Ακύρωση των αποψινών παραστάσεων Φάλσταφ και Στρέλλας λόγω συμμετοχής εργαζομένων της ΕΛΣ στη 48ωρη απεργία, ανακοίνωσε η Λυρική.

Η ανακοίνωση της Λυρικής
Ανακοινώνεται ότι, λόγω της συμμετοχής εργαζομένων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στη 48ωρη απεργία, ακυρώνονται οι προγραμματισμένες για απόψε –Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου– παραστάσεις του Φάλσταφ στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος και της Στρέλλας στην Εναλλακτική Σκηνή.

Τα Ταμεία της ΕΛΣ θα ενημερώσουν τηλεφωνικά τους κατόχους των εισιτηρίων για τις δυνατότητες επιστροφής των χρημάτων τους ή της μεταφοράς των εισιτηρίων τους σε άλλες παραστάσεις.

Να σημειώσουμε ότι κλειστά θα παραμείνουν απόψε και αύριο και τα θέατρα.

Με απόφαση της Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνας Μενδώνη και του Υφυπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Νικόλα Γιατρομανωλάκη, ανανεώνεται η θητεία του Καλλιτεχνικού Διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Γιώργου Κουμεντάκη. Η διάρκεια της θητείας είναι τριετής. 

Ο Γιώργος Κουμεντάκης ανέλαβε την Καλλιτεχνική Διεύθυνση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής τον Φεβρουάριο του 2017 και πλέον είναι ο πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής στην ιστορία του Οργανισμού στον οποίο ανατίθεται και τρίτη συνεχόμενη θητεία. 

Ο ίδιος σημειώνει: «Είναι μεγάλη χαρά και ιδιαίτερη τιμή η ανανέωση της θητείας μου στην Εθνική Λυρική Σκηνή για τρία ακόμη χρόνια. Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Λίνα Μενδώνη για την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό μου, καθώς και για την αμέριστη στήριξή της προς την Εθνική Λυρική Σκηνή.  

Αν στην πρώτη μου θητεία (2017-2020) ο στόχος ήταν να μπουν τα θεμέλια της νέας καλλιτεχνικής ταυτότητας του Οργανισμού μας που μόλις είχε μεταστεγαστεί στο νέο του σπίτι στο ΚΠΙΣΝ – το οποίο κατασκευάστηκε και εξοπλίστηκε με δωρεά από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος– και η δεύτερη τριετία (2020-2023) είχε ως βασική διάσταση τον επαναπροσδιορισμό της λειτουργίας και τη δημιουργική επανεκκίνηση του Οργανισμού μέσα στο περιβάλλον της πανδημίας, πλέον στην τρίτη θητεία (2023-2026) ο βασικός μας άξονας θα είναι η εξέλιξη, η ανάπτυξη και η περαιτέρω εξωστρέφεια, με στόχο την εκπλήρωση του οράματος για την Όπερα του 21ου αιώνα.  

Σε μια τόσο σημαντική στιγμή για μένα προσωπικά, αλλά και για την πορεία του Οργανισμού, θα ήθελα να ευχαριστήσω το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΛΣ, τους συνεργάτες μου, το καλλιτεχνικό, το τεχνικό, το διοικητικό και το λοιπό προσωπικό του Οργανισμού». 

Πρόσκληση συμμετοχής στο βιωματικό διαγενεακό εκπαιδευτικό πρόγραμμα για ενήλικες 65+ καθώς και για παιδιά από 5 έως 7 ετών με τίτλο «Κοπερτί το κοπερτί» . Οι Εκπαιδευτικές & Κοινωνικές Δράσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής προσκαλούν ενήλικες από 65 ετών και άνω και παιδιά από 5 έως 7 ετών να δηλώσουν συμμετοχή στο νέο βιωματικό διαγενεακό εκπαιδευτικό πρόγραμμα με τίτλο Κοπερτί το κοπερτί. Με την καθοδήγηση της θεατροπαιδαγωγού Ελένης Ζαχοπούλου και της μουσικοπαιδαγωγού Φανής Μώραλη, οι συμμετέχοντες από διαφορετικές γενιές –με όχημα το τραγούδι, το παιχνίδι και την αφήγηση– θα περιπλανηθούν σε μια συλλογική δημιουργική διαδικασία για να ανταμώσουν εκεί που το σήμερα συναντά το χθες.

Το πρόγραμμα θα πραγματοποιηθεί σε εβδομαδιαίες συναντήσεις κατά τις οποίες οι μεγάλες και οι μικρές γραμμές ζωής των συμμετεχόντων θα διασταυρωθούν με στόχο τη δημιουργία μιας κοινής αφήγησης μέσα από λέξεις, ανάσες και νότες, καθώς και τον εμπλουτισμό της καλλιτεχνικής και κοινωνικής εμπειρίας τους. Το εργαστήριο θα ολοκληρωθεί με την παρουσίαση από τους συμμετέχοντες της χαρτογραφημένης συναρπαστικής διαδρομής τους στον χρόνο.Σχεδιασμός / Υλοποίηση: Ελένη Ζαχοπούλου (θεατροπαιδαγωγός, ηθοποιός), Φανή Μόραλη (μουσικοπαιδαγωγός)

Έναρξη εργαστηρίου: 16 Ιανουαρίου 2023

Ημέρα & ώρα: κάθε Δευτέρα, 17.00-19.00

 

Περισσότερες πληροφορίες: www.nationalopera.gr

 

«Τα παραμύθια του Χόφμαν» παρουσιάζονται σε σκηνοθεσία Κρύστοφ Βαρλικόφσκι στην Εθνική Λυρική Σκηνή από τις 18 Δεκεμβρίου έως τις 8 Ιανουαρίου.

Πρόκειται για τη νέα συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την Όπερα Λα Μονναί των Βρυξελλών. Ο Κρύστοφ Βαρλικόφσκι αναλαμβάνει να αποκαλύψει την ουσία ενός έργου όπου τόπος και χρόνος είναι τα κατάλοιπα ενός κατεστραμμένου ψηφιδωτού.

«Τα παραμύθια του Χόφμαν» θα παρουσιαστούν για οκτώ παραστάσεις σε μουσική διεύθυνση Λουκά Καρυτινού. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της ΕΛΣ.

«Τα Παραμύθια του Χόφμαν» του Ζακ Όφενμπαχ είναι μια από τις δημοφιλέστερες γαλλικές όπερες, πλάι στην Κάρμεν, τον Φάουστ και τη Μανόν. Πρόκειται για μια δραματική όπερα γεμάτη μελωδίες, ανάμεσα στις οποίες και η διάσημη «βαρκαρόλα». Στα Παραμύθια, ο Όφενμπαχ δεν ξεχνά ούτε την πνευματώδη ούτε την περιπαικτική πλευρά του, ενώ, όπως και στα άλλα έργα του, είναι μελωδικός και γεμάτος αστείρευτη έμπνευση.

Στο έργο αυτό, ο συνθέτης βάζει δίπλα δίπλα τη χαρούμενη διάθεση του ποιητή Χόφμαν με τη ρωγμή εκείνη που αφήνει να φανεί ότι ο χαρακτήρας του ποιητή δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Και παρά το γεγονός ότι ο συνθέτης δίνει πάντα προτεραιότητα στη μελωδία, εντούτοις η αρμονική του γραφή μοιάζει να σκιαγραφεί με ακρίβεια τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις.

Το λιμπρέτο του Ζυλ Μπαρμπιέ βασίζεται σε ιστορίες του Γερμανού συγγραφέα και συνθέτη Ε.Τ.Α. Χόφμαν. Τρεις γυναικείες μορφές, η άψυχη κούκλα Ολυμπία, η σοβαρά ασθενής τραγουδίστρια Αντωνία και η εταίρα Τζουλιέττα, διαθέτουν η καθεμιά ορισμένα από τα στοιχεία που συνθέτουν την πριμαντόνα Στέλλα, τη γυναίκα με την οποία είναι ερωτευμένος ο Χόφμαν.

Τον έρωτα που αισθάνεται για καθεμιά δυναμιτίζει κάθε φορά ένας ώριμος άνδρας, τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, ο Κοππελιύς, ο Δρ Μιράκλ και ο Νταπερτούττο, τα χαρακτηριστικά των οποίων συγκεντρώνει ο εύπορος Λιντόρφ, πλάι στον οποίο φεύγει στο τέλος της όπερας η Στέλλα, αφήνοντας τον Χόφμαν σε απόγνωση.

«Τα Παραμύθια του Χόφμαν» είναι η τελευταία όπερα του Ζακ Όφενμπαχ, την οποία ο συνθέτης δεν κατάφερε να ολοκληρώσει πριν τον θάνατό του, το 1880. Το έργο, που συμπλήρωσε ο συνθέτης Ερνέστ Γκιρώ, γνώρισε τεράστια επιτυχία στην παγκόσμια πρεμιέρα του τον Φεβρουάριο του 1881 στην Οπερά Κομίκ του Παρισιού.

Από την πρώτη παρουσίαση του έργου στα τέλη του 19ου αιώνα έως και το 2010 που ανακαλύφθηκε στα αρχεία της Οπερά Κομίκ υλικό που θεωρούνταν κατεστραμμένο, πραγματοποιήθηκαν επίπονες και μακρόχρονες εργασίες αποκατάστασης της παρτιτούρας, άλλοτε για να μελοποιηθούν επιπλέον διάλογοι, άλλοτε για να προστεθούν νέα μέρη στο έργο, ακόμα και για την αλλαγή της σειράς των πράξεων του έργου.

Σε ό,τι αφορά τον επίλογο του έργου, καθώς από τον Όφενμπαχ σώζονται μόνο προσχέδια και σκέψεις, στην ουσία κάθε λυρικό θέατρο αποφασίζει το φινάλε του έργου, βασιζόμενο σε μια από τις πολλές διαφορετικές εκδοχές.

