη χρυσή εποχή των μιούζικαλ έκλεψε την παράσταση (και μπήκε στα όνειρα του αντρικού πληθυσμού) μέσα από ρόλους δυναμικών και σαγηνευτικών γυναικών.

Γεννήθηκε στην Αθήνα, ένα από τα πέντε παιδιά οικογένειας που είχε έρθει από την Κωνσταντινούπολη στην Ελλάδα. Ο πατέρας της ήταν σχεδιαστής επίπλων και μαζί με τον αδελφό του είχαν ανοίξει στην Αθήνα επιτυχημένο εργοστάσιο επιπλοποιίας που όμως καταστράφηκε δύο φορές από πυρκαγιά. Από μικρή απολάμβανε τον χορό κι έτσι σε ηλικία έξι ετών βρέθηκε να δώσει εξετάσεις για τη σχολή χορού που διηύθυνε η Λουκία Σακελλαρίου-Κωτσοπούλου για τη Λυρική Σκηνή. Η νεαρή Ελένη αποδείχθηκε πως είχε έμφυτο ταλέντο κι έτσι σπούδασε μπαλέτο έως τα 14 της χρόνια.

Θέατρο

Το ντεμπούτο της στο σανίδι έγινε τη θεατρική περίοδο 1955-56, όταν χόρεψε – έφηβη ακόμα – μαζί με τον εξαιρετικό χορευτή Δημήτρη Ιβανώφ, στην επιθεώρηση «Έξω οι Άγγλοι» που ανέβηκε στο θέατρο Ολύμπια Πειραιώς. Με το ταλέντο της ολοφάνερο, σύντομα δέχτηκε πρόταση να περάσει οντισιόν για «πρώτη χορεύτρια» στο θέατρο Ακροπόλ. Εκεί όπου υπεύθυνος για το μπαλέτο ήταν ο σπουδαίος Μανώλη Καστρινός. Εκείνος την έκανε «ζευγάρι» με τον Βαγγέλη Σειληνό με πρώτη κοινή τους εμφάνιση στην παράσταση «Σιγά και με το Μαλακό!» τη θεατρική περίοδο 1956-57.

Έχοντας πάρει και την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως εξαιρετικό ταλέντο, θα ακολουθήσουν πολλές παραστάσεις με την Ελένη Προκοπίου να σχηματίζει δίδυμο με τον Βαγγέλη Σειληνό, με σπουδαιότερη την συμμετοχή τους στη μουσική επιθεώρηση «Όμορφη Πόλη», που ανέβηκε το καλοκαίρι του 1962 στο θέατρο «Παρκ» της οδού Αλεξάνδρας σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, με τραγούδια σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Οι επαγγελματικοί τους δρόμοι θα χωρίσουν το 1965, όμως η Ελένη Προκοπίου θα παραμείνει ενεργή στο θέατρο και την επιθεώρηση μέχρι τη χρονιά που αποφασίζει να δώσει προτεραιότητα στην οικογένειά της. Τελευταία θεατρική παράσταση που συμμετείχε ήταν «Το Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας» που ανέβηκε στο θέατρο Μετροπόλιταν το καλοκαίρι του 1971, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.

Κινηματογράφος

Η κινηματογραφική πορεία της Ελένης Προκοπίου ξεκινά με εμφανίσεις ως χορεύτρια στις ταινίες «Το Ραντεβού της Κυριακής» (1960), «Η Αθήνα τη Νύχτα» (1962) και «Προδομένη Αγάπη» (1962). Το 1963 έρχεται η καταξίωση της και ως ηθοποιός με ένα ρόλο στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, μια ταινία που σημείωσε διεθνή επιτυχία. Ακολουθούν τρεις κωμωδίες, οι δύο σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου: το «Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης» (1964) με εκείνη στον κομβικό ρόλο της ανατολίτισσας πριγκίπισσας Γκιουλινάρ, και το «Το Πρόσωπο της Ημέρας» (1965) δίπλα στον Κώστα Βουτσά και η τρίτη σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Σειληνού με τίτλο «Και οι… 14 Ήταν Υπέροχοι» (1965).

Το 1966 εγκαινιάζει τη συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ με το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Ραντεβού στον Αέρα» που έφερε την καταξίωση, αναδεικνύοντας το υποκριτικό της ταλέντο και τα χορευτικά της προσόντα. Συνεχίζει με την ίδια ορμή και την ίδια χρονιά παίζει σε τρεις ακόμα ταινίες της Φίνος Φιλμ: «Παράνομοι Πόθοι» του Παύλου Τάσιου, «Οι Κυρίες της Αυλής» του Ντίνου Δημόπουλου και «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα» του Γιώργου Κωνσταντίνου. Τα χρόνια που ακολουθούν παίζει σε ταινίες χαμηλότερου προϋπολογισμού, δίπλα όμως σε σπουδαίους ηθοποιούς όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, και ο Νίκος Ρίζος έχοντας συχνά ως παρτενέρ τον Γιώργο Πάντζα. Πρόκειται για ταινίες όπως «Ο Γαμπρός μου ο Προικοθήρας» (1967), «Μίνι Φούστα και Καράτε» (1967), «Ο Μπούφος» (1968), «Ο Σταύρος Είναι Πονηρός» (1970), και «Ο Παραγιός μου ο Ραλίστας» (1971).

