Παράταση παραστάσεων για την πολυσυζητημένη «Λόλα» στο Θέατρο Παλλάς έως 1η Μαρτίου
Αποκλειστικές φωτογραφίες από τη «Λόλα», το talk of the town του φετινού θεατρικού χειμώνα.
Η εμβληματική «Λόλα» του Ηλία Λυμπερόπουλου εξελίσσεται σε ένα από τα μεγαλύτερα highlights της σεζόν, συναρπάζοντας το θεατρικό κοινό που γεμίζει κάθε βράδυ το Θέατρο Παλλάς. Με απόλυτο σεβασμό στην αρχική δημιουργία αλλά με μια φρέσκια, σύγχρονη ματιά, η παράσταση συνεχίζει την επιτυχημένη της πορεία.
Λόγω της μεγάλης προσέλευσης και της θερμής ανταπόκρισης του κοινού, οι παραστάσεις παίρνουν παράταση και θα συνεχιστούν έως την 1η Μαρτίου.
Σε διασκευή και σκηνοθεσία του Χρήστου Σουγάρη, η παράσταση δεν περιορίζεται σε μια απλή αναβίωση, αλλά προτείνει μια σύγχρονη, δυναμική νουάρ προσέγγιση. Μέσα από έναν ευφυή συνδυασμό θεατρικών ευρημάτων και ζωντανή κινηματογράφηση που προβάλλεται επί σκηνής, η «Λόλα» του σήμερα δεν επιχειρεί απλώς να δραπετεύσει από το σκοτεινό της παρελθόν, αλλά παλεύει με πάθος για το δικαίωμα να ζήσει.
Η ατμόσφαιρα της Τρούμπας αναβιώνει με τρόπο αδυσώπητο και βαθιά συγκινητικό, παρασύροντας το κοινό στην καρδιά της νύχτας, εκεί όπου ο έρωτας συγκρούεται με τη μοίρα.
Τους εμβληματικούς ρόλους ενσαρκώνει ένα δυναμικό cast. Η Έλλη Τρίγγου στον ρόλο της θρυλικής ηρωίδας της Τρούμπας, με μια ερμηνεία γεμάτη ευαισθησία, ένταση και δυναμισμό, ο Γιάννης Στάνκογλου ως Άρης, επιβλητικός και στιβαρός, αποδίδει με μοναδικό τρόπο τον άνθρωπο που τα παίζει όλα για όλα ενώ ο Γιώργος Γάλλος στον ρόλο του αρχιμαφιόζου Στέλιου, σκοτεινός και απόλυτα πειστικός.
Μαζί τους, ένας εξαιρετικός 20μελής θίασος συμπληρώνει το κάδρο μιας παραγωγής που κερδίζει το στοίχημα της εικόνας και του συναισθήματος από το πρώτο λεπτό.
«Μια παράσταση που σε τραβά αδυσώπητα μέσα στη σκοτεινή, παθιασμένη καρδιά της νύχτας.»
Η θεατρική επιτυχία της χρονιάς, πήρε παράταση μέχρι την Κυριακή 1 Μαρτίου.
Με τους: Έλλη Τρίγγου, Γιάννη Στάνκογλου, Γιώργο Γάλλο
Μετά την περσινή επιτυχία και τα διθυραμβικά σχόλια της κριτικής, το έργο της Δέσποινας Αποστολίδου επιστρέφει για δεύτερη σεζόν, για πέντε μοναδικές παραστάσεις στο Θέατρο Άβατον, κάθε Τρίτη στις 21:00. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Νάνσυ Ρηγοπούλου, η οποία, μαζί με τη συγγραφέα, ερμηνεύει επί σκηνής τις συγκλονιστικές ιστορίες του έργου.
Στο «Δικαίωμα στη Λήθη», η ταλαντούχα θεατρική συγγραφέας και ηθοποιός φέρνει στο προσκήνιο τον κόσμο των ανθρώπων που δοκιμάζονται από ψυχικές ασθένειες. Έπειτα από εκτενή έρευνα, ζωντανεύει μαρτυρίες ασθενών, φροντιστών και επαγγελματιών υγείας, από το 1924 έως σήμερα.
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Σε ένα ιδιόμορφο πλατό τηλεοπτικής εκπομπής δύο γυναίκες που έχουν βιώσει την ψυχική ασθένεια στο οικογενειακό τους περιβάλλον, καλούνται να μιλήσουν για την εμπειρία τους. Σκοπός της εκπομπής είναι η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης μέσα από πραγματικές εμπειρίες ανθρώπων. Με οδηγό το χιούμορ, την συγκίνηση, την ένταση, οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται και οι μάσκες της καθημερινότητας μπαίνουν στην άκρη. Πόσο εύκολο είναι να μιλήσουμε με ειλικρίνεια; Τι συμβιβασμούς κάνουμε για την κοινωνική αποδοχή; Πόσο ντρεπόμαστε, άραγε; Η ροή της εκπομπής διακόπτεται από μαρτυρίες ασθενών, φροντιστών, εργαζομένων ψυχικής υγείας, από την Ελλάδα του 1924 μέχρι και σήμερα. Κλεφτές ματιές σε μια διαφορετική πραγματικότητα.
*Το έργο είναι εμπνευσμένο από πραγματικές μαρτυρίες
Σκηνοθετικό σημείωμα:
Κατά την διάρκεια της μαγνητοσκόπησης μιας τηλεοπτικής εκπομπής, δυο γυναίκες καλούνται να μιλήσουν με την παρουσιάστρια για τους ανθρώπους τους, για τις ζωές τους και πως άλλαξαν όταν ήρθαν αντιμέτωποι με την ψυχική ασθένεια. Σε ένα χαλαρό και αρκετές φορές χιουμοριστικό κλίμα , η κάθε μία ξεδιπλώνει την αλήθεια της. Μέσα από το έργο συνειδητοποιούμε ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι δίπλα μας. Είναι οι άνθρωποι που βλέπουμε στο πλήθος καθημερινά, στις δουλειές μας, στον δρόμο, σε μια συνάντηση, στο σπίτι μας, στον καθρέφτη μας. Άνθρωποι που «φορούν» το χαμόγελό τους και προσπαθούν να ζουν την κάθε μέρα. Παράλληλα, σπάει η θεατρική σύμβαση του χώρου και του χρόνου και μας φέρνει αντιμέτωπους με αληθινές μαρτυρίες του παρελθόντος. Μαρτυρίες ασθενών - υπό άθλιες συνθήκες νοσηλείας σε ένα σύστημα υγείας διόλου υποστηρικτικό και βοηθητικό - που η οικογένεια τους γύρισε την πλάτη, συγγενών που βίωσαν το στίγμα και τον κοινωνικό αποκλεισμό, αλλά και ανθρώπων που εργάστηκαν σε δομές ψυχικής υγείας με φροντίδα και αγάπη. Στην παράσταση διατηρείται ένα ρεαλιστικό πλαίσιο που σπάει η αποστασιοποίηση των αφηγήσεων, ενώ η πρωτότυπη μουσική αγκαλιάζει την ατμόσφαιρα του έργου αναδεικνύοντας την συναισθηματική μνήμη. Οι συμμετέχουσες της εκπομπής έχουν την δυνατότητα, σε περίπτωση που αλλάξουν γνώμη σχετικά με την συμμετοχή τους, να ζητήσουν την διαγραφή όλων των δεδομένων που τις αφορούν και να αποχωρήσουν. Το «Δικαίωμα στη λήθη», δηλαδή. Θα το χρησιμοποιήσουν; Εμείς τι θα κάναμε στη θέση τους; Δεν έχω απαντήσει ακόμα σε αυτό το ερώτημα. Σίγουρα πρέπει να έχουμε το δικαίωμα να κοιτάμε τους ανθρώπους μας στα μάτια χωρίς να ντρεπόμαστε. Να τους κρατάμε από το χέρι σε όλη την διαδρομή.
