Οι νεκροί του Πολυτεχνείου και οι νεκροί μέσα τους

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΞΕΒΑΝΗΣ

Σε κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου, υπάρχει και η επετειακή αθλιότητα της αμφισβήτησης των νεκρών του Πολυτεχνείου. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι μόλις 53 χρόνια πίσω. Δεν πρόκειται ούτε για τη μάχη της Τριπολιτσάς, ούτε για την Άλωση της Πόλης, ώστε να υπάρχει ιστορική διχογνωμία και αμφισβήτηση των γεγονότων. Οι χιλιάδες συμμετέχοντες ζούνε, όπως ζούνε και οι πολλοί από τους εγκληματίες που το έκαναν. Τι συμβαίνει και κάθε χρόνο, για ένα πρόσφατο και ξακάθαρο ιστορικό γεγονός, εμφανίζονται άνθρωποι που αμφισβητούν την πιο δραματική αλλά και μεγαλειώδη πλευρά του, που είναι ότι 18χρονα παιδιά βρέθηκαν μπροστά στις ερπύστριες υπερασπίζοντας τη Δημοκρατία και κάποια από αυτά σκοτώθηκαν;

Υπάρχουν πολλές κατηγορίες αμφισβητιών. Η πρώτη κατηγορία αποτελείται από τους αναθεωρητές της Ιστορίας. Εδώ και δεκαετίες γίνεται προσπάθεια αναθεώρησης και ξαναγραψίματος της Ιστορίας, μέσα από μια δήθεν επιστημονική θεώρηση. Δεν πρόκειται για επιστημονική θεώρηση των γεγονότων, αλλά για την στρέβλωση με μεθόδους που έχουν όλα τα στοιχεία της επιστήμης της προπαγάνδας και της ψυχολογίας των μαζών. Η κοινωνία εκπαιδεύεται να αποτάσσει και να ενοχοποιεί οτιδήποτε είναι συλλογικό και κυρίως την κοινωνική δράση, υπέρ του πολύτιμου προσωπικού, ιδιωτικού χώρου. Δεν πρέπει να μας νοιάζει η κοινωνία αλλά ο προσωπικός χώρος, το προσωπικό δικαίωμα, η προσωπική επιλογή. Δεν πρόκειται για δυστροπία, αλλά για ιδεολογική μάχη. Το άτομο πρέπει να είναι μετέωρο μέσα στην κοινωνία και να έχει την αυταπάτη ότι θα δημιουργήσει μόνο του το μέλλον και τις συνθήκες για να επιβιώσει. Να αυτοβελτιωθεί όπως είναι της μόδας.

Μπορεί να τρέχει σε ευχάριστες συνευρέσεις που δεν έχουν απαιτήσεις, σε γκουρού της προσωπικής ευεξίας, σε ψυχολόγους αλλά όχι για να συναντήσει τον συνάνθρωπό του με τον οποίο θα ζήσει μαζί και αν χρειαστεί θα δράσει. Πρόκειται για μια σκληρή ιδεολογική μάχη και όχι αθώα άποψη. Ο καπιταλισμός δημιουργεί τη δυστυχία της ανισότητας και της αδικίας και σε βάζει να αναρωτιέσαι και κυρίως να πληρώνεις για την ευτυχία που τελικώς δεν έρχεται. Σε αυτή την ιδεολογική μάχη του νεοφιλελευθερισμού, οι σελίδες με τις γενναίες κοινωνικές πράξεις, που δείχνουν την κοινωνία να νικά, πρέπει ή να εξαφανιστούν ή να στρεβλωθούν. Έτσι οι νεκροί του Πολυτεχνείου ή δεν θα υπάρχουν ώστε να δείχνουν ηρωισμό και αυταπάρνηση ή όσοι συμμετείχαν στην εξέγερση θα μετατρέπονται σε επιπόλαια παιδαρέλια που δεν ήξεραν τι έκαναν.

