Συνελήφθη ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου «Βιολάντα» το Σάββατο (14/2), μετά την αναβάθμιση του κατηγορητηρίου για το πολύνεκρο εργατικό δυστύχημα με θύματα πέντε γυναίκες.

Η σύλληψη αυτή πραγματοποιήθηκε αφότου η Εισαγγελέας Πρωτοδικών Τρικάλων, Ευτυχία Μελετοπούλου, προχώρησε σε αναβάθμιση του κατηγορητηρίου για τη φονική έκρηξη στη μπισκοτοβιομηχανία.

Η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού έφτασε το απόγευμα του Σαββάτου (14/2) προκειμένου να συλλάβει τον ιδιοκτήτη μετά την αναβάθμιση της κατηγορίας της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο έπειτα από τα λάθη που εντοπίστηκαν.

Τι περιλαμβάνει η αναβάθμιση του κατηγορητηρίου για τη φονική έκρηξη

Μετά τη συλλογή νέων, καταιγιστικών στοιχείων από τη Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ), οι κατηγορίες για τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης, τον τεχνικό ασφαλείας και τον υπεύθυνο βάρδιας μετατράπηκαν από ανθρωποκτονία εξ αμελείας σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, όπως μετλεδωσε η ΕΡΤ.

Η ίδια αυστηροποίηση ισχύει πλέον και για τα αδικήματα της έκρηξης και του εμπρησμού, ενώ διατηρείται η κατηγορία της πρόκλησης σωματικών βλαβών κατά συρροή. Η εισαγγελική λειτουργός, η οποία συμμετέχει ενεργά σε όλο το φάσμα των ερευνών, οδηγήθηκε σε αυτή την απόφαση καθώς το προανακριτικό υλικό καταδεικνύει εγκληματικές παραλείψεις και καταστρατήγηση της νομοθεσίας σε πολλαπλά επίπεδα.

Σύμφωνα με πληροφορίες της ΕΡΤ, οι έρευνες αποκάλυψαν πως πριν από πέντε μήνες υπήρξαν έντονες αναφορές για οσμές αερίου, οι οποίες ωστόσο δεν ελέγχθηκαν ποτέ ουσιαστικά. Πηγές αναφέρουν ότι ιδιώτης εμπειρογνώμονας που κλήθηκε να αξιολογήσει την κατάσταση αποχώρησε μετά από οικονομική διαφωνία με τον ιδιοκτήτη, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να παραμείνει άλυτο.

Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι οι υπογειοποιημένες σωληνώσεις στερούνταν των απαραίτητων πιστοποιήσεων, ενώ οι υπέργειες δεξαμενές είχαν κριθεί ακατάλληλες ήδη από το 2019. Συγκεκριμένα, οι δεξαμενές βρίσκονταν σε απόσταση μόλις 5,4 μέτρων από τα όρια της επιχείρησης, ενώ ο νόμος επιβάλλει ελάχιστη απόσταση 7,5 μέτρων. Παρά τις επισημάνσεις, οι δεξαμενές δεν μετακινήθηκαν, ενώ προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι δεν αποτυπώνονταν σε κανένα επίσημο τοπογραφικό διάγραμμα.

Όλα τα ανωτέρω στοιχεία βρίσκονται πλέον στη διάθεση της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ). Η δικογραφία παραμένει ανοιχτή και αναμένεται να ολοκληρωθεί μόλις τα στελέχη της ΔΑΕΕ καταθέσουν το τελικό έγγραφο πόρισμά τους, το οποίο θα προσδιορίζει με ακρίβεια τα αίτια που οδήγησαν στην τραγωδία.

Δεύτερη σύλληψη για τον ιδιοκτήτη του εργοστασίου “Βιολάντα”

Υπενθυμίζεται ότι το απόγευμα της Τρίτης (27/1), συνελήφθησαν από την Πυροσβεστική τρία άτομα για την υπόθεση του πολύνεκρου εργατικού δυστυχήματος, ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου, ο τεχνικός ασφαλείας και ο υπεύθυνος βάρδιας.

Οι κατηγορίες που αντιμετώπιζε τότε ο ιδιοκτήτης ήταν ανθρωποκτονία από αμέλεια, πρόκληση έκρηξης και εμπρησμό από αμέλεια, πρόκληση σωματικών βλαβών.

Η ανακοίνωση της ΔΑΕΕ για τις συλλήψεις:

«Συνελήφθησαν σήμερα, 27 Ιανουαρίου 2026, από Αξιωματικούς της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ), τρεις  ημεδαποί, για πράξεις και παραλείψεις, σχετικές με αδικήματα που αφορούν ανθρωποκτονία από αμέλεια, βαριές σωματικές βλάβες κατά συρροή, εμπρησμό και έκρηξη, σε χώρο επιχείρησης στην Δ/Ε Μεγάλων Καλυβίων του δήμου Τρικκαίων.

Οι ανωτέρω κρατούνται και θα οδηγηθούν αύριο Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2026 στην αρμόδια Εισαγγελέα Τρικάλων.»

Μια αιγυπτιακή αρχαιολογική αποστολή του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων στο Νότιο Σινά αποκάλυψε έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους μεγάλης ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας, άγνωστο μέχρι πρόσφατα, στο οροπέδιο Ουμ Ιράκ.

Ο Υπουργός Τουρισμού και Αρχαιοτήτων, Σερίφ Φατί, χαρακτήρισε την ανακάλυψη ως σημαντική προσθήκη στον χάρτη των αιγυπτιακών αρχαιοτήτων, επισημαίνοντας ότι αναδεικνύει τον μοναδικό πολιτιστικό και ανθρωπολογικό πλούτο της χερσονήσου του Σινά και προσφέρει νέα στοιχεία για τη διαδοχή πολιτισμών στην περιοχή επί χιλιάδες χρόνια.

Το Οροπέδιο Ουμ Ιράκ βρίσκεται σε αμμώδη περιοχή περίπου 5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Ναού Σεραμπίτ ελ-Καντίμ και των αρχαίων περιοχών εξόρυξης χαλκού και τυρκουάζ. Η στρατηγική του θέση, με θέα σε μια εκτεταμένη ανοιχτή περιοχή που φτάνει μέχρι το Οροπέδιο Τιχ, υποδηλώνει ότι χρησιμοποιήθηκε ιστορικά ως σημείο παρατήρησης, χώρος συγκέντρωσης και τόπος ανάπαυσης.

Ο Γενικός Γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων, Χισάμ Ελ-Λέιθι, τόνισε ότι πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους χώρους βραχογραφίας που έχουν εντοπιστεί τα τελευταία χρόνια. Η ποικιλία στη χρονολόγηση και την τεχνική των παραστάσεων καθιστά το οροπέδιο ένα υπαίθριο φυσικό μουσείο, το οποίο αποτυπώνει την εξέλιξη της ανθρώπινης καλλιτεχνικής και συμβολικής έκφρασης από τους προϊστορικούς χρόνους έως και τις ισλαμικές περιόδους.

Η οροφή του βραχοσκεπάσματος περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό βραχογραφιών με κόκκινη χρωστική, που απεικονίζουν ζώα και σύμβολα τα οποία βρίσκονται ακόμη υπό μελέτη. Επιπλέον, εντοπίστηκε ομάδα σχεδίων σε γκρι χρώμα, καταγεγραμμένη για πρώτη φορά, καθώς και σειρά επιγραφών και σκηνών εκτελεσμένων με διαφορετικές τεχνικές.

Ο επικεφαλής του τομέα αιγυπτιακών αρχαιοτήτων, Mohamed Abdel-Badi, ανέφερε ότι ο χώρος περιλαμβάνει φυσικό βραχοσκεπές από ψαμμίτη μήκους άνω των 100 μέτρων στην ανατολική πλευρά του οροπεδίου. Το βάθος του κυμαίνεται μεταξύ δύο και τριών μέτρων, ενώ το ύψος της οροφής κυμαίνεται από περίπου ενάμισι μέτρο έως μισό μέτρο.

Η έρευνα αποκάλυψε επίσης εργαλεία και πολυάριθμα θραύσματα κεραμικής, ορισμένα από τα οποία χρονολογούνται στο Μέσο Βασίλειο, ενώ άλλα ανήκουν στη Ρωμαϊκή περίοδο, συγκεκριμένα στον 3ο αιώνα μ.Χ., επιβεβαιώνοντας τη μακροχρόνια χρήση του χώρου.

Ο επικεφαλής της αποστολής, Hisham Hussein, δήλωσε ότι η τεκμηρίωση στο εσωτερικό του βραχοσκεπάσματος αποκάλυψε μεγάλες ποσότητες περιττωμάτων ζώων, ένδειξη ότι ο χώρος χρησιμοποιήθηκε σε μεταγενέστερες περιόδους ως καταφύγιο για ανθρώπους και ζώα. Εντοπίστηκαν επίσης πέτρινα χωρίσματα που σχημάτιζαν ανεξάρτητες μονάδες διαβίωσης, με υπολείμματα από εστίες φωτιάς, επιβεβαιώνοντας επαναλαμβανόμενη ανθρώπινη δραστηριότητα.