Τελευταία κινηματογραφική ταινία που συμμετείχε ήταν με τη Φίνος Φιλμ το 1972 στο «Το Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας», παραδίδοντας – κατά πολλούς – την καλύτερη ερμηνεία της. Η 24η ταινία της καριέρας της ήταν και το κύκνειο άσμα της καθώς είχε αποφασίσει να σταματήσει κάθε επαγγελματική δραστηριότητα και να αφοσιωθεί στην οικογένεια της.

Η Ελένη Προκοπίου έκανε δύο γάμους: ο πρώτος χωρίς μεγάλη διάρκεια με τον ηθοποιό Νίκο Καζή και ο δεύτερος στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο με τον οποίο έμειναν μαζί για σχεδόν 50 χρόνια έως το θάνατό του. Μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Ειρήνη.

Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2006 ο Δήμος Αθηναίων την τίμησε με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών για την συνολική προσφορά της (μαζί με άλλους 90 σημαντικούς ανθρώπους της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου).

Σε ηλικία 74 ετών πέθανε ο ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός Νίκος Καλογερόπουλος.

Είχε γίνει γνωστός για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους σε σπουδαίες ταινίες, όπως το «Μάθε παιδί μου γράμματα» (1981), με το οποίο κέρδισε το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και το «Λούφα και παραλλαγή» (1984), για το οποίο έλαβε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας, την 1η Αυγούστου του 1952. Σπούδασε στην Αθήνα, στη σχολή θεάτρου του Κωστή Μιχαηλίδη. Το πρώτο του θεατρικό έργο είχε τίτλο Ο μπαμπούλας (1976) και παίχτηκε στο θέατρο ΚΑΒΑ.

Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του, στη μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, του 1975. Ακολούθησαν κι άλλες τηλεοπτικές σειρές όπως Ο φωτογράφος του χωριού (1977), το Οι παραστρατημένοι και το Μεθυσμένη πολιτεία (1980). Το 1980, συμμετείχε και σε έναν μικρό ρόλο στην ταινία Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι. Στην τηλεόραση συμμετείχε και σε άλλες σειρές όπως: το Χαίρε Τάσο Καρατάσο (1985), το Όλη η δόξα όλη η χάρη (1989), Στο κάμπινγκ (1989), το Ερασιτέχνης άνθρωπος (1999) κ.ά.

Από το 1980 που ξεκίνησε η κινηματογραφική του καριέρα συνεργάστηκε με σπουδαίους σύγχρονους σκηνοθέτες, όπως τον Νίκο Περάκη, τον Θόδωρο Μαραγκό, τον Κώστα Φέρρη, τον Νίκο Ζαπατίνα κ.ά. Ενώ, ως σκηνοθέτης συνεργάστηκε με τον Γιώργο Κιμούλη, τον Ηλία Λογοθέτη, τον Αντώνη Καφετζόπουλο κ.ά.

Βραβεία και διακρίσεις

To 1981 έκανε τον πρώτο του μεγάλο ρόλο στον κινηματογράφο, στο Μάθε παιδί μου γράμματα, όπου έλαβε ειδικό βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το 1982 συμμετείχε στην ταινία Άρπα Colla και τo 1983 ακολούθησε άλλη μία επιτυχημένη ερμηνεία στην ταινία Ρεμπέτικο, όπου τιμήθηκε με το Βραβείο της Εξαιρετικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η ταινία είχε αποσπάσει και άλλα βραβεία στο Φεστιβάλ, όπως της Καλύτερης Ταινίας.

Το 1984 έπαιξε στην ταινία Λούφα και παραλλαγή, ερμηνεύοντας τον ρόλο ενός φαντάρου, του Γιάννη Παπαδόπουλου. Από την ερμηνεία του αυτή κέρδισε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ασχολήθηκε και με άλλα καλλιτεχνικά είδη, όπως την ποίηση και το τραγούδι. Παράλληλα, έγραψε και κάποια θεατρικά έργα όπως το Σατιρικό των Ελλήνων και το Οι κυνικοί ξανάρχονται. Το 1991, κυκλοφόρησε τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με όνομα Επιστρόφια. Η πρώτη του ποιητική συλλογή είχε όνομα Θετή Ταυτότης, η οποία είχε κυκλοφορήσει 10 χρόνια πριν (1981). Κατόπιν, στα μέσα της δεκαετίας του 90, κυκλοφόρησε και τον πρώτο του μουσικό δίσκο, Τα δέοντα, το 1994. Όλα τα κομμάτια του δίσκου είναι σε μουσική και στίχους του ιδίου.

Η επιστροφή του στον κινηματογράφο έγινε με την ταινία Θηλυκή εταιρεία, το 1999 και το Ένας κι ένας, παραγωγής 2000. Στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης βραβεύτηκε, για 2η φορά με το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία τους στην ταινία αυτή. Η ταινία πήρε κι άλλα βραβεία, μεταξύ άλλων και της Καλύτερης Ταινίας.