ΕΥΠΑΤΡΙΔΩΝ 3, 11854 ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ (300μ. από το μετρό Κεραμεικός)
Τηλ. 210-3412689
Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Social Media:
Instagram: ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ (@dikaioma.sti.lithi) • Φωτογραφίες και βίντεο στο Instagram
Facebook: https://facebook.com/61573452053401
Την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου, μετά την παράσταση «Δικαίωμα στη Λήθη» της Δέσποινας Αποστολίδου, σε σκηνοθεσία της Νάνσυς Ρηγοπούλου, θα ακολουθήσει συζήτηση με την ψυχολόγο – παιδοψυχολόγο Αλεξάνδρα Καππάτου.
Η κ. Καππάτου θα αναφερθεί σε ένα ιδιαίτερα σημαντικό και επίκαιρο κοινωνικό ζήτημα, αυτό του κοινωνικού στίγματος που βιώνουν οι άνθρωποι με ψυχικές διαταραχές, καθώς και το ευρύτερο περιβάλλον τους. Μέσα από τη συζήτηση θα τεθούν ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο η σύγχρονη κοινωνία έχει ωριμάσει και εξελιχθεί απέναντι στις ψυχικές νόσους, αλλά και ποια στάση καλούμαστε να υιοθετήσουμε ως άτομα και ως σύνολο, ώστε να ενισχυθεί η κατανόηση, η αποδοχή και η συμπερίληψη.
Η παράσταση ξεκινάει στις 21:00 στο Θέατρο Άβατον και έχει διάρκεια 70 λεπτά.
Προπώληση εισιτηρίων μέσω https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/dikaioma-sti-lithi-2os-xronos/
Η είσοδος στη συζήτηση είναι δωρεάν για το κοινό.
Ένα σύντομο βιογραφικό της Αλεξάνδρας Καππάτου
Η Αλεξάνδρα Καππάτου είναι Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος, απόφοιτος του Γαλλικού Πανεπιστημίου Picardie Jules Verne, με κατεύθυνση την Κλινική Ψυχολογία και την Παιδοψυχολογία. Το 1986, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της, επιστρέφει στην Ελλάδα και ξεκινά την επαγγελματική της δραστηριότητα στην Αθήνα, σε μια εποχή που ο ρόλος του ψυχολόγου ήταν ουσιαστικά άγνωστος και το στίγμα της ψυχικής ασθένειας ιδιαίτερα έντονο.
Από τα πρώτα της βήματα ασχολήθηκε συστηματικά με την έλλειψη ενημέρωσης γύρω από τα θέματα ψυχικής υγείας, καθώς και την υποτίμηση των προβλημάτων παιδιών και εφήβων, με την πρόληψη να αποτελεί άγνωστη πρακτική. Με έντονο ενδιαφέρον και πάθος για τον άνθρωπο, εργάζεται αδιάλειπτα στον ιδιωτικό τομέα από το 1986 έως σήμερα, με κύριο στόχο τόσο την κλινική αντιμετώπιση των ψυχικών προβλημάτων όσο και την ευαισθητοποίηση του κοινού.
Από το 1989 έχει δυναμική παρουσία στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, με εκτενή αρθρογραφία και πολυάριθμες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παρεμβάσεις. Έχει δώσει περίπου 400 διαλέξεις, έχει συμμετάσχει σε τουλάχιστον 100 επιστημονικές ημερίδες και έχει δημοσιεύσει περίπου 3.000 άρθρα.
Είναι συγγραφέας 11 βιβλίων ψυχολογίας παιδιών και εφήβων, 12 ημερολογίων για γονείς και έχει επιμεληθεί δύο βιβλία. Είναι μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων, κάτοχος πιστοποίησης EUROPSY (EFPA) και η βιογραφία της περιλαμβάνεται στο Who is Who Ελλάδας. Παραμένει σταθερά προσηλωμένη στον στόχο της έγκυρης ενημέρωσης για την ψυχική υγεία.
Στον Δρόμο που κυκλοφορεί το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου!
Ενωτικά και ακηδεμόνευτα
• Στις 28 Φεβρουαρίου, σε όλη τη χώρα, να πάμε όλοι μαζί • Για τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία • Ενάντια στην προσπάθεια διχασμού και χειραγώγησης που προωθεί το πολιτικό σύστημα • Να βάλουμε τέλος στη «δημοκρατορία»
Στις 28 Φεβρουαρίου όλοι μαζί, για δικαιοσύνη και δημοκρατία
Να μην χαθεί ο ακηδεμόνευτος χαρακτήρας του κινήματος των Τεμπών
Τρία χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, η υπόθεση δεν έχει κλείσει, παρά το κυβερνητικό μπάζωμα, παρά το πλυντήριο ευθυνών από βουλή και κόμματα. Δεν έχει κλείσει ούτε δικαστικά, ούτε κοινωνικά, ούτε πολιτικά, επειδή γέννησε κάτι πολύ βαθύτερο: ένα ρήγμα όσον αφορά τον τρόπο που λειτουργεί η χώρα, οι θεσμοί, το πολιτικό σύστημα, η ίδια η δημοκρατία.
Μια μουσική παράσταση αφιερωμένη στη γυναικεία φωνή και δημιουργία!
Το Christmas Theater γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας με μια ξεχωριστή μουσική παράσταση που είναι υπόθεση… γυναικών!
Μια βραδιά που τιμά τη γυναικεία δύναμη, έμπνευση και καλλιτεχνική προσφορά.
Στη σκηνή ανεβαίνουν μοναδικές ερμηνεύτριες για να αποδώσουν τραγούδια και κείμενα που έχουν γραφτεί αποκλειστικά από γυναίκες.
Η βραδιά έρχεται να υπενθυμίσει πως η βία κατά των γυναικών κάθε ηλικίας μαρτυρά βαθιά έλλειψη σεβασμού και αποτελεί αποτυχία της ανδροκρατούμενης κοινωνίας να αναγνωρίσει την εγγενή ισότητα και αξιοπρέπεια της γυναίκας.
Μόνο γυναίκες στη σκηνή. Μόνο γυναίκες πίσω από τη δημιουργία.
Η μελωδία γεννήθηκε από μια μητέρα που ψιθύριζε στο σκοτάδι, οδηγώντας το παιδί της προς έναν γλυκό και ήρεμο ύπνο. Γι’ αυτό μπορούμε να πούμε, με βεβαιότητα, πως οι πρώτοι τραγουδοποιοί ήταν γυναίκες. Μια βραδιά γεμάτη τραγούδια που γεννήθηκαν από βαθιά εσωτερική ανάγκη: Απόψε σιωπηλοί, Ας μην τέλειωνε η βραδιά (Σ' αγαπώ), Γυναίκες είμαστε, Γυναίκες μόνες, Δικαίωμα , Εξωτικό χαρμάνι, Η τιμή της αγάπης, Λιλήθ, Οι μοναχικές γιαγιάδες, Ο λύκος, Πανσέληνος, Περπατούσα αφηρημένη, Ρόζα Ροζαλία, Tαξίδι, Το τραγούδι της G, Το τανγκό της Νεφέλης και πολλά άλλα.