Η ΕΛΣ παρουσιάζει την όπερα στην πιο πρόσφατη κριτική της έκδοση από τους Μάικλ Κέυ και Ζαν-Κριστόφ Κεκ, όπου ο Πρόλογος και ο Επίλογος εμφανίζονται ως πράξεις και ως εκ τούτου το έργο έχει πεντάπρακτη μορφή. H τελική μορφή του έργου διαμορφώθηκε κατά την προετοιμασία της παραγωγής το 2019 στις Βρυξέλλες από τον Κρύστοφ Βαρλικόφσκι και τον μαέστρο της παρουσίασης στο Λα Μονναί Αλαίν Αλτινογκλού.

Παράλληλα με τη σταδιοδρομία του στο θέατρο, όπου έχει υπογράψει παραστάσεις πάνω σε έργα Σαίξπηρ, αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, αλλά και σύγχρονους συγγραφείς όπως η Σάρα Κέιν, ο Βαρλικόφσκι έχει αναγνωριστεί και ως ένας από τους ανανεωτές της σκηνοθεσίας της όπερας.

Οι παραγωγές που έχει υπογράψει σε λυρικά θέατρα της Ευρώπης –Εθνική Όπερα Παρισιού, Λα Μονναί Βρυξελλών, Ρεάλ Μαδρίτης, Βαυαρική Όπερα Μονάχου, Βασιλική Όπερα Λονδίνου, αλλά και στα κορυφαία φεστιβάλ της Αιξ-αν-Προβάνς και του Ζάλτσμπουργκ– αναγνωρίζονται από κοινό και κριτικούς ως καλλιτεχνικά γεγονότα, λόγω της συστηματικής έρευνάς του πάνω στην ιδέα της επαναθεατρικοποίησης της όπερας.

Στα «Παραμύθια του Χόφμαν» η σκηνοθεσία του Βαρλικόφσκι ελκύεται από το γεγονός ότι το έργο του Όφενμπαχ έχει μια ιδιαίτερα πολύπλοκη αφήγηση, καθώς και από τη διαπίστωση ότι παρτιτούρα και λιμπρέτο δεν έχουν σταθερή δομή. Τα στοιχεία αυτά δίνουν στον σκηνοθέτη αλλά και στον θεατή την αίσθηση ότι το έργο είναι ανοιχτό σε νέες ερμηνείες και επαναπροσδιορισμό.

Ο Βαρλικόφσκι, εξελίσσοντας την προσωπική του σκηνοθετική ταυτότητα, βλέπει την ιστορία της όπερας μέσα από το πρίσμα της έβδομης τέχνης, με επιρροές από κινηματογραφικά έργα όπως τα A Star Is Born, The Shining και Inland Empire. Η χειραφέτηση μιας αινιγματικής και πολύπλοκης γυναίκας, οι απογοητεύσεις ενός σκηνοθέτη σε κρίση, οι εξαρτήσεις του, τα υποκειμενικά του παραληρήματα, τα πάντα προσφέρονται για μια μετακειμενική εξερεύνηση του μυστηριώδους διαλόγου μεταξύ της ιστορίας και του αφηγητή, του καλλιτέχνη και του έργου του.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια της παραγωγής υπογράφει η μόνιμη συνεργάτιδα του Βαρλικόφσκι Μαλγκορζάτα Στσέσνιακ. Η χορογραφία είναι του Κλωντ Μπαρντούιγ, οι φωτισμοί της Φελίς Ρος και το βίντεο του Ντενί Γκεγκέν. Ο Κριστιάν Λονσάν υπογράφει τη δραματουργία.

Διευθύνει ο αρχιμουσικός και καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών Λουκάς Καρυτινός. Τη Χορωδία της ΕΛΣ διευθύνει ο Αγαθάγγελος Γεωργακάτος. Στη νέα παραγωγή των Παραμυθιών, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει και να ακούσει τραγουδιστές από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ο Άνταμ Σμιθ θα ερμηνεύσει τον ρόλο του τίτλου στην πρώτη διανομή. Έκανε το ντεμπούτο του στον ρόλο του Χόφμαν στην Όπερα του Μπορντώ, ενώ έχει εμφανιστεί στην Εθνική Όπερα της Αγγλίας, στο Φεστιβάλ του Γκλάιντμπορν, στα BBC Proms, στις όπερες των Βρυξελλών, της Αμβέρσας, του Σιάτλ κ.α. Στη δεύτερη διανομή τον ρόλο του τίτλου θα ερμηνεύσει ο τενόρος της ΕΛΣ Γιάννης Χριστόπουλος.

Η  σοπράνο Νικόλ Σεβαλιέ, που θα ερμηνεύσει Στέλλα, Ολυμπία, Αντωνία και Τζουλιέττα στην πρώτη διανομή, έχει βραβευτεί για την ερμηνεία της στους τέσσερις γυναικείους ρόλους του Χόφμαν με το γερμανικό βραβείο Der Faust το 2016, για την παραγωγή της Κόμισε Όπερας του Βερολίνου, της οποίας υπήρξε μέλος για πέντε χρόνια.

Το καλοκαίρι του 2019 συμμετείχε στον Ιδομενέα του Μότσαρτ στο Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ σε σκηνοθεσία Πήτερ Σέλλαρς και διεύθυνση Θεόδωρου Κουρεντζή Έκτοτε, τραγουδά στα κορυφαία ευρωπαϊκά θέατρα, όπως Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, Λα Μονναί Βρυξελλών –όπου ερμήνευσε τους τέσσερις ρόλους στον Χόφμαν στην πρεμιέρα της παραγωγής Βαρλικόφσκι το 2019–, Βιέννη, Αμβούργο κ.α.

Τους τέσσερις γυναικείους ρόλους του έργου θα ερμηνεύσει στη δεύτερη διανομή η υψίφωνος της ΕΛΣ Βασιλική Καραγιάννη. Οι μεσόφωνοι Μαίρη-Έλεν Νέζη και Μαρισία Παπαλεξίου θα ερμηνεύσουν τους ρόλους της Μούσας και του Νικλάους. Οι βαθύφωνοι Τάσος Αποστόλου και Πέτρος Μαγουλάς θα ερμηνεύσουν τους Λιντόρφ, Κοππελιύς, Μιράκλ και Νταπερτούττο. Ο βαθύφωνος Χριστόφορος Σταμπόγλης και ο μπασοβαρύτονος Γιάννης Γιαννίσης θα ερμηνεύσουν τους ρόλους των Κρεσπέλ και Λούθηρου.

Μαζί τους οι μονωδοί της ΕΛΣ Μαργαρίτα Συγγενιώτου, Άννα Τσελίκα, Διονύσης Μελογιαννίδης, Ανδρέας Καραούλης, Γιώργος Ματθαιακάκης, Γιώργος Παπαδημητρίου, Χρήστος Κεχρής, Γιάννης Καλύβας, Παναγιώτης Πρίφτης, Νίκος Κατσιγιάννης, Μαρίνος Ταρνανάς και Χρήστος Ραμμόπουλος.

Cover photo ©Bernd Uhlig

 

Συντελεστές

Μουσική διεύθυνση: Λουκάς Καρυτινός
Σκηνοθεσία: Κρύστοφ Βαρλικόφσκι
Δραματουργία: Κριστιάν Λονσάν
Σκηνικά, κοστούμια: Μαλγκορζάτα Στσέσνιακ
Χορογραφία: Κλωντ Μπαρντούιγ
Φωτισμοί: Φελίς Ρος
Βίντεο: Ντενί Γκεγκέν
Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος

Στέλλα – Ολυμπία – Αντωνία – Τζουλιέττα: Νικόλ Σεβαλιέ (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Βασιλική Καραγιάννη (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)

Μούσα – Νικλάους: Μαίρη-Έλεν Νέζη (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Μαρισία Παπαλεξίου (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)

Φωνή από τον τάφο: Μαργαρίτα Συγγενιώτου (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Άννα Τσελίκα (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)

Χόφμαν: Άνταμ Σμιθ (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Γιάννης Χριστόπουλος (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)

Λιντόρφ – Κοππελιύς – Μιράκλ – Νταπερτούττο: Τάσος Αποστόλου (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Πέτρος Μαγουλάς (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)

Σπαλαντσανί – Ναθαναήλ: Διονύσης Μελογιαννίδης (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Ανδρέας Καραούλης (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)

Κρεσπέλ – Λούθηρος: Χριστόφορος Σταμπόγλης (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Γιάννης Γιαννίσης (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)

Χέρμαν – Σλεμίλ: Γιώργος Ματθαιακάκης (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Γιώργος Παπαδημητρίου (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)

Αντρές – Κοσενίλ – Φραντς – Πιτικινάτσο: Χρήστος Κεχρής (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Γιάννης Καλύβας (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)

Βόλφραμ: Παναγιώτης Πρίφτης (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Νίκος Κατσιγιάννης (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)

Βίλχελμ: Μαρίνος Ταρνανάς (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Χρήστος Ραμμόπουλος (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)

Με την Ορχήστρα και τη Χορωδία της ΕΛΣ

Εισιτήρια

Τιμές:

€15, €20, €35, €40, €50, €55, €65, €90 | Φοιτητικό, παιδικό: €15 | Περιορισμένης ορατότητας: €10

Προπώληση

Ταμεία ΕΛΣ (2130885700, καθημερινά 9:00-21:00)

ticketservices.gr

Μετά την επιτυχημένη ολοκλήρωση του κύκλου των ακροάσεων, ανακοινώνεται η διανομή των ρόλων της όπερας δωματίου Στρέλλα, σε μουσική Μιχάλη Παρασκάκη και λιμπρέτο Αλεξάνδρας Κ*, βασισμένο στην κινηματογραφική ταινία του Πάνου Χ. Κούτρα.

