Σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση βρίσκεται ο Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος της κοινότητας των Προσφυγικών της Αλεξάνδρας, ο οποίος βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 5 Φεβρουαρίου, ζητώντας την ακύρωση της σύμβασης.

Ο ίδιος διακομίστηκε το απόγευμα της Δευτέρας στο Γενικό Νοσοκομείο «Γεώργιος Γεννηματάς», με την ενημέρωση της κοινότητας το βράδυ της Δευτέρας να σημειώνει τα εξής:

«Ο απεργός πείνας Αριστοτέλης Χαντζής παρουσίασε σήμερα το πρωί οξεία εγκεφαλοπάθεια Wernicke με διπλωπία, αταξικό βάδισμα και σοβαρές ηλεκτρολυτικές διαταραχές και διεκομήσθη λίγο μετά τις 17.00 στο νοσοκομείο “Γ. Γεννηματάς”

»Νοσηλεύεται στην Β’Παθολογική Κλινική του νοσοκομείου “Γ.Γεννηματάς” και παρακολουθείται από την ομάδα του Κ.Μούργου, Διευθυντή Παθολογίας, οι γιατροί της οποίας δείξανε αμέριστη στήριξη και φροντίδα στον Απεργό Πείνας Αριστοτέλη Χαντζή με σεβασμό στην απεργία πείνας ως μέσο αγώνα.

»Να ικανοποιηθούν άμεσα τα αιτήματα των απεργών πείνας, Αριστοτέλη Χαντζή & Suzon Doppagne».

Δούκας: Ο χρόνος τελειώνει – Η κρισιμότητα των στιγμών απαιτεί άμεση παρέμβαση

Ανάρτηση για την απεργία πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή και την οριακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται έκανε και ο Δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας, ζητώντας να υπάρξουν άμεσες παρεμβάσεις έτσι ώστε να βρεθεί μια «κοινά αποδεκτή λύση».

Συγκεκριμένα, έγραψε τα εξής:

Η ζωή του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο.

Ο Δήμος Αθηναίων είχε από τις 20 Απριλίου, με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, ζητήσει να ληφθούν από την Περιφέρεια και την Κυβέρνηση πρωτοβουλίες διαλόγου με την κοινότητα των Προσφυγικών, που θα οδηγήσουν σε συναινετικές λύσεις για την αποκατάσταση των κτιρίων (με σεβασμό στην ιστορικότητά τους), την ανάπλαση της περιοχής και την εξασφάλιση στέγης για τους σήμερα διαμένοντες σε αυτά.

Ζητήσαμε να αποκλειστεί κάθε περίπτωση βίαιης παρέμβασης των αρχών στην περιοχή.

Επανέλαβα τη σχετική πρόταση πριν 10 μέρες.

Όμως, η κρισιμότητα των στιγμών, ειδικά όταν μια ανθρώπινη ζωή κινδυνεύει, επιβάλλει να υπάρξουν άμεσες παρεμβάσεις που θα οδηγήσουν σε αποκλιμάκωση της έντασης.

Απευθύνω παράκληση προς όλους να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου για το σύνολο του σχεδιασμού.

Ο χρόνος τελειώνει.

Ας δώσουμε μια πραγματική ευκαιρία ώστε να βρεθεί μια κοινά αποδεκτή λύση.

Κάλεσμα στις 19:00 στο Σύνταγμα – «Θα νικήσουμε μέχρι τη δικαίωση ή τον θάνατο»

Η συνέλευση των Κατειλημμένων Προσφυγικών καλεί σε συγκέντρωση στήριξης του αγώνα τους αλλά και του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή ο οποίος νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση στο Νοσοκομείο «ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ», σήμερα στις 19:00 στο Σύνταγμα. «Θα νικήσουμε μέχρι τη δικαίωση ή τον θάνατο», αναφέρουν σε σχετική ανάρτηση.

Σε σχετικό post αναφέρουν:

ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α ΑΥΡΙΟ ΤΡΙΤΗ 23/6 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 19:00 ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ.

ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ !

«Ο αγώνας δεν υποχωρεί, τώρα ξεκίνησε. Θα νικήσουμε μέχρι τη δικαίωση ή τον θάνατο. Έχουμε ευθύνη για 400 ζωές, έχουμε ευθύνη για την κοινωνία μας και θα νικήσουμε. Ο αγώνας μας είναι δίκαιος και δεν υποχωρώ μέχρι τη δικαίωση. Τα αιτήματά μας είναι δίκαια».

Προσφυγικά: Συλλογή υπογραφών από γιατρούς

Την ίδια ώρα, σε εξέλιξη βρίσκεται συλλογή υπογραφών από γιατρούς, οι οποίοι απευθύνουν έκκληση για ικανοποίηση των αιτημάτων της απεργίας πείνας.

«Ως γιατροί ταγμένες και ταγμένοι στην υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής κάνουμε επείγουσα έκκληση σε όλους τους αρμόδιους φορείς (Περιφέρεια Αττικής, Κυβέρνηση) για την ικανοποίηση των αιτημάτων του απεργού πείνας και της κοινότητάς του. Τα αιτήματά των κατοίκων των Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας κυρίως συνοψίζονται στην ακύρωση-αναστολή της παρέμβασης της Περιφέρειας στον χώρο όπου κατοικούν για πάνω από μια δεκαετία», αναφέρει το σχετικό κείμενο.

Χαρδαλιάς: Παρέμβαση έξω από το σπίτι του σε αλληλεγγύη στον αγώνα των Προσφυγικών

Πορεία έξω από το σπίτι του περιφερειάρχη Αττικής Νίκου Χαρδαλιά στην Αγία Παρασκευή πραγματοποίησαν το βράδυ της Δευτέρας περίπου 100 άτομα σε ένδειξη αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας για τα Προσφυγικά στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Αφού έγραψαν συνθήματα με σπρέι στους τοίχους αποχώρησαν.

Στο συμβάν αναφέρθηκε με ανακοίνωσή του, ο Γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, ο οποίος έκανε λόγο για «θρασύδειλους τραμπούκους», δίχως να αφιερώσει στην ανακοίνωσή του ούτε λέξη στον Αριστοτέλη Χαντζή.

Επίσης, με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο κ. Δούκας καταδίκασε το περιστατικό, υποστηρίζοντας ότι κάθε μορφή βίας είναι απολύτως καταδικαστέα.

«Θέλω να είμαι σαφής. Καταδικάζω απερίφραστα την επίθεση στο σπίτι του Περιφερειάρχη Αττικής Νίκου Χαρδαλιά», ανέφερε χαρακτηριστικά, και πρόσθεσε: «Επιμένω όμως και στην ανάγκη του διαλόγου για μια κοινά αποδεκτή λύση στο θέμα των Προσφυγικών», υπογράμμισε.

Η ανακοίνωση του Κωνσταντίνου Κυρανάκη:

«Η Νέα Δημοκρατία καταδικάζει απερίφραστα την άνανδρη επίθεση στο σπίτι του Περιφερειάρχη Αττικής Νίκου Χαρδαλιά, από θρασύδειλους τραμπούκους που απείλησαν τον ίδιο και την οικογένειά του.

Η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη θα δώσουν την απάντηση που οφείλουν. Σε κάθε περίπτωση, η εφαρμογή του νόμου και η ανάπλαση των προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας, έπειτα από δεκαετίες εγκατάλειψης, είναι για εμάς αυτονόητη. Όπως αυτονόητη είναι και η μάχη που πρέπει να δοθεί για τα δικαιώματα των ιδιοκτητών των οικιών, τα οποία καταπατούνται σε αρκετές περιπτώσεις από καταληψίες.

Στεκόμαστε στο πλευρό του Νίκου Χαρδαλιά και της οικογένειάς του και αναμένουμε την άμεση καταδίκη των πράξεων αυτών από όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Η σιωπή σημαίνει ανοχή και η ανοχή είναι απαράδεκτη.

Όσο για τους θρασύδειλους τραμπούκους, ας γνωρίζουν καλά ότι δεν πτοούν και δεν εκφοβίζουν τα στελέχη μας. Η Δημοκρατία μας, το κράτος δικαίου και οι αρχές και αξίες τις οποίες υπηρετούμε με συνέπεια, είναι πολύ ισχυρότερες από τις κουκούλες, τις μπογιές και τα απειλητικά συνθήματά τους».

ΣΥΡΙΖΑ: Δίκαια και βάσιμα τα αιτήματα της κοινότητας – Λιγοστεύει ο χρόνος

Έντονη ανησυχία για την κατάσταση της υγείας του Αριστοτέλη Χαντζή εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο το βράδυ της Δευτέρας 22 Ιουνίου, ύστερα από σοβαρή επιδείνωση της υγείας του.

Στην ανακοίνωσή του αναφέρει πως τα αιτήματα της κοινότητας είναι «δίκαια και βάσιμα», τονίζοντας παράλληλα πως ο χρόνος λιγοστεύει.

Ολόκληρη η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ

«Ο Αριστοτέλης Χαντζής, ο επί 137 ημέρες απεργός πείνας από την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, μεταφέρθηκε εσπευσμένα το βράδυ της Δευτέρας 22/6 στο νοσοκομείο μετά τη ραγδαία επιδείνωση της υγείας του.

Τα αιτήματα της Κοινότητας των Προσφυγικών είναι δίκαια και βάσιμα. Στα Προσφυγικά λειτουργεί εδώ και 16 χρόνια μια αυτοοργανωμένη κοινότητα, που λειτουργεί και ως de facto χώρος κοινωνικής κατοικίας, στεγάζοντας οικογένειες κατατρεγμένων ανθρώπων, όπου «δεν στεγαζόμαστε απλά, αλλά φροντίζουμε η μία τον άλλο».

Απέναντί τους βρίσκουν την κυβέρνηση και την Περιφέρεια Αττικής, που προωθεί τώρα «αξιοποίηση πόρων του ΕΣΠΑ» αποβλέποντας στην εκκένωση των Προσφυγικών, τα οποία μάλιστα χαρακτηρίζει «κενά», και την διάλυση της κοινότητας.

Το ζήτημα έχει φτάσει μέχρι το Ευρωκοινοβούλιο, με επιστολή 33 ευρωβουλευτών προς την Κομισιόν, ενώ και το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας ζητά από την κυβέρνηση και την Περιφέρεια Αττικής να αναλάβουν πρωτοβουλίες ουσιαστικού διαλόγου με την Κοινότητα.

Ο χρόνος λιγοστεύει, η ζωή του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή κινδυνεύει. Περιφέρεια και κυβέρνηση να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί, αλλάζοντας την άκαμπτη στάση τους και αφήνοντας στην άκρη τις προσχηματικές δικαιολογίες».

Στο νοσοκομείο διακομίστηκε την Κυριακή 24 Μαΐου ο Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος των κατειλημμένων Προσφυγικών της λεωφόρου Αλεξάνδρας που βρίσκεται στην 109η ημέρα απεργίας πείνας.

«Ο απεργός πείνας Αριστοτέλης Χαντζής, που διανύει την 109η μέρα της απεργίας πείνας, διακομίστηκε με το ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο “Αιγινήτειο” μετά από εμφάνιση κεφαλαλγίας με σύνοδες αιμωδίες και θάμβος οράσεως», αναφέρει σε ενημέρωσή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥΚΑΠΡΟ), η οποία αναμένεται να δώσει σύντομα περαιτέρω πληροφορίες ως προς την κατάσταση του απεργού πείνας.

Σημειώνεται ότι τόσο ο Αριστοτέλης Χαντζής όσο και η δεύτερη απεργός πείνας, Suzon Doppagne, η οποία συνεχίζει την απεργία πείνας για 26η μέρα, αντιτίθενται στα σχέδια εκκένωσης των προσφυγικών

Τα μέλη της κοινότητας των Προσφυγικών στην Αλεξάνδρας και αλληλέγγυος κόσμος, παλεύουν για την ακύρωση της σύμβασης της Περιφέρειας της Αττικής και να παραμείνουν στα σπίτια τους οι κάτοικοι της κοινότητας. «Είναι ένας αγώνας για το δικαίωμα στη στέγη, το δικαίωμα στην υγεία, την τροφή, την εκπαίδευση, στον πολιτισμό. Ένας αγώνας για την αλληλεγγύη και το δικαίωμα στην πόλη. Ένας αγώνας τελικά για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής και της αξιοπρέπειας», αναφέρουν.

Ο εδώ και δύο μήνες απεργός πείνας, μέλος και κάτοικος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, Αριστοτέλης Χαντζής, κοινοποίησε επιστολή με σκοπό, μεταξύ άλλων, την καλύτερη κατανόηση της απεργίας, αλλά και το κάλεσμα σε Κλιμάκωση των Δράσεων Αλληλεγγύης με την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, στη Διαδήλωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς και στην Πορεία Αλληλεγγύης με τα Προσφυγικά στις 16 Μάη. 

Ο απεργός πείνας για 84η ημέρα, μέλος και κάτοικος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, Αριστοτέλης Χαντζής, κοινοποίησε το γράμμα που είχε συντάξει με την έναρξη της απεργίας πείνας στις 5/2/2026, υπό τον τίτλο «Μήνυμα προς την κοινωνία, την οικογένεια μου, τις φίλες και τους φίλους μου», με σκοπό την καλύτερη κατανόησή της.

Ο ίδιος μέσω αυτού, εξηγεί πως η απεργία πείνας δεν αποτελεί μια «ατομική επιλογή», αλλά μια συνειδητή πολιτική πράξη υπεράσπισης μιας συλλογικής ταυτότητας και ενός υλικού πεδίου αγώνα. Δίνοντας έμφαση στις εκκλήσεις για διακοπή της απεργίας, αναφέρει πως γνωρίζει «ότι όσο η κατάσταση της υγείας του θα επιδεινώνεται, τόσο θα αυξάνονται οι παραινέσεις για διακοπή της», τις οποίες απορρίπτει επανειλημμένα, καθώς «η απεργία πείνας είναι ένα μέσο αγώνα» που αφορά ζητήματα ζωής ή θανάτου, ενώ ξεκαθαρίζει ότι η απόφαση έχει παρθεί «εν πλήρη συνειδήσει του σκοπού, του μέσου και του κόστους».

