THE FEVER
του Wallace Shawn
Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Δάφνη Σκρουμπέλου
Από τις 14 Ιανουαρίου, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00, στο Θέατρο Φούρνος

Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/fournos-the-fever/

«Η ζωή που ζω είναι αθεράπευτα διεφθαρμένη. Δεν υπάρχει καμία
δικαιολογία. Συνέχεια σκέφτομαι ότι υπάρχει αυτή η δικαιολογία
που την έχω γράψει κάπου, σε κάποιο μικρό χαρτί, αλλά ότι βρίσκεται σε
κάποιο συρτάρι κάποιου γραφείου σε κάποιο δωμάτιο σε κάποιο μέρος
όπου ζούσα παλιά. Αλλά στην πραγματικότητα δεν θα βρω ποτέ αυτό το
μικρό χαρτί, γιατί δεν υπάρχει, δεν υφίσταται».

Το έργο THE FEVER του Wallace Shawn αποτελεί μια αιχμηρή και δεξιοτεχνικά υφασμένη καταγγελία του παγκόσμιου καπιταλισμού. Πρόκειται για τον μονόλογο μιας εύπορης γυναίκας που αναμετριέται με την ίδια της τη συνείδηση, καθώς αρχίζει να διακρίνει ότι η άνετη ζωή της έχει οικοδομηθεί πάνω στη φτώχεια και την εκμετάλλευση άλλων ανθρώπων. Στη φαινομενικά προστατευμένη και πολυτελή καθημερινότητά της παρεισφρέει σταδιακά η ανησυχητική υποψία πως η τάξη στην οποία ανήκει ευνοείται ακριβώς επειδή κάποια άλλη υποφέρει.

Αυτή η κρίσιμη αμφιβολία την οδηγεί σε ένα αυθόρμητο ταξίδι σε μια εμπόλεμη χώρα—μια χώρα της οποίας έμαθε την ύπαρξη τυχαία, σε μια κοινωνική εκδήλωση. Εκεί, η κοσμοθεωρία της μοιάζει να κλονίζεται συθέμελα και αποφασίζει να συνεχίσει τα ταξίδια της και σε άλλες φτωχές χώρες. Είναι όμως αυτή η μετατόπιση αληθινή; Πόσο εύκολο είναι για κάποιον να απαρνηθεί τα προνόμιά του στο όνομα της δικαιοσύνης; Και, τελικά, αρκεί η συνειδητοποίηση της ανισότητας για να αλλάξει πραγματικά τη θέση από την οποία κοιτά τον κόσμο;

«Και έτσι θα διδάξουμε στους φτωχούς ότι ναι, θα τους δώσουμε πράγματα—
αλλά εμείς θα αποφασίσουμε πόσα και πότε,
γιατί δεν πρόκειται να τους τα δώσουμε όλα».

Γραμμένος τη δεκαετία του 1990 για να παρουσιάζεται σε σαλόνια και μικρούς χώρους και βραβευμένος το 1991 με Obie Award για Best New American Play, ο μονόλογος του Wallace Shawn παραμένει σήμερα καθηλωτικά επίκαιρος. Χωρίς εξωτερική δράση, μα με αμείλικτη λογική και ένταση, το έργο συγκλονίζει το κοινό, θέτοντας επί τάπητος την ανθρώπινη ευθύνη, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη διαβρωτική λειτουργία των σύγχρονων δομών εξουσίας. Έχει παρουσιαστεί επανειλημμένα σε σκηνές και μη θεατρικούς χώρους ανά τον κόσμο—όπως στην πολυτελή σουίτα που επέλεξε ο Ρόμπερτ Άικ στο Λονδίνο το 2015 για λίγους θεατές οι οποίοι παρακολουθούσαν ενώ απολάμβαναν κρασί, σοκολάτες και βελούδινα μαξιλάρια. Πιο πρόσφατα, η Κέιτ Μπλάνσετ ερμήνευσε τον μονόλογο για το ραδιόφωνο του BBC.

«Είναι υπέροχο συναίσθημα να έχεις χρήματα
σε μια χώρα όπου οι περισσότεροι είναι φτωχοί,
να κάνεις βόλτα με ταξί μέσα από φρικτές φτωχογειτονιές».

