Μετά τον πρώτο κύκλο παραστάσεων και τη θερμή ανταπόκριση του κοινού, η παράσταση «Η Γυναίκα της Ζάκυθος», σε σκηνοθετική επιμέλεια της Αντιγόνης Γύρα, επιστρέφει, εγκαινιάζοντας τις επετειακές δράσεις της ομάδας του Κινητήρα, που φέτος συμπληρώνει 30 χρόνια διαρκούς παρουσίας στη σκηνή, στους δρόμους, στις αίθουσες διδασκαλίας, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το αριστουργηματικό έργο του Διονυσίου Σολωμού ζωντανεύει ξανά σε έναν απρόσμενο, ζωντανό χώρο συνάντησης: ένα από τα παλιότερα και ομορφότερα καφενεία της Αθήνας, το καφενείο «Σωκράτης».
Η Αλίκη Αβδελοπούλου και ο Δημήτρης Αγοράς ακολουθούν την έντονη ρυθμικότητα του κειμένου, διαβάζουν με όλο τους το σώμα, τραγουδούν κι εναλλάσσουν ρόλους σε όλη την διάρκεια του αναλογίου. Το κείμενο συνομιλεί με συλλογικές αιώνιες μνήμες αλλά και τις προσωπικές μνήμες των συντελεστών της παράστασης, συναντώντας αποσπάσματα και από άλλα έργα του Σολωμού («Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» και «Η Φαρμακωμένη»). Ταυτόχρονα, μέσα από τα σχόλια του δημοσιογράφου Κωνσταντίνου Πουλή και την μουσική του ράπερ Anser, η παράσταση συναντιέται δυναμικά με το σήμερα.
Το χιούμορ και η θλίψη συνδυάζονται αποκαλυπτικά στη «Γυναίκα της Ζάκυθος», μιλώντας για την αδικία και την ανθρώπινη κακία με μια σκληρή και σατιρική γλώσσα. Ένα ποιητικό έργο που ο Σολωμός δεν τελείωσε ποτέ, όπως δεν τελείωσε ποτέ τα περισσότερα έργα του. Η πίστη στη διαρκή ατέρμονη έρευνα όσα χρόνια κι αν περάσουν συνδέει την ομάδα του Κινητήρα και την παρουσία της με την βαθιά αναστοχαστική διάθεση του σπουδαίου ποιητή.
Σκηνοθετικό σημείωμα:
«Ο Ελύτης λέει στο Άξιον Εστί, «… Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και ναθολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε ΑλέξανδροΠαπαδιαμάντη», αυτή η φράση αποτέλεσε το έναυσμα για να δημιουργηθεί αυτό τοθεατρικό αναλόγιο».
Αντιγόνη Γύρα
Ταυτότητα παράστασης:
«Η Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού
Σκηνοθετική-Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Αντιγόνη Γύρα
Ερμηνεύουν: Αλίκη Αβδελοπούλου - Δημήτρης Αγοράς
Μουσική Επιμέλεια: Αλίκη Αβδελοπούλου
Πρωτότυπη Μουσική: Anser
Αιώνιες Μνήμες/ Κείμενο: Δήμητρα Ζαγορά
Ακούγεται η φωνή του Κωνσταντίνου Πουλή, δημοσιογράφου του Press Project, σε δικό του κείμενο
Γιατί …Απόκριες, χωρίς «Loco Party», απλά, δεν γίνεται!!
Ένα χρόνο μετά από την περσινή διπλή (..Sold Out) πανδαισία, η πιο αγαπημένη και χιλιοτραγουδισμένη ..«συμμορία» της ελληνικής μουσικής σκηνής, επιστρέφει στον τόπο του ...χαρτοπόλεμου για μια και μοναδικήPartara την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου ..και κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλά..να μας παίρνει το μυαλό και την καρδιά και να μας μεταμφιέζει στον καλύτερο εαυτό μας σε μια μαγική Αποκριάτικη Αληθινή Γιορτή!!
Ετοιμάσου για …
ένα πολύχρωμο πανδαιμόνιο χορού τραγουδιού και τρέλας, με τους LOCOMONDO στη σκηνή να γιορτάζουν 20+++ χρόνια (!!) και να «εκτοξεύουν» ..σερπαντίνες και ΟΛΑ τα λατρεμένα τους τραγούδια στον αέρα..!!
Ετοιμάσου για …
«Μαγικό χαλί» «Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα» «Goal» «Φραγκοσυριανή» «Pro» «80s» «Γαμήλιο Πάρτυ» «Α γιά γιά γιά» «Οδύσσεια» «Γελάς πιο δυνατά» «Me wanna dance» «Brain Control» «Ο Γλαρος» «Χέρια σαν κι αυτά» «Star» «Filtragram» και πολλά μα πολλά άλλα!!
Ετοιμάσου να περάσεις αξέχαστα καλά! Φτάνει να .. «Είσαι ΕΚΕΙ ότι κι αν συμβεί..»
LOCOMONDO 2026
Είκοσι τρία χρόνια (και γράφει…!) μαζί στη σκηνή, είκοσι τρία χρόνια συναυλιών - χειμώνα ή καλοκαίρι- στην Ελλάδα και το εξωτερικό! Η μεγάλη μουσική παρέα των reggae, ska και latin ρυθμών έχει κερδίσει -πλέον- τις καρδιές όλων –μικρών και μεγάλων– εδώ και χρόνια παντού, αφού «κρύο δεν κάνει στην Ελλάδα, κρύο δεν έκανε ποτέ», στίχος που δεν έχει αφήσει ασυγκίνητο ούτε το κοινό στις συναυλίες στην Ευρώπη!
O Locomondo, ένα από τα πιο γνωστά, νεανικά και αγαπητά συγκροτήματα στην Ελλάδα, έρχεται στη ..γειτονιά σας, για να χαρίσει ένα αξέχαστο συναυλιακό πάρτι.
Με μια μίξη από reggae, ska, latin, rock και ελληνικούς παραδοσιακούς ρυθμούς, οι Locomondo καταφέρνουν να ξεσηκώνουν τα κοινά όλων των ηλικιών και να μας ενώνουν όλους σε μια μεγάλη παρέα ατελείωτου χορού.
