- Ποιος φταίει που υπάρχουν στη γη δυστυχείς;
- Το χρήμα
- Το χρήμα
Το ευρηματικό, σατιρικό διήγημα του Άντον Τσέχωφ«Το Τυχερό Λαχείο» θα παρουσιάζεται από τη Δευτέρα 25 Νοεμβρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη -για λίγες παραστάσεις- στο Θέατρο 104, με τη σύγχρονη ματιά της Λουκίας Ανάγνου η οποία υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία.
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Νικόλας Μπράβος και Χρύσα Κολοκούρη
Ο Ιβάν Ντμίτριτς, ένας μετρημένος μικροαστός, με ετήσια οικογενειακά έξοδα που δεν ξεπερνούν τα διακόσια ρούβλια, είναι πολύ ευχαριστημένος με τη ζωή του. Η Μάσιπ Ντμίτριτς, μία εγκρατής μικροαστή που έχει στην κατοχή της ένα μικρό παντοπωλείο, είναι πολύ ευχαριστημένη με τη ζωή της. Οι δυο τους, από το υστέρημά τους, ανανεώνουν εβδομαδιαία το λαχείο.
Τι θα γινόταν όμως εάν κέρδιζαν;
Συντελεστές:
Διασκευή/σκηνοθεσία: Λουκία Ανάγνου
Πρωτότυπη μουσική: Νίκος Τσόλης (tsolimon)
Επιμέλεια κίνησης: Γεωργία Σταυρίδου
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Αντωνόπουλος
Ενδυματολογία: Αναστασία Κάππα
Φωτογραφίες: Αναστασία Γιαννάκη
Τrailer: Συμεών Τσακίρης
Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Παίζουν: Νικόλας Μπράβος, Χρύσα Κολοκούρη
Info:
Τοποθεσία: Θέατρο 104, Ευμολπιδών 41, Αθήνα (σταθμός μετρό – Κεραμεικός)
Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Δευτέρα 25 Νοεμβρίου, ώρα 21:00. Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00. Διάρκεια: 65’
Η Αλεξάνδρα Ούστα «συναντά» για 2ηχρονιά τη «Λεμονιά»
Από 23 Νοεμβρίου στο θέατρο 104
«Νιώθω σα τη λεμονιά. Σαν την λεμονιά την πίσω, που επειδή δεν έκανε λεμόνια την είχατε όλοι σας παρατημένη, χωρίς νερό. Εκεί στην άλλη άκρη του κήπου να παλεύει μόνη της να μη ξεραθεί, έτσι νιώθω.»
Η Αλεξάνδρα Ούστα, στην πιο προσωπική παράσταση της πορείας της, συν-σκηνοθετεί με τη Μένη Κωνσταντινίδου και ερμηνεύει το έργο του Γιάννη Κεντρωτά, «Η λεμονιά». Με έμπνευση από τις κασέτες που ηχογραφούσε η μητέρα της, όταν ζούσε στη Σαουδική Αραβία του ‘70,έρχεται στο προσκήνιο μια ιστορία που κινείται ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα. Ένα έργο που μιλά για τα ψέματα που λέμε στους άλλους αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό, για την μοναξιά, την καταπίεση και τα ανείπωτα συναισθήματα.
«Η μητέρα μου έζησε τη δεκαετία του ’70 στη Σαουδική Αραβία ακολουθώντας τον άνδρα της στη δουλειά του, αλλά αντί για γράμματα στην οικογένειά της έγραφε κασέτες. Κασέτες γεμάτες ψέματα για το πόσο ευτυχισμένη ήταν, για το πόσο όμορφα περνούσε στον γάμο της. Σήμερα, 14 χρόνια μετά τον θάνατό της ξανακούω αυτές τις κασέτες προσπαθώντας να ανακαλύψω αν υπάρχει κάποιο θαμμένο μήνυμα στο χρόνο για όσα συνέβησαν εκεί.»
Στις κασέτες αυτές ακούμε μια νέα γυναίκα να προσπαθεί να πείσει την οικογένεια - και τον εαυτό της - ότι όλα πάνε καλά, ενώ η ίδια υποφέρει. Εγκλωβισμένη σ’ έναν ρόλο που της έχει επιβληθεί από την κοινωνία, βρίσκεται σ’ έναν τόπο μακρινό και σε ένα πλαίσιο που δεν της επιτρέπει να εκφράσει τα αληθινά της συναισθήματα.
Η «Λεμονιά» αντιπροσωπεύει αυτή την προσπάθεια επιβίωσης, αυτό το δέντρο που μαραζώνει όταν δεν το ποτίζει κανείς. Μέσα από την αφήγηση της πρωταγωνίστριας, το έργο προσκαλεί τους θεατές να ανακαλύψουν τις αλήθειες που βρίσκονται πίσω από το προσωπείο της ευτυχίας, ενώ παράλληλα φωτίζει τα κοινωνικά εμπόδια που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες εκείνης της εποχής αλλά και το κόστος των επιλογών τους στις επόμενες γενιές.
