Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026 | 19.30

Εγκαίνια Έκθεσης στο ΦΟΥΓΑΡΟ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΚΟΡΟΣ | Τα Ημερολόγια

 

Από την Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026, το FOUGARO ARTCENTER οργανώνει σημαντική έκθεση στο Ναύπλιο, αφιερωμένη στο έργο και τις «ημέρες» του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου Χρήστου Μποκόρου.  

Η έκθεση με τίτλο «Χρήστος Μποκόρος | Τα Ημερολόγια» αντλεί το υλικό της από τα e-μερολόγια του Χρήστου Μποκόρου (4 τόμοι ημερολογίων που υπερβαίνουν τις 1.480 σελίδες) και παρουσιάζει ζωγραφικά έργα, φωτογραφίες αρχείου και κείμενα από τις ημερολογιακές καταγραφές του ζωγράφου κατά τα έτη 2012–2026. Το υλικό των ετών 2012 – 2021 είχε εκδοθεί με την ευκαιρία των εκθέσεων «Όψεις Αδήλων» (Μουσείο Μπενάκη, 2016, Εκδόσεις Άγρα) και «Η Γιορτή» (Μουσείο Μπενάκη, 2021, ΕΚΕΠ)  αντίστοιχα, ενώ τα «e-μερολόγια ΙΙΙ & ΙV» τυπώθηκαν, αντί καταλόγου, για την έκθεση του Χρήστου Μποκόρου στο ΦΟΥΓΑΡΟ. 

Στην έκθεση «Τα Ημερολόγια», το κοινό θα έχει για πρώτη φορά την ευκαιρία να δει, στο πλαίσιο εκθεσιακής παρουσίασης, φωτογραφικά έργα του γνωστού ζωγράφου, αλλά και ημερολογιακές καταγραφές που φέρνουν στο προσκήνιο, εκείνα που τον χαράζουν και τον διαμορφώνουν, όλα εκείνα στα οποία σταθερά ομνύει μέσα από την επίμονη χειρωνακτική σχέση του με την τέχνη του —το πρόσωπό του. 31 ζωγραφικά έργα από το μακρύ φωτεινό φάσμα της δημιουργικής περιόδου του Χρήστου Μποκόρου, 44 φωτογραφικά έργα, αλλά και ημερολογιακές καταγραφές —επιτονισμοί βιογραφικών του στιγμών— αποτελούν τον πυρήνα της μεγάλης έκθεσής του στο ΦΟΥΓΑΡΟ.

 

Με τα λόγια του:

«Όλα όσα έγραφα τα τελευταία χρόνια απ’ τον καιρό της πανδημίας κι ύστερα, με πρόσχημα τους αόρατους φίλους πίσω απ’ το φωτεινό ηλεκτρονικό κενό της οθόνης –μα με τι έξυπνους καθρέφτες μας τυλίγει ακαταπαύστως η νέα ες αεί τεχνολογία!– τώρα είναι τυπωμένα, χειροπιαστά βιβλία. Κάποιες απ’ τις φωτογραφίες τους και τα γραπτά τους, θα εκτεθούν πρώτη φορά μαζί με τα έργα μου –έργα κι αυτά. Ζωγραφική, φωτογραφίες, κείμενα, σκέψεις και χειροτεχνία, όλα μαζί να συγκρατήσουν τη ζωή, ένα νόημα, να δώσουνε αξία στη στιγμή, να κάνουνε τη μνήμη ιστορία, ένα νήμα, να δεθεί, να συναρμοστεί η ζωή μας σε καταγωγή, –πώς να σωθεί η αιωνιότητα στη στιγμή;– ν’ ακυρωθεί ο χρόνος, να γίνει τόπος, αίσθηση φιλάνθρωπη, εικόνα ορατή, να φτιάξουμε το άφτιαγο, να σώσουμε ό,τι είναι να σωθεί απ’ τη συνείδηση της λήθης κι απ’ της εποχής την ανελέητη αρπαγή. Ματαιοπονία, θα πεις. Κι όμως… έχει άλλους τρόπους να σώζεται η ψυχή;» 

 

Η ταυτότητα της Έκθεσης:

 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΚΟΡΟΣ

Τα Ημερολόγια

 

Η έκθεση «Χρήστος Μποκόρος: Τα Ημερολόγια» αποτελεί πρωτοβουλία και παραγωγή του FOUGARO ARTCENTER.

 

Επιμέλεια

Σύλβια Λιούλιου | ΦΟΥΓΑΡΟ

 

Γραφιστικός σχεδιασμός

Γιώργος Ρυμενίδης | GRID OFFICE

 

Εκτύπωση Φωτογραφιών

Sdralis Artworks

 

Εκτυπώσεις

IKONA - Ν .Γ. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε.

 

Διάρκεια Έκθεσης

19/06 – 31/10/2026

 

Λίγα λόγια για τον ζωγράφο:

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΚΟΡΟΣ γεννήθηκε το 1956 στο Αγρίνιο. Εκεί έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Έφυγε δεκαεννέα χρονών για να σπουδάσει Νομικά στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, στην Κομοτηνή (1975-1979). Μετά τις σπουδές του Δικαίου κι ένα μεσοδιάστημα αναποφάσιστου προβληματισμού, βρέθηκε στην Ανώτατη Σχολή των Καλών Τεχνών της Αθήνας (1983-1989). Ζωγράφιζε από παιδί, άρχισε να εκθέτει στη δεκαετία του ’80. Στο εργαστήριο της οδού Καλλιδρομίου, στον λόφο του Στρέφη, έγιναν τα έργα της «μαθητείας στο πραγματικό». Τη δεκαετία του ’90 στην οδό Αριστοδήμου, στον Λυκαβηττό, αποπειράται να εικονοποιήσει την κοινή μνήμη και «πειρασμούς του αoράτου», το φως και το σκοτάδι. Μετά το 2000 κατεβαίνει στην Καστέλλα όπου ζει και εργάζεται έκτοτε. Το 2004, με το «Αδιάβαστο Δάσος», άγγιξε το αγκάθι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου. Το 2013 παρουσίασε «τα στοιχειώδη» στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς, προτείνοντας μια λιτή ευημερία, μια επανεύρεση του μέτρου στην καθημερινή μας ζωή, και το 2016 τις «όψεις αδήλων», μια αναδρομική έκθεση έργων της τριαντάχρονης πορείας του. Δύο αιώνες μετά τον ξεσηκωμό του 1821, επανέρχεται στο Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού με τη «γιορτή». Άνοιξη του 2025 παρουσιάζει στην Ενετική Βασιλική του Αγίου Μάρκου στο Ηράκλειο της Κρήτης το «Πέρασμα στο φως», μια αναδρομή ως το μέλλον και το καλοκαίρι στο Φετιχιέ τζαμί της Ναυπάκτου τα «Παλίμψηστα». Άνοιξη του 2026, η ενότητα έργων του με τίτλο «Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης / Ο Ίσκιος Του» παρουσιάζεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος (ΚΠΙΣΝ).

 

INFO

FOUGARO ARTCENTER

Έκθεση

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΚΟΡΟΣ: ΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ

19 Ιουνίου – 31 Οκτωβρίου 2026 

ΕΓΚΑΙΝΙΑ

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026 | 19.30

GALLERY | Είσοδος ελεύθερη

Βαγγέλης Βελώνιας

«15 Χρόνια Χρώματα»

Μουσείο Αλιείας

Εγκαίνια: Δευτέρα 8 Ιουνίου | 18:00

Διάρκεια έως Κυριακή 14 Ιουνίου

 

''Τα χρώματα ακόμα και στο σκοτάδι ψάχνουν το βλέμμα μας.

