ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΩΤΗΣ

Μέσα από την αληθινή ιστορία της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων μπορεί κανείς να διαβάσει ολόκληρη την ιστορία των διακοσίων ετών του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Ένα κράτος κατώτερο της ιερής αποστολής του, όπως έλεγε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Κατώτερο των προσδοκιών της γενιάς του 1821. Κατώτερο των απαιτήσεων των σημερινών πολιτών. Η μεγάλη εικόνα που σχηματίζεται είναι απλή και οδυνηρή. Άλλο πράγμα το κράτος και άλλο οι Ελληνίδες και οι Έλληνες.

Όλοι οι μεγάλοι Έλληνες, σε διαφορετικές εποχές, πίστεψαν στην ιδέα της αναβίωσης και στη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Δεν την είδαν ως μία περιορισμένη αθλητική υπόθεση. Αλλά ως πράξη ιστορικής συνέχειας, ως στοιχείο της εθνικής ταυτότητας. Με αυτόν τον ορίζοντα οφείλει να εκφραστεί ο νέος Πατριωτισμός.

Αυτά τα θέματα αναδεικνύονται στο νέο βιβλίο με τίτλο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ. Η αληθινή Ιστορία», που δημοσιεύεται με ελεύθερη πρόσβαση σε κάθε ενδιαφερόμενο από την ιστοσελίδα epoliteia.gr του Ιδρύματος Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου – Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου. Όπως αναφέρει στον πρόλογο ο καθηγητής Ξενοφών Κοντιάδης, το βιβλίο περιλαμβάνει τα δικόγραφα, τις γνωμοδοτήσεις, τις ένορκες καταθέσεις και τις αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών και του Αρείου Πάγου από μία υπόθεση που αναδεικνύει την αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να αναδείξει την πολιτιστική κληρονομιά, τις υποδομές των Ολυμπιακών Αγώνων και τα σύμβολα του Ολυμπισμού με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Στην ιστοσελίδα Olympism.gr αποκαλύπτεται όλη η αλήθεια.

Τα ανεξήγητα μυστήρια

Πότε πραγματικά αναβίωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Ποιος αληθινά τους αναβίωσε; Ποιος διοργάνωσε τους τρεις πρώτους Ολυμπιακούς της νεότερης ιστορίας; Γιατί δεν τιμώνται οι Ολυμπιονίκες των πρώτων και των τρίτων Αγώνων της σύγχρονης εποχής; Πόσοι Ολυμπιακοί έχουν διοργανωθεί στη χώρα μας;

Γιατί δεν διεξάγονται μόνιμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα; Πού χάθηκε η αμύθητη περιουσία που διατέθηκε για αυτόν τον σκοπό; Γιατί δεν είναι η έδρα του παγκόσμιου Ολυμπιακού Κινήματος στην Αθήνα; Η χώρα που γέννησε και αναγέννησε τον θεσμό γιατί χρειάζεται να μπαίνει στην υποτιμητική διαδικασία της διεκδίκησης των Αγώνων μία φορά κάθε 100 χρόνια; Γιατί δεν έχει η πρωτεύουσα ένα Ολυμπιακό Μουσείο, ένα Λούβρο αντάξιο της παγκόσμιας εμβέλειας του Ολυμπισμού; Γιατί δεν μπορεί πουθενά κανείς να περιηγηθεί στην αληθινή ιστορία αυτού του παγκόσμιου Κινήματος; Τις πταίει;

Γιατί έχουν διαγραφεί από την ιστορία οι πρωτεργάτες της αναγέννησης του Ολυμπισμού και ένας ολόκληρος αιώνας πριν από το 1894 που συστάθηκε η ΔΟΕ; Τι σχέση έχει η Γαλλική Επανάσταση με τα ιδανικά του Ολυμπισμού; Η στοά των Εννέα Μουσών του Απόλλωνα, ο Βολταίρος, ο Κοντορσέ και ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν;

Η διαθήκη του Εθνικού Ευεργέτη Ευαγγέλη Ζάππα γιατί δεν αξιοποιείται για τον σκοπό που όρισε ο διαθέτης, κατά παράβαση του Συντάγματος; Πώς αγοράστηκαν τα κτήματα του Παναθηναϊκού Σταδίου με 300 χρυσές λίρες; Γιατί άλλαξε η ονομασία του Μεγάρου των Ολυμπίων και αποκαλείται Ζάππειο; Ποια σχέση είχε ο Γιόζεφ Γκέμπελς, υπουργός προπαγάνδας του Τρίτου Ράϊχ, με το υπουργείο που επόπτευε το μεγαλύτερο κληροδότημα της χώρας; Η Ελλάδα γιατί δεν διαχειρίζεται τις αξίες και τα δικαιώματα των Ολυμπιακών Αγώνων; Το πρώτο Ολυμπιακό Πάρκο της σύγχρονης εποχής μετά την Ιερά Άλτι στην Αρχαία Ολυμπία, στο κέντρο της Αθήνας, γιατί δεν προστατεύεται ως μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτισμικής Κληρονομιάς; Πώς ήταν τόσο βέβαιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ότι η Ελλάδα μπορεί να διοργανώνει μόνιμα, κάθε τέσσερα χρόνια, τους Αγώνες; Γιατί όλα αυτά παραμένουν μυστικά;

Ποιες είναι οι επίσημες θέσεις του Ελληνικού Δημοσίου, όπως κατατέθηκαν ενώπιον της Δικαιοσύνης; Τελικά, τι αποφάσισαν το Εφετείο Αθηνών και το δικαστήριο του Αρείου Πάγου;

Η ιστορική αλήθεια

Η ανασύσταση του Ολυμπιακού πνεύματος στον τόπο όπου γεννήθηκε δεν εμφανίστηκε ξαφνικά το 1894. Δεν γεννήθηκε σε σαλόνια της Ευρώπης από παρθενογένεση. Εκφράστηκε με πάθος από τα προεπαναστατικά χρόνια, από τον πρωτομάρτυρα της Ελληνικής Επανάστασης, τον Ρήγα Βελεστινλή. Το όραμα του Ρήγα δεν ήταν μια ρομαντική αναφορά στην αρχαιότητα. Ήταν υπόσχεση για το μέλλον. Μια υπόσχεση που έδινε στους Έλληνες ότι μόλις δημιουργηθεί το ανεξάρτητο κράτος, θα επανεορτάζονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην πατρίδα τους.

Αυτό το όραμα προσπάθησε να υλοποιήσει ο Παναγιώτης Σούτσος. Το 1835, παράλληλα με την πρόταση για την καθιέρωση της 25ης Μαρτίου ως εθνικής εορτής, κατέθεσε σχέδιο νόμου για την αναβίωση και τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Η εθνική εορτή και οι Ολυμπιακοί Αγώνες ορίζονταν ως οι δύο όψεις της παλιγγενεσίας.

