ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΑΡΙΔΗΣ

Λίγα πράγματα ειπώθηκαν για την προτεινόμενη αύξηση του μισθού των Επισκόπων και τη σύνδεση των αποδοχών τους με αυτές του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου. Η επιχειρηματολογία Μητσοτάκη συνοψίζεται σε τρεις προτάσεις, μεταξύ των οποίων παρεμβάλλονται λογικά χάσματα, θεολογικά ατοπήματα, πολιτική στρεψοδικία.

Α. “‘Ηταν ένα πάγιο αίτημα της Εκκλησίας της Ελλάδος εδώ και πολλά χρόνια”, “ήταν το αίτημα της Ιεραρχίας εν συνόλω” είπε ο Πρωθυπουργός. Τίποτα από τα δύο δεν ισχύει, διότι εάν όντως υπήρχε ανάλογο αίτημα θα είχε διατυπωθεί δημόσια. Τα λόγια του πρωθυπουργού εκθέτουν την εκκλησία, καθώς εμφανίζει την ιεραρχία να αιτείται κάθε λίγο και λιγάκι ατύπως και παρασκηνιακά. Ακόμα κι αν πρόκειται για πρόσφατη διεκδίκηση (μετά το 2022!!) τα πρόσημα «πάγιο» και “εν συνόλω” είναι άτοπα και παραπλανητικά.

β. “Δυσκολεύομαι… να δεχτώ ότι ο μισθός του Μητροπολίτη, που διοικεί εν πάσει περιπτώσει μια μεγάλη Μητρόπολη, θα είναι σημαντικά χαμηλότερος από τον μισθό του Μουφτή. Και θα σταματήσω εδώ”. Ευτυχώς, ο Πρωθυπουργός σταμάτησε εκεί, διότι παρακάτω θα είχε σκοντάψει στο ότι ο Μουφτής είναι δημόσιος λειτουργός με δικαστικές/δικαιοδοτικές αρμοδιότητες, τη στιγμή μάλιστα που οι μισθοί των δικαστικών εκτοξεύτηκαν.

Πάντως, η αιτιολόγηση αυτή είναι θεολογικά απαράδεκτη, πολιτικά άτοπη και νομικά αδιάφορη. Ποιός ανέθεσε στην πολιτεία να αποτιμήσει σε αργύρια πόσο ο Μουφτής, πόσο ο Μητροπολίτης, πόσο ο Καρδινάλιος, πόσο ο Ραβίνος, πόσο ο Σαμάνος, πόσο Μονσινιόρ, πόσο ο νεωκόρος… Εάν πρόκειται για συγγνωστή άγνοια και επικοινωνιακή ανοησία, καλώς. Εάν, όμως, πρόκειται για υπαίτια άγνοια, τότε η ακηδία, η ραθυμία, η αμέλεια και η νωθρότητα συνιστούν πρώτη ύλη των πάσης φύσεως πολιτικών παραστρατημάτων. Ο πρωθυπουργός δεν επέδειξε την οφειλόμενη πολιτική επιμέλεια και σεβασμό έναντι των ευσεβών χριστιανών, γι’ αυτό και μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης πρότασης μεσολαβεί η παραπλάνηση για τα εγκόσμια και η απρέπεια για τα θεοτικά. Όσο κι αν “δυσκολεύεται να το δεχτεί”, ο Μουφτής αμείβεται περισσότερο από τον Μητροπολίτη, διότι αυτό προβλέπουν οι νόμοι, που ο ίδιος ψήφισε και που η ιεραρχία επιδοκίμασε.

Μάλλον θα “δυσκολευτεί” πάλι, όταν σε λίγα χρόνια  ο μισθός του Μουφτή θα είναι και πάλι υψηλότερος από αυτόν του Μητροπολίτη! Με βάση το Ενιαίο Μισθολόγιο, ο Μουφτής αμείβεται ως δημόσιος υπάλληλος (ΠΕ) και ο μισθός του διαμορφώνεται με βάση το ανώτατο κλιμάκιο, αυξάνεται ανάλογα με τα έτη υπηρεσίας, με όλα τα ενεργά επιδόματα και τις μισθολογικές ωριμάνσεις. Ως εν ενεργεία Γενικός Διευθυντής δικαιούται επιπλέον το επίδομα θέσης ευθύνης και το επίδομα παραμεθορίου. Οι αποδοχές του, λοιπόν, βαίνουν αυξανόμενες, επειδή  είναι ένας απλός ανώτατος δημόσιος υπάλληλος.

Ο μισθός του Μητροπολίτη συνδέεται με τη θέση Συντονιστή Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Καθορίζεται άπαξ και παραμένει σταθερός, όπως του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου, όπως κάθε πολιτικού αξιωματούχου: ούτε αυξήσεις, ούτε πληθωρισμός, ούτε κλιμάκια, ούτε ωρίμανση, ούτε θέση ευθύνης, ούτε παραμεθόριος, ούτε επιδόματα, τίποτα. Και έτσι αμείβεται λιγότερο από τον Μουφτή, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα, οι νόμοι αλλά και η συνθήκη της Λωζάνης.

Συνεπώς, δεν πρόκειται για εύνοια υπέρ των Μουφτήδων και αρνητική διάκριση εις βάρος των Επισκόπων, όπως εξυπονοεί ο πρωθυπουργός («Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου»). Πάντως, ξέρει να ενεργοποιεί τα διεστραμμένα ελληνο-χριστιανικά ανακλαστικά και να κινητοτοποιεί όσους δυσκολεύονται να συμφιλιωθούν με τις υποχρεώσεις της χώρας. Οι Μουφτείες στη Θράκη διέπονται από ειδικό νομικό καθεστώς. Και επειδή οι Μουφτήδες ασκούν (περισσότερο παλιότερα, λιγότερο τώρα) δικαστικά καθήκοντα (οικογενειακό, κληρονομικό δίκαιο/Σαρία), το βαθύτατο κράτος τούς ενέταξε στον σκληρό πυρήνα της δημόσιας διοίκησης, ως υψηλόβαθμους δημοσίους υπαλλήλους. Αντιθέτως, οι αδικημένοι ιεράρχες του “ΝΠΔΔ Εκκλησία της Ελλάδος” δεν θεωρούνται δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά θρησκευτικοί λειτουργοί με ιδιαίτερο Ειδικό Μισθολόγιο και, λόγω αυτού του καθεστώτος  “καθηλώθηκαν” οι αποδοχές τους στα προβλεπόμενα και συμφωνηθέντα.

Λέει ο πρωθυπουργός, “όχι και να παίρνουν λιγότερα από τους Μουφτήδες!” και απαντάει ο ίδιος “Προσέξτε, πάμε στο 90% του μισθού του Γενικού Γραμματέα, γιατί εν πάση περιπτώσει ο Μητροπολίτης διοικεί μια Μητρόπολη”. Τόσο απλά. “Και ο Μουφτής διοικεί μια Μουφτεία”, αντιτείνει ο άλλος ή μπορεί και να ρωτήσει, “ο Τιτουλάριος τι ακριβώς “διοικεί”; Η πρόταση, πάντως “ο Μητροπολίτης διοικεί μια Μητρόπολη” είναι μέγα ατόπημα. Ο Επίσκοπος ασκεί πνευματική, ποιμαντική λειτουργία και όχι κοσμική διοίκηση, όπως ο Μουφτής και οι διορισμένοι ανώτατοι υπάλληλοι του κράτους. Δεν είναι ακριβές ότι “διοικεί μια μητρόπολη” και γιαυτό αδικεί τον Μουφτή, ο οποίος “διοικεί, πραγματικά, μια Μουφτεία” ή τον λιμενάρχη ο οποίος “διοικεί, πράγματι, έναν λιμένα”. Αλλά και πάλι, η προτεινόμενη λύση δεν θεραπεύει την μισθολογική ανισότητα. Η Σύνοδος φαίνεται να μην καταλαβαίνει ότι η επόμενη κυβέρνηση μπορεί θα αυξήσει τις αποδοχές του Γενικού διευθυντή (θέση ευθύνης, παραμεθόριος, Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή (!!!) και όλα τα γνωστά επιδόματα), οπότε ο Μουφτής θα έχει και πάλι υψηλότερες αποδοχές από τον Μητροπολίτη.