Δεν το βρίσκουν όμως κι έτσι αγκαλιάζονται μεταξύ τους''

Αντωνία και Μαρία Θωμοπούλου, εικαστικοί.

Με τον τίτλο «15 Χρόνια Χρώματα» εκτίθενται από τις 8 Ιουνίου στο Μουσείο Αλιείας πάνω από 70 πίνακες του Βαγγέλη Βελώνια. Έργα δημιουργημένα με ακρυλικά χρώματα δημιουργούν την αίσθηση ότι η ζωή είναι υπόθεση αισθημάτων και χρωμάτων δίχως τέλος.

Μια έκθεση ζωγραφικής όπου η πραγματικότητα δεν απεικονίζεται ως έχει αλλά διαμορφώνεται και παρουσιάζεται μέσα από την φαντασία του ζωγράφου. Αρκετά από τα έργα του ανήκουν στο κίνημα του Συμβολισμού. Τα έντονα χρώματα φανερώνουν τον ενθουσιασμό της ζωής χωρίς όμως να κρύβουν την εσωτερικότητα των θεμάτων και των ηρώων του.

Σύντομο βιογραφικό:
Ο Βαγγέλης Βελώνιας έχει υπογράψει τους στίχους σε πάνω από 90 τραγούδια στη δισκογραφία στο έντεχνο τραγούδι και έχει εκδώσει μία ποιητική συλλογή με τίτλο «Ακανόνιστα». Ζωγραφίζει χρόνια κι αυτή είναι η πρώτη του έκθεση.

INFO

Μουσείο Αλιείας

Λεωφόρος Δημοκρατίας 210, Πέραμα

Εγκαίνια: Δευτέρα 8 Ιουνίου | 18:00

Διάρκεια έως Κυριακή 14 Ιουνίου

Η έκθεση γίνεται υπό την αιγίδα του Δήμου Περάματος.

 

Ο Δήμαρχος Περάματος Γιάννης Λαγουδάκος και το Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου.

 

 ΚΟΡΙΝΑ ΚΝΙΘΑΚΗ

«ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ΤΟΠΙΑ»

ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ

ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

Επιμέλεια: Ίρις Κρητικού

Εγκαίνια: Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026, στις 20:00

Διάρκεια έκθεσης: 10 έως 12 Ιουνίου

Δημοτικής Πινακοθήκης Πειραιά

 

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την ένατη διοργάνωση του θεσμού «ΗΜΕΡΕΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ», εγκαινιάζεται την Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026 στις 19:00 στη Δημοτική Πινακοθήκη του Πειραιά, η ατομική έκθεση της Κορίνας Κνιθάκη «Θαλασσινά Τοπία» σε επιμέλεια της Ίριδος Κρητικού.

Περισσότερα από είκοσι πέντε έργα μεσαίων και μεγάλων διαστάσεων, ακρυλικά σε καμβά και ακρυλικά σε ξύλο, συνθέτουν τη νέα ενότητα της ζωγράφου, προτείνοντας μια ενδελεχή διαδρομή στα συμπαντικά θαλασσινά τοπία που εγκαλεί ο δυναμικός χρωστήρας της.

«Το παλλόμενο φάσμα χροιών και τόνων που καταθέτει η ζωγράφος, απαλλαγμένο από περιγραφικότητα, εγκαλεί τη θάλασσα ως πεδίο θριαμβικό και ως στικτό οργανικό σώμα, προτείνοντας ανεξάντλητα χρωματικά ημιτόνια, αποδομώντας και επαναδομώντας μαεστρικά τα πρωταρχικά συστατικά της.

Περιηγούμενη σε προσφιλείς θαλασσινούς τόπους εν πλω, η Κορίνα Κνιθάκη ενσωματώνει στο έργο της με τρόπο αδρό οικεία τοπόσημα, δομικά και αδόμητα στοιχεία του προσφιλούς της σύμπαντος με γραφή εξπρεσιονιστική και τρόπο αφαιρετικό. Η δονούμενη δυναμική και η εκφραστική χειρονομία του χρωστήρα της, προτείνει μια ρευστή γοητευτική εντοπιότητα, γεννά έξεργα ουράνια τόξα και κύματα, σκαμμένη γη και αχειροποίητες πεζούλες, πεύκα και αθάνατα, μνήμες από ξωκλήσια που πυρπολεί θριαμβικά το καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα.

Οδηγούμενη από την επιτακτική επιθυμία της να αποδώσει το διηνεκές του φωτός, το μεγαλείο των χρωμάτων, τη ρυθμολογία του πρωτογενούς σχήματος, τη συγκίνηση του βλέμματος, το θριαμβικό διηνεκές του νερού, η ζωγράφος καταθέτει ένα προσωπικό λεξιλόγιο χρωμάτων, σχημάτων και συναισθήματος,  εφευρίσκει έναν καινούργιο χάρτη του νου, μια παλλόμενη άχρονη θαλασσινή χώρα με άγνωστα όρια και βάθη, που τέρπει και εγκαλεί τον θεατή» 

Ίρις Κρητικού

Αρχαιολόγος - Ιστορικός Τέχνης 

 

 

Η Κορίνα Κνιθάκη

Γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα.

Τα έτη 1999 έως το 2006 φοίτησε στην ΑΣΚΤ στο εργαστήριο του Χρόνη Μπότσογλου.

2005 Συμμετείχε σε ομαδική έκθεση στο Μουσείο Σπύρου Βασιλείου.

2007 Συμμετείχε σε ομαδική έκθεση στην γκαλερί Αrtower.

2008 Συμμετείχε σε ομαδική έκθεση στο American College of Greece με τίτλο “Silent Dialogues”.

2011 Συμμετείχε στην ομαδική έκθεση «Άσπρο-Μαύρο» στο Μουσείο Φρυσίρα.

2012 Ατομική έκθεση στο Thanassis Frissiras Gallery με θέμα «Πρόσωπα».

2014 Ατομική έκθεση με θέμα “Yoga”.

2017 Συμμετείχε σε ομαδική έκθεση στην γκαλερί In farbe με θέμα «Μικρές Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες».

2019 Ατομική έκθεση με θέμα «Πρόσφυγες» στο Παλαιό Δημαρχείο Γλυφάδας.

2021 Συμμετείχε στην ομαδική έκθεση του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου με θέμα «Σε γνωρίζω από την όψη».

 

INFO

Κορίνα Κνιθάκη «Θαλασσινά τοπία»

Επιμέλεια: Ίρις Κρητικού

Εγκαίνια: Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026, στις 20:00

Διάρκεια έκθεσης: 10 έως 12 Ιουνίου

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα έως Παρασκευή 10:00 - 14:00 & 17:00 – 21:00

Δημοτικής Πινακοθήκης Πειραιά

Φίλωνος 29, Πειραιάς 185 35 & Νοταρά 28
Τ.: 214 4090 158 | 214 4090 159 | 214 4090 167

 

Η Πύλη των Χρωμάτων

Η εικαστικός Mari Iliadi παρουσιάζει τη νέα της ατομική έκθεση με τίτλο
 «Η Πύλη των Χρωμάτων», η οποία θα πραγματοποιηθεί στο Knack Studio, στο Γκάζι, από τις 20 έως τις 28 Μαΐου 2026.

Η έκθεση αποτελεί μια εικαστική διαδρομή από την ένταση προς την αρμονία, από το βίωμα προς τη συνειδητή εσωτερική ισορροπία. Μέσα από έργα που αντλούν έμπνευση από τη φύση, το φως και την ανθρώπινη εμπειρία, ο θεατής καλείται να εισέλθει σε έναν χώρο παρατήρησης, ηρεμίας και προσωπικής σύνδεσης.