Ο εθνικός ευεργέτης Ευαγγέλης Ζάππας από το 1856 χρηματοδότησε την αναβίωση και τη μόνιμη τέλεση των Αγώνων, με ρητή πρόβλεψη στη διαθήκη του, με συγκεκριμένες ευθύνες, με θεσμικό σκοπό. Δεν άφησε χρήματα για να τιμηθεί το όνομά του. Διέθεσε την περιουσία του για να δεθεί ο σύγχρονος Ελληνισμός με το βαθύτερο νόημά του.

Το 1870 ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ αναβίωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη σύγχρονη εποχή.
Από τους αγώνες του 1870 πήραν μορφή οι Ολυμπιακοί που γνωρίζουμε σήμερα. Η Τελετή Έναρξης, ο Ολυμπιακός Ύμνος, οι Αθλητικές Ενδυμασίες,η Χρονομέτρηση, η Βράβευση των τριών πρώτων αθλητών, η Απονομή Μεταλλίων, η απονομή Διπλωμάτων, οι χορηγοί, η παρουσία γυναικών στις κερκίδες, η Τελετή Λήξης δεν υπήρχαν στην αρχαιότητα. Υπάρχουν σήμερα επειδή έλαβαν χώρα στην αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1870.
Αν αφαιρέσουμε το 1870 από την ιστορία, αφαιρούμε τον ίδιο τον πυρήνα της μετάβασης από την αρχαιότητα στη σύγχρονη μορφή του θεσμού. Η αποσιώπησή τους δεν αφορά μόνο μια ημερομηνία. Αφορά στην αφαίρεση της ελληνικής πρωτοβουλίας από τη θεμελίωση του σύγχρονου Ολυμπισμού.

Και όμως, κάποιο Ρωμιοί, όχι Έλληνες, ήθελαν να μην ξαναγίνουν. Όπως έκαναν τα πάντα για δεκαετίες, προκειμένου να μην αναβιώσουν. Παρότι διαχειρίζονταν την αμύθητη περιουσία του Ευαγγέλη Ζάππα, η αληθής βούληση του οποίου στη διαθήκη του ήταν η μόνιμη τέλεση των Αγώνων στην Ελλάδα. Ήταν οι ίδιοι που πλαστογράφησαν την ονομασία του κτιρίου που γνωρίζουμε δυστυχώς σαν Ζάππειο, ενώ ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης σαφώς όριζε στην διαθήκη του να ονομάζεται Μέγαρο των Ολυμπίων. Γιατί το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν ακόμα και το κτίριο να μη θυμίζει σε κανέναν τον αληθινό σκοπό της κατασκευής του – στην κορυφή του Σταδίου κατά τη διαθήκη. Ακόμα και σήμερα, είναι οι ίδιοι που δε δέχονται να αξιοποιηθεί ως Λούβρο του Ολυμπισμού.

Παρά τα εμπόδια, ο 1896 ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ κατάφερε και διοργάνωσε τους δεύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες της σύγχρονης εποχής στην Αθήνα. Γιατί ακόμα και όταν, μετά από πρόταση του Δημήτρη Βικέλα, πρώτου προέδρου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, ανατέθηκαν – γιατί πουθενά αλλού δεν θα μπορούσαν να διοργανωθούν – οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1896 στην Αθήνα, δεν έκαναν ούτε το αυτονόητο. Αυτό που η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ θεωρούσαν ως δεδομένο. Μόλις ήρθε ο Βικέλας για να ανακοινώσει ότι η Ελλάδα θα διοργανώσει τους διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, στον πρώτο φορέα που πήγε ήταν η Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων. Κι όμως, αρνήθηκαν να διοργανώσουν ακόμα και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Παρόλα αυτά, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, από το 1894 μέχρι το 1896, η Ελλάδα κατάφερε να διοργανώσει τους δεύτερους Ολυμπιακούς αγώνες της σύγχρονης εποχής, με απόλυτη επιτυχία. Πώς είναι δυνατόν να πέτυχαν έναν τέτοιο άθλο, αφού ακόμα και το 2004 χρειάστηκαν 7 χρόνια – από το 1997 – μέχρι να τους διοργανώσουμε επιτυχημένα; Πώς είναι δυνατόν η Αθήνα να διοργάνωσε άρτια τους αγώνες; Τους διοργάνωσε γιατί, μέσω του 1870, είχε αποκτήσει την τεχνογνωσία.

Το αδιαμφισβήτητο αυτό γεγονός επιβεβαιώνεται ακόμα περισσότερο από το Παρίσι, το οποίο για το 1900 είχε μπροστά του 6 χρόνια για να διοργανώσει τους Αγώνες, και όμως απέτυχε. Δεν διοργανώθηκαν ποτέ Ολυμπιακοί αγώνες το 1900 στο Παρίσι. Αντίστοιχα, ακόμα και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το 1904 δεν κατάφεραν να διοργανώσουν Ολυμπιακούς αγώνες. Η προσπάθεια που έκαναν απέτυχε παταγωδώς.

Γι’ αυτό και ο βασιλιάς Γεώργιος πήρε την πρωτοβουλία, προκειμένου να διασώσει το θεσμό, να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906. Οι Αγώνες του 1906 είναι αυτοί που έδωσαν την τελική μορφή την οποία αντιλαμβανόμαστε τους Ολυμπιακούς ακόμα και σήμερα. Με την επίβλεψη του Βασιλιά Γεωργίου του Α΄, συνεπώς, διοργανώθηκαν οι τρεις πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες της σύγχρονης εποχής: το 1870, το 1896 και το 1906. Πέραν όμως αυτών, με νόμο που ψήφισε το 1899 έδωσε στην Ελλάδα τη δυνατότητα να διοργανώνει κάθε 4 χρόνια και μόνιμα τους Ολυμπιακούς αγώνες στην Ελλάδα.

Η ίδια αλυσίδα, με άλλες μορφές, επανεμφανίστηκε στον 20ό αιώνα. Η Μελίνα Μερκούρη αγωνίστηκε για να κερδίσει η Ελλάδα τη δυνατότητα διοργάνωσης των Αγώνων του 1996. Η Γιάννα Αγγελοπούλου διεκδίκησε και πέτυχε να διεξαχθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε την πρωτοβουλία για να θέσει η Ελλάδα υποψηφιότητα για το 2004. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διατύπωσε το όραμα και την πρόταση για τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα.