Η κυβέρνηση ψηφοθηρεί συμπτωματικά αλλά δεν ξεχνά το χούι της να υποδουλώνει συστηματικά την ιεραρχία. Η ιεραρχία νομίζει ότι παίζει τους πολιτικούς στα δάχτυλα και έτσι εξουδετερώνεται κάθε φορά που προσχωρεί στο κρατικό δόγμα, το οποίο συνοψίζεται στο ότι η πνευματική επιρροή τής εκκλησίας μπορεί να τροφοδοτεί ες αεί την πολιτική νομιμοποίηση του κράτους. Τώρα, η Πολιτεία επανέρχεται για να σφίξει τον γόρδιο δεσμό. Το ιστορικό και τα κατά καιρούς επίδικα, εκτίθενται αναλυτικά στο  βιβλίο του  Μητραλέξης,  Σχέσεις Εκκλησίας – Κράτους (2019).

Ας μείνουμε όμως στα σίγουρα: Η εκκλησία έχει τρεις βαθμούς Ιεροσύνης, που αποδίδονται μέσω του μυστηρίου της χειροτονίας (Επίσκοπος, Πρεσβύτερος, Διάκονος). Οι άλλοι διοικητικοί ή τιμητικοί τίτλοι, τα λεγόμενα οφφίκια, απονέμονται από τον Μητροπολίτη ή τον Πατριάρχη (Αρχιμανδρίτης, Συγκέλλιος, Πρωτοπρεσβύτερος, Οικονόμος, Πρωτοδιάκονος, Μέγας Λογοθέτης, Άρχων Πρωτοψάλτης, Άρχων Ρεφερενδάριος…). Τι φέρνει, λοιπόν, η προχειρότητα Μητσοτάκη και ο προεκλογικός οδοστρωτήρας; Διασπά το ενιαίο του κλήρου, κωδικοποιεί τους βαθμούς ιεροσύνης και τα οφφίκια σε δύο ασύμμετρα καθεστώτα κύρους και διαχωρίζει τους κληρικούς σε ασύμπτωτα πολιτικά πεδία: κλήρος (σαν να ήταν υπάλληλοι του δημοσίου) και Επίσκοποι (σαν να ήταν πολιτικοί αξιωματούχοι). Έτσι εξηγείται, μάλλον,  η  αμήχανη αντίδραση πολιτικών και ιεραρχών, που δεν μίλησαν για την χρόνια θεσμική παθολογία στις σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας της Ελλάδος. Υπήρξε αλλά ξεχάστηκε μια απόπειρα της κυβέρνησης Τσίπρα να ανοίξει το διάλογο με την εκκλησία, η οποία κατέληξε (παραλίγο!) και δες κατέληξε (τελικά) σε  συμφωνία με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Μπορεί να μην είχε αίσιο τέλος, αλλά έβγαλε το πρόβλημα από τα άδυτα του βαθύτατου κράτους και έδιωξε τη λαϊκίστικη σκοτεινιά από την φιγούρα του “Δεσπότη”. Εναπόθεσε τότε το πρόβλημα στο πεδίο των εγκόσμιων διευθετήσεων και με διακηρυγμένες αξιακές χειρονομίες συνδιαλλαγής εκατέρωθεν. Ιερατείο και κλήρος μαζί με το συναπάντημα “τελευταία φορά Αριστερά” κανιβάλισαν τότε την μοναδική ευκαιρία. Έκτοτε, ο  Μητσοτάκης επιμολύνει τις εντάσεις και ξαναρίχνει το πρόβλημα στα  παρασκήνια. Πάντως, κανείς δεν επιθυμεί λύση. Πολιτικές και εκκλησιαστικές ηγεσίες παρέλυσαν μέσα  αδιέξοδα που ταλαιπωρούν εδώ και δύο αιώνες  το Κράτος (με τους πολίτες του) και την Εκκλησία της Ελλάδος (με την  κοινωνία των πιστών της).

Πηγή: thepressproject.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΕΡΖΗΣ

Η παρέμβαση-δήλωση του Ταλ Ντίλιαν στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ήταν η τρίτη «εμφάνισή» του από τις 26 Φεβρουαρίου, όταν και ανακοινώθηκαν από το μονομελές πλημμελειοδικείο της Αθήνας οι πρωτόδικες ποινές για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Ανάμεσα στους καταδικασθέντες, όπως είναι γνωστό, συμπεριλαμβάνονται ο ίδιος και η σύζυγός του. Εάν το Εφετείο επικυρώσει την πρωτόδικη απόφαση, τότε το ζευγάρι Ντίλιαν-Χάμου θα πρέπει να οδηγηθεί στις ελληνικές φυλακές, μαζί με τους άλλους δύο καταδικασθέντες, τους επιχειρηματίες, Γιάννη Λαβράνο και Φέλιξ Μπίτζιο.

Το νόημα των παρεμβάσεων του Ταλ Ντίλιαν

Έως τώρα ο πρώην ισραηλινός συνταγματάρχης και νυν επιχειρηματίας έστελνε ξεκάθαρες προειδοποιήσεις προς το Μαξίμου και δη τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Στις δηλώσεις που είχε κάνει στο Mega (2 φορές) και στο Reuters θύμιζε το σκάνδαλο Γουότεργκειτ που συγκλόνισε τις ΗΠΑ καθώς οδήγησε στην παραίτηση του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον, 2 χρόνια μετά την αποκάλυψή του. Δήλωνε ξεκάθαρα πως η εταιρεία του, Intellexa, πουλάει τα προϊόντα της μόνο σε κυβερνήσεις και κρατικές υπηρεσίες ασφάλειας. Υποσχόταν νέες αποκαλύψεις στο Εφετείο μέσω στοιχείων, που δεν εμφάνισε η υπεράσπισή του στο μονομελές πλημμελειοδικείο.

Το γιατί δεν εμφανίστηκαν αυτά τα στοιχεία στην πρώτη δίκη είναι ένα ερώτημα. Η πιο πιθανή απάντηση είναι ότι η πλευρά Ντίλιαν δεν ανέμενε αυτό το αποτέλεσμα και κυρίως τον κίνδυνο να βρεθεί πίσω από τα σίδερα. Προφανώς θεωρούσε ότι με κάποιο τρόπο η παρουσία του εδώ -του ίδιου και των συνεργατών του στην Intellexa- ήταν κατά κάποιο τρόπο εξασφαλισμένη. Όπως αποδείχτηκε, εκτίμησε λάθος.

Ο κ. Ντίλιαν μοιάζει να ζυγίζει καταστάσεις, αντιλαμβανόμενος ότι το επόμενο διάστημα διακυβεύονται πολλά για το μέλλον του, μαζί με εκείνο της συζύγου του. Το περιεχόμενο της τρίτης προειδοποίησης που ήρθε μέσω της δήλωσής του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» αποδεικνύει αν μη τι άλλο ότι τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα. Και αυτό ισχύει όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για όσους ενδεχομένως συνδέονται με τη δράση της Intellexa στην Ελλάδα.

Το παραμύθι δεν έχει δράκο

Το κακό για το Μαξίμου εν προκειμένω είναι πως έχει κάνει ένα τεράστιο λάθος, το οποίο όσο περνάει ο καιρός και η πλευρά Ντίλιαν ανεβάζει στροφές, γίνεται ολοένα και πιο οφθαλμοφανές. Το λάθος είναι ότι από την αρχή της υπόθεσης έστησε ένα ωραίο παραμύθι, αλλά έλειπε ο δράκος. Ας θυμίσουμε, ποιο ήταν το αφήγημα του Μαξίμου όλο αυτό το διάστημα.