Το χρώμα και η μορφή λειτουργούν ως φορείς ενέργειας και συναισθηματικής δόνησης, δημιουργώντας ένα πεδίο όπου η ζωγραφική δεν αποτελεί μόνο αισθητική εμπειρία, αλλά και μια βιωματική διαδικασία.

Η ζωγραφική της Mari Iliadi λειτουργεί ως μια «πύλη» — μια μετάβαση από την εξωτερική πραγματικότητα προς έναν εσωτερικό κόσμο ισορροπίας, επίγνωσης και αναζήτησης.

Η έκθεση τελεί κάτω απο την αιγίδα του Ομίλου της Unesco Τεχνών Λόγου και Επιστημών Ελλάδας .

Την επιμέλεια της έκθεσης έχει η Δέσποινα Κακλαμάνη @despiartworld επιμελήτρια με έδρα το Λονδίνο και διεθνή δραστηριότητα στον χώρο της σύγχρονης τέχνης.

Η καλλιτέχνις, με διακριτή παρουσία στον χώρο της σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας, προσεγγίζει τη ζωγραφική ως μέσο έκφρασης και εσωτερικής διερεύνησης, συνδέοντας την τέχνη με τη βιωματική εμπειρία και τη δύναμη του χρώματος.

 

Χώρος: Knack Studio, Περσεφόνης 7, Γκάζι (Μετρό Κεραμεικός)
 Εγκαίνια: Τετάρτη  20 Μαΐου 2026, 19:00 – 21:00

Ώρες λειτουργίας:18:00 – 22:00  και  το Σάββατο – Κυριακή: 11:00 – 21:00

 

Στοιχεία επικοινωνίας:
 Mari Iliadi
 Website: mariliadi.com
 Instagram: @mari_iliadi

 

Η Μάρη Ηλιάδη είναι βραβευμένη εικαστικός με έδρα την Αθήνα, διακριθείσα με το 2ο Βραβείο Ζωγραφικής στα Art Awards 2026. Το έργο της διερευνά τη σχέση χρώματος και εσωτερικής εμπειρίας, συνδυάζοντας τη σύγχρονη ζωγραφική με βιωματικές και ολιστικές προσεγγίσεις. Έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 40 ομαδικές εκθέσεις και έχει πραγματοποιήσει έξι ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η δουλειά της έχει παρουσιαστεί σε μέσα όπως η ΕΡΤ1, η ΕΡΤ3, ραδιο και σε έντυπα όπως οι εφημερίδες Μακεδονία, Απογευματινή και Βραδυνή. 

Βούλα Λασπιά-Καμάρα (1927-2022): Μια διαδρομή στη Φύση, στο Φως και στη Γυναικεία Μορφή Αναδρομική έκθεση στον Χώρο Τεχνών AUDITORIUM   Εγκαίνια: Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026, στις 19:00 Επιμέλεια: Σπύρος Μοσχονάς Γυναίκα με Καπέλο Ο Χώρος Τεχνών Auditorium και η εταιρεία πολιτιστικής διαχείρισης Time Heritage παρουσιάζουν την αναδρομική έκθεση της εικαστικού Βούλας Λασπιά-Καμάρα. Μέσα από 30 επιλεγμένα έργα, η έκθεση ξετυλίγει το νήμα μιας σπουδαίας καλλιτεχνικής πορείας που ξεκίνησε από το εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη και έφτασε μέχρι την ηλιόλουστη Αίγινα. Τη βραδιά των εγκαινίων θα προλογίσει ο ιστορικός τέχνης Σπύρος Μοσχονάς και η κόρη της ζωγράφου και διευθύντρια της Time Heritage Αφροδίτη Καμάρα. Θα ακολουθήσει συζήτηση σχετικά με το εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες καλλιτέχνιδες της εποχής μέσα σ’ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον.   Βούλα Λασπιά-Καμάρα (1927-2022): Μια Ζωή Αφιερωμένη στην Αναζήτηση της Μορφής   Η πορεία της Βούλας Λασπιά-Καμάρα στον κόσμο της τέχνης ξεκινά σε μια εμβληματική περίοδο για την ελληνική ζωγραφική. Από το 1948 έως το 1951 θητεύει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, έχοντας την τύχη να σπουδάσει στο εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη, από τον οποίο διδάχθηκε την αξία της σύνθεσης και της καθαρής γραμμής. Η καλλιτεχνική της αναζήτηση τη μεταφέρει στη συνέχεια στην Ιταλία, όπου για μια πενταετία (1951-1956) εμβαθύνει στην ευρωπαϊκή παράδοση στην Academia di Belle Arte της Ρώμης. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εντάσσεται δυναμικά στην εγχώρια εικαστική σκηνή, συμμετέχοντας σε κομβικές ομαδικές εκθέσεις που καθόρισαν την εποχή: από το Πρακτορείο Πνευματικής Συνεργασίας στην Πάτρα (1959) και την ιστορική Πανελλήνια Έκθεση του Ζαππείου (1960), έως τον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο (1962). Η δεκαετία του 1970 αποτελεί για την ίδια μια περίοδο πειραματισμού, καθώς στρέφεται στη χαρακτική και το λινόλεουμ, ανακαλύπτοντας νέες υφές. Ωστόσο, η δεκαετία του 1980 σηματοδοτεί μια σπουδαία δημιουργική στροφή. Εστιάζει στο τοπίο —αστικό και αγροτικό— και στη νεκρή φύση, υιοθετώντας μια ιδιαίτερη αισθητική: ψυχρά χρώματα, χαμηλοί τόνοι και μια απουσία έντονης φωτοσκίασης που προσδίδει στα έργα της μια εσωτερική, σχεδόν μεταφυσική ηρεμία. Η ατομική της έκθεση το 1988 επισφραγίζει αυτή την ώριμη περίοδο. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, το έργο της μεταμορφώνεται ριζικά. Η παρατήρηση των αντανακλάσεων του φωτός και η εμβάθυνση στη γυναικεία ψυχογραφία οδηγούν σε ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα. Μετά το 2000, η παλέτα της απελευθερώνεται: οι γυμνές, αφαιρετικές γυναικείες φιγούρες «λούζονται» από έντονα, θερμά χρώματα, σε ένα ξέσπασμα δημιουργικής ενέργειας που αποτυπώθηκε ανάγλυφα στη μεγάλη ατομική της έκθεση το 2004. Η Βούλα Λασπιά-Καμάρα παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής της μια καλλιτέχνιδα που δεν φοβήθηκε να αλλάξει, να εξελιχθεί και να επαναπροσδιορίσει το βλέμμα της πάνω στη φύση και τον άνθρωπο. Η έκθεση προσφέρει μια σπάνια ευκαιρία στο κοινό να παρακολουθήσει αυτή τη «μεταστροφή»: από την αυστηρότητα της γραμμής στην απόλυτη ελευθερία του χρώματος.   «Η τέχνη της Λασπιά-Καμάρα είναι μια πορεία από το γήινο στο αιθέριο, μια συνεχής ανακάλυψη της γυναικείας ταυτότητας μέσα στο χρόνο».