Η Δάφνη Σκρουμπέλου παρουσιάζει τον συγκλονιστικό αυτό μονόλογο στη σκηνή του Θεάτρου Φούρνος, υπογράφοντας τη μετάφραση, τη σκηνοθεσία και τη διαμόρφωση του σκηνικού περιβάλλοντος, σε μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση που φέρνει στο προσκήνιο την οδυνηρή αλλά αναγκαία ενδοσκόπηση του σύγχρονου ανθρώπου. Με σπουδές Performing Arts και Acting στο Λονδίνο και μία μακρόχρονη επαγγελματική πορεία αρχικά στο βρετανικό θέατρο ως ηθοποιός, η Σκρουμπέλου γρήγορα ξεχώρισε και στην ελληνική σκηνή (Δεν μπορώ να φανταστώ το αύριο-Γιάννης Νταλιάνης, Δεσποινίς Τζούλια-Πάνος Κούγιας, L’ aide memoire-Κώστας Βασαρδάνης, κ.α.), ενώ ως βοηθός σκηνοθέτη εργάστηκε δίπλα στη Μαριάννα Κάλμπαρη και τον Νίκο Καμτσή.

Πληροφορίες για την παράσταση

THE FEVER του Wallace Shawn
Μετάφραση, σκηνοθεσία, σκηνικό περιβάλλον, ερμηνεία: Δάφνη Σκρουμπέλου

Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση

Φωτογραφίες: Γεράσιμος Μαυρομμάτης

Επικοινωνία: Μάρθα Κοσκινά

Graphics: Φοίβος Σκρουμπέλος

Trailer: Γιώργος Κονδύλης

Παραγωγή: Wild strawberries Productions

Διάρκεια: 90’

Έως τις 12 Φεβρουαρίου, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, στις 21:00

Θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168 Αθηνα

Εισιτήρια: 18€ κανονικό, 15€ μειωμένο (φοιτητικό, 65+), 10€ ευρώ ανέργων και ατέλειες (μόνο από το ταμείο του θέατρου)

Link προπώλησης: https://www.ticketservices.gr/event/fournos-the-fever/ΘΕ

ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

«Εγώ δεν θα κάτσω να παίξω το παιχνίδι κανενός. Εγώ δεν είμαι γκέι, είμαι στρέητ ομοφυλόφιλος και αυτό τσαντίζει πάρα πολύ. Άντρας είμαι στον τρόπο που μιλάω, που υπάρχω, που θα ανοίξω την πόρτα στη γυναίκα, δεν θα ανοίξω την πόρτα στον τακουνάτο άνδρα, θα βοηθήσω τη γιαγιά να περάσει τον δρόμο, θα φιλήσω το χέρι μιας άγνωστης, θα πω “γεια σας κυρία μου”. Τζέντλεμαν. Το ότι τον π@@@@@ δεν σημαίνει ότι γέρνω. Στρέιτ είμαι, ευθεία κοιτάω».

Αυτό είπε σε πόντκαστ το 2026 ένας ανοιχτά γκέι άντρας. Μπορεί να το είπε επειδή όντως το πιστεύει, ίσως προσπαθεί να βρίσκει τρόπους να παραμένει relevant -ο λόγος δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Και το ότι βλέπουμε πως μέσω του αυτοπροσδιορισμού του ως «στρέητ ομοφυλόφιλος» αισθάνεται διαφορετικός από τους άλλους, τους πραγματικούς ομοφυλόφιλους, άρα αξίζει μία θέση στο κόσμο του (ακρο)δεξιού Έλληνα στρέητ χριστιανού -δεν είναι τυχαίο ότι, για να κερδίσει αυτήν την αποδοχή, έκανε vidcast με την Ευρωβουλεύτρια που πρωτοέγινε viral από την απέχθειά της στην τριχοφυΐα στη γυναικεία μασχάλη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

• 

  Ο Ξιαρχό δηλώνει «στρέιτ ομοφυλόφιλος» και δεν ανοίγει πόρτες σε «τακουνάτους» (Video)

Θυμίζει τον μονόλογο της Μέρεντιθ Γκρέι, απευθυνόμενη στον Ντέρεκ στο Grey’s Anatomy. «Pick me, choose me, love me». «Διάλεξέ με», Έλληνα σούπερ στρέητ άντρα, «αγάπα με». «Κάνε με παρέα, δες ότι εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους, δες με -τους μισώ τόσο που βγαίνω δημόσια και λέω τέτοια πράγματα για να με δεις».