Πρώτον, ότι δεν έχουν καμία σχέση η κυβέρνηση και η ΕΥΠ με το Predator και δεύτερον, πως το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων μέσω του λογισμικού ήταν υπόθεση «4 ιδιωτών». Αυτό που δεν εξήγησε ποτέ η κυβέρνηση ήταν η αδυναμία και η απροθυμία της να εξετάσει ποιοι κρύβονταν πίσω απ΄τους 4 ιδιώτες. Εννοείται πως η παραπομπή τους στη Δικαιοσύνη δεν εξασφαλίζει κάτι τέτοιο. Κατηγορήθηκαν και δικάστηκαν οι 4. Από εκεί και μετά;

Πότε έψαξε η κυβέρνηση ποιός κρυβόταν πίσω από τους 4; Πότε ζήτησε να μάθει τι υλικό είχαν στα χέρια τους και που κατέληξε αυτό; Πότε αναζήτησε αν υπάρχει πίσω από τους 4 ιδιώτες μια άλλη χώρα και ποιοί ήταν οι σκοποί της.

Πότε διέταξε την ΕΥΠ να ψάξει πως ακριβώς είχε στηθεί αυτό το δίκτυο των «ιδιωτών» που παρακολουθούσε το μισό υπουργικό συμβούλιο, δικαστές, δημοσιογράφους και λοιπούς; Έμαθε ποτέ πόσοι ήταν οι Ισραηλινοί και μη, υπάλληλοι της Intellexa που πηγαινοέρχονταν χωρίς έλεγχο στην Ελλάδα, εργαζόμενοι γι’ αυτό το δίκτυο παρακολούθησης; Η απάντηση είναι όχι, καθώς καμία έρευνα δεν έχει γίνει γνωστή ως σήμερα. Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτε, αλλά όπως έχει αποδειχθεί βοήθησε την εταιρεία Intellexa να εξάγει τις υπηρεσίες της και σε τρίτες χώρες.

Ξέφραγο αμπέλι;

Εδώ υπάρχει το κυβερνητικό επιχείρημα πως η υπόθεση εξετάστηκε από αεροπαγίτες που έκαναν την έρευνα. Ισχύει αυτό; Το πόρισμα Ζήση απάλλαξε από κάθε ευθύνη το οποιοδήποτε κυβερνητικό στέλεχος, από την άλλη όμως ποτέ δεν έφτασε στον πυρήνα της υπόθεσης. Για ποιον δούλευαν οι ιδιώτες;

Και σαν να μην έφτανε αυτό, όταν το μονομελές πλημμελειοδικείο ζήτησε -με την απόφασή του- να εξεταστεί το αδίκημα της κατασκοπείας, γεγονός που θα οδηγούσε σε νέα έρευνα και ίσως να μαθαίναμε ποιοι κρύβονταν από πίσω, ήρθε ο εισαγγελέας του Άρειου Πάγου και έσπευσε να αρχειοθετήσει την υπόθεση, εκτιμώντας ότι δεν υπήρξαν νέα στοιχεία.

Ωστόσο, τα γεγονότα οδηγούν σε ένα πολιτικό ερώτημα που η κυβέρνηση εξακολουθεί να αποφεύγει να απαντήσει: επρόκειτο για αδυναμία ελέγχου ενός δικτύου υποκλοπών που δρούσε εντός της χώρας ή για γνώση και ανοχή των δραστηριοτήτων του;

Στο κάδρο κάποιοι φίλοι απ’ τα παλιά…

Τι καινούργιο είπε όμως ο κ. Ντίλιαν στη δήλωσή του στην Εφημερίδα των Συντακτών; Έχει ενδιαφέρον να δούμε. Εν πρώτοις υποστηρίζει ότι ουδέποτε λειτούργησε η εταιρεία του το Predator στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια ερχόμαστε στο ερώτημα. Ποιός το λειτούργησε; Ποιός έστελνε τα μηνύματα παγίδευσης στον Αντώνη Σαμαρά, τον Γεραπετρίτη, τον Γεωργιάδη, τον Χατζηδάκη, τον Βορίδη, την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, τον Οικονομικό Εισαγγελέα και τους δεκάδες άλλους, θύματα του Predator;

Ακολούθως βάζει στο κάδρο τον πρώην διοικητή της ΕΥΠ, Παναγιώτη Κοντολέων. Υπενθυμίζεται ότι κ. Κοντολέων παραιτήθηκε την ίδια μέρα του Αυγούστου του 2022, μαζί με τον πρωθυπουργικό ανιψιό, Γρηγόρη Δημητριάδη, με αφορμή την παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη και τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο. Και τι λέει ο κ. Ντίλιαν εδώ;

«Μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο προηγούμενος διοικητής της ΕΥΠ δεν κλήθηκε να καταθέσει στις κοινοβουλευτικές συζητήσεις της περασμένης εβδομάδας. Είμαστε βέβαιοι ότι θα μπορούσε να είχε καταστήσει σαφές πως οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον χώρο, για προφανείς λόγους, πωλούν μόνο τεχνολογία και ποτέ δεν τη λειτουργούν, ούτε συμμετέχουν σε επιχειρήσεις. Πιστεύουμε ότι τέτοιες καταθέσεις θα είχαν αποτρέψει εξ αρχής την άσκηση διώξεων εναντίον μας».

Γιατί άραγε ο κ. Ντίλιαν επικαλείται τον προηγούμενο διοικητή και όχι τον νυν; Από που και ως πού ο Ισραηλινός επιχειρηματίας αναφέρεται στον κ. Κοντολέων, όντας σίγουρος μάλιστα ότι θα έδινε τις σχετικές εξηγήσεις που θα βοηθούσαν ώστε να μην ασκηθούν διώξεις εις βάρος του, αλλά και των υπολοίπων ιδιωτών; Τι ξέρει ο κ. Κοντολέων για τους 4 ιδιώτες; Έχει συνεργαστεί μαζί τους και τους γνωρίζει; Πότε και πώς;

Είναι γνωστό και έχει αποδειχθεί στο δικαστήριο ότι η Intellexa είχε εμπλοκή σε μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ της ΕΥΠ και της αντίστοιχης υπηρεσίας της Βόρειας Μακεδονίας. Είναι ένα θέμα που η κυβέρνηση επιμελώς υποβαθμίζει, παραπέμποντας στη Δικαιοσύνη και τους δικαστές που έκαναν την έρευνα και δεν βρήκαν τίποτε το επιλήψιμο…

Στο κάδρο και η Δικαιοσύνη

Πράγμα που εξηγεί γιατί ο κ. Ντίλιαν βάζει στο κάδρο και τον Αχιλλέα Ζήση, τον πρώην αεροπαγίτη εισαγγελέα που έκανε την έρευνα των υποκλοπών, όπως επίσης και τον Γιώργο Φλωρίδη, υπουργό Δικαιοσύνης. Για τον μεν πρώτο αναφέρει πως δεν εξέτασε δεόντως τα στοιχεία, με συνέπεια να καταλήξουν ο ίδιος και οι άλλοι 3 ιδιώτες κατηγορούμενοι, για τον δε δεύτερο σημειώνει πως «δεν λειτουργήσαμε ποτέ κανένα σύστημα στην Ελλάδα. Ως εκ τούτου, απορρίπτουμε κατηγορηματικά τις δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης που αποδίδουν άμεση ευθύνη στους «τέσσερις ιδιώτες», πριν ολοκληρωθεί η δικαστική διαδικασία και χωρίς να έχουν παρουσιαστεί όλα τα πραγματικά στοιχεία και οι αποδείξεις. Αυτό δεν συνιστά κράτος δικαίου».