Όλοι μου λέγαν πως έγινα πλέον γυναίκα κι έπρεπε να κάθομαι στα αυγά μου, αλλά κι ο ίδιος μου ο αδελφός; Αυτό δεν με πείραξε. Αυτό μ’ έτσουξε, με τσουρούφλισε.
Δέκα χρόνια από την τελευταία τους συνεργασία στην παράσταση «Μήδειας Πατούσες», η Κύνθια Βουκουβαλίδου συναντιέται ξανά με τον βραβευμένο θεατρικό συγγραφέα Ανδρέα Φλουράκη, ενσαρκώνοντας την «Αντιγόνη μου».
Η Αντιγόνη του παρελθόντος χρίστηκε ηρωίδα.
Η «Αντιγόνη μου» ζει στο σήμερα.
Οι ήρωες χρειάζονται μια εποχή που ν’ αντιλαμβάνεται τον ηρωισμό των πράξεών τους, αλλιώς γίνονται παρίες. Θα καταφέρει η «Αντιγόνη μου» να δικαιωθεί; Να βρει την στήριξη που της αξίζει; Γιατί, εδώ που τα λέμε, η δική μας εποχή μοιάζει μην είναι φτιαγμένη για ήρωες…
Είχατε ποτέ την ευκαιρία να γνωριστείτε με μια ηρωίδα; Τώρα την έχετε!
Η Αντιγόνη υπήρξε ένας διαχρονικός μύθος, γνωστός σε όλους.
Η «Αντιγόνη μου» έρχεται για να τ’ αλλάξει όλα.
Στέκεται στη σκηνή και εκμυστηρεύεται στους θεατές τις σκέψεις, τα όνειρα και το παρελθόν της. Τους χρίζει κοινωνούς της «σημαντικότερης μέρας της ζωής της». Aναζητά τη θέση της στον κόσμο, ψάχνει την αλήθεια της πέρα από τα πρέπει, την ουσιαστική πράξη πέρα από τα προφανή και εντέλει, αναζητά αν την χωρά τούτος ο τόπος!
Αν αφεθείτε και την ακούσετε, μπορεί να σας εκπλήξει. Ίσως και ν’ ανακαλύψετε και κρυμμένες πτυχές του ίδιου σας του εαυτού μέσα απ’ τα λόγια της.
Η «Αντιγόνη μου» του Ανδρέα Φλουράκη είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό έργο που θέτει με χιούμορ καίρια ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση, τη θέση της γυναίκας, την εξουσία και την ατομική ευθύνη.
Ταυτότητα παράστασης «Η Αντιγόνη μου» Πρεμιέρα: 15 Νοεμβρίου
Κείμενο: Ανδρέας Φλουράκης Ερμηνεία – Σκηνοθεσία: Κύνθια Βουκουβαλίδου Συνεργάτης στη σκηνοθεσία: Εριφύλη Στεφανίδου Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης Ηχητικό τοπίο - Μουσική: Γιώργος Μαυρίδης Σκηνικό-κουστούμια: Μιμίκα Καπούλα Φωτογραφίες-τρέιλερ: Βασια Αναγνωστόπουλου Παραγωγή: Tits Up Events Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will
Πού: Θέατρο 104, Ευπολπιδών 41, Γκάζι Πότε: Από 15 Νοεμβρίου και κάθε Παρασκευή στις 21:15 έως και 17 Ιανουαρίου Εισιτήρια: 12 € γενική είσοδος, 8 € (φοιτητικό, ανέργων), 6 € (ΣΕΗ, ΑμεΑ) Προπώληση: MORE.COM Διάρκεια: 50’
Βιογραφικό Κύνθιας Βουκουβαλίδου
Είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης & συγγραφέας.
Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του «Εμπρός-Θέατρο Εργαστήριον» και συνέχισε τις σπουδές της στο θέατρο, ολοκληρώνοντας το μεταπτυχιακό πρόγραμμα Creating Theatre & Performance στο Λονδίνο.
Έχει συμμετάσχει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις απ’ τo 2012 που επέστρεψε στην Ελλάδα μέχρι σήμερα. Ενδεικτικά: «Ο Μαιτρ & η Μαργαρίτα» (σκηνοθεσία Μαρίας Πανουργιά, Πειραματική Σκηνή Εθνικού Θεάτρου), «Τρωάδες» (σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή, ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας), “sMOTHERed”, “Cosmofatilan” και “Lift me down” της ίδιας, με το τελευταίο να κερδίζει το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ του Κινητήρα.
Από το 2019 έως και σήμερα κάνει stand-up comedy (AthensComedy festival, Athens English Comedy club, Pride Athens, Θέατρο Ελιάρτ, Θέατρο Τζένη Καρέζη, Ελληνικός κόσμος κ.ά).
Είναι κάτοχος διπλώματος στο βιολί και το πιάνο. Ως μουσικός παίζει βιολί από το 1998 σε παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό με χορευτικά, χορωδίες και παραστάσεις θεάτρου σκιών και έχει διδάξει στο Δημοτικό Ωδείο Θορικού.