Ο αναθεωρητισμός της ελληνικής ιστορίας ξεκίνησε μετά τον Εμφύλιο και είχε στόχο κυρίως την Εθνική Αντίσταση. Δεν τα κατάφερε όμως και πολύ καλά γιατί υπήρχε μεγάλος όγκος ανθρώπων που συμμετείχε στην Αντίσταση και ακόμη μεγαλύτερος που θυμόταν. Το ρεύμα του ιστορικού αναθεωρητισμού ενισχύθηκε με συγγραφείς «επιστημονικού κύρους» όπως ο Στάθης Καλύβας και ο σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, Νίκος Μαραντζίδης, που επιχείρησαν να εμφανίσουν την Εθνική Αντίσταση ως πρόκληση ενάντια στους ναζί κατακτητές οι οποίοι αναγκάστηκαν να ανταποδώσουν! Ήταν μοιραίο, η Εξέγερση του Πολυτεχνείου να γίνει θύμα επεξεργασίας από τον ιστορικό αναθεωρητισμό.

Η Αριστερά θεωρούσε ότι στόχος του ιστορικού αναθεωρητισμού είναι να χτυπηθεί η ιδεολογική της ηγεμονία, αφού συμμετείχε κυριαρχικά στους κοινωνικούς αγώνες που επιχειρείται να αναθεωρηθούν. Η πραγματικότητα όμως είναι, ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν ενδιαφέρεται για την ανάσχεση της Αριστεράς (την έχει καταφέρει), αλλά για την αχρήστευση κάθε κοινωνικού προτύπου που φέρει το μικρόβιο της κοινωνικής συνύπαρξης, της δράσης και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Φτάνει το πολύ πολύ ως την υποκρισία της φιλανθρωπίας που αποδεικνύεται ικανή να εγκολπώνει και όλα τα σκάνδαλα της νεοφιλελεύθερης λύσσας για το κέρδος.

Υπάρχει ωστόσο μια δεύτερη κατηγορία αμφισβητιών των γεγονότων και των συμβολισμών του Πολυτεχνείου που είναι αυθύπαρκτη. Δεν κατευθύνεται από εμφανείς ιδεολογικές ανησυχίες, ούτε δηλώνει δεξιά ή αντιδημοκρατική. Είναι οι νεκροζώντανοι. Αυτοί που έχουν πεθάνει μέσα τους, που δεν έχουν τίποτα ζωντανό να ανησυχεί και τίποτα υγιές για να αντιστέκεται. Είναι αυτοί που δεν έχουν την περηφάνεια και πολύ περισσότερο το μεγαλείο, για να βγουν από τον εαυτό τους και να πλησιάσουν τον άλλο. Είναι οι νοικοκυραίοι, μοιραίοι και αρουραίοι της ζωής. Για αυτούς είναι αδιανόητο όχι να φωνάξουν και να διαμαρτυρηθούν, αλλά να σταθούν όρθιοι απέναντι στην πραγματικότητα. Είναι οι μικροί που θέλουν να βλέπουν τους άλλους μικρούς και γι’ αυτό τους κονταίνουν στο δικό τους ύψος.

Πώς να χωρέσει το μυαλό του «όλα καλά» και «έχει ο θεός», πως υπάρχουν άνθρωποι και μάλιστα στα 18 χρόνια τους που είναι ικανοί να στέκονται όρθιοι, ακόμη και να πεθαίνουν; Και αν κάνουν την παραδοχή πως υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι και συμπεριφορές, πώς θα δικαιολογήσουν την δική τους συμπεριφορά; Ποιον καθρέφτη θα κοιτάξουν για τους δείξει μια στάλα αξιοπρέπειας ως εικόνα τους; Αυτοί οι νεκροζώντανοι, οι ψόφιοι μέσα τους είναι που θέλουν την Εξέγερση του Πολυτεχνείου να είναι μια αποκοτιά και τους νεκρούς να μην υπάρχουν. Όχι δεν είναι χουντικοί ούτε φασίστες. Αλλά η χούντα και ο φασισμός δεν θα υπήρχε χωρίς αυτούς.

Πηγή: documentonews.gr