Η μεταστροφή του κ. Ντίλιαν

Αυτό που είναι επίσης εντυπωσιακό είναι η μεταστροφή του κ. Ντίλιαν. Στη δήλωσή του μεταξύ άλλων τάχθηκε υπέρ της εξεταστικής για τις υποκλοπές -αίτημα των κομμάτων που απέρριψε η κυβέρνηση με ανεπαρκή επιχειρήματα. Η μεταστροφή έγκειται στο γεγονός ότι στην πρώτη εξεταστική -το 2022- και οι 4 ιδιώτες δεν προσήλθαν να απαντήσουν στα ερωτήματα των βουλευτών και με την κάλυψη της κυβερνητικής πλειοψηφίας ουδείς τους πίεσε να το κάνουν. Η… παραχώρηση που είχαν κάνει τότε ήταν να απαντήσουν με… μέιλ σε τυχόν ερωτήσεις.

Από τη στάση του κ. Ντίλιαν τώρα, προκύπτει ότι μάλλον θα ήταν εξαιρετικά πρόθυμος να καταθέσει σε μια νέα εξεταστική. Αυτό βέβαια δεν θα γίνει και μένει να δούμε αν τα υπόλοιπα κόμματα θα συνδράμουν στο αίτημα του ΠΑΣΟΚ ώστε να συγκληθεί η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας ώστε να καταθέσει εκεί ο κ. Ντίλιαν. Υπενθυμίζεται ότι το σχετικό αίτημα περιλαμβάνει και τον Γρηγόρη Δημητριάδη.

Μένει να δούμε εάν το αίτημα θα γίνει αποδεκτό. Σε κάθε περίπτωση ο κ. Ντίλιαν έκανε σαφές πως στο Εφετείο και έγγραφα θα παρουσιάσει και πολλούς μάρτυρες θα καλέσει, δείχνοντας προς την πλευρά της ΕΥΠ και των υπευθύνων της. Κάτι τέτοιο θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Πηγή: in.gr

Αν και βαίνει μειούμενος, ο τραπεζικός δανεισμός του Άδωνη Γεωργιάδη παραμένει σε δυσθεώρητα ύψη, ενώ αύξηση παρατηρείται στα εισοδήματα του για το έτος χρήσης 2024.

Ο υπουργός Υγείας και αντιπρόεδρος της ΝΔ φαίνεται να χρωστά -σύμφωνα με το πόθεν έσχες για το 2025- 482.858,12 ευρώ για τέσσερα δάνεια (δύο από Εθνική Τράπεζα και δύο από Alpha Bank), με τα αρχικά ποσά των δανείων να αθροίζονται σε 734.353,98 ευρω.

Όσον αφορά τα εισοδήματα, δηλώνει στο τελευταίο πόθεν έσχες 125.929,68, με τα 56.048,04 να προέρχονται από μερίσματα και τα 32.732,40 από «άλλη περίπτωση» τη στιγμή που στην προηγούμενη δήλωση τα εισοδήματα του ήταν 62.136,12 ευρώ.

Οι καταθέσεις του φτάνουν τα 21.023,92 ευρώ, ενώ στην προηγούμενη δήλωση ήταν 38.767,63. Μάλιστα, μείωσε τον αριθμό των τραπεζικών του λογαριασμών από 14 σε πέντε. Διατηρεί 14 ακίνητα και μετοχές στην «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΕΠΕ».

Η δήλωση περιουσιακής κατάστασης του Αδ. Γεωργιάδη ΕΔΩ

Στη δημοσιότητα δόθηκαν τα πόθεν έσχες των αιρετών για το 2025 (χρήση 2024), με τον πρωθυπουργό να πουλά για μισό εκατ. ευρώ ομόλογο του ελληνικού δημοσίου που είχε αγοράσει την προηγούμενη χρονιά αντί 490.575 ευρώ και τα εισοδήματα του να ανέρχονται σε 81.673,94 ευρώ.

Ως προς τα ακίνητα, διατηρεί 26, ενώ οι καταθέσεις του ανέρχονται σε 575.627,61 ευρώ.

Διατηρεί, επίσης, δύο ΙΧ, αλλά και τις μετοχές της ΚΗΡΥΞ ΑΕ, η οποία -σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του Hot Doc- υπήρξε αρκούντως φεσωμένη.

Παράλληλα, δεν έχει επιστρέψει σεντ του ευρώ στην αδερφή του Αλεξάνδρα Gourdain, η οποία το 2018 του δάνεισε 150.000 ευρώ, ενώ μειώθηκε το ποσό του δανείου του από την Εθνική Τράπεζα στα 6.100,52, με το αρχικό ποσό του δανείου να είναι 35.700 ευρώ.

Η δήλωση περιουσιακής κατάστασης:

Πηγή: documentonews.gr

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΣΚΑΚΗΣ

Έκθετο και με μια βαριά πληγή παραμένει το μέγαρο Μαξίμου με την υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη, τον οποίο επέλεξε να καλύψει, και μόνο όταν είδε πια ότι αυτή η κάλυψη του γυρίζει μπούμερανγκ, η παραίτηση του στενού πρωθυπουργικού συνεργάτη -μετά βέβαια και την καταλυτική παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη– κατέστη μονόδρομος.

Η πρώτη αντίδραση του Μαξίμου, όταν η υπόθεση αποκαλύφθηκε, ήταν να αφήσει τον Μ. Λαζαρίδη να τη χειριστεί πρώτα ο ίδιος, ελπίζοντας ότι το θέμα θα υποβαθμιστεί.

Με αποτέλεσμα να φτάσουμε στην περιβόητη τηλεοπτική εμφάνιση στο OPEN του κ. Λαζαρίδη (ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο διορισμός του ήταν νόμιμος και διαμήνυσε ότι δεν παραιτείται από υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, ενώ, μεταξύ άλλων, έβαλε και κατά των «τεμπέληδων αριστερών») που όχι μόνο δεν έκλεισε το θέμα, όπως θα ήθελαν στο Μαξίμου, αλλά έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα για την κυβέρνηση και για τον ίδιο.

Τον κάλυψε

Παρόλα αυτά το μέγαρο Μαξίμου έμεινε προσηλωμένο στην απόφαση που είχε πάρει να τον καλύψει και βγήκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης (Blue Sky) για να δηλώσει ότι για τον κ. Λαζαρίδη «δεν υπάρχει ζήτημα» για την παραμονή του στην κυβέρνηση.

Προς έκπληξη, βέβαια, και προς απογοήτευση πολλών βουλευτών στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ που ήδη από πριν υπάρξει επίσημη αντίδραση του Μαξίμου, σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις δεν έκρυβαν την έντονη δυσαρέσκειά τους για την υπόθεση Λαζαρίδη, καταγγέλλοντας, μεταξύ άλλων, την κυβέρνηση ότι άφησε το θέμα να κακοφορμίσει και ζητώντας επίσημες απαντήσεις για τους όρους με τους οποίους ο κ. Λαζαρίδης προσελήφθη το 2007.

Ζημιά

Η υπόθεση βέβαια συνέχισε να φουντώνει και να προκαλεί εξαιρετικά σοβαρή ζημιά στην κυβέρνηση. Ως εκ τούτου ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνειδητοποίησε ότι δε μπορεί στις 16 Απριλίου να πάει στη συζήτηση για το Κράτος Δικαίου στη Βουλή, χωρίς να υπάρξει έστω μισή προσπάθεια κλεισίματος αυτού του μετώπου.

Εξ ου και οι πληροφορίες λένε, ότι από το Μαξίμου ζητήθηκε στον Μ. Λαζαρίδη μία κίνηση αποσυμπίεσης, με τις δύο πλευρές να καταλήγουν στην περιβόητη δήλωση του τελευταίου, το πρωί πριν τη συζήτηση στη Βουλή, η οποία περιείχε την, κατόπιν εορτής, παραδοχή της παρατυπίας του διορισμού του το 2007 και το πυροτέχνημα περί «έντοκου καταλογισμού οποιωνδήποτε αχρεωστήτως καταβληθέντων σε εμένα ποσών».