Κατόπιν, μέσα στο 2000 ακολούθησαν μερικές ακόμα ταινίες, μέχρι το 2011, όπου υπέγραψε τη σκηνοθεσία στην ταινία Οι ιππείς της Πύλου, στην οποία έγραψε και το σενάριο, τη μουσική αλλά και συμμετείχε και ως ηθοποιός. Αυτό ήταν το σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε ταινία. Την αμέσως επόμενη χρονιά συμμετείχε σε ένα ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, με όνομα Κατερίνα Γώγου: Για την αποκατάσταση του μαύρου.

Έχει κυκλοφορήσει δυο ποιητικές συλλογές (1981 και 1991), έχει γράψει θεατρικά έργα και το 1994 κυκλοφόρησε έναν δίσκο, Τα δέοντα.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών η Μάρω Κοντού, μία από τις σημαντικότερες και πιο αγαπητές πρωταγωνίστριες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου. Με μια καριέρα που ξεπέρασε τις έξι δεκαετίες, η σπουδαία ηθοποιός άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην καλλιτεχνική ζωή της χώρας, πρωταγωνιστώντας σε δεκάδες θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες που αγαπήθηκαν από το κοινό και πέρασαν στην ιστορία.

Το πρόσφατο διάστημα η  αγαπημένη ηθοποιός αντιμετώπιζε προβλήματα με την υγεία της και νοσηλευόταν σε νοσκομείο. Σύμφωνα με πληροφορίες, τις τελευταίες ημέρες η αγαπημένη ηθοποιός και πρώην βουλευτής της ΝΔ νοσηλευόταν στον «Άγιο Σάββα».

Το ιατρικό ανακοινωθέν που εκδόθηκε αναφέρει: «Με βαθύτατη λύπη ανακοινώνουμε ότι σήμερα 15-07-2026 κατά τις πρωινές ώρες, απεβίωσε η γνωστή ηθοποιός Μαριάνθη (Μάρω) Κοντού στο Γενικό Αντικαρκινικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών “Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ” μετά από σοβαρή επιδείνωση της κατάστασης της υγείας της και παρά τις επίμονες προσπάθειες των θεραπόντων Ιατρών. Εκφράζουμε τα ειλικρινή συλλυπητήριά μας στους οικείους της».

Η ζωή και η καριέρα της Μάρως Κοντού

Η Μαριάνθη (Μάρω) Κοντού γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1934 στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Κουκάκι. Η ζωή της σημαδεύτηκε από νωρίς από την απώλεια του πατέρα της, τον οποίο έχασε σε ηλικία μόλις δύο ετών από φυματίωση. Μεγάλωσε με τη μητέρα, την αδελφή και τη γιαγιά της, σε ένα σπίτι όπου οι οικονομικές δυσκολίες ήταν καθημερινότητα. Παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειάς της, που επιθυμούσε να ακολουθήσει ένα πιο ασφαλές επάγγελμα, εκείνη από μικρή ήξερε ότι η ζωή της ήταν συνδεδεμένη με την τέχνη.

Καπετάν Φάντης Μπαστούνι, ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

Ο χορός και ο “συμβουλάτορας” Δημήτρης Χορν

Η αγάπη της για τον χορό εκδηλώθηκε από τα παιδικά της χρόνια. Σπούδασε στη σχολή χορού της Κούλας Πράτσικα, ενώ εξασφάλισε και υποτροφία για τη σχολή Hladek στη Γερμανία. Από το 1953 έως το 1958 συμμετείχε στο χορό του Αρχαίου Δράματος του Εθνικού Θεάτρου, αποκτώντας πολύτιμες εμπειρίες δίπλα σε κορυφαίες προσωπικότητες του ελληνικού θεάτρου, όπως η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής.

Ο φίλος μου Λευτεράκης FINOS FILM

Το 1958 απέκτησε άδεια ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο και έκανε τα πρώτα της βήματα στο θέατρο, με την παράσταση «Η Κυρία του Κυρίου» των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη, στο πλευρό του Ντίνου Ηλιόπουλου. Η φυσική της παρουσία, η εκφραστικότητα και η σκηνική της άνεση την ανέδειξαν γρήγορα σε πρωταγωνίστρια. Το 1959 η καριέρα της πήρε νέα ώθηση όταν βρέθηκε στο πλευρό του Δημήτρη Χορν, αντικαθιστώντας την Έλλη Λαμπέτη μετά τον οριστικό χωρισμό του ιστορικού ζευγαριού. Συμμετείχε μαζί του στο θεατρικό έργο «Ρομανσέρο» του Ζακ Ντεβάλ, ενώ η συνεργασία τους συνεχίστηκε και στον κινηματογράφο με την ταινία «Αλλοίμονο στους Νέους» (1961), σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου. Η συνάντησή της με τον Χορν αποδείχθηκε καθοριστική τόσο για την επαγγελματική όσο και για την προσωπική της εξέλιξη, καθώς ο σπουδαίος ηθοποιός υπήρξε για χρόνια μέντορας και στενός σύμβουλός της. Η ίδια αναφερόταν συχνά στον Χορν ως τον μεγάλο της «συμβουλάτορα».  Δίπλα του διδάχθηκε όχι μόνο την υποκριτική αλλά και μια ολόκληρη φιλοσοφία για το επάγγελμα. Χαρακτηριστική έμεινε η συμβουλή που της είχε δώσει όταν εκείνη εξέφρασε την επιθυμία να γνωρίσει τη λαϊκή αποδοχή που απολάμβανε η Αλίκη Βουγιουκλάκη: «Ευχή και κατάρα σου δίνω να μη γίνεις λαϊκό είδωλο. Να μπορείς να παίζεις μέχρι τα 80 σου σε ωραίες δουλειές». Η Μάρω Κοντού ακολούθησε αυτή τη συμβουλή σε όλη τη διαδρομή της.

