Εμφάνιση άρθρων βάσει ετικέτας: AVANT GARDE - ERT Open
Avant Garde: Ο Αντώνης Αντωνίου διαβάζει Κωνσταντίν Σίμονοφ

Avant Garde: Ο Αντώνης Αντωνίου διαβάζει Κωνσταντίν Σίμονοφ

Δευτέρα, 24/06/2019 - 09:00

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ – ΜΙΑ ΖΩΗ

 

Σήμερα ο ηθοποιός Αντώνης Αντωνίου διαβάζει το ποίημα του Κωνσταντίν Σίμονοφ (1915-1979) Περίμενέ με, γραμμένο το καλοκαίρι του 1941, στις αρχές του Μεγάλου Πατριωτικού πολέμου, που ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου, 78 χρόνια πρίν, και κράτησε 1418 μέρες και νύχτες. Κανείς δεν ήξερε τότε, πόσο θα κρατήσει αυτός ο πόλεμος, κανείς δεν ήξερε, ότι θα στοιχίσει στη Σοβιετική Ένωση εκατομμύρια ζωές.

Η τελική νίκη επί του φασισμού επισφραγίστηκε στο Βερολίνο στις 9 Μαίου του 1945, αλλά ένα μεγάλο μερίδιο σ΄αυτήν είχαν εκατομμύρια σοβιετικές γυναίκες, που υπερασπίζονταν την πατρίδα… περιμένοντας.
Τους πατεράδες, τ΄αδέρφια, τους άνδρες και τους αγαπημένους τους… Δίνοντάς τους κουράγιο να συνεχίζουν και την ελπίδα, ότι όταν γυρίσουν, τα πάντα θα γίνουν όπως πριν.

Αυτή η επίμονη,η επιθετική, η συμπαντική «πηνελόπεια» προσμονή, φύλαξε στο μέτωπο εκατομμύρια στρατιώτες, όπως το προέβλεψε ακόμα το καλοκαίρι του 1941 ο Κωνσταντίν Σίμονοφ στο καταπληκτικό του ποίημα.

 

Το ποίημα «Περίμενέ με» του Κωνσταντίν Σίμονοφ σε μετάφραση στα ελληνικά το βρήκαμε στη διεύθυνση proletconnect.blogspot.com

Avant Garde: Η Ελένη Ουζουνίδου διαβάζει Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ

Avant Garde: Η Ελένη Ουζουνίδου διαβάζει Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ

Δευτέρα, 10/06/2019 - 07:00

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ – ΜΙΑ ΖΩΗ

Σήμερα η ηθοποιός Ελένη Ουζουνίδου διαβάζει ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα Μαιτρ και Μαργαρίτα του μεγάλου Ρώσου Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ (1891-1940), όπου ο συγγραφέας αφηγείται την πρώτη εμφάνιση του Καθηγητή Βολάντ, Διαβόλου, στη Μόσχα στα μέσα της δεκαετίας του ΄30 του προηγούμενου αιώνα.

Πήραμε το θάρρος να διασκευάσουμε λίγο το κείμενο, ώστε να γίνει μονόλογος: αποτελείται από τις απαντήσεις που δίνει ο νεοαφιχθείς Διάβολος στις ατάκες των δύο μοσχοβιτών λογοτεχνών – του ποιητή Ιβάν Μπεζντόμνι και του εξέχοντα λογοτέχνη Μιχαήλ Μπερλιόζ, και όπου στο τέλος της συζήτησης ο τελευταίος θα χάσει το κεφάλι του κάτω από τις ρόδες του μοσχοβίτικου τραμ.

Το απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Μαιτρ και Μαργαρίτα» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ ακούγεται σε μετάφραση στα ελληνικά της Ευγενίας Κριτσέφσκαγια.