Ο Α. Χαντζής γράφει πως η συναισθηματική πίεση που του ασκείται δεν αποτελεί απλώς τακτική, αλλά μηχανισμό αποδυνάμωσης του αγώνα, σημειώνοντας πως «η συναισθηματική χειραγώγηση αποτελεί ένα από τα κύρια όπλα για τη χειραγώγηση των κοινωνιών», ενώ καταγγέλλει τη σιωπή των μεγάλων ΜΜΕ και τη μη άσκηση κατάλληλων πιέσεων για την ανάδειξη του ζητήματος στον βαθμό που του αναλογεί, τη στιγμή που «οι μηχανισμοί προπαγάνδας επηρεάζουν ήδη την κοινή γνώμη, ώστε να της έχουν διαμορφώσει αντίληψη, τη στιγμή που η υγεία του απεργού θα έχει φτάσει ήδη σε οριακό σημείο, με σκοπό την άσκηση ψυχολογικής πίεσης και εξάντλησης τόσο του απεργού,όσο και του κινήματος αλληλεγγύης».

Με την υγεία του ήδη σε οριακό σημείο, ο Αριστοτέλης Χαντζής καλεί, τέλος, καλεί σε Κλιμάκωση των Δράσεων Αλληλεγγύηςμε την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, στη Διαδήλωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς και στην Πορεία Αλληλεγγύης με τα Προσφυγικά στις 16 Μάη. 

Επιπλέον, απευθύνει συντροφικό κάλεσμα σε όσες και όσους βρέθηκαν από κοινού στον δρόμο για κλιμάκωση των δράσεων αλληλεγγύης με την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, για πλαισίωση των διαδικασιών και των κινητοποιήσεων γύρω από την κοινότητα και την απεργία πείνας, καθώς και για στήριξη στα σημεία συλλογής υπογραφών καθημερινά σε Σύνταγμα και Λ. Αλεξάνδρας.

Την ίδια στιγμή εκφράζει δύναμη και αλληλεγγύη «στις αναρχικές αιχμάλωτες του κράτους Μαριάννα Μανουρά και Δήμητρα Ζαραφέτα, που υπερασπίζονται την ”ιδέα” της Αναρχίας και τη μνήμη του συντρόφου αναρχικού Κυριάκου Ξυμητήρη, στην κοινότητα καταλήψεων Κουκακίου απέναντι στην απειλή φυλάκισης, εύχεται «καλό και επιτυχημένο ταξίδι στο σκάφος Kyriakos X και σε όλο τον στόλο του Global Sumud Flotilla, που ανοίγει τον διάδρομο των ελεύθερων ανθρώπων για να σπάσει ο αποκλεισμός της Παλαιστίνης, σημειώνοντας πως οι πυξίδες τους δείχνουν τον δρόμο της αντίστασης», ενώ παράλληλα, δηλώνει «νίκη στον αγώνα για δικαίωση του Βασίλη Μάγγου που έπεσε από την κρατική καταστολή» και αποδίδει τιμή στον «πάντα ενωτικό σύντροφο, αναρχικό μάρτυρα Κυριάκο Ξυμητήρη».

Παράλληλα, θέτει ως σαφή αιτήματα της απεργίας πείνας την άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής, την παραμονή όλων των κατοίκων των Προσφυγικών στα σπίτια και τον τόπο όπου ζουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά και πολιτισμικά, καθώς και την παροχή έμπρακτων εγγυήσεων για την αποκατάσταση των Προσφυγικών από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.» με δική της αυτοχρηματοδότηση, χωρίς καμία αξιοποίηση δημόσιου χρήματος για την «ανάπλαση», κλείνοντας την επιστολή του με το σύνθημα «ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε».

 

Αναλυτικά η επιστολή του Α. Χαντζή:

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ,ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

Κάλεσμα σε Κλιμάκωση των Δράσεων Αλληλεγγύηςμε την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών

Κάλεσμα στη Διαδήλωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς

Κάλεσμα στην Πορεία Αλληλεγγύης με τα Προσφυγικά στις 16 Μάη

Με την έναρξη της απεργίας πείνας είχα γράψει ένα μικρό, αλλά θεωρώ περιεκτικό γράμμα  με σκοπό την καλύτερη κατανόηση της απεργίας πείνας που ξεκίνησα στις 5/2/2026. Πριν περάσω στο κυρίως θέμα, οφείλω να πω ότι από την έναρξη της απεργίας πείνας μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, με προσέγγισαν υποκείμενα των τριών αυτών κατηγοριών που τους απευθύνθηκα μέσω του μηνύματός μου -και αναλόγως το θάρρος ή ακόμα και το θράσος κάποιων ή την οικειότητα που έχουν μαζί μου, άλλοι με ευθύτητα, άλλοι/ες πλαγίως- με σκοπό να με μεταπείσουν για την απόφαση μου.

Είναι κάτι που το γνώριζα ήδη προτού ξεκινήσω την απεργία πείνας ότι θα αντιμετωπίσω αυτή την κατάσταση τόσο εγώ προσωπικά, όσο και η Κοινότητα και ειδικά τα υπόλοιπα πολιτικά μέλη αυτής. Επίσης, γνωρίζω ότι όσο η κατάσταση της υγείας μου θα επιδεινώνεται, τόσο θα αυξάνονται οι παραινέσεις για διακοπή της απεργίας πείνας. Δεν τους αδικώ μέχρι τώρα, αρκεί να μη φτάσουν στα όρια της εχθρότητας ως προς ό,τι εγώ αντιπροσωπεύω ως πολιτικό μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών, που αυτό σημαίνει να μην αρχίσουν να σχολιάζουν σε στενούς ή ευρύτερους κύκλους, να μην επιτίθενται ευθέως ή πλαγίως στην Κοινότητα ή τα υπόλοιπα μέλη αυτής. Όποιος λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, ακόμα και επειδή δεν μπορεί να ελέγξει τα συναισθήματα ή τις παρορμήσεις του, ρίχνει εμμέσως νερό στον μύλο της καταστολής όχι απλά στην Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών, αλλά γενικότερα στον κόσμο των Κοινοτήτων, της Αυτοοργάνωσης, της Αλληλεγγύης, των Κοινωνικών Αντιστάσεων αλλά και στο ίδιο το μέσο αγώνα της Απεργίας Πείνας.

Οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρακτορολογώ και δεν έχω καμία πρόθεση να κατηγορήσω κανέναν ως «εχθρικό» από όσους/ες με προσέγγισαν ούτε απέναντι σε εμένα, ούτε στην Κοινότητα ή γενικά στο ανταγωνιστικό κίνημα. Τουναντίον, αντιλαμβάνομαι ότι το έκαναν με τις καλύτερες των προθέσεων και με αγάπη προς τη ζωή μου και το άτομο μου και όλοι τους στέκονται αλληλέγγυοι, με κάποιους από αυτούς να κάνουν ακόμα και υπερβάσεις. Θα ήθελα όμως να εστιάσω στο πώς οι κατασταλτικοί μηχανισμοί εκμεταλλεύονται τα ένστικτα, τα συναισθήματα και τις παρορμήσεις σε τέτοιο βαθμό που σε κάποιες περιπτώσεις είναι ικανοί να κατευθύνουν όχι απλά άτομα ή οργανώσεις, αλλά και μεγάλακοινωνικά σύνολα.

 

Ειδικός Πόλεμος για τη χειραγώγηση των κοινωνιών και των κινημάτων

Δεν θα αναφερθώ γενικά στις διάφορες μεθόδους που έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από τους κρατικούς μηχανισμούς για να κάμψουν απεργίες πείνας πολιτικών κρατουμένων σε Τουρκία, Βόρειο Κουρδιστάν, Παλαιστίνη, ΗΠΑ και αλλού, αλλά θα εστιάσω κυρίως στην εμπειρία της Βόρειας Ιρλανδίας με αυτό που οι Βρετανοί αξιωματούχοι ονόμαζαν “capitulation” (μτφ. συνθηκολόγηση). Σύμφωνα με αρχεία που κυκλοφόρησαν την προηγούμενη δεκαετία από το Εθνικό Αρχείο της Βόρειας Ιρλανδίας υπάρχουν αναφορές για το πώς μια από τις μεθόδους για την καταστολή των απεργιών πείνας ήταν η συνθηκολόγηση του απεργού, χειραγωγώντας ή απλά χρησιμοποιώντας την αγωνία των οικογενειών τους σε συνεργασία με καθολικούς ιερείς για να πείσουν τον απεργό να σπάσει την απεργία πείνας. Αν και ο στόχος της «συνθηκολόγησης» δεν είχε μεγάλη επιτυχία εκτός μερικών περιπτώσεων, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι οι οικογένειες των απεργών έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πίεση που άσκησαν στον IRA για τη διακοπή των απεργιών, καθώς και ότι με τη συγκατάθεση των οικογενειών, όποιος απεργός έπεφτε σε κώμα σταματούσε την απεργία πείνας. Εδώ δεν κρίνω αν ήταν σωστή η απόφαση ή όχι, απλά παραθέτω την ιστορική πραγματικότητα.

Η συναισθηματική χειραγώγηση δεν είναι απλώς μια τακτική, αλλά ένα από τα κύρια όπλα για τη χειραγώγηση των κοινωνιών και την καταστολή των κινημάτων επειδή τα ένστικτα, το συναίσθημα και οι παρορμήσεις, αποτελούν το αρχέγονο σύστημα επιβίωσης που συχνά λειτουργεί ανεξάρτητα από τη λογική. Τα βασικά ένστικτα για την επιβίωση και την αυτοσυντήρηση, όπως η πείνα, η δίψα, η αναπαραγωγή, ενεργοποιούν γρηγορότερα την περιοχή της αμυγδαλής, το συναισθηματικό κέντρο του εγκεφάλου, με τρόπο που απενεργοποιείται ο προμετωπιαίος φλοιός, ειδικά κάτω από συνθήκες όπως οφόβος και το άγχος.

Κάποια στιγμή, κατά τις πρώτες εβδομάδες έναρξης της απεργίας κι ενώ βρισκόμουν στην τέντα για τη συλλογή υπογραφών επί της Λ. Αλεξάνδρας με προσέγγισε ένας άγνωστος που μου συστήθηκε ως υγειονομικός που εργάζεται στην ευρύτερη περιοχή, αριστερών πεποιθήσεων, ο οποίος άρχισε να με παροτρύνει να σταματήσω την απεργία πείνας γιατί θα έχω ανεπανόρθωτες βλάβες για την υγεία μου, ότι δεν αξίζει τον κόπο να καταστρέφω εγώ τον εαυτό μου, ενώ όλοι οι υπόλοιποι εδώ καλοτρώνε και δείχνοντας δύο πολύ νεαρά συντρόφια που μοίραζαν κείμενα τα κατηγόρησε ότι δήθεν είναι αλληλέγγυοι και με χορτάτο στομάχι μοιράζουν κείμενα. Από τη στιγμή της προσέγγισης του μέχρι και την παρότρυνση μου να συνεχίσει το δρόμο του άμεσα, δεδομένης της χυδαιότητας του να υποτιμήσει μια ολόκληρη Κοινότητα και πολύ περισσότερο να παίξει με τα συναισθήματα των νεαρών συντροφιών που ήταν παρόντα, το ύφος του είχε χαρακτηριστικά που προσπαθούσαν να εμφυσήσουν τον πανικό, τον φόβο και την αμφιβολία στους αποδέκτες των λεγόμενών του. Αν και η συγκεκριμένη περίπτωση είχε περίσσιο θράσος, έχω να πω ότι όλο αυτό το διάστημα με έχουν προσεγγίσει κάμποσοι οι οποίοι μου θέτουν το ερώτημα αν αξίζει τον κόπο αυτή η απεργία πείνας. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι/ες απ’ αυτούς είχαν τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά ούτως ή άλλως στόχος μου εδώ δεν είναι να κρίνω τις προθέσεις. Επίσης, οφείλω να επαναλάβω ότι δεν φωτογραφίζω κανέναν σαν πράκτορα της ασφάλειας, χωρίς βέβαια να αποκλείω ότι δεν θα μπορούσε κάποιος από τις δεκάδες περαστικών που με έχουν προσεγγίσει να είναι. Ασχέτως όμως προθέσεων, η πρακτική διασποράς αμφιβολιών, καχυποψίας, δυσφήμισης χρησιμοποιείται διαχρονικά από τις δυνάμεις της αντεπανάστασης με σκοπό τη διάσπαση των κινημάτων ή την αλληλοεξόντωση στελεχών εντός της ίδιας οργάνωσης ή μεταξύ διαφορετικών οργανώσεων. Το FBI εφάρμοσε τις παραπάνω τεχνικές με τη μέθοδο “Bad-Jacketing” στο COINTELPRO για την καταπολέμηση του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων.

