Στην ανάρτησή της, η μητέρα του Ζακ – γνωστός και ως Zackie Oh – μοιράστηκε δημόσια τα λόγια που θα ήθελε να πει στο παιδί της, αν δεν είχε δολοφονηθεί τον Σεπτέμβριο του 2018 στην Ομόνοια.

«Πόσο τυχερός ήσουν που στη σύντομη ζωή σου, γέμισε το μέσα σου με τόσο φως και αγάπη αλλά ίσως να ήταν η αντανάκλαση του δικού σου φωτός και αγάπης που εξέπεμπες και χάριζες απλόχερα σε όλους. Σε αυτή τη ζωή ό,τι δίνεις παίρνεις, αργά η γρήγορα, τώρα η μετά, στη ζωή η στο θάνατο», γράφει σε ανάρτησή της, την οποία συνοδεύει με μία φωτογραφία από τη γέννησή του.

«Σήμερα σκέφτομαι τη γέννηση σου, πόσο ήσυχα και ανώδυνα ήρθες στη ζωή μου για να φύγεις με τόση φασαρία και πόνο… Σε τριάντα μέρες θα είναι η επέτειος της δολοφονίας σου, η μέρα που εγώ θα σε χάσω κι εσύ θα μείνεις για πάντα τριάντα τριών», γράφει η Ελένη Κωστοπούλου.

Αναλυτικά η ανάρτησή της:

«Σήμερα θα γινόσουν 41. Σήμερα θα ήταν μέρα χαράς, γελιων, δακρύων, φιλιών και ευχών. Σημερα θα έκανες τον απολογισμό σου για άλλη μια φορά και σίγουρα θα ήσουν ευχαρισμενος με την περιουσία που είχες αποκτήσει. Αμέτρητες αγκαλιές, μυριάδες φιλιά, άπειρα συναισθήματα, ατερμονοι αγώνες και νοιαξιμο, ατελείωτο βασανιστικό νοιαξιμο για ολους.

Γιατί ήσουν άνθρωπος του δίνω, συμπάσχω, βοηθω, διεκδικώ, επιμένω, μαχομαι, μοιράζομαι, αγαπώ. Και σαν τέτοιος άνθρωπος λάμβανες από τους συνανθρώπους σου τα καλύτερα συναισθήματα και ο,τι έβγαινε μέσα από τις καρδιες τους.

Το ένιωσα κι εγώ μετά, τόση αγάπη και σεβασμό από ανθρώπους που δεν γνώριζα. Ποσο τυχερος ήσουν που στη σύντομη ζωή σου, γεμισε το μέσα σου με τόσο φως και αγάπη αλλά ίσως να ήταν η αντανάκλαση του δικού σου φωτός και αγάπης που εξεπεμπες και χάριζες απλόχερα σε όλους. Σε αυτή τη ζωή ο,τι δίνεις παίρνεις, αργά η γρήγορα, τώρα η μετά, στη ζωή η στο θάνατο.

Σήμερα σκέφτομαι τη γέννηση σου, πόσο ήσυχα και ανωδυνα ήρθες στη ζωή μου για να φύγεις με τόση φασαρία και πόνο. Νιώθω ακόμη τη χαρά που ζεχειλιζε από το στήθος μου, που δεν μπορούσα να την περιορίσω, που δεν την είχα φανταστεί, που από τότε όταν βλέπω σκηνές γέννας πάντα κλαίω. Θυμαμαι το καλαθακι που κοιμόσουν, δίπλα στον κουκλάκι με τη γαλάζια φορεσιά, τα δαντελωτά σεντονακια , την πλεχτη κουβερτουλα και με πλημμυρίζουν όλα τα συναισθήματα που ένιωθα τότε μεχρι που η αλήθεια να μου ρίξει το χαστούκι της και να τα σκεπάσει όλα η πίκρα.

Σήμερα θυμάμαι τη γέννηση σου. Σε τριάντα μέρες θα είναι η επέτειος της δολοφονίας σου, η μέρα που εγώ θα σε χάσω κι εσύ θα μείνεις για πάντα τριάντα τριών.

Η μαμά»