Έχοντας διανύσει πολλά χιλιόμετρα σε σκηνές, και έχοντας πραγματοποιήσει αμέτρητες live εμφανίσεις, ξέρουν πολύ καλά πώς να δίνουν τον παλμό και να ξεσηκώνουν το κοινό με τους “ανεβαστικούς” ρυθμούς και με τα αγαπημένα τραγούδια τους, όπως “Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα”, “Μαγικό χαλί”, ”80’s” και “ rap, ska, reggae, hip-hop, dub, ska, reggae, onedrop”.
Φέτος, θα υποδεχθούμε όλοι μαζί τη νέα χρονιά τραγουδώντας και χορεύοντας τις μεγάλες τους επιτυχίες!
Οι Locomondo ιδρύθηκαν το 2003 στην Αθήνα από τον Μάρκο Κούμαρη και τον Γιάννη Βαρνάβα. Από το ξεκίνημά τους τα τραγούδια τους έχουν μπει στο playlist διάφορων ευρωπαϊκών σταθμών. Το 2005 ταξιδεύουν στην Τζαμάικα και ηχογραφούν με τον θρυλικό τρομπονίστα VinGordon-είναι η πρώτη φορά που ελληνικό συγκρότημα ηχογραφεί στην Τζαμάικα. Δύο χρόνια μετά ανοίγουν τη συναυλία του ManuChao στην Μαλακάσα.
Έκτοτε σημειώνουν μια συνεχώς ανοδική πορεία. Έχουν ηχογραφήσει πάνω από εννέα άλμπουμ κι έχουν παίξει σε μερικούς από τους μεγαλύτερους συναυλιακούς χώρους στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως σε Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Βουλγαρία, Τουρκία κ.α.
Πυρετός και πόνος στη γρίπη: τι είναι φυσιολογικό και πότε χρειάζεται προσοχή
Ο πυρετός και ο πόνος στο σώμα αποτελούν από τα πιο χαρακτηριστικά και ενοχλητικά συμπτώματα της εποχικής γρίπης, ιδιαίτερα κατά τους χειμερινούς μήνες. Για πολλούς ανθρώπους, τα συμπτώματα αυτά προκαλούν ανησυχία και ερωτήματα σχετικά με το τι θεωρείται φυσιολογικό και πότε χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή.
Ο πυρετός είναι ένας φυσικός μηχανισμός άμυνας του οργανισμού απέναντι σε μία ιογενή λοίμωξη και δείχνει ότι το ανοσοποιητικό σύστημα ενεργοποιείται. Στη γρίπη, συνήθως εμφανίζεται απότομα και μπορεί να συνοδεύεται από ρίγος, έντονη κόπωση και κακουχία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο πυρετός είναι αναμενόμενος και υποχωρεί μέσα σε λίγες ημέρες, χωρίς να αποτελεί από μόνος του λόγο ανησυχίας.
Παράλληλα, ο διάχυτος πόνος στο σώμα —μυϊκοί πόνοι, πονοκέφαλος και πόνοι στις αρθρώσεις— αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο της γρίπης και συνδέεται με τη φλεγμονώδη αντίδραση του οργανισμού στον ιό. Ο πόνος αυτός μπορεί να είναι έντονος και να επηρεάσει σημαντικά την καθημερινή άνεση και λειτουργικότητα, ακόμη και σε άτομα χωρίς άλλα προβλήματα υγείας. Η κατανόηση ότι πρόκειται για μέρος της συνολικής αντίδρασης του οργανισμού βοηθά στη σωστή διαχείριση των συμπτωμάτων και στη μείωση του άγχους.
Η αντιμετώπιση του πυρετού και του πόνου στο σπίτι στοχεύει κυρίως στην ανακούφιση και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής κατά τη διάρκεια της νόσου. Η ξεκούραση, η επαρκής ενυδάτωση και η αποφυγή έντονης δραστηριότητας αποτελούν βασικά μέτρα υποστήριξης του οργανισμού. Όταν τα συμπτώματα είναι έντονα και επηρεάζουν την καθημερινότητα, η υπεύθυνη χρήση αντιπυρετικών και αναλγητικών, σύμφωνα με τις οδηγίες, μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη μείωση της δυσφορίας.
Η ιβουπροφαίνη αποτελεί μία από τις δραστικές ουσίες που χρησιμοποιούνται ευρέως για την αντιμετώπιση τόσο του πυρετού όσο και του πόνου που συνοδεύει τη γρίπη.
H μαλακή κάψουλα περιέχει υγρή ιβουπροφαίνη, η οποία απορροφάται 2 φορές πιο γρήγορα σε σχέση με τα συμβατικά δισκία ιβουπροφαίνης , προσφέροντας ταχεία ανακούφιση από τον πυρετό, τους μυικούς πόνους, τον πονοκέφαλο και τη γενική κακουχία. Η μορφή της μαλακής κάψουλας διευκολύνει την κατάποση, ιδιαίτερα για άτομα που δυσκολεύονται με τα παραδοσιακά δισκία, ενώ η αναλγητική και αντιφλεγμονώδης δράση του συμβάλλει ουσιαστικά στη βελτίωση της καθημερινής λειτουργικότητας, όταν χρησιμοποιείται σύμφωνα με τις οδηγίες χρήσης
Την ίδια περίοδο, κυκλοφορούν και άλλοι ιοί του αναπνευστικού,, όπως ο RSV (αναπνευστικός συγκυτιακός ιός), γεγονός που μπορεί να προκαλέσει σύγχυση ως προς την αιτία των συμπτωμάτων. Πυρετός, κόπωση και πόνοι στο σώμα δεν αποτελούν αποκλειστικά χαρακτηριστικά της γρίπης, αλλά μπορεί να εμφανιστούν και σε άλλες ιογενείς λοιμώξεις. Παρότι η πορεία διαφέρει, η ανάγκη για σωστή παρακολούθηση των συμπτωμάτων και για ανακούφιση του πυρετού και του πόνου παραμένει κοινή.
Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται όταν ο πυρετός επιμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι πολύ υψηλός ή συνοδεύεται από επιδείνωση της γενικής κατάστασης, όπως έντονη αδυναμία ή δυσκολία στην αναπνοή. Σε αυτές τις περιπτώσεις, συνιστάται η επικοινωνία με επαγγελματία υγείας, ιδιαίτερα για άτομα αυξημένου κινδύνου.
Μια βραδιά, γεμάτη συναισθηματική ένταση, δυναμισμό και έντονη κοινωνική και πολιτική φόρτιση.