Avant Garde

Avant Garde - Ο Γιώργος Νανούρης διαβάζει Νικολάι Ρέριχ

Avant Garde - Ο Γιώργος Νανούρης διαβάζει Νικολάι Ρέριχ

Κυριακή, 02/06/2019 - 18:30

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ – ΜΙΑ ΖΩΗ



Σήμερα ο ηθοποιός Γιώργος Νανούρης διαβάζει το ποίημα Μπροστά σε όλους του Ρώσου ποιητή, ζωγράφου, σκηνογράφου, αρχαιολόγου, φιλοσόφου Νικολάι Ρέριχ (1874-1947), γραμμένο 100 χρόνια πριν, το 1919. Ο Νικολάι Ρέριχ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, στην Επανάσταση βρέθηκε στη Φινλανδία, απ’ όπου ξεκίνησε το μεγάλο του ταξίδι γύρω από τον κόσμο, και πέθανε στην Ινδία, την οποία αγάπησε σαν δεύτερη πατρίδα του. Η τέχνη του – ζωγράφου, ποιητή, φιλοσόφου – συνδυάζει τις αξίες της Δύσης και της Ανατολής, ο πολιτισμός γι’ αυτόν είναι ένας και μοναδικός, αδιαίρετος: ο Ρέριχ ήταν εκείνος, που εμπνεύστηκε την πρώτη Χάρτα Προστασίας των πολιτιστικών αξιών και δημιούργησε το φιλοσοφικό δόγμα «Ζωντανή ηθική», που πραγματεύεται την εσωτερική μεταμόρφωση. Τα ποιήματά του, φαινομενικά απλά, θυμίζουν εδάφια της Βίβλου, όπως και τα περίφημα ορεινά τοπία, για τα οποία τον αποκάλεσαν Μαιτρ των Βουνών. Βαθύς γνώστης ρωσικής ιστορίας και πολιτισμού, ο Νικολάι Ρέριχ απέδειξε με τη ζωή και την τέχνη του, ότι ο πολιτισμός δεν έχει σύνορα και έχει μια και μοναδική πατρίδα – τη Γη.

Ήθελες να κλάψεις και δεν ήξερες,
αν πρέπει. Φοβόσουν να κλάψεις,
γιατί σε κοιτούσε ο κόσμος.
Είναι πρέπον να κλαις μπροστά του;
Αλλά η πηγή των δακρύων σου
ήταν ωραία. Ήθελες να κλάψεις
για τους σκοτωμένους αδίκως. Δάκρυα
να χύσεις για τους νεαρούς αγωνιστές
για το καλό. Για κείνους, που έδωσαν
την ευτυχία τους για την νίκη άλλων,
για το ξένο πόνο. Γι΄αυτούς
ήθελες να κλάψεις.
Πώς θα γίνει να μην δει
ο κόσμος τα δακρυά σου;
Έλα κοντά μου.
Θα σε σκεπάσω με το ρούχο μου.
Θα μπορέσεις να κλαις, κι εγώ
– θα χαμογελώ, και ο κόσμος
θα καταλάβει, ότι γελούσες
κι ευθυμούσες, ψυθιρίζοντας
κάποια αστεία.
Είναι πρέπον να γελάς
μπροστά σε όλους,
έτσι δεν είναι;

Το ποίημα «Μπροστά σε όλους» του Νικολάι Ρέριχ ακούγεται σε μετάφραση στα ελληνικά της Ευγενίας Κριτσέφσκαγια


Avant Garde

Avant Garde: ADOLF SHAPIRO. Αθήνα 2019. POST SCRIPTUM

Avant Garde: ADOLF SHAPIRO. Αθήνα 2019. POST SCRIPTUM

Πέμπτη, 16/05/2019 - 12:00

ADOLF SHAPIRO. ΑΘΗΝΑ ΜΑΙΟΣ-2019. POST SCRIPTUM

Μια μαθήτρια είπε τον ADOLF SHAPIRO «Life Couch» και είχε απόλυτο δίκαιο: ο μεγάλος Δάσκαλος του Θεάτρου δεν διδάσκει μόνο πώς να κάνεις το δύσκολο και συχνά επώδυνο βήμα από το κείμενο στη σκηνή, αλλά το πώς να είσαι δίκαιος με τον εαυτό σου και με τον κόσμο. Και βέβαια – με τον ήρωα, που υποδύεσαι…