Αυτή είναι η μεγάλη σταθερά. Το όραμα εμφανίζεται ξανά και ξανά, σε πρόσωπα και εποχές που δεν μοιάζουν μεταξύ τους. Και όμως, η επανάληψή του δεν είναι σύμπτωση. Είναι ένδειξη ότι ο Ολυμπισμός, για την Ελλάδα, δεν είναι μια διοργάνωση. Είναι η πιο καθαρή μορφή του δικαιώματος ενός λαού να συνεχίζει την Ιστορία του.

Η κληρονομιά για το μέλλον

Όμως ακόμα και η μεγάλη ευκαιρία του 2004 χάθηκε. Ενώ οι Αγώνες διοργανώθηκαν άρτια, τίποτα δεν έμεινε για την επόμενη ημέρα. Όπως , όμως, γράφει στο επίμετρο του βιβλίου ο Μίκης Θεοδωράκης, «ως κληρονόμοι ενός μοναδικού Πολιτισμού, δεν μπορούμε να μοιρολογούμε διαπιστώνοντας την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι πάντα να αναζητούμε την προοπτική, το Όραμα».

Από εδώ και πέρα, το πρώτο που θα πρέπει να κατοχυρώσει η Αθήνα είναι να γίνει Μητρόπολη του παγκόσμιου Ολυμπιακού Κινήματος. Πώς; Πρώτα απ’ όλα, δημιουργώντας ένα μουσείο στο οποίο θα περιγράφεται η αληθινή ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων από την αρχαιότητα, την αναβίωση έως και σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των 100 χρόνων που έχουν διαγραφεί από την ιστορία πριν από το 1894 και τη σύσταση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής στο Μέγαρο των Ολυμπίων.

Επίσης, προστατεύοντας το πρώτο Ολυμπιακό πάρκο της σύγχρονης εποχής σε όλο τον κόσμο, μετά την ιερά Άλτι της αρχαίας Ολυμπίας, ως μνημείο της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς από την UNESCO. Αυτός ο χώρος, στο κέντρο της πρωτεύουσας, από το ναό του Ολυμπίου Διός, προς τιμήν του οποίου διεξάγονταν οι αγώνες στην αρχαιότητα, τον Όμιλο Αντισφαίρισης Αθηνών, το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο, τον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο, το Λόφο του Αρδηττού, το Παναθηναϊκό Στάδιο και το Μέγαρο των Ολυμπίων ως Ολυμπιακό μουσείο, θα έπρεπε να είναι το Central Park της Αθήνας.

Πριν ή μετά την επίσκεψη στην Ακρόπολη να πηγαίνουν όλοι να επισκεφτούν το πρώτο Ολυμπιακό Πάρκο της σύγχρονης εποχής. Αντίστοιχα, να αξιοποιήσει τις εγκαταστάσεις των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στο Μαρούσι και να συνδέσει τα δύο Ολυμπιακά πάρκα του 1870, του 1896 και του 1906 με το Ολυμπιακό πάρκο του 2004 σε μια μεγάλη λεωφόρο που ξεκινάει από τη βασιλέως Κωνσταντίνου και φτάνει μέχρι τη λεωφόρο Κηφισίας, την οποία θα όφειλε να ονομάζει Λεωφόρο Ολυμπιακών Αγώνων.

Αξιοποιώντας αυτές τις υποδομές, θα μπορούσε να λειτουργήσει σοβαρά τους θεσμούς του Ολυμπιακού Κινήματος, οι οποίοι έχουν έδρα τους ήδη στην Ελλάδα. Πρώτα απ’ όλα, τη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία. Το Μέγαρο των Ολυμπίων θα έπρεπε να είναι το κέντρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας στην Αθήνα, πέρα από τις εγκαταστάσεις που έχει στην Αρχαία Ολυμπία. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους να διεξάγονται συνέδρια, εκθέσεις, εκδηλώσεις για τον Ολυμπιακό Κίνημα. Αντίστοιχα, στο Μέγαρο των Ολυμπίων, να γίνει έδρα του Παγκόσμιου Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας, αντί για ένα δωματιάκι στο οποίο βρίσκεται σήμερα. Όπως και ο θεσμός της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, ο οποίος είναι εξαιρετικά σημαντικός για το ρόλο που θα μπορούσε να διαδραματίσει η Ελλάδα στο Ολυμπιακό Κίνημα. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει η Μητρόπολη του παγκόσμιου Ολυμπισμού. Αρκεί να βρεθεί ο ηγέτης που θα δώσει μορφή στο νέο Πατριωτισμό, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

*Ο Δημήτρης Τζιώτης είναι Σύμβουλος Στρατηγικής και συγγραφέας. Έχει ιδρύσει τη δεξαμενή ιδεών Demos Athens και το Green Tank. www.dimitristziotis.org.

Πηγή: news247.gr

Oι πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) των ΗΠΑ «ταξιδεύουν» στην Ιταλία, καθώς φέρεται ότι θα έχουν ρόλο ασφαλείας κατά τη διάρκεια των επερχόμενων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Μιλάνου-Κορτίνα, σύμφωνα με πληροφορίες που κοινοποιήθηκαν στα τοπικά μέσα ενημέρωσης από πηγές στην αμερικάνικη πρεσβεία στη Ρώμη. 

Οι πηγές που επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή της ICE σήμερα Τρίτη (27/1) δήλωσαν ότι οι ομοσπονδιακοί πράκτορες θα υποστηρίξουν τις διπλωματικές λεπτομέρειες ασφαλείας και δεν θα διεξάγουν καμία επιχείρηση επιβολής της μετανάστευσης.

Κατά τη διάρκεια των προηγούμενων Ολυμπιακών Αγώνων, αρκετές ομοσπονδιακές υπηρεσίες υποστήριξαν την ασφάλεια των Αμερικανών διπλωματών, συμπεριλαμβανομένου του ερευνητικού τμήματος της ICE που ονομάζεται Έρευνες Εσωτερικής Ασφάλειας, ανέφεραν οι πηγές. Δεν κατονομάστηκαν επειδή δεν έχουν εξουσιοδότηση να μιλήσουν δημόσια.

Διχάζει η παρουσία της ICE στην Ιταλία

Ο δήμαρχος του Μιλάνου, Τζουζέπε Σάλα, δήλωσε ότι η ICE δεν θα ήταν ευπρόσδεκτη στην πόλη του, η οποία φιλοξενεί τα περισσότερα αθλήματα πάγου κατά τη διάρκεια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων από 6 έως 22 Φεβρουαρίου.