Δημοσκοπικά ευρήματα

Αλλά και αυτή η κίνηση, όχι μόνο δεν βγήκε προς όφελος της κυβέρνησης, αλλά όξυνε ακόμα περισσότερο το διάπλατα ανοιχτό αυτό μέτωπο, γυρίζοντας μπούμερανγκ στο Μαξίμου, το οποίο παρέμεινε αντιμέτωπο με μια υπόθεση που συνέχισε να προκαλεί στην κυβέρνηση σοβαρή φθορά. Κάτι που μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες άρχισαν να επιβεβαιώνουν και σχετικά δημοσκοπικά ευρήματα που περιήλθαν στα κυβερνητικά χέρια.

Η δυσκολία του Μαξίμου

Ως εκ τούτου το Μαξίμου άρχισε να αναζητά εναγωνίως μία οδό διαφυγής και να αντιλαμβάνεται ότι τέτοια θα ήταν μόνο η παραίτηση Λαζαρίδη, την οποία όμως δυσκολευόταν να αποφασίσει για τρεις λόγους:

Πρώτον, ο Μ. Λαζαρίδης ήταν επί πολλά χρόνια στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη και στο πλευρό του από την εκλογή του ως αρχηγός της ΝΔ μέχρι σήμερα.

Δεύτερον, ο Μ. Λαζαρίδης ήταν αυτός που ανέλαβε τον ρόλο του εισηγητή της ΝΔ στην περιβόητη εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που, υιοθετώντας το πόρισμα της πλειοψηφίας, κατέληξε ότι δεν υπάρχουν ποινικές ευθύνες για τους Μ. Βορίδη και Λ. Αυγενάκη και ότι το σκάνδαλο είναι διαχρονικό και διακομματικό. Και για τον ρόλο του στην συγκεκριμένη εξεταστική επιτροπή, ο κ. Λαζαρίδης  ουσιαστικά επιβραβεύτηκε με τη θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, όντας ο μόνος από την Κοινοβουλευτική Ομάδα που μπήκε στο κυβερνητικό σχήμα στον τελευταίο μίνι ανασχηματισμό (οι άλλες δύο προσθήκες ήταν εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί).

Τρίτον, η παραίτηση ενός υφυπουργού που είχε μόλις μπει στο κυβερνητικό σχήμα, μετά τις παραιτήσεις υπουργών και υφυπουργών που προκάλεσε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αυτομάτως θα μετέτρεπε τον τελευταίο μίνι ανασχηματισμό (που πραγματοποιήθηκε για την πλήρωση των θέσεων των παραιτηθέντων) σε φιάσκο.

Υπό προθεσμία

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Μ. Λαζαρίδης εξακολουθούσε να παραμένει στη θέση του, αλλά ήταν πλέον ένας υφυπουργός υπό προθεσμία. Κάτι που διαφάνηκε και από την τελευταία τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου Π. Μαρινάκη, ο οποίος αυτή τη φορά δεν εμφανίστηκε με ιδιαίτερη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει θέμα παραίτησης Λαζαρίδη.

Συγκεκριμένα απάντησε (Αντ1, 17.4.2026) ότι «εγώ πάντοτε μεταφέρω την ενημέρωση που έχω όσο πιο… και δεν το λέω για να πάρω απόσταση, ούτε ανοίγω παράθυρο. Η αίσθηση και η ενημέρωση που έχω είναι ότι δεν υπάρχει θέμα και είναι και αυτή η πραγματική νομίζω», αφήνοντας έτσι ανοιχτό η ενημέρωση που έχει να αλλάξει στο μέλλον.

Αλλά είναι χαρακτηριστικό ότι και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, μία μέρα πριν, στη συζήτηση για το Κράτος Δικαίου στη Βουλή, απέφυγε να πει οτιδήποτε για τον Μ. Λαζαρίδη, καθιστώντας έτσι σαφές ότι δεν επιθυμεί με τίποτα να μπει στο κάδρο της υπεράσπισής του.

Παρέμβαση Μπακογιάννη

Ο καταλύτης των εξελίξεων ήταν ασφαλώς, το πρωί του Σαββάτου, η παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία τόνισε ότι «όλη αυτή η ιστορία είναι πάρα πολύ άσχημη» και πως «έχει και κόστος για μας και μας έχει και πάρα πολύ στενοχωρήσει και σε επίπεδο Κοινοβουλευτικής Ομάδας και σε επίπεδο κόμματος» και κάλεσε τον Μ. Λαζαρίδη να διευκολύνει τον πρωθυπουργό και το κόμμα και να παραιτηθεί.

Και βέβαια η παρέμβαση αυτή (που, όπως πληροφορείται το in, δεν ήταν σε συνεννόηση με το Μαξίμου) ενός ιστορικού στελέχους της «γαλάζιας» παράταξης με την εμβέλεια της κ. Μπακογιάννη, που ήρθε να εκφράσει και πολλούς εντός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος που αισθάνονται έντονη δυσαρέσκεια με την υπόθεση αυτή, κατέστησε σαφές ότι ο κ. Λαζαρίδης δε θα μπορούσε να σταθεί άλλο στη θέση του υφυπουργού και επισφράγισε το μονόδρομο της παραίτησής του.

Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τις πληροφορίες, μετά την παρέμβαση της Ντ. Μπακογιάννη, ακολούθησε επικοινωνία Λαζαρίδη – Μαξίμου, στην οποία και υπήρξε η συνεννόηση για τα διαδικαστικά της παραίτησης αυτής, η οποία με όλα τα γεγονότα που προηγήθηκαν, αφήνει ακόμα και σε «γαλάζιες» φωνές την αίσθηση -όπως σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις αναφέρουν- ότι «η μπάλα έχει χαθεί» στην κορυφή του «επιτελικού κράτους».

Πηγή: in.gr

ΛΕΥΤΕΡΗΣ Θ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ

Όπως έχει αποδειχθεί διαχρονικά, η φράση «αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις», πάντα σημαίνει το ακριβώς αντίθετο: ότι δηλαδή «είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις», είτε πρόκειται για ερωτική απιστία, είτε για κυβερνητικό σκάνδαλο. Μάλιστα, πολύ συχνά σημαίνει «είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις και κάποια πράγματα ακόμη που θα τα μάθεις στη διαδρομή».

Στο διάγγελμα ο πρωθυπουργός προσπάθησε για άλλη μια φορά να αλλοιώσει την πραγματικότητα, που τον εκθέτει πλέον ανεπανόρθωτα, κραυγάζοντας «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Τον ακούσαμε, σαν μόλις να ανέλαβε και όχι να έχει μεσολαβήσει η επταετία Μητσοτάκη, να μιλάει για άλλη μια φορά για το πώς θεωρεί καθήκον του να ηγηθεί μιας μεγάλης μεταρρύθμισης της χώρας, ώστε να γίνουμε επιτέλους Ευρώπη και να μην έχουμε ρουσφέτια, σκάνδαλα, και άλλες «διαχρονικές παθογένειες».

Όλα αυτά από κάποιον που κυβερνά από το 2019 και που όχι μόνο δεν αντιμετώπισε τις παθογένειες, αλλά αυτές ανέβηκαν και επίπεδο εάν κρίνουμε από τον όγκο και τα χαρακτηριστικά των κυβερνητικών σκανδάλων που τώρα είναι ανοιχτά, χαίνουσες πληγές στο σώμα του Κράτους Δικαίου.

Δηλαδή, αυτός που κυβερνά όλα αυτά τα χρόνια και που επέλεξε ο ίδιος αυτούς που τώρα είναι κατηγορούμενοι για όλα αυτά τα σκάνδαλα είτε για βουλευτές, είτε / και για υπουργούς, είτε για επικεφαλής Οργανισμών, θα έρθει τώρα να μας υποδείξει πώς η χώρα θα γίνει καλύτερη.

Δηλαδή, αυτός που εδώ και επτά χρόνια δεν κατάφερε να κάνει τη χώρα, τουλάχιστον ως προς τη λειτουργία των θεσμών, καλύτερη και σε αρκετές περιπτώσεις την αφήνει χειρότερη, θεωρεί δικαιωματικά και πάλι ότι μπορεί να την αναμορφώσει και να επαναφέρει τη θεσμική κανονικότητα και την εμπιστοσύνη στο κράτος δικαίου.

