Η προεκλογική ρητορική περί περιορισμού του κράτους και μείωσης των «ημετέρων» φαίνεται πως ανήκει οριστικά στο παρελθόν. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα ακατάρριπτο ρεκόρ στον αριθμό των μετακλητών υπαλλήλων, μετατρέποντας τη δημόσια διοίκηση σε ένα πεδίο κομματικής αποκατάστασης.

Η «έκρηξη» των αριθμών

Τα δεδομένα που αποκαλύπτονται είναι αμείλικτα και δείχνουν μια ραγδαία αύξηση που ξεκίνησε αμέσως μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης το 2019: Στο τέλος 2019 είχαμε 1.710 μετακλητούς υπάλληλους. Τον Αύγουστο 2025 έχουμε 3.641 μετακλητούς υπάλληλους.

Αυτός ο υπερδιπλασιασμός συνοδεύεται από την αντίστοιχη διόγκωση του υπουργικού σχήματος, το οποίο αποτελεί πλέον ένα από τα πολυπληθέστερα στην ιστορία της χώρας, ακυρώνοντας στην πράξη τις εξαγγελίες για «επιτελικό» και ευέλικτο σχήμα.

Μισθοί έως και 3.500 ευρώ και ειδικά προνόμια

Δεν είναι όμως μόνο ο αριθμός που προκαλεί, αλλά και το μισθολογικό κόστος αυτού του «στρατού» συνεργατών. Οι μετακλητοί υπάλληλοι σε γραφεία υπουργών, υφυπουργών και δημόσιων φορέων απολαμβάνουν αμοιβές που απέχουν παρασάγγας από τον μέσο μισθό του ιδιωτικού αλλά και του υπόλοιπου δημόσιου τομέα.

Ανάλογα με το εκπαιδευτικό επίπεδο και τη θέση, οι μικτές απολαβές διαμορφώνονται ως εξής:

Ειδικός Συνεργάτης (ΠΕ): Ξεκινά από τα 1.800 ευρώ.

Διευθυντικές θέσεις: Ξεπερνούν τα 3.000 – 3.500 ευρώ τον μήνα.

Επιπλέον παροχές: Επιδόματα θέσης, οικογενειακές παροχές και αποζημιώσεις για εκτός έδρας μετακινήσεις.

Τι έλεγε ο Μητσοτάκης προεκλογικά

Διαφωνούσε λοιπόν με αυτό που συμβαίνει τώρα από την κυβέρνησή του ο Κυριάκος Μητσοτάκης σύμφωνα με συνέντευξη που είχε δώσει προεκλογικά στον Νίκο Χατζηνικολάου λέγοντας: «Έχουμε πραγματικά τη δυνατότητα και το έχω αποδείξει στο Υπουργείο που ήμουν, κ. Χατζηνικολάου, να περιορίσουμε το αποτύπωμα του κράτους και να μην υπάρχει αυτή η προκλητική σπατάλη με τους μετακλητούς και τους υπαλλήλους οι οποίοι έρχονται να συνοδεύουν τα κομματικά γραφεία (…) Υπάρχει, λοιπόν, μια δυνατότητα και το λέμε ξεκάθαρα, ότι πρέπει να μειωθεί το αποτύπωμα της παρουσίας του δημοσίου και να δοθεί και ο χώρος στον ιδιωτικό τομέα να μπορέσει να αναπνεύσει».

Επίσης σε αντίστοιχο τόνο υποστήριζε: «Η αλήθεια είναι μία: Το κυβερνητικό σχήμα, πράγματι, αποκτά κάθετη δομή και, ναι, αποκτά οριζόντιο συντονισμό. Ουσιαστικά, αποκτά την τυπική κατανομή των ρόλων που αναθέτει στα κρατικά όργανα το ίδιο το Σύνταγμα. Και οριοθετεί ακόμη τη δράση του ίδιου του Πρωθυπουργού. Όσο για τους αριθμούς βγαίνουν από μόνοι τους. Οι μετακλητοί συνεργάτες στις πρωθυπουργικές δομές από 161 μειώνονται στους 108, οι γενικές και ειδικές γραμματείες μειώνονται από τις 93 σε 58 και συνολικά ο αριθμός των μετακλητών υποχωρεί κατά 12%. Ενώ τίθεται και ανώτατο όριο στο δυναμικό του Πρωθυπουργικού Γραφείου, κάτι που δεν ίσχυσε ποτέ έως σήμερα.»

Ένα «παράλληλο κράτος»

Ενώ η ύπαρξη εξειδικευμένων συνεργατών είναι απαραίτητη, ο τρέχων αριθμός φαίνεται να εξυπηρετεί κυρίως κομματικές ανάγκες. Πρόκειται για πρόσωπα «απόλυτης εμπιστοσύνης» που συχνά λειτουργούν ως μηχανισμός επανεκλογής των κυβερνητικών στελεχών παρά ως τεχνοκράτες σύμβουλοι. Την ώρα που η κοινωνία πιέζεται από την ακρίβεια, ο διορισμός χιλιάδων συμβούλων με υψηλές αμοιβές είναι τουλάχιστον προκλητικό.