ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ

Πώς η γιγάντωσή του συνδέεται με την πανδημία του κορωνοϊού και την κυριαρχία των social media.

«Γεια σας, ανήκω σε μια διαδικτυακή ομάδα που ονομάζεται 764. Σας λέω ότι θα πάω σε μία από τις σχολές του UDELAR νωρίς αύριο το πρωί για να διαπράξω μια σφαγή. Θα είμαι οπλισμένος με πυροβόλα όπλα και μαχαίρια. Θα προσπαθήσω να σκοτώσω όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και μετά να αυτοκτονήσω. Μου προκαλέσατε πόνο, τώρα θα σας κάνω να πονέσετε περισσότερο. Θα σας δείξω σε όλους ότι καμία ζωή δεν έχει σημασία (no life matters)». – Marcos Berber, Ουρουγουάη

Την Τρίτη 23 Ιούνη, ένας 17χρονος από το Γάζι Ηρακλείου στην Κρήτη βρέθηκε στη φυλακή. Ο 17χρονος είχε συλληφθεί στα πλαίσια μεγάλης αστυνομικής επιχείρησης κατά την οποία η Ελληνική Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος συνεργάστηκε με τις αντίστοιχες αρχές των ΗΠΑ.

Η δράση για την οποία κινητοποιήθηκαν οι αρχές δε συνέβη στο φυσικό κόσμο αλλά στον ψηφιακό. Ο 17χρονος είχε μετατραπεί σε σαδιστικό δυνάστη ευάλωτων ανήλικων τους οποίους εκβίαζε και τους ωθούσε σε πράξεις αυτοεξευτελισμού, σεξουαλικής κακοποίησης, καθώς και σε αυτοκτονικές ενέργειες.

Μέσω εκβιασμών εκφόβιζε κορίτσια ακόμη και κάτω των 12 ετών.

Η αστυνομία βρήκε σε έρευνα στο ψηφιακό υλικό που κατείχε βίντεο με σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων κάτω των 12 ετών αλλά και φωτογραφίες γυμνών κοριτσιών στα όρια της ανηλικότητας που αυτοτραυματίζονταν.

Όλα αυτά τα έκανε ως ένα ακόμα μέλος του Δικτύου 764.

Τι είναι το Δίκτυο 764

Το Δίκτυο 764 δεν είναι κάποια οργάνωση με αρχηγούς, μέλη και ιεραρχία αλλά ένα αποκεντρωμένο διαδικτυακό δίκτυο, ένα όνομα και μια αισθητική γύρω από τα οποία συσπειρώνονται δεκάδες χαλαρά συνδεδεμένες ομάδες, με κοινό παρονομαστή τη σεξουαλική εκβίαση ανηλίκων, τον εξαναγκασμό σε αυτοτραυματισμό και τη λατρεία της βίας.

«Είναι η διαδικτυακή κουλτούρα των influencers στην πιο σαδιστική της μορφή», λέει η Αναπληρώτρια Επίτροπος Πληροφοριών και Αντιτρομοκρατίας της NYPD Ρεμπέκα Γουάινερ.

Τα μέλη του Δικτύου «764» χρησιμοποιούν μία ψυχολογική μέθοδο χειραγώγησης που ακολουθεί ένα σταθερό, εφιαλτικά αποτελεσματικό μοτίβο.

 

iStock

 

Όλα ξεκινούν με προσέγγιση εκεί όπου ήδη βρίσκονται τα παιδιά: σε παιχνίδια όπως το Roblox και το Minecraft, σε εφαρμογές όπως το Discord και το Telegram, αλλά και στο Instagram, στο Snapchat και στο TikTok. Στόχος, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι κατά κανόνα ανήλικοι 8 έως 17 ετών, με προτίμηση σε όσους εμφανίζουν ευαλωτότητα — κατάθλιψη, διατροφικές διαταραχές, μοναξιά ή ζητήματα ταυτότητας.

Το πρώτο στάδιο είναι το λεγόμενο «love bombing»: ο θύτης κατακλύζει το θύμα με προσοχή, κατανόηση και στοργή, χτίζοντας μια σχέση εμπιστοσύνης και εξάρτησης. Δεν είναι τυχαίο ότι θύμα από τον Καναδά περιέγραψε αργότερα πως ένιωθε «αγαπημένο» μέσα στην ίδια τη σχέση της κακοποίησης. Μόλις παγιωθεί αυτή η εξάρτηση, ζητείται προσωπικό ή άσεμνο υλικό· και από τη στιγμή που αυτό αποκτηθεί, η σχέση αντιστρέφεται βίαια — το υλικό μετατρέπεται σε «όπλο» εκβιασμού.

Ακολουθεί η κλιμάκωση. Τα θύματα εξαναγκάζονται να παράγουν ολοένα πιο ακραίο περιεχόμενο και να αυτοτραυματίζονται, συχνά χαράζοντας στο δέρμα τους το ψευδώνυμο του θύτη ή τον αριθμό «764» — μια πρακτική γνωστή ως «cutsigning» ή «fansigning», που λειτουργεί ως σφραγίδα υποταγής.

Από εκεί, οι απαιτήσεις μπορεί να φτάσουν έως την κακοποίηση ζώων, τη βία και, στις χειρότερες περιπτώσεις, την παρότρυνση σε απόπειρα αυτοκτονίας μπροστά στην κάμερα. Χ. Πίεση ασκείται μέσω μεθόδων όπως το «doxing» (δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων) και το «swatting» (παραπλανητική κλήση που στέλνει ένοπλη αστυνομία στο σπίτι του θύματος).

Εάν ένα παιδί προσπαθήσει να απομακρυνθεί από το δίκτυο, οι διαχειριστές καταφεύγουν αμέσως σε σεξουαλικό εκβιασμό (sextortion) και σοβαρές προσωπικές απειλές για να το κρατήσουν παγιδευμένο.

Όπως εξηγούν ερευνητές της τρομοκρατίας του Παγκόσμιου Δικτύου για τον Εξτρεμισμό και την Τεχνολογία, το δίκτυο στερείται σαφούς ηγεσίας και ιεραρχίας. Όταν γίνει στόχος των Αρχών, απλώς μετονομάζεται σε Harm Nation, Kaskar, Leak Society, H3ll και δεκάδες άλλες ονομασίες.

 

iStock

 

Πώς γίνεται κάποιος μέλος

Πώς γίνεται, όμως, κανείς «μέλος»;

Η είσοδος στην τροχιά του δικτύου είναι, σκόπιμα, εύκολη: οι θύτες στρατολογούν μέσα από πλατφόρμες που χρησιμοποιούν ήδη τα παιδιά, στοχεύοντας ιδίως ανηλίκους με ψυχικές ευαλωτότητες.

Το να αποκτήσει όμως κανείς κύρος μέσα στο δίκτυο είναι μια διαδικασία κλιμακούμενης φρίκης. Η θέση «κερδίζεται», όπως ένας παίκτης σε κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι που ανεβαίνει level.

Σύμφωνα με ανάλυση του CNA, οι υποψήφιοι περνούν από έλεγχο που απαιτεί αποδείξεις βίας στον πραγματικό κόσμο, κυβερνοεγκλήματος ή παραγωγής προπαγάνδας.

Σε ορισμένες ομάδες ζητούνται βιντεοσκοπημένες αποδείξεις εγκληματικής συμπεριφοράς πριν δοθεί πρόσβαση στις κλειστές συνομιλίες, ενώ οι πιο εσωτερικοί πυρήνες, όπως το «764 Inferno», λειτουργούν αυστηρά με πρόσκληση.

Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο είναι ότι τα όρια ανάμεσα στο θύμα και στον θύτη συχνά καταρρέουν.

Πολλοί από τους δράστες μπήκαν στο δίκτυο ως θύματα: υπέστησαν grooming και εκβίαση και, στη συνέχεια, υπό την πίεση και τη «λογική της απόκτησης κύρους και αναγνώρισης», άρχισαν οι ίδιοι να θυματοποιούν άλλους.

Η πλειοψηφία των εμπλεκομένων είναι, εξάλλου, ανήλικοι.

 

iStock

 

Η αρχή από το δωμάτιο ενός κακοποιημένου και διεστραμμένου έφηβου στις ΗΠΑ

Η ιστορία του Δικτύου ξεκίνησε με ένα αγόρι σε ένα υπνοδωμάτιο. Μόνος, στο διαδίκτυο και αόρατος για τους ενήλικες γύρω του. Του άρεσε το Minecraft. Έβλεπε βίαιο περιεχόμενο. Κάπου ανάμεσα στα πίξελ και τον αόρατο πόνο, συνέβη μια μεταμόρφωση.

Το όνομά του είναι Μπράντλεϊ Κάντενχεντ (Bradley Cadenhead). Ήταν ένας έφηβος μόλις 15 ετών που ζούσε στο Τέξας και έγινε ο αρχιτέκτονας ενός διακομιστή (server) στο Discord γνωστού ως 764, ο οποίος τώρα είναι ευρέως κατανοητός ως μέρος ενός ευρύτερου οικοσυστήματος γνωστό ως «The Com» (The Community) — ένα παγκόσμιο πλέγμα κυβερνοεγκληματιών και εξτρεμιστών που δρουν μέσω πλατφόρμων.

Ο Κάντενχεντ υπήρξε θύμα bullying κατά τη διάρκεια των σχολικών του χρόνων. Ένας συμμαθητής του τον περιέγραψε ως «εύκολο στόχο».

Στις αρχές της εφηβείας του, ο Κάντενχεντ κατάρρευσε ψυχολογικά και απομονώθηκε. Είπε στους επιμελητές κοινωνικής αρωγής ότι σταμάτησε να νοιάζεται για οτιδήποτε και, αφού παράτησε το σχολείο στα 15 του, αποσύρθηκε στο δωμάτιό του.

Το όνομα 764 προέκυψε από τα τρία πρώτα ψηφία του ταχυδρομικού κώδικα (ZIP Code) της γενέτειράς του, του Στίβενβιλ στο Τέξας.

Ο Κάντενχεντ ήταν ένας ταραχοποιός ως μαθητής. Σε ηλικία δέκα ετών, παρακολουθούσε σκληρό διαδικτυακό περιεχόμενο που απεικόνιζε φόνους και βασανιστήρια.

Ο υποδιευθυντής του ειδοποίησε τις αρχές για τον Κάντενχεντ, οδηγώντας σε έρευνα για τρομοκρατικές απειλές. Παρά τα πειθαρχικά μέτρα, ο Κάντενχεντ συνέχισε να χρησιμοποιεί τους υπολογιστές του σχολείου για να σχεδιάζει εικόνες από επιθέσεις με πυροβολισμούς σε σχολεία.

Ως μέρος του διακομιστή στο Discord εκβίαζε ανηλίκους μέσω σεξουαλικού εκβιασμού (sextortion) ή τους εξανάγκαζε απειλώντας τους με ενέργειες όπως επιθέσεις ψευδούς συναγερμού (swatting). Ανάγκαζε τα θύματά του, μεταξύ άλλων, να παράγουν παιδική πορνογραφία, να προβαίνουν σε κακοποίηση ζώων και να αυτοτραυματίζονται.

Οι λογαριασμοί του Κάντενχεντ στο Discord συνήθως αποκλείονταν μέσα σε περίπου μία ημέρα, αλλά εκείνος δημιουργούσε επανειλημμένα νέους.

Μετά από έρευνα των αρχών στο σπίτι του στις 25 Αυγούστου 2021, ο Κάντενχεντ συνελήφθη, και στις 16 Μαΐου 2023, καταδικάστηκε για κατοχή αρχείων παιδικής πορνογραφίας. Καταδικάστηκε σε 80 χρόνια φυλάκισης και επί του παρόντος είναι φυλακισμένος στη Μονάδα Εστέλ (Estelle Unit) στο Χάντσβιλ του Τέξας.

Στις 29 Απριλίου 2025, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ανέφερε τη σύλληψη δύο ακόμα βασικών μελών μιας υποομάδας του 764.

Ο 20χρονος Πρασάν Νεπάλ (Prasan Nepal, ψευδώνυμο “Trippy”) συνελήφθη στις 22 Απριλίου 2025 στη Βόρεια Καρολίνα, και ο 21χρονος Λεωνίδας Βαραγιάννης (ψευδώνυμο “War”) συνελήφθη στις 28 Απριλίου στην Ελλάδα. Εκδόθηκε διεθνές ένταλμα σύλληψης κατά του Βαραγιάννη και έχει ζητηθεί η έκδοσή του στις ΗΠΑ.

Σύμφωνα με το Υπουργείο Δικαιοσύνης, οι δύο ύποπτοι κατηγορήθηκαν όχι μόνο για την καθοδήγηση μιας υποομάδας του 764 σε κρυπτογραφημένη εφαρμογή μηνυμάτων, αλλά και για κεντρική εμπλοκή στην παραγωγή και διανομή παιδικής πορνογραφίας.

Σύμφωνα με τον διευθυντή του FBI Κας Πατέλ, στρατολογούσαν μέλη για την ομάδα και δημιούργησαν έναν οδηγό για την παραγωγή τέτοιου υλικού.

Εάν καταδικαστούν στις ΗΠΑ, ο Βαραγιάννης και ο Νεπάλ αντιμετωπίζουν ποινή ισόβιας κάθειρξης, σύμφωνα με το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ.

 

iStock

 

Από το δωμάτιο ενός έφηβου σε ένα διεθνές τρομοκρατικό Δίκτυο χωρίς ξεκάθαρη ιεραρχία

Η κλίμακα δράσης του Δικτύου είναι διεθνής.

Σύμφωνα με το Institute for Strategic Dialogue (ISD), από το 2020 έως το 2025 συνελήφθησαν 191 άτομα συνδεδεμένα με το 764 σε 28 διαφορετικές χώρες, ενώ ο συνολικός αριθμός των θυμάτων εκτιμάται σε πάνω από 5.000.

Μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2025, το αμερικανικό Εθνικό Κέντρο για τα Αγνοούμενα και Κακοποιημένα Παιδιά (NCMEC) κατέγραψε πάνω από 1.000 υποθέσεις σεξουαλικής εκβίασης συνδεδεμένες με τέτοια δίκτυα — σχεδόν όσες ολόκληρη την προηγούμενη χρονιά.

Οι υπηρεσίες ασφαλείας αντιμετωπίζουν πλέον το «764» ως απειλή ύψιστης προτεραιότητας. Το FBI το κατατάσσει ως υπόθεση «πρώτης βαθμίδας» (tier one) και το χαρακτηρίζει «σύγχρονη τρομοκρατία», με τη Διεύθυνση Αντιτρομοκρατίας και τον τομέα Εθνικής Ασφάλειας του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης να χειρίζονται τις υποθέσεις.

Σε αριθμούς, το FBI ανέφερε πάνω από 350 υπόπτους τον Δεκέμβριο του 2025 και πάνω από 450 τον Απρίλιο του 2026, με ανοιχτές υποθέσεις σε όλα του τα γραφεία· ειδικοί εκτιμούν ότι έως και 10.000 άνθρωποι παγκοσμίως είναι ενεργά εμπλεκόμενοι στο ευρύτερο οικοσύστημα.

Το ανθρώπινο κόστος είναι ήδη βαρύ: το NCMEC κατέγραψε πάνω από 1.000 υποθέσεις εκβίασης μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2025, ενώ ερευνητές συνδέουν τα δίκτυα αυτά με δεκάδες αυτοκτονίες εφήβων από το 2021.

Και στην Ελλάδα, η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος αντιμετωπίζει τις σχετικές υποθέσεις ως ιδιαίτερα σοβαρές, με διαρκή παρακολούθηση και διεθνή συνεργασία.

Ο Καναδάς έγινε, τον Δεκέμβριο του 2025, η πρώτη χώρα στον κόσμο που ενέταξε επίσημα το «764» στις τρομοκρατικές οργανώσεις — μαζί με τη Maniac Murder Cult, το Terrorgram Collective και το ISIS-Μοζαμβίκης.

Η επίσημη αιτιολόγηση της καναδικής Δημόσιας Ασφάλειας περιγράφει το 764 ως αποκεντρωμένο διακρατικό δίκτυο διαδικτυακών «μηδενιστών βίαιων εξτρεμιστών», με πυρήνα τη μισανθρωπία και τον μηδενισμό, που επιδιώκουν να καταστρέψουν την οργανωμένη κοινωνία μέσω βίας και χάους.

Όπως εξηγεί ερευνήτρια του καναδικού δικτύου ασφαλείας, στον μηδενιστικό βίαιο εξτρεμισμό δεν υπάρχει κάποιο προτεινόμενο «τελικό κράτος». Αυτό που υπάρχει είναι ένα απόλυτο μίσος για τον άνθρωπο, η ιδέα ότι κανείς δεν αξίζει να κληρονομήσει τίποτα. Καμία ζωή δεν έχει αξία, λένε τα μέλη του Δικτύου, μία ευθεία απάντηση στο κίνημα «Black Lives Matter». Ορισμένοι οπαδοί επικαλούνται μια λογική «φυσικής επιλογής» και κοινωνικού δαρβινισμού.

Άρα ο «σκοπός» είναι, παραδόξως, η ίδια η απουσία σκοπού: το χάος και η κατάρρευση γίνονται αυτοσκοπός.

 

iStock

 

Πώς η γιγάντωσή του συνδέεται με την πανδημία του κορωνοϊού και την κυριαρχία των social media

Ως προς την αφετηρία, οι αναλυτές είναι σαφείς: Αν και σαφώς υπήρξε ιδρυτής που έθεσε και τα ιδεολογικά θεμέλια, η γιγάντωση ανιχνεύεται στην πανδημία του COVID-19, όταν οι νέοι ωθήθηκαν στο διαδίκτυο και οι στρατολόγοι εκμεταλλεύτηκαν την απομόνωση των lockdown.

Το κίνητρο αυτών που συμμετέχουν είναι συχνά το «κύρος», ο σαδισμός και η ψυχαγωγία από τις σαδιστικές πράξεις στα πλαίσια μίας ομάδας. Στοχεύει και αποτελείται από παιδιά (8-17 ετών), με τα θύματα να γίνονται θύτες. Είναι τόσο «online» που είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει κανείς τι είναι επίσημη ομάδα και τι απλώς ένας χώρος συγκέντρωσης. Και πραγματοποιείται λες και είναι κάποιο παιχνίδι: κάθε ομάδα έχει στήσει ένα σύστημα όπου το κύρος και η δημοτικότητα κερδίζονται με τη διάπραξη και τη ζωντανή μετάδοση ακραίας βίας.

Το Δίκτυο 764 διαφέρει από οποιαδήποτε άλλη τρομοκρατική οργάνωση γιατί είναι η πρώτη τρομοκρατική οργάνωση που δε θα υπήρχε αν δεν υπήρχαν τα social media. Είναι προϊόν της εποχής μας και αυτό αντικατοπτρίζεται τόσο στη λειτουργία του όσο και στη δομή και στους σκοπούς του.

Τα παιδιά στρατολογούνται εκεί ακριβώς όπου περνούν πλέον τον περισσότερο χρόνο τους — σε mainstream πλατφόρμες και παιχνίδια, όπου οι θύτες στοχεύουν ευάλωτους ανηλίκους 8-17 ετών, χτίζοντας «φιλίες» ή «σχέσεις» πριν αρχίσουν να τους εκβιάζουν.

Η πανδημία υπήρξε ένας καταλύτης αφού έσπρωξε μια ολόκληρη γενιά στο να ζει online σε συνθήκες απομόνωσης.

Η βία σχεδιάζεται για να μπορεί να διαδοθεί και να γίνει viral. Έτσι επικτείνεται η επιρροή του Δικτύου μέσω του virality της βίας που μεταδίδουν τα μέλη του.

Το κύρος του μέλους του δικτύου αποτυπώνεται σε leaderboards και «high scores», αντιγράφοντας την ίδια τη λογική engagement των πλατφορμών και των online παιχνιδιών.

 

iStock

 

Σατανισμός, νεοναζισμός και η «σωστή στάση» απέναντι στο φαινόμενο της μετανάστευσης

Όπως παρατηρεί ο δημοσιογράφος Mack Lamoureux, που το ερεύνησε επί έναν χρόνο, το δίκτυο έχει συνδεθεί με τον αποκρυφισμό, τον νεοναζισμό και τον επιταχυντισμό, αλλά στον πυρήνα του παραμένει ο μισανθρωπισμός και ο μηδενισμός — η περιφρόνηση κάθε ανθρώπινης ζωής, όχι μόνο των μειονοτήτων.

Πάνω σε αυτόν τον μηδενιστικό πυρήνα προστίθενται στρώματα.

Ο σατανισμός εμφανίζεται κυρίως ως αισθητική και συμβολισμός, δανεισμένος από το αποκρυφιστικό οίστρο της σέκτας Order of Nine Angles.

Ο νεοναζισμός είναι υπαρκτός και ενισχύεται σε ορισμένες παραφυάδες — όπως το No Lives Matter και η Maniac Murder Cult — που υιοθετούν ανοιχτά τη λευκή υπεροχή και εξυμνούν τον Χίτλερ και σύγχρονους ρατσιστές δολοφόνους.

Το δίκτυο αναπαράγει τη θεωρία συνωμοσίας της «Μεγάλης Αντικατάστασης», όμως δεν οργανώνει διαδηλώσεις ούτε ασκεί πολιτική πίεση· αντιθέτως, εξυμνεί αντιμεταναστευτικές τρομοκρατικές επιθέσεις — όπως του Κράιστσερτς και του Ελ Πάσο — ως «πρότυπα» προς μίμηση.

Σε ορισμένες συγγενικές ομάδες, όπως η Maniac Murder Cult, αυτό μεταφράζεται και σε πραγματική βία κατά μεταναστών, αστέγων και ΛΟΑΤΚΙ ατόμων.

Με άλλα λόγια, ο αντιμεταναστευτικός χαρακτήρας είναι ένα από τα ιδεολογικά νήματα του δικτύου.

Ακολουθώντας ευρύτερες νεοναζιστικές ιδεολογίες, το 764 βλέπει τη μετανάστευση μέσα από το πρίσμα θεωριών συνωμοσίας όπως η «Μεγάλη Αντικατάσταση» (Great Replacement), την ψευδή πεποίθηση ότι οι δυτικοί λευκοί πληθυσμοί αντικαθίστανται σκόπιμα από μη λευκούς μετανάστες.

Στα ευρωπαϊκά πλαίσια, η συγκεκριμένη θεωρία συνομωσίας αποτυπώνεται και ως “Σχέδιο Καλέργκι” του οποίου κύριος υπεύθυνος για την επινόηση και διάδοσή του είναι ο καταδικασμένος Αυστριακός νεοναζί Γκέρντ Χόνσικ.

Ωστόσο, επειδή το 764 είναι μια επιταχυνσιακή ομάδα, δεν θέλουν να επιφέρουν κάποια διόρθωση στην κοινωνία. Αντίθετα, βλέπουν τις φυλετικές εντάσεις και τις αντιμεταναστευτικές τριβές ως ιδανικά εργαλεία για την πρόκληση χάους.

Οι «άγιοι» του δικτύου: Όταν ο νεοναζί μανιακοί δολοφόνοι Μπρέντον Τάρραντ και ο Άντερς Μπρέιβικ θεωρούνται ήρωες
Στον ευρύτερο χώρο όπου κινείται το «764», οι «ήρωες» δεν είναι θεωρητικοί κάποιου πολιτικού ρεύματος, ιδεολόγοι ή πολιτικοί, αλλά μαζικοί δολοφόνοι.

Πρόκειται για τη λεγόμενη «κουλτούρα των Αγίων» (Saints Culture): την εξύμνηση ρατσιστών τρομοκρατών ως «αγίων», με εικονογραφία δανεισμένη συνειδητά από τη χριστιανική αγιογραφία, και με τα μανιφέστα τους να παρουσιάζονται ως «ιερά κείμενα».
Το φαινόμενο εκτοξεύθηκε μετά την επίθεση στα τζαμιά του Κράιστσερτς (2019) της Νέας Ζηλανδίας. Ο δράστης Μπρέντον Τάρραντ ανακηρύχθηκε αμέσως «Άγιος Τάρραντ». Σύντομα, στον ίδιο «κατάλογο αγίων», εντάχθηκαν οι δράστες των δολοφονιών στο Walmart του Ελ Πάσο στο Τέξας, του Μπάφαλο, της Χάλε και του Πάουεϊ, ενώ αναδρομικά «αγιοποιήθηκαν» και παλαιότεροι δράστες, όπως ο Άντερς Μπρέιβικ και ο Ντίλαν Ρουφ.

Χρησιμοποιούν αυτούς τους μανιακούς δολοφόνους ως πρότυπα, ενθαρρύνοντας τα μέλη τους να αποκτήσουν παρόμοια «φήμη» (clout) μέσω βίας στον πραγματικό κόσμο.

Ο μηχανισμός είναι, κυριολεκτικά, παιχνιδοποιημένος.

Σύμφωνα με το Institute for Strategic Dialogue, κυκλοφορούν «κάρτες αγίων» — σαν συλλεκτικές κάρτες — που καταγράφουν τον αριθμό των θυμάτων κάθε δράστη, ενώ η ρητορική καλεί τους χρήστες να «πιάσουν το υψηλό σκορ», να ανέβουν στον «πίνακα κατάταξης» και να γίνουν και οι ίδιοι «άγιοι» που θα εμπνεύσουν τους επόμενους.

Τον Μάη του 2026 δύο έφηβοι 17 και 18 ετών επιτέθηκαν στο Ισλαμικό Κέντρο του Σαν Ντιέγκο.

Το όνομα που επέλεξαν για αυτή την επίθεση ήταν «Γιοι του Τάρραντ».

Μία ιστορία που αφορά και την Ελλάδα

Οι ιστορίες γύρω από το Δίκτυο «764» έμοιαζαν με κάτι μακρινό, μια ακόμα αμερικανική ιστορία φρίκης. Η σύλληψη όμως ενός ακόμη νέου από την Ελλάδα, του 17χρονου στο Γάζι Ηρακλείου, διέλυσε αυτή τη βεβαιότητα.

Το δίκτυο 764 είναι πια μια υπόθεση που ανοίγει και θα συζητηθεί στα δικά μας δικαστήρια, με πρωταγωνιστές δικά μας παιδιά.
Ο 17χρονος κατηγορείται για βαρύτατα εγκλήματα. Ταυτόχρονα, όμως, είναι κι ο ίδιος ένα παιδί, που κάποια στιγμή μπήκε σε έναν ψηφιακό μηχανισμό σχεδιασμένο ακριβώς για να καταβροχθίζει παιδιά και να τα μετατρέπει, με τη σειρά τους, σε θύτες.

Αυτό δεν αναιρεί την ατομική ευθύνη, κάνει όμως την απειλή ακόμη πιο ανησυχητική.

Το Δίκτυο «764» αποτυπώνει έναν νέου τύπου εξτρεμισμό στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται το μίσος προς τον άνθρωπο. Το μίσος δεν είναι πρωτόγνωρο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό που είναι πρωτόγνωρο είναι η ταχύτητα με την οποία διαδίδεται μέσω των κυκλωμάτων των υπολογιστών μας.

Κυριαρχεί μέσω της viral ανεξέλεγκτης διάδοσής του στις πλατφόρμες των tech-ολιγαρχών και απειλεί να φέρει το χάος στις κοινωνίες. Αγιοποιεί τους μανιακούς νεοναζί δολοφόνους και στοχοποιεί τους ευάλωτους.

O 17χρονος που συνελήφθη στην Κρήτη σίγουρα δεν θα είναι ο μόνος στην Ελλάδα που αποτελεί μέλος του, σε μία εποχή που όλο και παραπάνω επικοινωνούμε μέσω των οθονών των υπολογιστών και των κινητών και το Μίσος ξανά γιγαντώνεται.

Info: 

Αν υποπτεύεστε ότι ένα παιδί έχει στοχοποιηθεί ή έχει εμπλακεί σε τέτοιο δίκτυο, μπορείτε να απευθυνθείτε:
Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος — τηλ. 11188 (χωρίς χρέωση, 24ωρη υποδοχή καταγγελιών), e-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., ή μέσω της πύλης gov.gr. Για ανηλίκους λειτουργεί και η πλατφόρμα/εφαρμογή CYBERKID της Ελληνικής Αστυνομίας.
SafeLine (www.safeline.gr) — ανοιχτή γραμμή καταγγελίας παράνομου διαδικτυακού περιεχομένου, δράση του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου που λειτουργεί υπό το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ), με έδρα το Ηράκλειο. Ενημερωτικό υλικό για γονείς και εκπαιδευτικούς: www.saferinternet4kids.gr.
1056 — Εθνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS («Το Χαμόγελο του Παιδιού»), 24ωρη.
1107 — Εθνική Γραμμή Παιδικής Προστασίας (ΕΚΚΑ), 24ωρη.

Πηγή: news247.gr

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΒΕΤΖΟΓΛΟΥ

Δέκα ανήλικα αδέλφια από το Λασίθι της Κρήτης, τα οποία σύμφωνα με τις κοινωνικές υπηρεσίες ζουν σε βίαιο οικογενειακό περιβάλλον, αναζητούν αυτή τη στιγμή νοσοκομεία για να φιλοξενηθούν με εισαγγελική εντολή.

Η υπόθεση έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά περιστατικών που, σύμφωνα με τον Μιχάλη Γιαννάκο, πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ), να αναδεικνύει την πλήρη αδυναμία του προνοιακού συστήματος να διαχειριστεί παιδιά που χρήζουν άμεσης προστασίας.

Όπως καταγγέλλει ο κ. Γιαννάκος, οι κοινωνικές υπηρεσίες της Περιφερειακής Ενότητας Λασιθίου έχουν ήδη απευθυνθεί σε νοσοκομεία της Κρήτης, μεταξύ αυτών και στο Νοσοκομείο Χανίων, προκειμένου να βρεθούν χώροι φιλοξενίας για τα δέκα παιδιά.

Την ίδια ώρα, στο Νοσοκομείο Χανίων εξακολουθούν να φιλοξενούνται με εισαγγελική εντολή τα τρία παιδιά που είχαν εντοπιστεί να ζουν σε συνθήκες ακραίας παραμέλησης.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ, η παρατεταμένη παραμονή τους στο νοσοκομείο δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία της Παιδιατρικής Κλινικής, καθώς τα παιδιά εκδηλώνουν έντονη επιθετικότητα, επηρεάζοντας την καθημερινότητα ασθενών και προσωπικού.

Η κατάσταση, όπως υποστηρίζει η ΠΟΕΔΗΝ, επιδεινώνεται καθημερινά. «Μόνο την Κυριακή, ένα βρέφος πέντε μηνών και η 13χρονη ξαδέλφη του μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία” έπειτα από περιστατικό που σημειώθηκε στην πλατεία της Νέας Σμύρνης», εξηγεί ο κ. Γιαννάκος.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο ίδιος, πολίτες που έγιναν μάρτυρες κακομεταχείρισης του βρέφους ειδοποίησαν την Αστυνομία, η οποία παρενέβη και με εισαγγελική εντολή τα δύο παιδιά οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο.

Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ κάνει λόγο για μια κατάσταση «εκτός ελέγχου», επισημαίνοντας ότι τα δύο παιδιατρικά νοσοκομεία της Αττικής, το «Παίδων Αγία Σοφία» και το «Αγλαΐα Κυριακού», φιλοξενούν σήμερα περίπου 45 παιδιά με εισαγγελικές εντολές, τα οποία παραμένουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα στις κλινικές ελλείψει κατάλληλων προνοιακών δομών.

Παράλληλα, στο Νοσοκομείο Καλαμάτας εξακολουθούν να παραμένουν δύο ανήλικα κορίτσια, των οποίων η μητέρα δολοφονήθηκε από τον πατέρα τους, καθώς δεν έχει βρεθεί ακόμη κατάλληλη δομή φιλοξενίας.

«Δεν πάει άλλο με τα εισαγγελικά παιδιά που παρκάρονται στα νοσοκομεία. Σηκώνουμε τα χέρια ψηλά. Ανατρέπονται τα πρωτόκολλα νοσηλείας και θεραπείας των νοσηλευόμενων παιδιών από τις φιλοξενίες των εισαγγελικών παιδιών», τονίζει ο Μιχάλης Γιαννάκος, θέτοντας εκ νέου το ερώτημα για την επάρκεια των προνοιακών μονάδων και των δομών παιδικής προστασίας στη χώρα.

Η ΠΟΕΔΗΝ προειδοποιεί ότι χωρίς άμεσες λύσεις, τα νοσοκομεία θα συνεχίσουν να μετατρέπονται σε χώρους μακροχρόνιας φιλοξενίας παιδιών που χρειάζονται κοινωνική προστασία, με σοβαρές συνέπειες τόσο για τα ίδια όσο και για τη λειτουργία των παιδιατρικών κλινικών.

Πηγή: news247.gr

ΝΙΚΗ ΜΠΑΚΟΥΛΗ

Για να σεβαστείς τα όρια του άλλου, πρέπει πρωτα απ’ όλα να τα γνωρίζεις. Και για τα περισσότερα -δυστυχώς- δεν έχουμε ιδέα.

Ο μόνος τρόπος που υπάρχει για να κατανοήσουν τα παιδιά τον κόσμο είναι να λύνουμε τις απορίες τους. Να αποκτούν ένα αφήγημα. Για τα πάντα. Από λέξεις, τροφές, αντικείμενα έως φαινόμενα.

Τι γίνεται όμως, όταν οι ενήλικες δεν ξέρουμε πραγματικά τι είναι βία; Όταν διακρίνουμε ως βία μόνο το πικ (το ξέσπασμα) και τίποτα από όσα μεσολαβούν έως αυτό;

Είστε σίγουροι πως ξέρετε τι είναι βία;

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αναπτύσσεται έως την ηλικία των 25 ετών. Τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής και η εφηβεία είναι οι δυο πιο σημαντικές περίοδοι για αυτήν την ανάπτυξη. Ανάλογα με το πόσο ασχολούμαστε με τη φροντίδα των παιδιών σε αυτές τις κρίσιμες φάσεις -τη συναισθηματική ασφάλεια που παρέχουμε-, διαμορφώνουμε τη ψυχική υγεία τους, για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Αν έχετε χρόνο, ακούστε τι έχει να πει μια κλινική κοινωνιολόγος και ψυχαναλύτρια.

Τι γίνεται όμως, όταν πρέπει να εξηγήσουμε ένα φαινόμενο που φαίνεται πως δεν έχουμε κατανοήσει εμείς οι ίδιοι;

Πώς μπορεί να διαχειριστεί ένας γονιός τη βία ανηλίκων, όταν ο ίδιος προβαίνει καθημερινά σε βίαιες πράξεις, αγνοώντας τη φύση τους;

Η εύλογη απάντηση είναι «προσπαθεί να μάθει και μετά να μεταδώσει».

Κάπως έτσι το NEWS 24/7 απευθύνθηκε στη Δρ Δανάη Δεληγιώργη, ψυχοπαιδαγωγό κοινωνικής και συναισθηματικής ανάπτυξης, επιστημονικά υπεύθυνη προγραμμάτων εκπαίδευσης χαρισματικότητας. Αφορμή για αυτήν την επικοινωνία ήταν όσα είπε στην εκπομπή Στούντιο 4 της ΕΡΤ.

Όπως;

Υπάρχουν τρεις τρόποι που μαθαίνουν οι άνθρωποι: η φυσική συνέπεια, η λογική συνέπεια και οι συνέπειες που επιβάλλονται (γνωστές ως τιμωρία). Η κυβέρνηση πέρασε κατ’ ευθείαν στο Νο3, κατά την προσφιλή της τακτική. Οι γονείς οφείλουν να το πάρουν από την αρχή.

Μεταξύ όσων επισήμανε η Δρ Δεληγιώργη ήταν πως η βία χτίζεται μέσα στα χρόνια, όπως φαίνεται από τις κοινωνίες και τα παιδιά, ο θυμός δεν δικαιολογεί τη βία, κανένα συναίσθημα δεν συνεπάγεται βία και ό,τι βλέπουμε τώρα συνέβαινε πάντα, ίσως και σε χειρότερη μορφή.

Παλαιότερα όμως, δεν το μαθαίναμε. Τώρα που το μαθαίνουμε «έχουμε προσδιορίσει τα συμβάντα ως βίαια και επιτέλους μιλάμε για αυτά».

«Κάποτε τους λέγαμε εμείς πως αυτό είναι βία και μας απέρριπταν, λέγοντας “Παιδιά είναι. Πώς κάνεις έτσι; Σιγά”. Αν μη τι άλλο, το γεγονός ότι τώρα τα καταθέτουν, έρχονται γονείς, πάνε τα παιδιά σε ψυχολόγους, είναι βήμα προς τα εμπρός».

Βέβαια, οι γονείς των θυτών σπάνια αποδέχονται πως τα παιδιά τους έκαναν χρήση βίας. Συνεχίζουν να χαρακτηρίζουν τις πράξεις, ως διεκδίκηση δικαιωμάτων. «Για να τις αναγνωρίσουν ως βία, θα πρέπει να αποδεχθούν πως έκαναν κάτι λάθος. Να δουν ποιος έμαθε και πώς έμαθε το παιδί να διεκδικεί κατ’ αυτόν τον τρόπο –κάπως το είδαμε, κάπως δράσαμε, κάτι χρειάζεται να κάνουμε».

Πάμε λοιπόν, να δούμε πού έχουν να μοιάσουν τα παιδιά, μέσω των διαφόρων μορφών βίας, τα όρια των οποίων παραβιάζουμε καθημερινά πολλάκις.

Όλοι μας.

Μηδενός εξαιρουμένου.

Απλά (;) δεν ξέρουμε πως πρόκειται για βία.

ΟΙ ΟΚΤΩ ΤΥΠΟΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΟΡΙΩΝ ΠΟΥ ‘ΒΙΑΖΟΥΜΕ’ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ

Για να αποδομήσεις τη βία, πρώτα πρέπει να κατανοήσεις το φαινόμενο. Αυτό δεν γίνεται δίχως να το γνωρίσεις. Η ειδικός διευκρινίζει στο NEWS 24/7 πως «οι βασικοί τύποι προσωπικών ορίων είναι οκτώ. Περιλαμβάνουν τα φυσικά, συναισθηματικά, διανοητικά, σεξουαλικά, υλικά, οικονομικά, χρονικά και κοινωνικά όρια.

Κάθε ένας από αυτούς τους τύπους εξυπηρετεί διαφορετικούς ρόλους στη διαχείριση των διαπροσωπικών σχέσεων και την προστασία της δικής μας ευημερίας».

Ακολουθούν παραδείγματα παραβίασης για κάθε τύπο προσωπικού ορίου.

 

iStock

 

1. Φυσικά Όρια

«Αφορούν τον προσωπικό μας χώρο και την σωματική επαφή, ορίζοντας πόσο κοντά μπορούν να πλησιάζουν οι άλλοι το σώμα ή την ιδιοκτησία μας».

α) Στεκόμαστε πολύ κοντά σε κάποιον: Η εισβολή στον προσωπικό χώρο κάποιου με το να στεκόμαστε πολύ κοντά κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας ή σε μια ουρά, μπορεί να κάνει το άλλο άτομο να νιώθει πίεση ή άβολα.

β) Προβαίνουμε σε ανεπιθύμητη σωματική επαφή: Το να αγγίζουμε κάποιον χωρίς την άδειά του, όπως να ακουμπάμε το χέρι του ή να τον χτυπάμε στον ώμο ή να τον αγκαλιάζουμε όταν φαίνεται πως δεν νιώθει άνετα ή να αγγίζουμε τα μαλλιά και τα ρούχα του, χωρίς να ρωτάμε είναι παραβίαση, ακόμα και αν η πρόθεση είναι ακίνδυνη.

γ) Πέφτουμε επανειλημμένα πάνω σε κάποιον: Σε πολυσύχναστους χώρους όπως τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή τα ασανσέρ, μπορεί να συμβεί κατά λάθος να πέσουμε πάνω σε κάποιον. Όταν όμως, συμβαίνει αυτό επανειλημμένα χωρίς να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε τη θέση μας, ξεπερνά το όριο.

δ) Παίρνουμε ή χρησιμοποιούμε τα πράγματα άλλου, χωρίς να ρωτήσουμε: Τα φυσικά όρια δεν αφορούν μόνο τον προσωπικό χώρο. Το να αρπάξουμε το τηλέφωνο, το στυλό ή άλλο αντικείμενο που ανήκει σε άλλον χωρίς να ρωτήσουμε, είναι παράβαση.

ε) Κάνουμε υπερβολικές σωματικές χειρονομίες, κατά τη διάρκεια της συνομιλίας: Μερικοί άνθρωποι μπορεί να θεωρήσουν ενοχλητικές χειρονομίες όπως το high five, ένα χτύπημα στην πλάτη ή παιχνιδιάρικα χτυπήματα, ειδικά αν η σχέση δεν είναι αρκετά στενή ώστε να δικαιολογεί μια τέτοια επαφή.

2. Συναισθηματικά Όρια

«Μας βοηθούν να ρυθμίζουμε την συναισθηματική μας ενέργεια, οριοθετώντας πόσο συναισθηματικό βάρος ή επιρροή αποδεχόμαστε από τους άλλους. Στόχος είναι η προστασία των συναισθημάτων και της ψυχικής μας ευεξίας».

α) Δίνουμε ανεπιθύμητες συμβουλές: Η παροχή συμβουλών ή απόψεων για προσωπικά ζητήματα κάποιου χωρίς να μας το έχει ζητήσει, ξεπερνάει τα συναισθηματικά όρια, καθώς μπορεί να υποδηλώνει έλλειψη σεβασμού για την ικανότητά τους να χειρίζονται τη ζωή τους.

β) Απορρίπτουμε τα συναισθήματα άλλων: Το να λέμε σε κάποιον ότι αντιδρά υπερβολικά ή να ακυρώνουμε αυτό που λέει πως νιώθει με φράσεις όπως «δεν είναι τόσο μεγάλο θέμα», «Είσαι πολύ ευαίσθητος», αγνοεί τη συναισθηματική του εμπειρία.

γ) Γινόμαστε αδιάκριτοι: Το να κάνουμε ενοχλητικές ερωτήσεις σχετικά με την ιδιωτική ζωή κάποιου, όπως τα οικονομικά του, τα προβλήματα σχέσεων ή την ψυχική του υγεία, όταν δεν μας έχει ανοιχτεί.

δ) «Πετάμε» τα συναισθήματά μας πάνω σε άλλους: Το να εκτονώνουμε ή να ξεφορτωνόμαστε συνεχώς τους συναισθηματικούς μας αγώνες σε κάποιον, χωρίς να σκεφτούμε αν είναι έτοιμος ή σε θέση να το χειριστεί. Τους πετάμε τα βάρη μας χωρίς τη συγκατάθεση τους.

ε) Δημιουργούμε ενοχές: Το να χειραγωγούμε τα συναισθήματα άλλου ανθρώπου, να προσπαθούμε να κάνουμε κάποιον να νιώσει ένοχος ή υπεύθυνος για τα συναισθήματά μας, με φράσεις όπως «αν σε ένοιαζε πραγματικά, θα το έκανες αυτό για μένα». Ένα άλλο παράδειγμα είναι να κατηγορούμε άλλους για τα συναισθήματά μας («εσύ με έκανες να νιώθω έτσι»).

στ) Πιέζουμε άλλους να μοιραστούν κάτι μαζί μας: Όλοι μιλάμε ανοιχτά για όσα νιώθουμε ή τα προσωπικά μας ζητήματα όταν είμαστε έτοιμοι ή/και πρόθυμοι. Όταν κάποιος πιέζει τις καταστάσεις, νιώθουμε δυσφορία.

ζ) Κριτικάρουμε ή χλευάζουμε προσωπικές πεποιθήσεις: Η χλεύη ή η υποτίμηση των βαθιά ριζωμένων αξιών, απόψεων ή προτιμήσεων κάποιου, ειδικά μπροστά σε άλλους παραβλέπει το δικαίωμα που έχει στα ‘πιστεύω’ του.

η) Κάνουμε υπερβολική αναφορά σε ό,τι μας αφορά: Η πολύ γρήγορη κοινή χρήση προσωπικών ή συναισθηματικών λεπτομερειών για τη ζωή μας, ειδικά σε νέες ή επαγγελματικές σχέσεις, μπορεί να κατακλύσει το άλλο άτομο και να το αναγκάσει να διαχειριστεί κάτι για το οποίο δεν είναι προετοιμασμένο.

θ) Προσπαθούμε να διορθώσουμε τα προβλήματα άλλων: Όταν κάποιος μας λέει ένα πρόβλημα που έχει κι εμείς αντί να προσφέρουμε υποστήριξη ή ενσυναίσθηση, αρχίζουμε να δίνουμε λύσεις (χωρίς να μας της έχει ζητήσει) είναι παραβίαση. Μπορεί το άτομο αυτό απλά να θέλει κάποιον να τον ακούσει.

3. Διανοητικά Όρια

«Αφορούν τον σεβασμό για τις ιδέες και τις σκέψεις μας, εξασφαλίζοντας ότι οι διαφορετικές απόψεις συζητούνται με σεβασμό, χωρίς προσβολές ή υποβάθμιση».

α) Απορρίπτουμε τις ιδέες άλλων: Το να αγνοούμε ή να υποτιμάμε τις σκέψεις ή τις προτάσεις κάποιου σε μια συνομιλία ή μια συνάντηση («αυτή είναι μια ηλίθια ιδέα» ή «Αυτό δεν θα λειτουργήσει»). Παραβίαση είναι και να χλευάζουμε ή να γελοιοποιούμε πεποιθήσεις και απόψεις άλλων σε μια συζήτηση και δη όταν διαφέρουν από τις δικές μας.

β) Επίβαλουμε τις απόψεις μας σε άλλους: Το να επιμένεις ότι η άποψή σου είναι η μόνη σωστή και να προσπαθείς να αναγκάσεις τους άλλους να συμφωνήσουν μαζί σου, χωρίς να τους επιτρέψεις την ελευθερία να έχουν τις δικές τους απόψεις.

γ) Υποτιμάμε τους άλλους: Μιλώντας σε κάποιον με συγκαταβατικό ή υποστηρικτικό τρόπο, υπονοώντας ότι η πνευματική του ικανότητα ή γνώση είναι κατώτερη της δικής μας. Παραβιάζουμε το όριο και όταν ενεργούμε σαν να λέμε πως η εκπαίδευση, η εμπειρία η τεχνογνωσία μας, κάνει τις δικές μας ιδέες καλύτερες των άλλων.

δ) Ακυρώνουμε της οπτικής γωνίας κάποιου: Το να πεις σε κάποιον πως οι απόψεις, οι σκέψεις ή οι εμπειρίες του είναι λανθασμένες ή άσχετες («Δεν ξέρεις για τι μιλάς», «Αυτό δεν είναι σημαντικό»).

ε) Κλέβουμε ιδέες: Το να παρουσιάζουμε ως δική μας τη δουλειά ή τις ιδέες άλλου στον επαγγελματικό χώρο, χωρίς να αποδίδουμε τα εύσημα.

στ) Δεν αφήνουμε κάποιον να μιλήσει: Το να διακόπτουμε συνεχώς κάποιον ενώ μιλάει ή να μην του επιτρέπουμε να ολοκληρώσει τις σκέψεις του.

 

AP Photo/Moises Castillo

 

4. Σεξουαλικά Όρια

«Ορίζουν τους κανόνες συναίνεσης, ιδιωτικότητας και σεβασμού στις σεξουαλικές μας αλληλεπιδράσεις».

α) Κάνουμε ανεπιθύμητες σεξουαλικές προβολές: Το να κάνουμε σεξουαλικά σχόλια, χειρονομίες ή προτάσεις προς κάποιον που δεν μας έχει δείξει ότι ενδιαφέρεται ή έχει δηλώσει ρητά πως δεν ενδιαφέρεται.

β) Σχολιάζουμε ακατάλληλα και αφήνουμε υπονοούμενα: Το να κάνουμε σεξουαλικά σχόλια ή να αφήνουμε σχετικά υπονοούμενα για την εμφάνιση, το σώμα ή τα ρούχα κάποιου χωρίς τη συγκατάθεσή του ξεπερνά τα όρια, ειδικά σε επαγγελματικά ή περιστασιακά περιβάλλοντα.

γ) Ακουμπάμε κάποιον, χωρίς συγκατάθεση: Οποιαδήποτε μορφή σωματικής επαφή με σεξουαλικό ή οικείο τρόπο χωρίς τη σαφή συγκατάθεσή του άλλου ατόμου, αποτελεί παραβίαση.

δ) Παρενοχλούμε σεξουαλικά: Συμπεριφορές όπως το να κάνουμε σεξουαλικά σχόλια, να καλούμε κάποιον επανειλημμένα σε ραντεβού αφότου μας έχει πει ‘όχι’ ή το να στέλνουμε ακατάλληλα μηνύματα (κείμενα, email) στο χώρο εργασίας.

ε) Αγνοούμε τη συγκατάθεση: Η συνέχιση οποιασδήποτε μορφής σεξουαλικής δραστηριότητας, αφού κάποιος έχει πει όχι, έχει δείξει ενόχληση ή δεν μπορεί να δώσει τη συγκατάθεση του (λόγω μέθης ή απώλειας των αισθήσεων).

στ) Κοινοποιούμε σεξουαλικό περιεχόμενο χωρίς συναίνεση: Η αποστολή ανεπιθύμητων σεξουαλικών εικόνων, βίντεο ή μηνυμάτων σε κάποιον (π.χ. “sexting” χωρίς τη συγκατάθεσή του).

ζ) Υποθέτουμε πως υπάρχει συγκατάθεση, όταν υπάρχει σχέση: Ακριβώς επειδή κάποιος είναι σε σχέση ή έχει προηγουμένως συναινέσει σε σεξουαλική δραστηριότητα δεν σημαίνει ότι είναι ες αεί πρόθυμο.

η) Υποθέτουμε τις σεξουαλικές προτιμήσεις κάποιου: Το να υποθέτουμε πως κάποιος είναι ανοιχτός σε ορισμένες σεξουαλικές δραστηριότητες με βάση την εμφάνιση, τη συμπεριφορά ή τον τρόπο ζωής του, χωρίς να το επιβεβαιώσει πρώτα μαζί του, είναι επεμβατικό και ακατάλληλο.

θ) Πιέζουμε ή εξαναγκάζουμε: Όταν πιέζουμε κάποιον να συμμετάσχει σε σεξουαλικές δραστηριότητες ή τον χειραγωγούμε ή τον κάνουμε να νιώθει ενοχές προκειμένου να συμμορφωθεί με τις δικές μας σεξουαλικές επιθυμίες.

5. Υλικά Όρια

«Επικεντρώνονται στον τρόπο που μοιράζονται τα υπάρχοντα και οι οικονομικοί πόροι μας, διασφαλίζοντας ότι δεν γίνεται κατάχρηση ή εκμετάλλευση και άρα δεν θα οδηγηθούμε σε αισθήματα εκμετάλλευσης και δυσφορίας».

α) Χρησιμοποιούμε προσωπικά αντικείμενα άλλου χωρίς άδεια: Ο δανεισμός αντικειμένων όπως ρούχα, gadget ή εργαλεία (έστω ένα στυλό) χωρίς να τα ζητήσουμε προηγουμένως και ειδικά, εάν δεν τα επιστρέφουμε στην κατάσταση στα οποία ήταν όταν τα πήραμε.

β) Καταστρέφουμε ή κάνουμε κακή χρήση της περιουσίας κάποιου: Η απρόσεκτη χρήση των πραγμάτων κάποιου ή η επιστροφή τους με ζημιές ή βρωμιές, χωρίς να προσφερθούμε να τα αντικαταστήσουμε ή να τα επισκευάσουμε ή να τα καθαρίσουμε.

γ) Χρησιμοποιούμε κοινόχρηστους χώρους ή αντικείμενα χωρίς να ρωτήσουμε: Σε κοινές καταστάσεις διαβίωσης, είναι η χρήση αντικειμένων όπως οικιακά είδη, είδη κουζίνας ή έπιπλα χωρίς να τα ζητάμε την άδεια. Παραβίαση είναι και η υπερβολική χρήση, χωρίς να συμβάλλουμε στη συντήρησή τους.

δ) Εξαναγκάζουμε κάποιον να μας δανείσει ή χαρίσει πράγματα: Ζητάμε κάτι από κάποιον. Όταν μας λέει ‘όχι’, το θέμα πρέπει να τελειώνει εκεί. Το να τον πιέζουμε να μοιραστεί τα υπάρχοντά του ή να μας δανείσει χρήματα ή αντικείμενα όταν νιώθει άβολα.

ε) Παραβιάζουμε προσωπικούς χώρους ή συμφωνηθέντα: Η είσοδος στον ιδιωτικό χώρο κάποιου, όπως το δωμάτιο, το αυτοκίνητο ή το σπίτι του, χωρίς να ζητήσουμε την άδεια του, ακόμα και αν πρόκειται για οικεία και στενή σχέση. Το ίδιο ισχύει και αν καταλάβουμε μεγαλύτερο χώρο από αυτόν που έχει συμφωνηθεί -σε συγκατοίκηση.

6. Οικονομικά Όρια

«Ο καθένας έχει διαφορετικά επίπεδα άνεσης και ικανότητας να μοιραστεί και να διαχειριστεί τα οικονομικά του, με τα συγκεκριμένα όρια να διασφαλίζουν πως δεν θα υπάρξει δυσφορία».

α) Kάνουμε επεμβατικές ερωτήσεις επί οικονομικών: Το να ρωτάμε κάποιον πόσα χρήματα βγάζει, τα χρέη του ή την οικονομική του κατάσταση με ενοχλητικό τρόπο.

β) Απαιτούμε να πληρώσει ο άλλος: Το να περιμένουμε συνεχώς από κάποιον να καλύψει λογαριασμούς, δείπνα ή κοινόχρηστα έξοδα χωρίς προηγούμενη συζήτηση ή αμοιβαία συναίνεση.