Ο άνθρωπος, όμως, που ακόμη και τώρα χρησιμοποιεί σε αυτό το διάγγελμα τη φράση «οι διωκτικές αρχές και πάλι αυτής της κυβέρνησης», -παραβλέποντας ότι οι διωκτικές αρχές, δεν είναι ούτε τσιφλίκι, ούτε ιδιωτικός διωκτικός στρατός της εκάστοτε κυβέρνησης, και το ίδιο ισχύει για κάθε μηχανισμό του κράτους- δεν μπορεί να εγγυηθεί καμία αναμόρφωση.

Το κράτος δεν ανήκει σε καμία κυβέρνηση. Και μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτεται πώς μπορεί να λειτουργήσει ορθά ο μηχανισμός των νόμιμων επισυνδέσεων στο πλαίσιο ποινικής έρευνας. Γιατί, αντίθετα, αυτή η κυβέρνηση αυτόν τον μηχανισμό πρωτίστως τον θεώρησε τρόπο για να «κρατάει» υπουργούς, δικαστικούς, ανώτατους αξιωματικούς και πολιτικούς άλλων κομμάτων.

Και στην πραγματικότητα το μήνυμα που ήθελε να στείλει ο πρωθυπουργός, δηλαδή ο «στρατολόγος» και ο πολιτικός προϊστάμενος των κατηγορουμένων δεν ήταν ότι θα σταματήσουν τα σκάνδαλα. Το μήνυμα ήταν ότι το κράτος του ανήκει, ανήκει σε αυτόν και σε ανθρώπους σαν κι αυτόν: ανθρώπους από μεγάλα πολιτικά τζάκια, εθισμένους στο να θεωρούν το κράτος εφαλτήριο της φιλοδοξίας και εργαλείο για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων. Ανθρώπους που γεννήθηκαν μέσα σε πελατειακά δίκτυα χτισμένα δεκαετίες και που εργάζονται σκληρά για να τα παγιώσουν και να τα διευρύνουν. Ανθρώπους που συνεχίζουν το νήμα από τους κοτζαμπάσηδες, στους Μαυρογιαλούρους, στις σημερινές πολιτικές δυναστείες.

Και προς επίρρωση της αντίληψης «το κράτος είμαι εγώ» λειτουργούν και οι προτάσεις που έκανε. Πάρτε για παράδειγμα την πρόταση για ασυμβίβαστο ανάμεσα στη θέση του βουλευτή και του υπουργού, με υπογραμμισμένη και την επισήμανση ότι το υπουργικό Συμβούλιο το ορίζει ο πρωθυπουργός. Η πρόταση αυτή δεν διατυπώνεται με τον τρόπο που ισχύει σε άλλες χώρες, δηλαδή ότι όταν διορίζεσαι υπουργός παραιτείσαι από τη βουλευτική έδρα. Όχι, εδώ θα έχουμε το πρωτοφανές φαινόμενο των ρεπατζήδων επιλαχόντων βουλευτών που όταν αναλαμβάνει κάποιος υπουργός θα παίρνουν τη βουλευτική έδρα για όσο διάστημα είναι υπουργός και μετά αυτός, στην τελική ευθεία για τις εκλογές, θα επιστρέφει στην εκλογική περιφέρεια να εξαργυρώσει τα ρουσφέτια που έκανε όσο ήταν υπουργός και να υποσχεθεί τα ρουσφέτια της επόμενης θητείας. Δηλαδή, εδώ ξαναγράφεται η ίδια η έννοια της εκλογής βουλευτή και κατ’ επέκταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας!

Όμως, ας μην γελιόμαστε. Η καταπολέμηση της διαφθοράς ποτέ δεν είναι υπόθεση απλώς και μόνο θεσμικού πλαισίου. Είναι θέμα πολιτικής κουλτούρας. Και αυτό δεν έχει να κάνει με μεγαλοστομίες του τύπου «να γίνουμε Ευρώπη». Είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το εάν κάποιος βλέπει την πολιτική ως λειτούργημα ή ως καριέρα ή ακόμη χειρότερα επενδυτική ευκαιρία.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατεξοχήν επένδυσε σε μια κατηγορία πολιτικών στελεχών που θεωρούσαν ότι από την πολιτική δεν γίνεται να φύγει κάποιος φτωχότερος και που θεωρούσαν ότι η εξουσία ανήκει δικαιωματικά σε αυτούς και όχι στους «κακομούτσουνους» της Αριστεράς. Μια γενιά στελεχών που θεωρούσαν ότι η συναλλαγή είναι διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας και η «εξυπηρέτηση» το μέσο που αγιάζει ο σκοπός να μείνει η εξουσία στην παράταξη και όχι στους… Μαδούρους. Μια παράταξη που με τον μανδύα του σωτήρα της χώρας από την καταστροφή που υποτίθεται ότι έφερναν -και θα φέρουν- οι «άλλοι», θεωρεί ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο, ότι της αναγνωρίζεται το αλάθητο του πάπα και μπορεί να κάνει τα πάντα.

Αυτή την πολιτική κουλτούρα έφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αυτή την πρακτική της προσπάθειας πλήρους εργαλειοποίησης του κράτους ονόμασε «επιτελικό κράτος», αυτή τη λογική δοκίμασε σε όλα τα επίπεδα: από τις υποκλοπές ως μέσο ελέγχου του κράτους έως τις πλασματικές επιδοτήσεις ως προεκλογική τακτική, το νήμα είναι κοινό και φέρει την υπογραφή, φαρδιά πλατιά, του ίδιου του πρωθυπουργού, του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και γι’ αυτό είναι αυτός που φέρει την ευθύνη. Και όποιος φέρει την ευθύνη για ένα πρόβλημα, είναι τμήμα του προβλήματος -αν όχι η πηγή του-, δεν μπορεί να φέρει ούτε τη λύση, ούτε να δώσει διέξοδο.

Να το πούμε απλά: σταθερή παθογένεια του πολιτικού συστήματος τα τελευταία χρόνια είναι τελικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του. Η έξοδος από την παθογένεια περνά από την πολιτική αλλαγή. Διαφορετικά θα ζούμε μέσα στο σημερινό αδιέξοδο.

Πηγή: in.gr

Στην πέμπτη κατά σειρά συνεδρίαση της Πανελλαδικής Επιτροπής Μπλόκων, στον Παλαμά Καρδίτσας, οι εκπρόσωποι των παραγωγών άναψαν το «πράσινο φως» για συνάντηση με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, με ανοιχτούς δρόμους.

Αναμένοντας να προσδιοριστεί επίσημα η ημέρα και η ώρα του ραντεβού

Μετά από την επικοινωνία του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Κώστα Τσιάρα με εκπρόσωπο των αγροτών και έπειτα από αμοιβαίες υποχωρήσεις έγινε δεκτό η επιτροπή που θα εκπροσωπήσει τους παραγωγούς στην Αθήνα να αποτελείται από 30 μέλη (25 + 5 παρατηρητές). Το αρχικό αίτημα από την Πανελλαδική ήταν για 35.

Από την πλευρά τους, οι αγρότες εμφανίζονται ανυποχώρητοι ως προς την παρουσία των μπλόκων, ξεκαθαρίζοντας πως «δεν θα υπάρξει κλιμάκωση, αλλά τα μπλόκα δεν φεύγουν».

Για λόγους ισορροπίας

Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Παπαδάκη, από τους επικεφαλής του μπλόκου της Θήβας, η σύνθεση των 25 ατόμων + 5 παρατηρητών προτάθηκε εκ μέρους της κυβέρνησης για λόγους ισορροπίας σε σχέση και με τη σύνθεση της πρώτης επιτροπής που συναντήθηκε χθες με τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου. Οι αγρότες συμφώνησαν επίσης μέχρι να συναντηθούν με τον πρωθυπουργό οι δρόμοι να παραμένουν ανοιχτοί.