Η βραδιά περιέχει ακατάλληλη φρασεολογία για ανηλίκους
Μετά τη θερμή ανταπόκριση του κοινού και την επιτυχημένη περσινή της πορεία, η παράσταση «Πάρανταϊζ – Η αίθουσα κλιματίζεται» επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο Θεάτρου 104.
Η ομάδα Seven Sisters («Το Μαράκι έκλασε») συνεχίζοντας τη δημιουργική της συνομιλία με τα κείμενα της Λένας Κιτσοπούλου, επαναλαμβάνει την παράσταση σε σκηνοθεσία Γιώτας Σερεμέτη, από τις 9 Μαρτίου 2026.
H προπώληση ξεκινάει με earlybird 12 €
Εφτά γυναίκες αφηγούνται πέντε αυτοτελείς ιστορίες έρωτα και σεξ δια χειρός Λένας Κιτσοπούλου.
Το γυναικείο σώμα, η ερωτική επιθυμία, η ένοχη απόλαυση, η άνευ όρων παράδοση στην σαρωτική φύση του έρωτα.
Πάντα στην Ελλάδα και πάντα καλοκαίρι.
Τα τζιτζίκια, το τσάμικο, το πλαστικό τραπεζομάντηλο, το κρασί της παρέας, το πράσινο λάστιχο, τα ξύλινα τσόκαρα, το ψητό καλαμπόκι, οι πλαστικές καρέκλες. Σημεία αναφοράς που μετατρέπουν το κλισέ σε κάτι βαθιά συλλογικό που μας αφορά όλους.
Πέντε ιστορίες για τον έρωτα και την γυναικεία σεξουαλικότητα, ιδωμένες από μάτια γυναικών, βιωμένες από σώματα γυναικών. Και πάνω στη σκηνή, ειπωμένες από τα στόματα και τα σώματα εφτά γυναικών.
Έχοντας μιλήσει στην πρώτη μας δουλειά "Το Μαράκι έκλασε" για το παιδί που όλες υπήρξαμε, αυτή την φορά «ενηλικιωνόμαστε» και μιλάμε για την γυναίκα που όλες είμαστε.
Επιλέγουμε λοιπόν να δανειστούμε μία φράση από την Φεμινιστική Ομάδα Κιλοτίνα: «Δεν ντρεπόμαστε για το γυμνό μας σώμα, για την απόλαυσή μας και για τους οργασμούς μας.»
Για την ερμηνεία της στην παράσταση, η Άρτεμις Δούρου ήταν υποψήφια για το Βραβείο Νέου Καλλιτέχνη του Θεάτρου, στα Θεατρικά Βραβεία 2024-2025 της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.
Από την έναρξη του πολέμου που έχει χαρακτηριστεί ως γενοκτονικός στη Γάζα, τον Οκτώβριο του 2023, το Ισραήλ έχει δαπανήσει τεράστιους οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους για να ισοπεδώσει την παλαιστινιακή επικράτεια και να διαλύσει τους θεσμούς της.
Περισσότεροι από 72.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, ανάμεσά τους δεκάδες χιλιάδες παιδιά και γυναίκες – ενώ ανεξάρτητοι ερευνητές εκτιμούν ότι ο πραγματικός αριθμός των νεκρών ενδέχεται να ξεπερνά τις 75.000.
Όσοι παραμένουν εν ζωή, πολλοί έχουν υποστεί τις συνέπειες μιας σκόπιμα επιβληθείσας λιμοκτονίας: Αρχικά κατά την πολιορκία της βόρειας Γάζας στα τέλη του 2024, που αξιωματούχοι του ΟΗΕ χαρακτήρισαν «αποκαλυπτική», και αργότερα, κατά τον τεχνητό λιμό που προκάλεσαν ισραηλινές πολιτικές τον Αύγουστο του 2025, όταν εικόνες υποσιτισμένων και λιμοκτονούντων παιδιών κυριάρχησαν στα δελτία ειδήσεων παγκοσμίως, όπως τονίζει το Al Jajeera.
Τίποτα από αυτά δεν έγινε χωρίς τεράστιο οικονομικό τίμημα.
Το Ισραήλ – με βασικό σύμμαχο τις Ηνωμένες Πολιτείες – έχει διοχετεύσει δισεκατομμύρια δολάρια στον πόλεμο κατά της Γάζας.
Πόσο κοστίζει, λοιπόν, η εξόντωση περισσότερων από 72.000 Παλαιστινίων; Πόσα χρήματα απαιτούνται σε πολεμοφόδια για τη διάπραξη μιας γενοκτονίας;
Και ποιος είναι ο αντίκτυπος μιας βιομηχανοποιημένης μαζικής θανάτωσης σε μια οικονομία;
Ακολουθούν όσα είναι γνωστά.
Πόσα χρήματα έχει δαπανήσει το Ισραήλ για τον πόλεμο στη Γάζα;
Η Τράπεζα του Ισραήλ υπολόγισε το συνολικό οικονομικό κόστος του πολέμου σε περίπου 352 δισεκατομμύρια σέκελ (112 δισ. δολάρια).
Το ποσό αυτό περιλαμβάνει:
243 δισ. σέκελ (77 δισ. δολάρια) σε άμεσες αμυντικές δαπάνες
33 δισ. σέκελ (10,5 δισ. δολάρια) για αποζημιώσεις μέσω του ταμείου φόρου ακίνητης περιουσίας
57 δισ. σέκελ (18 δισ. δολάρια) σε πολιτικές δαπάνες
19 δισ. σέκελ (6 δισ. δολάρια) σε πληρωμές τόκων
Στις αρχές του 2025, εξετάζοντας αποκλειστικά τον πόλεμο στη Γάζα, ο πρώην επικεφαλής οικονομικός σύμβουλος του ισραηλινού στρατού, Γκιλ Πίνχας, εκτίμησε το κόστος στα 150 δισ. σέκελ (48 δισ. δολάρια), με μέσο ημερήσιο κόστος 300 εκατ. σέκελ (96 εκατ. δολάρια).
Σύμφωνα με τον Φιλίπ Λαζαρίνι, γενικό επίτροπο της UNRWA, κατά μέσο όρο 100 Παλαιστίνιοι σκοτώνονταν καθημερινά στη Γάζα.
«Κάθε αντικείμενο που χρησιμοποιεί ο στρατός στη μάχη έχει τιμή σε σέκελ, καταγεγραμμένη σε ειδικό, εξαιρετικά αναλυτικό τιμοκατάλογο», δήλωσε ο Πίνχας, αναφερόμενος στο κόστος για τον ισραηλινό στρατό – όχι για τους Παλαιστινίους – κάθε μερίδας τροφής, λίτρου καυσίμου, οχήματος, σφαίρας και πυραύλου που εκτοξεύεται προς τη Γάζα. «Ο κατάλογος επικαιροποιείται διαρκώς, ακόμη και εν μέσω πολέμου».
Πόσα δαπανήθηκαν σε πολεμοφόδια;
Δεν υπάρχουν πλήρη στοιχεία, αλλά ο Πίνχας ανέφερε ότι από την έναρξη του πολέμου έχουν διατεθεί 340 δισ. σέκελ (108 δισ. δολάρια) για πολεμοφόδια, αν και δεν έχουν χρησιμοποιηθεί όλα.