Η προκαταρκτική μελέτη κατέταξε τις βραχογραφίες σε διάφορες χρονολογικές ομάδες. Η αρχαιότερη ομάδα, εκτελεσμένη με κόκκινη χρωστική στην οροφή του βραχοσκεπάσματος, πιθανότατα χρονολογείται μεταξύ 10.000 και 5.500 π.Χ. και απεικονίζει σκηνές ζώων, αποτυπώνοντας πτυχές της ζωής εκείνων των πρώιμων εποχών.

Μεταξύ των παραστάσεων περιλαμβάνονται ανάγλυφα που δείχνουν κυνηγό με τόξο να καταδιώκει αγριοκάτσικο, συνοδευόμενο από κυνηγετικά σκυλιά — μια σκηνή που αντικατοπτρίζει τις οικονομικές δραστηριότητες των πρώιμων κοινωνιών.

Άλλες ομάδες παραστάσεων απεικονίζουν καμήλες και άλογα με ένοπλους αναβάτες. Ορισμένες συνοδεύονται από ναβαταϊκές επιγραφές, υποδηλώνοντας μεταγενέστερες ιστορικές περιόδους και πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις.

Τέλος, τεκμηριώθηκε και συλλογή αραβικών επιγραφών, σημαντική για την κατανόηση της συνέχισης της χρήσης του χώρου κατά τις πρώιμες ισλαμικές περιόδους και αργότερα.

Μετάφραση: Ουαλίντ Ελίας

Πηγή: Al-Arabiya

Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ) προχωρά σε νέα 24ωρη απεργία την Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου, συνεχίζοντας τις κινητοποιήσεις για την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο θέατρο. Στο πλαίσιο της απεργίας θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στις 19.30 στη Βουκουρεστίου.

Παράλληλα, το ΣΕΗ καλεί σήμερα, Σάββατο 14 Φεβρουαρίου, σε συγκέντρωση στις 16.30 στο Σύνταγμα (στα Public), με στόχο την ενημέρωση και περιοδεία σε θέατρα του κέντρου της Αθήνας, ώστε –όπως αναφέρει– «να φτάσει το κάλεσμά μας παντού».

Στην ανακοίνωσή του το Σωματείο επισημαίνει ότι οι ηθοποιοί βρίσκονται εδώ και τρεις μήνες σε διαρκή αγωνιστική κινητοποίηση, έχοντας ήδη πραγματοποιήσει δύο απεργιακές δράσεις. Κεντρικό αίτημα αποτελεί η υπογραφή νέας ΣΣΕ, καθώς –όπως τονίζεται– ο κλάδος παραμένει χωρίς σύμβαση τα τελευταία 14 χρόνια, με φαινόμενα υποαμειβόμενης και ανασφάλιστης εργασίας.

Το ΣΕΗ καταγγέλλει ότι εργοδοτικοί κύκλοι επιχείρησαν να ανακόψουν τις κινητοποιήσεις, ασκώντας πιέσεις και καλλιεργώντας κλίμα εκφοβισμού στους χώρους δουλειάς. Ωστόσο, υπογραμμίζει ότι η συμμετοχή και η συσπείρωση των ηθοποιών παραμένουν ισχυρές, καθώς –όπως σημειώνει– το αυξημένο κόστος ζωής και οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις εντείνουν την ανάγκη για συλλογική ρύθμιση των όρων εργασίας.

Το Σωματείο δηλώνει ότι θα συνεχίσει «τις πολύμορφες κινητοποιήσεις μέχρι την υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας» και καλεί τα μέλη του να συμμετάσχουν τόσο στη σημερινή δράση όσο και στην απεργιακή κινητοποίηση της 20ής Φεβρουαρίου, διεκδικώντας –όπως αναφέρει– «δουλειά με αξιοπρέπεια και κατοχυρωμένα δικαιώματα».

ΚΑΤΙΑ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ

Περισσότερες από 100 προσωπικότητες από το χώρο του πολιτισμού, συμπεριλαμβανομένης της βραβευμένης με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ανί Ερνό και της Αμερικανίδας ηθοποιού Σούζαν Σάραντον, εξέφρασαν σήμερα την υποστήριξή τους στην Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα Παλαιστινιακά Eδάφη Φραντσέσκα Αλμπανέζε, την παραίτηση της οποίας ζήτησαν η Γαλλία και η Γερμανία έπειτα από πρόσφατες δηλώσεις της για το Ισραήλ, όπως μεταδίδει το AFP.

«Προσφέρουμε την πλήρη υποστήριξή μας στη Φραντσέσκα Αλμπανέζε, μια υπερασπίστρια του δικαιώματος των λαών, συμπεριλαμβανομένου του παλαιστινιακού λαού, να υπάρχουν», δήλωσαν αυτές οι προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων οι μουσικοί Πίτερ Γκάμπριελ και Άνι Λένοξ, οι ηθοποιοί Χαβιέ Μπαρδέμ και Μαρκ Ράφαλο, και ο σκηνοθέτης Γιώργος Λάνθιμος.

«Είμαστε απείρως περισσότεροι, σε όλο τον κόσμο, που θέλουμε η βία να μην είναι πλέον ο νόμος», αναφέρει η ανοιχτή επιστολή που συνέταξε η συλλογικότητα «Καλλιτέχνες για την Παλαιστίνη». Η επιστολή καταγγέλλει επίσης την έλλειψη κυρώσεων εις βάρος του Ισραήλ από την πλευρά του γαλλικού κράτους. Γάλλοι βουλευτές και αριστεροί ηγέτες (Πράσινοι, Ανυπότακτη Γαλλία κ.λπ.) υποστήριξαν επίσης τη Φραντσέσκα Αλμπανέζε.

Η ίδια η Αλμπανέζε κατήγγειλε τις κατηγορίες ως «ψευδείς» και «χειραγώγηση» των σχολίων της.

Φραντσέσκα Αλμπανέζε

Η διαμάχη συνέχισε να κλιμακώνεται έπειτα από επιστολή που απέστειλαν περίπου 20 Γάλλοι βουλευτές προς το υπουργείο Εξωτερικών ζητώντας να αφαιρεθεί από την Αλμπανέζε «κάθε εντολή εκ μέρους του ΟΗΕ, με άμεση ισχύ», εξαιτίας αυτών των δηλώσεών της.

Σύμφωνα με αυτούς, η εν λόγω εμπειρογνώμονας, σε δημόσια δήλωσή της, χαρακτήρισε το Ισραήλ “κοινό εχθρό της ανθρωπότητας”.

Την επόμενη μέρα, ο Ζαν-Νοέλ Μπαρό ζήτησε την παραίτηση της Αλμπανέζε ενώπιον του κοινοβουλίου για τα «εξωφρενικά και κατακριτέα σχόλιά της που στοχοποιούν (…) το Ισραήλ ως λαό και ως έθνος, κάτι που είναι απολύτως απαράδεκτο». Αυτά τα σχόλια «προστίθενται σε μια μακρά λίστα σκανδαλωδών τοποθετήσεων, που δικαιολογούσαν την 7η Οκτωβρίου, τη χειρότερη αντισημιτική σφαγή στην ιστορία μετά το Ολοκαύτωμα, που αναφέρονταν στο εβραϊκό λόμπι ή ακόμη συνέκριναν το Ισραήλ με το Τρίτο Ράιχ», είπε.

Την Πέμπτη συμφώνησε μαζί του ο Γερμανός ομόλογός του Γιόχαν Βάντεφουλ. Οι υποστηρικτές της Αλμπανέζε κατήγγειλαν την απόφαση ως βασισμένη σε «ψευδείς πληροφορίες».

«Ποτέ, μα ποτέ, δεν είπα ότι ‘το Ισραήλ είναι ο κοινός εχθρός της ανθρωπότητας’ », δήλωσε εκείνη την Τετάρτη στο τηλεοπτικό δίκτυο France 24.

«Έχω μιλήσει για τα εγκλήματα του Ισραήλ, το απαρτχάιντ, τη γενοκτονία και έχω καταδικάσει ως κοινό εχθρό το σύστημα που εμποδίζει την προσαγωγή των εγκλημάτων του Ισραήλ στη δικαιοσύνη και την ολοκλήρωσή τους», υποστήριξε.

Πηγή: ZOUGLA.GR ΑΠΕ – ΜΠΕ

Στον Δρόμο που κυκλοφορεί το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ

Ολα αυτά τα χρόνια διεξαγωγής του, το Φεστιβάλ Βερολίνου είναι γνωστό για τις πολιτικές αντιπαραθέσεις του, αλλά η πρώτη που φάνηκε να προκύπτει στη φετινή διοργάνωση, έχει προκαλέσει θόρυβο.

Και δικαίως.

Συνέβη στη συνέντευξη Τύπου που παρουσίασε τη διεθνή κριτική επιτροπή το πρωί της Πέμπτης 12 Φεβρουαρίου  λίγες ώρες πριν από την επίσημη έναρξη της Μπερλινάλε με την εναρκτήρια ταινία της, «No Good Men».