Επικρατέστερη ημερομηνία για το ραντεβού, σύμφωνα με τον Αργύρη Μπαϊραχτάρη, πρόεδρο κτηνοτρόφων Συλλόγου Τυρνάβου αλλά και από τους επικεφαλής στο μπλόκο της Νίκαιας η 16η Ιανουαρίου.

Πώς φτάσαμε στο «ναι»

«Έγινε ένας συμβιβασμός. Ενας απαραίτητος όμως συμβιβασμός. Καλύτερα που έγιναν έτσι τα πράγματα» λέει στο in o Αργύρης Μπαϊραχτάρης περιγράφοντας το κλίμα που διαμορφώθηκε στην πανελλαδική σύσκεψη στον Παλαμά, όταν οι επικεφαλείς των μπλόκων της Θεσσαλίας ανακοίνωσαν την πρόθεση του πρωθυπουργού να συναντηθεί με ομάδα αγροτών από το επίσημο όργανο της Πανελλαδικής Επιτροπής Μπλόκων.

«Οι αγρότες έχουν αντικειμενικά κουραστεί μετά από τόσες μέρες στον δρόμο και επιθυμούν να θέσουν αναλυτικά τα προβλήματα τους στον πρωθυπουργό» προσθέτει ο κ. Μπαϊραχτάρης. 

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι αγρότες του Πανελλαδικής Επιτροπής Μπλόκων θέλουν να κάνουν με τον πρωθυπουργό μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση, έτσι ώστε: «να μην χρειαστεί να ξαναγυρίσουμε στους δρόμους».

«Αποφασίσαμε να προσέλθουμε στον διάλογο. Είναι μια πρόταση που συνάντησε μεγάλη αποδοχή από τους συμμετέχοντες στη σύσκεψη όταν μας ανακοινώθηκε» προσθέτει ο κ. Παπαδάκης, από το μπλόκο της Θήβας.

Σύμφωνα με τον ίδιο ακυρώνεται και η διοργάνωση του συλλαλητηρίου και της καθόδου των τρακτέρ στην Αθήνα.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η Πανελλαδική Επιτροπή έκανε δεκτή την προϋπόθεση που έθεσε η κυβέρνηση στη συνάντηση να μην παρευρεθεί ο Γιώργος Τερζάκης, πρόεδρος κτηνοτρόφων Μαγνησίας.

Διατηρούν τις «κόκκινες γραμμές» οι δύο πλευρές

Τα αιτήματα του αγροκτηνοτροφικού κόσμου παραμένουν σταθερά και αφορούν όλα εκείνα τα μέτρα που θα τους επιτρέψουν να παραμείνουν στον τόπο τους, τα χωράφια τους, τα κοπάδια τους και τις εκμεταλλεύσεις. Αφορούν το κόστος παραγωγής, τις τιμές των προϊόντων, τις αποζημιώσεις και γενικότερα το μέλλον του πρωτογενούς τομέα.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, οι όροι για συνάντηση με τον πρωθυπουργό παραμένουν οι ίδιοι, τόσο για τη σύνθεση και την εκπροσώπηση (ένας λογικός αριθμός ατόμων για να υπάρξει ουσιαστική συζήτηση, ίσως και κάποιοι παρατηρητές και όχι άτομα με παραβατικές συμπεριφορές), όσο και για την προϋπόθεση να ανοίξουν οι δρόμοι. 

«Θα είμαι στην επιτροπή που θα συναντηθεί με τον πρωθυπουργό» λέει στο in o Κώστας Ανεστίδης, επικεφαλής του μπλόκου στα Μάλγαρα.

Πηγή: in.gr

ΜΑΝΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ

Greece talks… Το σόου αυτό —και δεν υπάρχει λέξη ακριβέστερη— ξεδιπλώθηκε σαν μια τελετή πολιτικού αυτομαστιγώματος μεταμφιεσμένη σε αισιόδοξη δημόσια συζήτηση. Αν το παρακολουθούσε κανείς χωρίς ήχο, θα νόμιζε πως πρόκειται για μια καθησυχαστική παράσταση αυτοπεποίθησης.

Mε τον ήχο, όμως, αποκαλυπτόταν η υπόγεια τρεμούλα μιας εξουσίας που επιδιώκει να ανασυνθέσει την εικόνα της την ώρα ακριβώς που η κοινωνία της διαρρηγνύει τα τελευταία αποθέματα εμπιστοσύνης.

Η χώρα βυθίζεται σε μια πολυεπίπεδη δημογραφική καθίζηση, όχι μόνο αριθμητική αλλά υπαρξιακή, όπου η απομάκρυνση των νέων, η καταρράκωση της παραγωγικής τάξης και η ασφυξία των μεσαίων ηλικιών συγκροτούν ένα τοπίο πολιτικής κόπωσης που δεν θεραπεύεται με χαμόγελα και «διάλογο».

Ο πρωθυπουργός, στη μέση αυτού του σκηνικού, επιχειρεί να αρθρώσει έναν τεχνοκρατικό ανθρωπισμό, σαν να μπορεί να εξημερώσει την πραγματικότητα μέσω στατιστικών εργαλείων και data analytics, την ώρα που το έδαφος κάτω από τα πόδια του μετακινείται από την ίδια του την παράταξη.

Διότι η σκιά του νέου ενδεχόμενου κόμματος Σαμαρά διατρέχει ολόκληρο το θέαμα ως άρρητος τρίτος συνομιλητής. Η ύπαρξή του, ακόμη και ως ψίθυρος, μετατρέπει κάθε ανάσα του πρωθυπουργού σε δοκιμασία.

Κάθε τηλεοπτική του εμφάνιση μοιάζει με προληπτική άσκηση άμυνας απέναντι σε ένα εσωτερικό ρήγμα που απειλεί να τον καταπιεί.

Την ίδια στιγμή, η επώδυνη πορεία των δικογραφιών προς τη Βουλή —και η κοινωνική επίγνωση ότι το πλέγμα διαφθοράς και διαπλοκής δεν μπορεί πλέον να χειραγωγηθεί επικοινωνιακά— κατέστησαν το σόου αυτό μια προσπάθεια μετάθεσης της συζήτησης: να μιλήσουμε για τα «μεγάλα ζητήματα», ώστε να αποφύγουμε τα πραγματικά μεγάλα. Όλο αυτό δεν το απλώς σχολιάζω —το νιώθει κανείς με την ίδια αίσθηση που νιώθει μια αίθουσα όταν πριν την παράσταση μυρίζει υγρασία και σκονισμένο βελούδο. Ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά, πριν καν αρχίσει.

Και μέσα σε αυτό το ατμοσφαιρικό βούλιαγμα εμφανίζεται ο Μπέζος, όχι ως καρικατούρα αλλά ως σύμπτωμα: ένας άνθρωπος που έχει πείσει τον εαυτό του ότι εκπροσωπεί τον «συλλογικό πολιτισμικό νου», και γι’ αυτό μπορεί να προσδίδει στις εκτιμήσεις του έναν ηθικό βαρύγδουπο τόνο, σαν να απευθύνεται σε λαό που περιμένει επιτίμιο.

Η σοβαροφάνειά του, όμως, δεν ακουμπά το πολιτικό κενό. Απλώς το διακοσμεί. Η συμβολή του στο σόου δεν είναι ούτε αθώα ούτε ασήμαντη: προσφέρει στο αφήγημα της εξουσίας μια επίφαση καλλιέργειας, επιτρέποντας στον πρωθυπουργό να ενδυθεί τον μανδύα του «διανοούμενου κυβερνήτη» —μια εικόνα που μόνο μέσα σε ένα κουρασμένο επικοινωνιακό σύμπαν μπορεί να φαντάζει πειστική.

Και όσο ο Μπέζος, με εκείνον τον ακατάβλητο στόμφο του, μιλά για ευθύνη, παράδοση και ανθρώπινη ανωτερότητα, η πραγματικότητα εισβάλλει από τις ρωγμές: ένας κόσμος που δεν πείθεται πια από καλοβαλμένες φράσεις, ένας κόσμος που αναγνωρίζει ότι η «κουλτούρα» επιστρατεύεται εδώ ως προστατευτικό κράνος μιας φθαρμένης εξουσίας.