Mετα το σάλο που είχε δημιουργηθεί τελικά επιλέγησαν διεφυλικές γυναίκες για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Η παραγωγή θα κάνει πρεμιέρα στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος το Σάββατο 28 Ιανουαρίου και θα παρουσιαστεί για 12 συνολικά παραστάσεις έως τις 12 Φεβρουαρίου 2023, σε μουσική διεύθυνση Κωνσταντίνου Τερζάκη και σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή.

Η προγραμματισμένη για τις 18 Ιανουαρίου πρεμιέρα του έργου Στρέλλα μεταφέρεται και θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2023 στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ. Οι υπόλοιπες ημερομηνίες των παραστάσεων διαμορφώνονται ως εξής: 29, 31 Ιανουαρίου και 1, 3, 4, 5, 7, 8, 10, 11, 12 Φεβρουαρίου 2023.

Η νέα όπερα δωματίου Στρέλλα του Μιχάλη Παρασκάκη –ανάθεση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής– είναι γραμμένη πάνω σε λιμπρέτο της Αλεξάνδρας Κ*, το οποίο βασίζεται στην πολυβραβευμένη ταινία του Πάνου Χ. Κούτρα από το 2009, μια ταινία σταθμό στον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, εμβληματική για την ορατότητα των τρανς και της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Κουτλής, περιζήτητος και πολυσυζητημένος θεατρικός σκηνοθέτης με δεδηλωμένη έφεση στον ποιητικό, παράδοξο ρεαλισμό και το ύφος του γκροτέσκου. Το δεκαμελές μουσικό σύνολο διευθύνει ο Κωνσταντίνος Τερζάκης.

Ο Γιώργος, ένας σαρανταοκτάχρονος άνδρας που μόλις αποφυλακίστηκε, συναντά τη Στρέλλα, μια νεαρή τρανς πόρνη που λατρεύει τη Μαρία Κάλλας, σε ένα κακόφημο ξενοδοχείο της Ομόνοιας. Το μέλλον φαντάζει ανοιχτό και για τους δυο τους για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Καθώς, όμως, οι λογαριασμοί του Γιώργου με το παρελθόν είναι ακόμα ανοιχτοί, η ιστορία του επανέρχεται για να τον στοιχειώσει. Μαζί με τη Στρέλλα, θα πρέπει να βρουν ένα δρόμο προς τη λύτρωση.

Ο Μιχάλης Παρασκάκης, συνθέτης στην παράδοση της λεγόμενης «νέας» μουσικής, αναλαμβάνει το στοίχημα να γράψει μια μουσική φρέσκια και αιχμηρή, διατηρώντας τον ρεαλισμό και τη δραματικότητα του κινηματογραφικού έργου. Στην οπερατική της μορφή, η Στρέλλα προχωρεί ακόμη περισσότερο στην κατεύθυνση του μαγικού ρεαλισμού χάρη στο λιμπρέτο της Αλεξάνδρας Κ*, που διατηρεί τη βασική δομή και την ουσία της κινηματογραφικής ταινίας.

Δεκατρία χρόνια μετά, η θεματική της ταινίας παραμένει εξίσου επίκαιρη με την εποχή της δημιουργίας της. Στη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου η τόλμη και η αλήθεια είναι απολύτως αναγκαίες, τα πρόσωπα της ταινίας και συνακόλουθα της όπερας αντιμετωπίζονται όχι ως καρικατούρες αλλά ως άνθρωποι που ερωτεύονται, αγαπούν και πονούν.

Για την ερμηνεία των ρόλων της Στρέλλας, της Μαίρης και της Βίλμας επελέγησαν διεμφυλικές γυναίκες από τις ακροάσεις που πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 2022, ενώ την επιμέλεια κίνησης και χορογραφία της παραγωγής υπογράφει η διεμφυλική καλλιτέχνις Φένια Αποστόλου. Τον ρόλο της Στρέλλας θα ερμηνεύσει η Λέττα Κάππα, τον ρόλο της Μαίρης η Ιωάννα Ζαμ-Πέτρου και τον ρόλο της Βίλμας η Βικτωρία Τσιτουρίδου-Μάγια.

Στη διανομή συμμετέχουν επίσης: Αναστασία Κότσαλη (Κάλλας), Διονύσης Τσαντίνης (Γιώργος), Νίκος Σπανάτης (Άλεξ), Γιάννης Φίλιας (Αντώνης, Γιούρι), Νικόλας Μαραζιώτης (Νίκος, Αστυνομικός), Νίνα Νάη (ντραγκ περφόρμερ), Γιώργος Ρούπας (Κουλουκούσης), Αλέξανδρος Σταυρόπουλος (Σκίουρος).

Το σκηνικό υπογράφει η Εύα Μανιδάκη, τα κοστούμια η Ιωάννα Τσάμη και τους φωτισμούς ο Νίκος Βλασόπουλος.

Η προπώληση των εισιτηρίων για τη Στρέλλα θα ξεκινήσει τη Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2022, στις 9.00. Εισιτήρια από 15 ευρώ θα διατίθενται από τα Ταμεία της ΕΛΣ (2130885700, καθημερινά 9.00-21.00 / Ομαδικές πωλήσεις: 2130885742) και την ticketservices.gr.

Τρεις εμβληματικές παραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ) θα παρουσιαστούν τον Νοέμβριο του 2022 σε όλο τον κόσμο από το διεθνές τηλεοπτικό κανάλι της όπερας Mezzo Live HD.

Στο πλαίσιο του «Κύκλου Εθνικής Λυρικής Σκηνής», ο οποίος είναι αφιερωμένος στο μοναδικό ελληνικό λυρικό θέατρο, θα προβληθούν η «Φόνισσα» του Γιώργου Κουμεντάκη, ο «Θρίαμβος της Ιουδίθ» του Αντόνιο Βιβάλντι και ο «Βότσεκ» του Άλμπαν Μπεργκ. Η συνεργασία με το Mezzo Live HD υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

 

Η συνεργασία της ΕΛΣ με το Mezzo ξεκίνησε το 2020 με τη βιντεοσκόπηση του «Βότσεκ» του Άλμπαν Μπεργκ σε μουσική διεύθυνση Βασίλη Χριστόπουλου και σκηνοθεσία Ολιβιέ Πυ, με τον Τάση Χριστογιαννόπουλο στον ομώνυμο ρόλο. Τον Απρίλιο του 2021 βιντεοσκοπήθηκε η μπαρόκ όπερα του Αντόνιο Βιβάλντι «Ο θρίαμβος της Ιουδίθ», σε μουσική διεύθυνση Μάρκελλου Χρυσικόπουλου, σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου, με τη συμμετοχή της ορχήστρας Armonia Atenea, του μπαρόκ συνόλου Il Pomo d'Oro και με μια διανομή σημαντικών πρωταγωνιστριών διεθνούς ακτινοβολίας. Τον Δεκέμβριο του 2021 το Mezzo ήρθε για τρίτη φορά στην Αθήνα για να βιντεοσκοπήσει τη «Φόνισσα» του Γιώργου Κουμεντάκη, σε μουσική διεύθυνση Βασίλη Χριστόπουλου, σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ευκλείδη και με τη Μαίρη-Έλεν Νέζη στον ρόλο του τίτλου.Το Mezzo μεταδίδεται σε πάνω από 80 χώρες σε όλο τον κόσμο. Από την ίδρυσή του το 1996 στη Γαλλία έως και σήμερα θεωρείται το κορυφαίο παγκόσμιο τηλεοπτικό δίκτυο για την κλασική μουσική, την όπερα και τον χορό, με φανατικούς θεατές σε όλο τον κόσμο. Στο πρόγραμμά του παρουσιάζει τις σημαντικότερες παραστάσεις όπερας και χορού, αλλά και συναυλίες από τα κορυφαία λυρικά θέατρα και τις μεγάλες αίθουσες συναυλιών του πλανήτη. Στην Ελλάδα, το Mezzo μεταδίδεται από την Cosmote TV.

Την παραίτησή της από την Εθνική Λυρική Σκηνή γνωστοποίησε μέσω ανάρτησής της στο Facebook η σύμβουλος παραγωγής της όπερας «Στρέλλα», καθώς, όπως καταγγέλλει, ο πρωταγωνιστικός ρόλος δεν δόθηκε σε τρανς γυναίκα.

Πρόκειται για ένα εμβληματικό έργο για την γυναικεία τρανς ορατότητα και εμπειρία σε σκηνοθεσία Πάνου Κούτρα και σενάριο του ίδιου και του Παναγιώτη Ευαγγελίδη, που με την εξαιρετική ερμηνεία της Μίνας Ορφανού το 2009 είχε κάνει μία σπουδαία πορεία σε περισσότερα από 20 διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου σε όλο τον κόσμο, αποσπώντας σημαντικές διακρίσεις.

Στην ανάρτησή της η τρανς εκπαιδευτικός και συγγραφέας Καθρην Ράιλυ (Katherine Reilly) που είχε αναλάβει καθήκοντα Συμβούλου Παραγωγής για την όπερα, ανακοίνωσε ότι αποχωρεί:

«Δεν συνηθίζω να κάνω τέτοιου είδους αναρτήσεις, αλλά μόλις ήρθε στην αντίληψή μου ότι ο πρωταγωνιστικός ρόλος για την όπερα ‘Στρέλλα’ ΔΕΝ δόθηκε σε τρανς γυναίκα. Αποχωρώ και επίσημα από τον ρόλο του Συμβούλου Παραγωγής και λήγω την συνεργασία μου με την Εθνική Λυρική Σκηνή. Ευχαριστώ όσους συνεργάτες έχουν πραγματικά στηρίξει την κοινότητα και εύχομαι στο μέλλον να υπάρξει μεγαλύτερη ορατότητα για όλα τα τρανς άτομα.»