Αλίμονο στους Νέους | Καραγιάννης-Καρατζόπουλος

Η χρυσή εποχή του κινηματογράφου για τη Μάρω Κοντου

Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1954 στην ταινία «Χαρούμενο Ξεκίνημα» του Ντίνου Δημόπουλου. Η μεγάλη καταξίωση ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 με ταινίες όπως τα «Κίτρινα Γάντια», «Έγκλημα στα Παρασκήνια» και κυρίως το «Αλίμονο στους Νέους», που την καθιέρωσε ως μία από τις κορυφαίες πρωταγωνίστριες της εποχής.

Κατά τη διάρκεια της μακράς καριέρας της συμμετείχε σε περισσότερες από 60 ταινίες και περίπου 90 θεατρικά έργα. Ανάμεσα στις πιο γνωστές κινηματογραφικές της εμφανίσεις συγκαταλέγονται οι ταινίες «Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης», «Η Σωφερίνα», «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», «Τρεις Ψεύτες», «Εφτά Χρόνια Γάμου» και πολλές ακόμη που παραμένουν αγαπημένες των τηλεθεατών μέχρι σήμερα.

Για πολλούς, κορυφαία στιγμή της καριέρας της υπήρξε η ερμηνεία της ως Ελένη στην αξεπέραστη κωμωδία του Γιώργου Τζαβέλλα «Η Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα» το 1965. Στο πλευρό του Γιώργου Κωνσταντίνου δημιούργησε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και αγαπημένα ζευγάρια του ελληνικού κινηματογράφου, σε μια ταινία που παραμένει διαχρονικό σημείο αναφοράς.

Καπετάν Φάντης Μπαστούνι | Καραγιάννης-Καρατζόπουλος

Ξεχωριστή θέση στην καλλιτεχνική της διαδρομή κατείχε και η συνεργασία της με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Οι δύο ηθοποιοί συμπρωταγωνίστησαν σε 13 ταινίες, δημιουργώντας ένα από τα πιο επιτυχημένα δίδυμα της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά. Η χημεία τους στην οθόνη ήταν τόσο έντονη, ώστε πολλοί πίστευαν πως υπήρχε σχέση και εκτός πλατό, κάτι που η ίδια είχε διαψεύσει επανειλημμένα. Ταινίες όπως «Ο Μπλοφατζής», «Ο Γεροντοκόρος», «Ο Στρίγγλος που Έγινε Αρνάκι», «Καπετάν Φάντης Μπαστούνι» και «Της Ζήλειας τα Καμώματα» παραμένουν μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς.

Παράλληλα με την υποκριτική, η Μάρω Κοντού διέθετε και εξαιρετικές φωνητικές δυνατότητες. Η συμμετοχή της στην ιστορική μουσικοθεατρική παράσταση «Οδός Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, αλλά και οι ερμηνείες της σε τραγούδια που συνδέθηκαν με τον ελληνικό κινηματογράφο, ανέδειξαν μια ακόμη πτυχή του ταλέντου της.

1974, Πλάκα, «Παλιά Αθήνα», ο Γιάννης Πολυκανδριώτης με τον Κώστα Καρρά, τη Μάρω Κοντού, το Σωτήρη Μουστάκα και τον Φώτη Μεταξόπουλο |  ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δύο γάμοι και η πολιτική καριέρα της Μάρως Κοντού

Στην προσωπική της ζωή πραγματοποίησε δύο γάμους, τον πρώτο με τον διευθυντή φωτογραφίας Αριστείδη Καρύδη – Φουκς και τον δεύτερο με  τον διαφημιστή Γιώργο Δόξα. Είχε μιλήσει ανοιχτά για την επιλογή της να μην αποκτήσει παιδιά, τονίζοντας πως ποτέ δεν αισθάνθηκε ότι της έλειψε κάτι. Με ειλικρίνεια μιλούσε επίσης για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε οικονομικά στα χρόνια της κρίσης, αποκαλύπτοντας ότι η πραγματικότητα πολλών ηθοποιών απείχε πολύ από την εικόνα της οικονομικής άνεσης που συχνά πίστευε ο κόσμος.