Μια Γυναικεία Φωνή σε Έναν Ανδροκρατούμενο Κόσμο Η πορεία της Βούλας Λασπιά-Καμάρα δεν αποτελεί μόνο μια ατομική κατάκτηση τεχνικής και ύφους, αλλά και μια πράξη διεκδίκησης χώρου σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον που, κατά τις δεκαετίες του '50 και του '60, παρέμενε βαθιά ανδροκρατούμενο. Όταν η Λασπιά-Καμάρα αποφοιτούσε από το εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη το 1951, η ελληνική κοινωνία προσπαθούσε ακόμα να επουλώσει τις πληγές του Εμφυλίου. Για μια γυναίκα, η τέχνη συχνά θεωρούνταν «συμπληρωματική» απασχόληση ή «διακοσμητική» δραστηριότητα πριν από τον γάμο. Το να συνεχίσει μια γυναίκα σπουδές στην Academia di Belle Arte της Ρώμης και να παραμείνει ενεργή εικαστικός ήταν μια δήλωση ανεξαρτησίας. Στις ομαδικές εκθέσεις της εποχής (όπως στο Ζάππειο ή στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο), οι γυναίκες καλλιτέχνιδες έπρεπε να εργαστούν διπλά για να κερδίσουν την προσοχή της κριτικής, η οποία συχνά χρησιμοποιούσε υποτιμητικούς όρους όπως «γυναικεία ευαισθησία» για να υποβαθμίσει την πνευματική βαρύτητα του έργου τους. Η Λασπιά-Καμάρα, ωστόσο, απάντησε με τη θεματολογία της: η ενασχόλησή της με τα βιομηχανικά τοπία –ένα κατεξοχήν «σκληρό» και «αρσενικό» θέμα– αλλά και η τολμηρή απενεχοποίηση του γυμνού γυναικείου σώματος, απέδειξαν ότι το γυναικείο βλέμμα μπορούσε να καταγράψει τόσο τη μεταπολεμική ανοικοδόμηση όσο και την ίδια τη θηλυκή υπόσταση με την ίδια αδιαπραγμάτευτη δύναμη.   Πληροφορίες Έκθεσης Χώρος: Χώρος Τεχνών Auditorium (Σίνα 2-4, Αθήνα), τηλ. 2110088064 Εγκαίνια: Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου στις 19.00 Διάρκεια: 5 Φεβρουαρίου – 28 Φεβρουαρίου 2026 Ωράριο Λειτουργίας: Καθημερινά: 10:00 – 13:00 & 17:00 – 20:00 / Κυριακή: Κλειστά Ξεναγήσεις: Για οργανωμένες επισκέψεις και ξεναγήσεις, επικοινωνήστε με την Time Heritage στο τηλέφωνο 6973919957. Διοργάνωση: Time Heritage Επιμέλεια: Σπύρος Μοσχονάς

Παιχνίδια με την μπάλα

Πίνοντας Καφέ

CALD/Le Canard qui Parle

Το έργο του περιλαμβάνει κατασκευές και εγκαταστάσεις, που αναδιαμορφώνουν τον εκάστοτε δεδομένο χώρο.

ΠΑΡΗ ΣΠΙΝΟΥ

Ένας εικαστικός καλλιτέχνης δημιουργικός και ανήσυχος, που πειραματίστηκε με το φως, την ύλη, την τεχνολογία, τη γεωμετρία, με τα φτωχά υλικά, όπως τα σχοινιά, οι λαμαρίνες, οι πέτρες, ο Γιάννης Μπουτέας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών.

Σημαντικές στιγμές της πορείας του: εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Μπιενάλε του Sao Paulo (1981) και της Βενετίας (1990). Αναδρομική του έκθεση με τίτλο «Ρέουσες Καταστάσεις 1970-2004» παρουσιάστηκε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Θεσσαλονίκη, 2004). Το 2007 δημιούργησε το έργο «Διαστρωματώσεις Ενεργειακές Εικόνες ΧVΙ» για το Σταθμό του Κεραμεικού του αθηναϊκού Μετρό.

Ο Γιάννης Μπουτέας γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1941, σπούδασε χαρακτική στην ΑΣΚΤ της Αθήνας με τον Κ. Γραμματόπουλο (1959-1964) και συνέχισε τις σπουδές του στην Ecole des Beaux-Arts στο Παρίσι (1966-1970).  Το 1972 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου εργάσθηκε για δέκα χρόνια.

Το έργο του περιλαμβάνει κατασκευές και εγκαταστάσεις, που αναδιαμορφώνουν τον εκάστοτε δεδομένο χώρο, με βάση τη διάταξη και τις μορφές των υλικών. Χαρακτηριστικό εκφραστικό του μέσο είναι η χρήση του φωτός, φυσικού ή τεχνητού, συνήθως με τη μορφή σωληνωτών λαμπτήρων νέον. Η τεχνολογική και γεωμετρική πλευρά της δουλειάς του τονίστηκε με τη συμμετοχή του στην ομάδα «Διαδικασίες-Συστήματα» (1976), την οποία ίδρυσε ο θεωρητικός της τέχνης Εμμανουήλ Μαυρομάτης.

Ωστόσο η ορθολογιστική αυστηρότητα δεν επικράτησε απόλυτα στην πορεία του. Με τα «φτωχά» υλικά (σχοινιά και σπάγγοι, πέτρες, λαμαρίνες, πλαστελίνη, καουτσούκ, άσφαλτος και, αργότερα, καθρέφτες), εξέφρασε  εννοιακή φόρτιση και καλλιτεχνική ευαισθησία.   Οι συνθέσεις του απλώθηκαν στο δάπεδο ή στους τοίχους, ενώ κατά καιρούς επανερχόταν στη δισδιάστατη εικόνα και συνδύαζε τις κατασκευές του με ζωγραφική ή φωτογραφικές επεμβάσεις.

Πληροφορούμενη την απώλεια του Γιάννη Μπουτέα, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε: «Ο Γιάννης Μπουτέας πειραματίστηκε με επιτυχία στη χρήση νέων υλικών στα έργα και τις εγκαταστάσεις του, ιδιαίτερα με φαινομενικά ευτελή υλικά, με τα οποία διαμόρφωσε την απόλυτα ευκρινή, προσωπική καλλιτεχνική του έκφραση. Άνοιξε, όμως, νέους δρόμους και στη χρήση του φωτός ως συστατικού στοιχείου της Τέχνης, τόσο του φυσικού όσο και του τεχνητού, ιδιαίτερα με τη χρησιμοποίηση σωληνωτών λαμπτήρων νέον, ενός μέσου που εμφανίζεται ακόμη και από τις απαρχές της πορείας του. Ολοκληρωμένος και αφοσιωμένος καλλιτέχνης, δεν περιόρισε την τέχνη του σε στεγανά, όπως πειστικά αποδεικνύει το έργο του «Διαστρωματώσεις Ενεργειακές Εικόνες XVI», που κοσμεί τον σταθμό του Μετρό στον Κεραμεικό. Το στίγμα του στην εικαστική μας σκηνή είναι και θα παραμείνει ανεξίτηλο και ενεργό.Στους οικείους του, τους ομοτέχνους του και τους φίλους του απευθύνω ειλικρινή συλλυπητήρια».