«Η ακρόαση γίνεται για την επιλογή ρόλων διεμφυλικών γυναικών και απευθύνεται σε διεμφυλικές γυναίκες ερμηνεύτριες, οποιασδήποτε φωνητικής κατηγορίας –υψίφωνης ή βαρύτονης– με υποκριτικές και φωνητικές ικανότητες και προαιρετικά ανάγνωσης παρτιτούρας σε ερασιτεχνικό επίπεδο», αναφέρεται στην ανακοίνωση που εξέδωσε η Εθνική Λυρική Σκηνή.

«Μια χαμένη ευκαιρία: η αορατότητα των τρανς γυναικών, η συστημική τρανσφοβία και η ΕΛΣ»
Την εξέλιξη αυτή σχολίασε σε δική της ανάρτηση και η ψυχολόγος, κι επιστηµονικά υπεύθυνη του Orlando LGBT+, Έλενα – Όλγα Χρηστίδη

«Μια χαμένη ευκαιρία: η αορατότητα των τρανς γυναικών, η συστημική τρανσφοβία και η Εθνική Λυρική Σκηνή.
Με αφορμή την ανακοίνωση ότι η Εθνική Λυρική Σκηνή ανεβάζει τη Στρέλλα, ένα εμβληματικό έργο για την γυναικεία τρανς ορατότητα και εμπειρία, αλλά και τις πληροφορίες ότι ο ομώνυμος ρόλος είχε εξαρχής δοθεί σε σις άνδρα/αρρενωπότητα/μη τρανς γυναίκα, έχει ξεκινήσει μια συζήτηση γύρω από όσα άτομα τουλάχιστον μας αφορούν ζητήματα ΛΟΑΤΚΙ+/κουήρ εκπροσώπησης, συμπερίληψης, αναπαράστασης.

Τα επιχειρήματα που ακούγονται και υποστηρίζουν την επιλογή της Λυρικής, είναι κυρίως τα εξής:

– δεν υπάρχουν τρανς γυναίκες τραγουδίστριες όπερας στην Ελλάδα (και υπάρχουν λίγες διεθνώς)
– είναι σημαντικότερο να ανέβει το έργο ακόμα και χωρίς τρανς γυναίκα πρωταγωνίστρια για να ενισχυθεί η ορατότητα ανάλογων θεματικών/έργων
– ο πρωταγωνιστής ίσως δεν είναι σις άνδρας και είναι μη σις άτομο, είναι και του χώρου (ως drag performer) και είναι εξαιρετικός επαγγελματίας, τι άλλο θέλουμε δηλαδή

Προσπαθώ να τα απαντήσω εν συντομία:

– Η Λυρική δεν φαίνεται από πουθενά να έκανε σοβαρή έρευνα για να βρει αν θα μπορούσε τρανς γυναίκα να αναλάβει αυτόν τον ρόλο. Μας έρχονται πολλές πληροφορίες ιδιωτικά ότι ιδέες για τρανς γυναίκες που θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις τεχνικές του ανάγκες υπάρχουν -ίσως και από Ελλάδα, σίγουρα από εξωτερικό. Προφανώς όμως και η πιθανότητα να μην υπάρχουν, ή να είναι λίγες, είναι και αυτό κάτι που πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι σχετίζεται με τη συστημική τρανσφοβία. Για μια μειονοτική ομάδα που αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες ίσως διακρίσεις στην εκπαίδευση και την εργασία όπως οι τρανς γυναίκες, πολλές εκ των οποίων στην Ελλάδα οδηγούνται εκτός σχολείου λόγω των διακρίσεων και ακόμα συχνότερα εκτός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, μας είναι εύκολο να φανταστούμε ότι θα ήταν ακόμα πιο δύσκολο να ολοκληρώσουν σπουδές όπερας.
Εδώ η Λυρική είχε μια ευκαιρία: να αναγνωρίσει τα θεσμικά εμπόδια και να αλλάξει τους κανόνες φέροντας νέες ιδέες για το ανέβασμα του έργου: δίγλωσσο έργο (με τρανς γυναίκα τραγουδίστρια όπερας από το εξωτερικό), έργο στα ελληνικά με συνδυασμό μουσικών ειδών ή/και πεζού λόγου ώστε μια ταλαντούχα τρανς γυναίκα που μιλά ελληνικά να μπορεί να ανταποκριθεί, και άλλα. Το βασικό σε αυτό δεν ήταν η καλλιτεχνική σύνθεση που θα οδηγούσε στο τελικό αποτέλεσμα, αλλά ότι η Λυρική και οι υπεύθυνοι της παράστασης θα αναγνώριζαν ότι είναι σημαντικό να μπουν σε μια τέτοια διεργασία. Διεργασία στην οποία θα μπορούσαν να κάνουν άνοιγμα στην κοινότητα και σε τρανς καλλιτέχνιδες για ζυμώσεις, σκέψεις, ιδέες. Το ότι δεν το έκανε είναι απόδειξη της συστημικής τρανσφοβίας εντός της και ανάμεσα στους συντελεστές της παράστασης. Δεν μας εκπλήσσει και ταυτόχρονα δεν θεωρούμε ότι εδώ είναι το τέλος. Το θέμα μας δεν είναι να κάνουμε cancel την Λυρική και τους συντελεστές.

Αν θέλουν να κάνουν επανορθωτικές κινήσεις, μπορούν.
Θα το κάνουν;

– Γιατί να είναι σημαντικότερο να ανέβει το έργο με έναν τρόπο που αναπαράγει την συστημική τρανσφοβία από το να ανοίξει μια ουσιαστική διεργασία συμπερίληψης όπως η παραπάνω, ή αλλιώς να μην ανέβει καθόλου; Η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα το γνωρίζει αυτό το δίλημμα. Μπροστά στο να παρουσιαστούν οι κουήρ ζωές σε μέινστριμ κοινό, μας ζητείται να κάνουμε εκπτώσεις σε όλα. Αν όμως κάνοντάς τες απλά αναπαράγουμε αποκλεισμούς και εξωτικοποίηση, η απάντηση είναι εύκολη: να μην παρουσιαστούν, γιατί θα προκληθεί μεγαλύτερο κακό από το ρομαντικοποιημένο “καλό” που μας προτείνεται.

– Η υπογράφουσα έχει αλλεργία με τις προσωπικές επιθέσεις, πόσο μάλλον σε κουήρ άτομα. Επομένως εφόσον ο πρωταγωνιστής που έχει ήδη επιλεγεί δεν είναι τρανς γυναίκα (συγκεκριμένα τρανς γυναίκα, όχι γκέι άνδρας, όχι non-cis άτομο) καλό θα είναι να παραιτηθεί με συνειδητότητα. Σε αυτήν την περίπτωση μόνο σεβασμό θα πρέπει να έχει. Αν δεν το κάνει, καλό θα είναι να κριθεί η συγκεκριμένη απόφασή του και όχι ολόκληρη η πορεία ή η προσωπικότητά του -προσωπική, ταυτοτική, επαγγελματική.
Να κρατήσουμε εδώ επίσης ότι πολλές φορές ένας non-cis αυτοπροσδιορισμός μπορεί να πάει πακέτο με cis προνόμια. Αν εγώ αυτοπροσδιορίζομαι ως non-cis αλλά χρησιμοποιώ τις αντωνυμίες που μου αποδόθηκαν από όταν γεννήθηκα, έχω έκφραση φύλου σχετικά στερεοτυπική ως προς το φύλο που μου αποδόθηκε, δεν με αφορά να προβώ σε ιατρική φυλομετάβαση κλπ, καλό θα είναι να αναγνωρίζω ότι έχω και τα συναφή προνόμια στον δημόσιο χώρο. Καθόλου αυτό δεν διαγράφει φυσικά τυχόν άλλους αποκλεισμούς μου -δεν είναι όμως και τυχαίο ότι τόσες τρανς γυναίκες και για όλους τους παραπάνω λόγους (τρανσφοβίας, σεξισμού κλπ) βιώνουν πολλαπλάσιους αποκλεισμούς.

Δεν διατίθεται η τρανς γυναικεία ταυτότητα για σχετικισμούς και εργαλειοποιήσεις επομένως. Και για όλα τα παραπάνω, έχει σημασία να είναι τρανς γυναίκα αυτή που θα υποδυθεί τον ρόλο μιας τρανς γυναίκας σε ένα έργο.
Και για να απαντήσουμε και σε γενικές σκέψεις περί αξιοκρατίας (να πάρει τον ρόλο το καλύτερο/πιο ταλαντούχο άτομο) αλλά και αναχρονισμών και άστοχων συγκρίσεων: κάθε απόφαση κρίνεται στο συγκείμενο στο οποίο λαμβάνεται. Αν σε κάποιες δεκαετίες από τώρα (με ουτοπική αισιοδοξία) σκεφτούμε ότι δεν ισχύει κανένας αποκλεισμός για τρανς άτομα και επιπλέον επιβαρύνσεις για τρανς γυναίκες, μπορούμε ίσως να ξανασυζητήσουμε ποιο άτομο υποδύεται τι.
Όσο ακόμα οι συνθήκες είναι τέτοιες, ακραίων παραβιάσεων, η έννοια της αξιοκρατίας δεν υπάρχει. Μας έχει αφήσει προ πολλού, και η επίκλησή της μόνο προνομιακά επιχειρήματα αναπαράγει.».

[update 4 Οκτωβρίου 2022, 19:05]

Αργότερα μέσα στην ημέρα η Εθνική Λυρική Σκηνή, με ανακοίνωσή της, έκανε γνωστό πως οι ακροάσεις θα διευρυνθούν και για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της «Στρέλλας», σε αναζήτηση μιας τρανς γυναίκας που να μπορεί να ανταπεξέλθει στις φωνητικές απαιτήσεις του ρόλου.