Όπως τόσο συχνά μιλάμε για εσωτερικευμένο μισογυνισμό, πάμε να δούμε τι είναι η εσωτερικευμένη ομοφοβία. Γιατί οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να καταπιέζεται ένα άτομο, είναι πολλοί.

Μεγαλώνουμε και υπάρχουμε σε μία κοινωνία βαθιά πατριαρχική που έχει πολύ ξεκάθαρες τις έννοιες του σωστού και του λάθους. Το να είσαι στρέητ είναι το σωστό. Το να είσαι οτιδήποτε άλλο, είναι λάθος. Κι όλα τα αρνητικά στερεότυπα και οι προκαταλήψεις προκαλούν ντροπή σε πολλά LGBTQ+ άτομα. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η άρνηση της ταυτότητας, η περιφρόνηση της queer κοινότητας και του κινήματος και το μίσος προς τον ίδιο τον εαυτό είναι συνήθη. 

Η εσωτερικευμένη ομοφοβία, λοιπόν, είναι η υιοθέτηση των αρνητικών στερεοτύπων. Πηγάζει από την ομοφοβία της κοινωνίας. Και όταν αυτά τα στερεότυπα τα κάνεις δικά σου, όταν τα φοράς σαν πανοπλία για να αποδείξεις ότι «δεν είσαι σαν τους άλλους», τότε η εσωτερικευμένη ομοφοβία δεν μένει πια μέσα σου αλλά βγαίνει προς τα έξω. Γίνεται performance. Γίνεται περιφρόνηση της ίδιας σου της κοινότητας. Γίνεται η ανάγκη να αρνηθείς ό,τι σε κάνει «όχι στρέητ», για να χωρέσεις σε έναν κόσμο που δεν πρόκειται να σε δεχτεί, όσο κι αν προσπαθήσεις να του μοιάσεις.

Κι έτσι καταλήγουμε να βλέπουμε LGBTQ+ άτομα να αναπαράγουν ακριβώς ό,τι τους πλήγωσε. Να προσπαθούν να πείσουν ότι είναι «αρσενικά», «κανονικοί», «ευθείς» -λες και η ευθεία γραμμή είναι το μόνο μονοπάτι που οδηγεί στον σεβασμό. Να πιστεύουν ότι αν κρατήσουν αποστάσεις από την ίδια τους την κοινότητα, θα σωθούν από το στίγμα. Ότι αν υιοθετήσουν τον λόγο των καταπιεστών τους, ίσως κάποτε αυτοί να τους αντιμετωπίσουν ως ίσους.

Αλλά η πατριαρχία δεν σε δέχεται. Σε χρησιμοποιεί. Σε αφήνει να κάνεις λίγο ντόρο, να πεις δυο-τρεις ακραίες ατάκες, να την επιβεβαιώσεις και μετά σε επιστρέφει στη θέση που είχε πάντα για σένα: στο περιθώριο. Γιατί η πατριαρχία δεν φοβάται τον «στρέητ ομοφυλόφιλο». Φοβάται τον απενοχοποιημένο queer. Εκείνον που δεν ζητάει άδεια για να υπάρξει.

Η εσωτερικευμένη ομοφοβία δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο, ούτε «προσωπική επιλογή». Είναι εργαλείο της κυρίαρχης κουλτούρας. Και όσο δεν τη βλέπουμε κατάματα, τόσο θα συνεχίζει να απομονώνει, να διασπά και να πληγώνει LGBTQ+ άτομα. Να κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν ότι για να αγαπηθούν, πρέπει πρώτα να προδώσουν τον εαυτό τους.