Από τη δεκαετία του 1990 ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική ως στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Διετέλεσε δημοτική σύμβουλος Αθηναίων κατά τη δημαρχία του Δημήτρη Αβραμόπουλου και βουλευτής της Α’ Αθηνών, υπηρετώντας τα κοινά με την ίδια συνέπεια που χαρακτήρισε και την καλλιτεχνική της πορεία.

Θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο σκόρπησε η είδηση του θανάτου της αγαπημένης ηθοποιού Τζένης Ζαχαροπούλου. Η καλλιτέχνιδα «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών, τα ξημερώματα της Πέμπτης, στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες ημέρες.

Ποια ήταν η Τζένη Ζαχαροπούλου

Η Τζένη Ζαχαροπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λευκάδα. Όπως είχε δηλώσει χαρακτηριστικά η ίδια σε συνέντευξή της πριν από δύο χρόνια: «Μεγάλωσα σε ένα νησί που είναι όλοι καλλιτέχνες. Από μικρό παιδί με έβαζαν σε μια πλατεία μπροστά σε κόσμο, σε ένα μικρόφωνο που δεν έφτανα, κι έλεγα διάφορα, ποιήματα κτλ».

Η πορεία στο θέατρο και την τηλεόραση

Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη δραματική σχολή Κατσέλη, η Τζένη Ζαχαροπούλου ξεκίνησε μια εντυπωσιακή διαδρομή. Για τρία χρόνια περιόδευσε σε όλο τον κόσμο με τον Δημήτρη Ροντήρη, ερμηνεύοντας κλασικό ρεπερτόριο.

Η συνεργασία της, αμέσως μετά, με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ ήταν εκείνη που την έκανε ευρύτερα γνωστή στο κοινό. Στη συνέχεια, η καριέρα της απογειώθηκε, συνεργαζόμενη με όλους τους μεγάλους κωμικούς της χρυσής εποχής.

Παράλληλα, άφησε το στίγμα της στη χρυσή εποχή της ελληνικής τηλεόρασης, συμμετέχοντας σε σειρές όπως: «Γιούγκερμαν», «Οι Πανθέοι», «Η γειτονιά μας» και «Οι φρουροί της Αχαΐας»

Μία από τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις της πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Μάιο, στη μουσική σκηνή «Γιώργος Μαρίνος» στο Σπίτι του Ηθοποιού, στο πλαίσιο ενός μεγάλου αφιερώματος στον σπουδαίο καλλιτέχνη.

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος ήταν ένας από τους πιο σπουδαίους, γοητευτικούς και αναγνωρίσιμους Έλληνες ηθοποιούς της χρυσής εποχής του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης.

Άγγελος Αντωνόπουλος: Η κηδεία μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας

Η είδηση του θανάτου του δεν έγινε γνωστή παρά μόνο λίγη ώρα μετά την κηδεία του.

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος κηδεύτηκε στην Αθήνα το πρωί της Τετάρτης 3 Ιουνίου 2026, αλλά η ταφή του έγινε στην Κάρυστο. Σύμφωνα με πληροφορίες του evima.gr η ταφή του έγινε στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου.

Στην κηδεία βρέθηκαν συγγενείς και φίλοι του τόσο από την Αθήνα όσο και από την Κάρυστο που αγαπούσε ιδιαίτερα ο ηθοποιός. Αυτός είναι και ο λόγος που ο ίδιος επιθυμούσε να θαφτεί στην Κάρυστο.

Τα τελευταία χρόνια είχε αποτραβηχτεί στην Κάρυστο.

Μια σπουδαία καλλιτεχνική διαδρομή

Γεννήθηκε στα Ολύμπια, κοντά στην Αρχαία Ολυμπία και μεγάλωσε στα Ταμπούρια και στην Αρχαία Ολυμπία. Ο τόπος αυτός επηρέασε τη σκέψη του και τη ζωή του.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Tέχνης Κάρολος Κουν. Επί πολλά χρόνια υπήρξε και ο ίδιος δάσκαλος υποκριτικής.

Υπηρετώντας όλα τα είδη του θεάτρου

Ξεκίνησε παίζοντας σε παραστάσεις μεγάλων συγγραφέων Ελλήνων και ξένων υπό την καθοδήγηση του Καρόλου Κουν. Μετά τον Κουν, η διαδρομή του στο θέατρο συνεχίστηκε σε συνεργασία με τον Δημήτρη Μυράτ στο θέατρο Μουσούρη.

Από το 1962 και για δέκα χρόνια συμμετείχε σε μεγάλους θιάσους.

Συνεργάστηκε με όλες τις πρωταγωνίστριες και τους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου, σε όλα τα θεατρικά είδη:

«Ιούλιος Καίσαρ» (του Σαίξπηρ), «Η άνοδος του Αρτούρου Ούι» (του Μπρεχτ), «Έρωτες των τεσσάρων Συνταγματαρχών» (του Ουστίνοφ), «Ο γλάρος» (του Τσέχωφ), «Τοβάριτς» (του Ζακ Ντε Βαλ) κ.ά.