7, 8, 9, 10, 12, 14, 16, 17 Απριλίου 2022

Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ

Μουσική διεύθυνση: Πιερ Ντυμουσσώ

Σκηνοθεσία, χορογραφία, κινησιολογία: Ρενάτο Τζανέλλα

Η Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζει την πεντάπρακτη grand opéra Φάουστ του Σαρλ Γκουνό –ένα από τα πιο επιτυχημένα έργα του γαλλικού ρεπερτορίου– από τις 7 Απριλίου 2022 και για οκτώ παραστάσεις στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος στο ΚΠΙΣΝ, σε μουσική διεύθυνση Πιερ Ντυμουσσώ και σκηνοθεσία, χορογραφία, κινησιολογία Ρενάτο Τζανέλλα. Πρωταγωνιστούν διακεκριμένοι Έλληνες και ξένοι μονωδοί όπως, μεταξύ άλλων, οι Ίβαν Μαγκρί, Γιάννης Χριστόπουλος, Ιρίνα Λούνγκου, Βασιλική Καραγιάννη, Γιάννης Γιαννίσης, Τάσος Αποστόλου, Πέτρος Μαγουλάς κ.ά.

Η επιτυχημένη παραγωγή του 2012, η οποία είχε παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, αναβιώνει φέτος για πρώτη φορά στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος. Ο Φάουστ του Γκουνό αποτελεί τυπικό δείγμα γαλλικής μεγαλόπρεπης όπερας (grand opéra) και είναι η πρώτη του είδους που σημείωσε τόσο μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως. Ο Φάουστ στηρίζεται σε ποιητικό κείμενο των Ζυλ Μπαρμπιέ και Μισέλ Καρρέ, οι οποίοι άντλησαν το υλικό τους από το θεατρικό έργο Φάουστ και Μαργαρίτα του Καρρέ (1850), όπως επίσης από το Α΄ Μέρος του Φάουστ του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε (1808) στη γαλλική του μετάφραση από τον Ζεράρ ντε Νερβάλ (1828). Από το 1859 που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι, ο Φάουστ παρέμεινε το δημοφιλέστερο λυρικό έργο μέχρι περίπου τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από τον Γκαίτε ο Φάουστ κρατά μονάχα την αφήγηση και παρακάμπτει το φιλοσοφικό υπόβαθρο: ο ηλικιωμένος επιστήμονας Φάουστ πουλά την ψυχή του στον Μεφιστοφελή, με αντάλλαγμα τη νιότη και τον έρωτα. Στο επίκεντρο της όπερας δεν βρίσκεται τόσο ο ίδιος ο Φάουστ όσο η Μαργαρίτα, που μεταμορφώνεται χάρη στον έρωτα και τελικά πληρώνει σκληρά τις επιλογές της.

Ο Σαρλ Γκουνό γεννήθηκε στο Παρίσι το 1818 και πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου από τη μητέρα του. Σπούδασε στο Ωδείο του Παρισιού και το 1839 κέρδισε το περίφημο Βραβείο της Ρώμης για την καντάτα του Φερδινάνδος. Στην Ιταλία μελέτησε τα έργα του Παλεστρίνα και άλλες συνθέσεις εκκλησιαστικής μουσικής. Αργότερα, χάρη στη Φάννυ και τον Φέλιξ Μέντελσον ήρθε σε επαφή με τη μουσική του Γ. Σ. Μπαχ. Το 1851 συνέθεσε την πρώτη του όπερα, τη Σαπφώ. Το 1859 ο Φάουστ έκανε τον συνθέτη γνωστό σε όλο τον κόσμο. Ακολούθησαν η γαλλικής θεματολογίας Μιρέιγ (1864), που πρόσφατα έχει έρθει και πάλι στο προσκήνιο, και η όπερα Ρωμαίος και Ιουλιέττα (1867), βασισμένη στον Σαίξπηρ. Εκτός από λυρικά έργα ο Γκουνό συνέθεσε επίσης συμφωνίες ενώ κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε ιδιαίτερα με έργα θρησκευτικής μουσικής, ορατόρια, λειτουργίες, μοτέτα.

Ο σκηνοθέτης, χορογράφος, πρώην διευθυντής του Μπαλέτου της ΕΛΣ και νυν διευθυντής του Εθνικού Μπαλέτου της Σλοβενίας Ρενάτο Τζανέλλα, με πολυετή θητεία στη διεύθυνση του Μπαλέτου της Κρατικής Όπερας της Βιέννης, στην Αρένα της Βερόνας και στο Εθνικό Μπαλέτο του Βουκουρεστίου, δημιουργεί μια εντυπωσιακή παραγωγή, μεταφέροντας την υπόθεση του έργου σε μια παλιά άδεια αίθουσα διδασκαλίας. Εκεί, μπροστά από μαυροπίνακες γεμάτους γνώση, ο Φάουστ, μόνος, βασανίζεται από τα θεμελιώδη ερωτήματα περί ζωής, θανάτου, έρωτα, ευτυχίας. Μέσα στο θολωμένο μυαλό του συναντά τον Μεφιστοφελή, ο οποίος, με δέλεαρ τη Μαργαρίτα, τον πείθει να υπογράψει τη συμφωνία με τον διάβολο.

Η παραγωγή είχε λάβει θετικές κριτικές το 2012 στο πρώτο της ανέβασμα, τόσο για τη σύγχρονη σκηνοθετική προσέγγιση και την ευφάνταστη χρήση του μπαλέτου από τον Τζανέλλα όσο και για τη σωστή καθοδήγηση τραγουδιστών και χορωδίας και τη συνεπή στο έργο δραματουργία, μέσα στο εμπνευσμένο σκηνικό του Αλεσσάντρο Κάμερα και με τα εντυπωσιακά κοστούμια της Κάρλας Ρικόττι.

Ο Τζανέλλα σημειώνει: «Τοποθετώ την υπόθεση σε μια παλιά, άδεια αίθουσα διδασκαλίας. Ο χρόνος και ο τόπος δεν είναι συγκεκριμένοι. Γύρω γύρω υπάρχουν μαυροπίνακες γεμάτοι πληροφορία. Τα θρανία είναι άδεια, μαθητές δεν υπάρχουν εδώ και χρόνια, όμως ο καθηγητής Φάουστ επιστρέφει κάθε μέρα και εξακολουθεί να διδάσκει· δεν μπορεί να πιστέψει ότι όλα έχουν τελειώσει και ότι έχει μείνει μόνος. Το πέρασμα του χρόνου, η θλίψη και η μοναξιά τού έχουν προκαλέσει σύγχυση και επιθετικότητα. Ερωτήσεις σχετικά με τη ζωή και τον θάνατο έρχονται στον νου του. Ανυπομονεί να καλωσορίσει την ημέρα που θα τον πάρει ο θάνατος, όμως αυτή η ώρα δεν έχει έρθει ακόμα.

Μαθαίνουμε για να ζούμε ή ζούμε για να μαθαίνουμε και τι αντίτιμο πληρώνει κανείς όταν αφιερώνει τη ζωή στο πάθος του λησμονώντας την πραγματικότητα, ξεχνώντας να ακολουθήσει τα πραγματικά του αισθήματα;

Ο Φάουστ αποφασίζει να συναντήσει τον θάνατο αυτοκτονώντας. Κι επειδή ο Θεός δεν απάντησε στα ερωτήματά του, επιθυμεί να συναντήσει τον Σατανά, μήπως αυτός του δώσει τις απαντήσεις που γυρεύει. Ο Σατανάς τού στέλνει τον Μεφιστοφελή, ο οποίος τον προλαβαίνει την τελευταία στιγμή και του προτείνει μια συμφωνία: Εκείνος θα δώσει στον Φάουστ όλα όσα ζητά, αλλά θα πάρει ως αντάλλαγμα την ψυχή του. Όμως ο Μεφιστοφελής γνωρίζει περισσότερα. Γνωρίζει τον έρωτα του Φάουστ για μια από τις μαθήτριές του, τη Μαργαρίτα, και μέσα στο κυνικό του παιχνίδι φανερώνει το αντικείμενο του πόθου στον Φάουστ, ο οποίος δεν μπορεί πλέον να συγκρατηθεί και υπογράφει τη μοιραία συμφωνία.

Η προσέγγισή μου απομακρύνεται τόσο από το υπερφυσικό όσο και από το θρησκευτικό στοιχείο και τοποθετεί τον άνθρωπο και τις αδυναμίες του στο επίκεντρο της υπόθεσης. Ο Φάουστ γίνεται πράγματι πάλι νέος ή απλώς ο Μεφιστοφελής τού δείχνει όσα θέλει να δει; Εγκαταλείπουν στ’ αλήθεια την αίθουσα προκειμένου να ταξιδέψουν σε άλλους τόπους και να ζήσουν τις πιο εντυπωσιακές περιπέτειες ή μήπως δεν εγκαταλείπουν ποτέ την αίθουσα διδασκαλίας; Άραγε αυτή η αίθουσα είναι το κεφάλι του Φάουστ, γεμάτο με τόσες πληροφορίες ώστε να μην μπορεί να διακρίνει το πραγματικό από το φανταστικό;».

Την παραγωγή διευθύνει ο διακεκριμένος Γάλλος αρχιμουσικός Πιερ Ντυμουσσώ, στη δεύτερη συνεργασία του με την ΕΛΣ, μετά τη Λουτσία ντι Λαμμερμούρ το 2019. Ο Ντυμουσσώ βραβεύτηκε πριν από λίγες μέρες από τα γαλλικά βραβεία Victoires de la Musique ως ο καλύτερος ανερχόμενος αρχιμουσικός της χρονιάς. Ο Ντυμουσσώ πραγματοποίησε σπουδές διεύθυνσης ορχήστρας στο Κονσερβατόριο του Παρισιού και συνέχισε τη μετεκπαίδευσή του στο PSPBB. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, το ρεπερτόριό του είναι ευρύτατο και εκτείνεται από τον 18ο ως τον 21ο αιώνα. Έχει διευθύνει όπερες και μπαλέτα σε σπουδαία λυρικά θέατρα της Γαλλίας, συμπράττοντας με σημαντικές ορχήστρες, μουσικά σύνολα, λυρικούς τραγουδιστές και συνθέτες.