Υποστηρίζει ότι αυτά που αποτελούν πραγματικά τη βιογραφία μας δεν μπαίνουν ποτέ στα βιογραφικά μας.
Η Εταιρία Τεχνών Πειραιά «ΕΝΤΡΟΠΙΑ» παρουσιάζει το έργο των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη «Το Σπίτι με τα Δώρα», σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα, στο Θέατρο 104. Η παράσταση συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν μετά την περσινή της επιτυχία στο Θέατρο Χώρος.
Το έργο τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου 2001.
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Τρεις γυναίκες, η Ελένη, η Βασιλική, η Ιωάννα αφηγούνται τα τραύματα τους. Η πρώτη κουβαλάει την προσωπική της τραγωδία πάνω σ’ ένα τενεκεδένιο νύχι που φύτρωσε στη θέση του παλιού που μαύρισε κι έπεσε. Το νύχι αυτό είναι η πανοπλία, η άμυνα της. Αυτό θα την καθορίσει, αυτό θα δώσει τη λύση… Η Βασιλική ζει σ’ ένα σπίτι απ’ όπου απουσιάζει ο αέρας. Παιδί δυο προβληματικών γονιών, θα πάρει τη ζωή στα χέρια της όταν διαπιστώσει πως η ανήλικη κόρη της βιώνει τη δική της τραγωδία με δέλεαρ μια κούκλα… Η Ιωάννα είναι μια έφηβη που γεννήθηκε άνδρας σ’ ένα γυναικείο κορμί. Σύντομα θα απεκδυθεί τη γυναικεία φύση της όταν, ντυμένη αγόρι, θα γίνει το αντικείμενο του πόθου μιας συνομήλικης της. Η κατάληξη θα είναι τραγική. Το έργο τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου 2001.
Σημείωμα των συγγραφέων:
Γυναικείες αποσκευές
Οι τρεις ηρωίδες του έργου μεταφέρουν τις αποσκευές τους και τις ανοίγουν μπροστά στον θεατή. Έχουν μέσα τραύματα ανεπούλωτα, ιστορίες ανείπωτες, μνήμες που θέλουν να ξεχάσουν, αναιρέσεις και διαψεύσεις, πίκρες, κομμάτια από ζωές άλλων που ονειρεύτηκαν αλλά δεν πρόλαβαν να χαρούν. Είναι ευάλωτες και αποφασισμένες να βιώσουν αυτό που τους δωρήθηκε, πληρώνοντας τελικά το κόστος των επιλογών τους που υπερβαίνει το μέτρο και τον κανόνα. Ένα τενεκεδένιο νύχι, μια αλλόκοτη κούκλα, ένα μαχαίρι είναι τα δώρα–όπλα στη μάχη της δικαίωσης, της λύτρωσης και της θυσίας. Είναι γυναίκες που υπήρξαν και υπάρχουν σε Αθήνα και περιφέρεια, σε πόλεις και χωριά, προσδιορίζοντας τον τόπο του προσωπικού τους μαρτυρίου ανάμεσα σε δωμάτια χωρίς στίγμα, χώρους εργασίας που στάζουν αλατόνερο, δημόσια ουρητήρια και αποκαρδιωτικά ψυχικά τοπία. Τις αγαπήσαμε και τις φροντίσαμε αλλά μας εγκλώβισαν και μας τρόμαξαν. Κι όλη αυτή η επώδυνη πορεία για την αλήθεια τους έγινε για μας ένα μεγάλο βήμα προς την αυτογνωσία και την κάθαρση
Αντώνης Κούφαλης, Κωνσταντίνος Κούφαλης
Σημείωμα του σκηνοθέτη
«…να φοβάσαι όταν δεν πονάς . Ο πόνος δεν είναι σύμπτωμα, είναι η αρχή της γιατρειάς…»
(απόσπασμα από «Το Σπίτι με τα Δώρα»)
«Το Σπίτι με τα Δώρα» ένα έργο σκληρό, ένα έργο αληθινό, ένα έργο ενδοσκόπησης της οικογένειας, της οικογένειας που υπάρχει και τρομάζει την κοινωνία, την κοινωνία που αδιαφορεί και ανέχεται αυτή τη σκληρότητα. Ένα έργο ρεαλιστικό που αγγίζει τα όρια της ποίησης . Προσπαθώντας να βρούμε αυτή τη συνδετική τομή ρεαλισμού και ποίησης, δοκιμάζουμε να ανιχνεύσουμε υποκριτικούς κώδικες που συνδέουν αυτά τα δύο πεδία. Το λιτό και «σκληρό» σκηνικό επηρεασμένο από την μεσαιωνική βιαιότητα σε συνδυασμό με τη χρήση ζωντανής μουσικής δημιουργούν ένα δυστοπικό οικογενειακό περιβάλλον που διαπερνά την ελληνική κοινωνία. Το θέατρο οφείλει να ενοχλεί, να τροποποιεί και να αλλάζει τον κόσμο· ως εκφραστές αυτής της σκέψης… εμπρός για την εξέλιξη μας.
Βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα της Μαρίας ΤσιμάΜΑΡΙ
Διασκευή-σκηνοθεσία: Ομάδα ΠΡΟΖΑc
Θέατρο 104
Για 2 ακόμα παραστάσεις
Μετά τον επιτυχημένο πρώτο κύκλο παραστάσεων, το διήγημα της Μαρίας Τσιμά σε διασκευή και σκηνοθεσία της Ομάδας ΠΡΟΖΑc, επιστρέφει στη σκηνή του Θεάτρου 104, κάθε Δευτέρα και Τρίτη για 8 μόνο παραστάσεις (έως την Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2024).
Λίγα λόγια για το έργο
Μέσα από την αφήγηση της Κριστέλλα ξεδιπλώνεται μια ιστορία ενηλικίωσης σε έναν τόπο πιο ξένο απ’ όσο ξένο σε βλέπουν οι άλλοι. Η Κριστέλλα μεγαλώνει στην Αθήνα. Στο Παγκράτι. Η μητέρα της, τις περισσότερες ώρες λείπει. Φροντίζει έναν ηλικιωμένο. Φροντίζει για την κόρη της. Δε θέλει να της λείψει τίποτα. Μόνες τους. Όπως όταν έφυγαν από την Αλβανία για ένα καλύτερο μέλλον. Η Κριστέλλα μεγαλώνει, σπουδάζει, διασκεδάζει, ερωτεύεται, ζει. Δεν είναι πια μόνη. Μόνος γίνεσαι κανένας.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Πώς κοιμάται ο χρόνος;
Ίσως με ένα νανούρισμα.
Ίσως με τον ήχο της θάλασσας.
Ίσως επιπλέει σαν μιασακούλα στο νερό.
Ίσως ξεβράζεται σε μια στεριά γεμάτη μπουκάλια με λέξεις όπως ρίζα, μετανάστευση, μνήμη, απώλεια, περιθώριο, έρωτας, στερεότυπα, μόχθος, μοναξιά, ασφυξία, έμφυλη βία, γυναικοκτονία.
Ή ίσως δεν κοιμάται ποτέ.
Η Κριστέλλα μπαίνει στο δωμάτιο. Ακουμπάει την πλάτη της στον τοίχο, λύνει την αλογοουρά. Αν υπήρχε δε θα άνοιγε ποτέ αυτή την κάμαρα.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή….
Ομάδα ΠΡΟΖΑc
Η ταυτότητα της παράστασης
Σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία*: Ομάδα ΠΡΟΖΑc
*Στην παράσταση χρησιμοποιούνται αποσπάσματα από το έργο «Η χώρα που ποτέ δεν πεθαίνεις» της Ornela Vorpsi καθώς και πρωτότυπα κείμενα των ηθοποιών.
Το βραβευμένο διήγημα «Κριστέλλα» της Μαρίας Τσιμά περιλαμβάνεται στη συλλογή θεατρικών μονολόγων «Ίσια δικαιώματα» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στερέωμα.
Λίγα λόγια για την ομάδα ΠΡΟΖΑc
Οι ΠΡΟΖΑc Theater Group δημιουργήθηκαν το 2023 στην Αθήνα. Αποτελούνται από τους: Μαρία Καμπούρη, Παναγιώτη Κοντάρη, Νίκο Παλιούρα, Παύλος Παπαχρήστου, Νεφέλη Τζεβελέκη, Νατάσα Τσαμπά και Αλίκη Χολέβα. Σκοπός της ομάδας είναι να επικοινωνήσει θεατρικά και μη θεατρικά κείμενα ως νέες καλλιτεχνικές προτάσεις μετουσιώνοντας τη σκηνική πράξη σε έναν σύγχρονο διάλογο με το κοινό. Βασικός πυλώνας της ομάδας είναι η συνδιαμόρφωση ενός αισθητικού αποτελέσματος που επιτρέπει στα μέλη της να φέρουν κοινή καλλιτεχνική σφραγίδα.
Σημείωμα της Μαρίας Τσιμά
Υπάρχουν πολλά νέα παιδιά που συναντάς στη διαδικασία της διδασκαλίας. Υπάρχουν και κάποια που το ταλέντο, η ενέργεια, το ήθος και η φαντασία τους σε καθηλώνουν γιατί αφοσιώνονται στην τέχνη με τρόπο ειλικρινή, βαθύ και ανθρώπινο. Πνεύματα ανήσυχα και ποιητικά. Είναι μεγάλη τιμή και ευθύνη για μένα που επέλεξαν την Κριστέλλα γιατί οι νέοι ψάχνουν την αλήθεια με λύσσα. Μαρία, Παναγιώτη, Νίκο, Παύλο, Νεφέλη, Νατάσα και Αλίκη δίνετε στην Κριστέλλα τη δυνατότητα να μιλήσει για τη βία, τον ρατσισμό και την κακοποίηση και να μας κοιτάξει στα μάτια. Σας ευχαριστώ από καρδιάς και εύχομαι καλή αρχή στην ομάδα ΠΡΟΖΑc.