Όμως δεν υπάρχει τίποτα πιο απελευθερωτικό από το να σπάσεις αυτόν τον κύκλο. Το να καταλάβεις ότι το πρόβλημα δεν είσαι εσύ αλλά τα κουτάκια. Είναι η κοινωνία που θέλει τους queer ανθρώπους αόρατους, ή «χαμηλών τόνων» -να μην προκαλούν, τέλος πάντων. Είναι το σύστημα που σε κάνει να ντρέπεσαι για αυτό που είσαι αντί να ντρέπεται το ίδιο για την καταπίεσή του.

Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική διεκδίκηση. Να πάψουμε να ζητάμε αποδοχή από αυτούς που μας θέλουν μικρούς, να σταματήσουμε να χωράμε σε ρόλους που δεν έχουν φτιαχτεί για εμάς. Να διεκδικήσουμε χώρο χωρίς να απολογούμαστε.

Το να υπάρχεις όπως πραγματικά είσαι, δεν είναι λάθος. Το να υπάρχεις όπως πραγματικά είσαι, είναι αντίσταση.

Πηγή: rosa.gr

Μια μουσική παράσταση αφιερωμένη στη γυναικεία φωνή και δημιουργία!

Το Christmas Theater γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας με μια ξεχωριστή μουσική  παράσταση που είναι υπόθεση… γυναικών!

Μια βραδιά που τιμά τη γυναικεία δύναμη, έμπνευση και καλλιτεχνική προσφορά.

Στη σκηνή ανεβαίνουν μοναδικές ερμηνεύτριες για να αποδώσουν  τραγούδια και κείμενα που έχουν γραφτεί αποκλειστικά από γυναίκες. 

Η βραδιά έρχεται να υπενθυμίσει πως η βία κατά των γυναικών κάθε ηλικίας μαρτυρά βαθιά έλλειψη σεβασμού και αποτελεί αποτυχία της ανδροκρατούμενης κοινωνίας να αναγνωρίσει την εγγενή ισότητα και αξιοπρέπεια της γυναίκας.

Μόνο γυναίκες στη σκηνή. Μόνο γυναίκες πίσω από τη δημιουργία.

Η μελωδία γεννήθηκε από μια μητέρα που ψιθύριζε στο σκοτάδι, οδηγώντας το παιδί της προς έναν γλυκό και ήρεμο ύπνο. Γι’ αυτό μπορούμε να πούμε, με βεβαιότητα, πως οι πρώτοι τραγουδοποιοί ήταν γυναίκες. Μια βραδιά γεμάτη τραγούδια που γεννήθηκαν από βαθιά εσωτερική ανάγκη: Απόψε σιωπηλοί, Ας μην τέλειωνε η βραδιά (Σ' αγαπώ),  Γυναίκες είμαστε, Γυναίκες μόνες,  Δικαίωμα , Εξωτικό χαρμάνι, Η τιμή της αγάπης, Λιλήθ, Οι μοναχικές γιαγιάδες, Ο λύκος, Πανσέληνος, Περπατούσα αφηρημένη, Ρόζα Ροζαλία, Tαξίδι, Το τραγούδι της G, Το τανγκό της Νεφέλης και πολλά άλλα.

Η βραδιά περιέχει ακατάλληλη φρασεολογία για ανηλίκους  

Συμμετέχουν:

Μυρτώ Αλικάκη

Μυρτώ Βασιλείου

Φωτεινή Βελεσιώτου

Ιουλία Καραπατάκη

Ηρώ Κόντη

Αναστασία Μουτσάτσου

Πέννυ Μπαλτατζή

Δήμητρα Νικητέα

Δανάη Παπαδοπούλου

Σκιαδαρέσες

Μαρίνα Σπανού

Νεφέλη Φασούλη

Μάρθα Φριντζήλα

Dj Photinee (Fotini Galani)

_____________________________________________

Καλλιτεχνική διεύθυνση παραγωγής: Μιχάλης Κουμπιός

Ενορχηστρώσεις: Μαρίνα Τσοκάνη

Επιμέλεια μουσικού συνόλου: Βασιλική Μαζαράκη

Χορογραφίες: Ηρώ Κόντη

Συμμετέχει η Ομάδα Χορού M.n.I.M

Χορεύουν: Νατάσα Παντερμαλή, Μαρία Πασχαλίδου

______________________________________________

Ορχήστρα:

Βασιλική Μαζαράκη: βιολί

Βιβή Γκέκα :α’ μαντολίνο

Άντζελα Βασιλακοπούλου: β’ μαντολίνο 

Ντορίν Λασκαρίδου: μαντόλα  

Φαίη Νικολοπουλου: τσέλο

Μαρία Νίττη: ακορντεόν

Μελίνα Μακρή: φλάουτο

Αρετή Κοκκίνου: κιθάρες 

Ευαγγελία Μαυρίδου: πιάνο, πλήκτρα

Μαρί Χασάπη: κοντραμπάσο

Εύη Κανέλλου: κρουστά 

____________________________________________

Σκαλέτα : Μιχάλης Κουμπιός

Σχεδιασμός ήχου: Γιώργος Γιαννίκος, Χρήστος Καπογιάννης

Φωτιστής: Στέλιος Μαραγκός

Art Director: Ιάκωβος Γαβαλάς

Post-production: Aνδρέας Κουρελάς

Τεχνική Διεύθυνση: Γιάννης Μιχαλόπουλος

Παραγωγή: Christmas Theater

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ:

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/gynaikes-eimaste/ 

Σφοδρή επίθεση στον Ντόναλντ Τραμπ, με βαριές εκφράσεις, από τον ανώτατο ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, καθώς χαρακτήρισε τον πρόεδρο των ΗΠΑ «εγκληματία» και τον κατηγόρησε ως υπεύθυνο για «τους θανάτους, τις ζημιές και τη δυσφήμιση που προκάλεσε στον ιρανικό λαό» κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων.

«Η τελευταία αντι-ιρανική στάση ήταν διαφορετική στο ότι ο Αμερικανός πρόεδρος ενεπλάκη προσωπικά», είπε ο Χαμενεΐ.

Σύμφωνα με το Al Jazeera, ο Χαμενεΐ δήλωσε ότι παράγοντες συνδεδεμένοι με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ευθύνονται για τον θάνατο «εκατοντάδων χιλιάδων» ανθρώπων κατά τη διάρκεια των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στη χώρα.

Κατηγόρησε τις δύο χώρες για άμεση εμπλοκή στη βία, περιγράφοντας τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ως «εγκληματία». «Η τελευταία εξέγερση κατά του Ιράν ήταν διαφορετική, καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ ενεπλάκη προσωπικά», είπε σύμφωνα με όσα μετέδωσαν τα κρατικά μέσα ενημέρωσης του Ιράν.

Οι ιρανικές αρχές κατηγορούν όλο και περισσότερο τις ξένες δυνάμεις για τις αναταραχές, κατηγορώντας τους μακροχρόνιους γεωπολιτικούς αντιπάλους τους – κυρίως το Ισραήλ και τις ΗΠΑ – ότι υποθάλπουν την αστάθεια.

Ο Χαμενεΐ προειδοποίησε ότι, ενώ το Ιράν θα αποφύγει την κλιμάκωση πέρα από τα σύνορά του, όσοι θεωρούνται υπεύθυνοι θα αντιμετωπίσουν τις συνέπειες. «Δεν θα σύρουμε τη χώρα σε πόλεμο, αλλά δεν θα αφήσουμε τους εγχώριους ή διεθνείς εγκληματίες ατιμώρητους», δήλωσε.

Η πρώτη δημόσια παραδοχή

Σε ρεπορτάζ από την Τεχεράνη, το Al Jazeera εξηγεί ότι οι δηλώσεις του Χαμενεΐ επιβεβαίωσαν σε μεγάλο βαθμό τη μακροχρόνια θέση του Ιράν, αλλά εισήγαγαν επίσης μια σημαντική νέα αξίωση σχετικά με τις απώλειες.

Ο Χαμενεΐ ισχυρίστηκε ότι η εμπλοκή των ΗΠΑ ήταν βαθύτερη από ό,τι σε προηγούμενες αναταραχές. «Είπε ότι σε προηγούμενες διαμαρτυρίες η παρέμβαση των Αμερικανών ήταν περιορισμένη, αλλά αυτή τη φορά ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν κεντρική φιγούρα σε αυτό το διεθνές σχέδιο εναντίον του Ιράν», εξηγεί ο ανταποκριτής του Al Jazeera.