Τα κράτη και ο ιμπεριαλισμός όχι μόνο δεν εγκαταλείπουν τις αποτελεσματικές μεθόδους για την κάμψη των αντιστάσεων, αλλά ανταλλάσσουν, μεταλαμπαδεύουν κι εξελίσσουν την εμπειρία τους. Την εποχή της τεχνολογίας, των AI, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η χειραγώγηση των ενστίκτων, των συναισθημάτων και των παρορμήσεων από την κυριαρχία μπορεί να γίνεται μαζικά, στοχευμένα, ταχύτατα και άμεσα. Ίσως φανεί κάπως αστείο, αλλά οφείλω να καταθέσω την εμπειρία ότι σε κάποια από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιώ, ξεκίνησαν να μου εμφανίζονται συχνά πυκνά βίντεο με δελεαστικά γεύματα πλούσια σε τριγλυκερίδια που σερβίρονται ή καταναλώνονται επιδεικτικά απολαυστικά. Φυσικά αυτά τα βίντεο υπάρχουν διάχυτα μέσα στο διαδίκτυο για λόγους διαφήμισης και δεν δημιουργήθηκαν για εμένα, αλλά ότι εμφανίζονται στον λογαριασμό μου χωρίς να έχω επιδείξει κάποιο ενδιαφέρον ως προς αυτά, είναι κάπως παράξενο. Πέρα όμως από την κατάθεση της συγκεκριμένης εμπειρίας που μπορεί απλά να είναι ένα τυχαίο γεγονός, θα ήθελα να εστιάσω σε κάτι άλλο που θεωρώ πραγματικά σημαντικό. Υπάρχουν αμέτρητοι λογαριασμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα λεγόμενα trolls και bots που με σχόλια, απαντήσεις και αναρτήσεις υποβαθμίζουν καταστάσεις, απαξιώνουν αγώνες, δολοφονούν προσωπικότητες, υποδαυλίζουν έριδες, αμαυρώνουν χαρακτήρες, συλλογικότητες ή τάσεις εντός του χώρου κ.ο.κ. Συνήθως τους απαξιώνουμε, τους μπλοκάρουμε ή τους προσπερνάμε χωρίς να κάνουμε ένα σχόλιο ή να μπούμε στον κόπο να απαντήσουμε, αλλά αυτοί συνεχίζουν να υπάρχουν στον κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ικανοί να επηρεάσουν τις συνειδήσεις της κοινής γνώμης ενεργοποιώντας αντανακλαστικά, συναισθήματα φόβου, φθόνου κ.α., ή το ένστικτο της ερωτικής επιθυμίας, διάφορων κοινωνικών ομάδων. Δυστυχώς, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάνουν ανυπολόγιστη ζημιά διαρρηγνύοντας τον κοινωνικό ιστό προάγοντας μαζικά και στοχευμένα τον σεξισμό, την αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος, τον μισογυνισμό, την κουλτούρα του βιασμού, τον φθόνο, άπιαστα όνειρα, πλαστές πραγματικότητες, fake news κ.ο.κ. χρησιμοποιώντας πάντα τα ένστικτα, το συναίσθημα και τις παρορμήσεις. Παρ’ όλα αυτά, εφόσον χρησιμοποιούνται μαζικά από το σύνολο του πληθυσμού, οφείλουμε να παρεμβαίνουμε και σε αυτά τα μέσα, παράλληλα με τις υπόλοιπες μορφές προσέγγισηςτης κοινωνίας και την προπαγάνδα.

Ήδη, υπάρχει η συλλογική εμπειρία για τη λάσπη που έριξαν στον Πάνο Ρούτσι όταν έκανε απεργία πείνας, για να αναφερθώ σε ένα πρόσφατο παράδειγμα χωρίς τα συνήθη χαρακτηριστικά του κλασικού έγκλειστου για «έκνομες» ενέργειες απεργού πείνας, αλλά και για το τι λάσπη ρίχνουν τα διάφορα trolls στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρομοίως και στη δική μου περίπτωση, έχω δει πολλά σχόλια που αμφισβητούν την απεργία πείνας επιχειρηματολογώντας αυθαίρετα σε μια βάση του ότι ήδη έχω ξεπεράσει το όριο της αντοχής του ανθρώπινου οργανισμού στην ασιτία, φέρνοντας ως παράδειγμα τον Bobby Sands και γενικά επιχειρούν να υποβαθμίσουν, υποτιμήσουν, να γελοιοποιήσουν τον αγώνα. Όσο τα μεγάλα ΜΜΕ σιωπούν και όσο δεν ασκούνται οι κατάλληλες πιέσεις για την ανάδειξη του ζητήματος στον βαθμό που του αναλογεί, οι μηχανισμοί προπαγάνδας επηρεάζουν ήδη την κοινή γνώμη, ώστε να της έχουν διαμορφώσει αντίληψη, τη στιγμή που η υγεία του απεργού θα έχει φτάσει ήδη σε οριακό σημείο, με σκοπό την άσκηση ψυχολογικής πίεσης και εξάντλησης τόσο του απεργού,όσο και του κινήματος αλληλεγγύης.

 

Πολιτικοποιώντας τα συναισθήματα

Οι έχοντες αγνές προθέσεις που προσπαθούν να με μεταπείσουν, το κάνουν σαφώς ορμώμενοι/ες από κάποιο συναίσθημα. Είτε αυτό είναι λύπη στη σκέψη του ότι θα πάθω ανεπανόρθωτη βλάβη ή ότι θα χάσω τη ζωή μου, είτε είναι θυμός ή απέχθεια στη σκέψη ότι η Κοινότητα μου μπορεί να με εκμεταλλεύεται και δεν με παροτρύνει να σταματήσω. Γνωρίζουμε ότι ο συνδυασμός συναισθημάτων φέρνει σύνθετα συναισθήματα όπως το άγχος, η οργή, η αγωνία, η απελπισία. Συναισθήματα ικανά να επηρεάσουν τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου, να τον κάνουν να αναλάβει δράση για να αποτρέψει μία κακή κατάσταση που του γεννάει αυτά τα συναισθήματα ή και να παραιτηθεί. Παρενθετικά μόνο θα αγγίξω ότι το χειρότερο στον αγώνα είναι η απελπισία, δηλαδή η έλλειψη πίστης στη σωστή διεξαγωγή του αγώνα, στη νίκη, το χάσιμο της ελπίδας. Χωρίς ελπίδα δεν υπάρχει καμία εγγύηση για έστω και μία προοπτική ομαλότητας, όσο άσχημα και να είναι τα πράγματα όσο υπάρχει ελπίδα υπάρχει κινητήριος δύναμη, το χάσιμο της ελπίδας φέρνει αδράνεια. Ακόμα ένα πιο σύνθετο κοινωνικό συναίσθημα είναι η υποτίμηση, είτε αυτή είναι προς την Κοινότητα και τα αιτήματα της , είτε προς το άτομό μου. Το ανώτερο των σύνθετων συναισθημάτων φυσικά, όπου θα ήθελα να σταθώ για λίγο, είναι η αγάπη. Είμαστε σίγουροι ότι αυτό που ερμηνεύουμε ως αγάπη είναι πάντα κάτι θετικό; Είμαστε σίγουροι ότι δεν ενέχει επιρροές από τον κόσμο της κυριαρχίας με αποτέλεσμα να τον αναπαράγει; Άλλωστε οι ίδιες μας οι προσωπικότητες, δεν έχουν διαφορετικές τάσεις κι ένα σωρό αντιφάσεις ως αποτέλεσμα του ότι εκπαιδευτήκαμε από το σύστημα της πατριαρχίας, του κράτους, του καπιταλισμού και της εξατομίκευσης; Μπορεί κάποιος να αγαπάει χωρίς να σέβεται τις επιλογές του ανθρώπου που αγαπάει; Δεν θα αναφερθώ διεξοδικά σε μια σειρά τοξικών συναισθημάτων και συμπεριφορών που οδηγούν ακόμα και σε εγκληματικές πράξεις με επίκληση στην αγάπη.

Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρομαι σε όλα αυτά με σκοπό να δαιμονοποιήσω ένστικτα, συναισθήματα και παρορμήσεις που είναι τόσο χρήσιμα στην επιβίωση, την έκφραση, την εκδηλωτικότητα. Είναι σημαντικό όμως πρωτίστως ως κοινωνικά όντα, πόσο δε μάλλον ως επαναστατικές δυνάμεις να μάθουμε να ελέγχουμε τις συμπεριφορές που μας οδηγούν αυτά, ειδικά όταν γνωρίζουμε ότι οι δυνάμεις της αντεπανάστασης τα χρησιμοποιούν για τον έλεγχο των πληθυσμών. Τα συναισθήματα εν πολλοίς, είναι κατασκευασμένα από τις κοινωνίες που μεγαλώσαμε, από κανόνες, αξίες και ιδεολογίες, ενώ κάποια από αυτά καταπιέζονται ή περιορίζονται από τις εκάστοτε εξουσίες. Σε κάθε περίπτωση τα συναισθήματα ορίζουν την ταυτότητα μας. Όσο καλύτερα γνωρίζουμε τον εαυτό μας, ξέρουμε πώς θέλουμε να ζήσουμε και ποιοι είναι οι στόχοι μας, τόσο είμαστε πιο ικανοί στο να ελέγχουμε τις παρορμήσεις μας βάσει των σκοπών μας, της πολιτικής μας ταυτότητας, της ηθικής που αναπτύσσουμε εντός των συλλογικών μας διαδικασιών, των κοινοτήτωνμας, των κοινωνιών μας.

Ανέκαθεν η κυριαρχία -πολύ περισσότερο κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας και ύστερα- χρησιμοποίησε μεθόδους για να κατασκευάσει την εικόνα των αποικημένων ή των προς αποίκιση λαών που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της, για να αλλοιώσει την πολιτιστική τους ταυτότητα, να μπορέσει να τους επιβληθεί και τελικά να τους αποικήσει. Οι δηλώσεις μετανοίας στην Ελλάδα, τα χρηματοδοτούμενα πειράματα από τη CIA για τις θεραπείες σοκ σε ψυχικά ασθενείς που ύστερα εφαρμόστηκαν σε πολιτικούς κρατούμενους, αιχμαλώτους πολέμου και συνεχίζουν να εφαρμόζονται σε ολόκληρες κοινωνίες ανά τον κόσμο, τα κλασικά βασανιστήρια, μέχρι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την εξάπλωση των ναρκωτικών, τη μόδα, τη μουσική και τον κινηματογράφο, είναι ή μετατρέπονται σε εργαλεία και μεθόδους ώστε τα άτομα και οι κοινωνίες να χάσουν την ταυτότητα τους.

Το χτίσιμο κοινωνικών δεσμών, δομών αλληλεγγύης, αυτοοργάνωσης, συλλογικοποίησης που επιτρέπει στο άτομο να παίρνει ενεργό ρόλο στις κοινές υποθέσεις, και στις κοινωνίες να αυτοθεσμίζονται βάσει των κοινά αναγνωρισμένων υλικών και πνευματικών αναγκών τους, είναι η πραγματική αυτοάμυνα των κοινωνιών απέναντι στην αλλοτρίωση τους από το κράτος και τον καπιταλισμό. Έτσι θα έχουμε αυτογνωσία και θα είμαστε ικανοί/ες να χαράζουμε την κατεύθυνση μας ως κοινωνίες, χωρίς να αλλοτριώνεται η ταυτότητα μας από τον πολιτισμό της κυριαρχίας.

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών σε αυτή τη διαρκή πορεία δόμησης της συλλογικής της ταυτότητας, όταν της τέθηκε το δίλημμα συλλογική ταυτότητα και αυτοάμυνα ή εξατομίκευση, μπόρεσε να απαντήσει νηφάλια επειδή είχε κατακτήσει έστω και τον ελάχιστο απαραίτητο βαθμό αυτοθέσμισής της. Μέσα σε αυτό το σύνολο ειλικρινών κοινωνικών σχέσεων, ηθικών κανόνων, ανεκτικότητας και συμπεριληπτικότητας γίνονται όλες οι κατάλληλες διεργασίες που η προσωπικότητα του ατόμου ενδυναμώνεται εντός της συλλογικής κοινωνικής ταυτότητας. Η κοινοτίστικη κουλτούρα είναι ο καταλύτης που ωθεί το κάθε «εγώ» να πάρει την απόφαση να υπερασπιστεί το «εμείς». Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, πήραμε την απόφαση να ενώσουμε τα χέρια μας για να υπερασπιστούμε τη συλλογική μας ταυτότητα, ακόμα κι αν είναι για να χορέψουμε τον χορό του Ζαλόγκου.

Αυτό που διακρίνει την πρωτοβουλία από το αντανακλαστικό, είναι η δράση από την αντίδραση

Η ατομική πρωτοβουλία δεν είναι μια αναλαμπή ή ένα αντανακλαστικό σε μια κατάσταση πανικού υπό καθεστώς πίεσης. Εν τέλει, δεν είναι και τόσο ατομική, αλλά είναι προϊόν ενός συνόλου καταστάσεων και διεργασιών που έχουν επενεργήσει υπό συγκεκριμένες συνθήκες στο άτομο που της πραγματώνει. Για παράδειγμα, ποιος νοήμων άνθρωπος θα έπαιρνε το ρίσκο μιας πρωτοβουλίας αν δεν ήταν σίγουρος ότι υπάρχουν όλες οι κατάλληλες συνθήκες για την ενίσχυση και την καλή έκβαση της πρωτοβουλίας. Το κίνητρο, το ηθικό πλαίσιο της πρωτοβουλίας και το αποτέλεσμα είναι τελικά αυτάπου καθορίζουν για το αν η πρωτοβουλία ήταν σωστή.

Την ημέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς θα διανύω την 86η ημέρα απεργίας πείνας και μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι σειρές, η Περιφέρεια Αττικής, ο Δήμος Αθηναίων, κράτος και κυβέρνηση, καθώς και τα ελεγχόμενα από αυτούς μεγάλα ΜΜΕ, έχουνε επιδείξει χαρακτηριστική αδιαφορία ως προς τα αιτήματα της Κοινότητας, τον δίκαιο αγώνα μας, την κατάσταση της υγείας μου. Μπροστά στην κλιμάκωση της καταστολής ή την αποσιώπηση του ζητήματος είχαμε δηλώσει από τις πρώτες μέρες ότι η πρωτοβουλία της απεργίας πείνας μέχρι θανάτου θα ενισχύεται και από άλλα μέλη της Κοινότητας. Την 1η του Μάη, δύο απεργοί πείνας θα ενώσουμε τα χέρια μας και θα σύρουμε πρώτοι τον χορό βροντοφωνάζοντας τα λόγια του August Spies “ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΣΙΩΠΗ ΜΑΣΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΠΟΥ ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΖΕΤΕ ΣΗΜΕΡΑ”.