Σημαντικό μέρος των κονδυλίων κατευθύνθηκε σε αγορές από ισραηλινούς κατασκευαστές όπλων, γεγονός που μετρίασε εν μέρει τις ευρύτερες οικονομικές επιπτώσεις.
Οι λεπτομέρειες στρατιωτικών προϋπολογισμών σπανίως δημοσιοποιούνται. Ωστόσο, ενδείξεις μπορούν να αντληθούν από άλλες συγκρούσεις της περιοχής.
Σύμφωνα με εκτίμηση της The Wall Street Journal, στα μέσα του πολέμου με το Ιράν, το ημερήσιο κόστος για το Ισραήλ ανερχόταν σε 200 εκατ. δολάρια.
Οι πύραυλοι αναχαίτισης ιρανικών ρουκετών – έως και 400 ημερησίως – κοστολογούνταν από 700.000 έως 4 εκατ. δολάρια ο καθένας.
Επιπλέον, η επίθεση του Σεπτεμβρίου 2024 κατά των επικοινωνιακών συσκευών της λιβανέζικης οργάνωσης Χεζμπολάχ φέρεται να κόστισε περίπου 1 δισ. σέκελ (318 εκατ. δολάρια).
Ποιο είναι το συνολικό κόστος για την ισραηλινή οικονομία;
Ιδιαίτερα υψηλό – και μεγάλο μέρος του οφείλεται στο ανθρώπινο δυναμικό.
Από τους 465.000 εφέδρους του Ισραήλ, πάνω από 300.000 αναπτύχθηκαν στη Γάζα κατά τον πρώτο χρόνο του πολέμου, επιπλέον των 170.000 εν ενεργεία στρατιωτικών.
Το κόστος διατήρησης τόσο μεγάλου αριθμού στρατιωτών, καθώς και η απώλεια παραγωγικότητας από εργαζομένους που επιστρατεύθηκαν, είναι τεράστιο.
Σύμφωνα με το ισραηλινό υπουργείο Οικονομικών, περίπου 70 δισ. σέκελ (22,3 δισ. δολάρια) δαπανήθηκαν μόνο για τις εφεδρικές δυνάμεις, ενώ το κόστος διατήρησης του τακτικού στρατού το 2025 εκτιμήθηκε στα 15,37 δισ. σέκελ (4,9 δισ. δολάρια).
Η Τράπεζα του Ισραήλ υπολογίζει ότι ένας μήνας υπηρεσίας εφέδρου κοστίζει περίπου 38.000 σέκελ (12.100 δολάρια) σε χαμένη παραγωγή.
Σύμφωνα με ανάλυση της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz, το συνολικό κόστος του πολέμου την επόμενη δεκαετία ενδέχεται να ξεπεράσει τα 500 δισ. σέκελ (159 δισ. δολάρια).
Πόσο έχει κοστίσει η γενοκτονία στις ΗΠΑ;
Περισσότερο απ’ όσο ενδεχομένως υποθέτουν πολλοί Αμερικανοί ψηφοφόροι.
Σύμφωνα με την έκθεση «Costs of War 2025» του Brown University, από τις 7 Οκτωβρίου 2023 οι ΗΠΑ παρείχαν στο Ισραήλ περίπου 21,7 δισ. δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια.
Επιπλέον, οι Αμερικανοί φορολογούμενοι χρηματοδότησαν επιχειρήσεις υποστήριξης του Ισραήλ στην Υεμένη, στο Ιράν και στη Μέση Ανατολή με κόστος 9,65–12,07 δισ. δολάρια. Συνολικά, η αμερικανική δαπάνη για τους πολέμους του Ισραήλ από το 2023 κυμαίνεται μεταξύ 31,35 και 33,77 δισ. δολαρίων.
Πόσο θα κοστίσει η ανοικοδόμηση της Γάζας;
Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, η ανοικοδόμηση της Γάζας – όπου η πλειονότητα των κτιρίων έχει καταστραφεί – θα απαιτήσει δεκαετίες και θα κοστίσει περίπου 70 δισ. δολάρια.
Σε σχετική έκθεση, ο ΟΗΕ σημείωσε ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ «υπονόμευσαν σοβαρά κάθε πυλώνα επιβίωσης» στον θύλακα.
Ολόκληρος ο πληθυσμός των 2,3 εκατομμυρίων ανθρώπων αντιμετωπίζει «ακραία, πολυδιάστατη φτωχοποίηση» – όρο που περιγράφει όχι μόνο οικονομική ένδεια, αλλά και έλλειψη καθαρού νερού, επαρκούς υγιεινής και πρόσβασης στην εκπαίδευση.
Το οικονομικό κόστος αποτυπώνεται σε αριθμούς. Το ανθρώπινο κόστος, όμως, παραμένει ανυπολόγιστο.
Η Ιουλία Καραπατάκη & οι ΑΤΑΡ ΤΟΥ ΤΑΡ live στο Κύτταρο
•Πέμπτες 12 - 19 - 26 Μαρτίου•
Η Ιουλία Καραπατάκη μαζί με τους Αταρ του Ταρ live στο Κύτταρο.
«Αταρ του Ταρ» είναι μικρασιατική λέξη που την έλεγε η γιαγιά του Άγη, η κα Κατίνα, και σημαίνει «άνω κάτω» και επειδή τα προγράμματα τους δεν ήταν ποτέ στημένα αποφάσισαν να το πουν έτσι.
Θα παίξουν μαζί μετά από πολλά χρόνια τραγούδια ρεμπέτικα και παλιά λαϊκά με πινελιές από τη Λατινική Αμερική ή και όχι.
Τιμές: Καθήμενοι: 80 € φιάλη ποτού ανά 4 άτομα,
40€ φιάλη κρασί ανά 2 άτομα
15€ ποτό ανά άτομο
Στις τιμές -δεν- συμπεριλαμβάνεται η τιμή του εισιτηρίου (15€)
Μπαρ: Μπύρα/Κρασί: 5€ - Ποτό: 9€
Το εισιτήριο αφορά αποκλειστικά την είσοδο στον χώρο. Για κράτηση θέσης καθημένου σε τραπέζι επικοινωνείτε τηλεφωνικά. Κρατήσεις: 210 8224134 / 6977 641373 Υποχρεωτική η αγορά εισιτηρίου για την κράτηση.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
& καταστήματα Nova / Public / Ευριπίδης
Ο Γουάιζμαν, που πέθανε 96 χρονών ενώ γύριζε ταινίες μέχρι και το ‘23, κατέγραψε θεσμούς και συστήματα της Αμερικής όπως ποτέ κανείς άλλος. Αυτό είναι το σινεμά του – κι αυτά είναι όσα μας είπε όταν είχαμε την τιμή να τον συναντήσουμε.
«Κανείς δεν παρακολουθούσε ανθρώπους όπως ο Φρέντερικ Γουάιζμαν», έγραψαν οι New York Times αποτιμώντας την τεράστια καριέρα ενός τιτάνα του αμερικάνικου σινεμά, ο οποίος πέθανε στα 96 του την Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου στο σπίτι του στη Μασαχουσέτη.
«Αν ανοίξεις τον Φρέντερικ Γουάιζμαν θα βρεις κτίρια», έγραψε το Flix στο υπέροχο δικό του κείμενο για τον κινηματογραφικό θρύλο.
Είναι όλα ολόσωστα – άνθρωποι, κτίρια – και θεσμοί, και κοινωνικές δομές. Όλοι οι τρόποι δηλαδή με τους οποίους στελεχώνονται, υπάρχουν και κινούνται όλα τα συστήματα στον κόσμο γύρω μας. Ο Φρέντερικ Γουάιζμαν έφυγε αφήνοντας πίσω κάτι περισσότερο από φιλμογραφία: Αφήνει μια παρακαταθήκη, ένα ντοκουμέντο για το πώς λειτουργεί ο κόσμος.
Αν θες να εξηγήσεις τις δομές και την κοινωνική ψυχοσύνθεση του σύγχρονου κόσμου – ψέματα, τι να εξηγήσεις δηλαδή; – αν θες κι εσύ να καταλάβεις πράγματα που δεν καταλάβαινες πως δεν καταλαβαίνεις, για τις λεπτομερείς διαδικασίες και λειτουργίες που απαρτίζουν τα πάντα γύρω μας; Ο Φρέντερικ Γουάιζμαν το έκανε πριν από σένα, για σένα.
***
«Ο Φρέντερικ Γουάιζμαν είναι ο ήρωάς μου», μου έλεγε πριν κάποια χρόνια ένας από τους αγαπημένους μου σύγχρονους ντοκιμαντερίστες, ο Ρόμπερτ Γκριν. «Το να βλέπεις ταινίες του είναι τόσο ζεστό […], είναι αυτή η αίσθηση σα να κάνει κρύο και να βάζεις κάλτσες. Έτσι νιώθω βλέποντας Γουάιζμαν».
Είναι εύκολο να κάνουμε πολλές φορές το έργο του Γουάιζμαν να ακούγεται σαν κάποιο βαρετό μάθημα στο σχολείο, αλλά η αλήθεια είναι εντελώς αντίθετη. Μέσα από το στυλ του τη θεματολογία του καταφέρνει να εμβυθίσει τόσο πολύ τον θεατή στον εκάστοτε κόσμο, περνώντας 15 ή 20 λεπτά τη φορά σε μια σκηνή, στις εσωτερικές της εντάσεις, συγκρούσεις και διαδικασίες, που στο τέλος καθηλώνεσαι από τη μαγεία του πεζού.
Στο σινεμά του Γουάιζμαν δεν υπάρχουν κατασκευασμένες δραματουργικές κορυφώσεις, δεν θα βρεις κλιμάκωση προς τη λύση κάποιου δράματος μέχρι το τέλος της κάθε ταινίας. Πρόκειται για αγνή παρατήρηση και η ένταση προκύπτει πάντα από αυτό. Σκέψου την λιγότερο αξιοσημείωτη μέρα της ζωής σου, που στο τέλος της μπορεί να μην έχεις τίποτα ιδιαίτερο να αναφέρεις. Αλλά που στη διάρκειά της έκανες πράγματα στη δουλειά σου, ασχολήθηκες με διάφορες υποχρεώσεις, πέρασες ένα μισάωρο να λύνεις ένα συγκεκριμένο πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί.
Ακόμα και σε μια ουδέτερη κατάσταση, η καθημερινότητα αποτελείται από διαρκείς μικρο-“πλοκές”, από διαρκείς εντάσεις γεννούν και λύνουν το σασπένς του – και που όλες μαζί συνθέτουν την εμπειρία του να (απλώς) υπάρχεις. Πόσο σπάνιο είναι για το σινεμά το να καταγράφει την “(απλώς) ύπαρξη”;
Ο Γουάιζμαν ξεκίνησε να σκηνοθετεί με το Titicut Follies το 1967, στα 37 του, διεισδύοντας στα άδυτα ενός διαβόητου νοσοκομειακού ιδρύματος για ψυχικά ασθενείς εγκληματίες. Έκτοτε γύρισε πάνω από 40, κοντά στα 50, ντοκιμαντέρ, συχνά πολύωρα (3, 4, 4μιση ώρες), με έναν αδιάκοπο ρυθμό ταινία-ανά-διετία μέχρι και πολύ πρόσφατα, το 2023. Όταν, στα 93 του, ανακοίνωσε και την απόσυρσή του από τη σκηνοθεσία. Τελευταία του ταινία ήταν το Menus-Plaisirs – Les Troisgros, για την καθημερινότητα ενός οικογενειακού εστιατορίου στην κεντρική Γαλλία.
Στο ενδιάμεσο ασχολήθηκε μέσα από το έργο του με πόλεις και τοπικές κοινότητες (Belfast, Maine), με το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας (Welfare), με το σύστημα υγείας (Hospital), με την εκπαίδευση (High School), δημόσιες δομές όπως δανειστικές βιβλιοθήκες (Ex Libris: The New York Public Library), τα πανεπιστήμια (At Berkeley), την οργανωμένη θρησκεία (Essene), το αστυνομικό και δικαστικό σύστημα (Law and Order), την τοπική αυτοδιοίκηση (City Hall).
Η καταγραφή του είναι λεπτομερής στο βαθμό που αγγίζει επίπεδα που ξεπερνάνε το υλικό – παρόλο που ποτέ δεν το δηλώνει ρητά. Ακολουθώντας τη λειτουργία μιας μονάδας εντατικής θεραπείας ιατρικής περίθαλψης στο συνταρακτικό Near Death, συνδέει τις συστηματικές διαδικασίες με κάτι το υπαρξιακό. Στο Monrovia, Indiana καταγράφει με μεστό και πολυεπίπεδο τρόπο την καθημερινότητα και τα rituals μιας κοινότητας λίγο μετά την εκλογή του Τραμπ, σε ένα σχεδόν ποιητικό προφίλ.
Το In Jackson Heights, για πολλούς η κορυφαία δουλειά του στον 21ο αιώνα, πιάνει τους ρυθμούς μιας νεοϋορκέζικης κοινότητας ζωντανής, πολύχρωμης, πολυ-πολιτισμικής, ακτιβιστικής: Το πορτρέτο μιας κοινότητας σε καθεστώς μετάβασης, υπό το φάσμα του gentrification και των καθημερινών τριβών με τους θεσμούς.
Όπως παντού στο σινεμά του, έτσι κι εδώ η αφήγησή του είναι καθαρά εμπειρική και ποτέ θεωρητική. Το στυλ του Γουάιζμαν συνδέεται απόλυτα με τη μέθοδό του, κατά την οποία ασχολείται με το εκάστοτε θέμα του για κάποιες εβδομάδες γυρισμάτων, συγκεντρώνοντας ακόμα και πάνω από 100 ώρες υλικού – πάντα σε λογική παρατήρησης και ποτέ επέμβασης.
Ο Γουάιζμαν ποτέ δεν ήθελε να μπαίνει σε ένα θέμα γνωρίζοντας από πριν τι θέλει να πει για αυτό. Έφτανε ως σχεδόν λευκή σελίδα ο ίδιος. Δεν βλέπουμε ποτέ συνεντεύξεις πρώτου προσώπου με αντικείμενά του. Δεν έχουμε καρτέλες που εξηγούν καταστάσεις ή πρόσωπα. Δεν υπάρχουν ποτέ αφηγήσεις. Τα πάντα είναι ό,τι βλέπεις.
Παρόλαυτά ο ίδιος πάντα απέρριπτε τον χαρακτηριστικό του σινεμά-ντιρέκτ γιατί υπονοούσε μια μη κριτική σχέση αμεσότητας με το αντικείμενό του. Αντιθέτως, ο Γουάιζμαν πάντα μιλούσε πολύ ανοιχτά για την οπτική του ως σκηνοθέτης: Το να μοντάρει κανείς εκατοντάδες ώρες υλικού σε ένα 2ωρο ή 3ωρο αφηγηματικό ‘παράθυρο’ συνιστά μια εκ των πραγμάτων επέμβαση στον όποιον ‘ρεαλισμό’ και παρουσιάζει μια πραγματικότητα όπως εκείνος (ως αφηγητής) την αντιλαμβάνεται.