Το ντεμπούτο στον κινηματογράφο με την «Εκδρομή» και την «Παρένθεση» του Τάκη Κανελλόπουλου

Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με τον Βασίλη Γεωργιάδη, τον Ντίνο Δημόπουλο, τον Γιάννη Δαλιανίδη, τον Ερρίκο Ανδρέου, τον Γιώργο Τζαβέλλα και τον Φιλοποίμενα Φίνο. Συνολικά έχει παίξει σε πάνω από 30 ταινίες.

Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του 1971, μετά από πρόταση του σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη να παίξει στο τηλεοπτικό σίριαλ Άγνωστος πόλεμος (του Νίκου Φώσκολου) .

Άλλες σειρές είναι Οι Πανθέοι (του Τάσου Αθανασιάδη), Το φως του Αυγερινού, Μαντάμ Σουσού, Ουράνιο Τόξο, Οικογένεια-Οικογένεια Καζίνο, Συμφωνία Σιωπής, Πρόβα νυφικού. Τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στα Παιδιά της Νιόβης το 2004.

Υπήρξε για πολλά χρόνια, δάσκαλος σε Δραματική Σχολή.

Οι συνεργασίες

Συνεργάστηκε με τον Αλέξη Μινωτή, την Κατίνα Παξινού, τη Βέρα Ζαβιτσιάνου, τον Μάνο Κατράκη, τον Ερρίκο Ανδρέου, τον Βασίλη Γεωργιάδη κ.ά. Έπαιξε στο θέατρο τον Καρλ Μαρξ το 2007.

Έχει γράψει το μυθιστόρημα Οι επιβάτες του φεγγαριού (Εκδόσεις Αιώρα, 2006) και την ποιητική συλλογή Αφύλακτη διάβαση (Εκδόσεις Αιώρα, 2011).

ΓΕΩΡΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

“Έφυγε” από τη ζωή ο σπουδαίος θεατράνθρωπος Στέφανος Ληναίος σε ηλικία 98 ετών. Ήρεμος, κρατώντας χαμογελαστός το χερι της αγαπημένης του συζύγου Έλλης Φωτίου.  Κατά κόσμον Διονύσιος Μυτιληναίος υπήρξε μια από τις πολυσχιδείς μορφές του νεοελληνικού θεάτρου, με διαδρομή που εκτείνεται σε περισσότερες από επτά δεκαετίες. Ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, θεατρικός επιχειρηματίας αλλά και ενεργός πολίτης, συνέδεσε το όνομά του με την καλλιτεχνική δημιουργία, την πολιτική δράση και την πνευματική παρέμβαση.

Επιθυμία του Στέφανου Ληναίου και των δικών του ανθρώπων ήταν η αποτέφρωση σε στενό οικογενειακό κύκλο. Πραγματοποιήθηκε το πρωί της Τετάρτης 22 Απριλίου στο Αποτεφρωτήριο Ριτσώνας.

Η κόρη του Μαργαρίτα Μυτιληναίου έγραψε χαρακτηριστικά στον λόγαριασμό της στα social media:
“Καλό σου ταξίδι, πατέρα.
Έφυγες πλήρης και πλήρης ημερών, χαμογελαστός και γεμάτος αγάπη. Μεγάλο πράγμα.
Όλη σου τη ζωή πάλεψες για αυτό που θεωρούσες έντιμο, δίκαιο και Δημοκρατικό.
Αγώνες, αγωνίες, εξορίες, οικονομικές καταστροφές, πολιτικές απογοητεύσεις- όλα τα αντιμετώπισες. Όλα τα ξεπέρασες.
Ο δρόμος που περπάτησες είχε πολλή μοναξιά αλλά και μεγάλες νίκες.
Θέατρο, ραδιόφωνο, κείμενα σε εφημερίδες, βιβλία, συνδικαλισμός. Σε όλα άφησες το ισχυρό σου αποτύπωμα.
Για καλό κατευόδιο σου χαρίζω τον ήλιο της Άνοιξης, την ευωδιά του λουλουδιού της νεραντζιάς, τη γεύση του παγωτού καϊμάκι και τη θέα του Μεσσηνιακού κόλπου που τόσο αγαπούσες. Α, και έναν ελληνικό καφέ σαν αυτόν που έπινες κάθε απόγευμα με την μαμά.
Αυτά, πατέρα.
Καλό δρόμο…”

Ποιος ήταν ο Στέφανος Ληναίος

Γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1928 στη Μεσσήνη και από νωρίς στράφηκε στο θέατρο, σπουδάζοντας στη Σχολή Θεάτρου του Σωκράτη Καραντινού, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (RADA) στο Λονδίνο.

Ο Στέφανος Ληναίος eurokinissi

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1954 και μέσα σε λίγα χρόνια καθιερώθηκε ως ένας δραστήριος και ανήσυχος καλλιτέχνης, συνεργαζόμενος με πλήθος αθηναϊκών θιάσων και συμμετέχοντας σε δεκάδες παραστάσεις. Από τα πρώτα του βήματα συνδέθηκε με πρωτοποριακές κινήσεις, όπως η «Δωδέκατη Αυλαία» και το «Άρμα Θεάτρου» του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, του οποίου διετέλεσε και γενικός γραμματέας την περίοδο 1965-1967, μέχρι τη διάλυσή του από τη δικτατορία.

