Σε αδιέξοδο φέρονται να έχουν οδηγηθεί οι πολύμηνες επαφές της ελληνικής πλευράς με το Βρετανικό Μουσείο για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, καθώς Αθήνα και Λονδίνο εξακολουθούν να απέχουν στο θεμελιώδες ζήτημα του καθεστώτος υπό το οποίο θα μπορούσαν τα αρχαία να μεταφερθούν στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Telegraph, οι συνομιλίες έχουν πλέον «καταρρεύσει», με το Βρετανικό Μουσείο να προκρίνει μια συμφωνία μακροχρόνιου δανεισμού και την Αθήνα να επιμένει στην πλήρη και μόνιμη επανένωση των Γλυπτών στο Μουσείο της Ακρόπολης.

Στην καρδιά της διαφωνίας βρίσκεται το ζήτημα της κυριότητας.

Η ελληνική πλευρά δεν αποδέχεται μια συμφωνία δανεισμού η οποία θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως αναγνώριση του Βρετανικού Μουσείου ως νόμιμου ιδιοκτήτη των Γλυπτών, όπως αναφέρεται.

Ως εκ τούτου, σύμφωνα πάντα με τη βρετανική εφημερίδα, απέρριψε τη λύση ενός «μακροπρόθεσμου δανείου».

Οι συζητήσεις για μια «υβριδική» λύση και ανταλλαγές αρχαιοτήτων

Οι δύο πλευρές είχαν επιχειρήσει κατά το προηγούμενο διάστημα να αναζητήσουν μια ενδιάμεση φόρμουλα που θα επέτρεπε να ξεπεραστούν οι νομικές και πολιτικές διαφωνίες.

Στο πλαίσιο αυτών των επαφών είχε εξεταστεί μια μορφή «υβριδικής» συμφωνίας, ενώ στο τραπέζι είχε βρεθεί και η δυνατότητα ανταλλαγής αρχαιοτήτων, με την Ελλάδα να παραχωρεί σημαντικά εκθέματα για περιοδικές εκθέσεις στο Λονδίνο ως μέρος μιας ευρύτερης διευθέτησης.

Ωστόσο, κατά την Telegraph, ούτε αυτή η προσπάθεια κατέληξε σε συμφωνία.

 

Η Ταπισερί της Μπαγιέ και η πρόταση που απέρριψε η Αθήνα

Καθοριστικό σημείο στην τελευταία φάση των συνομιλιών φέρεται να αποτέλεσε η επίκληση από τη διοίκηση του Βρετανικού Μουσείου του παραδείγματος της περίφημης Ταπισερί της Μπαγιέ.

Το σχεδόν 1.000 ετών έργο παραχωρήθηκε από τη Γαλλία στη Βρετανία με τη μορφή προσωρινού δανεισμού και εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο, ενώ σε αντάλλαγμα βρετανικοί αρχαιολογικοί θησαυροί μεταφέρθηκαν σε γαλλικά μουσεία.

Η διοίκηση του Βρετανικού Μουσείου φέρεται να παρουσίασε αυτό το μοντέλο ως παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο δύο χώρες μπορούν να ανταλλάσσουν εξαιρετικά σημαντικά πολιτιστικά αγαθά χωρίς να μεταβάλλεται το ιδιοκτησιακό καθεστώς τους.

Η Αθήνα, ωστόσο, απέρριψε τον παραλληλισμό.

Κατά την ελληνική θέση που μεταφέρει το δημοσίευμα, οι δύο περιπτώσεις δεν μπορούν να εξομοιωθούν, καθώς η κυριότητα της Ταπισερί της Μπαγιέ «δεν είχε ποτέ αμφισβητηθεί ούτε το έργο είχε τεμαχιστεί».

Στην περίπτωση του Παρθενώνα, αντιθέτως, το ελληνικό αίτημα αφορά την επανένωση ενός ενιαίου μνημείου, τμήματα του γλυπτού διακόσμου του οποίου βρίσκονται σήμερα στην Αθήνα και άλλα στο Λονδίνο.

Στον πυρήνα της διαμάχης παραμένει η αφαίρεση των Γλυπτών

Πίσω από το σημερινό αδιέξοδο εξακολουθεί να βρίσκεται η πολύ παλαιότερη διαφωνία Αθήνας και Λονδίνου για τις συνθήκες υπό τις οποίες αφαιρέθηκαν τα Γλυπτά από τον Παρθενώνα στις αρχές του 19ου αιώνα από τον λόρδο Έλγιν.

Η βρετανική πλευρά έχει επικαλεστεί ιστορικά την ύπαρξη οθωμανικής άδειας, του λεγόμενου «φιρμανιού», ως βάση για τη νομιμότητα των ενεργειών του Έλγιν.

Η Ελλάδα, από την πλευρά της, απορρίπτει κατηγορηματικά ότι υπήρξε νόμιμη παραχώρηση κυριότητας των Γλυπτών και αντιμετωπίζει το ζήτημα όχι ως έναν συνηθισμένο δανεισμό αρχαιοτήτων μεταξύ μουσείων, αλλά ως αίτημα οριστικής επανένωσης των σωζόμενων τμημάτων ενός μνημείου.

Αυτή ακριβώς η διαφορά φαίνεται, σύμφωνα με την Telegraph, να έχει οδηγήσει τις συνομιλίες στο σημερινό αδιέξοδο: το Βρετανικό Μουσείο συζητά μια λύση βασισμένη στον δανεισμό, ενώ η Αθήνα δεν αποδέχεται μια φόρμουλα που θα μπορούσε να προϋποθέτει αναγνώριση βρετανικής κυριότητας επί των Γλυπτών.

“A GENDERFLUID WORLD”

Σκηνοθεσία: Andonis Theocharis Kioukas
Παραγωγή: Elton Ilirjani & TKS | 2025

Ένα κινηματογραφικό ταξίδι στα Βαλκάνια, όπου η μόδα γίνεται γλώσσα ελευθερίας, ταυτότητας και αντίστασης

Το ντοκιμαντέρ “A Genderfluid World”, σε σκηνοθεσία Andonis Theocharis Kioukas, συμμετέχει σε δύο διεθνή φεστιβάλ, στο Λονδίνο και την Αλβανία, ξεκινώντας τη διεθνη διαδρομή του με μια ταινία που συνδέει τη μόδα, την ταυτότητα και την ελευθερία έκφρασης με τη σύγχρονη ιστορία των Βαλκανίων.

 

 LONDON FASHION FILM FESTIVAL 

23rd September 2026

BEST LGBTQ FASHION FILM,

BEST LGBTQ TALENT Awards

 

   TIRANA INTERNATIONAL FILM FESTIVAL

21-27 SEPTEMBER 2026

SECTION "REFLECTING ALBANIA"

SEPTEMBER 22ND, 16:00, AT AGIMI ART CENTER

 

Το A Genderfluid World, σε σκηνοθεσία Andonis Theocharis Kioukas, ακολουθεί τον ακτιβιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υπέρμαχο της ελευθερίας της ταυτότητας και της έκφρασης Elton Ilirjani σε ένα βαθιά προσωπικό ταξίδι στα Βαλκάνια, όπου η μόδα μετατρέπεται σε πράξη αντίστασης απέναντι στην κληρονομιά του αυταρχισμού, στις έμφυλες συμβάσεις και στα εθνικά σύνορα.

Ταξιδεύοντας στη Θεσσαλονίκη, την Κορυτσά, το Αργυρόκαστρο, το Τεπελένι, τα Ιωάννινα και την Αθήνα, η ταινία χαρτογραφεί μια διαδρομή ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αλβανία — δύο χώρες που συνδέονται από αιώνες κοινής ιστορίας και πολιτισμικών ανταλλαγών, αλλά και από άλυτες εντάσεις και ταυτότητες που αντιστέκονται στους εύκολους ορισμούς.

Στην καρδιά της ταινίας βρίσκεται η δημιουργική συνάντηση του Ilirjani με τον Έλληνα σχεδιαστή Konstantinos Tsigaros, του οποίου η έμφυλα ουδέτερη και διαχρονική προσέγγιση στο ένδυμα διαμορφώνει την οπτική γλώσσα της ταινίας. Μαζί εξερευνούν τη μόδα ως έναν χώρο πέρα από επιβεβλημένες κατηγορίες — φύλο, εθνικότητα, χρώμα, εποχή.

Καθώς το ταξίδι προχωρά βαθύτερα στην Αλβανία, η μόδα έρχεται αντιμέτωπη με τη μνήμη και την καταπίεση. Στην Κορυτσά, η παρουσία του Ilirjani συγκρούεται με τα βλέμματα του δημόσιου χώρου και την παρακαταθήκη μιας δικτατορίας υπό την οποία οι queer ταυτότητες ποινικοποιούνταν. Στο Αργυρόκαστρο, ντυμένος εξ ολοκλήρου στα λευκά — το προσωπικό του χρώμα της ελευθερίας — στέκεται στο σημείο όπου κάποτε δέσποζε το άγαλμα του Enver Hoxha. Η μόδα γίνεται το αντίθετο της αυταρχικής ομοιομορφίας: επιλογή, μεταμόρφωση και πολλαπλότητα.

Το ταξίδι φτάνει στον συναισθηματικό του πυρήνα στο Τεπελένι, τον τόπο γέννησης του Ilirjani. Επιστρέφοντας στον ποταμό των παιδικών του χρόνων, έρχεται αντιμέτωπος με τις μνήμες της απόρριψης και μετατρέπει την επιστροφή σε πράξη αναγέννησης. Μπροστά στο άγαλμα του Αλή Πασά, η ταινία ανοίγει μια ευρύτερη συζήτηση γύρω από την αρρενωπότητα, την εξουσία, τη σεξουαλικότητα και τις αλληλένδετες ιστορίες Ελλάδας και Αλβανίας.

Περνώντας στα Ιωάννινα και καταλήγοντας στην Αθήνα, η προσωπική μνήμη διευρύνεται σε έναν στοχασμό πάνω στα σύνορα και στο ανήκειν. Οι δρόμοι μετατρέπονται σε πασαρέλες, ενώ ενδύματα και σύμβολα που σήμερα διεκδικούνται ως στοιχεία εθνικής ταυτότητας αποκαλύπτουν μια βαθύτερη ιστορία πολιτισμικών ανταλλαγών στα Βαλκάνια.

Περισσότερο από ένα ντοκιμαντέρ για τη μόδα, το A Genderfluid World είναι ένα ποιητικό road movie και μια πνευματική πράξη ανυπακοής. Μέσα από σώματα, ενδύματα, τοπία και μνήμες, αναρωτιέται τι σημαίνει να υπάρχει κανείς πέρα από τις ταυτότητες που του αποδίδονται — και αν η μόδα μπορεί να αποτελέσει έναν τόπο ελευθερίας χωρίς αποκλεισμούς.

Μπορεί η μόδα να μας μάθει να είμαστε πιο ελεύθεροι, πιο ορατοί, πιο ανθρώπινοι;

 

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

Τίτλος: A Genderfluid World
Έτος: 2025
Σκηνοθεσία: Andonis Theocharis Kioukas
Παραγωγή: Elton Ilirjani, TKS
Με τον: Elton Ilirjani
Σχέδια: Konstantinos Tsigaros

 

   

 

Γραμμή Μαμντάνι ακολουθεί και ο δήμαρχος του Λονδίνου, Σαντίκ Καν, σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο σύλληψης Νετανιάχου.

Ο δήμαρχος του Λονδίνου δήλωσε πως ο πρωθυπουργός του Ισραήλ είναι «ανεπιθύμητος» στο Λονδίνο, δίνοντας νέα ώθηση σε μια ήδη οξυμένη διεθνή συζήτηση για τη σύγκρουση Ισραήλ-Γάζας.

Ο Καν έκανε τις δηλώσεις αυτές κατά τη διάρκεια συνέντευξης στο Channel 4 News, όπου υποστήριξε ότι όσοι κατηγορούνται για γενοκτονία θα πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη, ενώ επέμεινε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο οφείλει να εκτελέσει το ένταλμα σύλληψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) σε περίπτωση που ο Νετανιάχου επισκεφθεί τη βρετανική πρωτεύουσα.

Οι δηλώσεις αυτές έρχονται λίγες ημέρες μετά από παρόμοιες τοποθετήσεις του Δημάρχου της Νέας Υόρκης, Ζοράν Μαμντάνι, αν και ο τελευταίος αναγνώρισε αργότερα ότι δεν διαθέτει τη νομική αρμοδιότητα να συλλάβει τον Ισραηλινό ηγέτη.

«Ανεπιθύμητος ο Νετανιάχου στο Λονδίνο»

Μιλώντας στον ανταποκριτή εσωτερικών υποθέσεων του ειδησεογραφικού δικτύου, Συμεών Μπράουν, ο Σαντίκ Καν ανέφερε ότι θα παρότρυνε τον Βρετανό Πρωθυπουργό να διασφαλίσει πως οι βρετανικές αρχές θα προασπίσουν το διεθνές δίκαιο εάν ο Νετανιάχου ταξιδέψει στο Λονδίνο.

Ο Καν δήλωσε: «Όσοι κατηγορούνται για γενοκτονία πρέπει να λογοδοτούν στη δικαιοσύνη», προσθέτοντας στη συνέχεια: «Άνθρωποι που διαπράττουν γενοκτονία δεν είναι ευπρόσδεκτοι στο Λονδίνο». Τα σχόλιά του αναφέρονταν στο ένταλμα σύλληψης του ΔΠΔ που εκδόθηκε κατά του Νετανιάχου το 2024 για εικαζόμενα εγκλήματα πολέμου κατά τη διάρκεια και μετά τις επιθέσεις της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023. Το Ισραήλ απορρίπτει σταθερά τις κατηγορίες και αρνείται οποιαδήποτε παρανομία.

Ο Δήμαρχος του Λονδίνου παρουσίασε τη θέση του ως βασισμένη στα διεθνή ανθρώπινα δικαιώματα, υποστηρίζοντας ότι οι πολυπολιτισμικές κοινότητες της πρωτεύουσας απαιτούν λογοδοσία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Η παρέμβαση του Καν ακολουθεί ανάλογες δηλώσεις του Δημάρχου της Νέας Υόρκης, Ζοράν Μαμντάνι, ο οποίος πρόσφατα διακήρυξε ότι ο Νετανιάχου ήταν «ανεπιθύμητος» στη Νέα Υόρκη.

Ωστόσο, ο Μαμντάνι διευκρίνισε αργότερα σε βίντεο που αναρτήθηκε στο X ότι η διοίκησή του κατέληξε στο συμπέρασμα πως η πόλη στερείται της νομικής αρμοδιότητας να εκτελέσει αυτόνομα το ένταλμα του ΔΠΔ.

«Η διοίκησή μου εξέτασε κάθε διαθέσιμη οδό βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας για να διαπιστώσει εάν η Πόλη της Νέας Υόρκης θα μπορούσε να εκτελέσει το ένταλμα σύλληψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου αν ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ερχόταν εδώ», αναφέρει ο Μαμντάνι στο βίντεο. «Είναι σαφές ότι δεν διαθέτουμε την ανεξάρτητη νομική αρμοδιότητα να επιβάλουμε αυτό το ένταλμα. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, ωστόσο, τη διαθέτει, και τους καλώ να προσχωρήσουν στο ΔΠΔ και να εκτελέσουν αυτό το ένταλμα».

Το ένταλμα του ΔΠΔ παραμένει ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο, με αρκετές κυβερνήσεις να αμφισβητούν τη νομιμότητά του. Ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε το Ισραήλ αναγνωρίζουν τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου επί του θέματος.

Ο Νετανιάχου είχε χαρακτηρίσει προηγουμένως την άποψη του Μαμντάνι «παράλογη» σε συνεντεύξεις του. «Ξεχνά βολικά ότι η μόνη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή είναι το Ισραήλ. Το είκοσι τοις εκατό των πολιτών μας είναι στην πραγματικότητα Μουσουλμάνοι… αλλά συμμετέχουν στο Ανώτατο Δικαστήριο. Βρίσκονται στην Κνεσέτ, το κοινοβούλιό μας. Συμμετέχουν σε κάθε πτυχή της ζωής», δήλωσε ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια συνομιλίας με τον Τύπο.

Η Πρεσβεία του κράτους της Παλαιστίνης στο Ηνωμένο Βασίλειο εγκαινιάστηκε σήμερα στο Χάμερσμιθ του δυτικού Λονδίνου, τρεις και πλέον μήνες μετά την επίσημη αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους από τη Βρετανία. Ο πρέσβης της Παλαιστίνης, Χουσάμ Ζομλότ, χαρακτήρισε τη στιγμή «ιστορική», τονίζοντας ότι η πρεσβεία σηματοδοτεί το πλήρες διπλωματικό καθεστώς και τις αρμοδιότητες του κράτους της Παλαιστίνης στη Βρετανία.

«Αυτή η πρεσβεία αποτελεί σημαντικό ορόσημο στη μακρά πορεία του παλαιστινιακού λαού προς την ελευθερία και την αυτοδιάθεση», δήλωσε ο Ζομλότ κατά τα αποκαλυπτήρια της πλακέτας που φέρει τον τίτλο «Πρεσβεία του κράτους της Παλαιστίνης».

Ο πρέσβης υπογράμμισε ότι για τις γενιές των Παλαιστινίων στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, την Ανατολική Ιερουσαλήμ και τους προσφυγικούς καταυλισμούς, αλλά και στη διασπορά, η πρεσβεία αποτελεί απόδειξη ότι η παλαιστινιακή ταυτότητα δεν αμφισβητείται. «Είναι μια υπόσχεση για μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη, βασισμένη στο διεθνές δίκαιο και τις οικουμενικές αξίες», πρόσθεσε.

Από την πλευρά της βρετανικής κυβέρνησης, ο εκπρόσωπος του βασιλιά Καρόλου Γ’, Άλιστερ Χάρισον, χαρακτήρισε τα εγκαίνια «ιστορική στιγμή για την Παλαιστίνη» και σημείωσε ότι σηματοδοτούν «την αρχή μιας νέας εποχής στις διμερείς σχέσεις», οι οποίες ήδη θεωρούνται «πολύ στενές».

Η αναγνώριση της Παλαιστίνης από το Ηνωμένο Βασίλειο είχε ανακοινωθεί τον Σεπτέμβριο, σχεδόν δύο χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου στη Γάζα, που ξέσπασε τον Οκτώβριο του 2023 μετά την αιφνιδιαστική επίθεση της Χαμάς κατά του Ισραήλ. Ο τότε πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ τόνισε ότι η απόφαση είχε στόχο να «αναβιώσει την ελπίδα για ειρήνη και για λύση δύο κρατών».

Η κίνηση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από το Ισραήλ, με τον πρωθυπουργό Μπεναμίν Νετανιάχου να χαρακτηρίζει την αναγνώριση «ανταμοιβή στην τρομοκρατία». Παρά τις αντιδράσεις, η πρεσβεία σήμερα συμβολίζει μια νέα σελίδα στις βρετανοπαλαιστινιακές σχέσεις και την προσπάθεια για ειρηνική διευθέτηση της μακροχρόνιας σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή.

Δύο νέες τοιχογραφίες στο Λονδίνο, που αποδίδονται ευρέως στον διάσημο μυστηριώδη street artist, συνδυάζουν τη χριστουγεννιάτικη εικονογραφία με μια αιχμηρή κοινωνική παρέμβαση για την εκτόξευση της παιδικής αστεγίας στη Βρετανία. Λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, ο Banksy παρέμεινε πιστός σε μια ιδιότυπη ετήσια «παράδοση»: ένα έργο με γλυκόπικρη γεύση.

Τι απεικονίζει το νέο έργο του Banksy

Την περασμένη Δευτέρα αποκαλύφθηκε τοιχογραφία στο Bayswater, στο κεντρικό Λονδίνο, το οποίο ο καλλιτέχνης ανάρτησε και στον επίσημο λογαριασμό του στο Instagram, τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο επιβεβαιώνει τη γνησιότητα των έργων του. Η τοιχογραφία απεικονίζει δύο παιδιά με χειμωνιάτικα καπέλα και μπότες, τοποθετημένα έτσι ώστε να μοιάζουν πως είναι ξαπλωμένα σε μια λαμαρίνα στέγης. Το μεγαλύτερο παιδί δείχνει προς τον ουρανό, ενώ γύρω τους απλώνονται σκουπίδια του πραγματικού αστικού τοπίου. Μέχρι το πρωί της Τρίτης, το έργο είχε ήδη καλυφθεί με ξύλινη επιφάνεια στερεωμένη στον τοίχο.

Τα παιδιά μοιάζουν πανομοιότυπα με εκείνα ενός δεύτερου έργου που εμφανίστηκε το Σαββατοκύριακο στην περιοχή Tottenham Court Road, μια από τις πιο πολυσύχναστες ζώνες χριστουγεννιάτικων αγορών στο Λονδίνο. Το συγκεκριμένο έργο δεν έχει αναρτηθεί στον λογαριασμό του Banksy, ωστόσο αποδόθηκε σε εκείνον. Εκεί, τα παιδιά φαίνονται ξαπλωμένα στο πεζοδρόμιο, με φόντο τον ουρανοξύστη Centre Point – ένα κτίριο με γραφεία, καταστήματα και πολυτελή διαμερίσματα.

Ο Banksy δεν δίνει ποτέ συνεντεύξεις και αφήνει τα έργα του να προκαλούν δημόσια συζήτηση. Πιστός στη φήμη του ως καλλιτέχνης κοινωνικού και πολιτικού σχολίου, φαίνεται αυτή τη φορά να στρέφει το βλέμμα στην αυξανόμενη παιδική αστεγία στη Βρετανία.

Τον Οκτώβριο, η βρετανική κυβέρνηση δημοσίευσε στοιχεία για το πρώτο εξάμηνο του 2025, σύμφωνα με τα οποία ο αριθμός των παιδιών που ζουν σε προσωρινά καταλύματα αυξήθηκε σε σχέση με το 2024. Περισσότερα από 170.000 παιδιά στη Βρετανία καταγράφονται πλέον ως άστεγα, ένας αριθμός ρεκόρ.

Η επιλογή της περιοχής γύρω από το Centre Point δεν θεωρείται τυχαία. Centrepoint είναι επίσης το όνομα μιας από τις σημαντικότερες βρετανικές φιλανθρωπικές οργανώσεις που μάχονται την αστεγία των νέων. Η ονομασία της υιοθετήθηκε το 1969, εμπνευσμένη από συγκεκριμένο ουρανοξύστη, τον οποίο ο ιδρυτής της οργάνωσης θεωρούσε «προσβολή για τους άστεγους», σε μια πόλη γεμάτη πολυτέλεια και αποκλεισμούς.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Banksy «μιλά» τα Χριστούγεννα.

Το 2019, σε mural στο Μπέρμιγχαμ, απεικόνισε τάρανδους να σηκώνουν στον αέρα ένα παγκάκι όπου κοιμούνταν άστεγοι, παραπέμποντας στο έλκηθρο του Άγιου Βασίλη. Την ίδια χρονιά παρουσίασε στη Βηθλεέμ τη «Scar of Bethlehem», μια φάτνη με μια τρύπα από σφαίρα πάνω από το Θείο Βρέφος αντί για αστέρι- σχόλιο για την ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση.

Τον περασμένο Δεκέμβριο αποκάλυψε το έργο «Madonna and Child»: μια μεταλλική απεικόνιση μητέρας και παιδιού, όπου το στήθος της γυναίκας φέρει σκουριασμένη τρύπα από σφαίρα. Το έργο εκτέθηκε στη συνέχεια στο MOCO Museum της Βαρκελώνης και ερμηνεύτηκε ως αναφορά στους αμάχους του πολέμου στη Γάζα.

Ακόμη παλαιότερα, τα Χριστούγεννα του 2018, ένα mural στην Ουαλία έδειχνε ένα παιδί να χαίρεται το χιόνι, μόνο που, στη γωνία του κτιρίου, αποκαλυπτόταν πως οι «νιφάδες» ήταν στην πραγματικότητα στάχτη από φωτιά.

Για τον Banksy, τα Χριστούγεννα δεν είναι ποτέ απλώς γιορτή. Είναι υπενθύμιση: για το ποιοι μένουν έξω από το κάδρο, ακόμα και τις μέρες που υποτίθεται ότι χωράνε όλους.

Ένα νέο ηχηρό έργο του street artist Banksy έκανε την εμφάνισή του στο Λονδίνο και συγκεκριμένα στην πρόσοψη του Βασιλικού Διακαστηρίου στην καρδιά της πόλης.

Το αιχμηρό graffiti απεικονίζει έναν δικαστή να χτυπά έναν διαδηλωτή, ο οποίος βρίσκεται πεσμένος στο έδαφος, με το αίμα του να βάφει το πλακάτ που κρατά στα χέρια.

 

H εμφάνιση του έργου έρχεται δύο ημέρες μετά τη σύλληψη σχεδόν 900 ατόμων σε διαδήλωση στο Λονδίνο κατά της απαγόρευσης της Palestine Action.

Φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φαίνεται να δείχνουν ότι το έργο τέχνης έχει ήδη καλυφθεί με μεγάλα πλαστικά φύλλα και δύο μεταλλικά φράγματα, ενώ μάλιστα υπεύθυνοι ασφαλείας παραμένουν στο σημείο.

 

Το έργο τέχνης φυλάσσεται από αξιωματικούς ασφαλείας έξω από το κτίριο και βρίσκεται κάτω από κάμερα CCTV.

Ο street artist με έδρα το Μπρίστολ μοιράστηκε μια φωτογραφία του έργου τέχνης στον τοίχο στο Instagram, που είναι η συνήθης μέθοδος του Banksy για να πιστοποιήσει την αυθεντικότητα ενός έργου. Ο καλλιτέχνης έγραψε στη λεζάντα της φωτογραφίας: «Royal Courts Of Justice. Λονδίνο».

Το έργο βρίσκεται σε έναν εξωτερικό τοίχο του Queen’s Building, που αποτελεί μέρος του συγκροτήματος Royal Courts of Justice.

Τα γκράφιτι του Banksy με στένσιλ συχνά επικρίνουν την κυβερνητική πολιτική, τον πόλεμο και τον καπιταλισμό.

Το περασμένο καλοκαίρι, ο καλλιτέχνης ξεκίνησε μια καμπάνια με θέμα τα ζώα στην πρωτεύουσα, η οποία ολοκληρώθηκε με έναν γορίλα που φαίνεται να σηκώνει ένα ρολό στην είσοδο του ζωολογικού κήπου του Λονδίνου.

Άλλα αξιοσημείωτα έργα περιλαμβάνουν πιράνχας που κολυμπούν σε ένα φυλάκιο της αστυνομίας στο City του Λονδίνου και έναν λύκο που ουρλιάζει σε μια δορυφορική κεραία, η οποία αφαιρέθηκε από την οροφή ενός καταστήματος στο Peckham, νότια του Λονδίνου, λιγότερο από μία ώρα μετά την αποκάλυψή της.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΚΟΓΚΟΓΛΟΥ

πάρχουν κάποια iconic ταξιδιωτικά «κλικ» που όλοι γνωρίζουμε. Ίσως τα έχουμε δει σε τουριστικούς οδηγούς, διαφημίσεις ή αναρτήσεις στα social media. Ποιος έχει ταξιδέψει στα ελληνικά νησιά και δεν έχει βγάλει φωτογραφία ένα στενό, γραφικό σοκάκι, όπου τα κάτασπρα, χαμηλά σπίτια καλύπτονται από βουκαμβίλιες; Ποιος δεν απαθανάτισε κάποια πλατεία της Ρώμης, όπου έκατσε να πιεί τον απογευματινό του καφέ, γεμάτη κόσμο; Είναι κάποιες εικόνες χαρακτηριστικές των πιο ιστορικών ευρωπαϊκών πόλεων, οι οποίες προσελκύουν εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως. Πόσο ευχάριστο είναι, όμως, αυτό για τους κατοίκους;

Πίσω από τα ειδυλλιακά σκηνικά, υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα του υπερτουρισμού. Οι πόλεις και γενικότερα οι προορισμοί γεμίζουν τόσο πολύ από τουρίστες που η καθημερινή ζωή των κατοίκων τους γίνεται ανυπόφορη. Στο πλαίσιο αυτό, τα τελευταία χρόνια έρχονται στην επιφάνεια εντάσεις, διαμαρτυρίες και μια γενικότερη αίσθηση ότι ο δημόσιος χώρος παύει να ανήκει σε αυτούς που κατοικούν γύρω από αυτόν.

Η κρίση δεν αφορά μόνο κάποια τυχαία σημεία του κόσμου. Από τη Βαρκελώνη και τη Βενετία μέχρι το Notting Hill του Λονδίνου και τα νησιά του Αιγαίου, οι ντόπιοι εκφράζουν όλο και πιο έντονα την αντίθεσή τους στην υπερβολική τουριστική πίεση. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι αυτή η πίεση δεν είναι μόνο μία αίσθηση, αλλά πραγματικό, απολύτως μετρήσιμο πρόβλημα που αγγίζει κάθε πτυχή της ζωής των ντόπιων- από την οικονομία και το περιβάλλον μέχρι την κοινωνική συνοχή και τον πολιτισμό.

Η αντεπίθεση του Notting Hill

Στο Λονδίνο, οι κάτοικοι του Notting Hill βλέπουν την πάλαι ποτέ ήσυχη γειτονιά τους, που έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο από την ομώνυμη ταινία της δεκαετίας του ’90,  να αλλάζει. Ξεκάθαρα, είναι μία από τις πιο Instagram- friendly γειτονιές της βρετανικής πρωτεύουσας.

 

 

 

Όμως, οι πολύχρωμες προσόψεις των σπιτιών, τα προσεγμένα πεζοδρόμια και η έντονη τουριστική κίνηση έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό κοκτέιλ. Το Notting Hill έχει μετατραπεί σε θεματικό πάρκο, με τους επισκέπτες του να μην ενδιαφέρεται για την καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν εκεί, αλλά μόνο για το επόμενο «τέλειο» φωτογραφικό κλικ.

Η απάντηση των κατοίκων ήρθε με απρόσμενο, αλλά βαθιά πολιτικό και ουσιαστικό τρόπο: οι όψεις των βικτωριανών σπιτιών στη γνωστή οδό Lancaster βάφτηκαν μαύρες. Σιγά-σιγά, τα έντονα χρώματα εξαφανίστηκαν, τα φωτεινά παστέλ έγιναν ψυχρά γκρίζα και τα ζωντανά χρώματα αντικαταστάθηκαν από ουδέτερες αποχρώσεις. Η άρνηση και η απόρριψη της επέλασης των τουριστών έγινε οπτικό ζήτημα.

Η κίνηση δεν είναι απλώς αισθητική. Οι κάτοικοι αναφέρουν περιστατικά με τουρίστες που ζητούν να μπουν στα σπίτια για να βγάλουν φωτογραφία, τρώνε στα σκαλιά των εισόδων τους, αλλάζουν ρούχα στη μέση του δρόμου. Η καθημερινότητα των κατοίκων της λονδρέζικης γειτονιάς έχει γίνει ένα αδιάκοπο σκηνικό για ξένες στιγμές, με τους ίδιους να νιώθουν ξένοι. Πίσω από το αίτημα «αφήστε μας να ζήσουμε», μία κοινότητα επικοινωνεί την ανάγκη για ανάκτηση του χώρου και της ταυτότητάς της.

 

Η Γηραιά Ήπειρος σε αναβρασμό

Το Notting Hill δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση. Το 2025 μοιάζει να είναι μια χρονιά ορόσημο, όπου η κοινωνική αντοχή στον υπερτουρισμό δοκιμάζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι ιστορικές πόλεις της Γηραιάς Ηπείρου ξυπνούν από τη λήθη της ανεξέλεγκτης τουριστικής ανάπτυξης και αντιδρούν δυναμικά.

Στη Βαρκελώνη οι κάτοικοι κατέφυγαν σε ειρηνικές, αλλά σαφώς συμβολικές δράσεις: ψέκασαν τους τουρίστες με νεροπίστολα, θέλοντας να αναδείξουν τη δική τους αγανάκτηση για τον συνωστισμό που έχει κυριεύσει τους δρόμους τους. Στη Μαγιόρκα, οι διαδηλώσεις ήταν μαζικές και οργανωμένες, με στόχο να σταματήσει η καταστροφική πίεση που ασκεί ο μαζικός τουρισμός στο νησί και στα φυσικά του οικοσυστήματα. Στη Γένοβα, η παράσταση διαμαρτυρίας με ομοίωμα κρουαζιερόπλοιου στους στενούς δρόμους της πόλης σκιαγράφησε μια εικόνα πνιγμού και ασφυξίας που μοιάζει πλέον με καθημερινό φαινόμενο σε πολλές λιμενικές πόλεις. Ακόμα και το Παρίσι, η πόλη-σύμβολο του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της καλαισθησίας, βίωσε απεργίες και κλείσιμο μουσείων λόγω της υπερβολικής πίεσης που δέχονται εργαζόμενοι και κάτοικοι από τον τεράστιο αριθμό επισκεπτών. Η Βενετία, με τον πιο εξόφθαλμο συνωστισμό, αναγκάστηκε να αντιδράσει δημόσια —η γαμήλια δεξίωση του Jeff Bezos, πριν μερικές μέρες, μεταφέρθηκε εκτός κέντρου, υπό την πίεση των διαδηλώσεων και των πλακατ που απαιτούσαν, «Σώστε τη Βενετία από τον Bezos».

 

Σοκάρουν τα νούμερα

Τα στοιχεία είναι αμείλικτα και δεν αφήνουν χώρο για παρερμηνείες. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους και αναδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος. Στο Παρίσι, καταμετρήθηκαν 400.000 επισκέπτες ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο — αριθμός 20 φορές μεγαλύτερος από τον πραγματικό μόνιμο πληθυσμό της πόλης. Στα καθ’ ημάς, τα 88.000 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο σε τουριστικές περιοχές της Αθήνας προσθέτουν ένα ασφυκτικό βάρος στην ήδη επιβαρυμένη καθημερινότητα. Η Κοπεγχάγη, το Πόρτο και οι Κυκλάδες ακολουθούν, με αριθμούς που αποδεικνύουν ότι η πίεση των επισκεπτών πολλές φορές ξεπερνά κατά πολύ τις δυνατότητες των υποδομών και του περιβάλλοντος. Στη Ζάκυνθο, για παράδειγμα, το 2023 οι τουρίστες ξεπέρασαν κατά 150 φορές τον τοπικό πληθυσμό. Η αναλογία δεν αφήνει αμφιβολίες για το μέγεθος του προβλήματος. Ακόμα και χώρες όπως η Αλβανία, που παραδοσιακά δεν θεωρούνταν τουριστικός προορισμός, βιώνουν απότομη τουριστική ανάπτυξη λόγω των πακέτων που προσφέρονται σε ταξιδιώτες από Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη.

 

Ποιος φταίει;

Σε μια τόσο σύνθετη κατάσταση, η εύρεση ενός μόνο υπεύθυνου μοιάζει μάταιη. Ο υπερτουρισμός είναι προϊόν πολλών και διαφορετικών παραγόντων. Η Airbnb κατηγορεί τους ξενοδοχειακούς ομίλους για το γεγονός ότι αυτοί διαχειρίζονται τη μεγαλύτερη μερίδα της αγοράς και όχι η πλατφόρμα, που προσφέρει εναλλακτικές λύσεις στέγασης. Οι ξενοδόχοι καταγγέλλουν τις πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης για την απορρύθμιση της αγοράς κατοικίας και την εκτόπιση μόνιμων κατοίκων, που οδηγεί σε υπερβολικές τιμές και έλλειψη διαθέσιμης στέγης. Οι ψηφιακοί νομάδες και οι μακροχρόνιοι επισκέπτες κατηγορούνται ότι δημιουργούν μια νέα κατηγορία ενοικιαστών που «διώχνουν» τους ντόπιους από τις γειτονιές, ενώ οι εταιρείες κρουαζιέρας κατηγορούνται ότι αφήνουν ελάχιστα χρήματα στην τοπική οικονομία, παρά τον τεράστιο όγκο επισκεπτών που μεταφέρουν. Πάνω από όλα, όμως, υπάρχουν οι ίδιες οι κυβερνήσεις συχνά εγκρίνουν την ανέγερση νέων ξενοδοχείων, επεκτείνουν αεροδρόμια και στηρίζουν την τουριστική διαφήμιση, ενώ ταυτόχρονα καταγγέλλουν τον υπερτουρισμό και τις κοινωνικές συνέπειες του.

 

Αντιδρούν οι ντόπιοι

Οι αντιδράσεις των ντόπιων πληθυσμών ποικίλουν, και οι προσπάθειες που έχουν γίνει δεν είναι λίγες — η επιτυχία ή αποτυχία τους, όμως, είναι διφορούμενη. Στο Παρίσι και το Λονδίνο, για παράδειγμα, επιτρέπεται πλέον η βραχυχρόνια μίσθωση μέσω Airbnb για περιορισμένο αριθμό ημερών (έως 90 τον χρόνο), ενώ η Σκωτία και η Καλιφόρνια εφαρμόζουν συστήματα υποχρεωτικής αδειοδότησης. Στη Νέα Υόρκη, το νομοθετικό πλαίσιο απαγορεύει τις ενοικιάσεις μικρότερες των 30 ημερών, στοχεύοντας να περιορίσει την υποκατάσταση της μόνιμης στέγης από τουριστική. Η Βενετία πρωτοπόρησε με την επιβολή εισιτηρίου εισόδου σε συγκεκριμένες, πολυσύχναστες ημέρες, ενώ η Νέα Ζηλανδία προχώρησε στην επιβολή ειδικού τέλους εισόδου. Πολεοδομικά μέτρα προστασίας των ιστορικών κέντρων εφαρμόζονται στη Βαρκελώνη, ενώ το Άμστερνταμ απαγορεύει την ίδρυση νέων τουριστικών καταστημάτων στο κέντρο της πόλης. Σε κάποιους προορισμούς με φυσικά εμπόδια, όπως οι Άλπεις και το Φούτζι της Ιαπωνίας, εφαρμόζεται μέχρι και η απαγόρευση φωτογραφίσεων. Όμως, πολλά από τα μέτρα ουσιαστικά αποτυγχάνουν. Σε πολλές περιπτώσεις ο νόμος δεν εφαρμόζεται αποτελεσματικά και οι απαγορεύσεις δημιουργούν παράλληλες αγορές και νέους τρόπους παράκαμψης.

 

Δημόσιος χώρος;

Το πιο βαθύ ίσως πρόβλημα του υπερτουρισμού δεν είναι ούτε οι αριθμοί, ούτε οι οικονομικές συνέπειες, αλλά η αλλοίωση της ίδιας της εμπειρίας του ζην στην πόλη. Η αίσθηση ότι η πόλη έχει σταματήσει να είναι χώρος για τους κατοίκους της γίνεται καθημερινή πραγματικότητα. Δεν μπορείς να πας στο αγαπημένο σου πάρκο, όπως π.χ. το Γκουέλ της Βαρκελώνης, χωρίς κράτηση. Μικρές επιχειρήσεις όπως ο φούρνος της γειτονιάς έχουν αντικατασταθεί από μαγαζιά με τουριστικά είδη. Στο κέντρο της πόλης, τα ακίνητα έχουν μετατραπεί σε βραχυχρόνια ενοικιαζόμενα διαμερίσματα για τουρίστες.

Ακόμα και οι ντόπιοι -και αυτό στην Ελλάδα το ξέρουμε καλά- δυσκολεύονται να κάνουν διακοπές στη χώρα τους, καθώς οι τιμές στα ξενοδοχεία ανεβαίνουν και η διαθεσιμότητα μειώνεται. Οι πόλεις μας μετατρέπονται σε τουριστικά λούνα παρκ – είναι όμορφες και ζωντανές αλλά άδειες από μόνιμους κατοίκους που ζουν τους ρυθμούς τους.

 

 

Μπορεί όμως ο υπερτουρισμός να είναι απλώς το σύμπτωμα και όχι η αιτία; Υπάρχουν φωνές που υποστηρίζουν ότι η οργή στρέφεται στο λάθος στόχο. Δε φταίνε οι τουρίστες, αλλά η έλλειψη κοινωνικής πολιτικής, η ανεπάρκεια σχεδιασμού και η παραμέληση των τοπικών αναγκών. Αν οι δημόσιοι χώροι προστατεύονταν αποτελεσματικά και τα έσοδα από τον τουρισμό κατευθύνονταν στις κοινότητες και όχι αποκλειστικά στους μετόχους μεγάλων εταιρειών, ίσως το φαινόμενο να ήταν πιο διαχειρίσιμο. Πλέον, στις διαδηλώσεις κατά του υπερτουρισμού, τα συνθήματα δεν κάνουν λόγο μόνο για πληθυσμιακό κορεσμό. Μιλούν για κοινωνική ανισότητα, αποξένωση, για ένα ολόκληρο σύστημα που αφήνει τους κατοίκους στο περιθώριο της ίδιας τους της ζωής.

Ο τουρισμός είναι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας, της πολιτισμικής ανταλλαγής και της οικονομικής ζωής των πόλεων. Πρέπει όμως να επανασχεδιαστεί με γνώμονα τη βιωσιμότητα, την ισορροπία και το σεβασμό. Ένα νέο μοντέλο τουρισμού προϋποθέτει όρια — όχι μαζικότητα χωρίς φραγμούς, αλλά ελεγχόμενη ροή επισκεπτών. Προϋποθέτει αναδιανομή των εσόδων, ώστε οι κοινότητες να επωφελούνται ουσιαστικά. Προϋποθέτει σεβασμό — οι τουρίστες δεν είναι καταναλωτές ή χρήστες, είναι φιλοξενούμενοι σε προορισμούς που έχουν τη δική τους ζωή. Οι πόλεις πρέπει να ξαναγίνουν ζωντανοί οργανισμοί, όχι θεματικά πάρκα.

 

«Αφήστε μας να ζήσουμε»

Τα μαύρα σπίτια στο Notting Hill, τα νεροπίστολα στη Βαρκελώνη, οι απαγορεύσεις στη Νέα Υόρκη και τα εισιτήρια στη Βενετία δεν είναι απλώς μέτρα πολιτικής. Είναι κραυγές ενός κόσμου που διεκδικεί το δικαίωμα στην καθημερινότητά του. «Αφήστε μας να ζήσουμε», λένε οι κάτοικοι της οδού Lancaster και η φωνή τους πρέπει να ακουστεί παντού. Ο τουρισμός δεν πρόκειται να σταματήσει να υπάρχει. Το μέλλον των τόπων μας, όμως, θα κριθεί από το εάν αυτός θα υπάρχει μαζί με μας -τους κατοίκους-, ή εναντίον μας.

Πηγή: ethnos.gr

Τα ονόματα χιλιάδων παιδιών που σκοτώθηκαν στη Λωρίδα της Γάζας από τις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις διάβασαν χθες, Πέμπτη, το βράδυ ηθοποιοί και ακτιβιστές στη διάρκεια ολονυκτίας που πραγματοποιήθηκε έξω από τα Ανάκτορα του Γουέστμινστερ στο Λονδίνο.

Ηθοποιοί, μεταξύ των οποίων ο Στιβ Κούγκαν και η Τζούλιετ Στίβενσον, στάθηκαν κάτω από τον Πύργο της Ελισάβετ (τον Μπιγκ Μπεν) για να διαβάσουν τα ονόματα περισσότερων από 16.000 παιδιών στο πλαίσιο της εκστρατείας της οργάνωσης Choose Love που έχει στόχο να «τιμήσει» τους Παλαιστίνιους που έχουν σκοτωθεί στη Γάζα τους τελευταίους 19 μήνες που μαίνεται ο πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς.

Αργότερα οι καλλιτέχνες χαρακτήρισαν τα όσα συμβαίνουν στον παλαιστινιακό θύλακα «γενοκτονία» και δήλωσαν ότι οι πολίτες θα πρέπει να υψώσουν το ανάστημά τους και να διαμαρτυρηθούν, αν δεν συμφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης της Βρετανίας.

Ο Κούγκαν δήλωσε ότι πήρε μέρος «για να υπογραμμίσει την τύχη των παιδιών στη Γάζα που πεινούν, που τους εμποδίζουν την πρόσβαση σε βοήθεια».

«Βρίσκομαι εδώ για να στρέψω την προσοχή (της κοινής γνώμης) σε αυτό, αλλά όχι μόνο, και σε όλες τις ζωές των παιδιών που χάθηκαν σε αυτή τη σύγκρουση, σε αυτούς τους βομβαρδισμούς που σε μεγάλο βαθμό γίνονται χωρίς διακρίσεις», εξήγησε ο Βρετανός ηθοποιός.

«Διαβάζουμε τα ονόματα για να θυμηθούμε ότι πρόκειται για ανθρώπους και όχι απλώς για στατιστικά στοιχεία», υπογράμμισε ο Κούγκαν, τονίζοντας ότι τα όσα συμβαίνουν στη Γάζα «δεν είναι απλώς ανήθικα, είναι παράνομα βάσει του διεθνούς δικαίου».

Οι διοργανωτές της ολονυκτίας επεσήμαναν ότι αναγνώστηκαν τα ονόματα έως και 16.000 παιδιών που έχει επιβεβαιωθεί ότι έχουν σκοτωθεί στους ισραηλινούς βομβαρδισμούς, όπως και αυτά άλλων 20.000 παιδιών που αγνοούνται στα ερείπια της Γάζας.

Το κεντρικό πανό της εκδήλωσης έγραφε: «Γάζα: πράξεις όχι λόγια», με τις λέξεις αυτές να είναι σχηματισμένες από τα ονόματα 1.700 βρεφών – ενός έτους ή και μικρότερα—που έχουν σκοτωθεί στον παλαιστινιακό θύλακα.

Στην ολονυκτία συμμετείχαν 300 προσωπικότητες από τη Βρετανία, όπως οι ηθοποιοί Έμιλι Γουάτσον, ο Ενκούτι Γκάτουα – πρωταγωνιστής της σειράς Dr Who-- και ο Χαλίντ Αμπντάλα – που ενσάρκωσε τον Ντόντι αλ Φαγέτ στη σειρά “The Crown”--, αλλά και παρουσιαστές της τηλεόρασης, όπως η Ντον Ο’ Πόρτερ και η Νάντια Σαγουάλχα.

Οι διοργανωτές ζητούν από τη βρετανική κυβέρνηση να αναστείλει τις εξαγωγές όπλων στο Ισραήλ, να του ζητήσει να επιτρέψει πλήρη πρόσβαση της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα και να δεσμευθεί σε μια άμεση και με διάρκεια εκεχειρία «προκειμένου να τερματιστεί ο λιμός και η σφαγή παιδιών».

Η ολονυκτία πραγματοποιήθηκε αφού περισσότεροι από 300 ηθοποιοί, μουσικοί, ακτιβιστές και άλλοι υπέγραψαν ανοικτή επιστολή προς τον Βρετανό πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ με την οποία του ζητούν «να αναλάβει άμεσα δράση για να τερματιστεί η συνέργεια της Βρετανίας στις φρικαλεότητες στη Γάζα».

Εκτός από την αναστολή των πωλήσεων όπλων στο Ισραήλ, οι υπογράφοντες ζήτησαν από τον Στάρμερ να «χρησιμοποιήσει κάθε διαθέσιμο μέσο» για να διασφαλίσει ότι θα εισέλθει ανθρωπιστική βοήθεια στον παλαιστινιακό θύλακα και «να δεσμευθεί στα παιδιά της Γάζας» ότι θα μεσολαβήσει για την επίτευξη «άμεσης και μόνιμης εκεχειρίας».

Εκπρόσωπος της βρετανικής κυβέρνησης έχει δηλώσει: «Αντιτιθέμεθα έντονα στην επέκταση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Γάζα και ζητάμε από την κυβέρνηση του Ισραήλ να σταματήσει την επίθεσή της και να επιτρέψει αμέσως την απρόσκοπτη πρόσβαση ανθρωπιστικής βοήθειας».

«Η στέρηση βασικής ανθρωπιστικής βοήθειας προς τον άμαχο πληθυσμό της Γάζας είναι απαράδεκτη και υπάρχει κίνδυνος να συνιστά παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου», πρόσθεσε.

«Πέρυσι αναστείλαμε τις άδειες εξαγωγής προς το Ισραήλ ειδών που χρησιμοποιούνται στις στρατιωτικές του επιχειρήσεις στη Γάζα και εξακολουθούμε να αρνούμαστε την παροχή αδειών για στρατιωτικά είδη που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το Ισραήλ στην τρέχουσα σύγκρουση», εξήγησε ο ίδιος.

«Καλούμε όλες τις πλευρές να καταλήξουν άμεσα σε συμφωνία εκεχειρίας και να εργαστούν προς μια μόνιμη και διαρκή ειρήνη», κατέληξε ο εκπρόσωπος.

Τo έργο «Infinite Accumulation» είναι το μεγαλύτερο γλυπτό της Γιαγιόι Κουσάμα σε δημόσιο χώρο με μήκος 100,5 μέτρα, ύψος 10,5 μέτρα και πλάτος 12 μέτρα. Για το μνημειώδες έργο – το οποίο ήταν ανάθεση από τον φορέα Transport for London (TfL), αρμόδιο για τη λειτουργία του συστήματος μέσων μαζικής μεταφοράς, τη British Land, εταιρεία ανάπτυξης ακινήτων και επενδύσεων στο Ηνωμένο Βασίλειο και το διοικητικό όργανο του ιστορικού κέντρου του Λονδίνου, City of London Corporation.

Το γλυπτό αποτελείται από μια σειρά από ελικοειδείς αψίδες διακοσμημένες με ασημένιες μπάλες με καθρέφτες που θυμίζουν τη χαρακτηριστική χρήση πουά από την Κουσάμα, καθώς και το ευρέως διάσημο Narcissus Garden (Ο Κήπος του Νάρκισσου) που παρουσίασε το 1966.

Η Κουσάμα εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη από την Ιαπωνία το 1958 και προσέγγισε αμέσως εμπόρους και καλλιτέχνες για να προωθήσει τα έργα της. Ο Λούτσιο Φοντάνα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην υλοποίηση του Narcissus Garden. Αν και η Κουσάμα δεν προσκλήθηκε επίσημα να εκθέσει στη 33η Μπιενάλε της Βενετίας, σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της, έλαβε την ηθική και οικονομική υποστήριξη από τον Λούτσιο Φοντάνα και την άδεια από τον πρόεδρο της Επιτροπής της Μπιενάλε να παρουσιάσει 1.500 πλαστικές ασημένιες σφαίρες με εξωτερικό περίβλημα από καθρέφτη στο γκαζόν έξω από το περίπτερο της Ιταλίας. Ο τίτλος Narcissus Garden παραπέμπει σε έναν ανθρωπογενή κήπο, αναγνωρίζοντας τον εγγενή ναρκισσισμό στην επιθυμία του θεατή να δει τον εαυτό του να αντανακλάται μέσα του.

«Η Κουσάμα είναι μία από τις κορυφαίες καλλιτέχνιδες στον κόσμο και το γλυπτό της είναι το τελευταίο έργο μιας εξαιρετικής σειράς παραγγελιών σύγχρονης τέχνης για τη γραμμή Elizabeth. Οι τέχνες αποτελούν ζωτικό μέρος της επιτυχίας του Λονδίνου, βοηθώντας να μεταμορφώσουμε τους χώρους μας και να συνδέσουμε τις κοινότητές μας καθώς χτίζουμε μία καλύτερη πόλη για όλους» ανέφερε η Τζάστιν Σίμονς αντιδήμαρχος αρμόδια για τον πολιτισμό και τις δημιουργικές τέχνες.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ως και 30 οικογένειες αστέγων που φιλοξενούνται σε ξενοδοχείο στο βόρειο Λονδίνο αναμένεται να μετακινηθούν με την έναρξη των συναυλών της Μπιγιονσέ στο τέλος του μήνα, καθώς το τοπικό συμβούλιο απέτυχε να ανανεώσει τη συμφωνία με το κατάλυμα.

Οι οικογένεις αυτές θα χρειαστεί να μετακινηθούν σε προσωρινή δομή, καθώς το ξενοδοχείο έχει κλείσει τα δωμάτια για τις συναυλίες της διεθνούς σταρ στην αγγλική πρωτεύουσα, από τις 29 Μαΐου ως τις 4 Ιουνίου.

Περίπου 100 δωμάτια, τα 2/3 από το σύνολο όσων έχει το κατάλυμα, εξυπηρετούσαν τις ανάγκες των αστέγων. Σε ορισμένες περιπτώσεις μένουν ακόμα και 4-5 άτομα στον ίδιο χώρο.

Λόγω του αυξημένου ενδιαφέροντος για καταλύματα εν αναμονή της περιοδείας της τραγουδίστριας, το τοπικό δημοτικό συμβούλιο δεν κατάφερε να ανανεώσει τη συμφωνία για τα δωμάτια 30 οικογενειών.

Το ξενοδοχείο δίνει το δικαίωμα για κρατήσεις έως και 28 ημερών και αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται ανάλογη αδυναμία εξυπηρέτησης των αναγκών αστέγων.

Σύμφωνα με μαρτυρία μητέρας δύο παιδιών στον Guardian, προ ημερών είχε μείνει εκτός δωματίου λόγω ανάλογου προβλήματος. «Πάσχω από άγχος και έπαθα κρίση πανικού» επεσήμανε.

Μία άλλη οικογένεια αναγκάστηκε να φύγει, χωρίς να έχει πουθενά να πάει. Μητέρα, παράλληλα, έμεινε 12 ώρες έξω από το ξενοδοχείο, μαζί με τα τρία παιδιά της και τα υπάρχοντά τους, πριν τη στείλουν σε άλλο ξενοδοχείο.