Μίκης Θεοδωράκης - Δημήτρης Λάγιος: Οι δυο Έλληνες συνθέτες υπήρξαν φίλοι, έζησαν στην ίδια αθηναϊκή γειτονιά στη «σκιά της Ακρόπολης», είχαν κοινά μουσικά και αισθητικά γούστα. Παρακαταθήκη τους, η αγάπη στους ποιητές και γι’ αυτό τους μελοποίησαν με έμπνευση και σεβασμό, δίνοντας φωνή στους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη, του Γιάννη Ρίτσου, του Νίκου Γκάτσου και πολλών άλλων.
Μία μοναδική μουσική βραδιά αφιερωμένη στους δύο συνθέτες θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026, στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός, υπό τον τίτλο «Ναοί στο σχήμα τ’ ουρανού».
Μια αναδρομή στα πιο γνωστά και αγαπημένα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και του Δημήτρη Λάγιου, σε ένα πλούσιο πρόγραμμα με τους Βασίλη Λέκκα, Βασίλη Γισδάκη, Υακίνθη Λάγιου, Άγγελο Θεοδωράκη και τέσσερις μουσικούς της Ανεξάρτητης Ορχήστρας «Μίκης Θεοδωράκης», αφιερωμένο στα πιο αγαπημένα λαϊκά και λυρικά τραγούδια των δύο συνθετών.
Οι μουσικές του Μίκη Θεοδωράκη και του Δημήτρη Λάγιου αποτελούν το καθρέφτισμα των πολιτικοποιημένων αντιλήψεών τους και της αφοσίωσής τους στην τέχνη ως τρόπο αγωνιστικής έκφρασης. Είναι, θα έλεγε κανείς, το αποτύπωμα μιας γενιάς που ονειρεύτηκε έναν καλύτερο κόσμο, που πάλεψε για την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Μέσα από τα λαϊκά και λυρικά τραγούδια τους, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να ταξιδέψει στην ελληνική μουσική παράδοση και να ζήσει την καλλιτεχνική δυναμική που συνδύασε την πολιτική και την ποίηση με τη μουσική.
Μίκης Θεοδωράκης
Ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές και αναγνωρίσιμες φιγούρες της σύγχρονης ελληνικής μουσικής και πολιτικής σκηνής. Με τα έργα του, όπως το «Άξιον Εστί» και η μουσική για την ταινία «Ζορμπάς», δεν κατέκτησε μόνο την Ελλάδα, αλλά άφησε το στίγμα του και διεθνώς. Η μουσική του ήταν σύμβολο της αντίστασης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ελευθερίας, ενώ οι συνθέσεις του συνέδεσαν την ελληνική παράδοση με την κλασική μουσική. Η ποίηση που μελοποίησε, οι κοινωνικοί αγώνες του και η πολιτική του δράση καθιστούν τον Μίκη Θεοδωράκη έναν ανυπέρβλητο μύθο του ελληνικού πολιτισμού.
Δημήτρης Λάγιος
Ο Δημήτρης Λάγιος, άφησε το δικό του στίγμα στην ελληνική μουσική παράδοση. Γαλουχήθηκε στα επτανησιακά μουσικά ακούσματα και η γεμάτη συναισθηματική ένταση μουσική του, κινείται στα όρια του λυρικού και του λαϊκού τραγουδιού, μεταφέροντας τη σύγχρονη ελληνική ψυχή με έναν πιο προσωπικό και ήπιο τόνο. Η πρώτη δισκογραφική εμφάνισή του έγινε το 1975, με τον δίσκο «Τα Τέσσερα Επαναστατικά Τραγούδια του Ρήγα Φεραίου». Το 1982 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας», σε μελοποιημένη ποίηση από την ομότιτλη συλλογή του Οδυσσέα Ελύτη, δουλειά η οποία τον καθιέρωσε ως έναν από τους πλέον σημαντικούς συνθέτες της νεότερης Ελλάδας. Έφυγε πρόωρα από τη ζωή σε ηλικία μόλις 39 ετών, στις 11 Απριλίου 1991.
Για ακόμη μια χρονιά, η παράδοση συνεχίζεται με το πιο εορταστικό κλήμα που μόνο ο Γραμμένος ξέρει να φτιάχνει.
Στις 14 Φλεβάρη, ο Γραμμεντίνος ανεβαίνει στη σκηνή του Fuzz, ντύνεται με ό,τι βρει μπροστά του και καλεί όλους τους Γραμμεντίνους, τις Γραμμεντίνες και τα Γραμμεντίνια σε μια βραδιά που έχει γίνει θεσμός από το 2005.
Αν νομίζεις ότι η ημέρα των ερωτευμένων είναι μόνο για καρδιές και σοκολατάκια, ξανασκέψου το: αυτή τη βραδιά, η αγάπη μιλάει, τραγουδάει, γελάει, και ίσως πληρώσει και εισιτήριο.
Μαζί με τον Σπύρο, θα είναι μια ομάδα φίλων – μουσικών και καλοντυμένων καλεσμένων – που θα ερμηνεύσουν παλιά αγαπημένα, αλλά και καινούργια τραγούδια από τον δίσκο που ψήνεται αυτή τη στιγμή στο στούντιο και ίσως κάτι εντελώς απρόβλεπτο. Δεν αποκλείονται εκπλήξεις, ιστορίες που θα ειπωθούν και στιγμές που θα μείνουν. Αλλά, ό,τι γίνεται στου Γραμμεντίνου, μένει στου Γραμμεντίνου
Γιατί να έρθεις:
Γιατί δεν είναι απλώς μια «συναυλία» — είναι η βραδιά του Γραμμεντίνου
Γιατί θα ακουστούν καινούργια τραγούδια αλλά και παλιές αγαπημένες μελωδίες.
Γιατί αυτή η βραδιά έχει γίνει θεσμός — από το 2005 — και όποιος δεν την έχει ζήσει, έχει χάσει.
Γιατί ο Σπύρος (αυτός με τις τιράντες στο παρελθόν) έχει ακόμα μια ιδέα για φέτος και έβαλε στοίχημα με έναν φίλο του να γεμίσει το Fuzz.
Σε ετοιμότητα για ενδεχόμενη επίθεση από τις ΗΠΑ βρίσκεται ο πρωθυπουργός της Γροιλανδίας, καλώντας τους πολίτες και τις Αρχές του νησιού να αρχίσουν να προετοιμάζονται για μια πιθανή στρατιωτική εισβολή, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να απειλεί με την κατάληψη του εδάφους.
«Δεν είναι πιθανό να υπάρξει στρατιωτική σύγκρουση, αλλά δεν μπορεί να αποκλειστεί», δήλωσε ο πρωθυπουργός της Γροιλανδίας, Γενς-Φρέντερικ Νίλσεν σε συνέντευξη Τύπου στην πρωτεύουσα Νουούκ, την Τρίτη 20 Ιανουαρίου, σύμφωνα με το Bloomberg.
Η κυβέρνηση της Γροιλανδίας θα συγκροτήσει μια ομάδα εργασίας αποτελούμενη από εκπροσώπους όλων των αρμόδιων τοπικών αρχών, προκειμένου να βοηθήσει τους πολίτες να προετοιμαστούν για τυχόν «αναταραχές στην καθημερινή ζωή», δήλωσε ο Νίλσεν.
Η κυβέρνηση της Γροιλανδίας αποστέλλει νέες οδηγίες στους πολίτες, οι οποίες περιλαμβάνουν σύσταση να υπάρχουν στα σπίτια επαρκή αποθέματα τροφίμων για πέντε ημέρες.
Οι δηλώσεις αυτές έρχονται σε μία περίοδο που ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, αναφέρει επανειλημμένα ότι χρειάζεται να αποκτήσει τη Γροιλανδία για λόγους ασφάλειας, ενώ νωρίτερα σήμερα ανήρτησε μια εικόνα, δημιουργημένη με τεχνητή νοημοσύνη, που τον απεικονίζει να φυτεύει μια αμερικανική σημαία στο νησί.
Στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης ζωντανεύει ένα από τα πιο ποιητικά και δραματικά αριστουργήματα του παγκόσμιου μπαλέτου: η αθάνατη «Ζιζέλ» του Αντόλφ Αντάμ. Το κοινό θα παρακολουθήσει έναν μυστικιστικό θρύλο για τη δύναμη της αγάπης, που υπερνικά ακόμη και τον θάνατο.
Η «Ζιζέλ» θεωρείται κορυφαίο δείγμα του ρομαντικού μπαλέτου και πρότυπο εκλεπτυσμένης κίνησης και βαθιάς εκφραστικότητας. Για σχεδόν δύο αιώνες κοσμεί τις σκηνές των σημαντικότερων θεάτρων του κόσμου, ενώ οι ρόλοι της Ζιζέλ και του Αλμπρέχτ παραμένουν όνειρο ζωής για τους μεγαλύτερους χορευτές της διεθνούς σκηνής.
Η υπόθεση βασίζεται σε έναν παλιό γερμανικό θρύλο για τα Βιλί — νύφες που προδόθηκαν από τους αγαπημένους τους και πέθαναν από τον πόνο πριν προλάβουν να παντρευτούν. Σύμφωνα με τον θρύλο, τα μεσάνυχτα αναδύονται από τους τάφους τους και παρασύρουν τους ανυποψίαστους περαστικούς σε έναν αδιάκοπο χορό μέχρι εξάντλησης. Πάνω σε αυτό το σκοτεινό και ποιητικό σκηνικό ξετυλίγεται μια λεπτή και τρυφερή ιστορία αληθινής αγάπης, που κατορθώνει να νικήσει κάθε εμπόδιο.
Το μπαλέτο δημιουργήθηκε το 1841 για τη νεαρή χορεύτρια Καρλότα Γκρίζι. Το λιμπρέτο των Ζυλ-Ανρί Βερνουά ντε Σαιν-Ζωρζ και Θεόφιλου Γκωτιέ αντλεί έμπνευση από το έργο De l'Allemagne (1833) του Χάινριχ Χάινε, καθώς και από το ποίημα Φαντάσματα της συλλογής Les Orientales (1829) του Βίκτωρος Ουγκώ. Η χορογραφία του Μαριύς Πετιπά, όπως παρουσιάστηκε το 1884 με το Αυτοκρατορικό Μπαλέτο της Αγίας Πετρούπολης, έχει καθιερωθεί ως το κλασικό χορογραφικό πρότυπο του έργου. Από την πρώτη παρουσίασή της στην Όπερα του Παρισιού έως σήμερα, η «Ζιζέλ» συνεχίζει να μαγεύει και να συγκινεί διαχρονικά το κοινό σε όλο τον κόσμο.
Στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, τους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα ερμηνεύσουν οι κορυφαίοι σολίστ της Κρατικής Όπερας της Βουδαπέστης, διεθνώς αναγνωρισμένοι δεξιοτέχνες του κλασικού χορού.
Μην χάσετε την ευκαιρία να αγγίξετε τη διαχρονική μαγεία της μεγάλης κλασικής τέχνης και να ζήσετε μια ιστορία που συγκινεί γενιές θεατών σε ολόκληρο τον κόσμο.
Χορογραφία: Μαριύς Πετιπά, κατά τους Ζαν Κοραλλί και Ζυλ Περρό
Μουσική: Αντόλφ Αντάμ
Παραγωγή: International Art Bureau της Nina Avramenko
Προβολή & Επικοινωνία: ArtsPR
Για μία μοναδική παράσταση Σάββατο 9 Μαΐου 2026 στις 19:00
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης(25ης Μαρτίου & Παραλία)
«Ζιζέλ» - Μπαλέτο σε δύο πράξεις
1 πράξη: 55 λεπτά
2 πράξη: 60 λεπτά
Διάλειμμα: 20 λεπτά
«Γιατί όλοι έχουμε το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και την επιλογή …»
“FAMILYSECRETS”
του Enrico Luttmann
σε σκηνοθεσία ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Στον ρόλο της Γκράτσια η ΜΑΙΗ ΣΕΒΑΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Στον ρόλο του Αδάμ ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΚΟΝΤΟΠΟΔΗΣ
Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ (Σκηνή Secret Room)
Το έργο Family Secrets , έχει ήδη παρουσιαστεί στην Ιταλία, Αμερική, Βουδαπέστη, Αφρική και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα!
Με χαρά ανακοινώνουμε την παράταση παραστάσεων, έως και το Σάββατο 4 Απριλίου 2026, για την Ιταλική μαύρη κωμωδία «Family Secrets» του Enrico Luttmann, η οποία με μεγάλη επιτυχία παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ.
Η θεατρική παράσταση “Family Secrets” του Enrico Luttmann, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, μέσα από κλαυσίγελο, χιουμοριστικές ατάκες κι ένα ταξίδι μπρος και πίσω στο χρόνο, πραγματεύεται επίκαιρα θέματα της εποχής μας, με κυρίαρχο την αιώνια και ατελεύτητη αγάπη μητέρας και γιου, ζητήματα όπως το δικαίωμα της επιλογής, της μη θνητότητας, της ομοφυλοφιλίας καθώς και ριζικά θέματα όπως η αποδοχή απ’ τους γονείς εν έτη 2026, η ταυτότητα και η καταπίεση από νόρμες που μας έχουν ‘’ φορέσει ‘’ και αρνούμαστε να απαλλαγούμε.
Μια συνταξιούχος δασκάλα, η Γκράτσια, που έχει απομονωθεί στο σπίτι της και ζει πλέον μέσα από τις σαπουνόπερες, που έχουν μετατραπεί στη καθημερινή πραγματικότητά της. Αγαπημένη της ‘’πραγματικότητα‘’ η σειρά ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΓΟΗΤΕΙΑ, την οποία παρακολουθεί ανελλιπώς, ζώντας μέσα από τις σκηνές τις στιγμές και συναισθήματα που η ίδια δεν βίωσε ποτέ.
Αδάμ, γιός της, σεναριογράφος σε σαπουνόπερες και επίδοξος θεατρικός συγγραφέας, επιστρέφει στο πατρικό του, μετά από απουσία πολλών ετών, για να περάσει λίγο χρόνο με τη μητέρα του, ύστερα από μία αποτυχημένη προσπάθεια να κάνει το επόμενο επαγγελματικό βήμα στη ζωή του.
συνύπαρξή τους θα φέρει στο φως οικογενειακά μυστικά, κρυμμένα μέχρι τώρα στο παλιό μπαούλο... με αποκορύφωμα το μεγάλο μυστικό της Γκράτσια, που θα αλλάξει, για πάντα, τη σχέση τους.
Το “Family Secrets” είναι ένα τρυφερό έργο, που περνάει απ’ το γέλιο στο δάκρυ – ακριβώς όπως συμβαίνει και στη ζωή.
Άλλωστε, ''όλοι το παθαίνουμε...μεγαλώνουμε νιώθοντας πως οι γονείς μας είναι αθάνατοι και σχεδόν ποτέ δεν τους ρωτάμε για τη ζωή τους πριν από εμάς. Για τις οικογένειές τους, τις παρέες τους, τα ενδιαφέροντά τους ως παιδιά... λες και γεννήθηκαν ενήλικες. Λες και γεννήθηκαν ‘’ μαμά ‘’ και ΄΄μπαμπάς ‘’. Σαν να μην είχαν πρότερο βίο. Αισθανόμαστε πως θα υπάρχουν για εμάς εις τους αιώνας των αιώνων... Σαν τον Άρη. Σαν την Αφροδίτη. Σαν τη γη...σαν τον ήλιο, για να φωτίζουν τις ζωές μας...’’
( απόσπασμα από το κείμενο )
Σημείωμα συγγραφέα
«Μου αρέσει να γράφω απλές ιστορίες, για ανθρώπους που η ζωή ξαφνικά τους τραβάει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια τους, τους βγάζει από τις νόρμες τους και σπάει τον μικρόκοσμο τον οποίο οι ίδιοι έχουν χτίσει μέρα με τη μέρα, και τελικά δεν είναι αυτό που ονειρεύονταν, αλλά μια φυλακή, στην οποία έχουν οικειοθελώς δημιουργήσει και εγκλωβιστεί σε αυτή και από την οποία αρνούνται να βγουν.
Η Γκράτσια και ο Αδάμ, οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας μας, προσπαθούν να αντισταθούν με κάθε δύναμη που έχουν στο τσουνάμι γεγονότων που κατακλύζουν τη ζωή τους. Αμπαρώνουν πόρτες, σφραγίζουν τα παράθυρα, αλλά και πάλι δεν αρκεί. Το καράβι μπάζει πια νερά και σιγά, σιγά βουλιάζει και τους παρασύρει στο βυθό.
Σε τέτοιες περιστάσεις, έχουμε δύο μονοπάτια. Είτε παρατηρούμε παθητικά, περιμένοντας πότε θα βουλιάξουμε, είτε αντιστεκόμαστε και παλεύουμε. Σημασία δεν έχει τι από τα δύο θα επιλέξουμε, αλλά ο τρόπος που θα αντιμετωπίσουμε το καθετί. Το σθένος που θα υποδείξουμε. Και φυσικά είναι αυτές οι στιγμές που ανακαλύπτουμε το μεγαλύτερό μας όπλο απέναντι στις δυσκολίες, την αληθινή και άνευ όρων αγάπη.»
Enrico Luttmann
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί :Μαίη Σεβαστοπούλου , Γιώργης Κοντοπόδης
Τιμή εισιτηρίων: 16 ευρώ/ 13 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, Α.Μ.Ε.Α.)
Έγραψαν για το Family Secrets:
Ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος υπογράφει μια σκηνοθεσία με λεπτές αποχρώσεις και χιούμορ, που σέβεται το κείμενο αλλά και τον ψυχισμό των ηρώων. Ταυτόχρονα, αναλαμβάνει τον σχεδιασμό φωτισμών, ενώ τα σκηνικά και κοστούμια της Νόρας Πόντη, καθώς και η μουσική επένδυση του Άγγελου Ανδρεόπουλου, ολοκληρώνουν ένα αποτέλεσμα που καταφέρνει να είναι τόσο τρυφερό όσο και διαπεραστικό.
ATHINORAMA TEAM
«Family Secrets»: Μια παράσταση ανθρώπινη, τρυφερή, αληθινή· που μας θυμίζει ότι πίσω από τις καθημερινές σιωπές κρύβονται οι πιο δυνατές εξομολογήσεις. Η Μαίη Σεβαστοπούλου δίνει μια συγκλονιστικά ειλικρινή ερμηνεία. Με λιτότητα, χωρίς θεατρινισμούς, γεμίζει τη σκηνή με βλέμμα και σιωπή. Κάθε της κίνηση — το δίπλωμα ενός ρούχου, ένα σφίξιμο των χειλιών, ένα χαμόγελο που δεν προλαβαίνει να ανθίσει — αποκαλύπτει μια ολόκληρη ζωή. Ο Γιώργος Κοντοπόδης τη συνοδεύει με συνέπεια και ευαισθησία, δίνοντας βάθος στις σκηνές τους, ενώ η χημεία των δύο ηθοποιών κρατάει ζωντανό τον παλμό του έργου.
Σωτήρης Σουλούκος
Ο γρήγορος ρυθμός της ιστορίας, σε συνδυασμό με τους διαλόγους και τις ατάκες, μας έδωσαν την αίσθηση πως απέναντί μας είχαμε όντως μια οικογένεια, έναν γιο με τη μητέρα του και κοιτούσαμε από την κλειδαρότρυπα του σπιτιού τους. Ο Γιώργης Κοντοπόδης είναι ο αφηγητής αλλά και ένας εκ των πρωταγωνιστών, που δίνει φως σε περασμένα γεγονότα της ζωής του και που μας τα διηγείται. Στιγμές κλαυσίγελου εναρμονίζονται με την ερμηνεία των ηρώων, κάνοντας το κοινό να ακροβατεί ανάμεσα σε στιγμές λύπης και γέλιου, πάντα με έναν όμορφο και κομψό τρόπο χωρίς να χάνεται η αξιοπρέπεια.
Πολυξένη Ζαρκαδούλα
Το έργο του EnricoLuttmann θυμίζει αναφορές εφάμιλλες της αρχαίας τραγωδίας και όχι άδικα, εφ’όσον διαθέτει τα δομικά στοιχεία: αρχή, μέση, τέλος, εντείνει τον έλεο και τον φόβο για να επιφέρει ένα αλλιώτικο είδος Κάθαρσης: δακρύζουμε ως θεατές, αισθανόμαστε την υψηλή συναισθηματική φόρτιση καθώς εντασσόμαστε στην Ποιητική της μνημοσύνης όπου η τέχνη της μνήμης, του αναστοχασμού και της επαναληπτικής εμφάνισης του παρελθόντος στο παρόν εγκιβωτίζεται και σχεδόν συγχωνεύεται με την ατομική μνήμη του θεατή με καθολική αναφορά.
Ελένη Αναγνωστοπούλου
Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, είναι μία καλλιτεχνική έκφραση ιδιαίτερης ευφυίας. Μάνα είναι μόνο μία εις την νιοστή. Έχοντας αυτό κατά νου, σκηνοθετεί με τρόπο που κάθε φορά λάμπει το κείμενο. Εστιάζει στις στιχομυθίες και τις εκπλήξεις, μαζεύει την προσοχή γύρω από το κάτι που φέρνει κάθε φορά η στιγμή. Και στο τέλος προχωρά με μία κορύφωση πολλών συγκινησιακών μονάδων.
Κώστας Κούλης
Η χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών είναι απολαυστικά σύνθετη – γεμάτη μνήμη, σιωπές, υπονοούμενα και, τελικά, μια συγκινητική παραδοχή: ότι όσο δύσκολη κι αν είναι μια σχέση, μπορεί να μεταμορφωθεί όταν αντιμετωπιστεί με ειλικρίνεια.
Βίβιαν Μητσάκου
Συγκλονιστική η Μαίη Σεβαστοπούλου ως κυρία Γκράτσια και εξίσου εκπληκτικός ο Γιώργος Κοντοπόδης. Δεν είναι τυχαίο που η παράσταση είναι συνεχώς sold out, και ευτυχώς που δόθηκε παράταση για να μπορέσει να τη δει περισσότερος κόσμος.
Σάντρα Αλεξάνδρου
Το έργο, πέρα από τις επιλογές και αποδοχές που κάνουν οι ήρωες στη ζωή τους, είναι πάνω απ’ όλα ένας ύμνος στον άνθρωπο, στο μικρό, λαϊκό άνθρωπο, που μέσα από ματαιώσεις, λάθη, απορρίψεις, κακές επιλογές, εγκαταλειμμένος στη μοίρα του, βιώνει μόνος τ’ αποτελέσματα των επιλογών του, με χιούμορ, αγάπη και στωικότητα παραμένοντας μέχρι το τέλος της πορείας του μέσα στο τούνελ Άνθρωπος.
Μαρία Λακάκη
Η χημεία του Γιώργη Κοντοπόδη με την επί σκηνής μητέρα του Μαίη Σεβαστοπούλου, φανερή σε κάθε δευτερόλεπτο της παράστασης, μας ταξιδεύει σε έναν γνωστό-άγνωστο κόσμο ο οποίος σε πολλά σημεία ίσως θυμίζει τον δικό μας. Τιμή μας να βιώνουμε αυτή την αναπαράσταση από τους δύο αυτούς σπουδαίους ηθοποιούς.
Αντζέλικα Μπάτσου
Το Family Secrets είναι μια ιστορία που θα σε κάνει να γελάσεις πολύ, να συγκινηθείς και να βγεις από το θέατρο με αυτή την πολύ δυνατή ποιότητα που μετατρέπει έναν μηχανικό άνθρωπο σε συνειδητό. Την ενθύμηση! Της αγάπης; Της αποδοχής; Της αυτοεκτίμησης; Όλα αυτά μαζί; Εσείς θα το κρίνετε....
Ο κόσμος που ζούμε αλλάζει απότομα. Ασχετα με το πόσο ξαφνική μπορεί να μας φαίνεται αυτή η αλλαγή, στην πραγματικότητα ακολουθεί μια υπόσχεση που μας δόθηκε τα περασμένα χρόνια. Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει αυτή η αλλαγή. Ολα ήταν εδώ πριν συμβούν. Ο αυταρχισμός, η ποδοπάτηση της κάθε μορφής δικαίου, η σήψη των θεσμών και τα αποτελέσματα που αυτή φέρνει.
Στον κόσμο υπάρχουν μεταμορφωτικές δυνάμεις που ορίζουν το σχήμα του κόσμου. Ο κόσμος που γνωρίσαμε μέχρι την κρίση του 2008 σε μεγάλο βαθμό διαμορφώθηκε από τη νεοφιλελεύθερη ονείρωξη που ακολούθησε την πτώση του σοβιετικού μπλοκ. Μια εποχή αισιοδοξίας των αγορών, που μεταφράστηκε σε απόλυτη κυριαρχία τους, στην μεταμόρφωση των αξιών και μαζί του συνόλου των πολιτικών χώρων. Από τη μετατροπή της σοσιαλδημοκρατίας σε μια μπλερικού τύπου καρικατούρα και της Αριστεράς σε μια δύναμη εγκλωβισμένη κάπου ανάμεσα στη νοσταλγία και το πουθενά. Η παγκόσμια κρίση έκανε το παγκόσμιο οικοδόμημα να τρίξει παραχωρώντας, έστω για λίγο, μια ευκαιρία στην Αριστερά να παίξει έναν ρόλο. Και εκεί εμφανίστηκε ο πρώτος εγκλωβισμός.
Εγκλωβισμένη στη νομιμότητα, στους πολιτικούς δηλαδή όρους που οι αντίπαλοί της όριζαν, η Αριστερά δεν κατάφερε να δημιουργήσει διαφορετικό αποτέλεσμα. Ακριβώς γιατί λειτούργησε δειλά, σχεδόν ενοχικά σε σχέση όχι μόνο με τις επιδιώξεις αλλά τελικά και τις αξίες της. Και εκεί άρχισε να φαίνεται ο δεύτερος και πιο ισχυρός της εγκλωβισμός. Ενας εγκλωβισμός που υπό τις σημερινές συνθήκες μοιάζει ικανός να την πετάξει εντελώς εκτός πολιτικού παιχνιδιού.
Η Αριστερά είναι εγκλωβισμένη σε μια συμβολική συνθήκη συναισθηματισμού και ηθικολογίας. Με αβέβαιους στόχους επικαλείται διαρκώς μια ηθική υπεροχή, μια ηθική επιταγή χωρίς όμως μια πραγματική υλική βάση αλλά ένα γενικότερο νεφελώδες «σωστό». Μέσα σε αυτή την εμμονική επίκληση γίνεται πουριτανική, δύσκαμπτη και αφόρητα βαρετή. Αντιμετωπίζει με συναισθηματικούς όρους καταστάσεις, ψάχνοντας μια ορθότητα που στην πραγματικότητα δεν κάνει άλλο από το να αποδεικνύει την ηθική ακεραιότητα της δικής της θέσης. Παραμένοντας ταυτόχρονα δέσμια στον πρώτο εγκλωβισμό (αυτόν της νομιμότητας), δεν παράγει στην πραγματικότητα πολιτικό λόγο (πόσο μάλλον πολιτικό αποτέλεσμα), αλλά περιγράφει μια άλλη, ιδανική συνθήκη την οποία δεν υπερασπίζεται με πράξεις.
Σήμερα η μεταμορφωτική δύναμη στις δυτικές κοινωνίες είναι αυτή της Ακρας Δεξιάς. Μιας Ακρας δεξιάς που θέριεψε κυρίως μετά τις αποτυχίες της Αριστεράς, κάνοντας τις κοινωνίες να οδεύουν επιταχυνόμενες προς τον αυταρχισμό, τη μισαλλοδοξία, το δίκαιο του ισχυρού. Στη σημερινή συγκυρία –και ανεξάρτητα από τι μπορεί να πιστεύει– η Αριστερά δεν υπάρχει. Για να υπάρξει πρέπει να απεγκλωβιστεί. Να συγκροτήσει μια πρόταση ανεξάρτητη από τις επιταγές της τρέχουσας νομιμότητας, βασισμένη όχι στην ηθικολογία ή τα σύμβολα, αλλά στις δυνάμεις της κοινωνίας, των δημιουργικών δυνάμεων και της εργασίας. Οσο περίεργο και να ακούγεται, θα μπορούσαμε να πούμε πως οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ευνοϊκές. Η αυτοματοποίηση της εργασίας θα μπορούσε να αποτελέσει μια λύση και όχι το βασικό πρόβλημα των εργαζομένων. Η πράσινη ενέργεια θα μπορούσε να είναι μια λύση για την ενεργειακή επάρκεια και όχι μια νέα χρυσή επιχείρηση με νέο μανδύα. Το αίτημα για ειρήνη θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα ουσιαστικό αξιακό κέντρο και όχι σε ένα γενικό ευχολόγιο καλής συμπεριφοράς. Η Αριστερά θα μπορούσε να μετατραπεί σε μεταμορφωτική δύναμη των σύγχρονων κοινωνιών αν απεγκλωβιζόταν κατ’ αρχάς από τον ναρκισσισμό της και κατά δεύτερον από την αποδοχή των όρων του παιχνιδιού.
Χωρίς τόλμη και χωρίς γείωση, η Αριστερά όχι μόνο δεν καταφέρνει να πείσει, στην πραγματικότητα δεν καταφέρνει καν να υπάρξει.
«LONE» - Μία πολυμεσική performance live ηλεκτρονικής μουσικής, visuals και κίνησης στο Newman Cinema
2, 3 και 9, 10 Φεβρουαρίου | 21:00
Το Newman Cinema γίνεται σκηνή για μουσική, performances και πολυμεσικές δράσεις, δημιουργώντας έναν χώρο όπου εικόνα, ήχος και κίνηση συνυπάρχουν ζωντανά.
Στο Παράλληλο Πρόγραμμα του Newman, οι καλλιτέχνες αξιοποιούν τις δυνατότητες του οπτικοακουστικού μέσου στις εικαστικές και παραστατικές τέχνες, δημιουργώντας performances που προτείνουν νέους τρόπους αφήγησης. Η κινηματογραφική οθόνη γίνεται μέρος της δημιουργίας και όχι απλώς μέσο προβολής, ενώ κάθε performance αναδεικνύει τη μοναδική σχέση ανάμεσα στην εικόνα, τον ήχο και το σώμα.
Στο χώρο έχουν παρουσιαστεί πολυμεσικές performances και συναυλίες από καλλιτέχνες όπως ο Νίκος Βελιώτης, η Καλλιόπη Μητροπούλου, τα Καλογεράκια και η Σίσσυ Δουτσίου. Παράλληλα, multimedia παραστάσειςχορού, Live Cinema και εκθέσεις φωτογραφίας έχουν μετατρέψει το Newman σε σημείο πειραματισμού και ζωντανής δημιουργίας.
«LONE»
Πολυμεσική performance live ηλεκτρονικής μουσικής, real-time & interactive visuals και κίνησης
Το Παράλληλο Πρόγραμμα του Newman παρουσιάζει το LONE, μια πολυμεσική performance live ηλεκτρονικής μουσικής, real-time & interactive visuals και κίνησης. Στη σκηνή του Newman Cinema, στις 2, 3 και 9, 10 Φεβρουαρίου, στις 21:00, συναντιούνται η Άννα Παπαϊωάννου (Anna Vs. June), η Αλεξάνδρα Νιάκα και η Μαριέττα Μαναρώλη.
Τρία καλλιτεχνικά μέσα- ήχος, σώμα, ψηφιακή προβολή- συνδιαλέγονται σε πραγματικό χρόνο, διερευνώντας τις αναλογίες ανάμεσα στην ανθρώπινη φύση και τα τεχνητά συστήματα, καθώς ελίσσονται ανάμεσα στη μοναδικότητα της ατομικής διαδρομής. Τα διαδραστικά visuals, αξιοποιώντας depth‑tracking σένσορες και live‑feed κάμερες, σχηματίζουν τόπους και ψηφιακά είδωλα, ενώ οι ηχητικές εγκαταστάσεις διαμορφώνουν μεταβαλλόμενες ατμόσφαιρες φιλοξενίας και πρόκλησης. Το σώμα αποκαλύπτεται ως δοχείο μνήμης και μέσο δράσης, αντιδρώντας στους οπτικοακουστικούς κόμβους, μέσα από την δημιουργία ενός κύκλου αλληλεπίδρασης μεταξύ σωματικής κίνησης και ψηφιακής απόκρισης.
Το LONE διαπραγματεύεται τη θεμελιώδη συνθήκη της ανθρώπινης ύπαρξης: την εμπειρία του ταξιδιού ως θραύσμα. Είναι μια περφόρμανς η οποία, ενσαρκώνοντας αυτή τη σύνθετη πορεία, εξελίσσεται, μεταλλάσσεται και φανερώνει το αποτέλεσμα της ίδιας της διαδικασίας. Είναι μία διαρκής αναζήτηση, ένα πεδίο συσχετισμών, μία αποκάλυψη.
Πληροφορίες:
Ημερομηνίες: 2-3 & 9-10 Φεβρουαρίου 2026
Ώρα έναρξης: 21:00
Τοποθεσία: Newman Cinema, Σεβαστουπόλεως 117, Αθήνα 115 26
Ευχαριστίες: Ευγενία Πετροπούλου, JENJUNMA-negative space
Περισσότερα για τις συντελεστές:
Η Αλεξάνδρα Νιάκα είναι καλλιτέχνιδα διαδραστικών μέσων και υποψήφια διδάκτορας στις Ψηφιακές και Διαδραστικές Τέχνες στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Με σπουδές στην αρχιτεκτονική και μεταπτυχιακό στο Design for Performance and Interaction από τη Bartlett School of Architecture (UCL), το έργο της συνδυάζει τον χωρικό σχεδιασμό με αναδυόμενες τεχνολογίες για τη δημιουργία εμβυθιστικών, πολυαισθητηριακών περιβαλλόντων. Η έρευνά της εξετάζει πώς η ανθρώπινη παρουσία, η τεχνολογική ανατροφοδότηση και οι υλικές συνθήκες συνδιαμορφώνουν νέες μορφές εμπειρίας μέσα σε διαδραστικά συστήματα.
Δραστηριοποιείται στον χώρο των εγκαταστάσεων, των διαδραστικών περιβαλλόντων, των VR/AR εμπειριών και του performance design, με έργα που έχουν παρουσιαστεί διεθνώς στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Κίνα, την Κύπρο και την Ελλάδα. Είναι επιμελήτρια VR/AR/XR στο Athens Digital Art Festival και μέλος της ομάδας Medea Electronique. Έχει τιμηθεί με το SNF Artist Fellowship (ARTWORKS, 2020) και το Onassis AIR/ONX Fellowship (2025).
Η Άννα Παπαϊωάννου είναι μουσικός που ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Είναι απόφοιτος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών (Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο) και του τμήματος Μουσικής Σύνθεσης (Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου). Το 2025 ολοκλήρωσε το πρόγραμμα Μουσικής Εκπαίδευσης στην Ειδική Αγωγή (Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο).
Παράλληλα με τις συνεργασίες της, γράφει και ερμηνεύει τη δική της μουσική ως Anna Vs June. Η μουσική της έρευνα περιλαμβάνει αναλογικά και ψηφιακά μηχανήματα παραγωγής ήχου τα οποία συνήθως συνδυάζονται με παραδοσιακά ακούσματα και προσωπικές της ηχογραφήσεις.
Η δουλειά της έχει παρουσιαστεί σε διάφορα φεστιβάλ (Electric Nights/Αθήνα, Sonar/ Βαρκελώνη, Reworks/Θεσ/νίκη, Red Bull Music Festival/Βερολίνο, Data Stories/Βόλος, Hidden Door/Εδιμβούργο) και μουσικές σκηνές στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Sameheads/ Βερολίνο, Boschbar/Ζυρίχη, Ρομάντσο/ Αθήνα).
Από το 2019 κυκλοφορεί μουσικά αλμπουμ και κομμάτια σε δισκογραφικές εταιρείες (Subject to Restrictions, Rocket Recordings, Osare! Editions, Sounds of Ogigia κ.α.) και συνεργάζεται με καλλιτεχνικούς οργανισμούς για προσωπικά ή ομαδικά πρότζεκτ (ΕΜΣΤ, Goethe Institut, 25 AV, Aberdeen City Council, κ.α.).
Η Μαριέττα Μαναρώλη έχει αποφοιτήσει από την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης(ΚΣΟΤ) και από το Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του ΕΚΠΑ. Εργάζεται ως ανεξάρτητη χορεύτρια-performer, δασκάλα σύγχρονου χορού και παιδαγωγός, με επιμορφώσεις στην ειδική αγωγή και την παιδαγωγική ψυχολογία. Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια εξασκείται συστηματικά στην πολεμική τέχνη του κουνγκ φου.
Από το 2018 έχει συνεργαστεί, ως σπουδάστρια και επαγγελματικά, με χορογράφους, σκηνοθέτες θεάτρου και κινηματογράφου (Ιωάννης Μανταφούνης, Ίρις Καραγιάν, Χρήστος Παπαδόπουλος, Μαρκέλλα Μανωλιάδη, Μαίρη Παρδαλάκη, Μανώλης Μαυρής, Θάνος Παπακωνσταντίνου κ.α.). Έχει συμμετάσχει ως χορεύτρια σε διεθνή φεστιβάλ (Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, Beyoğlu Kültür Yolu Festival, Dance Days Chania Festival, Dance Laboratory Rhodes, Hulya-Ozdemir Nuktu International Izmir Festival), καθώς και στο μετεκπαιδευτικό πρόγραμμα του Flux Laboratory Αthens “Flux School Next” (2020-2022). Από το 2023, έχει λάβει μέρος σε intedisciplinary projects που έχουν παρουσιαστεί live και ψηφιακά (25AV-Audiovisual Platform, KRAMA Festival Athens).
