Ήταν τα άτομα που φυλακίστηκαν λόγω ομοφυλοφιλίας και δεν απελευθευθερώθηκαν ποτέ. Αναγκάστηκαν να εκτίσουν πλήρως τις ποινές τους βάσει του ναζιστικού ποινικού κώδικα. Ομοφυλόφιλοι και αμφιφυλόφιλοι άνδρες αλλά και τρανς γυναίκες καταδικάστηκαν βάσει της παραγράφου 175 του γερμανικού ποινικού κώδικα, η οποία είχε ενισχυθεί από τους Ναζί, και συνεπώς θεωρούνταν κοινοί εγκληματίες. Οι λεσβίες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης συχνά βρίσκονταν εκεί όχι μόνο λόγω της σεξουαλικότητάς τους -πολλές ήταν επίσης Εβραίες και/ή πολιτικές κρατούμενες. 

Τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα που βρέθηκαν έγκλειστα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν χιλιάδες και οι ναζί τα ξεχώριζαν από το ροζ τρίγωνο που τους είχαν φορέσει. Οι ναζί έκαναν πάνω τους πειράματα, τα ευνούχιζαν, τα δολοφονούσαν, τα εξουθένωναν, τα σκότωναν στο ξύλο.

Μετά από την απελευθέρωση, το εγχειρίδιο του στρατού των ΗΠΑ προέβλεπε πως οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος θα αφεθούν ελεύθεροι από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όχι όμως τα ομοφυλόφιλα άτομα, που ως «εγκληματίες» αναγκάστηκαν να εκτίσουν ποινές φυλάκισης ως πολιτικ@ κρατούμεν@.

Οι αμερικανικές δυνάμεις της «απελευθέρωσης» διατήρησαν την παράγραφο αυτή σε ισχύ και στα πρώτα στα πρώτα τέσσερα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου συνελάμβαναν περίπου 1.500 άνδρες τον χρόνο βάσει αυτής.

Μετά την κατοχή, η Δυτική Γερμανία τη διατήρησε επίσης και καταδίκασε πάνω από 50.000 άτομα μέχρι την τελική κατάργησή της το 1969. Η Ανατολική Γερμανία, αντίθετα, επανήλθε στην προ-ναζιστική μορφή της παραγράφου 175 και καταδίκασε περίπου 4.000 άτομα μέχρι την κατάργησή της το 1968.

Μια ιστορία φρίκης μέσα στη μεγαλύτερη ιστορία φρίκης της ανθρωπότητας

Αρχικά, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα στοχοποιούνταν κυρίως όταν ήταν Εβραίοι. Ορισμένοι Ναζί πίστευαν ότι η πλειονότητα, αν όχι όλοι, οι ομοφυλόφιλοι ήταν Εβραίοι, επειδή πολλοί από τους σημαντικότερους υπερασπιστές των δικαιωμάτων και της ισότητας των ομοφυλοφίλων ήταν Εβραίοι (μεταξύ αυτών ο Χίρσφελντ, καθώς και προοδευτικοί ψυχίατροι, γιατροί, δικηγόροι και νομικοί).

Σύμφωνα με μαρτυρίες ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων επιζώντων, αντιμετωπίζονταν χειρότερα από άλλες ομάδες (εκτός από τους Εβραίους), καθώς θεωρούταν ότι είχαν «παρεκκλίνουσες» συμπεριφορές.

Συχνά εργάζονταν περισσότερες ώρες και τους ανατίθεντο πιο βαριές χειρωνακτικές εργασίες σε όλες τις καιρικές συνθήκες. Αυτό συνέβαινε επειδή πολλοί Ναζί πίστευαν ότι η σκληρή εργασία μπορούσε να «διορθώσει» τους ομοφυλόφιλους άνδρες σε ετεροφυλόφιλους. Εκατοντάδες άνδρες πέθαναν εξαιτίας αυτών των συνθηκών εργασίας, σύμφωνα με το The Conversation.

Πολλοί άφησαν την τελευταία τους πνοή από ξυλοδαρμό από ναζί, οι οποίοι τους ξεχώριζαν από τα ροζ τρίγωνα. Ναζί επιστήμονες τους ευνούχιζαν, έκαναν πειράματα στα σώματά τους προσπαθώντας να βρουν «θεραπεία».

Ενώ οι Εβραίοι, τα παιδιά και οι πολιτικοί κρατούμενοι μπορούσαν να αιτηθούν οικονομική και ηθική υποστήριξη από τις μετάγερμανικές κυβερνήσεις, οι ομοφυλόφιλοι άνδρες δεν μπορούσαν. Ομοίως, οι μαρτυρίες τους δεν αποτελούσαν προτεραιότητα ούτε για τους ερευνητές του Ολοκαυτώματος ούτε για τα ποινικά δικαστήρια.

Τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα δεν αναγνωρίστηκαν ως θύματα του Ολοκαυτώματος, τους αφαιρέθηκαν συνταξιοδοτικά δικαιώματα για τον χρόνο που είχαν περάσει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι περισσότεροι δεν έλαβαν ποτέ καμία αποζημίωση.