«Πρόκειται για μια πολιτοφυλακή που σκοτώνει, μια πολιτοφυλακή που μπαίνει στα σπίτια των ανθρώπων, υπογράφοντας τις δικές της άδειες. Είναι σαφές ότι δεν είναι ευπρόσδεκτοι στο Μιλάνο, χωρίς αμφιβολία», δήλωσε ο Σάλα στο RTL Radio 102 πριν επιβεβαιωθεί η ανάπτυξη της ICE στους Αγώνες.

Ο ρόλος της ICE είχε αναφερθεί το Σαββατοκύριακο από την ιταλική εφημερίδα il Fatto Quotidiano, προκαλώντας, όπως επισημαίνει το Associated Press, αντικρουόμενες δηλώσεις από τις ιταλικές αρχές, οι οποίες δεν ήθελαν να εμφανιστούν για να επιβεβαιώσουν τον ρόλο της υπηρεσίας.

Ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών, Ματέο Πιαντέδοσι, δήλωσε το Σάββατο ότι δεν είχε λάβει επιβεβαίωση για την ανάπτυξη της ICE, αλλά πρόσθεσε ότι «δεν βλέπω ποιο θα ήταν το πρόβλημα», ανέφερε το πρακτορείο ειδήσεων ANSA.

Το Υπουργείο Εσωτερικών επανέλαβε την Τρίτη ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν επιβεβαιώσει τη σύνθεση της ομάδας ασφαλείας τους, αλλά επέμεινε ότι «προς το παρόν δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η ICE USA θα ενεργήσει ως συνοδός της αμερικανικής αντιπροσωπείας».

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζ. Ντ. Βανς, θα ηγηθεί μιας αντιπροσωπείας που θα παραστεί στην τελετή έναρξης στις 6 Φεβρουαρίου. Η αντιπροσωπεία θα περιλαμβάνει επίσης τη δεύτερη κυρία Ούσα Βανς και τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, όπως ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος νωρίτερα αυτόν τον μήνα.

Η επιβεβαίωση του ρόλου της ICE στην ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων έρχεται μετά την προβολή βίντεο την Κυριακή από την κρατική τηλεόραση της RAI, στο οποίο πράκτορες της ICE απειλούν να σπάσουν το τζάμι του οχήματος ενός συνεργείου της RAI που κάνει ρεπορτάζ στη Μινεάπολη, όπου οι επιχειρήσεις της ICE έχουν πυροδοτήσει μαζικές διαδηλώσεις. Υπενθυμίζεται ότι, τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, ομοσπονδιακοί αξιωματικοί στη Μινεάπολη έχουν πυροβολήσει και σκοτώσει δύο διαδηλωτές κατά των απελάσεων και της επιβολής του νόμου περί μετανάστευσης.

Με λιγότερο από μια εβδομάδα να απομένει για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων 2024, έγινε γνωστό από την ΕΡΤ το αναλυτικό τηλεοπτικό πρόγραμμα με όσα θα διαδραματιστούν στην Πόλη του Φωτός.

Η ΕΡΤ θα καλύψει 900 ώρες ζωντανής μετάδοσης από όλα τα ολυμπιακά αθλήματα και φυσικά την προσπάθεια όλων των Ελλήνων αθλητών και αθλητριών στους Ολυμπιακούς Αγώνες Παρίσι 2024.

Η ΕΡΤ θα διαθέσει πέντε τηλεοπτικά κανάλια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες (ΕΡΤ1, ΕΡΤ2, ΕΡΤ3, και τα δύο κανάλια ERT SPORTS 1 και ERT SPORTS 2), αρχής γενομένης από την τελετή έναρξης στον Σηκουάνα, το βράδυ της 26ης Ιουλίου (20:30).

Μετά το πέρας της αγωνιστικής ημέρας, η ΕΡΤ θα έχει και την τηλεοπτική εκπομπή Olympic nights, όπου για μία ώρα θα γίνεται η περίληψη όλων όσων έχουν προηγηθεί στη διάρκεια της ημέρας, αλλά και δηλώσεις πρωταγωνιστών.

Δείτε ΕΔΩ το αναλυτικό πρόγραμμα της ΕΡΤ.

Η γαλλική εισαγγελία ανακοίνωσε ότι η αστυνομία πραγματοποίησε έφοδο στο αρχηγείο της οργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων «Παρίσι 2024» και σε αυτό εταίρου της σε θέματα υποδομών, στο πλαίσιο ερευνών για καταγγελίες περί υπεξαίρεσης δημοσίων πόρων και ευνοιοκρατίας.

Η εθνική οικονομική εισαγγελία (PNF) γνωστοποίησε ότι έγινε έφοδος στη «βάση» της οργανωτικής επιτροπής εν μέσω προκαταρκτικής έρευνας, η οποία άρχισε το 2017, για συμβόλαια που σύναψε η οργανωτική επιτροπή των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων.

Επίσης, η PNF πρόσθεσε ότι η αστυνομία έκανε έφοδο και στο «αρχηγείο» της SOLIDEO, του δημόσιου φορέα που είναι υπεύθυνος για την παράδοση των Ολυμπιακών και των Παραολυμπιακών υποδομών, εν μέσω προκαταρκτικής έρευνας που χρονολογείται από το 2022, μετά από έλεγχο της Γαλλικής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Διαφθοράς.

«Μια έρευνα είναι αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη στο αρχηγείο της Οργανωτικής Επιτροπής» αναφέρει το «Παρίσι 2024» σε ανακοίνωση και προσθέτει: «Το "Παρίσι 2024" συνεργάζεται πλήρως με τους ερευνητές, προκειμένου να διευκολύνει το έργο τους».

Η οργανωτική επιτροπή δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες για το θέμα, ενώ εκπρόσωπός αρκέστηκε να δηλώσει ότι «δεν έχουμε κάτι άλλο να μοιραστούμε αυτή τη στιγμή».

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα διεξαχθούν το διάστημα 26 Ιουλίου-11 Αυγούστου 2024, ενώ οι Παραολυμπιακοί Αγώνες θα τελεστούν από τις 28 Αυγούστου έως τις 6 Σεπτεμβρίου.

Το ταξίδι της προς το Τόκιο ξεκίνησε η Ολυμπιακή φλόγα, μετά την τελετή αφής, η οποία πραγματοποιήθηκε στο αρχαίο στάδιο της Αρχαίας Ολυμπίας, παρουσία του ΠτΔ, Προκόπη Παυλόπουλου, του προέδρου της ΔΟΕ Τόμας Μπαχ, εκπροσώπων των διοργανωτών του Tokyo 2020 και μελών της κυβέρνησης, αλλά χωρίς θεατές για πρώτη φορά μετά το 1984 (Λος Άντζελες).