Πηγή: efsyn.gr

ΠΑΡΗ ΣΠΙΝΟΥ

ΝΙΚΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ 1933-2025

Ενας από τους σημαντικούς ζωγράφους της γενιάς του, ο δημιουργός του περίφημου Ατελιέ της Καλλιθέας, αλλά και πολυτάλαντος σκηνογράφος, χαράκτης, κεραμίστας και μέλος μιας ιστορικής παρέας καλλιτεχνών και στοχαστών, πέθανε στα 92 του χρόνια, ελάχιστες ημέρες πριν από τα εγκαίνια την ερχόμενη Πέμπτη, στην γκαλερί «Ερση», της έκθεσης «Ακατοίκητα τοπία», με έργα του από τη συλλογή του Μιχαήλ Δαλαρέτου

Εχουν περάσει δεκαετίες αλλά για τον χώρο της τέχνης παραμένει ορόσημο το Ατελιέ της Καλλιθέας, ένας χώρος ελευθερίας, δημιουργίας, πειραματισμού, συνεργασίας, στέκι καλλιτεχνών και διανοούμενων, όπου πρωτοστάτησαν τη δεκαετία του 1960 ο Αντώνης Κέπετζης, ο Αλέκος Φασιανός ο Νίκος Στεφάνου, ο Βασίλης Σπεράντζας. Χθες, «έφυγε» ο Νίκος Στεφάνου σε ηλικία 92 ετών. Πήγε να συναντήσει τον φίλο του Αλέκο Φασιανό, για να ζωγραφίσει στο περιβόλι του ουρανού, ήρεμες παραλίες, εργοστάσια με φουγάρα, ταπεινά σπίτια. «Ακατοίκητα τοπία», όπως είναι ο τίτλος της έκθεσης με δικά του έργα από τη συλλογή του Μιχαήλ Δαλαρέτου, που δυστυχώς δεν πρόλαβε να τη δει, καθώς εγκαινιάζεται την ερχόμενη Πέμπτη στην γκαλερί «Ερση» στο Κολωνάκι (Κλεομένους 4).

Ο Νίκος Στεφάνου, από τους σημαντικούς ζωγράφους της γενιάς του, πολυτάλαντος σκηνογράφος, χαράκτης, κεραμίστας, ήξερε με απλά υλικά και μέσα, με ζεστή, γήινη παλέτα, έχοντας εμπιστοσύνη στα χέρια του, να δημιουργεί κόσμους ποίησης και φαντασίας, με μνήμες από το Γκάζι των παιδικών του χρόνων αλλά και από την Τζια όπου επέστρεφε τα καλοκαίρια. Τον γοήτευε η σιωπή, απέφευγε τις κραυγές. Υπονοούσε την ανθρώπινη παρουσία.

«...Τα αρχαία δωμάτια. Τα ακατοίκητα τοπία. Οι φανταστικές παραλίες με τα σφαλιστά κτίρια και τις φυτεμένες βάρκες στην άμμο που δεν θα ανθίσουν. Τους καπνούς και το άσπρο με δειλινά χρώματα θέλω να περιγράψω. Τον ονειρικό κόσμο με τη ζωγραφική. Και τις ακινητοποιημένες εικόνες, την αναμονή για έναν επισκέπτη που ποτέ δεν θα έρθει. Καρτερία ενός κόσμου που τους ήχους των χρωμάτων του αφουγκραζόμαστε στους ελαφρούς παφλασμούς της ακρογιαλιάς. Εκεί μου αρέσει καθισμένος να ονειροπολώ αγναντεύοντας τον ξενοικιασμένο ορίζοντα περιμένοντας ένα σύννεφο να μου μιλήσει», τόνιζε ο ίδιος.

«Η σιωπή στα έργα θέλω να διεκδικεί την προτεραιότητα. Οι τεντωμένες καμινάδες που επιτηρούν το περιβάλλον και το μοναχικό δένδρο που γίνεται σύμβολο της ζωντανής παρουσίας της φύσης. Ο,τι επιχειρείς να περιγράψεις με σχήματα και χρώματα σε οδηγεί στην έκφραση. Οταν τελειώσει το έργο καταλαβαίνεις πως ακολούθησες τη μυστική φωνή που την έχουν ταΐσει οι συγκινήσεις των ματιών σου γι αυτό που διάλεξες να ζωγραφίσεις».

Ο Νίκος Στεφάνου γεννήθηκε στον Πειραιά στην αυγή του 1933. Τα χρόνια της Κατοχής ήταν δύσκολα. Από πολύ νέος όμως αφιερώθηκε στην τέχνη. Από τα 17 του χρόνια άρχισε να εργάζεται στο θέατρο ως ζωγράφος στην εκτέλεση σκηνογραφιών. Το 1960, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης, πραγματοποίησε ελεύθερες σπουδές θεάτρου στο Παρίσι, ενώ συγχρόνως παρακολούθησε μαθήματα λιθογραφίας στην École des Beaux-Arts. Εκανε ζωγραφική για το θέατρο στο Παρίσι (Opera, Opera Comique, Odeon Châtelet) στη Βιέννη (Staatsoper, Volksoper) και στο Μόναχο. Φιλοτέχνησε τα σκηνικά και ενδύματα για παραστάσεις των Oxford Play House και Round House του Λονδίνου. Συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και μέχρι το 1970 είχε την απόλυτη ευθύνη του σχεδιασμού των κατασκευών και της ζωγραφικής εκτέλεσης των σκηνογραφιών όλων των έργων που παρουσιάστηκαν στην Εθνική Λυρική Σκηνή και στο Εθνικό Θέατρο.

Οι σκηνογραφικές του δημιουργίες διακρίνονται για τη λιτότητα των εκφραστικών μέσων και τις περιορισμένες κατασκευαστικές απαιτήσεις. Δεν επιχειρεί να πείσει για τον ρεαλισμό του χώρου που αναπλάθει. Αντίθετα, ενδιαφέρεται να υποβάλει έναν κόσμο αλλιώτικο, όπου ο θεατής μπορεί, έστω και για λίγο, να βιώσει το όνειρο και το μύθο.

Παράλληλα με τη δουλειά του στο θέατρο, ζωγράφιζε ασταμάτητα. Τα εργοστάσια με τις καμινάδες και τους καπνούς αποτελούν μνήμες και συγκινήσεις των παιδικών χρόνων από τις επισκέψεις του στο Γκάζι, χώρο εργασίας του πατέρα του, και κυριάρχησαν στα πρώτα του έργα. Τα τοπία, που χαρακτηρίζουν τις συνθέσεις του, αποκαλύπτονται στον θεατή πίσω από ένα ανοιχτό παράθυρο. Με αυτό τον τρόπο, αλλά και καθώς αποτελούν μια φανταστική σύνθεση βιομηχανικών, αστικών και παραθαλάσσιων χώρων, δίνουν την αίσθηση μιας ατμόσφαιρας ονειρικής με μεταφυσικές, συχνά, διαστάσεις.

Ο Νίκος Στεφάνου πραγματοποίησε πολλές εκθέσεις σε αίθουσες τέχνης, ενώ η τελευταία μεγάλη αναδρομική του οργανώθηκε το 2010 στο Μουσείο Μπενάκη. «Με τη ζωγραφική του, τις σκηνογραφικές και εικαστικές του παρεμβάσεις συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση μιας αισθητικής που γεφύρωσε το Θέατρο με τις Εικαστικές Τέχνες», επισημαίνει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος καθώς τον αποχαιρετά με θλίψη.

Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη υπογραμμίζει μεταξύ άλλων ότι αντέγραψε και έτσι διέσωσε εικόνες και ψηφιδωτά από τον Αθω και τη Μονή Δαφνίου και καταλήγει σε προσωπικό ύφος: «Το να αποτιμήσει κανείς την προσφορά του Νίκου Στεφάνου στη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία είναι έργο πραγματικά δυσχερές, καθώς επηρέασε και συνδιαμόρφωσε, με το ανεξίτηλο στίγμα του, πλείστα πεδία της. Είχα την τύχη και τη χαρά να γνωρίσω τον Νίκο, το 1983, στην αγαπημένη του Τζια. Ηταν η παρέα της Βουρκαριανής, αλλά και της Χώρας, ο Στεφάνου, ο Φασιανός, ο Χάρος, ενίοτε ο Τσαρούχης που μαζί με τον Νίκο Δαλαρέττο έφεραν νέο πνεύμα στις Κυκλάδες. Σε προσωπικό επίπεδο, δεν αποχαιρετώ μόνο τον εικαστικό-στοχαστή, αλλά και τον πολύτιμο φίλο, με τον οποίο μας συνέδεε πολύχρονη σχέση φιλίας και εκτίμησης, από την οποία άντλησα, όπως κάθε άνθρωπος που είχε την τύχη να τον γνωρίσει περισσότερο, σημαντικότατες εμπειρίες. Στους οικείους του, τους μαθητές του και τους πάρα πολλούς φίλους του απευθύνω ειλικρινέστατα συλλυπητήρια».