Η επιβολή της χούντας τον οδήγησε σε αυτοεξορία στο Λονδίνο (1967-1970), όπου ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση, συμμετέχοντας σε καλλιτεχνικές και πολιτικές πρωτοβουλίες, ενώ εργάστηκε και σε διεθνή ραδιοφωνικά μέσα όπως το BBC και άλλους σταθμούς της Ευρώπης. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1970, ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του, επίσης ηθοποιό Έλλη Φωτίου, το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο» στο Θέατρο Άλφα, έναν χώρο που έμελλε να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την παρουσίαση σημαντικών ελληνικών και ξένων έργων.

Ο Στέφανος Ληναίος και η Έλλη Φωτίου eurokinissi

Ως σκηνοθέτης και ηθοποιός υπέγραψε και συμμετείχε σε δεκάδες παραστάσεις, με έργα που άφησαν το αποτύπωμά τους στο ελληνικό κοινό, ενώ παράλληλα είχε παρουσία στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και κυρίως το ραδιόφωνο. Η συμβολή του στη θεατρική παιδεία και τον δημόσιο διάλογο υπήρξε εξίσου σημαντική, μέσα από τα βιβλία και τα κείμενά του, αλλά και τη μακρόχρονη αρθρογραφία του στον ημερήσιο Τύπο.

Στον χώρο της πολιτικής, υπήρξε ενεργό μέλος του ΠΑΣΟΚ, εκλέχθηκε βουλευτής Α΄ Αθηνών την περίοδο 1989-1990, ενώ διετέλεσε και δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων. Παράλληλα, συμμετείχε σε διεθνείς πολιτιστικές διασκέψεις και υπηρέτησε τον χώρο του πολιτισμού και από θεσμικές θέσεις, ενώ διατέλεσε και διευθυντής του δημοτικού ραδιοσταθμού «Κύκλος».

Ο Στέφανος Ληναίος και ο Μανώλης Γλέζος eurokinissi

Για τη συνολική του προσφορά στο θέατρο τιμήθηκε το 2004 με το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης» από το Θεατρικό Μουσείο. Παρέμεινε μέχρι τα τελευταία χρόνια ενεργός, με λόγο παρεμβατικό και σταθερό ενδιαφέρον για την πορεία της τέχνης και της κοινωνίας.

Το Θέατρο Άλφα, που ίδρυσε και υπηρέτησε επί δεκαετίες, αποτέλεσε βασικό πυλώνα της καλλιτεχνικής του ταυτότητας. Με τη συμπλήρωση 50 χρόνων λειτουργίας του, πέρασε σε μια νέα εποχή, με τον Τάσο Ιορδανίδη και τη Θάλεια Ματίκα να αναλαμβάνει τη συνέχισή του, σε μια σκυταλοδρομία που ο ίδιος και η Έλλη Φωτίου στήριξαν ενεργά, εκφράζοντας την ελπίδα το θέατρο να συνεχίσει να υπηρετεί «την αγωγή της ψυχής και την άσκηση του μυαλού».

Ο Στέφανος Ληναίος και η Έλλη Φωτίου eurokinissi

Ο Στέφανος Ληναίος αφήνει πίσω του μια σπάνιας συνέπειας και έντασης διαδρομή, όπου το θέατρο δεν υπήρξε απλώς επάγγελμα, αλλά τρόπος ζωής και παρέμβασης στον κόσμο.

Πηγή: news247.gr

Πέθανε σε ηλικία 82 ετών μετά από μακροχρόνια περιπέτεια υγείας ο δημοφιλής ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης, βυθίζοντας σε πένθος κοινό που τον αγάπησε μέσα από το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Γεννήθηκε το 1944 και υπήρξε ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και της τηλεόρασης.

Συνεργάστηκε με πολλούς ελεύθερους θιάσους και με τις δύο κρατικές σκηνές της χώρας, το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ενώ συμμετείχε σε σημαντικές θεατρικές παραστάσεις, όπως «Ο Παπουτσωμένος Γάτος», «Το Ημέρωμα της Στρίγγλας», «Οι Σφήκες» και «Ντόλυ». Εμφανίστηκε σε πολλές γνωστές ταινίες της δεκαετίας του ’80, μεταξύ των οποίων «Λούφα και Παραλλαγή», «Γάτα εσύ, γάτα εγώ» και «Ο κόσμος χάνεται και η Μιμή χτενίζεται», αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα και στον κινηματογράφο. Το τηλεοπτικό του ντεμπούτο έγινε το 1972 στη σειρά «Η γειτονιά μας». Στη συνέχεια συμμετείχε σε πολλές δημοφιλείς σειρές, όπως «Το μινόρε της αυγής», «Η τράπεζα», «Λίστα γάμου», «Οι αυθαίρετοι» και «Το κόκκινο δωμάτιο».

Για περισσότερα από 50 χρόνια μοιραζόταν τη ζωή του με την ηθοποιό Ασπασία Κράλλη.

Σε ηλικία 95 έφυγε από την ζωή ο Αμερικανός ηθοποιός Ρόμπερτ Ντιβάλ, ο οποίος μεταξύ άλλων είχε πρωταγωνιστήσει σε ταινίες - σταθμούς του παγκόσμιου κινηματογράφου, όπως «Ο Νονός» και «Αποκάλυψη Τώρα».