«Ο καλός ρόλος είναι σαν ένα πολυόροφο κτίριο και ανάμεσα στους ορόφους λειτουργεί το ασανσέρ. Στο ισόγειο βρίσκεται το βοντεβίλ, στον πάνω όροφο – το φιλοσοφικό νόημα. Στον Τσέχοφ, για παράδειγμα, το ασανσέρ σταματάει  μια στον πρώτο όροφο, μια στον πέμπτο. Στη μια περίπτωση πρόκειται για καθημερινότητα, στην άλλη –  για υπέρτατο νόημα. Είναι η φιλοσοφία του ελληνικού αγάλματος. Η αιγυπτιακή ζωγραφική είναι επίπεδη, η ελληνική γλυπτική έχει όγκο: κάθε φορά ένα άγαλμα στρέφεται σε μας με μια διαφορετική πλευρά του, κάθε φορά μας παρουσιάζει διαφορετικό νόημα».

 

Το ελάττωμα της ψυχολογικής σχολής: ο ηθοποιός κάνει πως δεν καταλαβαίνει τι πρόκειται να συμβεί. Αλλά ο ηθοποιός ξέρει, ενώ ο ήρωας, τον οποίον υποδύεται, δεν το ξέρει. Αυτό σημαίνει, ότι δεν πρέπει να αναλύει το έργο από την αρχή, αλλά από το τέλος. Είναι λάθος όταν ο σκηνοθέτης αναλύει τι έκανε ο ήρωας πριν από μια συγκεκριμένη στιγμή. Είναι η αλήθεια που δεν λέει τίποτα. Πρώτα από όλα ο ηθοποιός πρέπει να ξέρει, που οδηγεί το έργο: όπου και να τρέξει ο ποδοσφαιριστής, ο στόχος του είναι ένας – να βάλει γκολ. Ο ρόλος ξετυλίγεται από το τέλος, μόνο τότε καταλαβαίνεις το θέμα του ρόλου…»

«Για να προκαλούν γέλια αυτά που ξετυλίγονται στη σκηνή, οι ηθοποιοί πρέπει να παίζουν άκρως δραματικά. Τα «Παντρολογήματα» του Γκόγκολ συχνά παίζονται ως καρικατούρα :ο ηθοποιός προσπαθεί να είναι αστείος κι αυτό προκαλεί θλίψη. Ο θεατής είναι αυτός που πρέπει να γελάει, αλλά στη σκηνή όλοι πρέπει να παραμένουν πολύ σοβαροί»

«Η κωμωδία πρέπει να παίζεται σαν τραγωδία. Στο θέατρο το πιο σημαντικό και το πιο δύσκολο είναι να συνδυάσεις την κωμωδία και την τραγωδία, να συνδυάσεις πράγματα που δεν συνδυάζονται: το τρυφερό και το σκληρό, το αιώνιο και το καθημερινό. Εδώ είναι οι απαρχές του σύγχρονου θεάτρου. Γιατί είναι πολύ δύσκολο για έναν ηθοποιό να παίξει αρχαίο δράμα;  Γιατί το αρχαίο δράμα είναι καθαρό είδος, ενώ το σύγχρονο δράμα χτίζεται πάνω στη μίξη των ειδών, κάτι, που ξεκίνησε από τα έργα του Τσέχοφ, και ο ιδανικός εκφραστής αυτής της μίξης των ειδών είναι ο Σαρλό. Εκείνος γελάει, κι εμείς κλαίμε, εκείνος κλαίει κι εμείς γελάμε».

 

 

 

«Τι συμβαίνει στο θέατρο του Σαίξπιρ; Τα έργα του θυμίζουν τούρτα: τραγική σκηνή – κωμική σκινή, και πάλι τραγική-κωμική, παντεσπάνι-κρέμα και πάλι – παντεσπάνι-κρέμα. Στο νέο ευρωπαϊκό θέατρο λειτουργεί μια διαφορετική «κουζίνα», όπου τα υλικά είναι ανακατεμένα, το ένα ποτίζει το άλλο. Το καλύτερο παράδειγμα είναι τα έργα του Τσέχοφ, αργότερα των Μπρεχτ, Ιονέσκο, Τζόυς».