 Η φλόγα άναψε με φυσικό τρόπο μέσω του κοίλου κατόπτρου στα χέρια της πρωθιέρειας Ξανθής Γεωργίου. 

 Η πρώτη λαμπαδηδρόμος ήταν η  Αννα Κορακάκη, η οποία στο μνημείο Πιερ Ντε Κουμπερντέν,  παρέδωσε τη δάδα στη χρυσή Ολυμπιονίκη στο Μαραθώνιο το 2004 στην Αθήνα, Μιζούκι  Νογκούτσι.  

 Στη συνέχεια ως τρίτος λαμπαδηδρόμος έτρεξε ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μαργαρίτης Σχοινάς και τέταρτη η Επίτροπος, Μαρία Γκάμπριελ.

Πρώτος σταθμός της λαμπαδηδρομίας επί ελληνικού εδάφους (διάρκεια 8 ημέρες) θα είναι απόψε η Καλαμάτα.




ΑΠΕ

αναδημοσίευση από την efsyn
Τάσος Κωστόπουλος:

Τις θλιβερότερες στιγμές της καταστροφικής φάρσας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 θύμιζε η πρόσφατη πανηγυρική τελετή της παραλαβής από το ελληνικό κράτος της «δωρεάς» του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) που θα στεγάσει την Εθνική Βιβλιοθήκη και τη Λυρική Σκηνή.

«Η μεταφορά της Εθνικής Βιβλιοθήκης», διακήρυξε στην ομιλία του ο πρωθυπουργός, «θα συμβάλει στο να είναι το πολύτιμο αυτό υλικό προσβάσιμο σε ολοένα και ευρύτερο κοινό».

Στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Μέχρι τη φετινή Πρωτοχρονιά η Εθνική Βιβλιοθήκη ήταν απόλυτα προσβάσιμη στο κοινό καθώς λειτουργούσε στο κέντρο της Αθήνας, δίπλα σε σταθμό του μετρό.


ΑΠΕ - ΜΠΕ / ΣΥΜΕΛΑ ΠΑΝΤΖΑΡΤΖΗ

Με τη μετεγκατάστασή της θα μείνει κλειστή για τουλάχιστον επτά μήνες και όταν ξανανοίξει πρέπει να ταξιδεύει κανείς ώς την παραλιακή, να πληρώνει πάρκινγκ (του Ιδρύματος) και να εξαρτάται από τις καντίνες του πολυτελούς και απομονωμένου «Κέντρου Πολιτισμού», δίχως την ευχέρεια των αντίστοιχων επιλογών που προσφέρει το αθηναϊκό κέντρο. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, μόνο για «άνοιγμα» της βιβλιοθήκης δεν μπορεί να γίνει λόγος.

Ο πρωθυπουργός έχει βέβαια το ελαφρυντικό ότι δεν επέλεξε ο ίδιος την παραλαβή της «δωρεάς», αλλά δέθηκε χειροπόδαρα από τις ρήτρες της λεόντειας σύμβασης που υπέγραψαν το 2009 με το Ιδρυμα Νιάρχος οι τότε υπουργοί Πολιτισμού και Παιδείας, Αντώνης Σαμαράς και Αρης Σπηλιωτόπουλος.

Νομιμοποίησε όμως με την ομιλία του μια πρακτική που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το έπος του Μεγάρου Μουσικής, που ο ίδιος στηλίτευσε στην ομιλία του.

Αρκεί να ξεφυλλίσει κανείς την επίμαχη σύμβαση, που κυρώθηκε μ’ έναν από τους τελευταίους νόμους της κυβέρνησης Καραμανλή (Ν. 3785 της 7/8/2009), και τις διαφημιστικές «Μελέτες Επιδράσεων» που συνέταξε για λογαριασμό του Ιδρύματος κάποιο Boston Consulting Group (BCG) κι έχουν αναρτηθεί στον ιστότοπο του Κέντρου (www.snfcc.org), για να διαπιστώσει πως η «δωρεά» δεν είναι στην ουσία παρά έμμεση ιδιωτικοποίηση ενός από τους σημαντικότερους πνευματικούς θεσμούς της χώρας.

Διαρκής ομηρία

ΑΠΕ - ΜΠΕ /ANDREA BONETTI

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας με τον πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος κατά την πανηγυρική τελέτη παράδοσης στο Δημόσιο. Η’ μήπως της έμμεσης «παράδοσης» του Δημοσίου; Ο Αλέξης Τσίπρας πάντως έχει ένα... ελαφρυντικό: ότι δεν επέλεξε ο ίδιος την παραλαβή της «δωρεάς», αλλά δέθηκε χειροπόδαρα από τις ρήτρες της λεόντειας σύμβασης που υπέγραψαν άλλοι το 2009

Κατ’ αρχάς, δεν πρόκειται για κανονική δωρεά αλλά για μεταμφιεσμένη μίσθωση. Σύμφωνα με το άρθρο 29§1 της σύμβασης του 2009, το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος διατηρεί το δικαίωμα να ανακαλέσει μονομερώς τη «δωρεά» με μια απλή αιτιολογημένη «έγγραφη δήλωσή του προς το Ελληνικό Δημόσιο»· η λύση επέρχεται μέσα σ’ ένα δίμηνο, αν το Δημόσιο δεν «προβεί στις κατάλληλες ενέργειες θεραπείας των συγκεκριμένων πράξεων ή παραλείψεων, οι οποίες αναφέρονται στην ανωτέρω δήλωση του Ιδρύματος» (ΦΕΚ 2009/Α/138, σ. 3945). Κανονικό τελεσίγραφο, δηλαδή.

Οι ρήτρες που δεσμεύουν το Δημόσιο στην περίπτωση τέτοιας μονομερούς λύσης της σύμβασης ισοδυναμούν με πραγματική ομηρία.

Μέσα σ’ ένα τρίμηνο θα πρέπει να καταβάλει στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος όσα αυτό (ισχυριστεί ότι) ξόδεψε για την κατασκευή του Κέντρου, βάσει δικών του επιλογών και δίχως τον παραμικρό κρατικό έλεγχο πάνω στις επιμέρους δαπάνες.

Τι ακριβώς μπορεί να περιληφθεί σ’ αυτό το ποσό μας το διευκρινίζει («ενδεικτικά») το άρθρο 29§2: «Το σύνολο των αμοιβών και των πάσης φύσεως δαπανών των εκπονηθεισών μελετών, της κατασκευής και διαμόρφωσης του Κ.Π., της αγοράς και τοποθέτησης εξοπλισμού, των υπηρεσιών συμβούλων και συνεργατών του Ιδρύματος και του Οργανισμού για τις ανάγκες υλοποίησης του Κ.Π. καθώς και το κόστος διακοπής των σχετικών εργασιών, προμηθειών και συμβάσεων».