Τον ρόλο του τίτλου μοιράζονται οι τενόροι Ίβαν Μαγκρί και Γιάννης Χριστόπουλος.

Ο Μαγκρί έχει λάβει πολυάριθμα βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς και έχει εμφανιστεί σε κορυφαία λυρικά θέατρα του πλανήτη, σε Λονδίνο, Βιέννη, Βερολίνο, Σύδνεϋ, Μαδρίτη, Βενετία κ.α.

Ο Γιάννης Χριστόπουλος είναι ένας από τους πιο αναγνωρισμένους Έλληνες τενόρους της γενιάς του. Ως σολίστ έχει εμφανιστεί, μεταξύ άλλων, σε Εθνική Λυρική Σκηνή, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Έχει συμπράξει με όλες τις σημαντικές ελληνικές ορχήστρες, ενώ έχει εμφανιστεί σε παραστάσεις και συναυλίες σε διεθνή και ελληνικά φεστιβάλ.

Τον ρόλο της Μαργαρίτας μοιράζονται η Ιρίνα Λούνγκου και η Βασιλική Καραγιάννη.

Η Λούνγκου θεωρείται μια από τις κορυφαίες σοπράνο παγκοσμίως με μεγάλη καριέρα στις πιο σημαντικές όπερες, όπως Μετροπόλιταν Νέας Υόρκης, Βασιλική Όπερα Λονδίνου, Κρατική Όπερα Βιέννης, Εθνική Όπερα Παρισιού, αλλά και στις όπερες Μαδρίτης, Βαρκελώνης, Μονάχου, Ζυρίχης, Βερολίνου, Άμστερνταμ κ.α.

Η Βασιλική Καραγιάννη έχει πρωταγωνιστήσει επανειλημμένα σε παραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς επίσης σε Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Έχει εμφανιστεί στα σημαντικότερα λυρικά θέατρα, φεστιβάλ και αίθουσες συναυλιών διεθνώς, όπως μεταξύ άλλων σε Βασιλική Όπερα Λονδίνου, Σκάλα Μιλάνου, Κωμική Όπερα Βερολίνου, Γερμανική Όπερα Ρήνου, Εθνικό Θέατρο Σάο Κάρλος, Θέατρο Μουσικού Φλωρεντινού Μάη, Κάρνεγκι Χολ, Βασιλική Όπερα Δανίας, καθώς επίσης και στο Τόκυο.

Τον ρόλο του Μεφιστοφελή ερμηνεύουν τρεις κορυφαίοι Έλληνες βαθύφωνοι, ο Γιάννης Γιαννίσης, ο Τάσος Αποστόλου και ο Πέτρος Μαγουλάς.

Τη διανομή συμπληρώνουν διακεκριμένοι και νεότεροι Έλληνες μονωδοί, όπως οι Διονύσης Σούρμπης, Νίκος Κοτενίδης, Γιώργος Ματθαιακάκης, Κωστής Ρασιδάκις, Μιράντα Μακρυνιώτη, Διαμάντη Κριτσωτάκη, Άννα Αγάθωνος, Χρυσάνθη Σπιτάδη.

Συμμετέχουν η Ορχήστρα, η Χορωδία και το Μπαλέτο της ΕΛΣ.

Όπερα • Αναβίωση

Φάουστ

Σαρλ Γκουνό

7, 8, 9, 10, 12, 14, 16, 17 Απριλίου 2022 • Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή 18.30)

Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ

Μουσική διεύθυνση: Πιερ Ντυμουσσώ

Σκηνοθεσία, χορογραφία, κινησιολογία: Ρενάτο Τζανέλλα

Σκηνικά: Αλεσσάντρο Κάμερα

Κοστούμια: Κάρλα Ρικόττι

Φωτισμοί: Γιάκοπο Παντάνι

Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος

Φάουστ: Ίβαν Μαγκρί (7, 9, 12, 16/4) / Γιάννης Χριστόπουλος (8, 10, 14, 17/4)

Μεφιστοφελής: Γιάννης Γιαννίσης (7, 10, 16/4) / Τάσος Αποστόλου (8, 12, 17/4) / Πέτρος Μαγουλάς (9, 14/4)

Βαλεντίνος: Διονύσης Σούρμπης (7, 9, 12, 16/4) / Νίκος Κοτενίδης (8, 10, 14, 17/4)

Βάγκνερ: Γιώργος Ματθαιακάκης (7, 9, 12, 16/4) / Κωστής Ρασιδάκις (8, 10, 14, 17/4)

Μαργαρίτα: Ιρίνα Λούνγκου (7, 9, 12, 16/4) / Βασιλική Καραγιάννη (8, 10, 14, 17/4)

Ζήμπελ: Μιράντα Μακρυνιώτη (7, 9, 12, 17/4) / Διαμάντη Κριτσωτάκη (8, 10, 14, 16/4)

Μάρθα: Άννα Αγάθωνος (7, 9, 16, 17/4) / Χρυσάνθη Σπιτάδη (8, 10, 12, 14/4)

Συμμετέχει η Ορχήστρα, η Χορωδία, το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς και σπουδαστές τηςΑνώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού ΕΛΣ.

Τιμές εισιτηρίων: €15, €20, €30, €35, €42, €50, €55, €70

Φοιτητικό, παιδικό: €12

Περιορισμένης ορατότητας: €10

Η προπώληση των εισιτηρίων πραγματοποιείται από τα Ταμεία της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ (2130885700, καθημερινά 09.00-21.00) και την ticketservices.gr

Bάσει των οδηγιών της Ελληνικής Πολιτείας, σημειώνεται ότι οι αίθουσες της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ λειτουργούν ως αμιγείς χώροι για εμβολιασμένους και νοσήσαντες, στο 100% της χωρητικότητάς τους (οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν έγκυρο σχετικό πιστοποιητικό και επίδειξη ταυτότητας ή διαβατηρίου). Για παιδιά από 4 έως και 17 ετών ισχύει η επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης, είτε δήλωση αρνητικού αυτοδιαγνωστικού ελέγχου (self-test) τελευταίου 24ώρου.

Μέγας Δωρητής ΕΛΣ: Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ)

Έργα λατρευτικής μουσικής για σόλο πιάνο

7, 8, 9, 10 Απριλίου 2022

Ώρα έναρξης: 20.30 (Κυριακή: 19.30)

Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ)

Ρεσιτάλ Αλεξάνδρας Παπαστεφάνου (7/4)

Ρεσιτάλ Δανάης Καρά (8/4)

Ρεσιτάλ Βασίλη Βαρβαρέσου (9/4)

Ρεσιτάλ Γιώργου Φράγκου (10/4)

Σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Πιάνου Θεσσαλονίκης

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Χαράλαμπος Αγγελόπουλος

Συνεπιμελητής προγράμματος, εισαγωγικές ομιλίες: Κώστας Χάρδας

Ο κύκλος συναυλιών Ημέρες Λατρευτικής Μουσικής και το Φεστιβάλ Πιάνου της Εναλλακτικής Σκηνής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής επιστρέφουν σε ένα ενιαίο πρόγραμμα με έργα λατρευτικής μουσικής για σόλο πιάνο. Από τις 7 έως και τις 10 Απριλίου 2022 θα παρουσιαστούν τέσσερα μοναδικά ρεσιτάλ πιάνου διακεκριμένων σολίστ στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Πιάνου Θεσσαλονίκης και σε επιμέλεια του Χαράλαμπου Αγγελόπουλου.

Οι Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου (7/4), Δανάη Καρά (8/4), Βασίλης Βαρβαρέσος (9/4) και Γιώργος Φράγκος (10/4), αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες με σπουδαία δραστηριότητα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ερμηνεύουν, σε τέσσερα ρεσιτάλ, δημοφιλή αλλά και λιγότερο γνωστά έργα του πιανιστικού ρεπερτορίου που καλύπτουν ένα ευρύτατο φάσμα δημιουργών, από τον Μπαχ, τον Σοπέν και τον Λιστ μέχρι τον Μπάρτοκ, τον Μεσσιάν και τον Θεοδωράκη, πάντα με γνώμονα τις ποικίλες αποχρώσεις της κατάνυξης και της επικοινωνίας της δημιουργικής παρόρμησης με το θρησκευτικό συναίσθημα.

Αναλυτικά, το πρόγραμμα έχει διαμορφωθεί ως εξής:

Ρεσιτάλ Αλεξάνδρας Παπαστεφάνου

7 Απριλίου 2022 • Ώρα έναρξης: 20.30

Έργα Μπαχ-Παπαστεφάνου, Ραβέλ, Μπάρτοκ, Ζολιβέ

Τραγουδώντας την απώλεια. Ο θάνατος, όπως και ο φόβος για τον θάνατο αλλά και η λυτρωτική του διάσταση, αποτελούν σημαντικούς πυλώνες διαμόρφωσης της πίστης σε διαφορετικές θρησκείες.

Στο πρόγραμμα της Αλεξάνδρας Παπαστεφάνου τελετουργικοί χοροί της απώλειας και μοιρολόγια συνδιαλέγονται με καντάτες του Μπαχ – οι τελευταίες σε μεταγραφή για σόλο πιάνο από την ίδια τη σολίστ. Τα 4 μοιρολόγια του Μπάρτοκ επιλέγουν μια εσωστρεφή αντιμετώπιση του θανάτου με σποραδικές δυναμικές στιγμές συναισθηματικής αποφόρτισης. Αντίθετα, στον «Ταφικό χορό» του Γάλλου Ζολιβέ η θρηνητική ατμόσφαιρα απορρέει από την τελετουργική επαναληπτικότητα –με πολιτισμικές αναφορές στην Αφρική– και καταλήγει σε μια αναπόφευκτη κραυγή απόγνωσης. Η στιλιζαρισμένη Παβάνα του Ραβέλ προσφέρει μια από τις πιο συγκινητικές και χαρακτηριστικά μελωδικές ηχητικές αποδόσεις της πιο σκληρής απώλειας: ενός παιδιού.

