Εκτός Tiktok, Snapchat, Instagram και Facebook, θα βρεθούν τα παιδιά που γεννήθηκαν από το 2012 και μετά, έπειτα από την απαγόρευση πρόσβασης για παιδιά κάτω των 15 ετών. Σύμφωνα με την εξειδίκευση των μέτρων το νομοσχέδιο δεν περιλαμβάνει τις πλατφόρμες ανταλλαγής μηνυμάτων.

Το νέο πλαίσιο ρυθμίσεων παρουσιάστηκε από τον υπουργό Υγείας, Άδωνη Γεωργιάδη, τον υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης, Δημήτρη Παπαστεργίου και τον υπουργό Επικρατείας Άκη Σκέρτσο.

Επαλήθευση ηλικίας και εργαλεία ελέγχου

Σε ό,τι αφορά την επαλήθευση ηλικίας, υπογραμμίστηκε ότι τα εργαλεία αυτά είναι συμβατά με το άρθρο 28 της DSA, που αφορά την προστασία των ανηλίκων.

Οι μηχανισμοί επαλήθευσης, όπως αναφέρθηκε, λειτουργούν ως ενδεικτικά εργαλεία και δεν επιβάλλονται ως αποκλειστική τεχνολογική λύση, διασφαλίζοντας την αρχή της τεχνολογικής ουδετερότητας.

Επιπλέον, πληρούν συγκεκριμένα κριτήρια, όπως:

– η χρήση αξιόπιστων και ακριβών τεχνικών επαλήθευσης

– η αποτελεσματική λειτουργία σε πραγματικές συνθήκες

– η δυσκολία παράκαμψης

– η προσβασιμότητα για όλους τους χρήστες

– η μη παραβίαση των δικαιωμάτων των χρηστών

– η αποφυγή χρήσης προσωπικών δεδομένων που δεν είναι απολύτως απαραίτητα

Αναφέρθηκε επίσης η προοπτική διασύνδεσης των μηχανισμών αυτών με το ευρωπαϊκό ψηφιακό πορτοφόλι (EUDI Wallet).

Νωρίτερα σήμερα, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ανακοίνωσε την απαγόρευση της πρόσβασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για ανηλίκους κάτω των 15 ετών από την 1η Ιανουαρίου του 2027. Η ρύθμιση θα έρθει μέσα στο καλοκαίρι του 2026 και θα τεθεί σε εφαρμογή από την 1η Ιανουαρίου του επόμενου έτους.

Με τη διαδικασία των νομιμοποιήσεων συνεχίστηκε σήμερα η τρίτη συνεδρίαση της δίκης για την τραγωδία των Τεμπών.  Η δίκη διακόπηκε για τις 27 Απριλίου λόγω παρέλευσης ωραρίου.

Στο χώρο βρέθηκαν συγγενείς θυμάτων που δεν είχαν νομιμοποιηθεί στην προηγούμενη συνεδρίαση, όπως η οικογένεια του Νίκου Βλάχου, ο παππούς του Τάσου Κουτσόπουλου, η γραμματέας του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών Ελένη Βασσάρα, η οικογένεια του Άγγελου Καρύδη, καθώς και ο πατέρας του Γεράσιμου, του νεαρού που εξακολουθεί να δίνει μάχη για τη ζωή του τρία χρόνια μετά το δυστύχημα. Τον ΔΣΑ στη δίκη εκπροσωπούν οι κ. Δημήτρης Βερβεσός και Θεόδωρος Μαντάς.

Να σημειωθεί πως συνολικά οι παριστάμενοι προς υποστήριξη της κατηγορίας όπως εμφανίζονται στο κατηγορητήριο είναι 230 ενώ οι μάρτυρες είναι 122.  Πενήντα δικηγορικοί σύλλογοι δήλωσαν παράσταση υποστήριξης της κατηγορίας.

Συνήγοροι υποστήριξης κατηγορίας αναφέρθηκαν σε νέο υλικό – βίντεο, φωτογραφίες και λήψεις drone – που, όπως υποστήριξαν, αποδεικνύουν αλλοίωση του χώρου του δυστυχήματος τις πρώτες ώρες μετά τη σύγκρουση. Γίνεται λόγος για «μπάζωμα» του χώρου, με τους συγγενείς να επιμένουν ότι υπήρξε σοβαρή αλλοίωση κρίσιμων στοιχείων.

Στο εσωτερικό της αίθουσας, η ακροαματική διαδικασία συνεχίστηκε με καταθέσεις και παρουσιάσεις στοιχείων που θεωρούνται κρίσιμα για την εξέλιξη της υπόθεσης.

Συγγενείς θυμάτων αναμένεται να στραφούν στον Άρειο Πάγο για να αποφανθεί εάν είναι παράνομη η δήλωση αποχής της προέδρου στη δίκη για το χαμένο βιντεοληπτικό υλικό από την τραγωδία.

Παράσταση προς υποστήριξη κατηγορίας και από το ελληνικό Δημόσιο

Οι δικηγορικοί σύλλογοι που δήλωσαν παράσταση ήταν 52, με τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών να εκπροσωπείται από τους Θεόδωρο Μαντά, Δημήτρη Βερβεσό και την κα Μαρία Δημόκα από τον Δικηγορικό Σύλλογο Λάρισας. Οι κ.κ. Μαντάς και Βερβεσός ανέλυσαν το νομοθετικό πλαίσιο που δικαιολογεί και επιτρέπει την νομιμοποίηση τους για υποθέσεις μεγάλου δημοσίου συμφέροντος.

Στην επόμενη συνεδρίαση θα δηλωθούν οι παραστάσεις ελάχιστων ακόμα συγγενών θυμάτων και τραυματιών ενώ αναμένεται να δηλώσει παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας και το Ελληνικό Δημόσιο. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει η διαδικασία των ενστάσεων για τις δηλώσεις παράστασης.

«Δεν έχουμε περιθώριο να χαθεί ούτε μια μέρα»

Έκκληση να μην εκτροχιαστεί η δίκη για τα Τέμπη, όπως συνέβη με τη διαδικασία για τα χαμένα βίντεο, απευθύνουν συγγενείς θυμάτων, επιζώντες και δικηγόροι.

Η Χρυσούλα Χλωρού, που έχασε την αδερφή της στο δυστύχημα, σημείωσε ότι «είναι αναμενόμενο σε μια τέτοια δίκη, όπου τα πνεύματα είναι ιδιαίτερα οξυμένα, να υπάρχουν εντάσεις, φωνές και αντεγκλήσεις. Ίσως κάποια στιγμή το ζήτημα να οδηγήθηκε στα άκρα και να έπρεπε να χαμηλώσουν οι τόνοι. Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει να επαναληφθεί. Δεν πρέπει να φτάσουμε σε σημείο να υπάρξουν νέες αναβολές. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χαθεί ούτε μία ημέρα ακροαματικής διαδικασίας. Ήδη χάθηκαν έξι μήνες σε μια διαδικασία που τελικά θα ξεκινήσει ξανά από την αρχή».