«Το cinéma vérité είναι απλώς ένας πομπώδης γαλλικός όρος που δεν έχει απολύτως κανένα νόημα όσο με αφορά», είχε πει σε μια συνέντευξή του 2014.
Άρα πώς περιγράφει κανείς αυτή τη γουαϊζμανική αμεσότητα; Εδώ έχουμε πορτρέτα θεσμών, διαδικασιών και κοινοτήτων όπου το exposition είναι οι ίδιες οι πράξεις, οι ίδιες οι διαδικασίες. Η πολιτική τους διάσταση είναι αδιαπραγμάτευτη αλλά ποτέ στρατευμένη και ποτέ δίνοντας την αίσθηση ενός εμπειρογνώμονα που σου εξηγεί πράγματα: Προκύπτει με αμεσότητα και φυσικότητα από το σύνολο διαδικασιών, αποφάσεων, παρατηρήσεων. Το χέρι του δημιουργού δεν φαίνεται ποτέ – αυτό δεν είναι ένα φιλμικό στυλ που έχει επίγωνση του εαυτού του. Είναι σαν μια σειρά από αναλυτικά, λεπτομερή snapshots που το ένα μετά το άλλο δημιουργούν κάτι μεγαλύτερο. Κάτι απόλυτο.
Ίσως να μην υπάρχει, να μην χρειάζεται να υπάρξει, κάποιος περαιτέρω χαρακτηρισμός. Ίσως ο ίδιος ο Γουάιζμαν να το απέρριπτε.
Και ίσως όλα αυτά να εξηγούν και γιατί ποτέ δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη ταινία ή στιγμή όπου έγινε το μεγάλο breakthrough για τον μεγάλο δημιουργό. Δεν υπήρξε Εκείνη Η Μία Ταινία που πέρασε στο mainstream, που έγινε φαινόμενο, που συγκέντρωσε αναγνώριση και βραβεία. Ακόμα κι οι βραβεύσεις του (όπως ένας τιμητικός Χρυσός Λέοντας στη Βενετία το ‘14 ή ένα τιμητικό Όσκαρ το ‘16) ήρθαν ως μια ευρύτερη αναγνώριση του συνόλου του έργου του.
Είναι συνεπές, τελικά. Το έργο του Γουάιζμαν είναι κιβωτός.
City Hall: Η τελευταία του αμιγώς πολιτική ταινία
Το City Hall, ένα ντοκιμαντέρ για την τοπική αυτοδιοίκηση της Βοστώνης, βρέθηκε στη #1 θέση της ετήσιας λίστας των Cahiers du Cinema με τις ταινίες του 2020, ενώ ήταν και στο δικό μου τοπ-10 εκείνης της χρονιάς. Μέσα από το τότε κείμενο για την ταινία, υπογραμμίζονται και κάποια διαχρονικά στοιχεία του στυλ και του έργου του Γουάιζμαν. Αυτά έγραφα τότε:
Ο Γουάιζμαν, στα 90 του πλέον χρόνια, έχει αφιερώσει την καριέρα και τη ζωή του στην αποτύπωση των διαδικασιών της κοινωνικής και πολιτικής λειτουργίας πόλεων και κοινοτήτων. Ένα από τα διάσημα πρόσφατα έργα του ήταν ας πούμε το Ex Libris, ένα 4ωρο ντοκιμαντέρ για τη δημόσια βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης. Το City Hall ακολουθεί καθημερινές διαδικασίες και συμβάντα από το δημαρχείο της Βοστώνης.
Ο Γουάιζμαν επιλέγει μια αφηγηματικά αφιλτράριστη προσέγγιση στο υλικό του, χωρίς συνεντεύξεις, χωρίς voice over, χωρίς συμβατική δραματουργία. Για 4μιση ώρες παρακολουθούμε την ομάδα του δημάρχου στην καθημερινή της λειτουργία και το πώς προσεγγίζει κάθε παραμικρή πτυχή της τοπικής διακυβέρνησης.
Από μια σκηνή 20 λεπτών που αναλύει το μπατζετάρισμα του δημαρχείου μέχρι ένα 15λεπτο ευχαριστήριο λόγο ενός βετεράνου του Ιράκ στη διάρκεια ενός event, ο Γουάιζμαν καταγράφει με αυθεντική περιέργεια αλλά και αγάπη για αυτού τους είδους το process, κάθε κομμάτι του τι σημαίνει να βρίσκεσαι στο επίκεντρο της λειτουργίας μιας πόλης.
Μέσα από αυτή την παρατήρηση γεννιούνται συναρπαστικές παρατηρήσεις για τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές: Η σιγουριά του λόγου όταν μιλάμε για γνώριμες διαδικασίες είναι απαράμιλλη, όμως καθώς η συζήτηση έρχεται σε ζητήματα διακρίσεων ή diversity τα πάντα μοιάζουν να γίνονται πιο ρευστά και αβέβαια, δείγμα του πώς το άγνωστο και η αλλαγή εισέρχονται μέσα σε σφιχτές και καλολαδωμένες μηχανές.
Μέσα από όλη αυτή τη συλλογή περιστατικών, σχηματίζεται τελικά η εικόνα και της ίδιας της πόλης, ακριβώς επειδή την παρατηρούμε από την πλευρά της τοπικής της διακυβέρνησης: Γινόμαστε μάρτυρες των προβλημάτων, των αναγκών, της κουλτούρας. Και στη μεγάλη εικόνα του όλου του εγχειρήματος, ο Γουάιζμαν καταθέτει τελικά ένα παθιασμένο επιχείρημα υπέρ της ζωτικής σημασίας ισχυρής παρουσίας θεσμών και κρατικής οργάνωσης σε τοπικό επίπεδο. Η αμεσότητά του αναδεικνύει ανθρώπους, καθήκον και κοινότητες ως την αρχή και το τέλος.
Φρέντερικ Γουάιζμαν: «Στα ντοκιμαντέρ δεν ξεκινώ ποτέ με άποψη για το υλικό»
Ο Φρέντερικ Γουάιζμαν στο φεστιβάλ Βενετίας το 2017 για την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ Ex Libris. AP Photo/Domenico Stinellis
Είχα την τιμή να συναντήσω από κοντά τον Φρέντερικ Γουάιζμαν στη Βενετία το 2022, στο πλαίσιο της πρεμιέρας της ταινίας του Un Couple – προτελευταία ταινία της καριέρας του, και μόλις 2η μυθοπλασία που γύρισε ποτέ. Βασισμένος σε επιστολές και ημερολόγια της Σοφία, συζύγου του Λέο Τολστόι, ο Γουάιζμαν σκηνοθέτησε έναν δραματοποιημένο μονόλογο παιγμένο σε one-woman show από την συν-σεναριογράφο, Ναταλί Μπουτεφό.
Ακολουθούν κάποια επιλεγμένα αποσπάσματα από εκείνη τη συζήτηση, που εστιάζουν κυρίως στην προσέγγιση του Γουάιζμαν στο ντοκιμαντέρ και γύρω από την ευρύτερη κοσμοθεωρία του σινεμά του. Ξεκινώντας από το σημείο που, μιλώντας για την απόφαση να ασχοληθεί με τον Τολστόι, ξεκαθάρισε πως: «Για μένα, τίποτα στην επιλογή του θέματος δεν είχε να κάνει με ιδεολογία. Απλώς σκέφτηκα ότι θα ήταν μια ενδιαφέρουσα σχέση.»
Ισχύει αυτό γενικά για τις ταινίες σας; Δηλαδή αυτό που λέτε τώρα, ότι δεν είχε να κάνει με ιδεολογία;
Λοιπόν, μισώ τις ιδεολογικές εξηγήσεις, γιατί πάντα μου φαίνονται απλοϊκές. Απλοϊκές και επικίνδυνες. Οπότε, ε… η προσπάθεια στις ταινίες μου –είτε πετυχαίνει είτε όχι– και η προσπάθεια και σε αυτή την ταινία, ήταν να παρουσιάσω σύνθετες καταστάσεις με τρόπο που να αντανακλά τη συνθετότητά τους. Και, συχνά, την αμφισημία τους. Και δεν αντέχω την προπαγάνδα, που θεωρώ ότι προπαγάνδα είναι κι οι ιδεολογικές εξηγήσεις.
Αυτό που λέτε είναι πολύ ενδιαφέρον. Και ο τρόπος που η κάμερα στις ταινίες σας παρατηρεί υπομονετικά, είναι σαν να μην έχετε ένα τελικό συμπέρασμα πριν ξεκινήσετε.
Στα ντοκιμαντέρ δεν ξεκινώ ποτέ με άποψη για το υλικό. Τις περισσότερες φορές δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτό. Και η τελική ταινία αντιπροσωπεύει αυτό που έμαθα.
Δεν είχα περάσει ποτέ χρόνο σε ένα δημαρχείο. Δεν είχα περάσει ποτέ χρόνο σε ένα μουσείο τέχνης, εκτός αν είχα πάει ως επισκέπτης. Δεν είχα πάει ποτέ στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης. Και μέρος της χαράς του να κάνεις αυτά τα ντοκιμαντέρ είναι ότι μαθαίνεις κάτι – ή νομίζεις ότι μαθαίνεις κάτι, ή εξαπατάς τον εαυτό σου ότι έμαθες κάτι.
Και αυτό που έμαθες είναι αυτό που βλέπεις στην τελική ταινία. Αλλά αυτή η άποψη προκύπτει ως αποτέλεσμα δέκα μηνών ή ενός χρόνου δουλειάς. Δεν ξεκινώ με μια άποψη που θέλω να πουλήσω ή να επιβάλω στο υλικό. Η άποψη προκύπτει από τη μελέτη του υλικού.
Όσον αφορά την προσέγγιση… έχετε μάθει τόσα πολλά ως κινηματογραφιστής κάνοντας ντοκιμαντέρ επί δεκαετίες. Πώς εφαρμόζονται όλα αυτά σε κάτι τελείως διαφορετικό;
Δε νομίζω ότι εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος θα έπρεπε να μπαίνει σε κουτάκια. Προσπαθώ να κάνω ταινίες και, από τη δική μου σκοπιά, προσπαθώ να κάνω ταινίες που με ενδιαφέρουν, όποια κι αν είναι η μορφή τους. Αυτό το θέμα με ενδιέφερε. Και μέρος της χαράς του να κάνεις ταινίες είναι να βρίσκεις τη μορφή που ταιριάζει στο υλικό που σε ενδιαφέρει. Η δουλειά μου ως σκηνοθέτη και μοντέρ ήταν να βρω μια μορφή για το υλικό που υπήρχε στο σενάριο.
Η δομή καθορίστηκε από το σενάριο. Μετά, στα γυρίσματα, πειραματίζεσαι, προσπαθείς να καταλάβεις πώς μετατρέπεις τις λέξεις σε κάτι που να σου φαίνεται οπτικά ενδιαφέρον. Και στο μοντάζ, πώς παίρνεις τον τρόπο που έχει γυριστεί και τον κάνεις να λειτουργήσει –ό,τι κι αν σημαίνει αυτό– ως ταινία. Αυτό κάνεις στο μοντάζ.
Ανακαλύψατε κάτι καινούργιο γυρίζοντας αυτή την ταινία; Ακόμη και τεχνικά;
Είναι δύσκολη ερώτηση. Ανακάλυψα ότι μπορούσα να το κάνω. Αυτό είναι καινούργιο. Δηλαδή, μπορούσα να προσπαθήσω να το κάνω. Πάντα φοβάμαι λίγο πριν ξεκινήσω ένα ντοκιμαντέρ, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί. Και σίγουρα φοβόμουν όταν ξεκινήσαμε αυτή την ταινία. Πάντα αναρωτιέσαι αν ξέρεις τι κάνεις. Και συχνά δεν ξέρεις, αλλά πρέπει να προσποιηθείς ότι ξέρεις.
Πάντα αγχώνομαι. Θα πάρω τις σωστές αποφάσεις; Θα υπάρξει καλό υλικό; Στο ντοκιμαντέρ ποτέ δεν ξέρεις τι θα βρεις. Μερικές φορές βρίσκεις κάτι παράξενο και συναρπαστικό, μερικές φορές όχι.
Ήσασταν λιγότερο αγχωμένος εδώ, επειδή εσείς ελέγχατε τα πάντα;
Όχι, ήμουν περισσότερο αγχωμένος. Στο ντοκιμαντέρ, αν κάτι δεν πάει καλά, υπάρχει πάντα η επόμενη μέρα. Εδώ έχεις σενάριο και πρέπει να σκεφτείς πώς θα το γυρίσεις και πώς θα λειτουργήσει στο μοντάζ. Για παράδειγμα, ήξερα ότι ήθελα πολλά πλάνα της Νάταλι να περπατά στον κήπο, χωρίς να ξέρω πώς ακριβώς θα τα χρησιμοποιήσω. Αλλά ήξερα ενστικτωδώς ότι τα χρειάζομαι. Και τελικά τα χρησιμοποίησα πολύ.
Έχετε την αίσθηση ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι ταινίες ντοκιμαντέρ γίνονται όλο και πιο σημαντικές στα φεστιβάλ;
Ναι, αυτό συμβαίνει. Υπάρχει ακόμη δρόμος, αλλά συμβαίνει. Για παράδειγμα, όταν ξεκίνησα να κάνω ταινίες τη δεκαετία του ’60, δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να προβληθεί μια ταινία μου στη Βενετία ή… και οι Κάννες ακόμη δεν είναι ιδιαίτερα δεκτικές. Η Βενετία όμως, εδώ και αρκετά χρόνια, είναι πιο ανοιχτή σε διαφορετικά είδη κινηματογράφησης, και αυτό είναι υπέροχο.
Χαίρομαι που συμβαίνει. Τώρα, ποιος είναι ο λόγος; Δεν έχω ιδέα.
Είναι ενδιαφέρον ότι λέτε, μέσα στην καριέρα σας, ότι «προσπαθείτε» ακόμη να κάνετε ταινίες. Έχετε γυρίσει πάνω από 40 ταινίες!
Για μένα, το αν λειτουργεί ή όχι… προσπαθώ να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Και ήταν μεγάλη χαρά για εμάς να δούμε την ταινία εδώ, σε μεγάλη οθόνη, με κοινό. Ήταν ουσιαστικά η πρώτη φορά. Την είχαμε δει σε μεγάλη οθόνη στο μιξάζ και στο color grading, αλλά είναι διαφορετικό να τη βλέπεις σε μια αίθουσα με τετρακόσια ή πεντακόσια άτομα και ακόμη μεγαλύτερη οθόνη. Και φυσικά μας αρέσει όταν ο κόσμος ανταποκρίνεται στην ταινία.
Στην δημοσιογραφικη προβολή όταν εμφανίστηκε το όνομά σας στη μεγάλη οθόνη, όλοι χειροκροτούσαν.
Χαίρομαι που μου το λέτε.
Πριν και μετά.
Πριν και μετά. [χαμογελάει]
Πώς νιώθετε με αυτόν τον σεβασμό και τον θαυμασμό;
Μου αρέσει προφανώς όταν αρέσουν οι ταινίες μου. Αλλά αυτό που μας συγκίνησε περισσότερο ήταν η εμπειρία της προβολής εδώ. Μετά από όλη τη δουλειά, ήταν μια πολύ συγκινητική εμπειρία σε προσωπικό επίπεδο. Να περπατάς προς την αίθουσα και να συνειδητοποιείς ότι δύο χρόνια μετά την έναρξη της δουλειάς πάνω σε μια ταινία, βρίσκεται τώρα στη Βενετία. Πάντα με την ελπίδα – ότι ο κόσμος θα ανταποκριθεί.
Ο Φρέντερικ Γουάιζμαν ίδρυσε το 1970 τη Zipporah Films, ονομασμένη προς τιμήν της συζύγου του, δικηγόρου και καθηγήτριας νομικής Ζιπόρα Μπάτσο, με την οποία ήταν παντρεμένος από το 1955 ως το 2021, όταν και πέθανε. Όλες οι ταινίες του έλαβαν χρηματοδότηση και προβλήθηκαν από το PBS, το μη κερδοσκοπικό δίκτυο δημόσιας τηλεόρασης στις ΗΠΑ. Στο σάιτ της Zipporah Films (όπου είναι και διαθέσιμες όλες οι ταινίες του), η ανακοίνωση του θανάτου του Φρέντερικ Γουάιζμαν κλείνει με τη φράση:
«Αντί για λουλούδια, η οικογένεια και η Zipporah Films παρακαλούν θερμά, στη μνήμη του Φρέντερικ Γουάιζμαν, να στηρίξετε τον τοπικό σας σταθμό PBS ή ένα ανεξάρτητο βιβλιοπωλείο».
Η αναφορά του Αμερικανού πρέσβη στα... βιβλικά δικαιώματα του Ισραήλ επί των εδαφών της Μέσης Ανατολής έφερε ορυμαγδό αντιδράσεων από αραβικά κράτη σε μια περίοδο που τα πάντα παραμένουν ρευστά στην ευρύτερη περιοχή.
Ο Μάικ Χάκαμπι θεώρησε σωστό να τονίσει σε συνέντευξή του ότι είναι ακριβείς οι αναφορές στο βιβλίο της Γένεσης για τα δικαιώματα του Ισραήλ «μεταξύ τον Νείλο και τον Ευφράτη», αλλά και να προσθέσει πως «θα ήταν καλό να τα έπαιρναν όλα».
Πυρ ομαδόν
Όπως αναμενόταν πολλές αραβικές χώρες καταδίκασαν σφοδρά τις δηλώσεις αυτές.
Η Σαουδική Αραβία τις χαρακτήρισε «ανεύθυνες» και «επικίνδυνες» ενώ η Ιορδανία έκανε λόγο για «επίθεση στην εθνική κυριαρχία των χωρών της περιοχής».
Το υπουργείο Εξωτερικών της Αιγύπτου «επαναλαμβάνει ότι το Ισραήλ δεν έχει κανένα κυριαρχικό δικαίωμα στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, ούτε σε καμία άλλη αραβική γη».
Η Παλαιστινιακή Αρχή, που εδρεύει στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, ανέφερε σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα Χ ότι οι δηλώσεις του Μάικ Χάκαμπι «αντικρούουν την απόρριψη εκ μέρους του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ του σχεδίου προσάρτησης της Δυτικής Όχθης» από το Ισραήλ.
Καταδικάζουν Αραβικός Σύνδεσμος και Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας
Η οργή εκφράστηκε και σε θεσμικό επίπεδο με τον Αραβικό Σύνδεσμο, που εκπροσωπεί 22 αραβικά κράτη, να κάνει λόγο για «ακραίες και χωρίς καμία λογική βάση» δηλώνει, αλλά και να προειδοποιεί ότι τα λόγια του Χάκαμπι ενδέχεται να «υποδαυλίσουν θρησκευτικά και εθνικά αισθήματα».
Από την πλευρά του Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας, που εκπροσωπεί 57 μουσουλμανικές χώρες, μίλησε για «απαράδεκτη πρόσκληση για επέκταση του Ισραήλ και κατάληψη περισσότερων παλαιστινιακών και αραβικών εδαφών με βάση μια ψευδή και απορριφθείσα ιστορική και ιδεολογική αντίληψη».
Καμία ανασκευή
Χθες, ο Αμερικανός διπλωμάτης ανάρτησε στο Χ δύο μηνύματα για να διευκρινίσει τη θέση του σε άλλα θέματα που αναφέρθηκαν στη συνέντευξη, όπως τον ορισμό του σιωνισμού, όμως δεν αναθεώρησε τις δηλώσεις του περί του ελέγχου των εδαφών της Μέσης Ανατολής από το Ισραήλ.
Οι δηλώσεις αυτές έγιναν ενώ το Ισραήλ εντείνει τα μέτρα για να ενισχύσει τον έλεγχό του στη Δυτική Όχθη, παλαιστινιακό έδαφος που κατέλαβε το 1967. Το Ισραήλ έχει επίσης προσαρτήσει την Ανατολική Ιερουσαλήμ και ένα τμήμα του συριακού Γκολάν. Παράλληλα, ΗΠΑ και Ιράν παραμένουν με το δάχτυλο στη σκανδάλη απειλώντας να τινάξουν στον αέρα ολόκληρη την περιοχή.
Οι Σκιαδαρέσες σας προσκαλούν σε ένα πιτζάμα πάρτι στον Πολυχώρο WE την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου για μια βραδιά γεμάτη μουσική, γέλιο και… ύπνο μετά τις 22:00!
Ρωτήστε τους γονείς σας αν μπορείτε να έρθετε και ελάτε να βάψουμε τα νύχια μας, να φάμε γλυκά, να δούμε θρίλερ… και να κοιμηθούμε μετά τις 22:00
Έχουμε μαζέψει το δωμάτιό μας και σας περιμένουμε!
Απαραίτητη προϋπόθεση: να φοράτε τις πιτζάμες σας!
(εκτός αν κοιμάστε γυμνοί — τότε ελάτε γυμνοί )
Στο πάρτι θα είναι:
Φάνης Χαζόπουλος
Πάρης Χαρασκευάς
Αλέξης Κακάκης
Μιμίκος Κουτσής
Κώστας Σαλιγκάρης
και οι Σκαταρέσες
Γενικές πληροφορίες: Σκιαδαρέσες Live
Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026
Πολυχώρος WE, Λεωφόρος 3ης Σεπτεμβρίου & Γρ. Λαμπράκη, Θεσσαλονίκη
Ώρα προσέλευσης: 21:00 | Ώρα Έναρξης: 22:00
Εισιτήρια: Προπώληση 15€ | Ταμείο 18€
Προπώληση:more.com
Σημεία φυσικής προπώλησης θα ανακοινωθούν σύντομα!