Ρεσιτάλ Δανάης Καρά

8 Απριλίου 2022 • Ώρα έναρξης: 20.30

Έργα Μπαχ-Μπουζόνι, Μπαχ-Ζιλότι, Ξένου, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι

Κατανυκτικοί στοχασμοί για τα Πάθη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, της Ελληνικής Αντίστασης και της Ρωμιοσύνης.

Η συναυλία αποτυπώνει ηχητικά τον κατανυκτικό στοχασμό απέναντι όχι μόνο στο θείο αλλά και στις ελληνικές ιστορικές μνήμες. Τα δύο έργα του Μπαχ εισάγουν στο κλίμα της ενατένισης, ενώ ακολουθούν τέσσερα ελληνικά έργα τα οποία δεν έχουμε συχνά τη χαρά να απολαύσουμε συναυλιακά. Η μουσική του Αλέκου Ξένου, με ιδιότυπες αναφορές στους μανιερισμούς της ελληνικής εθνικής σχολής αλλά και στη μουσική του Σοστακόβιτς, φέρει τις μνήμες του εμφυλίου μέσα από μια οπτική αναζήτησης ενός καλύτερου αύριο για την Ελλάδα. Η Σονατίνα του Μίκη Θεοδωράκη, ατίθαση στη μορφολογική της αφήγηση και στις ποικίλες μουσικές της αναφορές, εκφράζει την αμεσότητα της καλλιτεχνικής βίωσης των πολιτισμικών και πολιτικών δημοσίων συζητήσεων. Ο δέκτης της αφιέρωσης της Σονατίνας Μάνος Χατζιδάκις στη Ρυθμολογία αναζητά τη βαθιά ώσμωση των στοιχείων της ρωμαίικής του ταυτότητας (δημοτικό τραγούδι / ρεμπέτικο) και την καλλιτεχνική του λύτρωση στους καημούς, τα οράματα, τις ευαισθησίες και τις διαψεύσεις μιας γενιάς που αναζήτησε την έκφραση της ελληνικότητας μέσα από την ελπίδα, τον στοχασμό αλλά και την αυτοκριτική – το έργο γράφτηκε στο Λονδίνο στη διάρκεια της δικτατορίας.

Ρεσιτάλ Βασίλη Βαρβαρέσου

9 Απριλίου 2022 • Ώρα έναρξης: 20.30

Έργα Μπαχ, Σοπέν, Λιστ, Ομπούχοφ, Μεσσιάν

Ο πιανιστικός ήχος ως υπέρβαση. Υπέρβαση του ανθρώπινου, αναζήτηση του αέναου, έκφραση του άφατου.

Το ρεσιτάλ του Βασίλη Βαρβαρέσου ξεκινάει με «το θέμα του Θεού» του Μεσσιάν και τον ήχο του πιάνου να παραπέμπει σε ένα στοχαστικό χορικό με αστρικές πινελιές. Στη συνέχεια, το Σκέρτσο αρ. 3 του Σοπέν εμβαθύνει σε μια πιο κοσμική αποτύπωση του χορικού, αλλά και της μνήμης που έφερε το περιβάλλον του εγκαταλελειμμένου μοναστηριού της Μαγιόρκας όπου έγινε η σύνθεσή του. Χορικά, αλλά με σαφή αναζήτηση του άγνωστου απείρου, θυμίζουν και ορισμένες από τις ιδιοσυγκρασιακές Προσευχές του Ρώσου μυστικιστή μοντερνιστή Ομπούχοφ. Το πρελούδιο και η φούγκα του Μπαχ που ακολουθούν προσφέρουν μια γήινη αποτύπωση του αέναου. Το πρόγραμμα ολοκληρώνεται με την υπερβατικής τεχνικής δυσκολίας Σονάτα του Λιστ, στην οποία γινόμαστε μάρτυρες της απύθμενης πνευματικής πάλης του ανθρώπου ανάμεσα στην ενοχή και στη χωρίς δεσμεύσεις αναζήτηση των χαρών και των ηδονών της ζωής.

Ρεσιτάλ Γιώργου Φράγκου

10 Απριλίου 2022 • Ώρα έναρξης: 19.30

Έργα Λιστ, Μεσσιάν

Όταν το πιάνο μεσολαβεί προς τον Θεό. Η μουσική του Λιστ συνδιαλέγεται με αυτή του Μεσσιάν.

Στο πρόγραμμα του Γιώργου Φράγκου επικεντρωνόμαστε σε δύο συνθέτες οι οποίοι αναζήτησαν με απίστευτη φαντασία και ευρηματικότητα την καλλιτεχνική έκφραση της βαθιάς τους καθολικής πίστης. Στα έργα που θα ακουστούν, παρά τη χρονολογική απόσταση που τα χωρίζει, το πιανιστικό ηχόχρωμα γίνεται το όχημα της καλλιτεχνικής εξερεύνησης για την απόδοση της λατρείας προς τον Θεό και τη δημιουργία του. Η απαστράπτουσα πιανιστική ψηλή περιοχή άλλοτε παραπέμπει σε αστερισμούς και χαρμόσυνες καμπάνες και άλλοτε απεικονίζει την προσπάθεια εξύψωσης του ανθρώπου στο θεϊκό ανάστημα. Η σκοτεινή και μουντή χαμηλή περιοχή του πιάνου πρωταγωνιστεί σε στιγμές θρήνου και απόγνωσης, ενώ η μεσαία περιοχή, η οποία πλησιάζει περισσότερο στην καθημερινή ανθρώπινη ομιλία, δεσπόζει σε υφές παρακλητικών ή δοξαστικών χορικών και μελωδιών. Η συναυλία ολοκληρώνεται με την αποθεωτική πιανιστική αποτύπωση της φύσης ως έκφρασης του υπέρτατου θεϊκού μεγαλείου.

Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου

Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών, στο Ωδείο Τσαϊκόφσκι της Μόσχας, στην Ακαδημία Λιστ της Βουδαπέστης και στο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνας. Δάσκαλοί της υπήρξαν οι Βατικιώτη, Σόλυμος, Σέμποκ, Μπρέντελ. Υπήρξε φιναλίστ στους διεθνείς διαγωνισμούς Μπαχ σε Τορόντο και Χάσκιλ, ενώ διακρίθηκε στον διαγωνισμό της Γενεύης με τα βραβεία Λίμπστοκλ και Φατσιόλι. Μελέτησε θεωρητικά και σύνθεση με τους Παπαϊωάννου και Φοξ. Έχει ερμηνεύσει ολόκληρο το έργο των Μπαχ και Σούμαν, έχει ηχογραφήσει τη μεγάλη Ελληνική σονάτα του Μητρόπουλου, ολόκληρο το πιανιστικό έργο του Παπαϊωάννου, καθώς και έργα των Κουμεντάκη, Κούκου, Σισιλιάνου, Κατσούλη κ.ά. Τιμήθηκε με το Βραβείο Μοτσενίγου της Ακαδημίας Αθηνών. Έχει δισκογραφήσει το καλώς συγκερασμένο κλειδοκύμβαλο, τις Γαλλικές σουίτες και φαντασίες, τις παραλλαγές Γκόλντμπεργκ του Μπαχ καθώς και ένα διπλό CDμε έργα του Σούμαν. Η Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών της απένειμε το «Βραβείο 2018 σε δισκογραφική εργασία ελληνικού ενδιαφέροντος».

Δανάη Καρά

Με καλλιτεχνική πορεία 50 χρόνων, έχει διακριθεί στη διεθνή μουσική σκηνή για την ερμηνευτική της τέχνη, εμφανιζόμενη σε 24 χώρες σε ρεσιτάλ και σαν σολίστ με πάνω από τριάντα ορχήστρες σε σειρές συναυλιών και διεθνή φεστιβάλ. Η καλλιτεχνική της ταυτότητα προσδιορίζεται από την προσήλωσή της να φέρει στο προσκήνιο σημαντικά έργα, ενώ με πρωτοπόρες επιλογές αναβίωσε έργα του μοντερνισμού σε παγκόσμιες πρώτες εκτελέσεις, που αποτυπώνονται στη δισκογραφία της, όπου περιλαμβάνονται έξι κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα των Μέντελσον, Σισιλιάνου και Σκαλκώτα. Τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο Ι. & Α. Συγγρού του Ωδείου Αθηνών, με το βραβείο δισκογραφίας 2000 από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών, και με το Ελληνικό βραβείο μουσικής 2003 από το Εθνικό Συμβούλιο Μουσικής. Γεννημένη στην Κωνσταντινούπολη το 1953, αποφοίτησε από το Ωδείο Αθηνών και ολοκλήρωσε ανώτερο κύκλο σπουδών στη Σχολή Τζούλλιαρντ της Νέας Υόρκης.