Αυτό που ξεχώρισε, ωστόσο, ήταν η κλίμακα του υποτιθέμενου αριθμού των θυμάτων. «Ένα νέο στοιχείο στην ομιλία του είναι ότι για πρώτη φορά δίνει μια εικόνα του αριθμού των ανθρώπων που σκοτώθηκαν» μετέδωσε το Al Jazeera και συμπλήρωσε: «Τόνισε ότι οι βίαιοι διαδηλωτές έχουν σκοτώσει χιλιάδες ανθρώπους».

Δεν υπάρχει ακόμη επιβεβαιωμένος αριθμός θυμάτων, αν και η αμερικανική οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα HRANA αναφέρει ότι 3.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στις διαδηλώσεις. Μέχρι στιγμής, οι ιρανικές αρχές έχουν αναγνωρίσει δημοσίως εκατοντάδες θανάτους, συμπεριλαμβανομένων μελών των δυνάμεων ασφαλείας.

Η δήλωση του Χαμενεΐ αποτελεί την πρώτη φορά που η ανώτατη αρχή της χώρας αναφέρεται σε χιλιάδες θύματα.

Σύμφωνα με το Al Jazeera, η δήλωση αυτή συνάδει, τουλάχιστον εν μέρει, με τις ισχυρισμούς ορισμένων διεθνών οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα. «Λένε ότι ο αριθμός των νεκρών είναι πολύ υψηλότερος από αυτόν που ανακοινώνουν δημοσίως οι αρχές» εξηγεί το Al Jazeera.

"ΝΤΕΚΑΝΤΑΝΣ" Stand-up Comedy show

Στην πρώτη solo παράσταση του, ο Jeremy συγκεντρώνει νέα και κλασικά κείμενά του, δημιουργώντας μία κοινωνική σάτιρα για την καθημερινότητα και τις ντεκαντάνς στιγμές της. Από τα πρώτα ραντεβού έως την συνέντευξη για ενοικίαση σπιτιού που θυμίζει κάτι από εισαγωγικές στο Harvard και όλα αυτά για 25 τ.μ

Μετά από αμέτρητα viral βίντεο στα social media, εκπομπές, παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα και τουλάχιστον 9 βραβεία στις Κάννες, ο Jeremy προσγειώνεται στη σκηνή με μια παράσταση γεμάτη ρυθμό, γέλιο και σκέψεις που μάλλον έχεις κάνει κι εσύ.

Observational comedy, deadpan στιγμές, raw στιγμές και δόσεις σουρεαλισμού εναλλάσσονται, δημιουργώντας ένα roller coaster που μοιάζει σαν να μπαίνεις σε ζαχαροπλαστείο για τάρτα αλλά καταλήγεις να βλέπεις τελετή εξορκισμού. Τρώγοντας όμως μια τάρτα. Από τις διακρίσεις και το σεξ μέχρι το marketing, την ντροπή, το δημόσιο, την ενοικίαση σπιτιών και την επικοινωνία με τον κόσμο, τίποτα δεν μένει στο απυρόβλητο.

Συντελεστές
Jeremy

Πληροφορίες Παραστάσεων

Διάρκεια: 70′ (με opening act)

Πρεμιέρα & πρόγραμμα: Από 14 Ιανουαρίου, κάθε Τετάρτη στις 21:30 για 8 παραστάσεις. 

Κρατήσεις – Εισιτήρια: more.com και στο ταμείο του θεάτρου.

Τιμές 

Προπώληση: 10€ , Ταμείο: 12€

Παραγωγή: Γεώργιος Χ Αργύρης 

Email:giorgos.argyris1@gmail.com

Calderone art space 

Τριπτολέμου 8, Αθήνα
Στάση Μετρό Κεραμεικός

Τηλ.: 21 3005 8407

Προπώληση:
https://www.more.com/gr-el/tickets/standupcomedy/jeremy-ntekantans-athina/

teaser:

https://www.instagram.com/p/DSuPDSrjBcu/ΝΤΕΚ

Έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός, Μέλπω Ζαρόκωστα, στα 92 της χρόνια.

Η Μέλπω Ζαρόκωστα γεννήθηκε στον Πειραιά στα 1933 και ήταν κόρη του Ηλία Ζαρόκωστα, ενός από τους πρώτους Έλληνες αναλογιστές, και της Δέσποινας Σπυροπούλου.

O πρόεδρος του ΣΕΗ, Σπύρος Μπιμπίλας, έγραψε σε ανάρτησή του ότι ενημερώθηκε από τον γιο της για τον θάνατο της Μέλπως Ζαρόκωστα. “Δίπλα σε όλους τους αγώνες των ηθοποιών η αγαπημένη μας φίλη που άφησε το αποτύπωμα της σε πάμπολλες υπέροχους ρόλους στον κινηματογράφο και την τηλεόραση”, σχολίασε.

 

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Σπύρος Μπιμπίλας (@spyrosmpimpilas)

Μετά τον Πόλεμο, μετανάστευσε για λίγο καιρό στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και κατόπιν στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όπου σπούδασε θέατρο στο Metropolitan Theater και στη σχολή ραδιοφωνικών σπουδών Canandale σκηνοθεσία, σενάριο και υποκριτική.

Έμεινε εκεί συνολικά 11 χρόνια, ξεκινώντας την καλλιτεχνική της πορεία στο θέατρο και την τηλεόραση. Στο Σίδνεϊ, και ειδικότερα στην πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας, ερμήνευσε απαιτητικούς ρόλους, όπως την «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ, αλλά και την «Εκάβη», την οποία παρουσίασε στα ελληνικά για την ελληνική παροικία.

Το 1957 παντρεύτηκε τον πιανίστα Ανδρέα Διαμαντίδη και μαζί μετέβησαν στο Λονδίνο, όπου έζησαν για έναν χρόνο. Με την επιστροφή της στην Αθήνα, η καλλιτεχνική της πορεία συνεχίστηκε δυναμικά, καθώς ξεκίνησε συνεργασία με τον θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Εκεί γνώρισε τον δεύτερο σύζυγό της, ηθοποιό και σκηνοθέτη Βίκτορα Παγουλάτο. Μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Αλέξανδρο.

Ηταν 17 Ιανουαρίου του 2013 όταν ο 27χρονος Σαχζάτ Λουκμάν πήγαινε με το ποδήλατό του στη λαϊκή για να δουλέψει. Δύο νεοναζί τού έκλεισαν τον δρόμο στα Πετράλωνα και τον σκότωσαν με εφτά μαχαιριές. Ηταν οικονομικός μετανάστης από το Πακιστάν, μέλος πολύτεκνης οικογένειας, ο οποίος είχε ταξιδέψει έναν ολόκληρο μήνα για να φτάσει στην Ελλάδα. Οι δολοφόνοι του, Διονύσης Λιακόπουλος και Χρήστος Στεργιόπουλος, έχουν καταδικαστεί για το ρατσιστικό έγκλημα με ποινή φυλάκισης 21 ετών έκαστος και έχουν κριθεί επίσης ένοχοι ως μέλη της Χρυσής Αυγής.

Δεκατρία χρόνια συμπληρώνονται από τη δολοφονία του μετανάστη-εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν. Σήμερα, Σάββατο το μεσημέρι, ξεκινώντας από την πλατεία Μερκούρη, συλλογικότητες και οργανώσεις πραγματοποίησαν αντιφασιστική πορεία αντίστασης και μνήμης. Στην πορεία υπάρχει συμμετοχή δεκάδων μεταναστών, ιδίως από τις κοινότητες Πακιστανών και Μπαγκλαντεσιανών. 