Πηγή: efsyn.gr

• ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΤΣΑΤΣΑΡΑΓΚΟΥ

“Λυπάμαι που η δουλειά μου παρερμηνεύτηκε. Τα θύματα γυναικοκτονιών είναι ήρωες του αγώνα για ελευθερία και ζωή στην Ελλάδα και διεθνώς”. Τη λιτή και περιεκτική αυτή απάντηση έδωσε μέσω της σελίδας της στο Instagram η νεαρή εικαστικός Γεωργία Λαλέ στην εντολή Γεραπετρίτη να απομακρυνθεί άμεσα το έργο τέχνης της για την έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες από έκθεση στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη.

Το έργο της εικαστικού, που είναι μία έμπειρη καλλιτέχνις και ακτιβίστρια, λέγεται “Ενοχή της Γειτονιάς”, και πραγματεύεται τα φαινόμενα της γυναικοκτονίας και της ενδοοικογενειακής βίας. Πιο συγκεκριμένα το έργο είναι μία ροζ σημαία έχει δημιουργηθεί από σεντόνια, τα οποία έκαναν δωρεά γυναίκες που ζουν στην Ελλάδα. «Αυτές οι γυναίκες έχουν φαινομενικά λίγα κοινά πράγματα, αλλά όλες έχουν ξαπλώσει σε αυτά τα σεντόνια απελπισμένες και φοβισμένες» έγραφαν οι διοργανωτές της έκθεσης.

Και πρόσθεταν: «Το σπίτι δεν είναι καταφύγιο για ανθρώπους που ζουν σε ένα καταχρηστικό περιβάλλον. Αντίθετα, εδώ είναι πιο ευάλωτοι, μόνοι και εκτεθειμένοι. Η πλειονότητα των θυμάτων γυναικοκτονίας δολοφονούνται στα σπίτια τους και στα κρεβάτια τους. Η ζωή τους τελειώνει στο κρεβάτι που στρώνουν κάθε πρωί. Τα σεντόνια τους απορροφούν το αίμα τους. Παρόμοια σεντόνια με αυτά που απορροφούν τα δάκρυά μας, που απορροφούν τα όνειρά μας».

 

Ποια είναι η Γεωργία Λαλέ

Η 34χρονη καλλιτέχνις, που έχει γεννηθεί στο Χαϊδάρι, ζει και εργάζεται στο Μπρούκλιν. Μέσω της διεπιστημονικής της πρακτικής, η Lale εξερευνά το σχέδιο του ανθρώπινου σώματος στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο της σύγχρονης κοινωνίας.

Είναι απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές της στις εικαστικές τέχνες στη σχολή School of Visual Arts στην Νέα Υόρκη. Είναι αποδέκτης της υποτροφίας του Ιδρύματος Γουλανδρή και του βραβείου Paula Rhodes Memorial Award της Σχολής Εικαστικών Τεχνών για εξαιρετικές επιδόσεις στις σπουδές MFA Fine Arts. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της σε σημαντικούς διεθνείς χώρους, όπως το Nuit Blanche Festival στις Βρυξέλλες και η Διεθνής Εβδομάδα Performance Art Week της Βενετίας. Έχει συμμετάσχει σε πάνελ ακαδημαϊκών συνεδρίων που διοργανώθηκαν από το Ίδρυμα Dedalus, το MoMA Archives, το Yale History of Art Modernist Forum και το Yale School of Management.

Η performance της #OrangeVest παρουσιάστηκε στο ελληνικό περίπτερο της 15ης Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας (2016) και πολλά ελληνικά Μέσα είχαν τότε φιλοξενήσει συνεντεύξεις της.

Έργα της Γ. Λαλέ από τον ιστότοπου aaart.gr ΓΚΑΛΕΡΙ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

Στην Ελλάδα εκπροσωπείται επισήμως από την A.Antonopoulou Art Gallery, στον επίσημο ιστότοπο της οποίας διαβάζουμε για το κόνσεπτ πίσω από τα έργα της:

“Αντιλαμβάνομαι την τέχνη μου ως μια ιστορική αναφορά που καταγράφει την προσωπική μου ζωή και την εποχή μας μέσα από εικόνες. Το έργο μου εξερευνά αφηγήσεις για τη χρόνια ασθένεια και την αναγκαστική μετανάστευση μέσα από μια διαπροσωπική προοπτική. Μέσα από το έργο μου, στοχεύω να αποκαταστήσω ποιητικά τα χαμένα κομμάτια της πολιτισμικής σύγχυσης της οικογένειάς μου που συνέβη το 1922, με την αναγκαστική μετανάστευση και τον εκτοπισμό από τη Μικρά Ασία στην Ελλάδα.

Από τότε που διαγνώστηκα με καρκίνο, παράγω ένα σύνολο έργων που αφορούν την κοινωνική αορατότητα, το στίγμα, τον εξοστρακισμό και το τραύμα που βιώνουν οι ασθενείς κατά τη διάρκεια της διάγνωσης, της θεραπείας και της ανάρρωσής τους. Η παλέτα των μέσων μου χαρακτηρίζεται από την εννοιολογική μινιμαλιστική χρήση συναισθηματικά φορτισμένων αντικειμένων, όπως σωσίβια, θερμικές κουβέρτες έκτακτης ανάγκης και νοσοκομειακές ρόμπες. Χρησιμοποιώ περφόρμανς, δημόσιες παρεμβάσεις, γλυπτική και γλώσσα προκειμένου να υποστηρίξω την κοινωνική δικαιοσύνη και το δικαίωμα στην καθολική υγειονομική περίθαλψη.”

Μέσω της τέχνης και του ακτιβισμού εξερευνά το αποτύπωμα του ανθρώπινου σώματος στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο της σύγχρονης κοινωνίας μας. Ως καρκινοπαθής, έχει εκτεθεί σε διάφορες οικονομικές, κοινωνικές, σωματικές και ψυχολογικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι χρόνια πάσχοντες στην Αμερική.

Μέρος του έργου της είναι να χρησιμοποιεί παραστάσεις, δημόσιες παρεμβάσεις, εγκαταστάσεις και υφάσματα προκειμένου να υποστηρίξει την προσιτή και ολοκληρωμένη υγειονομική περίθαλψη ως θεμελιώδεις προϋποθέσεις για τη “Ζωή, την Ελευθερία και την Επιδίωξη της Ευτυχίας”.