Ψαρόπουλος: «Πήραμε υλικό που δείχνει καρέ-καρέ τη διαδικασία του μπαζώματος»

Νωρίτερα, ο Αντώνης Ψαρόπουλος, πατέρας της Μάρθης που έχασε τη ζωή της στην τραγωδία των Τεμπών, σε δηλώσεις του κατά την είσοδο του στο δικαστήριο αποκάλυψε πως σε βιντεοληπτικό και φωτογραφικό υλικό που πήραν στα χέρια τους οι συγγενείς από την δίκη για τα βίντεο, καταγράφεται καρέ – καρέ η διαδικασία του μπαζώματος η οποία, όπως είπε, είναι «σοκαριστική».

Επιπλέον, σε άλλο σημείο των δηλώσεων του σχετικά με τη δίκη των Τεμπών τόνισε πως «πρέπει να πέσουν οι τόνοι» και σημείωσε πως ελπίζει τόσο η παρουσία των αστυνομικών να μειωθεί όσο και να αποφευχθούν σε αυτή τη δίκη όσα έγιναν στη δίκη για τα βίντεο, ώστε η διαδικασία να προχωρήσει ομαλά.

Δεν κάλεσαν σημαντικούς μάρτυρες

Ο Όθωνας Παπαδόπουλος, συνήγορος οικογένειας του Γεράσιμου, του μοναδικού επιζώντα από το πρώτο βαγόνι, κατά τη δήλωση υποστήριξης της κατηγορίας είπε: «Ακούμε τρία χρόνια 57, 57, 57, μπορεί να μην είναι 57 ο αριθμός των θυμάτων. Έχει υποστεί την πιο σοβαρή βλάβη, δεν έχει ανακτήσει συνείδηση και η νοσηλεία θεωρείται μακροχρόνια», σύμφωνα με το onlarissa.gr.

«Το έγκλημα των Τεμπών δεν ήταν στιγμιαίο. Οι συνέπειες συνεχίζονται. Ο Γεράσιμος είναι έτσι τρία χρόνια και δεν φαίνεται Ανάσταση. Θα ήθελα να ήταν όρθιος και να έρθει στο δικαστήριο. Ο Γεράσιμος δεν είναι όμως ούτε στον ουρανό ούτε στη γη» είπε ο Λουκάς Αποστολίδης, δικηγόρος επίσης της οικογένειας του Γεράσιμου.

Ο συνήγορος των επιβατών Τάσου Αμπατζίδη και Στάθη Καρρα, που κάθονταν μαζί με τη Μάρθη Ψαροπούλου και τη Φραντζέσκα Μπεζα, δήλωσε:

«Έπρεπε να σκαρφαλώσουν να ανέβουν και να σώσουν κόσμο και τα δύο παιδιά ήταν από τους πιο σημαντικούς μάρτυρες στο τρένο, δεν κλήθηκαν ποτέ, κανείς δεν τους κάλεσε, ειδικά οι μαρτυρικές τους καταθέσεις είναι πολύ σημαντικές. Όταν ήρθαν οι διασώστες είδαν τα παιδιά να σώζουν άλλους ανθρώπους».

«Είναι οι πρώτοι μάρτυρες που είδαν τις φλόγες και που άκουγαν τις μαρτυρικές φωνές», τόνισε.

Η συγκινητική προσφορά στη μνήμη της Εριέττας

Την εμφάνισή του στη δίκη για την τραγωδία στα Τέμπη έκανε για πρώτη φορά εκπρόσωπος της οικογένειας της Εριέττας Μόλχο, της κοπέλας η σορός της οποίας δεν βρέθηκε ποτέ μετά το δυστύχημα.

Σύμφωνα με το onlarissa.gr, οι συγγενείς της Εριέττας δεν είχαν δηλώσει παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας στην προδικασία, ωστόσο ο δικηγόρος τους, Αντώνης Κουδρόγλου, εμφανίστηκε στο δικαστήριο, κάνοντας γνωστές τις συγκινητικές πρωτοβουλίες που έχουν αναλάβει οι γονείς της 23χρονης.

«Πρώτον, υποτροφία στη μνήμη της κόρης τους στο σχολείο που φοιτούσε, δεύτερο έδρα στο πανεπιστήμιο που φοιτούσε στο Πολυτεχνείο και τρίτο, το πιο σημαντικό, θα δημιουργηθεί ένα κοινωφελές ίδρυμα για ανθρώπους με καρκίνο. Αυτή είναι η προσφορά τους μετά τον θάνατο της Εριέττας», είπε.

Η μητέρα της Έλενας Δουρμίκα έλαβε το λόγο και εμφανώς συγκινημένη είπε: «Εκλιπαρώ τη Δικαιοσύνη να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι για το θάνατο του παιδιού μου».

Ο σύζυγος της Έλενας Δουρμίκα είπε, απευθυνόμενος στους δικαστές:

«Τα παιδιά μου έχασαν τη μητέρα τους επειδή έπρεπε να πάει αυτοπροσώπως στην υπηρεσία της στην Αθήνα. Απαιτώ την αυτοπρόσωπη παρουσία των κατηγορουμένων στη δίκη».

Αστυνομοκρατία καταγγέλλει η Ζωή Κωνσταντοπούλου

Νωρίτερα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατήγγειλε οργανωμένη προσπάθεια παρεμπόδισης άσκησης των καθηκόντων της και δήλωσε ότι θα προσφύγει σε διεθνείς οργανισμούς για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Όπως ανέφερε, η διαδικασία εξακολουθεί να αποτελεί «οικτρή δοκιμασία» για τις οικογένειες των θυμάτων και τους επιζώντες, κάνοντας λόγο για σοβαρές παραβιάσεις των αρχών της δίκαιης δίκης. Επικαλέστηκε, μεταξύ άλλων, περιορισμούς στην πρόσβαση πολιτών στην αίθουσα, έντονη αστυνομική παρουσία και περιστατικά βίας, τα οποία –κατά την ίδια– συνθέτουν μια εικόνα που πλήττει το κράτος δικαίου.

Παράλληλα, τόνισε ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει, σημειώνοντας πως «ούτε κυκλώματα, ούτε μαφίες, ούτε μηχανισμοί εξουσίας» στάθηκαν ικανά στο παρελθόν να την εμποδίσουν να ασκήσει τα καθήκοντά της, ούτε –όπως είπε– θα το καταφέρουν τώρα.