Την είδηση του θανάτου γνωστοποίησε η σύζυγός του Λουσιάνα Ντιβάλ δηλώνοντας «χθες, αποχαιρετίσαμε τον αγαπημένο σύζυγό μου, πολύτιμο φίλο και έναν από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της εποχής μας. Ο Μπομπ πέθανε γαλήνια στο σπίτι».

Γεννημένος στις 5 Ιανουαρίου του 1931, ο Ρόμπερτ Ντιβάλ έγινε ένας από τους πραγματικούς ογκόλιθους του αμερικανικού σινεμά και του θεάτρου, κερδίζοντας, παράλληλα, το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1983 «Τρυφερές σχέσεις» (Tender Mercies). Ήταν επίσης κάτοχος δυο βραβείων Έμμυ, καθώς και τεσσάρων χρυσών σφαιρών και ενός Βραβείο BAFTA Β΄ Ανδρικού Ρόλου.

Ένας εμβληματικός καρατερίστας, που συχνά υποκρινόταν δύστροπους χαρακτήρες, ο Ρόμπερτ Ντιβάλ συνεργάστηκε με ορισμένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του Χόλιγουντ και πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως «Ο Νονός» και το «Αποκάλυψη Τώρα». Είχε, παράλληλα, μακρά καριέρα στο θέατρο. Η θρυλική του ατάκα, εξάλλου, από το «Αποκάλυψη Τώρα», εκεί όπου ως ο Αντισυνταγματάρχης Μπιλ Κίλγκορ ανέφερε «Μου αρέσει η μυρωδιά της ναπάλμ το πρωί» έχει μείνει στην ιστορία ως μια από τις πιο κυνικές στιγμές του αντιπολεμικού σινεμά.

Έγινε γνωστός το 1959 με τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά The Twilight Zone και έπειτα μεταπήδησε στον κινηματογράφο, ερμηνεύοντας το ρόλο του Μπου Ράντλεϊ στην ταινία του 1962 Σκιές και Σιωπή (To Kill A Mockingbird) πλάι στον Γκρέγκορι Πεκ. Άλλες του αξιόλογες ταινίες περιλαμβάνουν τις: M*A*S*H, 1970, THX 1138, 1971, Η Συνομιλία (The Conversation, 1974), Το δίκτυο (Network, 1976), Ο Κληρονόμος της Βίας (The Great Santini, 1979), Ο Καλύτερος (The Natural, 1984), Τα Χρώματα της Βίας (Colours, 1988), Κοφτερό Λεπίδι (Sling Blade, 1996), Ο Απόστολος (The Apostle, 1997), Ολέθρια Σύγκρουση (Deep Impact, 1998) και Ο Δικαστής (Judge, 2014).

Έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός, Μέλπω Ζαρόκωστα, στα 92 της χρόνια.

Η Μέλπω Ζαρόκωστα γεννήθηκε στον Πειραιά στα 1933 και ήταν κόρη του Ηλία Ζαρόκωστα, ενός από τους πρώτους Έλληνες αναλογιστές, και της Δέσποινας Σπυροπούλου.

O πρόεδρος του ΣΕΗ, Σπύρος Μπιμπίλας, έγραψε σε ανάρτησή του ότι ενημερώθηκε από τον γιο της για τον θάνατο της Μέλπως Ζαρόκωστα. “Δίπλα σε όλους τους αγώνες των ηθοποιών η αγαπημένη μας φίλη που άφησε το αποτύπωμα της σε πάμπολλες υπέροχους ρόλους στον κινηματογράφο και την τηλεόραση”, σχολίασε.

 

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Σπύρος Μπιμπίλας (@spyrosmpimpilas)

Μετά τον Πόλεμο, μετανάστευσε για λίγο καιρό στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και κατόπιν στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όπου σπούδασε θέατρο στο Metropolitan Theater και στη σχολή ραδιοφωνικών σπουδών Canandale σκηνοθεσία, σενάριο και υποκριτική.

Έμεινε εκεί συνολικά 11 χρόνια, ξεκινώντας την καλλιτεχνική της πορεία στο θέατρο και την τηλεόραση. Στο Σίδνεϊ, και ειδικότερα στην πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας, ερμήνευσε απαιτητικούς ρόλους, όπως την «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ, αλλά και την «Εκάβη», την οποία παρουσίασε στα ελληνικά για την ελληνική παροικία.

Το 1957 παντρεύτηκε τον πιανίστα Ανδρέα Διαμαντίδη και μαζί μετέβησαν στο Λονδίνο, όπου έζησαν για έναν χρόνο. Με την επιστροφή της στην Αθήνα, η καλλιτεχνική της πορεία συνεχίστηκε δυναμικά, καθώς ξεκίνησε συνεργασία με τον θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Εκεί γνώρισε τον δεύτερο σύζυγό της, ηθοποιό και σκηνοθέτη Βίκτορα Παγουλάτο. Μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Αλέξανδρο.