Το ποσό αυτό θα προσαυξηθεί για κάθε χρονιά «κατά ποσοστό ίσο με την αύξηση του τιμαρίθμου» (μείον 1,5%), σε περίπτωση δε καθυστέρησης της καταβολής επιβαρύνεται με τόκο υπερημερίας (άρθρο 29§4).

Σύμφωνα με το φυλλάδιο του BCG, το Ιδρυμα προσδιόρισε το κόστος κατασκευής σε 596 εκατομμύρια ευρώ. Ο δε πρωθυπουργός, στην πανηγυρική ομιλία του, ανέφερε ακόμη μεγαλύτερο ποσό (617 εκατομμύρια).

Μολονότι άκρως λεπτομερειακό, το κείμενο της σύμβασης δεν αναφέρει τίποτα για την τύχη του περιεχομένου της Εθνικής Βιβλιοθήκης σε περίπτωση λύσης της σύμβασης.

Το πιθανότερο είναι να εφαρμοστούν οι σχετικές διατάξεις του Αστικού Κώδικα. Να μετατραπούν δηλαδή τα βιβλία και τα σπάνια χειρόγραφα σε ενέχυρο στα χέρια του «δωρητή» για τη διασφάλιση των απαιτήσεών του.

Με ποιες δικαιολογίες μπορεί να καταγγελθεί η σύμβαση; Εκτός από διάφορες επιπλοκές που ανάγονταν στην κατασκευή του έργου, ενίοτε αρκετά εύγλωττες (όπως η περίπτωση καθυστέρησης του έργου πάνω από ένα τρίμηνο «λόγω ανεύρεσης αρχαιοτήτων», άρθρο 29§1.ε), πιθανότερη αιτία αποτελεί η πρόβλεψη του άρθρου 29§1.ιδ: αν το Δημόσιο, η Βιβλιοθήκη ή η Λυρική μέσα στα πρώτα πέντε χρόνια λειτουργίας του Κέντρου «καταγγείλουν τις συμβάσεις παροχής ολοκληρωμένων υπηρεσιών» που, βάσει του άρθρου 16 της σύμβασης, θα τους παρέχει κατ’ αποκλειστικότητα η Α.Ε. «Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος», «ή/και τις συμβάσεις που έχει συνάψει» η Α.Ε. «πριν την ολοκλήρωση» του έργου.

Για την έκταση που μπορούν να πάρουν αυτές οι απαιτήσεις, αποκαλυπτική είναι η «Μελέτη Επιδράσεων» που συνέταξε το BCG.

Ως «προαπαιτούμενο» για την αποδοτική λειτουργία του Κέντρου «κατά τα διεθνή πρότυπα», απαιτείται εκεί προϋπολογισμός 14,5 εκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο για τη Λυρική, 8 εκατομμυρίων για τη Βιβλιοθήκη και 5 για την Α.Ε. – συνολικά 27,5 εκατομμύρια (σ. 69).

Ο συνολικός προϋ­πολογισμός της Εθνικής Βιβλιοθήκης για το 2016 ήταν αντίθετα λίγο πάνω από ένα εκατομμύριο (1.189.579,58 ευρώ).

Ο δωρητής τα παίρνει όλα

Ο αρχιτέκτονας του έργου Ρέντσο Πιάνο (όρθιος) παρουσιάζει στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή τη μακέτα του έργου. Αριστερά ο Φίλιππος Νιάρχος |EUROKINISSI / ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ

Η βασική ιδιομορφία της επίμαχης «δωρεάς» έγκειται στο γεγονός ότι βασικές λειτουργίες του «δώρου» περνούν από τα χέρια του (τύποις) «ιδιοκτήτη» σ’ εκείνα του «δωρητή». Η ιδιοτυπία αυτή δεν αποκρύπτεται αλλά εξυμνείται, με την κατάλληλη φυσικά φρασεολογία, στη διαφημιστική «Μελέτη Επιδράσεων» του BCG:

«Στα επιπρόσθετα οφέλη για την ελληνική οικονομία από το ΚΠΙΣΝ», διαβάζουμε, «συμπεριλαμβάνεται το μοναδικό μοντέλο συνεργασίας δημοσίου-ιδιωτικού τομέα που αναπτύχθηκε μέσω της συνεργασίας του ΚΠΙΣΝ με το ελληνικό κράτος» (σ. 52 και ξανά σ. 53).

Προεξοφλείται, μάλιστα, πως «το ΚΠΙΣΝ μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο για μελλοντικές συνεργασίες μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα σε παρόμοια έργα» (σ. 63).

Τι ακριβώς προβλέπει αυτή η συνεργασία όσον αφορά τη λειτουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης; Σύμφωνα με το άρθρο 2§3 της σύμβασης, «η διαχείριση και συντήρηση του συνόλου των υποδομών του Κ.Π. θα γίνεται από τον Οργανισμό» (δηλαδή την Α.Ε.) μέσω ενός «συμφωνητικού παροχής ολοκληρωμένων υπηρεσιών», το οποίο θα αφορά «ενδεικτικά» τις «υπηρεσίες συντήρησης, φύλαξης και καθαριότητας των εγκαταστάσεων».

Σκοπό της Α.Ε. αποτελούν όχι μόνο τα παραπάνω, αλλά και «η εν γένει αξιοποίηση και διαχείριση του Κέντρου Πολιτισμού» (άρθρο 3). Ως βασική πηγή εσόδων της Α.Ε. προβλέπεται «η επαρκής χρηματοδότηση από το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών» (άρθρο 3§2.3.2), με συμπληρωματικές εισροές από δωρεές, επιχορηγήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα κ.λπ., αλλά και τα «έσοδα από την παροχή ολοκληρωμένων υπηρεσιών προς την Ε.Β.Ε. και την Ε.Λ.Σ., την εκμετάλλευση των υποδομών του Κ.Π. και την παροχή υπηρεσιών για την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των υποδομών αυτών».

Η ίδια διάταξη επαναλαμβάνεται ως άρθρο 7 του καταστατικού της Α.Ε., που έχει ενσωματωθεί στον ίδιο νόμο (σ. 5.962).