Πληροφορίες παράστασης
Xώρος: Θέατρο 104 (Ευμολπιδών 41, Αθήνα | Σταθμός Μετρό: Κεραμεικός)
- Ποιος φταίει που υπάρχουν στη γη δυστυχείς;
- Το χρήμα
- Το χρήμα
Το ευρηματικό, σατιρικό διήγημα του Άντον Τσέχωφ«Το Τυχερό Λαχείο» θα παρουσιάζεται από τη Δευτέρα 25 Νοεμβρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη -για λίγες παραστάσεις- στο Θέατρο 104, με τη σύγχρονη ματιά της Λουκίας Ανάγνου η οποία υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία.
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Νικόλας Μπράβος και Χρύσα Κολοκούρη
Ο Ιβάν Ντμίτριτς, ένας μετρημένος μικροαστός, με ετήσια οικογενειακά έξοδα που δεν ξεπερνούν τα διακόσια ρούβλια, είναι πολύ ευχαριστημένος με τη ζωή του. Η Μάσιπ Ντμίτριτς, μία εγκρατής μικροαστή που έχει στην κατοχή της ένα μικρό παντοπωλείο, είναι πολύ ευχαριστημένη με τη ζωή της. Οι δυο τους, από το υστέρημά τους, ανανεώνουν εβδομαδιαία το λαχείο.
Τι θα γινόταν όμως εάν κέρδιζαν;
Συντελεστές:
Διασκευή/σκηνοθεσία: Λουκία Ανάγνου
Πρωτότυπη μουσική: Νίκος Τσόλης (tsolimon)
Επιμέλεια κίνησης: Γεωργία Σταυρίδου
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Αντωνόπουλος
Ενδυματολογία: Αναστασία Κάππα
Φωτογραφίες: Αναστασία Γιαννάκη
Τrailer: Συμεών Τσακίρης
Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Παίζουν: Νικόλας Μπράβος, Χρύσα Κολοκούρη
Info:
Τοποθεσία: Θέατρο 104, Ευμολπιδών 41, Αθήνα (σταθμός μετρό – Κεραμεικός)
Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Δευτέρα 25 Νοεμβρίου, ώρα 21:00. Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00. Διάρκεια: 65’
Η μαύρη κωμωδία «Catch the Butcher» του Adam Seidel, σε μετάφραση του Χρίστου Κοκαράκη και σκηνοθεσία της Λίνας Φούντογλου, που αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς την περσινή χρονιά, επιστρέφει από την Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2024 και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Η παράσταση που τάραξε τα θεατρικά νερά στο Broadway το 2015, όταν έκανε πρεμιέρα, θα παρουσιάζεται φέτος στη φιλόξενη σκηνή του Θεάτρου 104.
Ένα σπουδαίο έργο με στοιχεία που παραπέμπουν σε screwball comedy, παρουσιάζεται ως μαύρη κωμωδία με θριλερικά στοιχεία, υποδόρια κριτική στο κατεστημένο και καυστικό χιούμορ.
Σημαντικά συμβάλλει στην παράσταση η πρωτότυπη μουσική από τον εξαίρετο συνθέτη Δημήτρη Μαραμή, ενώ η σχεδιάστρια φωτισμού Κατερίνα Μαραγκουδάκη τονίζει με φωτιστικές πινελιές τις πτυχές του έργου.
Τους ρόλους του Μπιλ, της Νάνσυ και της Τζόαν ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Χρίστος Κοκαράκης, Λέα Κοντοστάνου-Βούλγαρη, η Ναταλία Αθανασιάδη και η φωνή του Παναγιώτη Κουντουρά.
Υπόθεση
Με φόντο το Τέξας μιας περασμένης εποχής, ένας κατά συρροή δολοφόνος, ο Μπιλ, απαγάγει το δωδέκατο θύμα του. Η Νάνσυ, μια νεαρή γυναίκα κλονισμένη ψυχικά από τη συστηματική ρουτίνα ενός παγερού κόσμου, ψάχνει το ουσιαστικό νόημα της ζωής. Οι δύο χαρακτήρες συνδέονται σε μία σχέση θύτη-θύματος ώσπου βρίσκουν σημεία ταύτισης και αποφασίζουν να ξεφύγουν μαζί. Στην πορεία, όμως, συνειδητοποιούν τις δυσκολίες της καθημερινότητας ενός τυπικού ερωτικού ζευγαριού, την ανάγκη για επιβολή εξουσίας στην αέναη μάχη των φύλων, καθώς και τη δική τους αδυναμία να ανταπεξέλθουν στο ρόλο των «φυσιολογικών» ανθρώπων. Μία τυχαία γυναίκα βρίσκεται στο δρόμο του ζευγαριού καταδεικνύοντας με κωμικό τρόπο τις δυσκολίες του γάμου σε ανθρώπινο επίπεδο και υπό τη σκιά της πατριαρχικής δομής της κοινωνίας. Μία πληροφορία που μαθαίνουν από εκείνη γίνεται η αφορμή για την αρχή του τέλους τους.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Η αρμονία των αντιθέσεων, το χιούμορ μέσα από το μακάβριο, ο ρομαντισμός μέσα από τον κυνισμό, η αφέλεια των ψυχοπαθητικών ηρώων, το παράλογο που όταν το ξανασκέφτεσαι μοιάζει απολύτως λογικό, οι παράλογοι συνδυασμοί στο έργο «CATCH THE BUTCHER» του Adam Seidel, τα στοιχεία θρίλερ και οι κωμικοτραγικοί χαρακτήρες του, είναι αυτά που με σαγήνευσαν και με ώθησαν να κάνω την πρώτη μου σκηνοθεσία στο θέατρο. Στην παράσταση το σκοτεινό και το κωμικό παρουσιάζονται ταυτόχρονα, το παράλογο ακούγεται ως θέσφατο, ο θάνατος διακωμωδείται και ο έρωτας παρωδείται με αναφορές σε screwball comedy. Το normality, η κοινωνία, ο γάμος, η πατριαρχία, η τέχνη είναι τα κυρία θέματα που σαρκάζουν οι διάλογοι. Οι χαρακτήρες είναι αντιήρωες: η Νάνσυ είναι η ζωή δίχως νόημα, ο Μπιλ η διαστροφή μα και η τέχνη, η Τζόαν η γκροτέσκο ανία. Το κοινό στοιχείο τους είναι η τραγική μοναξιά που τους ωθεί να αναζητούν τη συγκίνηση ως επιβεβαίωση της ύπαρξής τους όπως επίσης και η ανημπόρια τους να ζήσουν αυτό που επιζητούν. Η Νάνσυ είναι η πιο αποφασισμένη σε αυτό που θέλει «έρωτας ή θάνατος» και εν αρχή φαίνεται ο θάνατος να δίνει τη σκυτάλη στον έρωτα. Ο έρωτας όμως, το μόνο ίσως αίσθημα που μας ανακουφίζει από τη σκέψη του θανάτου, πάντα και αυτός στο τέλος πεθαίνει. Θα μπορούσε όλη η παράσταση να είναι μία αλληγορία του καταδικασμένου έρωτα. Θα μπορούσε όμως να είναι και μία διαστροφική πραγματικότητα. Εξάλλου τι πιο παράλογο, σκοτεινό και κωμικοτραγικό από την ίδια τη ζωή.
Μετά τον επιτυχημένο πρώτο κύκλο παραστάσεων, το διήγημα της Μαρίας Τσιμά σε διασκευή και σκηνοθεσία της Ομάδας ΠΡΟΖΑc, επιστρέφει στη σκηνή του Θεάτρου 104, κάθε Δευτέρα και Τρίτη για 8 μόνο παραστάσεις (από τη Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2024 έως την Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2024).
Λίγα λόγια για το έργο
Μέσα από την αφήγηση της Κριστέλλα ξεδιπλώνεται μια ιστορία ενηλικίωσης σε έναν τόπο πιο ξένο απ’ όσο ξένο σε βλέπουν οι άλλοι. Η Κριστέλλα μεγαλώνει στην Αθήνα. Στο Παγκράτι. Η μητέρα της, τις περισσότερες ώρες λείπει. Φροντίζει έναν ηλικιωμένο. Φροντίζει για την κόρη της. Δε θέλει να της λείψει τίποτα. Μόνες τους. Όπως όταν έφυγαν από την Αλβανία για ένα καλύτερο μέλλον. Η Κριστέλλα μεγαλώνει, σπουδάζει, διασκεδάζει, ερωτεύεται, ζει. Δεν είναι πια μόνη. Μόνος γίνεσαι κανένας.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Πώς κοιμάται ο χρόνος;
Ίσως με ένα νανούρισμα.
Ίσως με τον ήχο της θάλασσας.
Ίσως επιπλέει σαν μιασακούλα στο νερό.
Ίσως ξεβράζεται σε μια στεριά γεμάτη μπουκάλια με λέξεις όπως ρίζα, μετανάστευση, μνήμη, απώλεια, περιθώριο, έρωτας, στερεότυπα, μόχθος, μοναξιά, ασφυξία, έμφυλη βία, γυναικοκτονία.
Ή ίσως δεν κοιμάται ποτέ.
Η Κριστέλλα μπαίνει στο δωμάτιο. Ακουμπάει την πλάτη της στον τοίχο, λύνει την αλογοουρά. Αν υπήρχε δε θα άνοιγε ποτέ αυτή την κάμαρα.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή….
Ομάδα ΠΡΟΖΑc
Η ταυτότητα της παράστασης
Σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία*: Ομάδα ΠΡΟΖΑc
*Στην παράσταση χρησιμοποιούνται αποσπάσματα από το έργο «Η χώρα που ποτέ δεν πεθαίνεις» της Ornela Vorpsi καθώς και πρωτότυπα κείμενα των ηθοποιών.
Το βραβευμένο διήγημα «Κριστέλλα» της Μαρίας Τσιμά περιλαμβάνεται στη συλλογή θεατρικών μονολόγων «Ίσια δικαιώματα» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στερέωμα.
Λίγα λόγια για την ομάδα ΠΡΟΖΑc
Οι ΠΡΟΖΑc Theater Group δημιουργήθηκαν το 2023 στην Αθήνα. Αποτελούνται από τους: Μαρία Καμπούρη, Παναγιώτη Κοντάρη, Νίκο Παλιούρα, Παύλος Παπαχρήστου, Νεφέλη Τζεβελέκη, Νατάσα Τσαμπά και Αλίκη Χολέβα. Σκοπός της ομάδας είναι να επικοινωνήσει θεατρικά και μη θεατρικά κείμενα ως νέες καλλιτεχνικές προτάσεις μετουσιώνοντας τη σκηνική πράξη σε έναν σύγχρονο διάλογο με το κοινό. Βασικός πυλώνας της ομάδας είναι η συνδιαμόρφωση ενός αισθητικού αποτελέσματος που επιτρέπει στα μέλη της να φέρουν κοινή καλλιτεχνική σφραγίδα.
Σημείωμα της Μαρίας Τσιμά
Υπάρχουν πολλά νέα παιδιά που συναντάς στη διαδικασία της διδασκαλίας. Υπάρχουν και κάποια που το ταλέντο, η ενέργεια, το ήθος και η φαντασία τους σε καθηλώνουν γιατί αφοσιώνονται στην τέχνη με τρόπο ειλικρινή, βαθύ και ανθρώπινο. Πνεύματα ανήσυχα και ποιητικά. Είναι μεγάλη τιμή και ευθύνη για μένα που επέλεξαν την Κριστέλλα γιατί οι νέοι ψάχνουν την αλήθεια με λύσσα. Μαρία, Παναγιώτη, Νίκο, Παύλο, Νεφέλη, Νατάσα και Αλίκη δίνετε στην Κριστέλλα τη δυνατότητα να μιλήσει για τη βία, τον ρατσισμό και την κακοποίηση και να μας κοιτάξει στα μάτια. Σας ευχαριστώ από καρδιάς και εύχομαι καλή αρχή στην ομάδα ΠΡΟΖΑc.
Πληροφορίες παράστασης
Xώρος: Θέατρο 104 (Ευμολπιδών 41, Αθήνα | Σταθμός Μετρό: Κεραμεικός)
Η Σοφία Καλογιάννη παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το αριστούργημα του Μπόρις Βιάν, ενός από τους σημαντικότερους διανοούμενους της μεταπολεμικής Γαλλίας: «Οι Οικοδόμοι της Αυτοκρατορίας» (Les Batisseurs d’Empire).
Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά το 1959 στο Παρίσι, σε σκηνοθεσία του Ζαν Βιλάρ, και απαγορεύτηκε έως το 1962. Στην χώρα μας παραμένει σχετικά άγνωστο, καθώς μέχρι σήμερα δεν είχε την τύχη να παρουσιαστεί επί σκηνής.
Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:
Η ιστορία λαμβάνει χώρα μέσα σε ένα απροσδιόριστο συγκρότημα διαμερισμάτων, όπου μια τριμελής μεσοαστική οικογένεια, μαζί με την οικιακή της βοηθό, καταδιώκεται από έναν ανεξήγητο και τρομακτικό θόρυβο, γεγονός που την αναγκάζει να δραπετεύει συνεχώς από το ένα διαμέρισμα στο άλλο. Σε έναν κόσμο υπό κατάρρευση που διαρκώς συρρικνώνεται, η εκτόνωση της πίεσης είναι αναπόφευκτη και οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές.
Σκηνοθετικό σημείωμα:
Το τολμηρό αυτό κείμενο, το οποίο εντάσσεται στο θέατρο του Παραλόγου και χαρακτηρίζεται από το γνωστό σουρεαλιστικό χιούμορ του συγγραφέα, επιτρέπει πολλά επίπεδα ανάγνωσης. Από το υπαρξιακό ή ψυχολογικό θρίλερ έως την κοινωνικοπολιτική αλληγορία και την μοντέρνα δυστοπία. Ο Μπόρις Βιάν διασυνδέει ευφυώς το συλλογικό με το ατομικό, καθώς η ιστορική παθογένεια παραλληλίζεται με την κοινωνική αλλά και την ατομική παθογένεια. (Η έμμεση αναφορά του συγγραφέα στο αποικιοκρατικό παρελθόν της χώρας του, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη τα κινήματα ανεξαρτησίας της Αλγερίας, είναι πρόδηλη).
Εστιάζοντας στα διαχρονικά του στοιχεία, η συγκεκριμένη απόδοση αποφεύγει να προσδιορίσει το χωροχρονικό πλαίσιο του έργου, το οποίο στηλιτεύει την υποκρισία και ουσιαστικά σαρκάζει την κατάρρευση και την αποτυχία των αξιών του νεότερου Δυτικού πολιτισμού. Η κριτική της αστικής τάξης και του πατριαρχικού μοντέλου, το αντιπολεμικό ιδεώδες, οι σχέσεις εξουσίας, η έλλειψη επικοινωνίας, αλλά και το υπαρξιακό αδιέξοδο, αποτελούν βασικούς θεματικούς άξονες πάνω στους οποίους ο συγγραφέας συνυφαίνει αριστοτεχνικά την πλοκή της ιστορίας του.