«Στην παλιά δραματουργία υπάρχουν οι δαίμονες και οι άγγελοι, υπάρχουν οι κακοί και οι καλοί. Στην καινούργια δραματουργία του Τσέχοφ δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι, ο Τσέχοφ μισεί μόνο τους χυδαίους ανθρώπους. Κάθε άνθρωπος έχει καλή και κακή πλευρά, ο άνθρωπος κάπου είναι μεγαλοπρεπής και κάπου αχρείος. Η ομορφιά της αρχαίας τραγωδίας είναι στην καθαρότητα του είδους, στην καθαρότητα του στίλ. Αλλά τι βλέπουμε στην σύγχρονη μόδα; Το βραδυνό φόρεμα φοριέται με αθλητικά παπούτσια, ή το τζήν, το ρούχο του εργάτη, συνδυάζεται με ψηλοτάκουνες γόβες. Είναι η πρόκληση στο καθαρό στιλ, στην καθαρή ιδέα, είναι εκείνη η μίξη, για την οποία μιλούσαμε. Πράγματα ασυμβίβαστα».

 

 

«Τον ηθοποιό που παίζει αρχαίο δράμα σώζει η καθαρότητα του είδος, κάθε εκσυγχρονισμός προκαλεί εκνευρισμό του θεατή. Γιατί είναι δύσκολο για έναν ηθοποιό να παίζει αρχαία τραγωδία; Γιατί εκεί ο ήρωας πρέπει να εκφράζει τις σκέψεις του και όχι να τις κρύβει, ενώ ο σύγχρονος άνθρωπος κατά 95% χρησιμοποιεί λέξεις για να κρύψει τις σκέψεις του. Όπως στην ερώτηση «Τι κάνεις;» κανείς δεν απαντάει ουσιαστικά, αλλά λέει απλά «Καλά». Ενώ στην αρχαία τραγωδία εκδηλώνουν τις σκέψεις τους ποιητικά, σε εξεζητημένη μορφή».

«Και το κείμενο του Γκόγκολ; Συζητήσεις για τον καιρό, τα πανηγύρια, δηλαδή – σκουπίδια. Αλλά κάτω από αυτά τα σκουπίδια κρύβεται η αληθινή ζωή των ανθρώπων. Δηλαδή το νόημα είναι σαν το λουλούδι, που κρύβεται μέσα στα αγριόχορτα. Ενώ η αρχαία τραγωδία είναι ένα πανέμορφο θερμοκήπιο…»

«Δεν συμφωνώ με εκείνους που ισχυρίζονται, ότι κάθε πρόβα πρέπει να δίνει αποτέλεσμα. Κάθε πρόβα είναι μια βραδυφλεγής βόμβα, άγνωστο πότε θα εκραγεί. Μπορεί να δώσει αποτέλεσμα πολύ αργότερα. Η γνώση δεν είναι κάτι που μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε αύριο. Είναι η προετοιμασία του εαυτού μας για κάτι. Οι δυσκολίες στις πρόβες προέρχονται από υπερβολική ευθύνη, από την επιθυμία να κάνεις τα πάντα σωστά».

 

 

 

«Κάθε σύγχρονο έργο πρέπει να παίζεται σαν κλασικό και κάθε κλασικό – σαν σύγχρονο. Από το πώς χτίζετε τους τοίχους εξαρτάται όλο το οικοδόμημα».

«Για να παίξετε ένα ρόλο, πρώτα πρέπει να προβάρετε όλη την κατάσταση πάνω σας. Υπάρχει εύκολος τρόπος να μάθετε αν έχετε παίξει καλά. Ο Στανισλάφσκι έλεγε, ότι στο τέλος της σκηνής πρέπει να θυμάστε πώς έπαιξε ο συμπαίκτης σας, γιατί αν θυμάστε μόνο πώς έχετε παίξει εσείς, τότε έχετε παίξει χάλια. Αν βαριέστε εσείς, τότε θα βαρεθεί και ο θεατής».

 

 

 

«Το παιχνίδι χτίζεται με τέτοιο τρόπο, ώστε ο καθένας από τους συμπαίκτες καταλαβαίνει, τι θέλει από αυτόν ο άλλος. Ο καθένας τους ξέρει πού πρέπει να οδηγήσει τη σκηνή. Δεν μπορείς να παίζεις σαν να μην γνωρίζεις που θα οδηγήσει αυτό το παιχνίδι. Πρέπει να έχεις μπροστά σου το μακρινό στόχο, τότε θα βγει το παιχνίδι. Η βασική αρχή είναι να δημιουργείς παγίδες για να πέφτει εκεί ο συμπαίκτης. Έτσι μπορείς να παίζεις και χωρίς λόγια. Είναι ένα σύστημα ήχων. Ο λόγος έχει νόημα στην αρχαία τραγωδία».

«Δεν είναι τόσο σημαντική η δράση όσο η επίδραση. Δεν δρω – αυτό μπορώ να κάνω και μόνος μου – αλλά επιδρώ στον συμπαίκτη μου».

 

 


«Στην αρχή αναλύουμε το κείμενο, τεμαχίζουμε το ρόλο, το κόβουμε φέτες, και μετά – το συρράβουμε. Στη σκηνή οι άνθρωποι πρέπει να βρίσκονται σε διαφορετικά επίπεδα. Όταν καυγαδίζουν οι σύζυγο, βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, είναι συνδεδεμένοι. Όταν παίζουν καυγά – δεν είναι σύγκρουση, είναι πλοκή. Στη σκηνή αυτό φαίνεται ως καυγάς στη κουζίνα, οι άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι. Στον Σαίξπηρ οι ήρωες είναι χωρισμένοι, βρίσκονται σε διαφορετικούς ορόφους. Αυτό είναι σύγκρουση. Είναι η φύση του σύγχρονου θεάτρου, όταν έρχονται σε σύγκρουση οι ζωές των ανθρώπων χωρίς να υπάρχουν καυγάδες».

«Για να καταλάβεις την κατάσταση, πρέπει να την οξύνεις ως το τέρμα και να εισάγεις προσωπικό μοτίβο. Πρέπει να ψάχνουμε για παρόμοιες καταστάσεις που δεν έχουν σχέση με το συγκεκριμένο έργο».

Avant Garde - Ο Γιώργος Νανούρης διαβάζει Νικολάι Ρέριχ

Avant Garde - Ο Γιώργος Νανούρης διαβάζει Νικολάι Ρέριχ

Δευτέρα, 06/05/2019 - 19:00

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ – ΜΙΑ ΖΩΗ



Σήμερα ο ηθοποιός Γιώργος Νανούρης διαβάζει το ποίημα Μπροστά σε όλους του Ρώσου ποιητή, ζωγράφου, σκηνογράφου, αρχαιολόγου, φιλοσόφου Νικολάι Ρέριχ (1874-1947), γραμμένο 100 χρόνια πριν, το 1919. Ο Νικολάι Ρέριχ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, στην Επανάσταση βρέθηκε στη Φινλανδία, απ’ όπου ξεκίνησε το μεγάλο του ταξίδι γύρω από τον κόσμο, και πέθανε στην Ινδία, την οποία αγάπησε σαν δεύτερη πατρίδα του. Η τέχνη του – ζωγράφου, ποιητή, φιλοσόφου – συνδυάζει τις αξίες της Δύσης και της Ανατολής, ο πολιτισμός γι’ αυτόν είναι ένας και μοναδικός, αδιαίρετος: ο Ρέριχ ήταν εκείνος, που εμπνεύστηκε την πρώτη Χάρτα Προστασίας των πολιτιστικών αξιών και δημιούργησε το φιλοσοφικό δόγμα «Ζωντανή ηθική», που πραγματεύεται την εσωτερική μεταμόρφωση. Τα ποιήματά του, φαινομενικά απλά, θυμίζουν εδάφια της Βίβλου, όπως και τα περίφημα ορεινά τοπία, για τα οποία τον αποκάλεσαν Μαιτρ των Βουνών. Βαθύς γνώστης ρωσικής ιστορίας και πολιτισμού, ο Νικολάι Ρέριχ απέδειξε με τη ζωή και την τέχνη του, ότι ο πολιτισμός δεν έχει σύνορα και έχει μια και μοναδική πατρίδα – τη Γη.

Ήθελες να κλάψεις και δεν ήξερες,
αν πρέπει. Φοβόσουν να κλάψεις,
γιατί σε κοιτούσε ο κόσμος.
Είναι πρέπον να κλαις μπροστά του;
Αλλά η πηγή των δακρύων σου
ήταν ωραία. Ήθελες να κλάψεις
για τους σκοτωμένους αδίκως. Δάκρυα
να χύσεις για τους νεαρούς αγωνιστές
για το καλό. Για κείνους, που έδωσαν
την ευτυχία τους για την νίκη άλλων,
για το ξένο πόνο. Γι΄αυτούς
ήθελες να κλάψεις.
Πώς θα γίνει να μην δει
ο κόσμος τα δακρυά σου;
Έλα κοντά μου.
Θα σε σκεπάσω με το ρούχο μου.
Θα μπορέσεις να κλαις, κι εγώ
– θα χαμογελώ, και ο κόσμος
θα καταλάβει, ότι γελούσες
κι ευθυμούσες, ψυθιρίζοντας
κάποια αστεία.
Είναι πρέπον να γελάς
μπροστά σε όλους,
έτσι δεν είναι;

Το ποίημα «Μπροστά σε όλους» του Νικολάι Ρέριχ ακούγεται σε μετάφραση στα ελληνικά της Ευγενίας Κριτσέφσκαγια.

Avant Garde - Ο Αλέξανδρος Λογοθέτης διαβάζει Γιούρι Ολέσα (ΗΧ)

Avant Garde - Ο Αλέξανδρος Λογοθέτης διαβάζει Γιούρι Ολέσα (ΗΧ)

Τρίτη, 09/04/2019 - 10:00

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ – ΜΙΑ ΖΩΗ

Σήμερα Ο ηθοποιός Αλέξανδρος Λογοθέτης διαβάζει ένα απόσπασμα από το θεατρικό   Συνομωσία των Συναισθημάτων του Ρώσου συγγραφέα Γιούρι Ολέσα (1899-1960), που ανέβηκε στο Θέατρο Βαχτάγκοφ στη Μόσχα 90 χρόνια πριν, το 1929.

Το έργο ήταν διασκευή του μυθιστορήματός του Ο Φθόνος, που δημοσιεύτηκε δύο χρόνια νωρίτερα, το 1927: το βιβλίο έγινε ευρέως γνωστό στους κύκλους της ρωσικής διανόησης του εξωτερικού, των εμιγκρέδων, και η Νίνα Μπερμπέροβα, που δεν χρωστούσε να πει ένα καλό λόγο ποτέ και για κανένα και «τουφέκαγε» αριστερά και δεξιά όλα τα μεγάλα ονόματα του ρωσικού λογοτεχνικού στερεώματος, ομολόγησε: «Το καλοκαίρι του 1927 διάβασα τον Φθόνο και μου προκάλεσε τη πιο δυνατή λογοτεχνική εντύπωση των τελευταίων χρόνων.
Ήταν και έμεινε για μένα το μεγαλύτερο γεγονός της σοβιετικής λογοτεχνίας, μεγαλύτερο και από τα Κύματα του Πάστερνακ… Περιμέναμε άλλα βιβλία του Ολέσα, αλλά δεν έγραψε τίποτα του ίδιου επιπέδου, και στη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια του 1954 δεν υπάρχει ούτε το όνομά του…
Το 2006, σχεδόν μισό αιώνα μετά το θάνατο του Γιούρι Ολέσα, βγήκε το βιβλίο με τα ημερολόγιά του, Το Βιβλίο του Αποχαιρετισμού, μια καταπληκτική μαρτυρία της εποχής και της ψυχής του. Η Νίνα Μπερμπέροβα δεν πρόλαβε να το διαβάσει, σε όλους εμάς όμως το Βιβλίο προκάλεσε το ίδιο δυνατή λογοτεχνική εντύπωση, που η Μπερμπέροβα, αναφερόμενη στον Ολέσα, περιγράφει στο βιβλίο της Τα πλάγια γράμματα είναι δικά μου





Το απόσπασμα από το θεατρικό έργο «Η Συνομωσία των Συναισθημάτων» του Γιούρι Ολέσα  ακούγεται σε μετάφραση στα ελληνικά της Ευγενίας Κριτσέφσκαγια.
Avant Garde - Ο Δημήτρης Πιατάς διαβάζει Γριγόρι Γκόριν (ΗΧ)

Avant Garde - Ο Δημήτρης Πιατάς διαβάζει Γριγόρι Γκόριν (ΗΧ)

Τρίτη, 26/03/2019 - 07:00

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ – ΜΙΑ ΖΩΗ



Σήμερα ο ηθοποιός Δημήτρης Πιατάς διαβάζει ένα από τους καταπληκτικούς μονολόγους του Βαρώνου Μινχάουζεν από την σοβιετική ταινία Εκείνος ο Μινχάουζεν, που γυρίστηκε 40 χρόνια πριν, το 1979. Το σενάριο της ταινίας ανήκει σε έναν από τους καλύτερους σοβιετικούς δραματουργούς, Γριγκορι Γκόριν, που έφυγε από τη ζωή μόλις στα 60 του χρόνια (1940-2000). Τα κείμενά του ξεχωρίζει ένα λεπτό και πικρό χιούμορ, στα όρια της σάτιρας, χαρακτηριστικό για τον Τσέχωφ, τον Μπουλγκάκοφ, δηλαδή, τους γιατρούς της ρωσικής λογοτεχνίας: ο Γριγκόρι Γκόριν επίσης ξεκίνησε τη ενήλικη ζωή του ως γιατρός του ΕΚΑΒ. Η ιστορία του Μινχάουζεν είναι η ιστορία ενός ξεχωριστού ανθρώπου με φαντασία, για τον οποίον τα όρια της συνηθισμένης ζωής και της κοινωνίας της μετριότητας είναι υπερβολικά στενά. Υπάρχει αυτή η λεπτή διαφορά ανάμεσα στην φαντασία και το ψέμα: ο Μινχάουζεν δεν ψεύδεται ποτέ, ακόμα κι όταν μόνο με το ψέμα μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του και τους δικούς του. Έτσι, πεπεισμένος, ότι το έτος έχει ακόμα μια μέρα, υπογράφει στο δικαστήριο με την ημερομηνία 32η Μαίου, χάνοντας τη μοναδική ευκαιρία να πάρει το διαζύγιο και να παντρευτεί την αγαπημένη του. Αλλά έτσι είναι οι κοινωνίες: η εξουσία προτιμάει τους ανθρώπους με φαντασία… νεκρούς, και, υπογράφοντας την καταδίκη τους, υπογράφει και τη δική της καταδίκη…












Ο μονόλογος του Βαρώνου Μινχάουζεν από την ταινία «Εκείνος ο Μινχάουζεν» του Γρηγόρι Γκόριν ακούγεται σε μετάφραση στα ελληνικά της Ευγενίας Κριτσέφσκαγια
Avant Garde - Η Μυρτώ Αλικάκη διαβάζει Άννα Αχμάτοβα (ΗΧ)

Avant Garde - Η Μυρτώ Αλικάκη διαβάζει Άννα Αχμάτοβα (ΗΧ)

Δευτέρα, 18/03/2019 - 07:00

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ – ΜΙΑ ΖΩΗ

Σήμερα η ηθοποιός Μυρτώ Αλικάκη διαβάζει δυο ποιήματα της Άννα Αχμάτοβα, τα οποία χωρίζουν 30 ολόκληρα χρόνια:
Αγαπούσε του 1910 και Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος του 1940.
Και τα δυό ποιήματα είναι αφιερωμένα στους ποιητές – το πρώτο στον Νικολάι Γκουμιλιόφ, τον πρώτο άντρα της ποιήτριας, και το δεύτερο – σε όλους τους ποιητές, που η Αχμάτοβα αποχαιρέτησε μέσα στα χρόνια που έζησε, ακόμα και στον… εαυτό της: ξεκίνησε να το γράφει το Ιανουάριο του 1940 και το ολοκλήρωσε στις 7 Μαρτίου του ίδιου έτους, και στις 7 Μαρτίου του 1966 από το ράδιο ανακοινώθηκε ο δικός της θάνατος…






Τα ποιήματα «Αγαπούσε..» και «Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος…» της Άννα Αχμάτοβα ακούγονται σε μετάφραση στα ελληνικά της Ευγενίας Κριτσέφσκαγια.
Avant Garde: Η Όλια Λαζαρίδου διαβάζει Μαρίνα Τσβετάγιεβα

Avant Garde: Η Όλια Λαζαρίδου διαβάζει Μαρίνα Τσβετάγιεβα

Δευτέρα, 11/03/2019 - 15:00

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ – ΜΙΑ ΖΩΗ

Σήμερα η ηθοποιός Όλια Λαζαρίδου διαβάζει ένα ασυνήθιστο ποίημα της Μαρίνα Τσβετάγιεβα (1892-1941), γραμμένο σε ελεύθερο στίχο στις 10 Δεκεμβρίου του 1916, εν μέσω του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου.
Η ποιήτρια, ασχέτως αν επικρατούσε η ειρήνη ή αν μαινόταν ο πόλεμος, ζούσε στην κόψη του ξυραφιού, με όλα τα αισθήματα απογυμωμένα και θανατηφόρα (πρωτίστως – για την ίδια), σαν τα γυμνά καλώδια.
«Πρέπει να αγαπάμε για να χτυπάει η καρδιά – κι ας σπάει και ας θριμματίζεται!
Εγώ θριμματιζόμουν πάντοτε, και όλοι οι στίχοι μου είναι εκείνα τα ασημένια θραύσματα της καρδιάς μου…»
, έγραφε η Τσβετάγιεβα.
Αυτό το ποίημα είναι εκείνα τα «ασημένια θραύσματα»…




Το ποίημα «Θα ήθελα να ζήσω…» της Μαρίνα Τσετάγιεβα ακούγεται σε μετάφραση στα ελληνικά της Ευγενίας Κριτσέφσκαγια.


Από το: // Avant Garde //
Avant Garde - Ο Αλέξης Πάρνης διαβάζει Μπορίς Σλούτσκι (ΗΧ)

Avant Garde - Ο Αλέξης Πάρνης διαβάζει Μπορίς Σλούτσκι (ΗΧ)

Τρίτη, 05/03/2019 - 11:00

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ – ΜΙΑ ΖΩΗ

Σήμερα ο ποιητής και συγγραφέας Αλέξης Πάρνης διαβάζει στα ελληνικά και ο Σίφης Ζαχαριάδης, γιος του θρυλικού Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη στα ρωσικά, ένα από τα γνωστότερα ποιήματα του σοβιετικού ποιητή Μπορίς Σλούτσκι Άλογα στον Ωκεανό. Φέτος συμπληρώνονται τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μπορίς Σλούτσκι (1919-1986), αλλά υπάρχουν και άλλοι λόγοι για να ακούσουμε τον Αλέξη Πάρνη να απαγγέλει το ποίημα, που μετέφρασε ο ίδιος ως φόρο τιμής στον υπέροχο σοβιετικό ποιητή, τον οποίον γνωριζε προσωπικά. Στις 1 Μαρτίου ο 95χρονος Αλέξης Πάρνης βραβεύθηκε στη Μόσχα στην ειδική τελετή της Ένωσης Συγγραφέων της Ρωσίας για τη συλλογή Ρώσων ποιητών Ρωσικός Παρνασός – έργο μιας μακράς και ασκητικής ζωής.

.