Μερικά από τα συνθήματα που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης: 

Δουλειά για τους ανέργους, αυξήσεις στους μισθούς και όχι δαπάνες για τους εξοπλισμούς

Σαχζάτ Λουκμάν για πάντα ζωντανός, μ' αγώνες μαζικούς πεθαίνει ο φασισμός

Ούτε στην Αθήνα ούτε πουθενά τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά

Το «Παραλήρημα για δύο» του Ευγένιου Ιονέσκο θα κάνει πρεμιέρα την Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2026 στη Σκηνή Brecht – 2510, σε σκηνοθεσία Μαρκέλλας Αργυροπούλου

Η παράσταση αποτελεί μια οντολογική καταβύθιση στη μηχανική της ύπαρξης και μια μελέτη πάνω στην εντροπία των ανθρωπίνων σχέσεων. Το έργο δεν αντιμετωπίζεται ως μια απλή φάρσα συζυγικών καβγάδων, αλλά ως ένα επιστημονικό δοκίμιο για την κατάσταση της ύλης και του πνεύματος σε συνθήκες ακραίας πίεσης.

Το παράλογο ζευγάρι, εγκλωβισμένο σε ένα διαμέρισμα-κέλυφος, λειτουργεί ως ένα κλειστό θερμοδυναμικό σύστημα που οδεύει προς τη θερμική ισορροπία —τον θάνατο— ενώ ο κόσμος γύρω τους καταρρέει εκκωφαντικά.

Η παράσταση αναδεικνύει την «ψηφιακή» διάσταση του παραληρήματος, όπου η δυαδική λογική (Μέσα/Έξω, Άνδρας/Γυναίκα) καταρρέει σε έναν θόρυβο (glitch) της πραγματικότητας. Με φόντο έναν παράλογο πόλεμο, οι ήρωες παραλογίζονται , αναζητώντας απεγνωσμένα μια ταυτότητα μέσα από τα ερείπια και τη γλώσσα που αποσυντίθεται.

Συντελεστές
Συγγραφέας: Ευγένιος Ιονέσκο
Σκηνοθεσία: Μαρκέλλα Αργυροπούλου
Μετάφραση: Μαριλένα Κοντογουλίδου

Πρωτότυπη Μουσική: Ηρώ
Κοστούμια: Ιωάννα Πατσουλάκη
Ερμηνεύουν: Γιώργος Ζώης , Μαρκέλλα Αργυροπούλου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Μανώλης Μπράτσης

Σκηνογραφία: Jonathan Elem
Κατασκευή Σκηνικών : Δημήτρης Μέλλος
Επικοινωνία : Άντζυ Νομικού ( Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.)
Make up-Μαλλιά : Αγγελική Γκλαβίνα
Φωτογραφίες : Κατερίνα Αρβανίτη
Ψηφιακή Επεξεργασία : Μαίανδρος
Παραγωγή : ΑΡΣΙΝΟΗ


Σημείωμα Σκηνοθέτιδας

«Η σκηνική μου πρόταση πάνω στο “Παραλήρημα για Δύο” επιχειρεί να χαρτογραφήσει το αδιέξοδο της ανθρώπινης συμβίωσης, εστιάζοντας στη φθορά που φέρνει ο χρόνος και η συνήθεια.

Οι δύο ήρωες δεν περιορίζονται στα όρια μιας συμβατικής συζυγικής διαμάχης. Αντιθέτως, μοιάζουν με δύο εμμονικούς οργανισμούς που καταναλώνουν ο ένας τον άλλον, οδεύοντας προς την απόλυτη αδράνεια. Ενώ η εξωτερική πραγματικότητα διαλύεται βίαια από τον πόλεμο, εκείνοι παραμένουν οχυρωμένοι στο μικρόκοσμό τους.

Μέσα από το πρίσμα του Ιονέσκο, το διαμέρισμα μεταμορφώνεται σε ένα κέλυφος –ταυτόχρονα καταφύγιο και φυλακή– όπου οι λέξεις χάνουν το νόημά τους και η λογική συντρίβεται. Η απειλή που πλησιάζει τους απογυμνώνει από κάθε κοινωνική ιδιότητα, αφήνοντάς τους εκτεθειμένους ως απλές βιολογικές μονάδες που παλεύουν για επιβίωση. Η παράσταση φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως κάτοπτρο της σύγχρονης αποξένωσης, προκαλώντας τον θεατή να αντικρίσει την ιλαροτραγωδία της δικής του καθημερινότητας και ίσως , να θρυμματίσει το κέλυφος του εφησυχασμού του προτού να είναι αργά».

Στον Δρόμο που κυκλοφορεί το Σάββατο 17 Ιανουαρίου...