Μόνο 3 από τους 36 κατηγορούμενους στο Δικαστήριο

Στο δικαστήριο παρόντες ήταν 3 από τους συνολικά 36 κατηγορούμενους που, κατά περίπτωση, κατηγορούνται για το κακούργημα της επικίνδυνης παρέμβασης στη συγκοινωνία μέσων σταθερής τροχιάς με ενδεχόμενο δόλο, με επικίνδυνες για την ασφάλεια της συγκοινωνίας πράξεις, από τις οποίες μπορούσε να προκύψει κοινός κίνδυνος για ξένα πράγματα και κίνδυνος για ανθρώπους και που είχε ως αποτέλεσμα:

α) τον θάνατο μεγάλου αριθμού ανθρώπων, β) τη βαριά σωματική βλάβη περισσότερων ανθρώπων και γ) τη σημαντική βλάβη σε εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας, τελεσθείσα και κατ’ εξακολούθηση και από κοινού και τα πλημμελήματα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια κατά συρροή, της βαριάς σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο κατά συρροή, της απλής σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο κατά συρροή και της παράβασης καθήκοντος.

Πέμπτη 9 Απριλίου

Μαριάννα Κατσιμίχα

Έντεχνο-λαϊκό και λαϊκό με μπουζούκι και πιάνο
Από τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι μέχρι το σημερινό τραγούδι
Μαριάννα Κατσιμίχα, τραγούδι
Αλέξανδρος Γουργουλιός, τραγούδι, μπουζούκι
Αλέξανδρος Μιχαηλίδης, πιάνο

ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Το κομμένο καβάκι:

μικρές ιστορίες για τις γυναίκες της Θράκης

από την ζωγράφο Ελένη Πεχλιβάνη

Επιμέλεια έκθεσης: Ίρις Κρητικού

  Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής

Αγίας Βαρβάρας 4, Κομοτηνή | Τ.: 2531 024563

️ Εγκαίνια έκθεσης: Σάββατο 4 Απριλίου | Ώρα: 18:00

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα έως Παρασκευή 9:00-16:00

Διάρκεια έκθεσης: Σάββατο 4 έως Πέμπτη 23 Απριλίου 2026 

Προσωπικές και συλλογικές μνήμες προσφυγιάς, απώλειας και ριζών διερευνά η εικαστικός Ελένη Πεχλιβάνη στην έκθεση «Το κομμένο καβάκι: μικρές ιστορίες για τις γυναίκες της Θράκης», που εγκαινιάστηκε το Σάββατο 4 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής. Οι ιστορίες αυτές έρχονται από το Ανθοχώρι της Κομοτηνής, ένα μικρό χωριό μέσα σε μια φύση γενναιόδωρη και σιωπηλή. Η έκθεση προσεγγίζει τη μνήμη ως ζωντανό και ενεργό πεδίο, όπου το ατομικό βίωμα συναντά τη συλλογική ιστορία και διερευνά την έννοια της ταυτότητας, της απώλειας και της ανθεκτικότητας μέσα στον χρόνο.

__________________________

«Μεγάλωσα ακούγοντας αφηγήσεις που έμοιαζαν με παραμύθια, αλλά κουβαλούσαν μέσα τους την αλήθεια της απώλειας. Η γιαγιά μου μιλούσε για τη Σμύρνη, για τη φυγή της όταν ήταν ακόμη παιδί, για τη μητέρα της που πήρε μαζί της το κλειδί του σπιτιού τους, πιστεύοντας πως κάποτε θα επιστρέψουν. Δεν επέστρεψαν ποτέ. Εκείνο το κλειδί, όμως, έμεινε σαν σύμβολο μνήμης και προσμονής — μια μικρή μεταλλική απόδειξη ότι η ελπίδα μπορεί να επιβιώσει ακόμη κι όταν ο τόπος χάνεται. Και η ζωγραφική, είναι ίσως ο τρόπος μου να κρατώ ζωντανό εκείνο το κλειδί — να ανοίγω, μέσα από την εικόνα, τις πόρτες που δεν άνοιξαν ποτέ ξανά.

Στο παλιό σπίτι της γιαγιάς ζούσαμε πέντε άνθρωποι σε δύο δωμάτια. Ο χώρος ήταν περιορισμένος, όμως η ζωή χωρούσε μέσα του απλόχερα. Οι φωνές, οι μυρωδιές, οι ιστορίες, οι απουσίες. Η απουσία ήταν πάντα παρούσα. Ο παππούς που έφυγε για τον πόλεμο και δεν γύρισε ποτέ. Το καβάκι της αυλής — η λεύκα που είχε φυτέψει η γιαγιά μου — που κάποτε κόπηκε, γιατί τα φύλλα του γέμιζαν την αυλή και εκείνη δεν άντεχε πια να σκουπίζει. Θυμάμαι τη θλίψη μου όταν το είδα κομμένο· σαν να είχε χαθεί ένας ζωντανός οργανισμός, μια σκιά που μας προστάτευε.

Όσο δούλευα αυτήν την ενότητα, ένιωθα να επιστρέφω ξανά και ξανά στον τόπο μου. Σ’ εκείνο το μέρος όπου οι ρίζες μου δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν – ακόμα κι όταν κόπηκε το μεγάλο δέντρο στην αυλή, όπως χάθηκαν κι αγαπημένοι άνθρωποι, άλλοι στη σιωπή της μνήμης, άλλοι απλώς από τη ζωή. Κι όμως… οι ρίζες, όπως και οι μνήμες, μένουν. Επιμένουν. Είναι στο χώμα, στο σώμα, στο βλέμμα.

Αυτή η δουλειά δεν είναι μόνο φόρος τιμής στη γιαγιά μου ή στους ανθρώπους του χωριού. Είναι κάτι μεγαλύτερο: ένας ύμνος στις ρίζες – στις ανθρώπινες και στις φυτικές – που μας κρατούν, μας ορίζουν, μας φροντίζουν».

Ελένη Πεχλιβάνη

Η αφετηρία αυτής της έκθεσης βρίσκεται στον τόπο όπου η ζωγράφος μεγάλωσε: ένα μικρό χωριό της Κομοτηνής, το Ανθοχώρι, μέσα σε μια φύση γενναιόδωρη και σιωπηλή. Εκεί όπου οι ξεριζωμένες γιαγιάδες της Σμύρνης συναντήθηκαν με τα δέντρα, τις ρίζες και τα πουλιά, εκεί που οι ανέστιοι πρόσφυγες των πολέμων έγιναν και πάλι κορμοί σταθεροί και ρίζες, γεννήθηκαν και οι πρώτες δικές της εικόνες, Οι πρώτες της μνήμες, οι πρώτες ιστορίες που χαράχτηκαν μέσα της και αργότερα μεταμορφώθηκαν σε ζωγραφική. Η ενότητα αποτελεί έναν διάλογο ανάμεσα σε ανθρώπους και δέντρα. Οι γέροντες του χωριού, οι γυναίκες κυρίως, γίνονται στην επιφάνεια του καμβά τοπία και κουβαλούν εποχές: σώματα-κορμοί, βλέμματα-σκιά, χέρια-κλαδιά που ποτέ δεν ξεριζώθηκαν. Μένοντας για πάντα στον τόπο τους, αφήνοντας αποτυπώματα στο χώμα, στον χρόνο, αλλά και στην ψυχή της ζωγράφου.

Στον τόπο της Κομοτηνής, φτιαγμένο από διαφορετικές στρώσεις και ετερόκλητα θραύσματα, έμπλεο μνήμης, πολιτισμών, σιωπών και χρωμάτων, η φύση, τυλιγμένη με τρυφερότητα ανθρωποκεντρική, ήταν πάντοτε οικεία σαν δεύτερο σπίτι. «Οι γιαγιάδες ήταν οι μεγάλες εκείνες μορφές που τα φρόντιζαν όλα με τον τρόπο τους, όπως τα δέντρα που προστατεύουν ό,τι γεννιέται από κάτω τους. Οι παππούδες, πιο πολύ σκιές στις αφηγήσεις, απόντες αλλά όχι χαμένοι – η μνήμη τους σπασμένη σε κομμάτια, μα πάντα ζωντανή». Πίσω από το σπίτι της γιαγιάς της ζωγράφου, οι γυναίκες στα χωράφια, μουσουλμάνες που έσπαγαν καπνό, ενώ εκείνη που τις φρόντιζε με έναν καφέ. Εικόνες απλές, αλλά βαθιές, μιας ήσυχης συνύπαρξης. Εικόνες πρωτογένειας, δύναμης και σοφίας που αναδύονται τώρα μέσα από αυτά τα έργα ξανά.

Τα έργα της ενότητας, ακρυλικά, λαδοπαστέλ, φύλλα καπνού και κολλάζ, εξέρχονται από τη γη, έχουν υφή, μνήμη, ζωή. Έχουν έντονο χρώμα, που δεν είναι κοσμητικό αλλά φωνή, ρυθμός και αφή. Το νερό τα διατρέχει επίσης, ως στοιχείο ροής και μνήμης. Οι κλωστές, τα αληθινά φύλλα καπνού, τα δέντρα λειτουργούν σαν φορείς βιωμάτων. Περισσότερο από απλά υλικά., αποτελούν  αποτυπώματα βίου, περνούν από τον πραγματικό κόσμο στον καμβά, όπως οι ιστορίες που περνούν από στόμα σε στόμα. Τα σχήματα είναι κλειστά, ανάγουν σε φωλιές πουλιών, υποδηλώνοντας την ανάγκη αγάπης, ζωής, προστασίας.

Οι γυναίκες-δέντρα ακούν και θυμούνται, βαδίζοντας πέρα από τη νοσταλγία. Και η Κομοτηνή που τις έσωσε και που τις ανέθρεψε, δεν αποτελεί ποτέ γεωγραφικό πλαίσιο ή αφηγηματικό φόντο, περισσότερο είναι η μυρωδιά, η ύλη και η μαρτυρία. Είναι το ποιητικό και μαζί το πολιτικό βλέμμα της ζωγράφου, που εγκαλεί έναν διάλογο ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, στο παρελθόν και το παρόν, στην απώλεια και στη συνέχεια.

Ίρις Κρητικού

ΛΕΥΤΕΡΗΣ Θ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ

Όπως έχει αποδειχθεί διαχρονικά, η φράση «αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις», πάντα σημαίνει το ακριβώς αντίθετο: ότι δηλαδή «είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις», είτε πρόκειται για ερωτική απιστία, είτε για κυβερνητικό σκάνδαλο. Μάλιστα, πολύ συχνά σημαίνει «είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις και κάποια πράγματα ακόμη που θα τα μάθεις στη διαδρομή».

Στο διάγγελμα ο πρωθυπουργός προσπάθησε για άλλη μια φορά να αλλοιώσει την πραγματικότητα, που τον εκθέτει πλέον ανεπανόρθωτα, κραυγάζοντας «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Τον ακούσαμε, σαν μόλις να ανέλαβε και όχι να έχει μεσολαβήσει η επταετία Μητσοτάκη, να μιλάει για άλλη μια φορά για το πώς θεωρεί καθήκον του να ηγηθεί μιας μεγάλης μεταρρύθμισης της χώρας, ώστε να γίνουμε επιτέλους Ευρώπη και να μην έχουμε ρουσφέτια, σκάνδαλα, και άλλες «διαχρονικές παθογένειες».

Όλα αυτά από κάποιον που κυβερνά από το 2019 και που όχι μόνο δεν αντιμετώπισε τις παθογένειες, αλλά αυτές ανέβηκαν και επίπεδο εάν κρίνουμε από τον όγκο και τα χαρακτηριστικά των κυβερνητικών σκανδάλων που τώρα είναι ανοιχτά, χαίνουσες πληγές στο σώμα του Κράτους Δικαίου.

Δηλαδή, αυτός που κυβερνά όλα αυτά τα χρόνια και που επέλεξε ο ίδιος αυτούς που τώρα είναι κατηγορούμενοι για όλα αυτά τα σκάνδαλα είτε για βουλευτές, είτε / και για υπουργούς, είτε για επικεφαλής Οργανισμών, θα έρθει τώρα να μας υποδείξει πώς η χώρα θα γίνει καλύτερη.

Δηλαδή, αυτός που εδώ και επτά χρόνια δεν κατάφερε να κάνει τη χώρα, τουλάχιστον ως προς τη λειτουργία των θεσμών, καλύτερη και σε αρκετές περιπτώσεις την αφήνει χειρότερη, θεωρεί δικαιωματικά και πάλι ότι μπορεί να την αναμορφώσει και να επαναφέρει τη θεσμική κανονικότητα και την εμπιστοσύνη στο κράτος δικαίου.

Ο άνθρωπος, όμως, που ακόμη και τώρα χρησιμοποιεί σε αυτό το διάγγελμα τη φράση «οι διωκτικές αρχές και πάλι αυτής της κυβέρνησης», -παραβλέποντας ότι οι διωκτικές αρχές, δεν είναι ούτε τσιφλίκι, ούτε ιδιωτικός διωκτικός στρατός της εκάστοτε κυβέρνησης, και το ίδιο ισχύει για κάθε μηχανισμό του κράτους- δεν μπορεί να εγγυηθεί καμία αναμόρφωση.

Το κράτος δεν ανήκει σε καμία κυβέρνηση. Και μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτεται πώς μπορεί να λειτουργήσει ορθά ο μηχανισμός των νόμιμων επισυνδέσεων στο πλαίσιο ποινικής έρευνας. Γιατί, αντίθετα, αυτή η κυβέρνηση αυτόν τον μηχανισμό πρωτίστως τον θεώρησε τρόπο για να «κρατάει» υπουργούς, δικαστικούς, ανώτατους αξιωματικούς και πολιτικούς άλλων κομμάτων.

Και στην πραγματικότητα το μήνυμα που ήθελε να στείλει ο πρωθυπουργός, δηλαδή ο «στρατολόγος» και ο πολιτικός προϊστάμενος των κατηγορουμένων δεν ήταν ότι θα σταματήσουν τα σκάνδαλα. Το μήνυμα ήταν ότι το κράτος του ανήκει, ανήκει σε αυτόν και σε ανθρώπους σαν κι αυτόν: ανθρώπους από μεγάλα πολιτικά τζάκια, εθισμένους στο να θεωρούν το κράτος εφαλτήριο της φιλοδοξίας και εργαλείο για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων. Ανθρώπους που γεννήθηκαν μέσα σε πελατειακά δίκτυα χτισμένα δεκαετίες και που εργάζονται σκληρά για να τα παγιώσουν και να τα διευρύνουν. Ανθρώπους που συνεχίζουν το νήμα από τους κοτζαμπάσηδες, στους Μαυρογιαλούρους, στις σημερινές πολιτικές δυναστείες.

Και προς επίρρωση της αντίληψης «το κράτος είμαι εγώ» λειτουργούν και οι προτάσεις που έκανε. Πάρτε για παράδειγμα την πρόταση για ασυμβίβαστο ανάμεσα στη θέση του βουλευτή και του υπουργού, με υπογραμμισμένη και την επισήμανση ότι το υπουργικό Συμβούλιο το ορίζει ο πρωθυπουργός. Η πρόταση αυτή δεν διατυπώνεται με τον τρόπο που ισχύει σε άλλες χώρες, δηλαδή ότι όταν διορίζεσαι υπουργός παραιτείσαι από τη βουλευτική έδρα. Όχι, εδώ θα έχουμε το πρωτοφανές φαινόμενο των ρεπατζήδων επιλαχόντων βουλευτών που όταν αναλαμβάνει κάποιος υπουργός θα παίρνουν τη βουλευτική έδρα για όσο διάστημα είναι υπουργός και μετά αυτός, στην τελική ευθεία για τις εκλογές, θα επιστρέφει στην εκλογική περιφέρεια να εξαργυρώσει τα ρουσφέτια που έκανε όσο ήταν υπουργός και να υποσχεθεί τα ρουσφέτια της επόμενης θητείας. Δηλαδή, εδώ ξαναγράφεται η ίδια η έννοια της εκλογής βουλευτή και κατ’ επέκταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας!

Όμως, ας μην γελιόμαστε. Η καταπολέμηση της διαφθοράς ποτέ δεν είναι υπόθεση απλώς και μόνο θεσμικού πλαισίου. Είναι θέμα πολιτικής κουλτούρας. Και αυτό δεν έχει να κάνει με μεγαλοστομίες του τύπου «να γίνουμε Ευρώπη». Είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το εάν κάποιος βλέπει την πολιτική ως λειτούργημα ή ως καριέρα ή ακόμη χειρότερα επενδυτική ευκαιρία.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατεξοχήν επένδυσε σε μια κατηγορία πολιτικών στελεχών που θεωρούσαν ότι από την πολιτική δεν γίνεται να φύγει κάποιος φτωχότερος και που θεωρούσαν ότι η εξουσία ανήκει δικαιωματικά σε αυτούς και όχι στους «κακομούτσουνους» της Αριστεράς. Μια γενιά στελεχών που θεωρούσαν ότι η συναλλαγή είναι διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας και η «εξυπηρέτηση» το μέσο που αγιάζει ο σκοπός να μείνει η εξουσία στην παράταξη και όχι στους… Μαδούρους. Μια παράταξη που με τον μανδύα του σωτήρα της χώρας από την καταστροφή που υποτίθεται ότι έφερναν -και θα φέρουν- οι «άλλοι», θεωρεί ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο, ότι της αναγνωρίζεται το αλάθητο του πάπα και μπορεί να κάνει τα πάντα.

Αυτή την πολιτική κουλτούρα έφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αυτή την πρακτική της προσπάθειας πλήρους εργαλειοποίησης του κράτους ονόμασε «επιτελικό κράτος», αυτή τη λογική δοκίμασε σε όλα τα επίπεδα: από τις υποκλοπές ως μέσο ελέγχου του κράτους έως τις πλασματικές επιδοτήσεις ως προεκλογική τακτική, το νήμα είναι κοινό και φέρει την υπογραφή, φαρδιά πλατιά, του ίδιου του πρωθυπουργού, του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και γι’ αυτό είναι αυτός που φέρει την ευθύνη. Και όποιος φέρει την ευθύνη για ένα πρόβλημα, είναι τμήμα του προβλήματος -αν όχι η πηγή του-, δεν μπορεί να φέρει ούτε τη λύση, ούτε να δώσει διέξοδο.

Να το πούμε απλά: σταθερή παθογένεια του πολιτικού συστήματος τα τελευταία χρόνια είναι τελικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του. Η έξοδος από την παθογένεια περνά από την πολιτική αλλαγή. Διαφορετικά θα ζούμε μέσα στο σημερινό αδιέξοδο.

Πηγή: in.gr

Οι Como Esta Events και Smoke the Fuzz gigs περήφανα παρουσιάζουν τους ισοπεδωτικούς 

FULL OF HELL 

για πρώτη φορά στην Ελλάδα την Τρίτη 28 Απριλίου 2026 στη σκηνή του An Club

Τη συναυλία θα ανοίξουν οι Jarhead Fertilizer!

Πόρτες : 20:30 - Έναρξη : 21:00

Τιμές εισιτηρίων : από €25

Σημεία προπώλησης :

• Le Disque Noir - Θεμιστοκλέους 29, Αθήνα

• Monsterville - Αγίας Ειρήνης 13, Μοναστηράκι – Αθήνα

• και μέσω cometogether.live: Online στο https://cometogether.live/event/3659/full-of-hell

Για τους εκρηκτικούς Full Of Hell από το Ocean City στο Maryland της Pennsylvania, η ζωή κυλούσε πάντα σε υπερηχητικό μοτίβο, έτσι το σωτήριο έτος 2009 πήραν την απόφαση να έρθουν στον κόσμο για να δείξουν τι θα πει υπερ-γρήγορη μουσική που θα ένωνε μια στρατιά οπαδών στο πλάι τους. Μία μπάντα που πήρε το όνομά της από το ομότιτλο κομμάτι των Entombed μέσα από το μνημειώδες άλμπουμ “Wolverine Blues”, δε θα μπορούσε παρά να είναι ξεχωριστή και σπουδαία και έτσι οι Dylan Walker (φωνητικά, ηλεκτρονικά και διάφοροι άλλοι θόρυβοι), Spencer Hazard (κιθάρες κι επίσης λοιποί άλλοι θόρυβοι) και Dave Bland (ο ντράμερ-χταπόδι της υπόθεσης), έχοντας στο πλάι τους και τους Brandon Brown (μπάσο, φωνητικά) και Dustin (αγνώστων λοιπών στοιχείων, φωνητικά), έριξαν τη σπορά τους στον κόσμο πιο έτοιμοι από ποτέ να στρέψουν τα βλέμματα πάνω τους. 

Το ξεκίνημα με τα EP “Savages” (2009, αυτοχρηματοδοτούμενο) και “The Inevitable Fear Of Existence” (2010, Get The Right Records(), θα φέρει τις πρώτες αποθεωτικές αναφορές από τον τύπο και σύντομα οι Full Of Hell μετά από ένα split με τους Goldust το 2011, κυκλοφορούν την ίδια χρονιά το ντεμπούτο τους full-length demo“Roots Of Earth Are Consuming My Home”) από την Α389 Recordings.  

Ωραία τα EP/eplits/demo κι όλα όσα τονίζουν το underground, αλλά η ιστορία γράφτηκε μέσα από τα άλμπουμ.

Το ντεμπούτο τους λαμβάνει αποθεωτικές κριτικές και οι ίδιοι συνεχίζουν ακάθεκτοι την επόμενη χρονιά με 3 ακόμα splits με τους Calm The Fire, Code Orange Kids και The Guilt Of… αντίστοιχα, μέχρι να έρθει η ώρα του 2ου πλήρους δίσκου. Το 2013 το “Rudiments Of Mutilation” κάνει πιο μεταλλικό το αρχικό πιο punk/hardcore στυλ τους και μπορούμε με μεγαλύτερη ασφάλεια να μιλάμε για ξεκάθαρο grindcore/powerviolence εκρηκτικό μείγμα που δίνει και έξτρα ακοή στους μη έχοντες. Χωρίς κανένα εφησυχαμό και παύση, συνεχίζουν με live album (“Music From The Dial”, 2013) αλλά και δίσκο συνεργασίας με τους Whitehorse, ονόματι “White Hell/Full Of Horse” το 2014. Άλλη μια συνεργασία λαμβάνει χώρο με τους Merzbow ονόματι “Sister Pawn” το 2015, το οποίο αποτελεί και το κύκνειο άσμα του Dustin και του Brandon Brown, με τη θέση τους να παίρνουν αντίστοιχα οι Sam DiGristine (μπάσο, φωνητικά) και Gabe Solomon με το line-up έκτοτε να παραμένει κραταιό και σταθερό. Ένα δικό τους ΕΡ στις αρχές του 2016 ονόματι “Amber Mote in The Black Vault” θα δείξει ότι ο κόσμος αδημονεί για νέο πλήρες υλικό τους και μία μεγάλη στιγμή φτάνει όταν κυκλοφορούν το split με τους Nails στα τέλη της ίδιας χρονιάς και το όνομά τους ακούγεται έντονα όσο ποτέ.

Αλλαγή εταιρείας και μεταπήδηση στην τίμια Profound Lore Records ισούνται με μεγαλύτερη ακόμα προβολή και το “Τrumpeting Ecstasy” του 2017, θεωρείται από πολλούς το άλμπουμ της μετάβασης στη νέα εποχή με το νέο line-up και που το πράγμα αρχίζει και σοβαρεύει όσο ποτέ. Με τους πολυπράγμονες The Body θα κυκλοφορήσει στα τέλη της χρονιάς το collaboration “Ascending A Mountain Of Heavy Light”, ενώ τα splits συνεχίζονται ακάθεκτα και το 2018 με το αντίστοιχο με τους Intensive Care. Το 2019 έρχεται η ώρα του καταπληκτικού “Weeping Choir” που αποτελεί και την είσοδο τους στην Relapse και πολλοί θεωρούν ως την καλύτερή τους δουλειά μέχρι σήμερα. Η επόμενη χρονιά φέρνει ένα φοβερό compilation ονόματι “Roots Of Earth, Rudiments Of Mutilation” που δεν είναι άλλα από τα 2 πρώτα τους άλμπουμ μαζεμένα σε μια κυκλοφορία, ενώ αποδεικνύεται χρονιά βομβαρδισμού κυκλοφοριών καθώς κυκλοφορεί και το ΕΡ “FOH Noise Vol. 5”. Η μπάντα όσο περνάνε τα χρόνια μεθοδικά και πιο επαγγελματικά συνεχίζει τις φοβερές κυκλοφορίες με επόμενο άλμπουμ να είναι το “Garden Of Burning Apparitions” όπου όπως είχε γραφτεί τότε, “σε κάτι παραπάνω από 20’ καταστρέφουν τον κόσμο όποτε θέλουν κι όπως θέλουν”. Δε θα σταματήσουν εκεί όμως καθώς η στασιμότητα ποτέ δεν ήταν λέξη συνδεδεμένη με τους Full Of Hell.

Το ΕΡ “Aurora Leaking From An Open Wound” μέσα στο 2022 θα δώσει την επόμενη χρονιά τη θέση του σε ένα νέο collaboration με τους μεγάλους Primitive Man το 2023 ονόματι “Suffocating Hallucination” και το τελευταίο τους full-length έρχεται την επόμενη χρονιά, καθώς μέσα στο 2024 κυκλοφορούν το “Coagulaed Bliss” από την Closed Casket Activities, όπου επίσημα θα τους μάθουν κι όσοι τους αγνοούσαν τόσα χρόνια. Το τελευταίο τους ως τώρα collaboration θα έρθει στα τέλη της περσινής χρονιάς με τον Andrew Nolan με τίτλο “Scraping The Divine”, ενώ η μπάντα ούτε και φέτος θα αφήσει το κοινό της παραπονεμένο, καθώς κυκλοφόρησε το Μάϊο το ΕΡ “Broken Sword, Rotten Shield”. 

Οι Full Of Hell είναι γνωστοί και μη εξαιρετέοι στο πώς αποδίδουν το υλικό τους υπεργρήγορα στις συναυλίες, με τις φήμες να μιλάνε για ένα ηχητικό τείχος που δεν δείχνει έλεος στο διάβα του και αφήνει τους ακροατές εμβρόντητους. Για πρώτη φορά θα έρθουν με πλήρη διάθεση να διαλύσουν την Αθήνα και έρχονται στην καλύτερη δυνατή φάση της καριέρας τους, με το πόδι να παραμένει πατημένο στο γκάζι.

Τη συναυλία θα ανοίξει η έτερη μπάντα των Bland/DiGristine μαζί με τον “παλιό” γνώριμο Brandon Brown, οι Jarhead Fertilizer, οι οποίοι επιδίδονται κι αυτοί στο ίδιο “ενοχλητικό” grindcore/powerviolence μοτίβο. Δημιουργήθηκαν το 2011 παράλληλα με τους Full Of Hell και κυκλοφόρησαν το ΕΡ “Opiate Conquest” το 2015 ανεξάρτητα, πριν τους τσιμπήσει κι αυτούς η Closed Casket Activities” για την κυκλοφορία του πρώτου full-length “Product Of My Environment” το 2021 και του 2ου δίσκου “Carceral Warfare” το 2023, συνεπώς 3 πρώην και νυν μέλη των Full Of Hell έδρασαν σε διπλό ταμπλό τα τελευταία χρόνια και δεν υπήρχε καλύτερη ευκαιρία για εκπροσώπηση και των δυο συγκροτημάτων απ’ ό,τι στην επερχόμενη περιοδεία.

Μια και οι οπαδοί του είδους είναι υπέρμαχοι της ρήσης “Grind for passion, not fashion”, είμαστε βέβαιοι ότι θα είναι μια βραδιά βίαιης επίδειξης δύναμης επί σκηνής και ελπίζουμε ότι με την ανταπόκριση του κόσμου, θα είναι μεν η πρώτη, αλλά όχι και η τελευταία φορά που θα τους δούμε αμφότερους. Σε κάθε περίπτωση, έχετε προειδοποιηθεί κατάλληλα και οι ελαφροί τη καρδία καλό είναι να είστε προετοιμασμένοι για όλα!

ΛΟΥΙ ΜΟΝΤΟ

Ο όρος "γυάλινος γκρεμός" χρησιμοποιείται όταν μια γυναίκα διορίζεται επικεφαλής μιας εταιρείας που διανύει περίοδο κρίσης, με πολύ υψηλό κίνδυνο αποτυχίας. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που, όπως επισημαίνει η Κορίν Χιρς- ειδική σε θέματα ισότητας των φύλων- αναδεικνύει τις επίμονες ανισότητες στην επαγγελματική ανέλιξη, λειτουργώντας ως προέκταση της "γυάλινης οροφής" που εξακολουθεί να περιορίζει την πρόσβαση των γυναικών στις ανώτερες θέσεις.

Υπάρχουν όλο και περισσότερες γυναίκες σε διευθυντικές θέσεις, αλλά τα στερεότυπα είναι ανθεκτικά. Εάν περισσότερες γυναίκες συμμετέχουν στις διοικητικές επιτροπές των μεγάλων εταιρειών, όπως απαιτεί ο νόμος Rixain στη Γαλλία, ενδέχεται να υποστούν αυτό που είναι γνωστό ως "γυάλινος γκρεμός". Μια χρυσή ευκαιρία να διοικήσουν μια εταιρεία... αλλά υπό συνθήκες που τις εκθέτουν σε ιδιαίτερα υψηλό κίνδυνο αποτυχίας. "Οι συνθήκες της αποτυχίας τους είναι περισσότερο δομικές παρά συνδέονται με την ιδιαίτερη κατάσταση της ανάληψης της ευθύνης μιας εταιρείας σε κρίση", εξηγεί η Κορίν Χιρς, διευθύντρια της Aequiso και συνιδρύτρια του Εργαστηρίου Ισότητας (Laboratoire de l'égalité).

Franceinfo: Μύθος ή πραγματικότητα ο "γυάλινος γκρεμός" στη Γαλλία;

Κορίν Χιρς: Διαπιστώσαμε ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι γυναίκες τοποθετούνταν σε εταιρείες που βρίσκονταν σε κρίση ή αναλάμβαναν έργα ιδιαίτερα δύσκολα στη διαχείριση, δηλαδή σε συνθήκες όπου ο κίνδυνος αποτυχίας ήταν αυξημένος. Υπήρχε λοιπόν ένα είδος προειδοποίησης, που έλεγε να είστε προσεκτικές, μήπως αυτό είναι παγίδα; Νομίζω ότι είναι ένα ψευδές πρόβλημα. Μήπως τελικά πρόκειται για τη συνηθισμένη τάση να δίνουμε μεγαλύτερη έμφαση στις αποτυχίες παρά στις επιτυχίες; Όταν εξετάζω τα χαρακτηριστικά παραδείγματα που αναφέρονται, θα μπορούσε κανείς, από την άλλη πλευρά, να επισημάνει και αρκετές περιπτώσεις ιδιαίτερα επιτυχημένων προφίλ, όπως εκείνο της Κριστίν Λαγκάρντ.

Ποια είναι λοιπόν τα θύματα που διορίζονται υπό αυτές τις συνθήκες;

Θα αποκαλούσα αυτό το φαινόμενο "γυαλόχαρτο". Νομίζω ότι αυτές οι γυναίκες, όπως και πολλές άλλες, είναι θύματα απονομιμοποίησης στον κόσμο στον οποίο εργάζονται, επειδή γενικά είναι οι μόνες γυναίκες. Φτάνουν σε έναν κόσμο που χτίστηκε και διατηρείται από άνδρες και για άνδρες. Ιστορικά, αυτός είναι ο τρόπος που έχει υπάρξει. Μπαίνουν στον εργασιακό χώρο και συχνά καλούνται να προσαρμοστούν στα πρότυπα που έχουν διαμορφωθεί γύρω από την ανδρική ηγεσία, υιοθετώντας –και ενίοτε ενισχύοντας– τα χαρακτηριστικά που θεωρούνται αναμενόμενα από έναν ηγέτη. Συχνά ακούμε ότι είναι χειρότερες από τους άνδρες, ακόμη πιο αυταρχικές... Κατά τη γνώμη μου, οι συνθήκες της αποτυχίας τους είναι περισσότερο δομικές παρά συνδέονται με τη συγκεκριμένη κατάσταση της ανάθεσης της διοίκησης μιας εταιρείας σε κρίση. Από την άλλη πλευρά, η γυναίκα που ανέλαβε τη La Redoute, η Μπεατρίτς Ερικούρ, για παράδειγμα, δεν τυγχάνει ιδιαίτερης προβολής.

Εξαρτάται επίσης από την αναλογία ανδρών και γυναικών στην εταιρεία;

Όταν μια γυναίκα αποτυγχάνει σε έναν χώρο όπου παραμένει μειοψηφία, η αποτυχία της συχνά εκλαμβάνεται ως προσωπική ή ατομική αποτυχία, χωρίς να αναγνωρίζονται οι ευρύτερες συνθήκες. Παράλληλα, όπως έχουν δείξει κοινωνιολογικές έρευνες, όταν ένα ποσοστό βρίσκεται κάτω από το 30%, αντιμετωπίζεται ως μειονοτική ομάδα και, ως εκ τούτου, είναι πιο πιθανό να υποστεί διακρίσεις από την κυρίαρχη πλειοψηφία. Η μειονοτική ομάδα αντιλαμβάνεται επίσης τον εαυτό της ως τέτοια, βιώνοντας αισθήματα απάτης και την ανάγκη να «ξεπεράσει τις προσδοκίες», καθώς και τον κίνδυνο κόπωσης και επαγγελματικής εξουθένωσης. Αυτό είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο σε μια μικρή ομάδα περίπου δέκα έως δώδεκα ατόμων.

"Όταν είσαι η πρώτη γυναίκα που φτάνει ψηλά, ο κόσμος σε βλέπει ως γυναίκα, ως τη μειονότητα που εκπροσωπείς. Από εκεί προέρχονται τα σεξιστικά αστεία και τα καψόνια", εξηγεί η Χιρς.

Όταν μπαίνει στην ομάδα και μια δεύτερη γυναίκα, συχνά διατηρείται αυτή η λογική της έκθεσης, συνοδευόμενη μάλιστα από ένα στοιχείο ανταγωνισμού, όπως "ποια είναι η ομορφότερη σήμερα;", "ποια θα φτιάξει τον καλύτερο καφέ;". Αλλά όταν μπάινει και μια τρίτη, αυτό σταματάει, επειδή έχουμε φτάσει σε μια ισορροπία, δεν μπορούμε πλέον να αποδίδουμε χαρακτηριστικά της μειονότητας στο άτομο που προέρχεται από τη μειονότητα για να εξηγήσουμε τις αποτυχίες του ή για να το κοροϊδέψουμε.

Ισχύει ακόμη το λεγόμενο "γυάλινο ταβάνι";

Λέγεται συχνά ότι στις επιχειρήσεις οι γυναίκες μοιάζουν με το οξυγόνο: όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις, τόσο λιγότερες υπάρχουν. Γνωρίζουμε καλά τους δομικούς μηχανισμούς: τις στερεοτυπικές επιλογές καριέρας που, ήδη από το σχολείο, κατευθύνουν τα κορίτσια προς πεδία και επαγγέλματα λιγότερο συνδεδεμένα με τις επιχειρήσεις, όπως θέσεις εξουσίας που θα τους επέτρεπαν να φτάσουν στα ανώτερα επίπεδα διοίκησης. Στις αξιολογήσεις διαπιστώνουμε επίσης την ύπαρξη νοητικών φραγμών: δεν φανταζόμαστε εύκολα ότι μια γυναίκα μπορεί να αναλάβει εξουσία, να διαχειριστεί τον χρόνο και τις απαιτήσεις, να ηγηθεί ομάδων και να επιδείξει δημιουργικότητα. Έτσι, όταν βρισκόμαστε σε θέση ευθύνης, τείνουμε να τις υποτιμούμε.

Επιμένουν αυτά τα εμπόδια στις μεγάλες εταιρείες;

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του νόμου Rixain, βρισκόμαστε στη διαδικασία επίτευξης του 30% των γυναικών στις διοικητικές επιτροπές των μεγάλων εταιρειών. Αλλά προς το παρόν, έχουμε μόνο τα στοιχεία για τις 120 κορυφαίες γαλλικές εταιρείες. Αργότερα, θα έχουμε τα συνολικά στοιχεία για τις διοικητικές επιτροπές τους, αλλά όχι τα στοιχεία για τις διοικητικές επιτροπές των θυγατρικών τους, οι οποίες γνωρίζουμε ότι δεν είναι όλα ισότιμα. Μπορεί να υπάρχει 30% στην ηγεσία της μητρικής εταιρείας και πολύ λιγότερο στις θυγατρικές.

Πηγή: franceinfo.fr

4ος Δρόμος Θυσίας "Κακολύρι 1944"

Έρχεται ο 4ος Δρόμος Θυσίας «Κακολύρι 1944» και αναβαθμίζεται σε Ημιμαραθώνιο 

O Δρόμος Θυσίας «Κακολύρι 1944» επιστρέφει για τέταρτη χρονιά, πιο δυναμικός και αναβαθμισμένος, τιμώντας τη μνήμη και την ιστορία του τόπου μας.

Ο Δήμος Κύμης – Αλιβερίου και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ταξιαρχών ανακοινώνουν μια σημαντική εξέλιξη της διοργάνωσης, την αναβάθμιση της μεγάλης διαδρομής στα 21 χιλιόμετρα, η οποία την μετατρέπει σε έναν απαιτητικό και ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ημιμαραθώνιο.

Στόχος είναι η προσέλκυση δρομέων από όλη την Ελλάδα, ενισχύοντας παράλληλα τη δυναμική και την αναγνωρισιμότητα του αγώνα.

Ο Δρόμος Θυσίας «Κακολύρι 1944» δεν είναι απλώς ένας αγώνας δρόμου. Είναι μια διαδρομή μνήμης αφιερωμένη στα θύματα του Ολοκαυτώματος των Ταξιαρχών.

Είναι μια εκδήλωση που μέσα από τον αθλητισμό κρατάει ζωντανή την ιστορική μνήμη και τη μεταλαμπαδεύει στις νεότερες γενιές.

Ξεκινώντας από το Μαρτυρικό Χωριό των Ταξιαρχών (Κακολύρι), ένα τόπο με βαρύ ιστορικό φορτίο, οι δρομείς περνώντας μέσα από τα χωριά Πύργος, Ανδρονιάνοι, Γιάννηδες, Άγιος Βλάσιος και Κονίστρες θα διατρέχουν μια διαδρομή που συνδυάζει το φυσικό τοπίο της περιοχής με τη ζωντανή μνήμη της ιστορίας.

Οι αγώνες της διοργάνωσης

Δρόμος Θυσίας 21 χλμ – 04 Ιουλίου 2026.
Δρόμος Θυσίας 4,7 χλμ – 04 Ιουλίου 2026
Παιδικός Δρόμος Θυσίας 1,2 χλμ – 24 Μαΐου 2026, στο πλαίσιο της τελετής μνήμης του Ολοκαυτώματος.

Αναλυτική προκήρυξη, πληροφορίες για τις διαδρομές, τις δηλώσεις συμμετοχής και το πρόγραμμα του αγώνα θα ανακοινωθούν στο προσεχές μέλλον.

 https://kimis-aliveriou.gr/erchetai-o-4os-dromos-thysias.../