Όταν φορούσε πορτοκαλί σωσίβιο στη Νέα Υόρκη

Όταν ήταν 26 ετών η Ελληνίδα καλλιτέχνις θέλησε να ευαισθητοποιήσει την αμερικανική κοινή γνώμη για το προσφυγικό δράμα της Ευρώπης, που επικεντρωνόταν στην πατρίδα της, την Ελλάδα. Τότε έκανε το μεταπτυχιακό της στο School of Visual Art με υποτροφία του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή. Παρακολουθώντας με έντονο ενδιαφέρον όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη και την Ελλάδα με τους Σύρους πρόσφυγες, ένιωσε την ανάγκη να συμβάλει, με τον δικό της τρόπο, στην αντιμετώπιση τoυ προσφυγικού. Σε συνέντευξή της στο Έθνος της Κυριακής είχε πει:

 

 

«Ολα ξεκίνησαν το καλοκαίρι καθώς παρακολουθούσα τα αμερικάνικα δίκτυα ενημέρωσης να καλύπτουν τη σωρεία των προσφύγων στα ελληνικά νησιά. Τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα. Ημουν σοκαρισμένη από τις δύσκολες, απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες οι πρόσφυγες προσπαθούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο και τον τρόμο και συγκινημένη από το θάρρος, την τόλμη και την αυτοθυσία των κατοίκων των νησιών που προσπαθούσαν να βοηθήσουν και να σώσουν τις ζωές τόσων ανθρώπων. Ενιωσα ντροπή που, λόγω της απόστασης και των ακαδημαϊκών μου υποχρεώσεων, δεν μπορούσα να έρθω στην Ελλάδα και να προσφέρω κι εγώ σε αυτό το δύσκολο έργο των συμπατριωτών μου».

 

 

Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα της δράσης με τον χαρακτηριστικό τίτλο #OrangeVest, δηλαδή Πορτοκαλί σωσίβιο. Φορώντας μαύρα ρούχα στη μνήμη των ανθρώπων και των παιδιών που έχασαν τις ζωές τους στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο – και από πάνω ένα πορτοκαλί σωσίβιο περπάτησε στο Μητροπολιτικό Μουσείο διασχίζοντας την απόσταση από την πτέρυγα με τη Συριακή Τέχνη σε αυτήν με την Ελληνική Τέχνη. Και αργότερα στην Times Square. Μετά από τις δύο αυτές δράσεις, περισσότεροι άνθρωποι εξέφρασαν την επιθυμία τους να περπατήσουν μαζί της και να υποστηρίξουν με τη συμμετοχή τους την άποψη ότι το προσφυγικό είναι ένα θέμα που αφορά τον καθέναν μας.

 

 

Η ευαισθητοποίησή της στο θέμα των προσφύγων έχει σχέση με την ιστορία της οικογένειάς της, καθώς ο παππούς της ήρθε σαν πρόσφυγας στην Ελλάδα, το 1922, σε ηλικία 5 χρονών. Ηταν από τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και η οικογένειά του ταξίδεψε κάτω από παρόμοιες συνθήκες με αυτές που οι πρόσφυγες διασχίζουν σήμερα το Αιγαίο. “Η προγιαγιά μου, της οποίας και πήρα το όνομα, ταξίδεψε μόνη της μαζί με τα οχτώ παιδιά της ενώ γέννησε το ένα από αυτά πάνω στην προκυμαία, καθώς περίμεναν την επιβίβαση στις βάρκες” είχε δηλώσει σε συνέντευξή της.

Ροζ ελληνική σημαία: Αντιδράσεις για την εντολή απόσυρσης – “Μυρίζει ακροδεξιά διολίσθηση”

Εντωμεταξύ στην Ελλάδα – Το ιστορικό της… ροζ ελληνικής σημαίας

Η ροζ ελληνική σημαία της ενόχλησε Δημήτρη Νατσιό της «Νίκης», ο οποίος ζήτησε από το βήμα της Βουλής την απόσυρσή του. Με τον Δημήτρη Νατσιό συντάχθηκε απόλυτα ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης.

Αντίθετα, στο πλευρό της εικαστικού τάχθηκε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Στέφανος Κασσελάκης, που με ανάρτησή του υπογράμμισε: «Η τέχνη επιτρέπεται να “παίζει” ακόμη και με τα χρώματα των εθνικών συμβόλων, όταν θέλει να μεταφέρει ένα μήνυμα -από την αντίθεσή της στον ρατσισμό μέχρι την ενδοοικογενειακή βία». «Αντίθετα, η εξωτερική πολιτική της χώρας μας δεν επιτρέπεται να παίζει με τα εθνικά θέματα «υποκλινόμενη» -κυριολεκτικά και μεταφορικά- διότι αυτό είναι που προσβάλλει στην πράξη τα εθνικά μας χρώματα» υπογράμμισε με νόημα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

 

 

Παράλληλα η επιμελήτρια Νιόβη Ζαραμπούκα-Χατζημάνου έκανε σχετική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πριν ωστόσο δοθεί εντολή να κατέβει το έργο, περιγράφοντας όσα συνέβησαν με την περίφημη ροζ ελληνική σημαία. Όπως αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακροδεξιά στοιχεία πέρα από το ότι ζητούσαν να κατέβει, προχώρησαν και ένα βήμα πιο πέρα, με υβριστικά μηνύματα στην ίδια την εικαστικό αλλά και τους επιμελητές της έκθεσης.

«Το θέμα είχε προκύψει Εδώ και κανά δυο 24ωρα, η έκθεση της Γεωργίας Λαλέ στο Ελληνικό Προξενείο της Νέας Υόρκης δέχεται επιθέσεις από ακροδεξιούς εντός και εκτός ΗΠΑ, επειδή «μαγάρισε» το εθνικό σύμβολο. Πρόκειται για τη συμμετοχή της στο Carte Blanche Project με το έργο «Ενοχές της γειτονιάς» με το οποίο πραγματεύεται τα εγκλήματα της γυναικοκτονίας και της ενδοοικογενειακής βίας.

Χτες ο Πρόεδρος της Νίκης βγήκε στη Βουλή και είπε ότι η σημαία μας βάφεται κόκκινη μόνο με το αίμα των ηρώων (είπε ο φασίστας γελάω), η εικαστικός και οι επιμελητές δέχονται υβριστικά και απειλητικά μηνύματα και χτες κάποιος/α έκαψε τους θάμνους του προξενείου με βενζίνη. Πριν λίγο ήρθε στα αυτιά μου ότι τους ζητήθηκε να κατέβει το έργο. Ελπίζω να πρόκειται για αστείο. Εννοείται στέλνω την αμέριστη στήριξη μου στη Georgia Lale, και στη συμβουλευτική επιτροπή τεχνών, που αποτελείται από την Ειρήνη Λιναρδάκη, τη Νατάσα Κατερινοπούλου, τη Λολίτα Κουτούδη και τον Πάνο Τσαγκάρη. Φυσικά δεν συζητάμε το να κατέβει…»

Σε ανάρτησή του, μετά την εντολή απόσυρσης του έργου τέχνης, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Αριστεράς, Νάσος Ηλιόπουλος, αναφέρει:

«Η έκθεση της Γεωργίας Λαλέ στο προξενείο στην Νέα Υόρκη έγινε στόχος επιθέσεων από ακροδεξιούς. Ένα έργο που έχει ως στόχο τον σχολιασμό των γυναικοκτονιών και της έμφυλης βίας συγκεντρώνει τα πυρά διαφόρων σκοταδιστικών κύκλων.

Ο πρόεδρος της “Νίκης” καταφέρθηκε εναντίον του συγκεκριμένου έργου και ο κ. Γεραπετρίτης δεν έχασε την ευκαιρία να ζητήσει να αποσυρθεί από την έκθεση.

Η κυβέρνηση της ΝΔ κάνει τα πάντα για νομιμοποιήσει την ακροδεξιά λογική και έρχεται να λειτουργήσει ως ιεροεξεταστές. Προφανώς και δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στους συντελεστές της έκθεσης, απαιτείται μια ουσιαστική κινητοποίηση ενάντια σε αυτές τις ακροδεξιές πρακτικές που καλύπτει και κανονικοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ.

Καλό θα ήταν αντί να κυνηγάει ένα έργο τέχνης να κάνει κάτι ουσιαστικό για την καταπολέμηση της έμφυλης βίας».

Πηγή: news247.gr

Η χαράκτρια & ζωγράφος Βαλεντίνη Μαυροδόγλου παρουσιάζει την νέα της εικαστική δουλειά με τίτλο «Θήρα του Αιγαίου» στον χώρο Oia Vineyart, στην Οδό Αργοναυτών, στην Οία (Σαντορίνη) από τις 9 έως τις 26 Αυγούστου.

«Η Βαλεντίνη Μαυροδόγλου εμπνεύστηκε από τα βιώματα της στο νησί των Κυκλάδων και έχει αφιερώσει τα έργα της στην ιδιαιτερότητα και τη μοναδικότητα της Θήρας. Από την ανυδρη γη μέχρι το κρασί που ρέει, το τόσο ιδιαίτερο γεωλογικό και αρχιτεκτονικό τοπίο, η καλλιτέχνις αντιλαμβάνεται και αναδεικνύει την ομορφιά τους μέσα από σειρά λινογραφιών σε παραδοσιακό κινέζικο χαρτί, με εφόδιο την εμπειρία της Σαντορίνης που όλοι κοιτάζουν αλλά λίγοι πραγματικά βλέπουν.

Η σειρά των έργων της εστιάζει στις ήσυχες ώρες της Σαντορίνης, εκείνες τις μοναδικές στιγμές που το νησί αποκτά μια άλλη διάσταση, ένα νέο πρόσωπο. Μέσα από τα μάτια της εικαστικού, βλέπουμε το νησί να ξυπνάει νωρίς το πρωί, να απολαμβάνει την ησυχία και την απλότητά του, και να αντανακλά το υπέροχο τοπίο του.

Είναι αυτή η αναζήτηση της απλότητας που δημιουργεί ένα μοναδικό πνεύμα στο νησί, που αντέχει ακόμα και όταν πολλαπλοί επισκέπτες κάθε χρόνο, αν και έρχονται για να την απολαύσουν, καταλήγουν να προκαλούν τον “θόρυβο” που καθιστά δύσκολο να την αφουγκραστεί κανείς στην πραγματική διάστασή της.

Τα στοιχεία του μοναδικού νησιού στα έργα της παραμένουν αναγνωρίσιμα, παρά την ποικιλομορφία που αυτά παρουσιάζουν σε μια πρώτη ματιά. Η γεωμετρική αφαίρεση που εφαρμόζει η καλλιτέχνης με την εκφραστική αφαιρετικότητά της, μεταφέρει την ατμόσφαιρα του τοπίου και των μορφοτύπων που ορίζουν το νησί. Οι περιττές και περίπλοκες λεπτομέρειες αφαιρούνται, καθιστώντας το έργο πιο απλό και καθαρό. Το μοναδικό χρώμα κάθε έργου προσθέτει το συναίσθημα της στιγμής.

Η έκθεση έργων της Βαλεντίνης Μαυροδόγλου είναι μια μοναδική ευκαιρία να ταξιδέψουμε μέσα από την τέχνη στην πανέμορφη Σαντορίνη και να ζήσουμε τη μαγεία της με τον τρόπο που την βιώνει η ίδια η καλλιτέχνης. Με τα έργα της η Μαυροδόγλου μας υπενθυμίζει ότι η τέχνη μπορεί να αποτελέσει τον δικό μας δρόμο για να εξερευνήσουμε τον κόσμο γύρω μας και να βιώσουμε το μοναδικό πνεύμα κάθε τόπου, και, να εισάγουμε με αυτό, στο δικό μας περιβάλλον ένα κομμάτι της μαγείας αυτής της μοναδικής γωνιάς του Αιγαίου που αποτελεί η Σαντορίνη.»

Πάρης Καπράλος
Εικαστικός Επιμελητής

* Θηρα ήταν η αρχαιότερη ονομασία της Σαντορίνης, παραπέμπει στην αρχαία πόλη που ιδρύθηκε από τους Φοίνικες και ήταν η πρώτη ονομασία του νησιού. Το δε όνομα Σαντορίνη προέρχεται από τους διερχόμενους Φράγκους Σταυροφόρους οι οποίοι κατά το πέρασμα τους στέκονταν για ανεφοδιασμό κοντά σε εκκλησία της Αγίας Ειρήνης, που βρίσκεται στη σημερινή περιοχή της Περίσας πίσω από τον ιερό ναό του Τιμίου Σταυρού (την αποκάλεσαν Σάντα Ιρίνα), η οποία υπήρχε στο νησί.

Λίγα λόγια για τη Βαλεντίνη Μαυροδόγλου

Η Βαλεντίνη Μαυροδόγλου (1989). Το 2007 ξεκίνησε τις σπουδές της πάνω στον κλάδο της ενδυματολογίας στην Pan-Sic. Το 2010 συνέχισε με σπουδές πάνω στις γραφικές τέχνες στο ΙΕΚ Praxis . Το 2017 αποφοίτησε από την Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στην Φλώρινα.

Έχει παρουσιάσει 9 ατομικές εκθέσεις και έχει επίσης λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Έργα της ανήκουν σε ιδιωτικές και μουσειακές συλλογές. Από το 2017 είναι ενεργό μέλος της Ενωσης Ελλήνων Χαρακτών. Από το 2018 συνεργάζεται με το Κέντρο Χαρακτικής Αθηνών Pandolfini-Siaterli Α.Μ.Κ.Ε. .Ζεί και εργάζεται στην Αθήνα.

 

Τη μάχη με την επάρατη νόσο έχασε σε ηλικία 83 ετών η γλύπτρια Σοφία Βάρη.

Η διεθνής εικαστικός άφησε την τελευταία της πνοή σε νοσοκομείο στο Μόντε Κάρλο, την Παρασκευή (5/5) μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.

Έργα της φιλοξενούνται στις μόνιμες συλλογές σημαντικών μουσείων, όπως το Μουσείο Τέχνης Βασίλης και Ελίζα Γουλανδρή (Αθήνα), στο Παλάτσο Βέκιο (Φλωρεντία), στο Μουσείο Πέρα (Κωνσταντινούπολη) κ.α. και εκτίθενται σε αρκετούς δημόσιους χώρους .

Ποια ήταν η Σοφία Βάρη:

Γεννημένη το 1940, το πραγματικό της όνομα ήταν Σοφία Κανελλοπούλου.

Το επίθετο Βάρη προέκυψε από την οικογενειακή της έπαυλη στην οποία υπογράφηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας.

Ο πατέρας της ήταν Έλληνας και η μητέρα της από την Ουγγαρία. Σε ηλικία 16 ετών αρχίζει να ασχολείται με τη ζωγραφική και δυο χρόνια αργότερα αρχίζει να σπουδάζει στην École des Beaux-Arts στο Παρίσι.

Έγινε, ευρέως γνωστή για τις πληθωρικές γυμνές γυναικείες φιγούρες που αντλούν στοιχεία από το μπαρόκ, τον μανιερισμό, τον εξπρεσσιονισμό καθώς και τη γλυπτική της ελληνιστικής εποχής.

Το 1978 γνωρίζει τον Κολομβιανό καλλιτέχνη Φερνάντο Μποτερό με τον οποίο μοιράστηκε τη ζωή της.

Αποτέλεσμα της συναναστροφής της με τους πολιτισμούς της Λατινικής Αμερικής και από καλλιτέχνες όπως Donatello, Luca Della Rubia, Hans Arp, Joan Miró και Alexander Archipenko, είναι το γλυπτό Soirées de Dimanche (1988).

Παράγει έργα για το δημόσιο χώρο που βρίσκονται στη Γαλλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, την Ελλάδα, την Ελβετία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Κολομβία και σε άλλα μέρη του κόσμου.