Παρά τη στρυφνή νομική γλώσσα, τα πράγματα είναι εξαιρετικά σαφή. Το Δημόσιο υποχρεώνεται να καλύπτει το κόστος λειτουργίας του πολυδάπανου Κέντρου που του «χάρισε» το Ιδρυμα, τόσο μέσω της απευθείας χρηματοδότησης όσο και μέσω του προϋπολογισμού των κρατικών ιδρυμάτων που φιλοξενούνται εκεί. Η δε Α.Ε. εκμεταλλεύεται κατ’ αποκλειστικότητα τις «υποδομές» και τις «παροχές υπηρεσιών» του Κέντρου.

Σύμφωνα λ.χ. με τα άρθρα 6 και 7 του (δεσμευτικού) «σχεδίου σύμβασης» Α.Ε. και Εθνικής Βιβλιοθήκης, που έχει επίσης ενσωματωθεί στον Ν. 3785, η τελευταία «δεν δικαιούται να συμμετέχει στα έσοδα από την εκμετάλλευση των χώρων στάθμευσης» των πελατών της, ούτε «στα έσοδα από την εκμετάλλευση των εστιατορίων και των κυλικείων» (σ. 5.949).

Πρόκειται για το ίδιο μοντέλο διαχείρισης (δημόσιων πόρων από ανεξέλεγκτους ιδιωτικούς φορείς) που μεγαλούργησε προ δεκαπενταετίας στα χέρια της Γιάννας Αγγελοπούλου.

Παρά την υποχρεωτική χρηματοδότηση της Α.Ε. από το κράτος, ξεκαθαρίζει το άρθρο 3§3.1 της σύμβασης, αυτή «δεν υπάγεται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, το δημόσιο λογιστικό, τις εθνικές διατάξεις περί εκπόνησης μελετών, παροχής υπηρεσιών, εκτέλεσης έργων και διενέργειας προμηθειών του δημοσίου, τις διατάξεις για την πρόσληψη προσωπικού στον δημόσιο τομέα και θα λειτουργεί ως φορέας ιδιωτικού δικαίου» (σ. 5.936).

Εξίσου εύγλωττη είναι η ρητή απαλλαγή της Α.Ε. (άρθρο 3§4.3) «από την υποχρέωση υποβολής στην αρμόδια Δ.Ο.Υ. προς θεώρηση συμβάσεων ή συμφωνητικών και καταστάσεων με συμβάσεις ή συμφωνητικά που συνομολογεί με τρίτους».

Ποιος όμως κουμαντάρει αυτή την τόσο προνομιούχα Α.Ε.; Σύμφωνα με το καταστατικό της (άρθρο 16§2), διευθύνεται από επταμελές Δ.Σ. που ορίζει η Γ.Σ. των μετόχων – το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος μέχρι τώρα, το ελληνικό Δημόσιο εφεξής.

Με κάποιους, όμως, ρητούς περιορισμούς όσον αφορά τη διακριτική ευχέρεια αυτού του τελευταίου. Η Εθνική Βιβλιοθήκη και η Λυρική απαγορεύεται π.χ. ρητά από τη σύμβαση να υποδείξουν περισσότερα από τρία συνολικά μέλη (άρθρο 3§2.4). «Επιπλέον», ξεκαθαρίζει το άρθρο 16§4 του καταστατικού της Α.Ε., «τα μέλη του Δ.Σ. θα πρέπει να μην έχουν ανταγωνιστικά προς τον Οργανισμό ή το Ιδρυμα συμφέροντα». Αρμόδιο για την επισήμανση «ανταγωνιστικών συμφερόντων» είναι, λογικά, το ίδιο το Ιδρυμα. Νιάρχος κερνά και Νιάρχος πίνει...

Disclaimer, δηλαδή... χάντρες και καθρεφτάκια

Η άτυπη αυτή ιδιωτικοποίηση συνοδεύεται στη «Μελέτη Επιδράσεων» από φανταχτερές υποσχέσεις, μπροστά στις οποίες ωχριούν οι μεγαλόστομες επαγγελίες των παπαγάλων του αλήστου μνήμης «Αθήνα 2004»: οι τουρίστες θα παρατείνουν τη διαμονή τους στην Αθήνα για να επισκεφτούν το ΚΠΙΣΝ, επιστήμονες απ’ όλο τον κόσμο θα εισρεύσουν για να φωτιστούν, χιλιάδες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν, το Δημόσιο θα μαζέψει φόρους, η γύρω περιοχή θα αναπτυχθεί και άλλα συναφή.

Στην τελευταία σελίδα του φυλλαδίου, αμετάφραστη και τυπωμένη με μικροσκοπικά γράμματα (σε αντίθεση με τα πολύχρωμα διαγράμματα του κυρίως περιεχομένου), παρατίθεται η αγγλόγλωσση «Αποποίηση Ευθύνης» (Disclaimer) της συντάκτριας εταιρείας:

«Οι οικονομικές εκτιμήσεις», διαβάζουμε, «και τα συμπεράσματα που περιέχονται σ’ αυτά τα υλικά βασίζονται σε πάγιες μεθοδολογίες αποτίμησης, δεν είναι οριστικές προβλέψεις και δεν τις εγγυάται το BCG». Χάντρες και καθρεφτάκια για Βαλκάνιους ιθαγενείς, δηλαδή.

Οπως διαβάζουμε άλλωστε στη σύμβαση του 2009 (σ. 5.947), η υπογραφή της έγινε από τους μεν υπουργούς στην Αθήνα, για λογαριασμό δε του Ιδρύματος από τους Φίλιππο και Σπύρο Νιάρχο στο Σεντ Μόριτς της Ελβετίας.

Τα μυστικά του «δανεισμού»

Η κάρπωση των εσόδων από την εκμετάλλευση της Εθνικής Βιβλιοθήκης είναι η μια πλευρά του νομίσματος.

Υπάρχει και η άλλη: η διακηρυγμένη πρόθεση αλλαγής πελατείας, μέσω της αλλοίωσης της λειτουργίας ενός θεσμού που μέχρι σήμερα κάλυπτε τις πνευματικές ανάγκες όσων δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα αγοράς των βιβλίων που χρειάζονται για τη δουλειά τους.

Για τα σχέδια αυτά, αποκαλυπτικό είναι το φυλλάδιο «Μελέτη Επιδράσεων ΚΠΙΣΝ» που συνέταξε το BCG κι έχει αναρτηθεί στον ιστότοπο του Κέντρου.

Η «Μελέτη» επιμένει στη μετατροπή της Εθνικής Βιβλιοθήκης σε δανειστική (σ. 21, 23 & 25), απαιτώντας μάλιστα ρητά την «προσαρμογή του τρέχοντος νομοθετικού πλαισίου» προς αυτή την κατεύθυνση (σ. 70).