γ) Δανειζόμαστε χρήματα που δεν επιστρέφουμε -στην ώρα τους ή γενικά: Το να ζητάμε να δανειστούμε χρήματα από κάποιον και να μην είμαστε συνεπείς στην έγκαιρη αποπλήρωση δίχως να υπάρχει επικοινωνία. Ή το να γίνονται αγύριστα τα δανεικά.

δ) Eπιβάλλουμε σε κάποιον μια οικονομική ευθύνη: Πιέζουμε κάποιον να αναλάβει οικονομικές υποχρεώσεις με τις οποίες δεν αισθάνεται άνετα (π.χ. να συνυπογράψει ένα δάνειο, να πληρώσει για κάτι που δεν συμφώνησε ή να τον υποχρεώσουμε να πληρώσει για κοινές διακοπές).

ε) Γινόμαστε ανέντιμοι στις σχέσεις: Η απόκρυψη δαπανών, το ψέμα για χρέη ή η κακή διαχείριση των κοινών οικονομικών.

στ) Επικρίνουμε στις επιλογές δαπανών κάποιου: Το να ξεχυνόμαστε σε αυτόκλητες απόψεις ή κριτικές σχετικά με το πώς κάποιος επιλέγει να ξοδέψει τα χρήματά του («Γιατί ξοδέψατε τόσα πολλά σε αυτό;» ή «Θα έπρεπε να αποταμιεύετε αντί να το αγοράζετε»).

ζ) Επιβάλουμε τα κοινά οικονομικά: Στις σχέσεις, η ανάληψη κοινής οικονομικής ευθύνης ή πρόσβασης στα εισοδήματα ή στα περιουσιακά στοιχεία ενός εταίρου χρειάζεται σαφή επικοινωνία.

η) Απαιτούμε δώρα και οικονομικές συνεισφορές: Πιέζουμε κάποιον να μας κάνει δώρα ή να συνεισφέρει οικονομικά σε εκδηλώσεις (όπως γάμους, γενέθλια ή εράνους) χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη την οικονομική του ικανότητα.

7. Χρονικά Όρια

«Μας βοηθούν να διαχειριζόμαστε το χρόνο μας, αποφεύγοντας την υπερφόρτωση με υποχρεώσεις που μπορεί να μας εξαντλήσουν».

α) Καθυστερούμε πάντα: Η συνεχής αργοπορία σε συναντήσεις, ραντεβού ή κοινωνικές συγκεντρώσεις δείχνει πως δεν σεβόμαστε τον χρόνο των άλλων.

β) Κάνουμε «αρμένικη βίζιτα»: Η παραμονή για πολύ καιρό στο σπίτι κάποιου ή η παραμονή μετά τη λήξη μιας προγραμματισμένης συνάντησης ή εκδήλωσης, ιδιαίτερα όταν ο οικοδεσπότης δείχνει με όποιον τρόπο διαθέτει πως αισθάνεται άβολα.

γ) Αλλάζουμε τελευταία στιγμή τα σχέδια: Η ακύρωση ή ο επαναπρογραμματισμός σχεδίων την τελευταία στιγμή χωρίς ουσιαστικό λόγο.

δ) Υπερφορτώνουμε το πρόγραμμα κάποιου: Κάνουμε παράβαση όταν ζητάμε συνεχώς από κάποιον να ανταποκριθεί σε περισσότερες εργασίες, εκδηλώσεις ή κοινωνικές δεσμεύσεις όταν έχει ξεκαθαρίσει ότι είναι απασχολημένος ή ότι χρειάζεται προσωπικό χρόνο.

ε) Δεν προγραμματίζουμε εκ των προτέρων: Όταν ζητάμε συχνά χάρες ή εμφανιζόμαστε στο σπίτι κάποιου χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση δεν σεβόμαστε τις ανάγκες του άλλου για ξεκούραση, αυτοφροντίδα ή απλά για να είναι μόνος ώστε να αποφορτιστεί. Ακόμα και αν έχει ελεύθερο χρόνο, απαιτούμε να τον δώσει σε εμάς. Τα πράγματα είναι χειρότερα αν ξέρουμε πως δεν μπορεί να μας κακοκαρδίσει.

στ) Απαιτούμε άμεσες απαντήσεις και ανταποκρίσεις: Στέλνουμε συνεχώς μηνύματα, στέλνετε email ή τηλεφωνούμε σε κάποιον και περιμένουμε να απαντήσει άμεσα, χωρίς να ενδιαφερόμαστε για το δικό του πρόγραμμα. Ή θέλουμε να δούμε κάποιον, του λέμε πως θα είναι μόνο για 2 λεπτά, αλλά δεν νοιαζόμαστε αν θα έχει αυτά τα 2 λεπτά ή του προκαλούμε περαιτέρω πίεση.

8. Κοινωνικά Όρια

«Ορίζουν τα όρια στις κοινωνικές μας αλληλεπιδράσεις, όπως συζητήσεις, κώδικες ένδυσης και κοινωνικές συμπεριφορές. Η καθιέρωση και διατήρηση αυτών των ορίων είναι ουσιώδης για την ανάπτυξη σεβαστών και υγιών σχέσεων, τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο».

Στις προσωπικές συναναστροφές

α) ΤΜΙ (Τoo Much Information): Λέμε πάρα πολλά για τον εαυτό μας, περισσότερα από όσα μπορεί να αντέξει ο μέσος άνθρωπος και προκαλούμε δυσφορία. Γινόμαστε υπερβολικά οικείοι πολύ γρήγορα και δεν σταματάμε όταν βλέπουμε ότι ο άλλος δεν νιώθει άνετα.

β) Αγνοούμε τη γλώσσα του σώματος ή τον τόνο της φωνής ή όποιο άλλο σήμα μας στέλνει κάποιος πως τον κάνουμε να νιώθει άβολα ή θέλει να αλλάξει θέμα. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για αμφιλεγόμενα ιδιωτικά ή ευαίσθητα θέματα -όπως η πολιτική, η θρησκεία- σε ακατάλληλα περιβάλλοντα.

γ) Αυτοπροσκαλούμαστε σε εκδηλώσεις. Εξαναγκάζουμε κάποιον να παραβρεθεί σε event και να κοινωνικοποιηθεί, ενώ έχει πει πως δεν θέλει. Μονοπωλούμε τις συζητήσεις. Κουτσομπολεύουμε ανθρώπους που δεν είναι μπροστά μας. Δεν σεβόμαστε τι αρέσει στους άλλους -πχ θέλουν να παίξουν ένα παιχνίδι που δεν μας αρέσει και κάνουμε σαματά.

Στις σχέσεις

α) Απαιτούμε και επιδιώκουμε συνεχή επικοινωνία, με μπαράζ μηνυμάτων και τηλεφωνημάτων. Πιέζουμε τον/την σύντροφο να εκδηλώσει δημόσια τη στοργή του, ενώ έχει εκφράσει πως δεν αισθάνεται άνετα.

β) Αποφασίζουμε αποκλειστικά εμείς, για το τι θα κάνουμε με τον/την σύντροφο ή την παρέα μας -πού θα πάμε, με ποιους θα πάμε κ.α. Εμφανιζόμαστε από το πουθενά σε συνάντηση του/της συντρόφου με φίλους.

γ) Επικρίνουμε ή κοροϊδεύουμε κάποιον, δίκην αστείου, δημόσια.

«Είναι λοιπόν φανερό ότι παραβιάζουμε τα όρια των άλλων σε πολλές μικρές και μεγάλες στιγμές της καθημερινότητάς μας», εξηγεί η Δρ Δεληγιώργη. «Γι’ αυτό αν θέλουμε να αλλάξουμε την κοινωνία μας και το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά σε αυτήν, πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε και να αλλάξουμε τη δική μας συμπεριφορά και να περιμένουμε μερικά χρόνια για να την δούμε να ανθίζει!».

Πηγή: news247.gr