Ενα κύμα καταγγελιών για σεξισμό και σεξουαλική βία στον χώρο της τζαζ φέρνει στο προσκήνιο μια ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα (9/3) στους ιστότοπους Mediapart και Citizen Jazz, την οποία υπογράφουν περίπου 100 επαγγελματίες μουσικοί, άνδρες και γυναίκες.

Οι υπογράφοντες καταγγέλλουν ότι για χρόνια επικρατεί σιωπή και συγκάλυψη – «ομερτά» γύρω από περιστατικά κακοποίησης στον χώρο της τζαζ.

Όπως επισημαίνουν, η πρωτοβουλία δεν αποσκοπεί στη δημιουργία αντιπαράθεσης αλλά στην ανάγκη να σπάσει μια σιωπή που διαρκεί υπερβολικά καιρό.

Μεταξύ όσων υπογράφουν την επιστολή είναι η μπασίστρια, τραγουδίστρια και συνθέτρια από τη Λωζάνη Λουίζ Κνόμπιλ, καθώς και η Γαλλίδα τραγουδίστρια, βιολονίστρια και συνθέτρια Ελίζ Βασσαλούτσι, η οποία μίλησε για το θέμα και στο ραδιόφωνο France Musique.

Δείτε την πλήρη ανακοίνωση:

«Δεν αντέχουμε άλλο τη σιωπή»

Σύμφωνα με τη Λουίζ Κνόμπιλ, η ιδέα της επιστολής προέκυψε όταν πολλές γυναίκες μουσικοί συνειδητοποίησαν ότι η κακοποίηση στον χώρο της τζαζ δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο αλλά συστημικό πρόβλημα.

Όπως εξηγεί, η πρωτοβουλία ξεκίνησε έπειτα από μια ιδιαίτερα σοβαρή μαρτυρία συναδέλφου τους, η οποία λειτούργησε ως αφετηρία για να αποκαλυφθεί ότι παρόμοια περιστατικά είναι πολύ πιο συχνά από όσο πιστεύεται.

«Η επιστολή ουσιαστικά λέει ότι δεν μπορούμε να το ανεχτούμε άλλο», συνοψίζει η ίδια.

Ένας έντονα ανδροκρατούμενος χώρος

Οι γυναίκες μουσικοί τονίζουν ότι η τζαζ παραμένει ένας χώρος όπου οι γυναίκες είναι ελάχιστες. «Είμαστε μια συντριπτική μειοψηφία», σημειώνει η Κνόμπιλ, υπογραμμίζοντας ότι αυτή η ανισορροπία συμβάλλει στο να παραμένουν τα περιστατικά συχνά αθέατα.

Κατά την άποψή της, αυτός είναι και ο λόγος που το κίνημα #MeToo άργησε να αγγίξει τον χώρο της τζαζ, σε αντίθεση με άλλους καλλιτεχνικούς κλάδους όπως ο κινηματογράφος.

Η Ελίζ Βασσαλούτσι συμφωνεί με αυτή την εκτίμηση και υποστηρίζει ότι οι μορφές βίας και σεξισμού εμφανίζονται ακόμη και κατά την περίοδο της εκπαίδευσης των μουσικών.

Ένα ιδιαίτερο επαγγελματικό περιβάλλον

Η ίδια περιγράφει επίσης το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί συχνά η σκηνή της τζαζ: ένα επαγγελματικό περιβάλλον όπου οι γυναίκες είναι λίγες, το αλκοόλ είναι συχνά παρόν και οι δραστηριότητες πραγματοποιούνται κυρίως τη νύχτα.

Αν και αυτοί οι παράγοντες μπορεί να συμβάλλουν στην εμφάνιση προβληματικών συμπεριφορών, η Βασσαλούτσι επισημαίνει ότι δεν αποτελούν τη μοναδική αιτία των φαινομένων βίας και σεξισμού.

Η ανοιχτή επιστολή εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο του κινήματος #MeToo, το οποίο ενθαρρύνει τα θύματα να μιλήσουν δημόσια για περιστατικά κακοποίησης και να σπάσουν τη σιωπή γύρω από τη βία.