Η αλλαγή αυτή δεν ισοδυναμεί μόνο με κατάργηση της Εθνικής Βιβλιοθήκης ως τέτοιας, ως χώρου δηλαδή όπου οποιοσδήποτε μπορεί να διαβάσει όποιον τίτλο αναζητά δίχως να περιμένει πότε θα τον επιστρέψει ο προηγούμενος πελάτης.

Αφήνουμε κατά μέρος τα προβλήματα ασφάλειας που δημιουργεί μια τέτοια μετάλλαξη για το μοναδικό σε έκταση και σημασία υλικό ενός κρατικού θεσμού που υφίσταται από το 1829. Υπάρχουν επίσης σοβαρές ενδείξεις για την πρόθεση οικονομικής εκμετάλλευσης αυτού του «δανεισμού».

Τον περασμένο Οκτώβριο πραγματοποιήθηκε λ.χ. ειδική έρευνα (τηλεφωνική και διά ζώσης), με κομβικό ερώτημα αν οι χρήστες είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν εισιτήριο σε περίπτωση «αναβάθμισης των παροχών» της Βιβλιοθήκης.

Το ενδεχόμενο επιβολής αντιτίμου διαφαίνεται και από την ταυτόχρονη προαναγγελία «ψηφιακού δανεισμούβιβλίων» (σ. 70) – και όχι απλής ανάρτησης των ψηφιακών αντιγράφων τους στο Διαδίκτυο, όπως κάνουν οι εθνικές και λοιπές δημόσιες βιβλιοθήκες όλου του κόσμου.

Φώτο και βίντεο από τη dramini.gr

Η Κατερίνα Στεφανίδη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στον τελικό του επί κοντώ γυναικών με άλμα 4,85μ. 

 Η 26χρονη πρωταθλήτρια μας, ήταν κυρίαρχη από την αρχή στον τελικό και μόνο μία στιγμή βρέθηκε πίσω, αλλά ξεπερνώντας το 5.85, πήρε την πρώτη θέση αφήνοντας δεύτερη την Αμερικανίδα Σάντι Μόρις με το ίδιο ύψος και τρίτη τη Νεοζηλανδή Ελίζα ΜακΚάρτνεϊ με 4.80.

Τα αποτελέσματα του τελικού:

1. Κατερίνα Στεφανίδη 4,85

2. Σάντι Μόρις (ΗΠΑ) 4,85

3. Ελίζα ΜακΚάρτνι (Νέα Ζηλανδία) 4,80

4. Αλάνα Μπόιντ (Αυστραλία) 4,70

5. Χόλι Μπράντσο (Μ. Βρετανία) 4,70

6. Νικολ Μπούχλερ (Ελβετία) 4,70

7. Τζένιφερ Σουρ (ΗΠΑ) 4,60

8. Γιαρισλέι Σίλβα (Κούβα) 4,60

9. Μαρτίνα Στρουτζ (Γερμανία) 4,60

10. Λίσα Ρίζιχ (Γερμανία) 4,50

11. Τίνα Σούτεϊ (Σλοβενία) 4,50

12. Κέλσι Άχμπε (Καναδάς) 4,50

Οι Παναγιώτης Μάντης και Παύλος Καγιαλής τερμάτισαν στη δέκατη θέση στην κούρσα των μεταλλίων και ολοκλήρωσαν τις προσπάθειες τους με το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία 470 της ιστιοπλοΐας, χάνοντας στο νήμα το ασημένιο! 
 Δεύτεροι οι Αυστραλοί, Μπέλτσερ / Ράιαν στην ισοβαθμία. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε η Κροατία με τους Φαντέλα / Μάρενιτς.

Το Ελληνικό πλήρωμα με εξαιρετικούς χειρισμούς πάλεψε μέχρι τέλους, αλλά οι αντίπαλοι τους πέρασαν στα τελευταία μέτρα μπροστά και τερματίζοντας 9οι με μόλις 6 δευτερόλεπτα διαφορά και ανέβηκαν στο 2ο σκαλί του βάθρου. 

Το ελληνικό πλήρωμα, έφερε το πέμπτο μετάλλιο για τα ελληνικά χρώματα στο Ρίο.




Η τελική κατάταξη:

1. Κροατία 43 β.π. 
2. Αυστραλία 58 β.π. 
3. Ελλάδα 58 β.π. 
4. ΗΠΑ 71 β.π. 
5. Μ. Βρετανία 75 β.π. 
6. Σουηδία 79 β.π. 
7. Γαλλία 87 β.π. 
8. Αυστρία 87 β.π. 
9. Ελβετία 94 β.π. 
10. Νέα Ζηλανδία 104 β.π 



Αυτό είναι το όγδοο μετάλλιο στην ιστορία της ελληνικής ιστιοπλοΐας σε Ολυμπιακούς Αγώνες και το δεύτερο στα 470 μετά το χρυσό που είχαν κατακτήσει οι Σοφία Μπεκατώρου και Αιμιλία Τσουλφά στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004.

Επίσης, η ελληνική ιστιοπλοΐα επιστρέφει και πάλι στο βάθρο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, μετά το 2012 στο Λονδίνο, καθώς τελευταίο ήταν το χάλκινο το 2008 στο Yngling (Σοφία Μπεκατώρου, Σοφία Παπαδοπούλου, Βιργινία Κραβαριώτη).

Το ασημένιο μετάλλιο πήρε τελικά ο Σπύρος Γιαννιώτης στα 10χλμ. κολύμβησης σε ανοιχτή θάλασσα στους Ολυμπιακούς του Ρίο.

Μετά από εξέταση του φώτο φίνις, οι κριτές έδωσαν τελικά πρώτο τον Ολλανδό Φέρι Βέερτμαν και δεύτερο, με τον ίδιο χρόνο τον Έλληνα πρωταθλητή, που κατακτά το μόνο μετάλλιο που έλειπε από την πλούσια συλλογή του. Στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε ο Γάλλος Μαρκ-Αντουάν Ολιβιέ.


Ο Κερκυραίος παγκόσμιος πρωταθλητής της κολύμβησης έδωσε τη μεγάλη μάχη για ένα μετάλλιο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ριο και βγήκε δεύτερος νικητής, με τον ίδιο χρόνο με τον πρώτο 1.52.59. με διαφορά λίγων χιλιοστών.
Αν και πέρασε τη γραμμή τερματισμού πρώτος από όλους τους αθλητές, δεν ακούμπησε το πίνακα του τερματισμού, όπως προβλέπεται.

































Στην επίσημη ιστοσελίδα των Ολυμπιακών αγώνων, ο Έλληνας πρωταθλητής εμφανίζεται δεύτερος με τον ίδιο ακριβώς χρόνο από τον Ολλανδό Φέρι Γουίρτμαν.