 

Μια οφειλόμενη απάντηση σε όσους και όσες θέλουν να μεταπείσουν την απόφαση μου

Πώς είναι δυνατόν να με μεταπείσετε, είτε είστε η Κοινότητα μου, είτε οι φίλοι και σύντροφοι μου, είτε η οικογένεια μου, είτε αλληλέγγυοι εφόσον όχι απλά ήταν η απόφαση ενός ανθρώπου που είναι δεσμευμένος στα κοινωνικά κινήματα ως αναρχικός, εν πλήρη συνειδήσει του σκοπού, του μέσου, των επιδίκων, ζυγίζοντας το κόστος και το κέρδος, έχοντας βαθιά πίστη στη συλλογική μας ταυτότητα ως παρούσα κατάσταση υπό τις συνθήκες που διαμορφώθηκε, ως εξελικτική δυναμική και ως προοπτική πρόταση απέναντι στον κόσμο της εξατομίκευσης; Πώς είναι δυνατόν μια πρωτοβουλία που στο σύνολο της, αλλά και σαν αποτύπωμα που επιδιώκει να αφήσει, εμπεριέχει τη συλλογική ταυτότητατου κοινοτίστικου τρόπου ζωής να σπάσει από την εξατομικευμένη λύση της απόδρασης;

Δεν μπορώ να το πω πιο ξεκάθαρα παρά το ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πάρθηκε η απόφαση για τη συγκεκριμένη απεργία πείνας είναι οι επικείμενοι θάνατοι, στρατόπεδα συγκέντρωσης, επαναπροωθήσεις, δικογραφίες, ξεριζωμός ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, παιδιών και οικογενειών, ως αποτέλεσμα του σχεδίου «ανάπλασης», καταστολής και εκκένωσης των Προσφυγικών. Ένας επικείμενος Γολγοθάς για ένα σύνολο ανθρώπων διαφορετικών κοινωνικών και πολιτικών υποβάθρων που λόγω της κατάστασης που θα βιώνει ο καθένας χωριστά δεν θα έχουν ούτε καν τη δυνατότητα της μεταξύ τους αλληλοϋποστήριξης που θα είχαν υπό κανονικές συνθήκες. Η μεγάλη πλειοψηφία εξ’αυτών, όντας άγνωστοι εντός του κινήματος αλληλεγγύης δεν θα αναζητήσει κανείς την τύχη τους.

Αναλογιζόμαστε, τι κόστος θα έχει η διακοπή μιας απεργίας πείνας που δεν έχει φτάσει στο απόγειο της και τι κόστος έχει η διακοπή οποιουδήποτε αγώνα που δεν έχει φτάσει στο απόγειο του. Εν τέλει, ποιο είναι το απόγειο ενός αγώνα αν δεν είναι η νίκη ή έστω η εξάντληση όλων των προσπαθειών για τον σκοπό της νίκης ή έστω κάποιων επιμέρους ικανοποιητικών ως προς τον σκοπό κατακτήσεων; Τι συνέπειες θα έχει για τις επόμενες απεργίες πείνας; Με τι σκεπτικισμό θα τις αντιλαμβάνεται η κοινωνία εάν περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητο ότι το μέσο αγώνα που χρησιμοποιείται ως το ύστατο, απονοηματοδοτείται από αυτόν που το επέλεξε ως μέσο αγώνα; Τι επιχειρηματολογία και μεθοδολογία θα προσφέρει στην κατασταλτική φαρέτρα ένα τέτοιο προηγούμενο; Τι παρακαταθήκη θα αφήσουμε για τους επόμενους αγώνες και τις επόμενες γενιές όταν σταματάμε τους αγώνες μας, όταν δεν διεκδικούμε, όταν οι αγώνες μας δεν φτάνουν στο απόγειο τους, όταν λειτουργούμε αντανακλαστικά στις κινήσεις του κράτους, όταν δε ξέρουμε να αναγνωρίζουμε την κατάλληλη στιγμήγια να αναλάβουμε πρωτοβουλίες;

Πώς φανταζόμαστε ότι οι 200 της Καισαριανής βαδίσανε με αυτήν την αποφασιστικότητα και με υψωμένες γροθιές, με αξιοπρέπεια μπροστά στα τουφέκια του εχθρού αν δεν είχαν αυτό το συλλογικό πνεύμα, τις οργανωτικές τους διαδικασίες μέσα στο Χαϊδάρι, την πεποίθηση ότι η κοινή τους στάση θα αποτυπωθεί για πάντα στο μυαλό του εχθρού, στον φακό που αντίκριζαν να τους εστιάζει σαν τρόπαιο σε συλλογή; Αυτές οι φωτογραφίες ήρθαν στο φως της δημοσιότητας την πιο κατάλληλη στιγμή για να δείξουν σε όλους μας, ότι όσοι αντιστέκονται μπορούν να βαδίζουν όρθιοι και περήφανοι στον θάνατομε τη σιγουριά της νίκης που έρχεται, κι ας ξέρουν ότι δεν θα τη ζήσουνε ποτέ.

Η διακοπή της απεργίας πείνας από μεριάς μου θα έδειχνε ότι δεν συντρέχουν σοβαροί λόγοι και θα υποτιμούσε τα αιτήματα της απεργίας, ενώ ήδη έχουμε περιγράψει ότι αυτό που επίκειται είναι η καταστροφή ενός κοινωνικού συνόλου, ενός κοινωνικού εγχειρήματος. Θα υποτιμούσε την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και θα απονοηματοδοτούσε το ίδιο το μέσο της απεργίας πείνας αφήνοντας μια κακή παρακαταθήκη για όποια επόμενη απεργία πείνας, συνολικά για τουςμελλοντικούς αγώνες και τις επόμενες γενιές.

 

«Οι ιδέες δεν εκκενώνονται»

Δυστυχώς οι ήττες του παρελθόντος, μας έχουν οδηγήσει στο να δίνουμε αγώνες χωρίς να προσβλέπουμε στη νικηφόρα έκβαση τους, να παραιτούμαστε πριν καν ξεκινήσουμε, να μη διεκδικούμε, να δίνουμε αγώνες με το ελάχιστο δυνατό κόστος ακόμα και όταν χάνουμε κεκτημένα πουέχουν κερδηθεί με ποταμούς αίματος.

Εδώ και πολλά χρόνια, ύστερα από κάθε εκκένωση καταληψιακών και αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων έχει υιοθετηθεί το σύνθημα «οι ιδέες δεν εκκενώνονται», και πράγματι έτσι είναι, έτσι πρέπει να είναι και αυτό πρέπει να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Το να υπερασπίζεσαι την «ιδέα» σημαίνει ότι δεν την προδίδεις, δεν σκύβεις το κεφάλι, συνεχίζεις τον αγώνα. Για παράδειγμα, σε κάθε δικαστήριο που ένας αγωνιστής/ρια υπερασπίζεται τις «ιδέες» του χωρίς να λογαριάζει το κόστος, παράλληλα χτίζει ένα υλικό έδαφος. Θωρακίζει τις «ιδέες» απέναντι στους διωκτικούς μηχανισμούς, εμψυχώνει το κίνημα αλληλεγγύης, διαδίδει τις «ιδέες», εμπνέει νέους αγωνιστές. Τέτοια παρακαταθήκη άφησαν οι συντρόφισσες αναρχικές Μαριάννα Μανουρά και Δήμητρα Ζαραφέτα στη δίκη της υπόθεσης των Αμπελοκήπων που υπερασπίστηκαν την πολιτική τους ταυτότητα, υπερασπίστηκαν την πολιτική ταυτότητα του αναρχικού μάρτυρα Κυριάκου Ξυμητήρη, υπερασπίστηκαν την αναρχία, υπερασπίστηκαν την «ιδέα».

Μπορεί όμως να συνεχίσει να υπάρχει η «ιδέα» χωρίς το υλικό υποκείμενο που τη φέρει, χωρίς το υλικό έδαφος που γειώνεται; Αντιλαμβανόμαστε τη διαλεκτική σχέση εδάφους και «ιδέας»; Για πόσο μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει η «ιδέα» όσο δεν γειώνεται σε ένα έδαφος; Όταν λέμε ότι οι «ιδέες δεν εκκενώνονται» ή όταν υπερασπιζόμαστε τις «ιδέες» μας, σαφώς εννοούμε τη συλλογική μας ταυτότητα, τα πιστεύω μας, τις ηθικές αρχές, τις αξίες μας κ.ο.κ. Τελικά όλα αυτά θα είχαν κάποιο νόημα αν δεν υπάρχει το υλικό έδαφος για να εκδηλωθούν; Ιστορικά, πολλές από τις φυλές που ξεριζώθηκαν από την αποικιοκρατία έχασαν και τις «ιδέες» τους, τα πιστεύω τους, τη συλλογική τους ταυτότητα. Παρομοίως ο σύγχρονος αστικός τρόπος ζωής εκτοπίζοντας τον παραδοσιακό τρόπο ζωής της υπαίθρου, παράλληλα εκτόπισε και την κοινοτίστικη κουλτούρα ως συλλογική ταυτότητα. Οι «ιδέες» καλούνται να πραγματώσουν μια συλλογική ανάγκη, αναπτύσσεται μια συλλογική ταυτότητα, γίνεται κουλτούρα, θεσμός, πολιτισμός. Εσωτερικοί μετανάστες που έχασαν την επαφή με τον τόπο τους, οι ανάγκες τους διαμορφώθηκαν βάσει των νέων συνθηκών της ζωής στην πόλη και η ταυτότητα τους προσαρμόστηκε επίσης βάσει αυτών των νέων συνθηκών. Δηλαδή από εκεί που στον τρόπο ζωής της υπαίθρου η συλλογική εργασία είναι μια υλική ανάγκη, η αλληλοβοήθεια επιβεβλημένη από την αντιξοότητα των συνθηκών και η κοινωνικότητα επιβάλετε από τη χωροταξία, ο τρόπος ζωής στην πόλη είναι δομημένος με τρόπο που προάγει την εξατομίκευση, την απομόνωση και την αποξένωση.

Αγωνιστές/ριες που υπερασπίστηκαν τις «ιδέες» τους, την ταυτότητα, τα πιστεύω, τις αξίες τους, στις αίθουσες των δικαστηρίων, συνέχισαν την αγωνιστική τους πορεία και εντός και εκτός των τειχών.

Στην περίπτωση των Προσφυγικών, η «ιδέα» της Κοινότητας δεν φορέθηκε στο έδαφος, ακόμα κι αν υπήρχε ο κοινοτισμός στο φαντασιακό κάποιων εκ’ των καταληψιών. Αυτό που τελικά συνετέλεσε στη δημιουργία της Κοινότητας ήταν και ο ίδιος ο χώρος και οι υλικές και πνευματικές ανάγκες σε δεδομένες συνθήκες. Στη βάση αυτών των αναγκών δημιουργήθηκαν οι επιμέρους δομές, η οργανωτική δομή και λειτουργία, ο τρόπος λήψης των αποφάσεων, το καταστατικό πλαίσιο αρχών και λειτουργίας κ.ο.κ. Όλα αυτά εξελίσσονται και ανατροφοδοτούνται σε μια διαλεκτική σχέση εδάφους, υλικών και πνευματικών αναγκών, συλλογικής ταυτότητας – κουλτούρας, αυτοθέσμισης, κριτικής ανανέωσης και αλλαγής.

Θα μπορούσε η «ιδέα» της Kοινότητας να συνεχίσει να υπάρχει σε μια περίπτωση που θα χαθεί το έδαφος, που δεν θα καταφέρει να υπερασπιστεί συλλογικά τα πιο ευάλωτα από τα μέλη της, που θα υπάρξει φυσική απομάκρυνση και εκτοπισμός, αποσύνδεση και διασκορπισμός των μελών της; Πώς θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει η «ιδέα» όταν θα έχει επέλθει η πλήρης ρευστοποίηση της υλικής πραγμάτωσης της «ιδέας»;

Ένας ακραίος θετικιστής θα μπορούσε να πει ότι αυτό που έχει σημασία, είναι ότι το πείραμα πέτυχε άρα η θεωρία είναι εφαρμόσιμη, αλλά εκτός του ότι δεν βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν πειραματόζωα, στις κοινότητες αναπτύσσονται ανθρώπινες σχέσεις και όχι σχέσεις υποκειμένου – αντικειμένου.

Όσο εκχωρούμε έδαφος στην κυριαρχία, παραχωρούμε κεκτημένα, δεν αντιστεκόμαστε, τελικά χάνουμε ή προσαρμόζουμε τις «ιδέες» μας στις νέες συνθήκες. Είναι πολλά τα ιστορικά παραδείγματα που τη φυσική ήττα τη διαδέχτηκε και η ιδεολογική, οι συνέπειες των λαθών του παρελθόντος στοιχειώνουν τους αγώνες του σήμερα.

 

Το μέσο της απεργίας πείνας ως το ύστατο μέσογια την ανάδειξη δίκαιων και εμπεριστατωμένων αιτημάτων, ενός δίκαιου αγώνα

Η απεργία πείνας είναι ένα μέσο αγώνα στην οποία ο απεργός παίρνει την απόφαση να θέσει την υγεία του και την ίδια του τη ζωή σε κίνδυνο για την ανάδειξη ενός θέματος που είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Για να μην θεωρηθεί ότι καταχράζεται το μέσο αγώνα ή εκβιάζει παράλογα με τη ζωή του αυτούς που απευθύνεται είτε είναι η κοινή γνώμη, είτε ένα κίνημα αλληλεγγύης που θέλει να συσπειρώσει γύρω του, δεν αρκεί απλά γενικά και αόριστα να έχει δίκαια αιτήματα, αλλά να συντελείται και μια κατάφορη αδικία από τους θεσμούς.

Στην πιθανή εκκένωση των Προσφυγικών παραβιάζεται μια σειρά ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πληθώρα διατάξεων και άρθρων της ελληνικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς νομοθεσίας, καθώς και ευρωπαϊκών και διεθνών συμβάσεων, όπως:α) παραβίαση του δικαιώματος σε επαρκή στέγαση, β) παραβίαση κατά του απαραβίαστου της οικίας, γ) παραβίαση κατά του δικαιώματος σε δικαστική και δίκαιη δίκη, δ) παραβίαση της αρχής της ισότητας και της μη – διάκρισης, ε) παραβίαση του δικαιώματος στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την προσωπική ανάπτυξη, στ) παραβίαση της προστασίας της οικογένειας και των παιδιών.Επιπροσθέτως, οι παρεμβάσεις που προτείνει η μελέτη της Περιφέρειας αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία των κτιρίων, τα οποία είναι χαρακτηρισμένα από το Υπουργείο Πολιτισμού και το ΣτΕ ως διατηρητέα μνημεία νεότερης ιστορίας και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Υπό τέτοιες συνθήκες η απεργία πείνας είναι ένας μοχλός πίεσης που προσπαθεί να αποτρέψει την αδικία, θέτοντας ευθέως στους θεσμούς το δίλημμα να άρουν την αδικία ή να αναλάβουν την ευθύνη του κόστους της άμεσης απώλειας της ανθρώπινης ζωής. Φυσικά όταν μιλάμε για θεσμούς δεν αναφερόμαστε σε κάτι αφηρημένο και αποκομμένο από το κεντρικό σύστημα του πολιτισμού της εξουσίας, αλλά για πολύ συγκεκριμένους οργανισμούς που δημιουργήθηκαν καθ’ εικόνα και ομοίωση του πατριάρχη των θεσμών το κράτος, δομικό στοιχείο ύπαρξης του οποίου, είναι η αδικία. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι το κράτος θα κάνει τ’ αδύνατα δυνατά ώστε να μην κάνει καμία παραχώρηση και να φέρει τον απεργό σε μια κατάσταση παραίτησης. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα των τελευταίων χρόνων όπου το ελληνικό κράτος έχει φτάσει απεργούς πείνας σε πραγματικά οριακό σημείο με κίνδυνο ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία ή και τον θάνατο του απεργού. Ρισκάρει και παίζει με τη ζωή του απεργού παρά τις αντιδράσεις του κινήματος αλληλεγγύης, που σε κάποιες περιπτώσεις ήταν αρκετά διευρυμένο. Το κράτος είναι ξεκάθαρο: δεν οπισθοχωρεί, δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς, δεν παρακάμπτει τις απαραίτητες θεσμικές διαδικασίες, δεν καταργεί τους θεσμούς, επιρρίπτει την ευθύνη στον ίδιο τον απεργό, εγκαλεί τον απεργό να σταματήσει την απεργία και τα υπόλοιπα είναι στη δικαιοδοσία των γιατρών και των νοσοκομειακών.

Το ζήτημα του κόστους έρχεται ως προς το αν συμφέρει το κράτος και αν είναι σε θέση να διαχειριστεί την ένταση και την αστάθεια που δύναται να φέρει ένας επικείμενος θάνατος από απεργία πείνας, όταν μάλιστα τα αιτήματα της απεργίας πατάνε πάνω σε διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα.Καθοριστικό ρόλο για μια πιθανή αναδίπλωση των κρατικών θεσμών, θα παίξει η ευαισθητοποίηση μιας αξιοπρόσεκτης μερίδας της κοινωνίας μπροστά στην αναλγησία ενός επερχόμενου θανάτου.

Στην περίπτωση της συγκεκριμένης απεργίας πείνας, αν και υπάρχουν όλοι αυτοί οι παράγοντες που μπορούν να ευαισθητοποιήσουν τη συλλογική συνείδηση ακόμα και της μερίδας της μετριοπαθούς συντήρησης, το θέμα δεν έχει φτάσει στα αυτιά της κοινής γνώμης παρά το γεγονός ότι η απεργία συνεχίζεται για διάστημα μεγαλύτερο των 2 μηνών.

Είναι γεγονός ότι από την έναρξη της μέχρι και σήμερα, η απεργία πείνας πλαισιώθηκε από ένα ευρύ φάσμα αλληλέγγυου κόσμου. Ήδη μέχρι στιγμής έχουν εξαντληθεί τα βασικά μέσα προπαγάνδισης, όπως οι 3 πορείες με τη συμμετοχή χιλιάδων αλληλέγγυων απ’ όλο το φάσμα του ανταγωνιστικού χώρου, παρεμβάσεις σε περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια, και στον προαύλιο χώρο της βουλής κατά τη συνεδρίαση των πολιτικών αρχηγών με θέμα το κράτος δικαίου, επερωτήσεις στη βουλή από δημοσιογράφο και πολιτικά κόμματα, παρεμβάσεις και συνεντεύξεις σε διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης και εφημερίδες, παρεμβάσεις σε ελληνικές πρεσβείες, καθώς και δράσεις αλληλεγγύης στο εξωτερικό, δηλώσεις κι επισκέψεις στη γειτονιά των Προσφυγικών από καλλιτέχνες ευρείας αναγνωρισιμότητας, δηλώσεις αλληλεγγύης από το εξωτερικό, από τους Ζαπατίστας μέχρι τη Ροζάβα και από τις ΗΠΑ μέχρι τη Σιγκαπούρη, παρεμβάσεις σε χώρους όπου διεξάγονται συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Καθώς για την υποστήριξη των αιτημάτων της Κοινότητας, χιλιάδες υπογραφές έχουν ήδη συλλεχθεί, ενώ η εκστρατεία στήριξης των αιτημάτων συνεχίζεται με καθημερινή παρουσία στην πλατεία του Συντάγματος και στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Σε πανελλαδικό επίπεδο το ανταγωνιστικό κίνημα δίνει μια συνεχή παρουσία με κείμενα, πανό και δράσεις αλληλεγγύης, ενώ στην Αθήνα πολλές σταθερές ή μη συνελεύσεις έχουν μεταφερθεί στο Κοινωνικό Κέντρο των Προσφυγικών. Παράλληλα, πλήθος εκδηλώσεων λαμβάνουν χώρα στα Προσφυγικά σε ένδειξη αλληλεγγύης και πρακτικής υποστήριξης εκ μέρους των διοργανωτών τους, ενώ σχεδόν σε καθημερινή βάση διεξάγονται πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις.

Στην Ελλάδα πέρα από τις απεργίες πείνας των 11 πολιτικών κρατουμένων από την Τουρκία, είναι η μόνη απεργία που έχει ξεπεράσει τις 80 ημέρες. Συνήθως κοντά στις 50 ημέρες παρατεταμένης νηστείας, και σε πολλές περιπτώσεις αρκετά νωρίτερα, η υγεία του απεργού κλονίζεται αισθητά με αποτέλεσμα η έκδηλη κρισιμότητα της κατάστασης να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τη συχνότητα, τη συμμετοχικότητα, την εφευρετικότητα και την ένταση συνελεύσεων, παρεμβάσεων και δράσεων αλληλεγγύης.

Η στρατηγική της συγκεκριμένης απεργίας πείνας δίνει βαρύτητα στη διάρκεια, με τη χορήγηση ηλεκτρολυτών ώστε να υπάρχει ο χρόνος να επικοινωνηθούν τα αιτήματα της απεργίας στο κίνημα αλληλεγγύης και κατ’ επέκταση στην κοινή γνώμη. Παράλληλα, στόχος είναι να υπάρχει ο χρόνος για μια κλιμάκωση ώστε να ασκηθούν οι κατάλληλες πιέσεις προς τους αρμόδιους φορείς, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ο χρόνος αυτός είναι δεδομένος ή ότι υπάρχει κάποιου είδους εγγύηση ότι η υγεία του απεργού δεν θα κλονιστεί από μέρα σε μέρα. Ο απεργός πείνας ρισκάρει τη ζωή του κάθε μέρα που περνάει.

Στην περίπτωση μου, σύμφωνα με τις τελευταίες πρόσφατες μετρήσεις συνεχίζω με σωματική απώλεια βάρους πάνω από 20 κιλά, δηλαδή το 30% του αρχικού σωματικού μου βάρους και μυϊκή ατροφία, συχνές ζαλάδες, συνεχή μουδιάσματα των κάτω άκρων, αιματολογικές εξετάσεις που δείχνουν άμεσα σημάδια σχετιζόμενα με ασιτία και δεν παύουν να ενέχουν τον κίνδυνο για αιφνίδια επεισόδια. Επίσης συνεχίζουν καθημερινά η ορθοστατική υπόταση με ταχυκαρδία κατά την έγερση και οι διαταραχές ύπνου. Εμφανείς κρίσεις πέρα από τα καθημερινά μου συμπτώματα ήταν ένα λιποθυμικό επεισόδιο, ένα σοβαρό υπογλυκαιμικό επεισόδιο και επικίνδυνες αρρυθμίες σχετιζόμενες με ηλεκτρολυτικές διαταραχές.

Κατά τα λεγόμενα των γιατρών όλα τα παραπάνω ενέχουν κινδύνους για άμεσες επιπλοκές ακόμα κι αν δεν έχω χάσει προς το παρών τη λειτουργικότητα μου. Αυτή η μέθοδος απεργίας πείνας όσο πρωτόγνωρη είναι για την πλειοψηφία του ελλαδικού χώρου άλλο τόσο είναι και για εμένα, άρα το μόνο που μπορώ να αναφέρω είναι η βιωματική μου εμπειρία και ιστορικά παραδείγματα.

Υπάρχει η συλλογική εμπειρία κυρίως από επαναστάτες/ριες από την Τουρκία ότι με αυτή τη στρατηγική μπορούν και παραμένουν στη ζωή για πολύ παραπάνω διάστημα απ’ ότι με τις στεγνές απεργίες πείνας. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις οι απεργοί που ακολουθούν αυτή τη στρατηγική έχουν ανεπανόρθωτες βλάβες στα ζωτικά τους όργανα, με πολλούς εξ’ αυτών να πέφτουν σε κώμα, να παραλύουν (σύνδρομο Wernicke-Korsakoff) ή και να καταλήγουν μετά από ένα μαραθώνιο ασιτίας. Δεν υπάρχει ούτε συγκεκριμένο όριο, ούτε εύρος διαστήματος σε αυτές τις περιπτώσεις. Παράγοντες όπως η πρότερη υγεία και το ιατρικό ιστορικό, το αρχικό σωματικό βάρος, η κράση κάθε ανθρώπου, η καλή συντήρηση δυνάμεων, η ισορροπημένη κατανάλωση νερού και ηλεκτρολυτών, αλλά και μια σωρεία αστάθμητων παραγόντων όπως είναι οι πιθανές λοιμώξεις, ιώσεις, αρρυθμίες κ.ο.κ. μπορεί να καταβάλουν την υγεία του απεργού άμεσα.

Η πρώτη μου επαφή με μια τέτοιου είδους απεργία πείνας ήταν το 2020 όταν τα μέλη του μουσικού συγκροτήματος Group Yorum προχώρησαν σε απεργία πείνας ενάντια στις μαζικές συλλήψεις των μελών τους με την κατηγορία περί τρομοκρατίας, στις επιθέσεις στα πολιτιστικά τους κέντρα, στην απαγόρευση των συναυλιών τους και απαιτώντας δίκαιες δίκες. Πρώτη κατέληξε η Helin Bolek στις 3 του Απρίλη του 2020 η οποία είχε συνεχίσει την απεργία πείνας και αφότου αποφυλακίστηκε. Η ιστορία της με συγκλόνισε και με σημάδεψε, και είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο μόνος. Θυμάμαι, εκείνες τις μέρες μιλάγαμε με μια συντρόφισσα και μου είπε ότι φαντάζεται την Helin Bolek δεμένη στον Καύκασο κι επί 288 ημέρες έναν αετό να της τρώει τα σωθικά. Η φλόγα της Helin Bolek δεν έχει σβήσει, συνεχίζει να φωτίζει την ανθρωπότητα σε κάθε αγώνα ενάντια στην αδικία, σε κάθε μεριά της γης.

Προς τιμήν της θα ήθελα να αφιερώσω στη μνήμη όλων των μαρτύρων του Group Yorum, των 200ων της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1947, του Τάσου Τούση που έπεσε στις 9 Μαΐου του 1936 και όλων των μαρτύρων της εξέγερσης του Μαΐου 1936 στη Θεσσαλονίκη, των αναρχικών μαρτύρων του Σικάγο του 1886 και όλων όσων έπεσαν για την πανανθρώπινη λευτεριά, τους στοίχους του Αισχύλου από την τραγωδία Προμηθέας Δεσμώτης:

«Τα ‘ξερα τούτα τα μηνύματα

που αυτός μου φέρνει και τιμή μου το βρίσκω

να με παιδεύουν ως εχθρό οι εχθροί μου.

Εμπρός! Πάνω μου ας πέσει της φωτιάς

η δίστομη πλεξούδα, κι ο αιθέρας

ας ταραχθεί με τις βροντές και τον σπασμό

άγριων ανέμων κι η ορμή τους

τη γη ας τραντάξει ριζοθέμελα

και το θαλάσσιο κύμα με βουητά

ας κλείσει τις ουράνιες τις διαβάσεις

των αστεριών κι ας ρίξει το κορμί μου

στα μαύρα Τάρταρα, μέσα στη δίνη

μιας αδυσώπητης ανάγκης!

Δεν θα με θανατώσει ό,τι κι αν κάνει!»

«Ω σεβαστή μητέρα μου κι αιθέρα,

εσύ φως που τα πάντα περιζώνεις,

με βλέπεις πόσο άδικα υποφέρω;»

 

Τρέχουσα συγκυρία και αναδυόμενες ευκαιρίες

Όσο βαθαίνει η κρίση του συστήματος με τις ειδικές εκφάνσεις της σε τοπικό επίπεδο, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι ότι πέραν των αιτημάτων, αυτή η απεργία πείνας διεξάγεται σε μια συγκυρία που πέρα της κρισιμότητάς της παρουσιάζει και αναδυόμενες ευκαιρίες.

Η ανάδειξη της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών ως ένα μοντέλο κοινωνικής αυτοδιαχείρισης των από τα κάτω, θα πρέπει να είναι ένα ακόμα ζητούμενο και αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για την υποστήριξη και διατήρησή της. Για να μην νομίζετε ότι πάσχω από μεγαλοϊδεατισμό, πιστεύω ότι κάθε επίθεση του εχθρού πρέπει να μετατρέπεται σε ευκαιρία για αντεπίθεση. Επίσης, δεν ξεχωρίζω την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών από τις υπόλοιπες δομές κοινωνικής αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, τους απελευθερωμένους χώρους αγώνα, τις καταλήψεις, τους αγώνες ενάντια στους πλειστηριασμούς, τα σωματεία βάσης, τους αδιαμεσολάβητους και ακηδεμόνευτους αγώνες της κοινωνικής βάσης κ.ο.κ. Πολύ περισσότερο δεν αποκόπτω όλα τα προηγούμενα από την κοινοτίστικη κουλτούρα που έχουμε βαθιά περασμένη στο DNΑ μας από την εποχή της «φυσικής κοινωνίας» και είναι έκδηλη σε κάθε κοινωνική μας συναναστροφή, σε κάθε ένστικτο αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, σε κάθε πράξη που το «ΕΓΩ» υπερασπίζεται το «ΕΜΕΙΣ». Αυτή η κουλτούρα, αυτές οι οργανωτικές δομές, είναι οι κομμούνες μας, είναι ο κόσμος που έχουμε να προτείνουμε, άμεσα, με τα εργαλεία που έχουμε και από το σημείο που βρισκόμαστε. Στόχος μας πρέπει να είναι η οργανική τους σύνδεση, ο συντονισμός, η κοινή τους στρατηγική και η εξάπλωσή τους.

Για να το πω με τα λόγια του Issak Puente, η μπροσούρα του οποίου αποτέλεσε τη βάση των θέσεων της CNT για τον ελευθεριακό κομμουνισμό, στο συνέδριο της Σαραγόσα τον Μάιο του 1936 “Η νέα κοινωνία βγαίνει απ’ το κέλυφος της παλιάς. Τα στοιχεία της μελλοντικής κοινωνίας είναι ήδη εμφυτευμένα μέσα στο υπάρχον καθεστώς. Είναι τα συνδικάτα και οι ελεύθερες κομμούνες, παλιοί, βαθιά ριζωμένοι και δυναμικοί λαϊκοί θεσμοί που οργανώνουν αυθόρμητα και αγκαλιάζουν όλες τις πόλεις και τα χωριά στις αστικές και αγροτικές περιοχές.”

Τι έχουμε να προτείνουμε στις κοινωνίες μας που έχουν χάσει εντελώς την πίστη τους σε οποιοδήποτε εναλλακτικό μοντέλο, αν δεν είναι η κοινωνική αυτοδιαχείριση; Τι έχουμε να προτείνουμε στην ελλαδική κοινωνία όταν θα ξαναβγεί μαζικά στις πλατείες και στους δρόμους αν δεν αποτιμήσουμε κριτικά την εμπειρία του παρελθόντος; Το κίνημα των Τεμπών έδειξε ότι αρκεί να οργανωθεί ένας σύλλογος οικογενειών των «ΜΑΡΤΥΡΩΝ» του κρατικο-καπιταλιστικού εγκλήματος και με κεντρικό σύνθημα “ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ” να κινητοποιήσει και να συσπειρώσει κοινωνικές δυνάμεις αλλά και δυναμικές. Που βρίσκεται τελικά η κοινωνική δυναμική που θα αντισταθεί και θα φέρει την ανατροπή, αν δεν μπορούμε να τη δούμε στους σύγχρονους αγώνες της μεταψυχροπολεμικής περιόδου και ιδιαίτερα αυτούς που άνθισαν με την αυγή του 21ου αιώνα; Μπορούμε να αναγνωρίσουμε την κοινωνική δυναμική στους αγώνες των κατοίκων ενάντια στη λεηλασία του τόπου τους απ’ το κεφάλαιο, στις πλατείες, στα πάρκα, στους αγώνες για την προστασία της φύσης, στα καταληψιακά εγχειρήματα κι ακόμα στις διεθνιστικές προσπάθειες που ζυμώθηκαν στο Σιάτλ, τη Γένοβα, τη Θεσσαλονίκη, στα indymedia, στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, τους αντιφασιστικούς αγώνες, στους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη; Και εν τέλει, πώς όλη αυτή η εμπειρία θα μετουσιωθεί σε ριζοσπαστική πρόταση αν δεν σταθούμε αυτοκριτικά στην περιχαράκωση, τη μη σύνδεση των αγώνων, τον ελιτισμό, την ανάθεση, τον ηγεμονισμό;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ολοκληρώνεται ως κοινότητα – κράτος με τον διακαή πόθο της αμυντικής αυτονομίας και ήδη από το 2020 το ΝΑΤΟ έχει προγραμματίσει έναν δεκαετή αγώνα δρόμου πολεμικής προετοιμασίας μπρος στην απειλή της Ρωσίας και της Κίνας. Μέσα σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, με την παλιά τεχνολογία πολέμου να διοχετεύεται στην Ουκρανία και νέοι εξοπλισμοί να παίρνουν τη θέση της, με την αναδιάρθρωση του μοντέλου στράτευσης, την επιταχυνόμενη στρατιωτικοποίηση της ελλαδικής κοινωνίας, την εμπλοκή του ελληνικού κράτους όλο και πιο ενεργά στις πολεμικές συρράξεις των ιμπεριαλιστών για τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των πετρελαιοπαραγωγών, αλλά και την συνακόλουθη εκπαίδευση αξιωματικών του ελληνικού στρατού σε εμπόλεμο πεδίο και τον συντονισμό της επιχείρησης «ΑΣΠΙΔΕΣ», διαφαίνεται ότι η άμεση στρατιωτική εμπλοκή δεν είναι μια μακρινή απειλή.

Το ελληνικό κράτος έχει μετατρέψει τη χώρα σε μια απέραντη στρατιωτική βάση, στρατόπεδα συγκέντρωσης για την ελεγχόμενη εισροή εργατικού δυναμικού προς την Ευρώπη βάσει της ζήτησης εργατικού δυναμικού, νεκροταφείο στα θαλάσσια και χερσαία σύνορα, μπαταρία και ενεργειακό κόμβο για την φθηνή τροφοδότηση της Ευρώπης με κόστος την καταστροφή της υπαίθρου, σταυροδρόμι των δύο αντιμαχόμενων οικονομικών διαδρόμων (One Belt One Road & IMEEC), βιομηχανία τουρισμού, ενώ ό,τι έχει απομείνει από την καταστροφή που προξένησε η ΚΑΠ στους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς λόγω της εξάρτησης τους στις φαρμακοβιομηχανίες, τη μονοκαλλιέργεια και τέλος την καταστροφή τους με την τάχα μου πράσινη μετάβαση, επιχειρεί να το αποτελειώσει η συμφωνία με τις χώρες της Mercosur.

Με την οικονομική κρίση να βαθαίνει λόγω των συρράξεων ήδη το ΔΝΤ έχει αρχίσει να παρεμβαίνει στα εσωτερικά των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων και της Ελλάδας, τη στιγμή που η χώρα είναι σε τροχιά πλήρους μετάβασης στο νεο-φιλελεύθερο μοντέλο ξεπουλώντας κυριολεκτικά γη, ύδωρ και ό,τι έχει απομείνει από την τάχα μου πάλαι ποτέ κοινωνική παροχή κι έννοια δημοσίου, προστίθεται ο ποινικός κώδικας Φλωρίδη και οι 8 νέες φυλακές που θα τιθασεύσουν τον πληθυσμό στη νέα δυστοπία.

Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό και με σωρεία σκανδάλων και καταγγελιών να βαραίνουν την κυβέρνηση, η χώρα οδεύει για εκλογές. Οι μέχρι τώρα συσχετισμοί των δυνάμεων και των πιθανών συνδυασμών για συγκυβέρνηση δείχνουν ότι υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες η επόμενη περίοδος να είναι μια περίοδος κυβερνητικής αστάθειας όπου κανένα εκ των αστικών – κοινοβουλευτικών κομμάτων δε θα μπορέσει να δώσει ούτε την κλασική ψευδαίσθηση σταθερότητας. Το σίγουρο είναι ότι σύσσωμο το πολιτικό σύστημα το μόνο που έχει να προτείνει είναι φτώχεια, σκάνδαλα, διαφθορά, καταστολή, υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής και περισσότερη εμπλοκή στην πολεμική μηχανή του ιμπεριαλισμού.

Όπως διαφαίνεται η ελλαδική κοινωνία θα περάσει ακόμα ένα ισχυρό σοκ την επόμενη περίοδο, ενώ οι δυνάμεις της αντίδρασης ενδυόμενες τον αντισυστημικό μανδύα, ήδη από την προηγούμενη περίοδο έχουν δείξει τις προθέσεις τους να βγουν οργανωμένα και να μαζικοποιηθούν ως κίνημα.

Όσο κι αν φαίνεται ότι προς το παρόν η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιδιώκει μια σταθερότητα και μια ομαλή πορεία προς τις κάλπες, μέσα σε μια τέτοια ρευστότητα και βαθιά πολυεπίπεδη κρίση, η ολομέτωπη επίθεση απέναντι στα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα και το ανταγωνιστικό κίνημα είναι προ των πυλών. Με τη μέχρι τώρα διαρροή ψηφοφόρων προς το κέντρο, η ακραία καταστολή είναι ένα καλό χαρτί για την προσέλκυση και συσπείρωση ενός ακροδεξιού και ενός συντηρητικού ακροατηρίου ψηφοφόρων για την κυβέρνηση της νέας δημοκρατίας.

Οι δυνάμεις του ανταγωνιστικού κινήματος έχουμε χρέος να αντισταθούμε στην καταστολή και να αποτελέσουμε ενεργό κομμάτι εντός του κοινωνικού ιστού με όρους υπαρξιακούς για την υπεράσπιση της πολιτικής μας ταυτότητας και πρότασης, για την υπεράσπιση της ίδιας της κοινωνίας στον πυρήνα της ως έννοια.

Όσο τα αστικά κόμματα προετοιμάζονται για την εκλογική τους αναμέτρηση, να ζυμωθούμε από κοινού στο δρόμο, στις αντιστάσεις, στις διαδικασίες και να χαράξουμε την εναλλακτική πρόταση της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης απέναντι στον κόσμο της ανάθεσης. Ο αγώνας των Προσφυγικών και η απεργία πείνας στη δεδομένη χρονική συνθήκη, μπορούν να αποτελέσουν σημείο συνάντησης διαφορετικών αγώνων και αντιστάσεων, αφορμή συσπείρωσης και συντονισμού των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων.

Με βαθιά πίστη στα κοινωνικά αντανακλαστικά, το κίνημα αλληλεγγύης και το δίκαιο του αγώνα μπορούμε να νικήσουμε και να αποθέσουμε μια παρακαταθήκη στη φαρέτρα των αγώνων που έρχονται.

Οι οργανωμένες δυνάμεις και το κίνημα αλληλεγγύης είναι αυτά που πρωτίστως θα εξαναγκάσουν το κράτος να αναδιπλωθεί μπροστά στο κόστος που θα φέρει ο θάνατος ενός απεργού πείνας. Εκτός κι αν έχουμε περάσει σε μια νέα φάση όμοια με καθεστώς τύπου Ερντογάν, οπότε το κράτος με όχημα την «ανάπλαση» της γειτονιάς και την επίθεση στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών προετοιμάζει την κοινή γνώμη για το τι περιμένει όποιον αντιστέκεται στη νέα δυστοπία, έτοιμο να αντιμετωπίσει με περίσσια και ακραία καταστολή οποιοδήποτε κύμα οργής προκαλέσει ο θάνατος ενός απεργού πείνας.

Σε μία τέτοια περίπτωση, απλά θα είμαι στο πρώτο από τα φέρετρα που όσοι μείνουν πίσω θα σηκώσουν στους ώμους τους. Χωρίς να υποτιμάω τη ζωή μου, τις δυνατότητες μου ως ένας άνθρωπος αφιερωμένος και με πίστη στο κοινωνικό σύνολο, προτιμώ να είμαι ο πρώτος στη σειρά ως ένας άνθρωπος που έχω ζήσει περισσότερα από τα παιδιά των Προσφυγικών, από τα νεότερα από τα μέλη της Κοινότητας, δίχως υποχρεώσεις, με όλα τα προνόμια που έχει ένας άντρας, δυτικός, στον τόπο του. Αλλά πολύ περισσότερο με τη βεβαιότητα ότι κάθε μου σκοπός, κάθε μου όνειρο, κάθε στιγμή που θα ήθελα να ζήσω θα συνεχιστεί μέσα απ’ τους αγώνες των συλλογικών οργάνων που είμαι δεσμευμένος – την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και την Πλατφόρμα Συνομοσπονδιακής Ένωσης. Στην τελική, θα συνεχίσει μέσα σε κάθε κομμούνα, δομή, απελευθερωμένο χώρο από το κράτος, τον καπιταλισμό και την πατριαρχία. Αν είναι να είμαι ο πρώτος που θα πεθάνω, μπορώ εκ’ των προτέρων και με θράσος να πω: ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΛΙΠΑΣΜΑ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ!

•ΠΡΟΣ ΟΣΕΣ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΑΠΕΥΘΥΝΩ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗΣ ΣΕ :

• ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
• ΠΛΑΙΣΙΩΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ
• ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ

•ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ,ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑΠΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ «ΙΔΕΑ» ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΜΑΡΤΥΡΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΞΥΜΗΤΗΡΗ

•ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ

•ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΣΚΑΦΟΣ KYRIAKOS XΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΣΤΟΛΟ ΤΟΥ GLOBAL SUMUD FLOTILLAΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ ΟΙ ΠΥΞΙΔΕΣ ΣΑΣ, ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

•ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΑΓΓΟΥΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

•ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΠΑΝΤΑ ΕΝΩΤΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ,ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΜΑΡΤΥΡΑ ΚΥΡΙΑΚΟ ΞΥΜΗΤΗΡΗ

 

Τα αιτήματα αυτής της απεργίας πείνας είναι:

• ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.
• ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ Π ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

 

Αριστοτέλης Χαντζής

Μέλος και κάτοικος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας

Απεργός Πείνας από 5/2/26

Η Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.) καλεί το Σάββατο 18/4 στις 12:00, στα Προσφυγικά (επί της Λ. Αλεξάνδρας), σε πορεία στις λαϊκές γειτονιές Γκύζη, Αμπελοκήπων, Πολυγώνου, σε αλληλεγγύη με τον απεργό πείνας Αριστοτέλη Χαντζή.

 

Ακολουθεί το κάλεσμα της πορείας:

«ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΑΝΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

στις λαϊκές γειτονιές Γκύζη, Αμπελοκήπων, Πολυγώνου, σε αλληλεγγύη με τα Προσφυγικά

Σάββατο 18/4. 12:00, Προσφυγικά (επί της Λ. Αλεξάνδρας)

Ο Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών προχώρησε σε ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ μέχρι την δικαίωση ή μέχρι τον θάνατο, για την υπεράσπιση της ζωής και της κοινωνικής πρότασης που χτίζεται εδώ και 16 χρόνια στα Προσφυγικά. Για να μην βρεθούν και πεθάνουν στον δρόμο οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες μετά το σχέδιο εκκένωσης και καταστολής που σχεδιάζει η Περιφέρεια Αττικής και το Υπ. Πολιτισμού. Όσο το κράτος και οι θεσμικοί φορείς κλιμακώνουν με την αδιαλλαξία τους, την αδιαφορία και τη σιωπή τους, τόσο αυτός ο αγώνας θα κλιμακώνεται. Ήδη κι’ άλλοι κάτοικοι και μέλη της κοινότητας έχουν εκφράσει τη θέληση τους να προχωρήσουν σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου και να συμπορευτούν με τον Αριστοτέλη Χαντζή, για τα δίκαια αιτήματα της κοινότητας.

Το σχέδιο της Περιφέρειας για την ανάπλαση των Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας είναι μια “μπίζνα” για να μετατρέψει τις λαϊκές γειτονιές μας, σε γειτονιές για ακριβά πορτοφόλια. Γιατί όλες οι καλές επιχειρηματικές “δουλειές”, όπως το έγκλημα των Τεμπών ανέδειξε με τόση τραγικότητα, μπρος στο κέρδος δε λογαριάζουν τις ανθρώπινες ζωές…

Είναι τα ίδια συμφέροντα με αυτά που προώθησαν την εγκατάλειψη και εκτόπισαν τους κατοίκους των Προσφυγικών τη δεκαετία του ‘90 υπό την απειλή αναγκαστικών απαλλοτριώσεων. Τότε αυτοί που έσωσαν τα Προσφυγικά ήταν οι λίγοι κάτοικοι που είχαν απομείνει, η κοινωνία και το κίνημα αλληλεγγύης. Χάρη σ’ αυτούς, τα Προσφυγικά χαρακτηρίστηκαν μνημείο και διασώθηκε μέρος της πολιτιστικής και ιστορικής κληρονομίας αυτού του τόπου.

Σήμερα η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών σε συνεργασία με αρχιτέκτονες, μηχανικούς και αλληλέγγυους, έχουν ένα πραγματικό σχέδιο για τη σωτηρία των Προσφυγικών που αντικρούει στα επιχειρηματικά σχέδια Περιφέρειας, Δήμου και κυβέρνησης. Αυτό το σχέδιο εκφράζεται από τααιτήματα της κοινότητας και του απεργού πείνας.

Τώρα, τα επιχειρηματικά συμφέροντα επιχειρούν να ξεριζώσουν τους 400 κατοίκους από τον τόπο που έχουν συνδεθεί, έχουνε δώσει ζωή, συντηρούν και έχουν μετατρέψει σε μια κοινωνική πρόταση, με 22 δομές κοινής ωφέλειας για την κάλυψη βασικών κοινωνικών αναγκών, όπως η στέγαση, η τροφή, η υγεία, η φιλοξενία καρκινοπαθών από το νοσοκομείο “ο Αγ. Σάββας”, η ενδυνάμωση των γυναικών και η φροντίδα κακοποιημένων γυναικών, η παιδεία, η κουλτούρα, η κοινωνικοποίηση, η ενασχόληση με τα κοινά. Όλα αυτά μέσω αμεσοδημοκρατικών και διάφανων διαδικασιών για το σύνολο της κοινωνίας, όχι για κάποιους εκλεκτούς.

Στις 18/4, ημέρα διεξαγωγής της πορείας, ο απεργός πείνας θα βρίσκεται στην 73η ημέρα απεργίας, και όπως λένε οι γιατροί που παρακολουθούν την υγεία του, κάθε μέρα που περνάει ίσως να επιφέρει μη αναστρέψιμες βλάβες αλλά και πιο άμεσο κίνδυνο για την ίδια του τη ζωή. Mέλη της κοινότητας συμμετείχαν στο Περιφερειακό και Δημοτικό συμβούλιο αντίστοιχα, με σκοπό να ενημερώσουν και να θέσουν προ των ευθυνών τους, τους τοπικούς άρχοντες σε σχέση με την απεργία πείνας, τη ζωή που υπάρχει στα Προσφυγικά, τα εμπεριστατωμένα σχέδια των κατοίκων για την αποκατάσταση του συγκροτήματος των πολυκατοικιών, με σεβασμό στην ιστορικότητα τους και τον αρχιτεκτονικό ρυθμό, καθώς και το πλήθος παρατυπιών και παρανομιών της μελέτης του σχεδίου ανάπλασης από την περιφέρεια.

Μέχρι στιγμής, Περιφερειάρχης, Δήμαρχος, κυβέρνηση και τα καθοδηγούμενα από αυτούς ΜΜΕ, έχουν αποσιωπήσει επιδεικτικά το ζήτημα και, εξωθούν τον απεργό πείνας και συνάμα πολλούς εκ’ των κατοίκων, στον ΘΑΝΑΤΟ, με την εγκληματική τους αμέλεια να σταθούν στο ύψος των πολιτικών τους ευθυνών.

Το μήνυμα και το κάλεσμα είναι ξεκάθαρο: Να μην αφήσουμε τον Α. Χαντζή να πεθάνει και να έχει επιπλοκές στην υγεία του. Να σώσουμε τα Προσφυγικά και τις γειτονιές μας απ’ τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Να δημιουργήσουμε δομές αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά και να τις υπερασπιστούμε από τους μεγαλο-επιχειρηματίες. ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ – ΕΙΝΑΙ ΕΥΘΥΝΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ!

Τα αιτήματα αυτής της απεργίας πείνας είναι:

ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ -ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ
ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ“ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.)

Μail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Blog: sykaprosquat.noblogs.org

Instagram: @sykapro

Twitter: @Prosfygika

«Πρέπει να μάθω ποιος σκότωσε το παιδί μου, ποιος σκότωσε 16 ανθρώπους. Κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει γι' αυτό», είπε

Από το μεσημέρι της Κυριακής μπροστά από στη Βουλή των Σέρβων στο Βελιγράδι η Ντίανα Χρκα, μητέρα ενός εκ των θυμάτων της πολύνεκρης κατάρρευσης τσιμεντένιας στέγης σε σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης Νόβι Σαντ, ξεκίνησε απεργία πείνας ζητώντας να αποδοθούν ευθύνες για τον θάνατο του 27χρονου γιου της Στέφαν και των υπολοίπων 15 θυμάτων. 

Την απόφασή της ανακοίνωσε το Σάββατο, κατά τη μεγαλειώδη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε ανήμερα της θλιβερής επετείου. «Πρέπει να μάθω ποιος σκότωσε το παιδί μου, ποιος σκότωσε 16 ανθρώπους. Κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει γι' αυτό», είπε η Ντίανα Χρκα ανακοινώνοντας την έναρξη απεργίας πείνας.

«Αν θέλετε να με σκοτώσετε, σκοτώστε με, αλλά δεν θα μετακινηθώ από εδώ. Αν μου συμβεί κάτι, ξέρετε τι θα συμβεί», είπε η μητέρα στους αστυνομικούς, οι οποίοι θέλησαν να την απομακρύνουν από το σημείο και προκάλεσαν την οργή του πλήθους. Στην Σερβία δεν υπάρχει κάποια ειδική νομοθεσία που να της απαγορεύει την πραγματοποίηση τέτοιας διαμαρτυρίας σε αυτό το σημείο του Βελιγραδίου.

Οι υποστηρικτές του προέδρου Αλεξάνταρ Βούτσιτς συγκρούστηκαν, ένα χρόνο μετά την φονική κατάρρευση, με αντικυβερνητικούς διαδηλωτές οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί το βράδυ της Κυριακής μπροστά από το κτίριο του κοινοβουλίου απαιτώντας την παραίτηση του Βούτσιτς. Ένταση προκλήθηκε όταν υποστηρικτές του Βούτσιτς εκτόξευσαν αντικείμενα και φωτοβολίδες προς το σημείο όπου είχαν συγκεντρωθεί φοιτητές και πολίτες για να συμπαρασταθούν στη Χρκα μπροστά στο κοινοβούλιο. Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις αναπτύχθηκαν, χωρίς να παρεμβαίνουν.

Με αφορμή όλη τη συζήτηση που διεξάγεται σχετικά με το δικαίωμα διαμαρτυρίας στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Δημήτρης Καιρίδης, αναφερόμενος στην «εικόνα» του σημείου κατά τη διάρκεια της δίκαιης απεργίας πείνας του Πάνου Ρούτσι μίλησε για «τσαντίρι, κουρελαρία και σκουπιδαριό». Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνος Πλεύρης, μιλώντας σε δημοσιογράφους δήλωσε ότι «δεν θα γίνει κίνηση από την κυβέρνηση για να σβηστούν τα ονόματα των νεκρών στα Τέμπη, αλλά στην πορεία του χρόνου θα αποδοθεί το μνημείο».

«Τσαντίρι, κουρελαρία και σκουπιδαριό που αμαυρώνει τον ιερό χώρο του μνημείου και προσβάλλει τους Έλληνες», είπε εντελώς προκλητικά ο κ. Καιρίδης μιλώντας στον Αθήνα 9,84 αναφερόμενος στις τελευταίες διαμαρτυρίες στο σημείο.

Μάλιστα, υποστήριξε ότι «η ελληνική κοινωνία και πέρα από την Νέα Δημοκρατία, ακόμη και από το χώρο της κεντροαριστεράς, δεν θέλει αυτό το χάλι».

Όταν ρωτήθηκε από που προκύπτει ότι η κοινωνία αντιτίθεται στις διαμαρτυρίες στο σημείο, εκείνος απάντησε: «Δείτε τις δημοσκοπήσεις, δείτε την πίεση που δεχόμαστε…».

Όταν ο δημοσιογράφος του απάντησε ότι πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι οι πολίτες δήλωσαν ακριβώς το αντίθετο, καθώς «δεν τίθεται θέμα αισθητικής», ο Δημήτρης Καιρίδης ισχυρίστηκε ότι «τα πολιτικά μας γραφεία έχουν κατακλειστεί από μηνύματα με παράπονα».

Στη συνέχεια, ανέφερε ότι «άλλο η διαδήλωση και άλλο η αμαύρωση του μνημείου με μια κουρελαρία».

 

Πλεύρης για ονόματα 57 νεκρών: «Θα σβηστούν με φυσικό τρόπο με την πάροδο του χρόνου»

Για το ίδιο θέμα τοποθετήθηκε χθες ο Θάνος Πλεύρης, διατυπώνοντας ξεκάθαρα την εθνικιστική του άποψη ότι τα ονόματα των 57 νεκρών των Τεμπών δε θα έπρεπε να είναι γραμμένα και ότι καμία διαμαρτυρία δεν θα έπρεπε να λαμβάνει χώρα στο σημείο, «όσο δίκαιη και να είναι».

«Είτε η διαμαρτυρία της απεργίας πείνας ενός γονέα που ήθελε να δικαιωθεί ο αγώνας του που είναι απόλυτα σεβαστός είτε ακόμα και η μνήμη με τα ονόματα των θυμάτων των Τεμπών. Δεν νομίζω ότι αυτό σημαίνει ότι δεν τιμούμε τη μνήμη ή τον αγώνα που θα κάνει ο κάθε γονέας. Αλλά είναι μια θέση αρχής ότι το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη θα πρέπει να είναι για τον σκοπό που έγινε και που είναι απολύτως ιερός», ισχυρίστηκε ο Θάνος Πλεύρης.

Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου είπε ακόμα ότι «δεν θα γίνει κίνηση από την κυβέρνηση για να σβηστούν τα ονόματα των νεκρών στα Τέμπη αλλά στην πορεία του χρόνου θα αποδοθεί το μνημείο», προσθέτοντας, μάλιστα, ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εννοούσε ότι τα ονόματα των νεκρών «θα σβηστούν με φυσικό τρόπο με την πάροδο του χρόνου».

Ο Θάνος Πλεύρης προσπάθησε βέβαβαια να φέρει ως αντεπιχείρημα για να στηρίξει την άποψή του τους νεκρούς από την πλημμύρα στη Μάνδρα και από τη φωτιά στο Μάτι.

«Φανταστείτε στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη να ήθελε να γίνει κάτι αντίστοιχο από τα θύματα τα οποία ήταν στη Μάνδρα, από τα θύματα τα οποία ήταν στο Μάτι από οποιαδήποτε περίπτωση δίκαιου αιτήματος» υποστήριξε.

Τέλος στην απεργία πείνας έβαλε μετά από 23 ημέρες ο Πάνος Ρούτσι και μετά από έναν σκληρό αλλά δίκαιο αγώνα, θέτοντας τη ζωή του σε κίνδυνο με σκοπό να μάθει από τι πέθανε ο γιος του, ένα από τα 57 θύματα των Τεμπών.

Για τον ίδιο, όμως, η υπόθεση δεν κλείνει εδώ. «Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι τέλους», όπως είπε, καθώς θα παραμείνει και σήμερα στο Σύνταγμα, καλώντας σε συγκέντρωση όλους όσοι στάθηκαν στο πλευρό του, στις 6:30 το απόγευμα.

«Για να χαρούμε», όπως είπε, αυτήν τη μεγάλη νίκη.

 

«Ευχαριστώ πάρα πολύ το Θεό, τα αγγελάκια μας, που δώσανε δύναμη, θεϊκή ενέργεια και φως. Αυτός ο άνθρωπος εδώ μετά από 23 μέρες να είναι όρθιος. Καταφέραμε ως κοινωνία μια πάρα πολύ μεγάλη νίκη και έτσι θα συνεχίσουμε μέχρι τέλους», ανέφερε χθες συγκινημένη η Μιρέλα Ρούτσι, η σύζυγός του που δεν τον άφησε στιγμή από τα μάτια της.

Στο άκουσμα των όσων είπε η οικογένεια Ρούτσι, οι συγκεντρωμένοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και συνθήματα, με τον πατέρα που έδωσε τον αγώνα για 23 μέρες να αγκαλιάζει δακρυσμένος τους αλληλέγγυους που ήταν μπροστά του και αρκετούς να φωνάζουν ρυθμικά «δικαιοσύνη» και «μέχρι τέλους».

Η ομάδα «Μέχρι Τέλους», τα παιδιά που βρίσκονταν από την πρώτη στιγμή δίπλα στους συγγενείς των θυμάτων του σιδηροδρομικού εγκλήματος, ευχαρίστησε όλους από καρδιάς, τονίζοντας πως την νίκη «την χρωστάμε σε όλους σας».

«Συνεχίζουμε δυναμικά για τους επόμενους αγώνες, παραμείνετε μαζί μας και με τις οικογένειες», σημειώνουν.

 

Στην σημερινή συγκέντρωσης γιορτής και χαράς καλεί και η Επιτροπή Αλληλεγγύης, τονίζοντας σε ανακοίνωσή της πως «πήραμε μια ανάσα» αλλά «συνεχίζουμε να διεκδικούμε το οξυγόνο μας».

Αναλυτικά το κάλεσμα της Επιτροπής Αλληλεγγύης

ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ ο Απεργός Πείνας – Ο Αγώνας Συνεχίζεται

«Kαι σήμερα και αύριο και όσο χρειαστεί,

το έγκλημα στα Τέμπη δε θα ξεχαστεί»

Συμμετέχουμε στη συγκέντρωση Γιορτής και Απολογισμού:

ΤΕΤΑΡΤΗ 8/10, 6:30 μμ, ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Ο Πάνος Ρούτσι δικαιώθηκε μετά από τον ανυποχώρητο αγώνα του. Αυτή η πρώτη σημαντική νίκη ήρθε με τη βοήθεια και ενός μεγάλου κύματος αλληλεγγύης. Το αίτημά του, όπως και άλλων συγγενών θυμάτων των Τεμπών, είναι νόμιμο, ηθικό, δίκαιο: να εξεταστούν τα αίτια θανάτου των παιδιών τους, αφού είχαν πάρει τα πτώματα σε κλειστά φέρετρα, που απαγορεύονταν να ανοίξουν.

Η κυβέρνηση αρχικά κρύφτηκε πίσω από την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη και αυταρχικά αρνιόταν κάθε υποχώρηση. Έπειτα, υποχρεώθηκαν στην πρώτη «κωλοτούμπα»: προσπάθησαν να ξεγελάσουν τον Π. Ρούτσι, καθώς διατάχτηκε μεν μια εκταφή του παιδιού του (και άλλων συγγενών), αλλά προσπάθησαν να την περιορίσουν σε μια γρήγορη ταυτοποίηση DNA, χωρίς τοξικολογικές εξετάσεις. Ταυτόχρονα, για να κάμψουν τον Π. Ρούτσι υπουργοί όπως ο Φλωρίδης και ο Άδωνις καθημερινά συκοφαντούσαν και έβριζαν αισχρά την απεργία πείνας, τους γιατρούς και αλληλέγγυους που τον υποστήριζαν.

Η κυβέρνηση στριμώχτηκε. Υποχρεώθηκε σε δεύτερη «κωλοτούμπα», που αφήνει την ίδια και την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη έκθετες: αποδέχτηκε τις τοξικολογικές εξετάσεις. Όμως συνεχίζει να φοβάται! Πλήρεις εξετάσεις απειλούν να «ανατρέψουν», με νέα στοιχεία, το fast track εισαγγελικό πόρισμα της ντροπής, που άφηνε επίτηδες τεράστια κενά στη δικογραφία. Ενώ έρχονται στο φως οι μεθοδεύσεις, ώστε το γενετικό υλικό να καταστραφεί, να μην μπορεί να εξεταστεί... Είναι βέβαιο ότι θα προσπαθήσει να «μαγειρέψει» – η εγρήγορση του κινήματος αλληλεγγύης είναι απαραίτητη!

ΠΗΡΑΜΕ ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ – ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΜΑΣ

Η αποφασιστικότητα του Π. Ρούτσι και το κύμα συμπαράστασης έφερε αυτήν τη νίκη. Εργαζόμενοι, νέοι, χιλιάδες κόσμου στάθηκαν δίπλα στην απεργία πείνας, συμμετείχαν πανελλαδικά σε μαζικές κινητοποιήσεις. Η κυβέρνηση φοβάται την κοινωνική απαίτηση, την κραυγή για Οξυγόνο. Η νίκη του Π. Ρούτσι μάς δίνει δύναμη για να συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι την τελική νίκη. Οι υπεύθυνοι αυτού του εγκλήματος θα λογοδοτήσουν και θα τιμωρηθούν. Οι νεκροί μας απαιτούν δικαίωση.

Η Επιτροπή Αλληλεγγύης έδρασε καθημερινά στο Σύνταγμα, στηρίζοντας τον απεργό πείνας, εξαπλώνοντας τις δράσεις σε σχολές, χώρους δουλειάς, γειτονιές. Μπορούμε και πρέπει να τιμωρήσουμε πραγματικά τους ενόχους των Τεμπών, της ακρίβειας, της φτώχειας, των σκανδάλων. Μένουμε σε ετοιμότητα, με ξεκάθαρο μήνυμα σε κυβέρνηση και «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη: Δεχόμαστε μόνο την πλήρη δικαίωση όλων – ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ! Να προχωρήσουμε στις επόμενες μεγάλες κινητοποιήσεις μας, συμμετέχοντας ενεργά με δράσεις.

Ο αγώνας του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι άνοιξε τον δρόμο στην εκταφή και στις τοξικολογικές εξετάσεις για όσους συγγενείς θυμάτων στα Τέμπη το επιθυμούν.

Με παραγγελία της Εισαγγελίας Εφετών Λάρισας προς την Εισαγγελία Πρωτοδικών ζητείται η ανάσυρση από το αρχείο, μήνυσης που είχε κατατεθεί σε βάρος των ιατροδικαστών που χειρίστηκαν την υπόθεση των Τεμπών.

Παράλληλα, σύμφωνα με πληροφορίες, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας κάνει δεκτά και τα αιτήματα εκταφής άλλων τριών συγγενών και συγκεκριμένα της Μαρίας Καρυστιανού, της οικογένειας Ασλανίδη και της οικογένειας Κωνσταντινίδη.

«Σας διαβιβάζω συνημμένα δημοσιεύματα, ως νέα στοιχεία που αναφαίνονται και δικαιολογείται κατά την κρίση μας, η εξέτασή τους και παρακαλούμε για τις δικές σας ενέργειες, στο πλαίσιο επείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης, τη διενέργεια της οποίας παραγγέλλουμε, προς διακρίβωση τέλεσης αξιόποινων πράξεων, αυτεπάγγελτα διωκόμενων, (παράβαση άρθρων 242, 259 ΠΚ) από τους εμπλακέντες ιατροδικαστές-ιατρούς, όσον αφορά τα θύματα που θανατώθηκαν στα Τέμπη στις 28-2-2023 κατά τη σύγκρουση των τρένων», αναφέρεται στην παραγγελία.

Με νέα ανάρτηση κόλαφο, η Μαρία Καρυστιανού καταγγέλλει ότι ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει πάλι με επιλεγμένους ιατροδικαστές  – όπως και τη νύχτα της τραγωδίας- να κάνει εκταφή αλλα΄μόνο για έλεγχο DNA και χωρίς την παρουσία Τεχνικών Συμβούλων των γονιών! Και βέβαια όχι χημικές και τοξικολογικές εξετάσεις πιστοί στη γραμμή “αποφασίζουμε και διατάζουμε!

«Επιβάλλουν έναν έλεγχο από παντού κολοβό και πλήρως ελεγχόμενο από εκείνους, και σίγουρα ΟΧΙ νόμιμο!», προειδοποιεί η κα Καρυστιανού και προσθέτει:

«ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ η εκταφή να γίνει παρουσία και με συμμετοχή Τεχνικών Συμβούλων των συγγενών- Τοξικολόγων/Ιατροδικαστών με παράδοση του δείγματος και σε εργαστήρια εξωτερικού! Το προφανές και νόμιμο δηλαδή!»

Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού

Αποφασίζουμε και διατάσσουμε!!!!

Αφού το βράδυ της τραγωδίας έστειλαν δικούς τους ιατροδικαστές( εξ Αθηνών …) που κατήργησαν όλα τα πρωτόκολλα μαζικών θανάτων, απαγόρευσαν τις τοξικολογικές εξετάσεις, παρά την έντονη οσμή και τα χημικά εγκαύματα!!!, έδωσαν εντολές και για πώς θα γίνουν συνοπτικές νεκροτομές και δεν έβαλαν καν αιτία θανάτου( !!!!) γιατί έτσι θα ήταν υποχρεωμένοι να ελέγξουν για εύφλεκτες ουσίες …,

ετοιμάζουν ΠΑΛΙ με επιλεγμένους ιατροδικαστές να κάνουν εκταφή ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ έλεγχο DNA και χωρίς την παρουσία Τεχνικών Συμβούλων των γονιών !!!

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΟΧΙ ΧΗΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΞΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ!!!

ΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΟΙ ΧΗΜΙΚΕΣ/ΤΟΞΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ!!!!!!

Πόσο αισχροί είναι !!!!

Η προσπάθεια να γίνει και fast track διαδικασία εκταφής ΜΟΝΟ για DNA χωρίς τον υπόλοιπο χημικό έλεγχο όπως ορίζουν διεθνώς τα πρωτόκολλα είναι άλλη μια τρανή απόδειξη ενοχής!!!!

Μετά από τόσο μεγάλο διάστημα είναι συγκεκριμένα τα εργαστήρια που έχουν την δυνατότητα να εξετάσουν σωστά το δείγμα ώστε

1. να μην καταστραφεί

2. να βγάλει σωστό αποτέλεσμα

3. Να ΕΝΤΟΠΙΣΕΙ μετά από τόσο καιρό πτητικές/χημικές ουσίες

Επιβάλλουν έναν έλεγχο από παντού κολοβό και πλήρως ελεγχόμενο από εκείνους, και σίγουρα ΟΧΙ νόμιμο!

Η συγκάλυψη τους έγινε πάγια συνήθεια….

ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ η εκταφή να γίνει παρουσία και με συμμετοχή Τεχνικών Συμβούλων των συγγενών- Τοξικολόγων/Ιατροδικαστών με παράδοση του δείγματος και σε εργαστήρια εξωτερικού!!!

Το προφανές και νόμιμο δηλαδή!!!!

Με ποια λογική θα απουσιάζουν οι γονείς και οι πραγματογνώμονες τους από την διαδικασία ;;;

Η διαδικασία που γίνεται με συγκεκριμένο πρωτόκολλο διεθνώς για λόγους διαφάνειας και αξιοπιστίας του αποτελέσματος ;;

Προφανώς έχουν αλλεργία και στην διαφάνεια και στην αξιοπιστία, όμως για μας είναι η μόνη εγγύηση ότι δεν θα αλλοιωθούν τα αποτελέσματα, ιδίως μετά την κατ’ εξακολούθηση παραβατική συμπεριφορά τους σε βάρος μας και σε βάρος των νεκρών μας. Συνεπώς ΔΕΝ θα συναινέσουμε στην επώδυνη διαδικασία της εκταφής χωρίς τον πλήρη χημικό/τοξικολογικό έλεγχο και με τις σωστές συνθήκες!

Τελικά ποιοί τρέμουν αυτό που θα βγάλει η τοξικολογική που μπλόκαραν για 2,5 χρόνια ;;;;

Όσοι αρνούνται είναι ΕΝΟΧΟΙ, γιατί έτσι αποδεικνύεται ότι γνωρίζουν το ένοχο μυστικό!

Η αλήθεια που έθαψαν τόσο βιαστικά είναι έτοιμη να αποκαλυφθεί!!!!

Η Νέμεσις κοντοζυγώνει!!!!

Σε επίσημη ενημέρωση για την πορεία υγείας του Πάνου Ρούτσι, ο οποίος βρίσκεται σε απεργία πείνας επί 19 μέρες, προχώρησε το Γενικό Νοσοκομεία Νίκαιας.

Υπενθυμίζεται ότι ο Πάνος Ρούτσι, που ζητά την εκταφή του γιου του που σκοτώθηκε στα Τέμπη, την Παρασκευή μετέβη στα επείγοντα του νοσοκομείου Νίκαιας για να υποβληθεί σε εξετάσεις.

Η ανακοίνωση του νοσοκομείου:

«Κατά την εφημερία της 3ης Οκτωβρίου 2025 προσήλθε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας ο κ. Πάνος Ρούτσι με συμπτώματα γενικής αδυναμίας.

Υποβλήθηκε σε κλινική εξέταση, καρδιολογικό και παθολογικό έλεγχο, καθώς και σε εργαστηριακές εξετάσεις. Από την ιατρική εκτίμηση δεν προέκυψε άμεση απειλή για τη ζωή του.

Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας και σύμφωνα με τη δική του επιθυμία αποχώρησε από το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του νοσοκομείου».

Τι λέει η ιατρική ομάδα παρακολούθησης

Σύμφωνα με το ιατρικό ανακοινωθέν που είχε δημοσιεύσει νωρίτερα η ιατρική ομάδα παρακολούθησης, ο Πάνος Ρούτσι έχει ατομικό αναμνηστικό υπερτάσεως, καρδιακής αρρυθμίας, περιφερικής αγγειοπάθειας, δυσλιπιδαιμίας, υπνικής άπνοιας και γαστρίτιδας.

Παράλληλα, από τις προηγούμενες ημέρες εμφανίζει εντονότατη καταβολή, υπνηλία, καθώς επίσης οριακά και ανατασσόμενα υπογλυκαιμικά επεισόδια, και αιμωδίες κάτω άκρων.

«Κατά την αντικειμενική εξέταση συνεχίζει εμφανίζει ήπιο οίδημα κάτω άκρων, ορθοστατική υπόταση και ταχυκαρδία κατά την έγερση. Η εκτίμηση από καρδιολόγο δεν ανέδειξε κάποια παθολογία» σημειώνεται στο ανακοινωθέν.

Ο Πάνος Ρούτσι έχει συνολικά απολέσει 10 Kg σωματικού βάρους που αντιστοιχεί στο 8,9% του αρχικού του σωματικού βάρους. Από τον αιματολογικό έλεγχο σημειώνεται χαμηλή τιμή ουρίας ορού και χαμηλή αλκαλική φωσφατάση ορού, συμβατές με ασιτία.

Οι γιατροί που τον παρακολουθούν καλούν την κυβέρνηση, τις δικαστικές αρχές, και όλους τους αρμόδιους παράγοντες να ικανοποιήσουν το αίτημά του όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.