Ρόλο συντονίστριας είχε η διευθύντρια του φεστιβάλ, Τρίσια Τατλ, και δίπλα της ήταν τα επτά άτομα που θα επιλέξουν τους νικητές των Χρυσών και Ασημένιων Αρκούδων (το φεστιβαλ ολοκληρώνεται την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου). Πιο συγκεκριμένα,  ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Βιμ Βέντερς, σκηνοθέτης αναγνωρισμένων ταινιών όπως τα «Φτερά του έρωτα» και το υποψήφιο για Όσκαρ «Perfect Days», καθώς και τα υπόλοιπα μέλη, δηλαδή ο σκηνοθέτης από τον Νεπαλ, Μιν Μπαχαντούρ, η Νοτιοκορεάτισσα ηθοποιός, Μπάε Ντούνα, ο Ινδός σκηνοθέτης, παραγωγός, Σιβέντρα Σινγκ Ντουνγκάρπουρ, ο Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, Ρεϊνάλντο Μάρκους Γκριν, ο Ιάπωνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, Χικάρι, και η Πολωνή παραγωγός Έβα Πουστσίνσκα.

Η ερώτηση για τη Γάζα…

Ωστόσο, πολιτική ερώτηση διακόπηκε στη μέση της πρότασης και μάλιστα σε ζωντανή μετάδοση. Αυτό έγινε ακριβώς τη στιγμή που ο πολιτικός συντάκτης, Τίλο Γιουνγκ, ρώτησε τα μέλη της κριτικής επιτροπής πώς αισθάνονταν για τη στάση της Μπερλινάλε και της γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στη Γάζα.

Αναφερόμενος σε προηγούμενο σχόλιο των κριτών που διατυπώθηκε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης σχετικά με τη δύναμη του κινηματογράφου να αλλάξει ή όχι τον κόσμο, ο Γιούνγκ παρατήρησε ότι το φεστιβάλ δεν πραγματοποιείται «στο κενό» και υπενθύμισε ότι «η Μπερλινάλε ως θεσμός έχει εμπράκτως δείξει την αλληλεγγύη της με τους ανθρώπους στο Ιράν και την Ουκρανία, αλλά ποτέ με την Παλαιστίνη, ακόμη και σήμερα».

Και συνέχισε ρωτώντας: «Λαμβάνοντας υπόψη την υποστήριξη της γερμανικής κυβέρνησης στη γενοκτονία στη Γάζα και τον ρόλο της ως κύριου χρηματοδότη της Μπερλινάλε, εσείς ως μέλος της κριτικής επιτροπής…».

…και η διακοπή της ζωντανής μετάδοσης

Η ζωντανή μετάδοση διακόπηκε πριν ο παρουσιαστής του podcast «Jung & Naiv» προλάβει να ολοκληρώσει την ερώτησή του: «Εσείς ως μέλος της κριτικής επιτροπής υποστηρίζετε αυτήν την επιλεκτική μεταχείριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;».

Η διακοπή προκάλεσε εικασίες σχετικά με το αν το φεστιβάλ είχε επιχειρήσει να λογοκρίνει το θέμα, κάτι που οι διοργανωτές, φυσικά, αμέσως αρνήθηκαν λεγοντας ότι υπήρξαν «τεχνικά προβλήματα με τη διαδικτυακή μετάδοση της συνέντευξης Τύπου με τη διεθνή κριτική επιτροπή σήμερα το πρωί», όπως ανέφερε αργότερα σε ανακοίνωσή του το γραφείο Τύπου της Μπερλινάλε, στην οποία ζήτησε επίσης συγγνώμη.

Πρόσθεσε, δε, ότι η πλήρης ηχογράφηση της συνέντευξης Τύπου θα διατεθεί στην ιστοσελίδα του φεστιβάλ «το συντομότερο δυνατό».

Τυχαίο γεγονός ή λογοκρισία;

«Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι επρόκειτο απλώς για σύμπτωση», δήλωσε ο Γιουνγκ στην DW, επισημαίνοντας ότι η διευθύντρια της Μπερλινάλε, Τρίσια Τατλ, η οποία ηγούνταν της συνέντευξης Τύπου, αρχικά προσπάθησε να απομακρυνθεί από το θέμα, προτού ορισμένα από τα μέλη της κριτικής επιτροπής εκφράσουν έντονες αντιδράσεις που απέφυγαν μια άμεση απάντηση στην ερώτηση.

Δεν περιμένεις πάντως από έναν πολιτικοποιημένο σκηνοθετη όπως ο Βέντερς, να υπεκφεύγει με τον πιο ανώδυνο τρόπο μια τέτοια ερώτηση, λέγοντας γενικότητες του τύπου «είμαστε εδώ για να κρίνουμε ταινίες» και ότι «ο κινηματογράφος μπορεί να αλλάξει τα πράγματα αλλά όχι με πολιτικό τρόπο».

Πηγή: tovima.gr

ΕΛΕΝΑ ΦΥΝΤΑΝΙΔΟΥ

Ετοιμόρροπες πόρτες, ασταθή κάγκελα, ακατάλληλες αίθουσες χορού με πατώματα που μπορούν να προκαλέσουν τραυματισμό σε μαθητές…

Οι συνθήκες στο Καλλιτεχνικό Σχολείο Αθηνών είναι ακατάλληλες. Οι μαθητές, θυμωμένοι. Οι πλημμυρισμένες και χωρίς θέρμανση αίθουσες, στα τέλη Γενάρη, μετά την έντονη κακοκαιρία που έπληξε την Αττική, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι… Και όσο καθυστερεί η μεταστέγασή τους στο γνωστό και μεγάλη ιστορία κτήριο της οδού Πρασσά, τόσο μεγαλώνει η αγανάκτηση.

Οι συνθήκες είναι τέτοιες που ακόμη και αρμόδιος αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών της Αθήνας, κ. Πάρης Χαρλαύτης, παραδέχθηκε το απόγευμα της Τετάρτης, κατά την συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, ότι αυτή «δεν είναι εικόνα σχολείου».

Για την ιστορία να θυμίσουμε ότι το κτήριο επί της οδού Πρασσά, το οποίο έχει χαρακτηρισθεί διατηρητέο από το υπουργείο Πολιτισμού, εγκαινιάστηκε το 1898 και στέγασε τη Γερμανική Σχολή. Περίπου 30 χρόνια μετά, δίπλα σε αυτό έγινε η ανέγερση του νέου κτηρίου. Μετά τη Γερμανική Σχολή, στο κτήριο εγκαταστάθηκαν αρχικά το Ινστιτούτο Νοσημάτων Θώρακος (μέχρι το 1969), η Βαρβάκειος Σχολή (μέχρι το 1983 οπότε «μετακόμισε» στο Π. Ψυχικό) και το 5ο Γυμνάσιο-Λύκειο Αθηνών, το οποίο αργότερα ενσωματώθηκε με το 46ο Λύκειο.

Κατάληψη από τους μαθητές

Για τους παραπάνω λόγους, από την περασμένη Δευτέρα (9/2), το Καλλιτεχνικό Σχολείο Αθηνών που σήμερα στεγάζεται σε κτήριο επί της Παναγή Κυριακού στους Αμπελόκηπους, τελεί υπό κατάληψη. Χθες, οι μαθητές έκαναν μουσικοκαλλιτεχνική διαμαρτυρία στην πλατεία Κοτζιά έξω από το Δημαρχείο.

Εκπρόσωποι των μαθητών μίλησαν για τη δύσκολη καθημερινότητά τους, στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας.

«Η επανειλημμένη αναβολή της μετακίνησης του σχολείου στο κτήριο της οδού Πρασσά, έχει δημιουργήσει προβλήματα που απειλούν τόσο τη σωματική ακεραιότητα των μαθητών, όσο και την εκπαιδευτική τους πορεία», είπε μία μαθήτρια, σημειώνοντας ότι «το σχολείο στεγάζεται επί 7 χρόνια σε δήθεν προσωρινά κτήρια». Εξαιτίας των ακατάλληλων αιθουσών, οι μαθητές αναγκάζονται να κάνουν καθημερινά μαθήματα στον 5ο όροφο του 2ου Πρότυπου Λυκείου Αθηνών, επί της οδού Έλενας Βενιζέλου. «Σπαταλάμε πολύτιμο χρόνο στις μετακινήσεις από αίθουσα σε αίθουσα. Τίθεται σε κίνδυνο η ολοκλήρωση της διδακτέας ύλης, η επίδοσή μας στις πανελλαδικές εξετάσεις και κατ’ επέκταση το μέλλον μας. Τα προβλήματά μας είναι γνωστά στους αρμόδιους χρόνια τώρα. Πρέπει να μετακινηθούμε άμεσα στο κτήριο της οδού Πρασσά. Πόσο ακόμη θα υποβαθμίζεται το σχολείο μας και η Τέχνη;», ανέφερε η μαθήτρια.