Βασίλης Βαρβαρέσος

Με τη σύμπραξή του με τη Διεθνή Ορχήστρα της Γενεύης και τον Πιερ Μπλεζ στο 1ο Κοντσέρτο του Σοστακόβιτς ξεκινάει η φετινή σεζόν του Βασίλη Βαρβαρέσου. Είναι προσκεκλημένος στο Φεστιβάλ Μπαρόκ της Μάλτας, στο Φεστιβάλ Λεζ Ετουάλ ντυ Κλασίκ του Παρισιού και στο Φεστιβάλ Πιάνου Θεσσαλονίκης, ενώ εμφανίζεται στην Κοντσέρτχεμπαου της Ολλανδίας και στο Φεστιβάλ Πιάνου της Αγίας Ουρσάνης στην Ελβετία. Τις προηγούμενες σεζόν συνεργάστηκε με τον Κρίστοφ Έσενμπαχ και την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και εμφανίστηκε στα Φεστιβάλ της Πιέτρα Σάντα μαζί με τους Βαντίμ Ρέπιν και Μπόρις Μπερεζόφσκι, στα Φεστιβάλ Αλικαρνασσού και Κωνσταντινούπολης, στο Φεστιβάλ Αθηνών και στο Σόμε Μιούζικο ντε Γκστάαντ. Νικητής του διαγωνισμού της Γιανγκ Κόνσερτ Άρτιστς στη Νέα Υόρκη, εμφανίζεται από ηλικία 15 ετών σε κάποιες από τις μεγαλύτερες αίθουσες της Αμερικής όπως Κάρνεγκι Χωλ, Έιβερι Φίσερ Χωλ και Κέννεντυ Σέντερ. Έχει ηχογραφήσει με τις δισκογραφικές εταιρείες naïve, BIS, Aparté και Mirare.

Γιώργος Φράγκος

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο, στο Ανώτερο Ωδείο της Σαλαμάνκας, στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής Βασίλισσα Σοφία και στο Κονσερβατόριο της Βιέννης με τους Αραβίδη, Μαρτίνες Μένερ, Γκοτόνι, Νεμπόλσιν. Σημαντικοί μέντορές του έχουν υπάρξει οι πιανίστες Ράντος και Ζουάου Πίρες. Σπούδασε μαθηματικά στο ΕΜΤ. Τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 2012 και έχει βραβευθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς. Kατείχε θέση υποτρόφου (fellowship) στη σχολή Γκύλντχωλ, ενώ έδωσε μάστερκλας στο Πανεπιστήμιο Ήτον. Ερμήνευσε στο Φεστιβάλ Σανταντέρ το Κοντσέρτο του Λίγκετι αποκομίζοντας ενθουσιώδεις κριτικές. Εμφανίστηκε ως σολίστ με σημαντικές ορχήστρες, ενώ στις παραστάσεις του συγκαταλέγονται σπουδαίοι χώροι συναυλιών όπως το Μουζίκφεραϊν της Βιέννης, το Παλάτι Μουσικής της Καταλονίας, το Κρατικό Οντιτόριο της Μαδρίτης και το ΜΜΑ. Εμφανίσεις του έχουν μεταδοθεί από τις ραδιοφωνίες Ισπανίας και Αυστρίας. Παίζει τακτικά εκκλησιαστικό όργανο στην Γκενταίχτνισκιρχε του Βερολίνου, όπου και ζει τα τελευταία χρόνια.

Κύκλος συναυλιών

Ημέρες Λατρευτικής Μουσικής / Φεστιβάλ Πιάνου Εναλλακτικής Σκηνής ΕΛΣ 2022

Έργα λατρευτικής μουσικής για σόλο πιάνο

7, 8, 9, 10 Απριλίου 2022 • Ώρα έναρξης: 20.30 (Κυριακή: 19.30)

Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ

Σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Πιάνου Θεσσαλονίκης

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Χαράλαμπος Αγγελόπουλος

Συνεπιμελητής προγράμματος, εισαγωγικές ομιλίες: Κώστας Χάρδας

Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου (7/4)

Έργα Μπαχ-Παπαστεφάνου, Ραβέλ, Μπάρτοκ, Ζολιβέ

Δανάη Καρά (8/4)

Έργα Μπαχ-Μπουζόνι, Μπαχ-Ζιλότι, Ξένου, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι

Βασίλης Βαρβαρέσος (9/4)

Έργα Μπαχ, Σοπέν, Λιστ, Ομπούχοφ, Μεσσιάν

Γιώργος Φράγκος (10/4)

Έργα Λιστ, Μεσσιάν

__________________________________________________________________

Τιμές εισιτηρίων: €12, €15 • Φοιτητικό, παιδικό: €10

Προπώληση:

• Ταμεία ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ (2130885700, καθημερινά 09.00-21.00)
• www.ticketservices.gr

Bάσει των οδηγιών της Ελληνικής Πολιτείας, σημειώνεται ότι οι αίθουσες της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ λειτουργούν ως αμιγείς χώροι για εμβολιασμένους και νοσήσαντες, στο 100% της χωρητικότητάς τους (οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν έγκυρο σχετικό πιστοποιητικό και επίδειξη ταυτότητας ή διαβατηρίου). Για παιδιά από 4 έως και 17 ετών ισχύει η επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης, είτε δήλωση αρνητικού αυτοδιαγνωστικού ελέγχου (self-test) τελευταίου 24ώρου.

Η Μήδεια του Κερουμπίνι είναι η πρώτη συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης.

Θα παρουσιαστεί στην ΕΛΣ το 2023 στο πλαίσιο του αφιερώματος

για τα 100 χρόνια από τη γέννηση της Μαρίας Κάλλας.

H Εθνική Λυρική Σκηνή, αναπτύσσοντας περαιτέρω την πολιτική της εξωστρέφειάς της, ανακοινώνει την πρώτη μεγάλη συμπαραγωγή με τρία σπουδαία λυρικά θέατρα της Αμερικής: τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, την Όπερα του Καναδά και τη Λυρική Όπερα του Σικάγου. Πρόκειται για τη Μήδεια του Κερουμπίνι, η οποία θα αποτελέσει την πρεμιέρα της σεζόν 2022/23 της Μετροπόλιταν τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, ενώ στις αρχές του 2023 θα παρουσιαστεί στην Εθνική Λυρική Σκηνή και στη συνέχεια στο Τορόντο και στο Σικάγο. Η συμπαραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Λησμονημένη για πολλές δεκαετίες, η Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι, η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1797, ήρθε ξανά στο φως όταν η Μαρία Κάλλας ερμήνευσε τον ομώνυμο ρόλο για πρώτη φορά το 1953 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ του Φλωρεντινού Μουσικού Μαΐου. Η επιτυχία υπήρξε τεράστια, ενώ, χάρη στις σπάνιες μουσικές και υποκριτικές ικανότητες της Κάλλας, ο μουσικός κόσμος ανακάλυψε ένα συναρπαστικό έργο. Στη συνέχεια η Ελληνίδα ντίβα ερμήνευσε τη Μήδεια σε πολλές ακόμα σκηνές, με αποκορύφωμα την ιστορική της εμφάνιση με την Εθνική Λυρική Σκηνή στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή και σκηνικά και κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη.

Η Μήδεια θα παρουσιαστεί στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ το πρώτο εξάμηνο του 2023, στο πλαίσιο του αφιερώματος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για τα 100 χρόνια από τη γέννηση της Μαρίας Κάλλας.

Το σπανίως παρουσιαζόμενο αριστούργημα του Κερουμπίνι, το λιμπρέτο του οποίου βασίζεται στη Μήδειατου Ευριπίδη, θα παρουσιαστεί σε μια μνημειώδη παραγωγή –κλασική, ατμοσφαιρική, σημερινή αλλά και διαχρονική– σε σκηνοθεσία και σκηνικά του Σερ Ντέιβιντ Μακ Βίκαρ, ενός εκ των κορυφαίων Βρετανών σκηνοθετών. Τα κοστούμια υπογράφει η Doey Lüthi, τους φωτισμούς η Paule Constable, τον σχεδιασμό των προβολών η S. Katy Tucker και την κινησιολογία η Jo Meredith.

Η συμφωνία συνεργασίας μεταξύ ΜΕΤ και ΕΛΣ οριστικοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη το φθινόπωρο του 2019, μετά τη συνάντηση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή της ΕΛΣ Γιώργου Κουμεντάκη με τον Γενικό Διευθυντή της ΜΕΤ Πήτερ Γκελμπ, ενώ από την πλευρά της Όπερας του Καναδά στον αρχικό σχεδιασμό συμμετείχε ο τότε Γενικός Διευθυντής (και πλέον Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Όπερας του Παρισιού) Αλεξάντερ Νεφ.

Ο Γιώργος Κουμεντάκης σημειώνει: «Είμαστε ευτυχείς που ανακοινώνουμε σήμερα μια συμπαραγωγή με τεράστια σημασία για τη διεθνή πορεία του Οργανισμού μας, την οποία προετοιμάζουμε για πάνω από τρία χρόνια, έχοντας την αμέριστη στήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) και του Προέδρου του κ. Ανδρέα Δρακόπουλου. Η Μήδεια είναι το “ντεμπούτο” της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στην Αμερική και ανυπομονούμε να την παρουσιάσουμε στο ελληνικό και στο διεθνές κοινό. Με τη συμπαραγωγή αυτή, η Εθνική Λυρική Σκηνή ανοίγει τα φτερά της και εκτός Ευρώπης και συνομιλεί με τρία από τα σημαντικότερα λυρικά θέατρα της Αμερικής. Η Μήδεια δεν είναι ένας τυχαίος τίτλος, αλλά μια όπερα απολύτως συνδεδεμένη με την Ελλάδα, όχι μόνο γιατί βασίζεται στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη, αλλά και γιατί η ερμηνεία της Μαρίας Κάλλας στην παραγωγή της ΕΛΣ στην Επίδαυρο το 1961 είναι ένα βαρυσήμαντο ορόσημο του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι επιλέξαμε να την παρουσιάσουμε το 2023, έτος κατά το οποίο θα εορταστούν τα 100 χρόνια από τη γέννηση της Μαρίας Κάλλας, της σπουδαιότερης λυρικής καλλιτέχνιδας όλων των εποχών».

Λεπτομέρειες για τις ακριβείς ημερομηνίες παρουσίασης, τους συντελεστές και τη διανομή του έργου στην Αθήνα θα ανακοινωθούν σύντομα.

Μέγας Δωρητής ΕΛΣ & Δωρητής παράστασης: Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ)