ΒΙΡΓΙΝΙΑ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ακτιβιστές από την Αυστραλία που συμμετείχαν στον στόλο αλληλεγγύης Global Sumud Flotilla προσχώρησαν επίσημα σε προσφυγή που κατατέθηκε στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ), καταγγέλλοντας ότι υπέστησαν βασανιστήρια και σεξουαλική κακοποίηση κατά τη διάρκεια της κράτησής τους από τις ισραηλινές αρχές.

Η προσφυγή υποβλήθηκε στη Χάγη από τους διοργανωτές του στόλου, ο οποίος επιχείρησε να μεταβεί στη Γάζα και να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στους Παλαιστίνιους, και περιλαμβάνει μαρτυρίες επιζώντων, ιατρικές εξετάσεις και ένορκες καταθέσεις.

Το υλικό αυτό συγκεντρώθηκε αφότου οι ισραηλινές δυνάμεις αναχαίτισαν βίαια τα πλοία του στόλου και απήγαγαν τους ακτιβιστές που συμμετείχαν στην αποστολή.

Σύμφωνα με τους διοργανωτές της αποστολής, οι ακτιβιστές απήχθησαν και φυλακίστηκαν από τις ισραηλινές αρχές ενώ βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα.

Περίπου 430 ακτιβιστές, οι οποίοι κρατήθηκαν μετά την έφοδο των ισραηλινών δυνάμεων στον στολίσκο, απελάθηκαν στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη.

Βασανιστήρια και χορήγηση άγνωστης ουσίας

Μετά την άφιξή τους, οι ακτιβιστές κατήγγειλαν ότι κατά τη διάρκεια της κράτησής τους υπέστησαν πληθώρα βασανιστηρίων, μεταξύ των οποίων ξυλοδαρμοί, πυροβολισμοί με σφαίρες καουτσούκ, αλλά και σεξουαλική κακοποίηση.

Οι διοργανωτές επισημαίνουν ότι ο σχετικός φάκελος που κατατέθηκε στο ΔΠΔ αφορά τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, βασανιστηρίων και άλλων παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου, οι οποίες συνδέονται με την αναχαίτιση του στολίσκου και την κράτηση των συμμετεχόντων.

Οι συμμετέχοντες στον στόλο υπογραμμίζουν ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο καταρρίπτουν τους επίσημους ισχυρισμούς των Ισραηλινών αξιωματούχων σχετικά με τις συνθήκες κράτησής τους.

«Ο Ισραηλινός πρέσβης κοίταξε τις οικογένειες των Αυστραλών στα μάτια και ισχυρίστηκε ότι στους ανθρώπους μας συμπεριφέρθηκαν με μεγάλη ευαισθησία», δήλωσε ο διοργανωτής του στολίσκου, Σούμπχι Αουάντ. «Οι άνθρωποί μας ξυλοκοπήθηκαν. Οι άνθρωποί μας βασανίστηκαν. Οι άνθρωποί μας υπέστησαν σεξουαλική βία», είπε.

Ο Αουάντ συμπλήρωσε ότι η κοινή γνώμη και οι οικογένειες στην Αυστραλία δικαιούνται απαντήσεις για τη μεταχείριση των πολιτών που κρατήθηκαν.

Η οργάνωση προχώρησε παράλληλα σε μια σοβαρή καταγγελία, αναφέροντας ότι σε έναν Αυστραλό εργαζόμενο στον ανθρωπιστικό τομέα έγινε ένεση με άγνωστη ουσία κατά τη διάρκεια της κράτησής του από τις ισραηλινές αρχές.

«Ούτε ο επιζών ούτε το αυστραλιανό κοινό έχουν ενημερωθεί για το ποια ήταν αυτή η ουσία, γιατί χορηγήθηκε ή ποιες μπορεί να είναι οι πιθανές επιπτώσεις για την υγεία του», δήλωσε ο Αουάντ.

Η προσφυγή αυτή συμπίπτει χρονικά με την προσθήκη του Ισραήλ στη «μαύρη λίστα» του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τη σεξουαλική βία σε εμπόλεμες ζώνες.

Η απόφαση αυτή ακολούθησε πολυάριθμες αναφορές από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μέσα ενημέρωσης που τεκμηριώνουν καταγγελίες για βιασμούς και άλλες μορφές σεξουαλικής βίας από τις ισραηλινές δυνάμεις εις βάρος Παλαιστινίων από τον Οκτώβριο του 2023.

Πηγή: rosa.gr

Φρένο» στις συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν για τον τερματισμό του αιματηρού πολέμου στη Μέση Ανατολή φαίνεται να βάζει η Τεχεράνη, όπως μεταδίδει το ημιεπίσημο ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Tasnim.

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά το απόγευμα της Δευτέρας, η ιρανική ομάδα που διαπραγματεύεται με την Ουάσιγκτον ανακοίνωσε πως διακόπτει την ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω διαμεσολαβητών, εξαιτίας των αδιάκοπων ισραηλινών επιθέσεων στον Λίβανο αλλά και τη συνέχιση της γενοκτονίας στη Γάζα, παρά την συμφωνία για κατάπαυση του πυρός και στις δύο περιπτώσεις.

Ειδικότερα, όπως αναφέρει το δημοσίευμα του Tasnim, το οποίο θεωρείται ότι βρίσκεται κοντά στους Ιρανούς Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC) και στις πιο σκληροπυρηνικές τάσεις του ιρανικού καθεστώτος, «δεν θα υπάρξουν συνομιλίες έως ότου ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις του Ιράν για τερματισμό των ισραηλινών επιχειρήσεων στον Λίβανο και τη Γάζα».

Το πρακτορείο ανέφερε επίσης ότι το Ιράν απαιτεί την πλήρη αποχώρηση του Ισραήλ από τα εδάφη που έχει καταλάβει στον Λίβανο.

Εξετάζεται το πλήρες κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ – Αυξήθηκαν οι τιμές πετρελαίου

Παράλληλα, το δημοσίευμα αναφέρει πως εξετάζεται το πλήρες κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ καθώς και η «ενεργοποίηση άλλων μετώπων», συμπεριλαμβανομένου του Στενού του Μπαμπ ελ Μαντέμπ.

Την ίδια στιγμή, οι τιμές του πετρελαίου αυξήθηκαν λίγο μετά την ανακοίνωση του Ιράν.

Στις 16.30 ώρα Ελλάδος, η τιμή του Brent, παραδόσεως Αυγούστου, αυξήθηκε κατά 4,92% στα 95,60 δολάρια/βαρέλι, αφού προηγουμένως ξεπέρασε για λίγη ώρα το +5%.

Ταυτόχρονα, το αμερικανικό West Texas, παραδόσεως Ιουλίου, αυξανόταν κατά 5,94% στα 92,55 δολάρια.

Στο «κόκκινο» τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια

Τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια πέρασαν στο κόκκινο μετά την ανακοίνωση από την Τεχεράνη και την ισχυρή αύξηση των τιμών του πετρελαίου που ακολούθησε.

Ο δείκτης Euro Stoxx 50 υποχωρούσε πριν από λίγη ώρα κατά 0,64%, απηχώντας την υποχώρηση των δεικτών των ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων: Παρίσι – 0,79%, Φρανκφούρτη – 0,80%, Μιλάνο – 0,81%, ενώ το Λονδίνο δεν επωφελήθηκε από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου και υποχώρησε κατά 0,87%.

Η εκεχειρία είναι μια λέξη γραμμένη με ψιλά γράμματα για το Ισραήλ. Αγνοώντας κάθε ίχνος διεθνές δικαίου και στοιχειώδους αξιοπρέπειας, εξακολουθεί να σπέρνει τον θάνατο στη Γάζα.

Συγκεκριμένα οι άνθρωποι που έχει δολοφονήσει το Ισραήλ στη Γάζα ξεπέρασαν τους 72.938, την ώρα που οι στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν παύουν.

Σύμφωνα με το παλαιστινιακό Υπουργείο Υγείας στη Γάζα, ο αριθμός των νεκρών της γενοκτονίας που διεξάγει το Ισραήλ έχει ανέλθει σε 72.938 και των τραυματιών σε 172.919 άτομα από τις 7 Οκτωβρίου 2023.

Το Ισραήλ έχει σκοτώσει 929 Παλαιστίνιους από την αρχή της εκεχειρίας

Στην τελευταία ενημέρωσή του, το υπουργείο ανέφερε ότι τα νοσοκομεία σε όλη τη Γάζα δέχτηκαν επτά σορούς τις τελευταίες 24 ώρες, μεταξύ των οποίων έξι άτομα που έχασαν τη ζωή τους σε πρόσφατες ισραηλινές επιθέσεις, ενώ ένα άτομο που πέθανε αργότερα από τραύματα που είχε υποστεί νωρίτερα, σύμφωνα με το Al Jazeera.

Άλλα 25 τραυματίες μεταφέρθηκαν σε ιατρικές εγκαταστάσεις κατά την ίδια περίοδο.

Το υπουργείο πρόσθεσε, ότι από την έναρξη της «εκεχειρίας» στις 11 Οκτωβρίου, οι ισραηλινές επιθέσεις έχουν σκοτώσει 929 Παλαιστινίους και έχουν τραυματίσει 2.811 άτομα.

Τέλος, ανέφερε πως έχουν ανασυρθεί 781 σοροί κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, την ώρα που οι ομάδες διάσωσης συνεχίζουν να ερευνούν περιοχές οι οποίες προηγουμένως ήταν απρόσιτες λόγω των συνεχιζόμενων στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ δεν υπολογίζει, όπως έχει εδώ και καιρό αποδείξει, ούτε εκεχειρία, ούτε Διεθνές Δίκαιο. Ο Νετανιάχου τώρα, διατάζει τις IDF να πάρουν τον έλεγχο του 70% της Λωρίδας της Γάζας, με κίνδυνο όχι μόνο να τινάξει στον αέρα την κατάπαυση πυρός, αλλά και να βαθύνει την ήδη τεράστια ανθρωπιστική κρίση και εξαθλίωση του παλαιστινιακού λαού. 

Η εκεχειρία του Οκτωβρίου έδινε στο Ισραήλ τον άμεσο έλεγχο του 53% του παλαιστινιακού εδάφους. Από τότε, οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν προχωρήσει σταθερά προς τα δυτικά μέσα στο τμήμα της Λωρίδας και έχουν ανακηρύξει μια συνεχώς διευρυνόμενη «ουδέτερη ζώνη» στα δυτικά, εντός της οποίας ισχυρίζονται ότι έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν ποιος μπορεί να εισέλθει και να ανοίγουν πυρ εναντίον οποιουδήποτε θεωρούν απειλή.

Τις τελευταίες ημέρες, ένοπλες πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το Ισραήλ έχουν αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην εκκένωση της περιοχής κατά μήκος της γραμμής εκεχειρίας, λέγοντας στους κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια ή τα καταφύγιά τους.

Καθ’ όλη τη διάρκεια των οκτώ μηνών της εκεχειρίας, οι IDF να ανοίγουν πυρ κατά Παλαιστινίων που βρίσκονταν εντός εμβέλειας της «κίτρινης γραμμής» που χωρίζει τη Λωρίδα και να πραγματοποιούν αεροπορικές επιδρομές βαθύτερα στη δυτική Γάζα, σκοτώνοντας περισσότερους από 900 Παλαιστινίους από τότε που τέθηκε σε ισχύ.

Όλο και απλώνεται ο Νετανιάχου

Μιλώντας σε συνέδριο σε ισραηλινό οικισμό στη κατεχόμενη Δυτική Όχθη, ο Νετανιάχου, που παλεύει για την πολιτική του επιβίωση ενόψει εκλογών τους επόμενους μήνες, περιέγραψε την έκταση των εδαφικών στόχων του Ισραήλ.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός είπε: «Αυτή τη στιγμή πιέζουμε τη Χαμάς. Τώρα ελέγχουμε το 60% της περιοχής στη Λωρίδα. Ξέρετε, ήμασταν στο 50%, πήγαμε στο 60%. Η οδηγία μου είναι να φτάσουμε στο… 70%», σύμφωνα με τον Guardian.

Τα πράγματα μιλούν από μόνα τους. Εξάλλου, όπως ο υπουργός Άμυνας, Ισραέλ Κατς, δήλωσε την Τετάρτη ότι ο απώτερος στόχος της κυβέρνησης ήταν μεγάλος αριθμός Παλαιστινίων να φύγει από τη Γάζα μέσω αυτού που αποκάλεσε «εθελοντική μετανάστευση», αλλά το οποίο ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων περιγράφουν ως μακροπρόθεσμο σχέδιο εθνοκάθαρσης μέσω της δημιουργίας αφόρητων συνθηκών διαβίωσης μέσα στη Γάζα.

Μια ωμή παραβίαση της εκεχειρίας

Η υλοποίηση της εντολής Νετανιάχου θα αποτελούσε άμεση παραβίαση της εκεχειρίας του Οκτωβρίου, του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που την επικύρωσε, καθώς και του ειρηνευτικού σχεδίου 20 σημείων του Ντόναλντ Τραμπ, το οποίο προέβλεπε μια προσωρινή «κίτρινη γραμμή» που θα χώριζε τη Γάζα σε περιοχές υπό ισραηλινή και χαμασική διοίκηση, εν αναμονή περαιτέρω ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων.

Το σχέδιο ανέφερε επίσης: «Κανείς δεν θα εξαναγκαστεί να φύγει από τη Γάζα και όσοι επιθυμούν να φύγουν θα είναι ελεύθεροι να το κάνουν και ελεύθεροι να επιστρέψουν. Θα ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να μείνουν και θα τους προσφέρουμε την ευκαιρία να οικοδομήσουν μια καλύτερη Γάζα».

Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν καταστρέψει συστηματικά τα εναπομείναντα κτίρια στη ζώνη που ελέγχουν, οπότε η επέκτασή της στο 70% της Γάζας θα σήμαινε ότι τα 2,2 εκατομμύρια Παλαιστινίων που επέζησαν του πολέμου θα στριμώχνονταν σε λιγότερο από το ένα τρίτο της αρχικής τους επικράτειας, η οποία ήταν ήδη υπερπλήρης.

Την ακύρωση της περφόρμανς «Δωμάτια με θέα», που επρόκειτο να παρουσιαστεί από τις 22 έως τις 24 Μαΐου στο πλαίσιο της τριήμερης δράσης «Είναι αμαρτωλή; – 3 μερόνυχτα στην Ομόνοια», ανακοίνωσε το Εθνικό Θέατρο, μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσε η συνεργασία με τα Brown Hotels.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η ανοιχτή συζήτηση με τίτλο «Σε ποιον ανήκει η Ομόνοια; – Το μέλλον της πλατείας», που θα διεξαχθεί στην πλατεία Ομονοίας στις 24 Μαΐου, θα πραγματοποιηθεί χωρίς τη συμμετοχή του ιδρυτή των Brown Hotels, Leon Avigad.

Οι αντιδράσεις επικεντρώθηκαν στη συνεργασία του θεσμού με την ξενοδοχειακή αλυσίδα ισραηλινών συμφερόντων, σε μια περίοδο αυξημένης πολιτικής και κοινωνικής έντασης γύρω από τον πόλεμο στη Γάζα και τις διεθνείς σχέσεις με το Ισραήλ.

«Μια σημαντική νίκη καταγράφηκε σήμερα χάρη στην άμεση κινητοποίηση πολιτών, ανθρώπων της τέχνης και του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη», σημείωσαν το BDS Greece, το March to Gaza Greece, το Πολιτιστικό Δίκτυο για την Παλαιστίνη και η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας σε ανακοίνωσή τους. «Η εξέλιξη αυτή είναι αποτέλεσμα της δημόσιας κατακραυγής απέναντι σε μια βαθιά προβληματική επιλογή ενός κρατικού θεσμού, που χρηματοδοτείται από την κοινωνία, να συνδεθεί με επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία μάλιστα συνδέονται με το κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ» σημειώνουν.

Αναλυτικά η ανακοίνωση: 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΝΙΚΗ!

ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ Η PERFORMANCE ΚΑΙ ΑΠΕΣΥΡΑΝ ΤΟΝ LEON AVIGAD – ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΩΝ BROWN HOTELS – ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ

Μια σημαντική νίκη καταγράφηκε σήμερα χάρη στην άμεση κινητοποίηση πολιτών, ανθρώπων της τέχνης και του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.

Το Εθνικό Θέατρο ανακοίνωσε την ακύρωση της performance «Δωμάτια με θέα», που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στο Brown Hotel στο πλαίσιο της τριήμερης διοργάνωσης «Είναι αμαρτωλή; 3 μερόνυχτα στην Ομόνοια» 22-24/5. Επίσης ακύρωσε τη συμμετοχή του Leon Avigad (ιδρυτή και ιδιοκτήτη της αλυσίδας Brown Hotels στην Ελλάδα) στη διεξαγωγή της συζήτησης «Σε ποιον ανήκει η Ομόνοια; – Το μέλλον της πλατείας» και αφαίρεσαν το logo του Brown Hotel από τους χορηγούς. Κατά τα άλλα το πρόγραμμα θα πραγματοποιηθεί κανονικά.

Η εξέλιξη αυτή είναι αποτέλεσμα της δημόσιας κατακραυγής απέναντι σε μια βαθιά προβληματική επιλογή ενός κρατικού θεσμού, που χρηματοδοτείται από την κοινωνία, να συνδεθεί με επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία μάλιστα συνδέονται με το κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ.

Εν μέσω συνεχιζόμενης γενοκτονίας στη Γάζα, μαζικών εκτοπισμών στη Δυτική Όχθη και ευρύτερης πολεμικής κλιμάκωσης στην περιοχή, την ίδια στιγμή που το ισραηλινό κράτος κατηγορείται διεθνώς για εγκλήματα πολέμου και συστηματική παραβίαση του διεθνούς δικαίου, την ίδια στιγμή που Έλληνες πολίτες του ανθρωπιστικού στολίσκου ελευθερίας GSF απάγονται από τα διεθνή ύδατα, βασανίζονται και φυλακίζονται από το Ισραήλ, το Εθνικό Θέατρο ανακοίνωσε στις 21 Μαΐου ένα τριήμερο δράσεων στην Ομόνοια με χορηγό φιλοξενίας την ισραηλινή αλυσίδα Brown Hotels και με προγραμματισμένη συμμετοχή του ιδιοκτήτη τους Leon Avigad.

Τα Brown Hotels έχουν αναπτύξει ισχυρή παρουσία στην Αθήνα και στην Ελλάδα μέσω ξενοδοχείων και τουριστικών ακινήτων, αποτελώντας μέρος της συνολικής αναδιάρθρωσης του κέντρου προς όφελος της τουριστικοποίησης και των επενδυτικών συμφερόντων. Παράλληλα, δημόσιες δηλώσεις και δημοσιεύματα έχουν αναδείξει τη στήριξη του Leon Avigad και του επιχειρηματικού του ομίλου προς στρατιώτες και εφέδρους του ισραηλινού στρατού μέσω πρωτοβουλιών φιλοξενίας και παροχών κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα.

Η απόφαση λοιπόν του Εθνικού Θεάτρου, που προσπάθησε να περάσει κάτω από τα ραντάρ του κινήματος με μια ανακοίνωση της τελευταίας στιγμής, δεν ήταν μια ατυχής στιγμή, ήταν πολιτική επιλογή.

Και γεννά εύλογα ερωτήματα:

Πώς είναι δυνατόν ένας δημόσιος πολιτιστικός θεσμός να προσφέρει αρχικά βήμα και κύρος σε εκπρόσωπο επιχειρηματικών συμφερόντων τα οποία συνδέονται δημόσια με πρωτοβουλίες υποστήριξης στρατιωτών ενός κράτους που ισοπεδώνει πόλεις, δολοφονεί καλλιτέχνες, βομβαρδίζει σχολεία, πανεπιστήμια και μνημεία πολιτισμού;

Και μαζί με αυτό αναδύεται και ένα δεύτερο, εξίσου κρίσιμο ερώτημα:

Σε ποιον ανήκει τελικά η Ομόνοια;

Η Ομόνοια δεν είναι ένα αισθητικό concept.

Δεν είναι «αμαρτωλή» ή «εξωτική» εικόνα προς πολιτιστική κατανάλωση. Είναι ιστορική γειτονιά με εργαζόμενους, μετανάστες, μικρές επιχειρήσεις, κοινωνικές αντιθέσεις και ανθρώπους που ήδη πληρώνουν το κόστος της επιθετικής τουριστικοποίησης και του gentrification.

Τα τελευταία χρόνια η Αθήνα βιώνει ένα πραγματικό κύμα real estate επενδύσεων, εξαγορών ακινήτων και μετατροπής του ιστορικού κέντρου σε τουριστικό και επενδυτικό προϊόν. Μεγάλοι όμιλοι, funds, ξενοδοχειακά δίκτυα και ξένα κεφάλαια – με την πλειοψηφία να είναι ισραηλινά επιχειρηματικά σχήματα – αγοράζουν κτίρια, διαμερίσματα και ξενοδοχεία, μετατρέποντάς τα σε boutique hotels, short-term rentals, airbnb και επενδυτικά assets.

Το αποτέλεσμα είναι ήδη ορατό:

– εκτόξευση ενοικίων

– εκτοπισμός κατοίκων

– τουριστικοποίηση της καθημερινότητας

– εμπορευματοποίηση της κατοικίας

–συρρίκνωση δημόσιου χώρου και κοινωνικής ζωής

Και εδώ εμφανίζεται και το artwashing.

Όταν η τέχνη και οι πολιτιστικές διοργανώσεις λειτουργούν – συνειδητά ή ασυνείδητα – ως αισθητικό πέπλο που εξωραΐζει διαδικασίες εκτοπισμού και real estate αναδιάρθρωσης, τότε δεν έχουμε «ευαισθητοποίηση». Έχουμε πολιτιστικό ξέπλυμα.

Η σημερινή υποχώρηση του Εθνικού Θεάτρου είναι σημαντική. Αλλά δεν αρκεί.

Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ένα όνομα σε ένα πάνελ ή μια performance σε ισραηλινό ξενοδοχείο.

Το πρόβλημα είναι το μοντέλο πολιτισμού και πόλης που θεωρεί φυσιολογικό να συνδιαλέγεται με επιχειρηματικά συμφέροντα συνδεδεμένα με πολεμική οικονομία και με την εμπορευματοποίηση των ίδιων των γειτονιών που υποτίθεται ότι «αναδεικνύει».

Γι’ αυτό:

– Καλούμε το Εθνικό Θέατρο να διακόψει κάθε συνεργασία με τα Brown Hotels.

– Καλούμε τον Δήμο Αθηναίων και το Ινστιτούτο Γκαίτε να διακόψουν κάθε συνεργασία με τα Brown Hotels και όλους τους εμπλεκόμενους φορείς να πάρουν σαφή θέση.

– Καλούμε τον καλλιτεχνικό κόσμο να μιλήσει δημόσια.

– Και καλούμε κάθε άνθρωπο που νοιάζεται για την Παλαιστίνη και για τις πόλεις μας να μην επιτρέψει το ξέπλυμα της κατοχής, του πολέμου και το gentrification ΚΑΙ μέσω της τέχνης.

0Να υπάρχει πλήρης διαφάνεια στη χρηματοδότηση πολιτιστικών εκδηλώσεων. Οι οργανωτές οφείλουν να ενημερώνουν αναλυτικά τους/τις καλλιτέχν(ιδ)ες για τους χρηματοδότες των καλλιτεχνικών δράσεων πριν από την έναρξη κάθε συνεργασίας.

Η Ομόνοια δεν είναι εμπόρευμα.

Η τέχνη δεν είναι πλυντήριο πολέμου.

 Και η Αθήνα δεν ανήκει στα επενδυτικά χαρτοφυλάκια.

Αεροσκάφος που φέρεται να συνδέεται με τη Μοσάντ έφτασε στην Αθήνα από το Τελ Αβίβ την ώρα που το Ισραηλινό Ναυτικό έκανε έφοδο στην Global Sumud Flotilla που επιχειρούσε να φτάσει στην αποκλεισμένηΓάζα.

Υπενθυμίζεται ότι η έφοδος έγινε ανοικτά της Κρήτης με ανοχή από το Ελληνικό Λιμενικό, καθώς βρίσκεται εντός της ζώνης εποπτείας του.

Το επίμαχο ιδιωτικό αεροσκάφος Hawker 800XP έφτασε χθες στην Αθήνα στις 15:37 και στη συνέχεια πέταξε για το Ταλίν της Εσθονίας, πριν γυρίσει από εκεί πίσω στο Τελ Αβίβ.

Πηγή: Documento

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται από τις πρώτες πρωινές ώρες της 1ης Μαΐου μεγάλη επιχείρηση των ελληνικών αρχών στην Κρήτη, για την υποδοχή περίπου 175 επιβαινόντων του στολίσκου «Global Sumud Flotilla», οι οποίοι αναμένονται στον Αθερινόλακκο, μετά την πρωτοφανή πειρατεία του Ισραήλ σε πλοία του στολίσκου ανοιχτά της Κρήτης εντός της ελληνικής περιοχής έρευνας και διάσωσης (SAR).

Σύμφωνα με το neakriti.gr, οι επιβαίνοντες, άνδρες και γυναίκες διαφόρων εθνικοτήτων, μεταξύ των οποίων και Έλληνες, μεταφέρονται με αρματαγωγό προς τα νότια παράλια της Κρήτης και συγκεκριμένα στον Αθερινόλακκο, όπου τους αναμένουν λεωφορεία για τη συνέχιση της μετακίνησής τους.

Όπως αναφέρουν ίδιες πηγές, ο τελικός προορισμός τους είναι το Ηράκλειο, όπου προβλέπεται να φιλοξενηθούν προσωρινά, ενώ στη συνέχεια θα δρομολογηθούν οι διαδικασίες επιστροφής τους στις χώρες προέλευσής τους.

Σε λιμάνι της Κρήτης αποβιβάστηκαν οι ακτιβιστές του στόλου Global Sumud Flotilla έπειτα από την παρέμβαση ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων τα ξημερώματα της Πέμπτης (30/4), ανοιχτά της Κρήτης, Παρασκευή 1 Μαΐου 2026 (ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΡΑΠΑΝΗΣ/EUROKINISSI)

Στην ευρείας κλίμακας επιχείρηση συμμετέχουν ισχυρές δυνάμεις από όλη την Κρήτη, με τη συνδρομή του Λιμενικού Σώματος, της Ελληνικής Αστυνομίας και συναρμόδιων υπηρεσιών, υπό τον συνεχή συντονισμό των αρχών.

Η κυβέρνηση ένιψε τας χείρας της

Το υπουργείο Εξωτερικών, στο οποίο παρέπεμψε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης στο briefing) επικαλέστηκε ότι τα ισραηλινά πολεμικά πλοία κινήθηκαν σε διεθνή ύδατα βορειοδυτικά της Κρήτης, εκτός ελληνικών χωρικών υδάτων. Δήλωσε μάλιστα ότι δεν είχε υπάρξει προηγούμενη συνεννόηση με τις ελληνικές αρχές.

Επικαλέστηκε επίσης ότι οι ελληνικές αρχές δεν έχουν δικαίωμα παρέμβασης σε διεθνή ύδατα, παρά μόνο σε περίπτωση επιχείρησης έρευνας και διάσωσης.

“Κατόπιν σχετικής επικοινωνίας του ελληνικού με το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών τα ισραηλινά πλοία βρίσκονται ήδη σε κίνηση αποχώρησης από το σημείο και επιστροφής στη βάση τους”, ανέφερε τέλος χθες νωρίς το μεσημέρι το ΥΠΕΞ.

Ετέθη πάντως επίσης το ερώτημα γιατί οι ελληνικές αρχές δεν προέβησαν στη διάσωση των επιβαινόντων στον Global Sumud Flotilla, τους οποίους πήραν ομήρους οι δυνάμεις του IDF.

Το υπουργείο Ναυτιλίας απάντησε ότι το Λιμενικό Σώμα – Ελληνική Ακτοφυλακή δεν ασκεί αστυνομική ή προανακριτική αρμοδιότητα σε διεθνή ύδατα. “Η αρμοδιότητά του εκεί εξαντλείται αυστηρά στον συντονισμό επιχειρήσεων Έρευνας και Διάσωσης. Σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, η δικαιοδοσία επί των πλοίων στην Ανοικτή Θάλασσα ανήκει αποκλειστικά στο Κράτος της Σημαίας τους (Flag State)”, σημείωσε επίσης.

Δεν ήθελαν τη βοήθεια μας, υποστηρίζει το Λιμενικό

Ανέφερε δε ότι: “Το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης (ΕΚΣΕΔ) του Λιμενικού Σώματος-ΕΛ.ΑΚΤ. ανταποκρίθηκε άμεσα σε μία εκπομπή σήματος κινδύνου (distress call) από σκάφος του Στολίσκου, ενώ έπλεε στα διεθνή ύδατα πέραν των 60 ναυτικών μιλίων δυτικά της Κρήτης. Περιπολικό σκάφος του Λιμενικού μετέβη άμεσα στο σημείο. Κατά την επικοινωνία μέσω VHF με το συγκεκριμένο και άλλα σκάφη πλησίον, οι κυβερνήτες τους δήλωσαν ότι δεν αντιμετωπίζουν κίνδυνο και ότι δεν αιτούνται ούτε επιθυμούν τη συνδρομή των ελληνικών αρχών. Ως εκ τούτου, καμία περαιτέρω ενέργεια δεν μπορούσε να αναληφθεί από τις ελληνικές αρχές.”

Σύμφωνα επίσης με το υπουργείο Ναυτιλίας στην περιοχή περίπου 50 ναυτικά μίλια νότια-νοτιοδυτικά του άκρου Ταινάρου βρίσκονταν προχθες βράδυ περίπου 55 σκάφη του στολίσκου που έπλεαν προς νότια Κρήτη και τέσσερα ισραηλινά πολεμικά σκάφη. Είχαν επίσης μεταβεί τρία περιπολικά του Λιμενικού Σώματος για την παροχή Έρευνας και Διάσωσης, σε περίπτωση που απαιτείτο.

Χθες το πρωί, σύμφωνα πάντα με την ίδια ενημέρωση, ειδοποιήθηκε το ελληνικό Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας Διάσωσης (ΕΚΣΕΔ JRCC) από τον αντίστοιχο του Ισραήλ ότι “17 σκάφη του στολίσκου που είναι εγκαταλελειμμένα/ ακυβέρνητα σε διεθνή ύδατα και ότι οι επιβαίνοντες αυτών βρίσκονται σε ισραηλινά πολεμικά, καλά στην υγεία τους, για περαιτέρω ερωτήσεις.” Το Ισραήλ απέστειλε στις ελληνικές αρχές και σχετική λίστα, ωστόσο το υπουργείο Ναυτιλίας σημείωσε ότι δεν ήταν γνωστός ο αριθμός και η εθνικότητα των επιβαινόντων.

Συνοψίζοντας, η ελληνική κυβέρνηση ως άλλος Πόντιος Πιλάτος πρώτον επικαλείται ότι το πρωτοφανές επεισόδιο έλαβε χώρα εκτός των ελληνικών χωρικών υδάτων, ότι δεν είχε ενημερωθεί εκ των προτέρων από την ισραηλινή πλευρά και ότι οι κυβερνήτες των σκαφών του στολίσκου Global Sumud Flotilla δήλωσαν ότι δεν αντιμετωπίζουν κίνδυνο και ότι δεν αιτούνται ούτε επιθυμούν τη συνδρομή των ελληνικών αρχών.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗ

Η Σούζαν Σαράντον μίλησε για το… cancel που έφαγε από το Χόλιγουντ, γιατί πολύ απλά υποστήριζε δημόσια τονλαό των Παλαιστινίων.

Η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός – η οποία απομακρύνθηκε από την εταιρεία εκπροσώπησής της United Talent Agency τον Νοέμβριο του 2023, μετά από αμφιλεγόμενες δηλώσεις της σχετικά με τον πόλεμο Ισραήλ-Γάζας – αναφέρθηκε στην κατάσταση της καριέρας της σε συζήτηση στις 27 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με το Reuters, λίγο πριν τιμηθεί με το Διεθνές Βραβείο Goya στην τελετή των βραβείων της Ισπανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου στη Βαρκελώνη.

«Η εταιρεία μου με απέλυσε, συγκεκριμένα επειδή συμμετείχα σε πορείες και μίλησα για τη Γάζα, ζητώντας κατάπαυση του πυρός», δήλωσε η Σαράντον. «Έγινε σχεδόν αδύνατο για μένα ακόμη και να εμφανιστώ στην τηλεόραση. Δεν ξέρω αν αυτό έχει αλλάξει τελευταία. Δεν μπορούσα να συμμετάσχω σε κάποια μεγάλη ταινία ή σε οτιδήποτε συνδεόταν με το Χόλιγουντ».

Η πραγματικότητα μιας σταρ που καταδικάζει δημόσια μια γενοκτονία

Η πρωταγωνίστρια του «Θέλμα και Λουίζ» συνέχισε λέγοντας: «Τελικά βρήκα εκπροσώπους στην Αγγλία και την Ιταλία και εργάζομαι εκεί. Μόλις ολοκλήρωσα μια ταινία στην Ιταλία και συμμετείχα για αρκετούς μήνες σε μια θεατρική παράσταση στο Old Vic. Ένας Ιταλός σκηνοθέτης που με προσέλαβε πρόσφατα μου είπε ότι του είχαν συστήσει να μη με πάρει, οπότε αυτό συμβαίνει ακόμη. Εκείνος δεν τους άκουσε, αλλά η συζήτηση έγινε. Αυτή την περίοδο συμμετέχω κυρίως σε μικρές παραγωγές, με σκηνοθέτες που συχνά κάνουν το πρώτο τους βήμα, σε ανεξάρτητες ταινίες».

 

Σε κάποιο σημείο της συζήτησης η Σαράντον συγκινήθηκε, εκφράζοντας τηνευγνωμοσύνη της προς την Ισπανία και την Ιρλανδία για τη στάση των ηγεσιών τους σχετικά με τη Γάζα, συγκρίνοντάς τη με εκείνη των ΗΠΑ, σύμφωνα με το Hollywood Reporter.

«Σε ένα περιβάλλον όπου νιώθεις καταπίεση και λογοκρισία, το να βλέπεις την Ισπανία, τον πρόεδρό της και τη στήριξη που εκφράζει για τη Γάζα, αλλά και ηθοποιούς όπως ο Χαβιέ Μπαρδέμ να μιλούν τόσο δυνατά, είναι πολύ σημαντικό για εμάς στις Ηνωμένες Πολιτείες», είπε. «Όταν ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις πόσο ξεκάθαρη και ισχυρή είναι η στάση της Ισπανίας σε αυτά τα ζητήματα από ηθικής πλευράς, σε κάνει να νιώθεις λιγότερο μόνος και σου δίνει ελπίδα. Στις ΗΠΑ δεν ακούς τέτοια πράγματα στην τηλεόραση. Δεν ξέρεις καν ότι υπάρχουν».

Η ηθοποιός του «Dead Man Walking» πρόσθεσε: «Όταν κάποιος παίρνει τόσο ξεκάθαρη θέση – όταν ένα ολόκληρο κράτος το κάνει, και βάζω σε αυτό και την Ιρλανδία – δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο σημαντικό είναι για όσους από εμάς προσπαθούμε να μιλήσουμε σε ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον. Το να βλέπουμε τέτοια δύναμη και ηθική σαφήνεια σημαίνει πολλά για εμάς».

Υπενθυμίζεται ότι μετά από αμφιλεγόμενες δηλώσεις που έκανε σε φιλοπαλαιστινιακή συγκέντρωση στην Union Square της Νέας Υόρκης τον Νοέμβριο του 2023, εν μέσω της σύγκρουσης Ισραήλ–Χαμάς, η Σαράντον απομακρύνθηκε από την εταιρεία εκπροσώπησής της UTA.

Πηγή: rosa.gr

ΦΡΑΓΚΙΣΚΑ ΜΕΓΑΛΟΥΔΗ

ΜΕΡΟΣ Α – “Από τις φωνές στην εξέγερση”

Πρώτα ήταν οι φωνές. Γυναίκες που θρηνούσαν, κρυμμένες πίσω από μαντήλια, κάποτε πολύχρωμα και πλέον λασπωμένα. Άντρες που άφηναν βογγητά πόνου καθώς περίμεναν κάποιον γιατρό, κρατώντας στα χέρια τους ματωμένα κουρέλια για να κρύψουν κομματιασμένες σάρκες και ανοιχτές πληγές. Και μετά ήταν τα παιδιά, που έκλαιγαν με όλη τη δύναμη των μικρών κορμιών τους, γοερά, απελπισμένα – εκεί όπου ο φόβος και ο πόνος γίνονταν ένα και δεν ήξερες ποιο είναι πιο δυνατό.

Ακούω τις κραυγές παντού καθώς περιφέρομαι στο υπαίθριο νοσοκομείο κάτω από τον καυτό ήλιο. Δεν θέλω να τις ακούω άλλο. Νιώθω ότι με ακολουθούν καθώς κατευθύνομαι προς το κτήριο που στεγάζει τα υποσιτισμένα παιδιά.

Ήδη στην αυλή, δεκάδες γυναίκες με μωρά και νήπια στην αγκαλιά περιμένουν. Γεμίζουν τον χώρο όσο φτάνει το βλέμμα μου. Η απελπισία με τυλίγει – δεν υπάρχει περίπτωση να βοηθηθούν όλοι. Οι γιατροί, οι νοσοκόμοι και οι εθελοντές πρέπει να πάρουν την πιο σκληρή απόφαση, που συχνά καθορίζει ποιος θα ζήσει και ποιος όχι. Ποιος θα μπει μέσα και ποιος θα μείνει έξω.

Διανομή φαρμάκων σε Σουδανούς στον καταυλισμό Κουφραμ Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Στο εσωτερικό του κτηρίου επικρατεί σχεδόν νεκρική σιγή. Δεκάδες παιδιά κάθε ηλικίας, ξαπλωμένα σε σιδερένια κρεβάτια και σκισμένα στρώματα, συχνά δύο ή και τρία μαζί, και δίπλα τους στο πάτωμα οι μητέρες τους. Μοιάζουν σαν να σε κοιτούν στα μάτια, αλλά το βλέμμα είναι κενό. Μόνο ο θόρυβος της γεννήτριας, που κρατά σε λειτουργία τις λιγοστές συσκευές οξυγόνου που μοιράζονται οι μικροί ασθενείς, ταράζει λίγο τη σιγή.

Κάποια μωρά μοιάζουν να κλαίνε χωρίς δάκρυα. Κάποιες μητέρες τα αγκαλιάζουν· άλλες κάθονται απαθείς, σκελετωμένες και οι ίδιες, χωρίς δύναμη να αντιδράσουν. Έχουν περπατήσει μέρες χωρίς φαγητό με τα παιδιά τους, έχουν κρυφτεί σε χαμηλούς θάμνους, έχουν πιει λασπωμένο νερό που τώρα σκοτώνει τα μωρά τους. Έχουν επιβιώσει από σφαίρες και χτυπήματα με μανσέτες. Όσοι άντεξαν πέρασαν τα σύνορα και έφτασαν σε αυτή την ξεχασμένη πόλη στα ανατολικά του Τσαντ, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το δυτικό Νταρφούρ.

Το Αντρέ δεν ήταν παρά μια νυσταγμένη πόλη της ερήμου με μόλις δώδεκα χιλιάδες ψυχές. Όμως ο πόλεμος στο γειτονικό Σουδάν έμελλε να τη μετατρέψει σε έναν τεράστιο προσφυγικό καταυλισμό. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, τον Απρίλιο του 2023, ο πληθυσμός της εκτοξεύτηκε από 12 σε 250 χιλιάδες, με περίπου 1.000 πρόσφυγες να φτάνουν καθημερινά.

Πρόχειρο νοσοκομείο στην πόλη Αντρέ, μόλις 5 χλμ. από το Σουδάν. Το νοσοκομείο, τους πρώτους μήνες του πολέμου, δεχόταν καθημερινά πάνω από 800 πρόσφυγες την ημέρα, κυρίως γυναίκες και παιδιά Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι διέσχισαν τα σύνορα με το Τσαντ, κυνηγημένοι κυρίως από τις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης – γνωστές ως Rapid Support Forces (RSF) – αλλά και από τον τακτικό στρατό του Σουδάν, τις Sudanese Armed Forces (SAF).

Η Ναφίσα έφτασε στον καταυλισμό της Τουμτουμά με τρία από τα πέντε παιδιά της. Οι δύο μεγαλύτεροι γιοι της και ο σύζυγός της σφαγιάστηκαν από τις δυνάμεις των RSF. Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Τι συμβαίνει λοιπόν στο Σουδάν;

Πώς φτάσαμε στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο, με περισσότερους από 12 εκατομμύρια εκτοπισμένους και πρόσφυγες και με νεκρούς που πιθανόν φτάνουν τις 400 χιλιάδες, χωρίς κανείς να μπορεί να μετρήσει με ακρίβεια;

Για να το καταλάβουμε, πρέπει να γυρίσουμε πίσω στον Δεκέμβρη του 2018, στην πόλη Ατμπάρα, όταν μαθητές της τεχνικής σχολής οργάνωσαν πορεία διαμαρτυρίας για την αύξηση της τιμής του ta’amiya – της σουδανικής εκδοχής του φαλάφελ από ρεβίθια και κουκιά. Ήταν βασικό πρωινό για τους φτωχούς Σουδανούς και τους μαθητές, αλλά είχε γίνει απρόσιτο λόγω της αύξησης στην τιμή του ψωμιού. Οι εξαγριωμένοι μαθητές έκαψαν τα κεντρικά γραφεία του κυβερνώντος κόμματος, του Εθνικού Κόμματος Κογκρέσου (NCP), θέτοντας τις βάσεις της επανάστασης του σουδανικού λαού. Οι εικόνες του καμένου κτηρίου έκαναν χιλιάδες Σουδανούς σε όλη τη χώρα – με πρώτες τις γυναίκες – να βγουν στους δρόμους φωνάζοντας: “Κυβέρνηση της πείνας και της φτώχειας, φύγε!”.

Η Ντουριά διέφυγε τη νύχτα με το βρέφος της, αφού ο σύζυγός της σκοτώθηκε και οι κόρες της έπεσαν θύματα της επίθεσης των RSF. Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Η αποικιακή δομή και η κληρονομιά της ανισότητας (1899–1956)

Καμία εξέγερση όμως δεν ξεκινά απλώς από ένα σάντουιτς· έχει ρίζες στις βαθιές οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες και στη δομή της κοινωνίας που διαμορφώθηκε κατά τη βρετανική αποικιακή περίοδο, από το 1899 έως το 1956.

Όπως συνέβη σε πολλές αποικίες, οι Βρετανοί κυβέρνησαν μέσα από μια τοπική ελίτ – κυρίως αραβοσουδανικές ομάδες – οικοδομώντας ένα συγκεντρωτικό κράτος. Η εξουσία και οι υποδομές συγκεντρώθηκαν στο Χαρτούμ, αφήνοντας την περιφέρεια υποανάπτυκτη. Η ανισότητα αυτή δεν δημιούργησε μόνο βαθιές κοινωνικές αντιθέσεις, αλλά ενίσχυσε και τον διαχωρισμό ανάμεσα στους μαύρους πληθυσμούς του Νότου και τις αραβικές ελίτ του Βορρά.

Η ανεξαρτησία του 1956 και οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν – άλλες με εκλογές και άλλες με πραξικόπημα – όχι μόνο δεν άλλαξαν την αποικιοκρατική δομή εξουσίας, αλλά την επέκτειναν, ενισχύοντας παράλληλα τη διαφθορά.

Ο Ahmed είναι Σουδανός πρόσφυγας στον καταυλισμό Κουφράμ, στο ανατολικό Τσαντ. Εκεί δημιούργησε μια μικρή επιχείρηση καθαρισμού ρούχων, η οποία του επιτρέπει να στηρίζει την οικογένειά του Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Το καθεστώς Μπασίρ: λιτότητα, λεηλασία, καταστολή

Το πραξικόπημα του 1989 έφερε στην εξουσία τον περιβόητο Ομάρ αλ-Μπασίρ, που κυβέρνησε τη χώρα επί 30 χρόνια, γράφοντας μερικές από τις πιο ματωμένες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας του Σουδάν. Το καθεστώς του Μπασίρ καταλήστευε τους φυσικούς πόρους και τα δημόσια έσοδα, φυλάκιζε και καταδίωκε κάθε αντιφρονούντα, καταστρέφοντας ό,τι είχε απομείνει από την οικονομία της χώρας.

Για να αντιμετωπίσει τα οικονομικά προβλήματα που το ίδιο το καθεστώς είχε προκαλέσει, ο Μπασίρ προχώρησε σε ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων (δίνοντας βέβαια τη μερίδα του λέοντος σε στελέχη του κυβερνώντος κόμματος), επιβάλλοντας παράλληλα αυστηρή λιτότητα και διαλύοντας δημόσιες υπηρεσίες. Σχολεία και νοσοκομεία υπολειτουργούσαν, ενώ ακόμη και το ηλεκτρικό ρεύμα μέσα στο Χαρτούμ έγινε γρήγορα προνόμιο μόνο της ελίτ.

Με άλλα λόγια, ο Μπασίρ εφάρμοσε ένα πρόγραμμα παρόμοιο με εκείνο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου – μόνο που τα κέρδη από τη λεηλασία κατέληγαν στο ίδιο το καθεστώς και όχι σε διεθνείς θεσμούς.

Ο Μουσταφά διέφυγε από τη γενοκτονία στο Νταρφούρ και έφτασε στον καταυλισμό Κουφράμ, φέρνοντας μαζί τη ραπτομηχανή του. Εκεί άνοιξε ένα μικρό εργαστήριο επιδιόρθωσης ρούχων Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Νταρφούρ 2003: πόλεμος για γη, εκτοπισμοί και ο χρυσός

Όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, όσο δύσκολη ήταν η ζωή στο Χαρτούμ – που αποτελούσε και το κέντρο της ανάπτυξης της χώρας — η ζωή στην υπόλοιπη περιφέρεια ήταν πολύ χειρότερη. Αυτές οι ανισότητες και οι διακρίσεις μεταξύ αραβοσουδανικών ομάδων και μαύρων σουδανικών κοινοτήτων οδήγησαν στη δημιουργία ανταρτικών ομάδων στο Νταρφούρ και στον πόλεμο του 2003, που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 300 χιλιάδες ανθρώπους.

Ένας πόλεμος που είχε δύο βασικούς άξονες: τον έλεγχο των τεράστιων εκτάσεων γης του Νταρφούρ, αλλά και τον εκτοπισμό ντόπιων πληθυσμών, όπως οι Μασαλίτ και οι Ζαγάουα, που ζούσαν εκεί επί αιώνες, ώστε αραβόφωνες ομάδες να ελέγχουν πλήρως τα ορυχεία χρυσού στο βόρειο Νταρφούρ και τις μεγάλες αγροτικές εκτάσεις.

Παιδιά από το Σουδάν στον προσφυγικό καταυλισμό Farchana, στο ανατολικό Τσαντ. Ο καταυλισμός βρίσκεται 60 χλμ. από τα σύνορα με το Δυτικό Νταρφούρ και στεγάζει 60.000 πρόσφυγες. Φραγκίσκα Μεγαλούδη

H θεσμοποίηση της βίας

Ο Μπασίρ – αντί να στείλει αποκλειστικά τον τακτικό στρατό – εκμεταλλεύτηκε τις χρόνιες φυλετικές εντάσεις και δημιούργησε αραβικές φυλετικές πολιτοφυλακές, γνωστές ως Janjaweed, ώστε να πολεμούν εκ μέρους του κράτους. Κρατήστε αυτό το όνομα, διότι λίγα χρόνια αργότερα οι σφαγείς των ντόπιων πληθυσμών θεσμοποιήθηκαν και εξελίχθηκαν σε αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως Rapid Support Forces (RSF).

Οι Janjaweed γνώριζαν την περιοχή και, καθώς δεν ανήκαν επίσημα στον τακτικό στρατό, μπορούσαν να λειτουργούν σε μια γκρίζα ζώνη ευθύνης, επιτρέποντας στο καθεστώς να αρνείται άμεση εμπλοκή σε επιθέσεις κατά αμάχων.

Παιδιά Μασαλίτ στο Αντρέ. Οι Μασαλίτ, μαζί με τους Ζαγάουα, είναι οι κοινότητες που υπέστησαν συστηματική γενοκτονία στο Νταρφούρ. Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Νότιο Σουδάν: πόλεμος, σαρία και πετρέλαιο (1983–2011)

Δυστυχώς, ο κύκλος της βίας δεν τελείωσε με τη σφαγή του Νταρφούρ, αλλά εξελισσόταν παράλληλα με τον αιματηρό πόλεμο στο Νότιο Σουδάν, που ξεκίνησε το 1983, όταν η τότε κυβέρνηση επέβαλε τη σαρία σε όλη τη χώρα και παράλληλα αφαίρεσε την αυτονομία του Νότου.

Βασικός άξονας και εδώ ήταν οι ανισότητες και η περιθωριοποίηση των μαύρων πληθυσμών, αλλά και ο έλεγχος των πετρελαίων του Νότιου Σουδάν. Αυτός ο πόλεμος μεταξύ Χαρτούμ και του SPLM/A (Sudan People’s Liberation Movement/Army) συνεχίστηκε μέχρι το 2005 και στοίχισε τη ζωή σε περίπου 2 εκατομμύρια ανθρώπους.

Ο κύκλος της βίας έκλεισε το 2011 με τη δημιουργία του ανεξάρτητου Νότιου Σουδάν (για να ακολουθήσει όμως ένας ακόμη αιματηρός εμφύλιος στη νεότερη χώρα του κόσμου). Εάν, λοιπόν, οι μαχητές των RSF εκπαιδεύτηκαν στη σφαγή στο Νταρφούρ, ο τακτικός στρατός SAF είχε ήδη κάνει τη “θητεία” του στον πόλεμο του Νότιου Σουδάν.

Παιδιά στον προσφυγικό καταυλισμό του Αρκουμ. Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Οικονομική κατάρρευση: όταν η γη και το νερό γίνονται “λύση”

Η απώλεια των πλούσιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Νότο το 2011 στοίχισε στο Χαρτούμ το 75% των εσόδων του, οδηγώντας την οικονομία σε ολική κατάρρευση. Το ψωμί και τα καύσιμα ήταν πλέον απλησίαστα όχι μόνο για τους φτωχούς, αλλά και για όσους ανήκαν σε πιο εύρωστες οικονομικές ομάδες.

Οι αποφάσεις που πήρε το καθεστώς Μπασίρ τα επόμενα χρόνια για να βρει χρήματα συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στον σημερινό πόλεμο: όταν δεν υπήρχε πλέον τίποτα άλλο να πουλήσει, το καθεστώς πούλησε – ή, για μεγαλύτερη ακρίβεια, νοίκιασε – τη γη και το νερό.

Η ενοικίαση εκτάσεων γης σε ξένους επενδυτές και κυβερνήσεις δεν ήταν κάτι καινούριο, και το καθεστώς Μπασίρ είχε ήδη ξεκινήσει να το εφαρμόζει από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Από το 2011 όμως και μετά – και κυρίως από το 2014 – οι ενοικιάσεις αυτές εκτοξεύθηκαν.

Συνολικά, το καθεστώς παραχώρησε, με συμβόλαια έως και 99 ετών, πάνω από 5 εκατομμύρια στρέμματα αγροτικής γης σε χώρες του Κόλπου, κυρίως στη Σαουδική Αραβία, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο Κατάρ και στο Μπαχρέιν. Παράλληλα, εταιρείες από την Ιορδανία, την Αίγυπτο και την Τουρκία διεκδίκησαν και εξασφάλισαν συμφωνίες για εκατομμύρια εκτάρια γεωργικής γης.

Πάνω από 700.000 παιδιά υπολογίζεται ότι έχουν φτάσει στο Τσαντ, συχνά ασυνόδευτα ή μαζί με τις μητέρες τους, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τις σφαγές στο Νταρφούρ. Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Τι σημαίνει αυτό; Το κράτος έδινε εκτάσεις που άρπαζε από ντόπιους αγρότες και κτηνοτρόφους, ενώ παράλληλα παραχωρούσε το νερό του Νείλου δωρεάν, καταδικάζοντας τους κατοίκους σε πείνα και εξαθλίωση. Οι ξένες χώρες χρησιμοποίησαν τις εκτάσεις αυτές για να παράγουν σιτηρά και να βόσκουν τεράστια κοπάδια βοοειδών, τα οποία στη συνέχεια εξήγαν πίσω στις χώρες τους – και έτσι το Σουδάν μετατράπηκε σε σιτοβολώνα και πηγή κρέατος για τον Κόλπο, την ίδια στιγμή που οι ντόπιοι πέθαιναν από την πείνα.

Όταν ο λαός έβγαινε στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί για την εξαθλίωση και τις αρπαγές της γης των φτωχών, η κυβέρνηση έστελνε τους Janjaweed, που μαζί με τον εθνικό τακτικό στρατό έπνιγαν στο αίμα τις εξεγέρσεις.

Πρόσφυγες κατασκευάζουν πρόχειρες σκηνές για να μείνουν. Το Τσαντ εχει δεχτεί πάνω απο ένα εκατομμύριο πρόσφυγες απο το Νταρφουρ, στην πλειοψηφία Μασαλιτ. Φραγκίσκα Μεγαλούδη

ΜΕΡΟΣ Β – “Η οικονομία του πολέμου και η σημερινή σύγκρουση”

Όταν λοιπόν, στις 19 Δεκεμβρίου του 2018, οι μαθητές της Ατμπάρα βγήκαν στους δρόμους για την τιμή του ψωμιού, το διακύβευμα ήταν πολύ μεγαλύτερο από το πόσο κόστιζε το αλεύρι.

Οι διαμαρτυρίες και οι πορείες οργανώθηκαν και συνεχίστηκαν για μήνες υπό το σχήμα της Σουδανικής Ένωσης Επαγγελματιών (Sudanese Professionals Association – SPA), που περιελάμβανε συνδικάτα, ενώ παράλληλα οργάνωνε επιτροπές αντίστασης στις γειτονιές. Γρήγορα όμως η SPA κομματικοποιείται και, όπως συμβαίνει πάντα με τα κινήματα που μετατρέπονται σε κόμμα, το παλιό σύστημα τα χρησιμοποιεί για να επιβιώσει.

Και έτσι, όταν τον Απρίλιο του 2019 ο λαός καταλαμβάνει το Αρχηγείο του Στρατού στο Χαρτούμ, ο στρατός συλλαμβάνει τον αλ-Μπασίρ στις 13 Απριλίου και το καθεστώς πέφτει. Στην ουσία όμως δεν πρόκειται για αλλαγή εξουσίας, αλλά για πραξικόπημα του στρατού στον ίδιο τον πραξικοπηματία, τον οποίο “θυσιάζει” για να επιβιώσει.

Πρόσφυγες στο ανατολικό Ουαντάι στο Τασντ. Η περιοχή αποτελεί ένα απο τα βασικά σημεία διέλευσης σουδανων προσφυγωνσ το Τσαντ Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Το Στρατιωτικό Συμβούλιο και η σφαγή της 3ης Ιουνίου 2019

Ο στρατός λοιπόν – που σκότωνε μέχρι χθες τους διαδηλωτές – σχηματίζει τώρα κυβέρνηση και αναλαμβάνει την εξουσία στο όνομα του λαού, ως Στρατιωτικό Συμβούλιο. Και ενώ ο λαός ξαναβγαίνει στους δρόμους ζητώντας από τους στρατιωτικούς να παραδώσουν την εξουσία, ξεκινά ένας πυρετός διπλωματικών διαπραγματεύσεων με τις χώρες του Κόλπου, την ΕΕ και τις ΗΠΑ, αλλά και άλλες δυτικές χώρες θετικές στην προοπτική μιας νέας κυβέρνησης. Στην ουσία, μιλάμε για διαπραγματεύσεις με τα ίδια στελέχη του στρατού του αλ-Μπασίρ, που τον έχουν πλέον φυλακίσει στο Χαρτούμ.

Και η πιο σημαντική λεπτομέρεια είναι ποια ήταν η σύνθεση του Στρατιωτικού Συμβουλίου ; μα ποιοι άλλοι από τους πρώην Janjaweed, που τώρα επισήμως πλέον ονομάζονται RSF, και τον τακτικό στρατό του Σουδάν, τον SAF.

Ακολούθησαν απεργίες και διαμαρτυρίες που κατέληξαν σε σφαγές, με πιο γνωστή ίσως τη μεγάλη σφαγή στις 3 Ιουνίου του 2019, όταν εκατοντάδες άτομα σφαγιάστηκαν από τις RSF και τον τακτικό στρατό, ενώ δεκάδες γυναίκες βιάστηκαν μέσα στους δρόμους του Χαρτούμ και στις επαρχίες.

Προσωπικό ΜΚΟ δίνει τις πρώτες βοήθειες σε μια οικογένεια απο το Σουδαν στο πρόχειρο νοσοκομείο του Αντρέ Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Η μεταβατική κυβέρνηση (2019) και το πραξικόπημα του 2021

Και από εδώ και πέρα η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη. Το Στρατιωτικό Συμβούλιο – στην ουσία αποτελούμενο από στελέχη των RSF και του SAF – καταλήγει τελικά στη δημιουργία μιας μεταβατικής κυβέρνησης τον Αύγουστο του 2019, με πρωθυπουργό τον Abdalla Hamdok.

Όμως τη στρατιωτική και οικονομική εξουσία είχαν ο Abdel Fattah al-Burhan, που διοικούσε τον τακτικό στρατό (SAF), και ο Muhammad Hamdan Dagalo Musa, γνωστός ως Hemedti, που διοικούσε τις RSF. Κρατήστε αυτά τα ονόματα – διότι αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές της σημερινής τραγωδίας.

Η μεταβατική κυβέρνηση στηρίζεται ηθικά και οικονομικά από τις ΗΠΑ, την ΕΕ, την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και τις χώρες του Κόλπου, χωρίς να τους απασχολεί ιδιαίτερα το παρελθόν (και το παρόν) των στελεχών της.

Στα δύο χρόνια που παρέμεινε στην εξουσία, πρόλαβε να δώσει χάρη σε στελέχη της που είχαν κάνει σφαγές και βιασμούς διαδηλωτών, ενώ παράλληλα συνέχισε τις πολιτικές εξαθλίωσης του Μπασίρ, με τις ευλογίες της διεθνούς κοινότητας αυτή τη φορά.

Παρ’ όλα αυτά, η άτυπη αμνηστία που δόθηκε δεν αφορούσε όλους. Και έτσι ο al-Burhan και ο Hemedti, φοβούμενοι ότι κάποτε η εξουσία μπορεί να περνούσε σε πολιτικό σχήμα και να έχαναν την πρόσβαση στις εκτάσεις γης και στα ορυχεία χρυσού – αλλά και να καταδικαστούν για τις σφαγές που είχαν διαπράξει – οργανώνουν πραξικόπημα κατά της μεταβατικής εξουσίας και την καταλύουν στις 25 Οκτωβρίου 2021.

Σουδανές γυναίκες περιμένουν έξω από την πρόχειρη κλινική στον καταυλισμό του Αντρέ, στο ανατολικό Τσαντ. Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Και έτσι φτάνουμε στην πιο παράδοξη ίσως στρατιωτική κυβέρνηση, με έναν στρατηγό και έναν πρώην παραστρατιωτικό μισθοφόρο να μοιράζονται την εξουσία. Και όπως φαντάζεται κανείς, ήταν η απόλυτη συνταγή της καταστροφής.

Οι δύο πρώην σύμμαχοι σύντομα αρχίζουν να τσακώνονται για το πώς και ποιος θα κυβερνήσει. Ενώ το σχέδιο ήταν αρχικά οι RSF να ενσωματωθούν στον τακτικό στρατό, ο Hemedti συνειδητοποιεί ότι έτσι θα έχανε την πρόσβαση στην εξουσία. Έτσι αποχωρεί από το σχήμα και κινεί τον στρατό του στο Χαρτούμ.

Λίγο καιρό μετά, στις 15 Απριλίου του 2023, ξεσπά ένας από τους πιο αιματηρούς και κτηνώδεις πολέμους της σύγχρονης ιστορίας.

Πού βρισκόμαστε σήμερα;

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, το Σουδάν έχει στην ουσία χωριστεί στα δύο. Μετά την πτώση του Ελ Φάσερ, ύστερα από 18 μήνες πολιορκίας κατά τη διάρκεια της οποίας ο πληθυσμός αφέθηκε να πεθάνει από την πείνα, οι δυνάμεις του Hemedti (RSF) κατέλαβαν την πόλη στις 26 Οκτωβρίου 2025.

Ο τακτικός στρατός του al-Burhan (SAF), που την υπερασπιζόταν, έφυγε αφήνοντας στην τύχη τους τους χιλιάδες αμάχους. Το μέγεθος της σφαγής που ακολούθησε μάλλον δεν θα γίνει ποτέ γνωστό με ακρίβεια. Εάν όμως υπολογίσει κανείς ότι μόνο τις 3 με 4 πρώτες ώρες της πτώσης της πόλης μιλούσαμε ήδη για 3.000 νεκρούς, οποιαδήποτε εκτίμηση φαντάζει λίγη.

Σήμερα ο τακτικός στρατός ελέγχει το Βόρειο και Ανατολικό Σουδάν, μαζί με την πλειοψηφία του Χαρτούμ και το πολύ σημαντικό λιμάνι του Port Sudan, ενώ οι πρώην παραστρατιωτικοί ελέγχουν όλο το Νταρφούρ (στην ουσία το δυτικό Σουδάν), κάτι που τους δίνει πρόσβαση στα ορυχεία χρυσού και σε τεράστιες αγροτικές εκτάσεις.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται και η απάντηση γιατί αυτός ο πόλεμος θα αργήσει πάρα πολύ να τελειώσει.

Σουδανές μεταφέρουν νερό στον πρόχειρο καταυλισμό προσφύγων στην πόλη Αντρέ. Η πόλη φιλοξενεί πάνω απο 200 000 πρόσφυγες, κυρίως Μασαλιτ απο το δυτικό Νταρφουρ. Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Η εξωτερική στήριξη και το “παζάρι” της γης

Υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία – αν και η κυβέρνηση της χώρας το αρνείται – ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα χρηματοδοτούν ενεργά τις δυνάμεις του Hemedti, ενώ τους προμηθεύουν με όπλα μέσω των βάσεών τους στο Τσαντ. Η στρατιωτική κυβέρνηση του Τσαντ προσφέρει το έδαφός της ώστε να μεταφέρονται όπλα και εφόδια στους παραστρατιωτικούς.

Και εδώ βρίσκεται ίσως μία από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις της διπλωματίας: το Τσαντ έχει δεχτεί εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και είναι από τις πρώτες χώρες που πλήγησαν από τον πόλεμο στο Σουδάν. Ακόμα θυμάμαι τους πρώτους μήνες του πολέμου στο Τσαντ, όταν κάθε εισαγωγή καυσίμων από το Σουδάν σταμάτησε και το ήδη σπάνιο ηλεκτρικό ρεύμα έγινε πολυτέλεια για όλους. Οι τιμές των τροφίμων εκτοξεύθηκαν και οι ελλείψεις σε βασικά είδη φάνηκαν αμέσως. Το Τσαντ δεν συνήλθε ποτέ οικονομικά και κοινωνικά από τον πόλεμο του Σουδάν. Η εισροή πάνω από ένα εκατομμύριο προσφύγων είχε μεγάλες συνέπειες για τους ντόπιους πληθυσμούς που ήδη ζούσαν στην απόλυτη φτώχεια.

Οι κάτοικοι του ανατολικού Τσαντ είναι Μασαλίτ – οι φυλές εκείνες που βιάζει και σκοτώνει συστηματικά το RSF στο Νταρφούρ – ενώ ο ίδιος ο πρόεδρος του Τσαντ ανήκει στους Ζαγάουα, μια φυλή που επίσης υπέστη συστηματική γενοκτονία από τις δυνάμεις του Hemedti. Κι όμως, αυτές τις δυνάμεις στηρίζει το Τσαντ μέσω των ΗΑΕ, οι οποίοι, με τη σειρά τους, προσφέρουν άπλετο χρήμα και πολιτική στήριξη στο καθεστώς της Ντζαμένα.

Και τι κερδίζουν τα ΗΑΕ; Μα φυσικά το χρυσό του Νταρφούρ, αλλά και τη συνεχιζόμενη πρόσβαση στις τεράστιες γεωργικές εκτάσεις – εκείνες που τους είχε νοικιάσει ο Μπασίρ και που τώρα τους εγγυάται ο Hemedti.

Αντιθέτως, ο τακτικός στρατός έχει την υποστήριξη της Αιγύπτου και του Ιράν: οι μεν πρώτοι επειδή ο τακτικός στρατός αποτελεί εγγύηση για την Αίγυπτο και την ασφάλεια του Νείλου, το δε Ιράν για να έχει πρόσβαση στην Ερυθρά Θάλασσα μέσω του Port Sudan, που ακόμη ελέγχει ο τακτικός στρατός.

Και φυσικά, ας μην ξεχνάμε τον ρόλο των “διαμεσολαβητών”, όπως της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και του Μπαχρέιν, που μπορεί επίσημα να μην παίρνουν θέση, τείνουν όμως να στηρίζουν όποιον μπορεί να τους εγγυηθεί συνεχή και απρόσκοπτη πρόσβαση στις αγροτικές εκτάσεις και στα βοοειδή.

Στον καταυλισμό Farchana, κάθε μέρα Σουδανοί πρόσφυγες περιμένουν ώρες για ένα δοχείο νερό. Το πόσιμο νερό στην περιοχή είναι περιορισμένο, γεγονός που δημιουργεί εντάσεις με την ντόπια κοινότητα Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Η οικονομία του πολέμου: κοπάδια, “φόροι” και αραβικό κόμμι

Στην ουσία, οι αρπαγές γης που ξεκίνησαν επί καθεστώτος Μπασίρ και οι εξαγωγές κτηνοτροφικών προϊόντων και τροφίμων συντηρούν σε μεγάλο βαθμό τον πόλεμο. Τα πολυπληθή κοπάδια του Σουδάν τροφοδοτούν τις αγορές του Κόλπου, ιδιαίτερα τη Σαουδική Αραβία, της οποίας η εγχώρια παραγωγή δεν μπορεί να καλύψει τη ζήτηση κατά τη διάρκεια θρησκευτικών περιόδων όπως το Χατζ.

Ένοπλοι στρατιωτικοί και παραστρατιωτικοί ελέγχουν τις διαδρομές μεταφοράς των ζώων και επιβάλλουν άτυπους «φόρους», κατάσχουν ζώα και μετατρέπουν το εμπόριο σε χρηματοδότηση του πολέμου.

Και δεν είναι μόνο τα βοοειδή, αλλά και άλλα προϊόντα, όπως το αραβικό κόμμι: μια φυσική ρητίνη που συλλέγεται από δέντρα ακακίας και χρησιμοποιείται σε αναψυκτικά, ζαχαρώδη, φαρμακευτικά προϊόντα και καλλυντικά. Περίπου το 80% της παγκόσμιας παραγωγής προέρχεται από το Σουδάν. Και τόσο ο τακτικός στρατός όσο και οι παραστρατιωτικοί μάχονται για τον έλεγχο των περιοχών συγκομιδής – αλλά και των άτυπων διαδρομών του προϊόντος μέσω Τσαντ, Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας και Νότιου Σουδάν, από όπου φεύγει για να φτάσει στα σούπερ μάρκετ μας. Περίπου το μισό αγοράζεται από ευρωπαϊκές εταιρείες – έτσι το κέρδος κυκλοφορεί διεθνώς, ενώ η βία παραμένει τοπική.

Και φυσικά, ας μην ξεχνάμε ότι η ΕΕ το 2016 – 2017 πλήρωσε στο καθεστώς του αλ-Μπασίρ 160 εκατομμύρια ευρώ για να πάρει μέτρα ελέγχου της μετανάστευσης. Η συνεργασία με το Σουδάν διατηρήθηκε μέχρι το 2019 και μπορεί πολύ εύκολα να καταλάβει κανείς ότι τα χρήματα αυτά έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην ενδυνάμωση των παραστρατιωτικών των RSF, αλλά και του τακτικού στρατού.

Χρυσός, πετρέλαιο, μοσχαρίσιο κρέας, αγροτικά και φαρμακευτικά προϊόντα και άνθρωποι: όλα μαζί χρηματοδοτούν και συντηρούν έναν πόλεμο που θα καταγραφεί στην ιστορία ως μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της εποχής μας.

Το αίμα των Σουδανών ταΐζει τις χώρες του Κόλπου, φτάνει στα σούπερ μάρκετ μας, μπαίνει στα σπίτια μας, γίνεται κόσμημα και καλλυντικό.

Και εγώ θα θυμάμαι πάντα τις κραυγές των κομματιασμένων από τις σφαίρες και τις μανσέτες παιδιών και τη σιωπή των ετοιμοθάνατων νηπίων.

Τις ίδιες φωνές που φτάνουν από το Σουδάν μέχρι τη Γάζα.

* Η Φραγκίσκα Μεγαλούδη είναι συγγραφέας και ειδικός στην επικοινωνία, έχοντας περάσει μεγάλο μέρος των τελευταίων είκοσι ετών ζώντας και εργαζόμενη σε διάφορα μέρη του κόσμου, από το Σαχέλ μέχρι τη Νοτιοανατολική Ασία.

Πηγή: news247.gr

Έκλεισαν το Σάββατο (28/2) τα ζωτικής σημασίας σημεία διέλευσης ανθρωπιστικής βοήθειας για τη Γάζα με εντολή του Ισραήλ, «μέχρι νεωτέρας», όπως ανέφερε η ισραηλινή κυβερνητική υπηρεσία COGAT.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται μετά τις εκτεταμένες πολεμικές εντάσεις στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, ύστερα και από το πλήγμα Ισραήλ-ΗΠΑ στο Ιράν, για να επιδεινώσει ακόμη περισσότερο την κατάσταση στη γονατισμένη Γάζα, αφού η ανθρωπιστική βοήθεια και η μετακίνηση ασθενών γίνεται από αυτές τις διόδους. 

Η COGAT ανέφερε στη δήλωσή της για το κλείσιμο των συνοριακών περασμάτων στη Γάζα ότι αφότου ξεκίνησε η κατάπαυση πυρός έχει διανεμηθεί στη Γάζα αρκετή ποσότητα τροφίμων για να καλύψει τέσσερις φορές τις ανάγκες του πληθυσμού, χωρίς να παρέχει στοιχεία για αυτό.

Ανέφερε πως το «υφιστάμενο απόθεμα αναμένεται να επαρκέσει για μια παρατεταμένη περίοδο».

 

Ανάμεσα στα συνοριακά περάσμα που έκλεισαν ήταν και η Ράφα, το οποίο είχε επαναλειτουργήσει στις αρχές του Φεβρουαρίου για να επιτρέψει σε κάποιους Παλαιστίνιους να περάσουν, μετά από πολλούς μήνες. 

Στο παλαιστινιακό έδαφος, το οποίο έχει ισοπεδωθεί μετά τα σφυροκοπήματα του Ισραήλ, η ανθρωπιστική βοήθεια είναι ζωτικής σημασίας, αφού οι άνθρωποι εξαρτώνται αποκλειστικά και μόνο από αυτή, με τα Ηνωμένα Έθνη να δηλώνουν στα μέσα Φεβρουαρίου πως εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν προβλήματα. 

Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) ανέφερε σε μία έκθεση αυτόν τον μήνα ότι οι ισραηλινοί περιορισμοί στη βοήθεια συνέχισαν να προκαλούν ελλείψεις φαρμάκων, εφοδίων για την ανοικοδόμηση, τροφίμων και νερού εντός της λωρίδας.