Συγκέντρωση στο Δημαρχείο

Στο πλευρό των μαθητών βρίσκεται ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Καλλιτεχνικού Σχολείου Αθηνών. «Τα παιδιά μας αναλαμβάνουν μια τεράστια ευθύνη και βγαίνουν δυναμικά μπροστά, διεκδικώντας όσα τους ανήκουν. Η απαξίωση της σχολικής τους ζωής είναι αυτή που δεν τους αφήνει άλλα περιθώρια. Υπεύθυνοι για αυτήν την κατάσταση είναι τόσο η κυβερνητική πολιτική χρόνων όσο και η στάση των δημοτικών αρχών που διαρκώς μεταθέτει την επίλυση των προβλημάτων σε ένα αόριστο μέλλον», τονίζουν σε ανακοίνωσή τους οι γονείς, καλώντας τον Δήμο Αθηναίων να δώσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εργασιών στο κτίριο της οδού Πρασσά, εργασιών συντήρησης στο υπάρχον σχολικό κτήριο και κάλυψης της υλικοτεχνικής υποδομής που απαιτείται για όλα τα γνωστικά αντικείμενα.

Τι απαντά ο Δήμος

Από την πλευρά του, ο αρμόδιος αντιδήμαρχος ανέφερε ότι ολοκληρώθηκαν οι μελέτες για την ανακαίνιση του κτηρίου επί της οδού Πρασσά που θα επιτρέψουν τη «μετακόμιση» του Καλλιτεχνικού Σχολείου Αθηνών, ενώ εξέφρασε την πεποίθηση ότι θα υπάρξει ανάδοχος μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Όσο για τις εργασίες συντήρησης που έγιναν στο υπάρχον σχολικό κτήριο, είπε ότι δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τις πλημμύρες και ότι πρέπει να γίνουν νέες.

Πηγή: tovima.gr

Η Λίμνη των κύκνων του Τσαϊκόφσκι διαχρονικά συναρπάζει και συγκινεί το κοινό, ενώ την ίδια στιγμή αποτελεί πρόκληση στην καριέρα των χορευτών αφού οι δεξιοτεχνικές ικανότητες και ο λυρισμός που απαιτούνται για την ολοκληρωμένη ερμηνεία του έργου υπερβαίνουν σχεδόν τα ανθρώπινα όρια. Παράλληλα, πρόκειται και για ένα μουσικό έργο μεγάλων ερμηνευτικών απαιτήσεων.

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανανεώνει τη ματιά του πάνω στο κλασικό αριστούργημα του Τσαϊκόφσκι, θέτοντας νέα ερωτήματα αναφορικά με τους τρόπους που μπορούν να «ξαναδιαβαστούν» σήμερα τα μεγάλα έργα του ρεπερτορίου του κλασικού χορού. Η πρωτότυπη χορογραφία των Πετιπά / Ιβάνοφ κυριαρχεί στη σκηνή της λίμνης, σαν μια τελετουργία που επαναλαμβάνεται στο άχρονο αυτό περιβάλλον. Δημιουργώντας ένα χορογραφικό παλίμψηστο, οι χορευτές εναλλάσσουν το κλασικό με πολλά άλλα χορογραφικά στιλ, από το νεοκλασικό έως το σύγχρονο.

Υπογράφοντας τη χορογραφία, τη σκηνοθεσία, αλλά και τα σκηνικά της παραγωγής, ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανασύρει ορισμένους από τους φόβους και τις έμμονες εικόνες της εποχής μας για να καταδυθεί στη δική του λίμνη. Ένα τοπίο σε μια εποχή μετά την καταστροφή. Μια λίμνη όπου το φυσικό και το υπερφυσικό συνυπάρχουν κι εναλλάσσονται.
O Κωνσταντίνος Ρήγος σημειώνει: «Στη νέα, ξαναδουλεμένη εκδοχή της Λίμνης των κύκνων –οκτώ χρόνια μετά την πρώτη της παρουσίαση– επιστρέφω σε ένα έργο-σύμβολο, αναζητώντας βαθύτερα τον πυρήνα του ρομαντισμού του.

Η χορογραφία γεννιέται μέσα από μια πιο έντονη προσήλωση στη λυρικότητα, φλερτάροντας με τη διαχρονική γοητεία του κλασικού χορού και τη λεπτή ελευθερία του νεοκλασικού, εκεί όπου το ιδανικό συναντά το ανθρώπινο. Οι ήρωες διατηρούν τα αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της κλασικής αφήγησης, όμως εδώ οι ρόλοι μετατοπίζονται: λειτουργούν ως αντανάκλαση του εσωτερικού κόσμου του ίδιου του πρίγκιπα. Ο λευκός και ο μαύρος κύκνος δεν είναι πια αντίπαλες υπάρξεις, αλλά οι δύο όψεις του ίδιου προσώπου – το φως και το σκοτάδι, η αγνότητα και η επιθυμία, η ελπίδα και η πτώση. Μέσα από αυτή τη δυαδικότητα επιδιώκω να αναδείξω την εσωτερική πάλη του ήρωα, μια πάλη βαθιά ρομαντική, όπου η ψυχή διεκδικεί την εξιδανίκευση, γνωρίζοντας πως το τίμημα είναι συχνά η απώλεια. Η Λίμνη των κύκνων, αν και τοποθετημένη σε έναν σκληρό τόπο εγκατάλειψης, μέσα από την παράσταση μεταμορφώνεται σε έναν τόπο ονείρου και μνήμης· σε έναν ποιητικό καθρέφτη του ανθρώπινου πόθου για απόλυτη αγάπη και υπέρβαση».

Την Ορχήστρα της ΕΛΣ διευθύνει ο καταξιωμένος αρχιμουσικός και συνθέτης Φιλίπ Φορζέ, χρισμένος Ιππότης του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων στη Γαλλία. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Labeaume en Musiques επιστρέφει στο πόντιουμ της ΕΛΣ μετά τη συναρπαστική παράσταση χορού Τσαϊκόφσκι για τη ζωή του μεγάλου Ρώσου συνθέτη Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι το 2025.

Ο Θοδωρής Ρέγκλης έχει κάνει πρωτότυπη μουσική σύνθεση. Σύμβουλος δραματουργίας είναι ο Αλέξανδρος Ευκλείδης. Τα κοστούμια υπογράφει ο Γιώργος Σεγρεδάκης, συνεργάτιδα αρχιτέκτονας για τα σκηνικά είναι η Μαίρη Τσαγκάρη, ενώ τους φωτισμούς επιμελείται ο Χρήστος Τζιόγκας.

Μαζί με τους εξαιρετικούς Α΄ Χορευτές, τους Σολίστ, τους Κορυφαίους και το Corps de ballet της ΕΛΣ, στην παραγωγή συμμετέχουν σταρ χορευτές του διεθνούς στερεώματος του μπαλέτου.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Οντέτ και της Οντίλ μοιράζονται οι Ξένια Οβσιάνικ και Ρακέλε Μπουριάσσι.

Η διεθνώς περιζήτητη Βρετανολευκορωσίδα χορεύτρια Ξένια Οβσιάνικ επιστρέφει στην ΕΛΣ μόλις δύο μήνες μετά την πολύ επιτυχημένη εμφάνισή της στη Ζιζέλ. Α΄ Χορεύτρια στο Κρατικό Μπαλέτο Βερολίνου και στο Εθνικό Μπαλέτο Πολωνίας, ξεκίνησε την καριέρα της στο Εθνικό Μπαλέτο της Αγγλίας και στην έως τώρα αξιοπρόσεκτη καριέρα της έχει ερμηνεύσει ρόλους κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου και έχει συνεργαστεί με κορυφαίους διεθνείς χορογράφους.

Γεννημένη στην πόλη Σαρτζάνα της Ιταλίας, η Ρακέλε Μπουριάσσι μετά την ένταξή της το 2006 στην ομάδα του διάσημου Μπαλέτου της Στουτγάρδης και το 2015 στο Μπαλέτο της Βοστώνης, είναι από το 2019 Α΄ Χορεύτρια στα Μεγάλα Καναδικά Μπαλέτα. Η πολυβραβευμένη χορεύτρια, γνωστή στην ΕΛΣ από τον επιτυχημένο Δον Κιχώτη το 2024, διδάσκει και συμμετέχει ως προσκεκλημένη χορεύτρια σε παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, ενώ διαθέτει ένα εκτεταμένο ρεπερτόριο, ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους σε παραγωγές φημισμένων χορογράφων, καθώς και ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου.

Τον ρόλο της Οντίλ θα χορέψει για δύο μοναδικές παραστάσεις και η Α΄ Χορεύτρια της ΕΛΣ Ελεάνα Ανδρεούδη. Από το 2018 ξεκίνησε διεθνή σταδιοδρομία, ενώ εμφανίστηκε ως Α΄ Χορεύτρια στην Αρένα της Βερόνας στις παραγωγές Αΐντα και Τραβιάτα λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές. Συμμετέχει σε διεθνή γκαλά και παραστάσεις ανά τον κόσμο, ενώ έχει βραβευτεί με διεθνή πρώτα βραβεία σε Grand Prix και έχει λάβει τιμητικές διακρίσεις.

Στον ρόλο του Ζήγκφρηντ συναντάμε τους Σαρλ-Λουί Γιοσιγιάμα και Κόνσταντιν Άλλεν.

Ο ιαπωνικής και γαλλικής υπηκοότητας Σαρλ-Λουί Γιοσιγιάμα είναι Α΄ Χορευτής στο Μπαλέτο της Ζυρίχης. Σπούδασε χορό στο Trinity College του Λονδίνου και στο English Ballet School. Το 2007 εντάχθηκε στο Μπαλέτο του Χιούστον και το 2016 προήχθη σε Α΄ Χορευτή. Έχει χορέψει σημαντικότατους ρόλους, όπως Πρίγκιπα Ρούντολφ στο Μάγερλινγκ του Κέννεθ ΜακΜίλλαν και Ντε Γκριέ στη Μανόν, καθώς και Όμπερον στο Όνειρο καλοκαιριάτικης νύχτας του Τζων Νώυμαϊερ, ενώ έχει χορέψει και σε πολυάριθμα έργα του Ζωρζ Μπαλανσίν.

Ο Κόνσταντιν Άλλεν, Αμερικανός με ελληνικές ρίζες, είναι Α΄ Χορευτής στο Εθνικό Μπαλέτο Ολλανδίας. Παρακολούθησε μαθήματα στη Χαβάη μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών, αλλά νωρίς έγινε σαφές ότι, για να εκπαιδευτεί σοβαρά, θα έπρεπε να φύγει στο εξωτερικό. Μεταξύ των βραβείων και των διακρίσεών του, το βραβείο Grand Prix στον διαγωνισμό Tanzolymp στο Βερολίνο (2011) τον καθιέρωσε διεθνώς. Έχει χορέψει ως Α΄ Χορευτής στο Μπαλέτο της Στουτγάρδης, καθώς και στα Μεγάλα Καναδικά Μπαλέτα. Έχει χορέψει μεγάλους πρωταγωνιστικούς ρόλους, όπως Κόμη Άλμπρεχτ (Ζιζέλ), Ζήγκφρηντ (Η λίμνη των κύκνων) κ.ά.

Συμμετέχουν οι χορευτές του Μπαλέτου της ΕΛΣ Ντανίλο Ζέκα, Γιάννης Μητράκης, Χριστίνα Μακρίδου, Πόπη Σακελλαροπούλου, Ίγκορ Σιάτζκο, Άγγελος Αντωνίου, Γιώργος Χατζόπουλος, Έλενα Κέκκου, Βαγγέλης Μπίκος, Γιάννης Γκάντσιος.

Με την Ορχήστρα, τους Α΄ Χορευτές, τους Σολίστ, τους Κορυφαίους και το Corps de ballet της ΕΛΣ.

Η λίμνη των κύκνων με μια ματιά

Ο συνθέτης / O Ρώσος Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι (1840-1893) υπήρξε ένας από τους δημοφιλέστερους συνθέτες του 19ου αιώνα. Συνέθεσε με την ίδια επιτυχία συμφωνίες, κοντσέρτα, όπερες, μουσική δωματίου και μουσική για τα μπαλέτα Η λίμνη των κύκνων (1877), Η ωραία κοιμωμένη (1890), O καρυοθραύστης (1892). Μέχρι σήμερα τα μπαλέτα αυτά παραμένουν τα δημοφιλέστερα του ρεπερτορίου, χάρη στη συναισθηματική δύναμη και τη θεατρικότητα της μουσικής τους, στοιχεία που χάρισαν στη μουσική για μπαλέτο την υπόληψη αυτόνομου μουσικού έργου.

Τα ίδια στοιχεία, που διέπουν συνολικά το δημιουργικό έργο του Τσαϊκόφσκι, οδήγησαν επίσης αρκετούς χορογράφους να αξιοποιήσουν μουσική του συνθέτη δημιουργώντας νέα έργα. Έτσι, δεν είναι συμπτωματικό ότι το όνομα του Τσαϊκόφσκι έχει συνδεθεί με την τέχνη του χορού, ίσως περισσότερο από οποιουδήποτε άλλου συνάδελφού του.
Το έργο / Μπαλέτο σε τέσσερις πράξεις, η Λίμνη των κύκνων βασίστηκε σε χορογραφία του Γιούλιους Ράιζινγκερ, η οποία στηρίχτηκε σε σενάριο των Βλαντίμιρ Πέτροβιτς Μπεγκίτσεφ και Βασίλι Γκέλτσερ. Αυτό, πάλι, αντλεί στοιχεία από γερμανικά και ρωσικά παραμύθια. Η υπόθεση, όπως είναι στο πρωτότυπο, αφορά την πριγκίπισσα Οντέτ, την οποία μεταμόρφωσε σε κύκνο ο κακός μάγος Ρόθμπαρτ. Τα μάγια θα λυθούν εάν κάποιος της ορκιστεί αιώνια πίστη. Τον όρκο δίνει ο ερωτευμένος πρίγκιπας Ζήγκφρηντ. Όμως, στον χορό στο ανάκτορο του Ζήγκφρηντ, ο Ρόθμπαρτ εμφανίζεται με την κόρη του Οντίλ, την οποία έχει μεταμορφώσει ώστε να μοιάζει με την Οντέτ. Μη αντιλαμβανόμενος την πλάνη ο Ζήγκφρηντ δηλώνει πως σκοπεύει να τη νυμφευτεί. Όταν συνειδητοποιεί τι συνέβη, ο Ζήγκφρηντ επιστρέφει στη λίμνη, όπου η Οντέτ τον συγχωρεί. Όμως, εμφανίζεται ο Ρόθμπαρτ, ο οποίος απαιτεί να εκπληρώσει ο Ζήγκφρηντ την υπόσχεσή του προς την Οντίλ. Ο Ζήγκφρηντ προτιμά να πεθάνει μαζί με την Οντέτ. Τα μάγια λύνονται, ο Ρόθμπαρτ χάνει τη δύναμή του και πεθαίνει, ενώ το ερωτευμένο ζευγάρι ανεβαίνει ενωμένο στους ουρανούς.

Πρεμιέρες / Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε από τα Μπαλέτα του μοσχοβίτικου Θεάτρου Μπολσόι στις 4 Μαρτίου 1877. Οι Μαριύς Πετιπά και Λεφ Ιβάνοφ το αναβίωσαν για το Αυτοκρατορικό Μπαλέτο, το οποίο το παρουσίασε στις 27 Ιανουαρίου 1895 στο Θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης. Για την παρουσίαση αυτή στη μουσική του Τσαϊκόφσκι επενέβη ο βασικός αρχιμουσικός και συνθέτης του Αυτοκρατορικού Μπαλέτου Ρικκάρντο Ντρίγκο. Σε αυτή την εκδοχή στηρίχθηκαν πολλές από τις επόμενες αναβιώσεις.

Μπαλέτο ΕΛΣ • Αναβίωση

Η λίμνη των κύκνων – Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
7, 8, 15, 22, 27, 28 Μαρτίου & 4 Απριλίου 2026
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή: 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ

Χορογραφία, σκηνοθεσία, σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος, με αναφορές στις χορογραφίες των Μαριύς Πετιπά και Λεφ Ιβάνοφ
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Θοδωρής Ρέγκλης
Μουσική διεύθυνση: Φιλίπ Φορζέ
Σύμβουλος δραματουργίας: Αλέξανδρος Ευκλείδης
Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης
Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας
Συνεργάτιδα αρχιτέκτονας: Μαίρη Τσαγκάρη

Εισιτήρια: €15, €20, €30, €35, €42, €50, €55, €70 | Φοιτητικό, παιδικό: €12 | Περιορισμένης ορατότητας: €10 | Προπώληση: Ταμεία ΕΛΣ & www.ticketservices.gr

Στις 27 & 28 Μαρτίου 2026 η Λίμνη των κύκνων θα παρουσιαστεί σε συνθήκες καθολικής προσβασιμότητας. Για τις επιλεγμένες παραστάσεις, έχει προβλεφθεί να υπάρχουν θέσεις για Κωφούς, κωφούς και βαρήκοους ανθρώπους που χειρίζονται την Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (ΕΝΓ), θέσεις για ανθρώπους που χρησιμοποιούν τους υπέρτιτλους (CAPS), οι οποίοι καλύπτουν όλο το ακουστικό κανάλι, καθώς και θέσεις τυφλών ανθρώπων και ανθρώπων με περιορισμένη πρόσβαση στο οπτικό κανάλι επικοινωνίας, που θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν την υπηρεσία ακουστικής περιγραφής (AD). Οι σκύλοι οδηγοί τυφλών είναι επίσης ευπρόσδεκτοι. Οι θεατές που επιθυμούν να κάνουν χρήση των υπηρεσιών προσβασιμότητας παρακαλούνται να πραγματοποιήσουν την αγορά των εισιτηρίων τους στα Ταμεία της ΕΛΣ, τηλεφωνικά στο 2130885700 ή με email στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.. Στο πλαίσιο του κύκλου δράσεων προσβασιμότητας Όλοι μαζί στην όπερα, ο οποίος υλοποιείται με τη στήριξη της Alpha Bank, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας εταιρικής υπευθυνότητας «Πολιτισμός για όλους».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΩΤΗΣ

Μέσα από την αληθινή ιστορία της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων μπορεί κανείς να διαβάσει ολόκληρη την ιστορία των διακοσίων ετών του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Ένα κράτος κατώτερο της ιερής αποστολής του, όπως έλεγε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Κατώτερο των προσδοκιών της γενιάς του 1821. Κατώτερο των απαιτήσεων των σημερινών πολιτών. Η μεγάλη εικόνα που σχηματίζεται είναι απλή και οδυνηρή. Άλλο πράγμα το κράτος και άλλο οι Ελληνίδες και οι Έλληνες.

Όλοι οι μεγάλοι Έλληνες, σε διαφορετικές εποχές, πίστεψαν στην ιδέα της αναβίωσης και στη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Δεν την είδαν ως μία περιορισμένη αθλητική υπόθεση. Αλλά ως πράξη ιστορικής συνέχειας, ως στοιχείο της εθνικής ταυτότητας. Με αυτόν τον ορίζοντα οφείλει να εκφραστεί ο νέος Πατριωτισμός.

Αυτά τα θέματα αναδεικνύονται στο νέο βιβλίο με τίτλο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ. Η αληθινή Ιστορία», που δημοσιεύεται με ελεύθερη πρόσβαση σε κάθε ενδιαφερόμενο από την ιστοσελίδα epoliteia.gr του Ιδρύματος Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου – Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου. Όπως αναφέρει στον πρόλογο ο καθηγητής Ξενοφών Κοντιάδης, το βιβλίο περιλαμβάνει τα δικόγραφα, τις γνωμοδοτήσεις, τις ένορκες καταθέσεις και τις αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών και του Αρείου Πάγου από μία υπόθεση που αναδεικνύει την αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να αναδείξει την πολιτιστική κληρονομιά, τις υποδομές των Ολυμπιακών Αγώνων και τα σύμβολα του Ολυμπισμού με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Στην ιστοσελίδα Olympism.gr αποκαλύπτεται όλη η αλήθεια.

Τα ανεξήγητα μυστήρια

Πότε πραγματικά αναβίωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Ποιος αληθινά τους αναβίωσε; Ποιος διοργάνωσε τους τρεις πρώτους Ολυμπιακούς της νεότερης ιστορίας; Γιατί δεν τιμώνται οι Ολυμπιονίκες των πρώτων και των τρίτων Αγώνων της σύγχρονης εποχής; Πόσοι Ολυμπιακοί έχουν διοργανωθεί στη χώρα μας;

Γιατί δεν διεξάγονται μόνιμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα; Πού χάθηκε η αμύθητη περιουσία που διατέθηκε για αυτόν τον σκοπό; Γιατί δεν είναι η έδρα του παγκόσμιου Ολυμπιακού Κινήματος στην Αθήνα; Η χώρα που γέννησε και αναγέννησε τον θεσμό γιατί χρειάζεται να μπαίνει στην υποτιμητική διαδικασία της διεκδίκησης των Αγώνων μία φορά κάθε 100 χρόνια; Γιατί δεν έχει η πρωτεύουσα ένα Ολυμπιακό Μουσείο, ένα Λούβρο αντάξιο της παγκόσμιας εμβέλειας του Ολυμπισμού; Γιατί δεν μπορεί πουθενά κανείς να περιηγηθεί στην αληθινή ιστορία αυτού του παγκόσμιου Κινήματος; Τις πταίει;

Γιατί έχουν διαγραφεί από την ιστορία οι πρωτεργάτες της αναγέννησης του Ολυμπισμού και ένας ολόκληρος αιώνας πριν από το 1894 που συστάθηκε η ΔΟΕ; Τι σχέση έχει η Γαλλική Επανάσταση με τα ιδανικά του Ολυμπισμού; Η στοά των Εννέα Μουσών του Απόλλωνα, ο Βολταίρος, ο Κοντορσέ και ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν;

Η διαθήκη του Εθνικού Ευεργέτη Ευαγγέλη Ζάππα γιατί δεν αξιοποιείται για τον σκοπό που όρισε ο διαθέτης, κατά παράβαση του Συντάγματος; Πώς αγοράστηκαν τα κτήματα του Παναθηναϊκού Σταδίου με 300 χρυσές λίρες; Γιατί άλλαξε η ονομασία του Μεγάρου των Ολυμπίων και αποκαλείται Ζάππειο; Ποια σχέση είχε ο Γιόζεφ Γκέμπελς, υπουργός προπαγάνδας του Τρίτου Ράϊχ, με το υπουργείο που επόπτευε το μεγαλύτερο κληροδότημα της χώρας; Η Ελλάδα γιατί δεν διαχειρίζεται τις αξίες και τα δικαιώματα των Ολυμπιακών Αγώνων; Το πρώτο Ολυμπιακό Πάρκο της σύγχρονης εποχής μετά την Ιερά Άλτι στην Αρχαία Ολυμπία, στο κέντρο της Αθήνας, γιατί δεν προστατεύεται ως μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτισμικής Κληρονομιάς; Πώς ήταν τόσο βέβαιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ότι η Ελλάδα μπορεί να διοργανώνει μόνιμα, κάθε τέσσερα χρόνια, τους Αγώνες; Γιατί όλα αυτά παραμένουν μυστικά;

Ποιες είναι οι επίσημες θέσεις του Ελληνικού Δημοσίου, όπως κατατέθηκαν ενώπιον της Δικαιοσύνης; Τελικά, τι αποφάσισαν το Εφετείο Αθηνών και το δικαστήριο του Αρείου Πάγου;

Η ιστορική αλήθεια

Η ανασύσταση του Ολυμπιακού πνεύματος στον τόπο όπου γεννήθηκε δεν εμφανίστηκε ξαφνικά το 1894. Δεν γεννήθηκε σε σαλόνια της Ευρώπης από παρθενογένεση. Εκφράστηκε με πάθος από τα προεπαναστατικά χρόνια, από τον πρωτομάρτυρα της Ελληνικής Επανάστασης, τον Ρήγα Βελεστινλή. Το όραμα του Ρήγα δεν ήταν μια ρομαντική αναφορά στην αρχαιότητα. Ήταν υπόσχεση για το μέλλον. Μια υπόσχεση που έδινε στους Έλληνες ότι μόλις δημιουργηθεί το ανεξάρτητο κράτος, θα επανεορτάζονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην πατρίδα τους.

Αυτό το όραμα προσπάθησε να υλοποιήσει ο Παναγιώτης Σούτσος. Το 1835, παράλληλα με την πρόταση για την καθιέρωση της 25ης Μαρτίου ως εθνικής εορτής, κατέθεσε σχέδιο νόμου για την αναβίωση και τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Η εθνική εορτή και οι Ολυμπιακοί Αγώνες ορίζονταν ως οι δύο όψεις της παλιγγενεσίας.

Ο εθνικός ευεργέτης Ευαγγέλης Ζάππας από το 1856 χρηματοδότησε την αναβίωση και τη μόνιμη τέλεση των Αγώνων, με ρητή πρόβλεψη στη διαθήκη του, με συγκεκριμένες ευθύνες, με θεσμικό σκοπό. Δεν άφησε χρήματα για να τιμηθεί το όνομά του. Διέθεσε την περιουσία του για να δεθεί ο σύγχρονος Ελληνισμός με το βαθύτερο νόημά του.

Το 1870 ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ αναβίωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη σύγχρονη εποχή.
Από τους αγώνες του 1870 πήραν μορφή οι Ολυμπιακοί που γνωρίζουμε σήμερα. Η Τελετή Έναρξης, ο Ολυμπιακός Ύμνος, οι Αθλητικές Ενδυμασίες,η Χρονομέτρηση, η Βράβευση των τριών πρώτων αθλητών, η Απονομή Μεταλλίων, η απονομή Διπλωμάτων, οι χορηγοί, η παρουσία γυναικών στις κερκίδες, η Τελετή Λήξης δεν υπήρχαν στην αρχαιότητα. Υπάρχουν σήμερα επειδή έλαβαν χώρα στην αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1870.
Αν αφαιρέσουμε το 1870 από την ιστορία, αφαιρούμε τον ίδιο τον πυρήνα της μετάβασης από την αρχαιότητα στη σύγχρονη μορφή του θεσμού. Η αποσιώπησή τους δεν αφορά μόνο μια ημερομηνία. Αφορά στην αφαίρεση της ελληνικής πρωτοβουλίας από τη θεμελίωση του σύγχρονου Ολυμπισμού.

Και όμως, κάποιο Ρωμιοί, όχι Έλληνες, ήθελαν να μην ξαναγίνουν. Όπως έκαναν τα πάντα για δεκαετίες, προκειμένου να μην αναβιώσουν. Παρότι διαχειρίζονταν την αμύθητη περιουσία του Ευαγγέλη Ζάππα, η αληθής βούληση του οποίου στη διαθήκη του ήταν η μόνιμη τέλεση των Αγώνων στην Ελλάδα. Ήταν οι ίδιοι που πλαστογράφησαν την ονομασία του κτιρίου που γνωρίζουμε δυστυχώς σαν Ζάππειο, ενώ ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης σαφώς όριζε στην διαθήκη του να ονομάζεται Μέγαρο των Ολυμπίων. Γιατί το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν ακόμα και το κτίριο να μη θυμίζει σε κανέναν τον αληθινό σκοπό της κατασκευής του – στην κορυφή του Σταδίου κατά τη διαθήκη. Ακόμα και σήμερα, είναι οι ίδιοι που δε δέχονται να αξιοποιηθεί ως Λούβρο του Ολυμπισμού.

Παρά τα εμπόδια, ο 1896 ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ κατάφερε και διοργάνωσε τους δεύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες της σύγχρονης εποχής στην Αθήνα. Γιατί ακόμα και όταν, μετά από πρόταση του Δημήτρη Βικέλα, πρώτου προέδρου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, ανατέθηκαν – γιατί πουθενά αλλού δεν θα μπορούσαν να διοργανωθούν – οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1896 στην Αθήνα, δεν έκαναν ούτε το αυτονόητο. Αυτό που η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ θεωρούσαν ως δεδομένο. Μόλις ήρθε ο Βικέλας για να ανακοινώσει ότι η Ελλάδα θα διοργανώσει τους διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, στον πρώτο φορέα που πήγε ήταν η Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων. Κι όμως, αρνήθηκαν να διοργανώσουν ακόμα και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Παρόλα αυτά, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, από το 1894 μέχρι το 1896, η Ελλάδα κατάφερε να διοργανώσει τους δεύτερους Ολυμπιακούς αγώνες της σύγχρονης εποχής, με απόλυτη επιτυχία. Πώς είναι δυνατόν να πέτυχαν έναν τέτοιο άθλο, αφού ακόμα και το 2004 χρειάστηκαν 7 χρόνια – από το 1997 – μέχρι να τους διοργανώσουμε επιτυχημένα; Πώς είναι δυνατόν η Αθήνα να διοργάνωσε άρτια τους αγώνες; Τους διοργάνωσε γιατί, μέσω του 1870, είχε αποκτήσει την τεχνογνωσία.

Το αδιαμφισβήτητο αυτό γεγονός επιβεβαιώνεται ακόμα περισσότερο από το Παρίσι, το οποίο για το 1900 είχε μπροστά του 6 χρόνια για να διοργανώσει τους Αγώνες, και όμως απέτυχε. Δεν διοργανώθηκαν ποτέ Ολυμπιακοί αγώνες το 1900 στο Παρίσι. Αντίστοιχα, ακόμα και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το 1904 δεν κατάφεραν να διοργανώσουν Ολυμπιακούς αγώνες. Η προσπάθεια που έκαναν απέτυχε παταγωδώς.

Γι’ αυτό και ο βασιλιάς Γεώργιος πήρε την πρωτοβουλία, προκειμένου να διασώσει το θεσμό, να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906. Οι Αγώνες του 1906 είναι αυτοί που έδωσαν την τελική μορφή την οποία αντιλαμβανόμαστε τους Ολυμπιακούς ακόμα και σήμερα. Με την επίβλεψη του Βασιλιά Γεωργίου του Α΄, συνεπώς, διοργανώθηκαν οι τρεις πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες της σύγχρονης εποχής: το 1870, το 1896 και το 1906. Πέραν όμως αυτών, με νόμο που ψήφισε το 1899 έδωσε στην Ελλάδα τη δυνατότητα να διοργανώνει κάθε 4 χρόνια και μόνιμα τους Ολυμπιακούς αγώνες στην Ελλάδα.

Η ίδια αλυσίδα, με άλλες μορφές, επανεμφανίστηκε στον 20ό αιώνα. Η Μελίνα Μερκούρη αγωνίστηκε για να κερδίσει η Ελλάδα τη δυνατότητα διοργάνωσης των Αγώνων του 1996. Η Γιάννα Αγγελοπούλου διεκδίκησε και πέτυχε να διεξαχθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε την πρωτοβουλία για να θέσει η Ελλάδα υποψηφιότητα για το 2004. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διατύπωσε το όραμα και την πρόταση για τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα.

Αυτή είναι η μεγάλη σταθερά. Το όραμα εμφανίζεται ξανά και ξανά, σε πρόσωπα και εποχές που δεν μοιάζουν μεταξύ τους. Και όμως, η επανάληψή του δεν είναι σύμπτωση. Είναι ένδειξη ότι ο Ολυμπισμός, για την Ελλάδα, δεν είναι μια διοργάνωση. Είναι η πιο καθαρή μορφή του δικαιώματος ενός λαού να συνεχίζει την Ιστορία του.

Η κληρονομιά για το μέλλον

Όμως ακόμα και η μεγάλη ευκαιρία του 2004 χάθηκε. Ενώ οι Αγώνες διοργανώθηκαν άρτια, τίποτα δεν έμεινε για την επόμενη ημέρα. Όπως , όμως, γράφει στο επίμετρο του βιβλίου ο Μίκης Θεοδωράκης, «ως κληρονόμοι ενός μοναδικού Πολιτισμού, δεν μπορούμε να μοιρολογούμε διαπιστώνοντας την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι πάντα να αναζητούμε την προοπτική, το Όραμα».

Από εδώ και πέρα, το πρώτο που θα πρέπει να κατοχυρώσει η Αθήνα είναι να γίνει Μητρόπολη του παγκόσμιου Ολυμπιακού Κινήματος. Πώς; Πρώτα απ’ όλα, δημιουργώντας ένα μουσείο στο οποίο θα περιγράφεται η αληθινή ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων από την αρχαιότητα, την αναβίωση έως και σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των 100 χρόνων που έχουν διαγραφεί από την ιστορία πριν από το 1894 και τη σύσταση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής στο Μέγαρο των Ολυμπίων.

Επίσης, προστατεύοντας το πρώτο Ολυμπιακό πάρκο της σύγχρονης εποχής σε όλο τον κόσμο, μετά την ιερά Άλτι της αρχαίας Ολυμπίας, ως μνημείο της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς από την UNESCO. Αυτός ο χώρος, στο κέντρο της πρωτεύουσας, από το ναό του Ολυμπίου Διός, προς τιμήν του οποίου διεξάγονταν οι αγώνες στην αρχαιότητα, τον Όμιλο Αντισφαίρισης Αθηνών, το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο, τον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο, το Λόφο του Αρδηττού, το Παναθηναϊκό Στάδιο και το Μέγαρο των Ολυμπίων ως Ολυμπιακό μουσείο, θα έπρεπε να είναι το Central Park της Αθήνας.

Πριν ή μετά την επίσκεψη στην Ακρόπολη να πηγαίνουν όλοι να επισκεφτούν το πρώτο Ολυμπιακό Πάρκο της σύγχρονης εποχής. Αντίστοιχα, να αξιοποιήσει τις εγκαταστάσεις των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στο Μαρούσι και να συνδέσει τα δύο Ολυμπιακά πάρκα του 1870, του 1896 και του 1906 με το Ολυμπιακό πάρκο του 2004 σε μια μεγάλη λεωφόρο που ξεκινάει από τη βασιλέως Κωνσταντίνου και φτάνει μέχρι τη λεωφόρο Κηφισίας, την οποία θα όφειλε να ονομάζει Λεωφόρο Ολυμπιακών Αγώνων.

Αξιοποιώντας αυτές τις υποδομές, θα μπορούσε να λειτουργήσει σοβαρά τους θεσμούς του Ολυμπιακού Κινήματος, οι οποίοι έχουν έδρα τους ήδη στην Ελλάδα. Πρώτα απ’ όλα, τη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία. Το Μέγαρο των Ολυμπίων θα έπρεπε να είναι το κέντρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας στην Αθήνα, πέρα από τις εγκαταστάσεις που έχει στην Αρχαία Ολυμπία. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους να διεξάγονται συνέδρια, εκθέσεις, εκδηλώσεις για τον Ολυμπιακό Κίνημα. Αντίστοιχα, στο Μέγαρο των Ολυμπίων, να γίνει έδρα του Παγκόσμιου Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας, αντί για ένα δωματιάκι στο οποίο βρίσκεται σήμερα. Όπως και ο θεσμός της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, ο οποίος είναι εξαιρετικά σημαντικός για το ρόλο που θα μπορούσε να διαδραματίσει η Ελλάδα στο Ολυμπιακό Κίνημα. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει η Μητρόπολη του παγκόσμιου Ολυμπισμού. Αρκεί να βρεθεί ο ηγέτης που θα δώσει μορφή στο νέο Πατριωτισμό, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

*Ο Δημήτρης Τζιώτης είναι Σύμβουλος Στρατηγικής και συγγραφέας. Έχει ιδρύσει τη δεξαμενή ιδεών Demos Athens και το Green Tank. www.dimitristziotis.org.

Πηγή: news247.gr

ΠΑΡΗ ΣΠΙΝΟΥ

Τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία 2025 (που αφορούν εκδόσεις του 2024) ανακοίνωσε το υπουργείο Πολιτισμού, επιφυλάσσοντας μια έκπληξη για το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων, που φέτος δεν απονέμεται, ως είθισται, σε κάποιον συγγραφέα για τη συνολική προσφορά του στα Γράμματα, αλλά σε τέσσερις διακεκριμένους νεοελληνιστές. Ισότιμα και από κοινού στους Βιντσέντζο Ρότολο, Ζακ Μπουσάρ, Ρόντρικ Μπίτον και Μόσχο Μορφακίδη-Φυλακτό, αναγνωρίζοντας τη συνολική προσφορά του έργου τους στα Γράμματα.

Οπως υπογραμμίζει η επιτροπή, ο Ρότολο (Παλέρμο, 1931), ο Μπουσάρ (Κεμπέκ, 1940), ο Μπίτον (Εδιμβούργο, 1951) και ο Μορφακίδης-Φυλακτός (Δράμα, 1954) «συνέβαλαν σημαντικά στην προβολή και διάδοση της νεοελληνικής λογοτεχνίας διεθνώς μέσα από τις μεταφράσεις αξιόλογων έργων της στην ιταλική, τη γαλλική, την αγγλική και την ισπανική γλώσσα, ενώ παράλληλα συνεισέφεραν επί δεκαετίες και συνεχίζουν άοκνα να υπηρετούν τις νεοελληνικές σπουδές σε διαρκώς επιδεινούμενες γι’ αυτές τις σπουδές συνθήκες στο ακαδημαϊκό πεδίο των ανθρωπιστικών επιστημών».

Εργα

Οσον αφορά τα υπόλοιπα βραβεία: Το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος απονεμήθηκε ομόφωνα στον Μίνω Ευσταθιάδη για το έργο του «Σου γράφω από την κοιλιά του κτήνους» (Εκδόσεις Μεταίχμιο). Το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας κατά πλειοψηφία στη Μαρία Μαμαλίγκα για το έργο της «Μερκάντο» (Εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της «Εστίας»). Κρατικό Βραβείο Ποίησης κατά πλειοψηφία στη Δήμητρα Κωτούλα για το έργο της «Λάμια» (Εκδόσεις Πατάκη).

Το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής απονεμήθηκε ομόφωνα εξ ημισείας: στον Λυκούργο Κουρκουβέλα για το έργο του «Φραντς Κάφκα. Πολιτική και Κουλτούρα στη Μεταπολεμική Εποχή» (Εκδόσεις Πεδίο) και στον Στέφανο Τραχανά για το έργο του «Ο κύκλος. Επιστήμη και δημοκρατία σε ανήσυχους καιρούς» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης). Το Κρατικό Βραβείο Μαρτυρίας-Bιογραφίας-Χρονικού-Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας δόθηκε ομόφωνα στον Κωστή Καρπόζηλο για το έργο του «Ελληνικός κομμουνισμός. Μια διεθνική ιστορία (1912-1974)» (Εκδόσεις Αντίποδες). Για το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα 2025 η επιτροπή επέλεξε ομόφωνα τον Θοδωρή Τσομίδη για το έργο του «Η γέννα. Μια ιστορία σε τρεις εποχές» (Εκδόσεις Πατάκη).

● Ο Μίνως Ευσταθιάδης, που διακρίθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το «Σου γράφω από την κοιλιά του κτήνους», «γράφει ένα ακατάτακτο, ένα υβριδικό, ένα αιρετικό μυθιστόρημα. Κόντρα στο κατεστημένο του είδους (αστυνομικό μυθιστόρημα), το οποίο αναζητά απαντήσεις και βεβαιότητες, κομίζει αινίγματα και αναπάντητα ερωτήματα», επισημαίνει η επιτροπή.

● Για το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας η επιτροπή αναφέρει ότι η νουβέλα της Μαρίας Μαμαλίγκα «Μερκάντο», «μέσα από μια πολυεπίπεδη γλώσσα, θίγει με τρόπο ουσιαστικό σημαντικά κεφάλαια της νεότερης ελληνικής ιστορίας, όπως: τη συνύπαρξη εβραϊκών, χριστιανικών και μουσουλμανικών κοινοτήτων, το τραύμα του Ολοκαυτώματος και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, την προσπάθεια επαναπροσδιορισμού του ατόμου και της ταυτότητάς του μέσα σε έναν κατακερματισμένο κόσμο». Η νουβέλα της επιπλέον «αποτελεί ένα καίριο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο μπορεί να επαναπροσδιορίζεται η σχέση μας με το παρελθόν, την Ιστορία και τη μνήμη μέσα από τις διαρκώς ανανεούμενες μορφές της ιστορικής μυθοπλασίας».

● Η ποιητική συλλογή της Δήμητρας Κωτούλα «Λάμια» «εστιάζοντας στη σχέση μητέρας και κόρης και τις εσωτερικές μετατοπίσεις στις οποίες αυτή οδηγεί, καταδεικνύει τον μεταμορφωτικό ρόλο της αγάπης και τη δυναμική των ανθρώπινων σχέσεων, ενώ συγχρόνως διερευνά υπαρξιακά ερωτήματα, όπως τις πολλαπλές εκδοχές του εαυτού, τη φθορά, την απώλεια, τον θάνατο, τη θέση του ατόμου μέσα σε έναν δυσερμήνευτο και αινιγματικό κόσμο», σύμφωνα με την επιτροπή που υπογραμμίζει πως το βιβλίο της «χαρακτηρίζεται από έναν πλούσιο μεταφορικό λόγο και συγκροτεί ένα πεδίο πρωτότυπης εικονοποιίας, συνδηλώσεων και διακειμενικών αναφορών που επαναπροσδιορίζουν τη σχέση μας με τη λογοτεχνική παράδοση».

● Για τον Θοδωρή Τσομίδη, που διακρίθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα 2025 για το έργο του «Η γέννα. Μια ιστορία σε τρεις εποχές», η επιτροπή υπογραμμίζει πως «μέσα από ρέουσα πρωτοπρόσωπη αφήγηση υφαίνει και συνθέτει ιστορίες απώλειας και οδύνης, εμποτισμένες με συμβολισμούς, υπερβατικές αποχρώσεις, πυκνή μελαγχολία και υπόγεια συγκίνηση». Ενώ «παρότι πρόκειται για πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα, το έργο του δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πρωτόλειο. Η σύνθεση είναι προσεκτικά δομημένη, με κατορθωμένη αρχιτεκτονική, εσωτερική συνοχή και έλεγχο του ρυθμού και του αφηγηματικού βηματισμού, στοιχεία που μαρτυρούν συγγραφική αυτογνωσία και όχι πειραματισμό άνευ προσανατολισμού».

● Το Ειδικό Κρατικό Βραβείο για βιβλίο που προάγει σημαντικά τον διάλογο πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα απονέμεται ομόφωνα στον Νικήτα Σινιόσογλου για το έργο του «Απομονωτήριο λοιμυπόπτων ζώων» (Εκδόσεις Κίχλη).

● Το Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής απονέμεται εξ ημισείας στους Λυκούργο Κουρκουβέλα για το «Φραντς Κάφκα. Πολιτική και Κουλτούρα στη Μεταπολεμική Εποχή» («Πεδίο») και Στέφανο Τραχανά για το «Ο κύκλος. Επιστήμη και δημοκρατία σε ανήσυχους καιρούς» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης).

● Ενώ στον Κωστή Καρπόζηλο δίνεται το Βραβείο Μαρτυρίας-Bιογραφίας-Χρονικού-Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας για το έργο του «Ελληνικός κομμουνισμός. Μια διεθνική ιστορία (1912-1974)», από τους «Αντίποδες», γιατί εκτός των άλλων το βιβλίο του «εισάγει το πεδίο της κινητικότητας πανηγυρικά στον χώρο της μελέτης της Ιστορίας και μας προτείνει να σκεφτούμε τον κομμουνισμό μέσα από το πρίσμα της αδιάλειπτης κίνησης ανθρώπων, ιδεών, νοοτροπιών, προταγμάτων, ατομικών προκρίσεων και επιλογών (...)».

● Η Επιτροπή Βραβείων Λογοτεχνικής Μετάφρασης στην κατηγορία μετάφραση λογοτεχνικού έργου προς τα ελληνικά αποφάσισε ομόφωνα να βραβεύσει ex aequo την Τιτίκα Δημητρούλια για τη μετάφραση του έργου της Σεσίλ Κουλόν «Ενα θηρίο στον Παράδεισο» (Εκδόσεις Gutenberg) και τη Δήμητρα Δότση για τη μετάφραση του έργου του Ιταλο Καλβίνο «Ο δρόμος του Σαν Τζοβάνι» (Εκδόσεις Καστανιώτης).

● Το Κρατικό Βραβείο Απόδοσης Εργου της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας στα Νέα Ελληνικά απονέμεται ομόφωνα ex aequo στην Τασούλα Καραγεωργίου για τη μετάφραση με τίτλο «Ἀνύτη, ἡ Τεγεᾶτις: Τὰ ποιήματα» (Εκδόσεις Νίκας) και στον Βάιο Λιαπή για τη μετάφραση με τίτλο «Σημεία και τέρατα. Η δεισιδαιμονία και οι επικριτές της στην αρχαία Ελλάδα» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης).

Πηγή: efsyn.gr