Σοφία Καλογιάννη
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Μπορίς Βιάν γεννήθηκε το 1920. Πολύπλευρη προσωπικότητα, μηχανολόγος μηχανικός στο επάγγελμα εκτός από το συγγραφικό του έργο είχε να επιδείξει και μια αξιόλογη παρουσία στη μουσική (έπαιζε τρομπέτα και τραγουδούσε) και στον κινηματογράφο. Έγραψε μεταξύ άλλων μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και ποιήματα.
Γνωστός, τα πρώτα χρόνια της Απελευθέρωσης και του υπαρξισμού, ως "ο πρίγκιπας του Σαιν-Ζερμαίν-ντε Πρε", συγχρωτίστηκε με τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ, τη Σιμόν ντε Μπωβουάρ και τον Ρεημόν Κενώ
Τα βιβλία του ανακαλύπτονται εκ νέου τη δεκαετία του '60 και γίνονται αναγνώσματα καλτ για τη γενιά του Μάη του '68, αλλά και για τις μετέπειτα γενιές. Ο "αιώνιος έφηβος", κατά τον Μωρίς Ναντώ, εξακολουθεί να σαγηνεύει τους απανταχού αναγνώστες του. Ο Μπόρις Βιάν πέθανε το 1959 σε ηλικία 39 ετών, ενώ παρακολουθούσε δοκιμαστική προβολή για τη μεταφορά του «Θα φτύσω τους τάφους σας» στον κινηματογράφο.
Σήμερα, ο συγγραφέας που αντιμετωπίστηκε ως «διαρκές σκάνδαλο» και δεύτερης κατηγορίας όσο ζούσε, θεωρείται από τους σημαντικότερους διανοουμένους της μεταπολεμικής Γαλλίας, πρόδρομος του «Νέου Μυθιστορήματος» («Nouveau Roman») σύμφωνα με τον ίδιο τον «πατέρα» του νέου λογοτεχνικού ρεύματος, τον Αλέν Ρομπ -Γκριγιέ.
“Ας γίνει το παιδί ό,τι θέλει, δεν είναι ανάγκη να μάθει γράμματα!”
Μετά τις sold-out περσινές παραστάσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ο καθηλωτικός μονόλογος βασισμένος στην πολυβραβευμένη νουβέλα του Γιάννη Πάσχου, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο 104 από τις 19 Οκτωβρίου.
Ο Ντίνος Ψυχογιός σκηνοθέτησε με μαεστρία τον Δημήτρη Μαμιό, σε μια ερμηνεία που δεν άργησε να γίνει talk of the town. Η παράσταση που απέσπασε διθυραμβικά σχόλια και από κοινό και κριτικούς επανέρχεται στη σκηνή του Θεάτρου 104 για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Για πρώτη φορά επιχειρείται θεατρικά, η προσέγγιση ενός θέματος που ακόμα θεωρείται ταμπού αφήνοντας μια επίγευση αισιοδοξίας στο θεατή. Ο συγγραφέας με εξαιρετική διαύγεια καταγράφει τις σκληρές αναμνήσεις του από τα χρόνια που πάλευε με ένα θηρίο που τότε δεν είχε όνομα.
Το έργο αποτελεί καταγραφή της δύναμη ενός ανθρώπου που με πίστη στον εαυτό του οδηγεί την ίδια του τη ζωή εκεί όπου ο ίδιος θέλει. Μέσα από την αφήγηση του ήρωα, μας παρουσιάζεται μια δύσκολη ιστορία ενηλικίωσης με χιούμορ και τρυφερότητα, ρίχνοντας φως σε ένα λεπτό αλλά διαχρονικά σημαντικό ζήτημα.
Ο συγγραφέας δεν ασχολείται με την δυσλεξία ως επιστήμονας αλλά ως άνθρωπος που αγωνίστηκε μια ολόκληρη ζωή για να μπορέσει να “υπάρχει” σε έναν κόσμο αφιλόξενο για νευροδιαφορετικούς.
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Ο ήρωας μας μεγαλώνει σε ένα ορεινό χωριό της Ηπείρου. Ονειρεύεται και ανακαλύπτει τον κόσμο σχεδόν όπως κάθε παιδί, μα ένα «λάθος» που κουβαλάει τον στιγματίζει, τον απομονώνει και την ίδια στιγμή τον πεισμώνει. Με όχημα την μοναδική του ματιά για τα πράγματα, το χιούμορ αλλά και την αγάπη των ανθρώπων του, αντιμετωπίζει καταστάσεις που μοιάζουν να συνθέτουν το ψηφιδωτό ενός παράξενου, μαγικού κόσμου. Το παιδί ενηλικιώνεται, αλλά πόσα «λάθη» χωράνε σε ένα κόσμο γεμάτο «σωστούς» ανθρώπους; Θα καταφέρει άραγε να κατακτήσει την πιο ψηλή κορφή της φαντασίας του; Θα μπορέσει να είναι ποτέ σαν όλους τους άλλους;