Και φτάνουμε στον Σρόιτερ: ο άνθρωπος-γέφυρα ανάμεσα στην τηλεόραση και στη γυαλισμένη αναπαράσταση της πραγματικότητας, ο ακούραστος διαμεσολαβητής της «ουδέτερης» ματιάς. Δεν είναι όμως ουδέτερος —και το γνωρίζει και ο ίδιος.

Η παρουσία του στο σόου λειτουργεί σαν σταθεροποιητής: μια φωνή που δεν προκαλεί ούτε ταράζει, που απλώς επιτρέπει στην εξουσία να κυλήσει ομαλά, σαν νερό πάνω σε αδιαπέραστη πέτρα. Αλλά υπάρχει εκείνη η παρένθεση που δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει: (όταν πριν από έναν χρόνο τον είδα με έκπληξη να ξεναγεί το τηλεοπτικό κοινό στα άδυτα της Μεγάλης Μασονικής Στοάς της Ελλάδος).

Δεν είναι το «σκάνδαλο» που μένει. Είναι η αποκάλυψη του ύφους. Η γοητεία προς το μυστικό, το τελετουργικό, το «παρασκήνιο» ως θέαμα. Πώς, λοιπόν, να εκπλαγείς που συμμετέχει σε ένα πολιτικό σόου; Ο άνθρωπος έχει ήδη εκπαιδευτεί να κινείται μέσα σε χώρους που υπόσχονται ότι θα του επιτρέψουν πρόσβαση στην εξουσία μέσω της θεαματικοποίησής της.

Και έτσι, το σόου ολοκληρώνεται σαν αναπαράσταση ενός πολιτικού καθεστώτος που δείχνει να καταλαβαίνει ότι η δύναμή του δεν τρίζει απλώς —έχει ήδη αρχίσει να διαλύεται σε στρώσεις.

Η κοινωνία βρίσκεται σε μια κατάσταση ηθικής κόπωσης, οι αποκαλύψεις στοιβάζονται σαν υγρασία στην οροφή, οι διαρροές για νέα κόμματα και εσωτερικές αντισυσπειρώσεις προεξοφλούν τα επερχόμενα.

Το βλέπεις: όχι στα πρόσωπα, αλλά στις παύσεις.

Όχι στις λέξεις, αλλά στην προσπάθεια να ενωθούν. Το σόου αυτό δεν ήταν δημόσια συζήτηση —ήταν μια τελετουργική απόπειρα ανακαίνισης ενός σπιτιού που ήδη έχει χάσει τα θεμέλιά του.

Και όσο οι πρωταγωνιστές του προσποιούνταν ότι ζουν μια στιγμή διαύγειας, η χώρα παρακολουθούσε, όχι πια με θυμό αλλά με εκείνη την αργή, παγωμένη ειρωνεία που έχουν οι κοινωνίες όταν καταλαβαίνουν ότι το θέαμα έχει γίνει η τελευταία γραμμή άμυνας μιας εξουσίας που έχει χάσει τον εαυτό της.

Πηγή: facebook

ΑΝΤΙΛΙΑΝ ΚΟΤΖΑΙ

Τον στόχο της κυβέρνησής του να… περιφράξει τον χώρο μπροστά στη βουλή και τον Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη προανήγγειλε ο Κυριακός Μητσοτάκης στην καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτησή του στο facebook αφού πρώτα αποχώρησε ο Πάνος Ρούτσι μετά από πολυήμερη απεργία πείνας που στέφθηκε με νίκη.

Ο χώρος μπροστά στο μνημείο “τιμήθηκε” κατά τον καλύτερο τρόπο από έναν μετανάστη εργαζόμενο που διεκδίκησε μέχρι τέλους το αυτονόητο δικαίωμα για τον αδικοχαμένο γιό του. Αυτός όμως ο μεγάλος αγώνας του φαίνεται ότι ενόχλησε την κυβέρνηση, όπως και ότι  έγινε τόπος συνάντησης και διαδήλωσης χιλιάδων πολιτών υπέρ του Ρούτσι, υπέρ των συγγενών του θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών, υπέρ του παλαιστινιακού λαού και κατά της γενοκτονίας με τις σημαίες της Παλαιστίνης να κυματίζουν με φόντο τη βουλή.

Αυτές οι εικόνες είναι οι εξοργίζουν την κυβέρνηση και όσους υπηρετεί και αυτές τις εικόνες που απειλούν την υπόσταση και την μακροημέρευση της κυβέρνησής του θέλει να σταματήσει δια παντός ο πρωθυπουργός με τη νέα κατασταλτική του έμπνευση. Και για να το πετύχει μάλιστα βάζει τον.. Στρατό να το αναλάβει παραπέμποντας στις πιο σκοτεινές μέρες που έζησε η χώρα πριν από μερικές δεκαετίες, αφού η ευθύνη του χώρου ανατίθεται στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας!

«Οι πολίτες μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα σε χιλιάδες άλλους χώρους με συγκεντρώσεις ή διαδηλώσεις», μας διαβεβαιώνει ο πρωθυπουργός, ξεχνώντας βέβαια ότι σε έναν άλλο χώρο, λίγο πιο κάτω από την πρεσβεία του Ισραήλ, οι ορδές των ΜΑΤ του χτύπησαν άγρια ειρηνική αντιπολεμική διαδήλωση υπέρ του παλαιστινιακού λαού στέλνοντας δεκάδες άτομα στα νοσοκομεία με σπασμένα κεφάλια και πόδια ενώ περίπου 20 από αυτούς κατηγορούντα με στημένα από την ΕΛΑΣ κακουργήματα!

Αλλά επιστρέφοντας στο Σύνταγμα, στον χώρο μπροστά από τη Βουλή, εκεί όπου ο κόσμος διεκδίκησε το πρώτο ελληνικό Σύνταγμα, γιόρτασε το τέλος της Κατοχής και την πτώση της Χούντας αλλά και συγκεντρώθηκε για να διαδηλώσει για τη συγκάλυψη στα Τέμπη, πλέον η κυβέρνηση θέλει να τον καταστήσει απαγορευμένο στέλνοντας τον… στρατό!

Ο Μητσοτάκης προφανώς δεν κόπτεται για το… μνημείο. Στην πραγματικότητα, αυτό που θέλει είναι η επόμενη διαμαρτυρία κατά της κυβέρνησής του να μην έχει ορατότητα. Να μην είναι στο κέντρο, να μην είναι μπροστά από τη Βουλή, να μην είναι απέναντι από το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία», να μην την πάρουν είδηση οι ξένοι, να μην κάνει τον γύρο του κόσμου, να μην στραπατσαριστεί η εικόνα του, να μην ακουστούν τα συνθήματα του λαού στα έδρανα της βουλής.

Αλλά δεν θα του περάσει…

Πηγή: documentonews.gr

ΒΙΚΥ ΣΑΜΑΡΑ, ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Στη Νέα Δημοκρατία προσχώρησε ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος βέβαια εδώ και πολύ καιρό ήταν σε πλήρη ταύτιση απόψεων με την κυβέρνηση.

Πρέπει να είναι πάντως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας, που ένα στέλεχος έθεσε υποψηφιότητα για την ηγεσία του κόμματος στο οποίο ανήκε (και μάλιστα δύο φορές, το 2015 και το 2021), δεν εξελέγη και τελικά  παίρνει μεταγραφή για άλλο κόμμα!

Σημειωτέον ότι το 2021 ο κ. Λοβέρδος ως υποψήφιος για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ τότε, υποσχόταν ότι θα επανέφερε την ονομασία ΠΑΣΟΚ και τον πράσινο ήλιο, έχοντας ως σύνθημα το “Για πάντα ΠΑΣΟΚ”. 

Τέσσερα μόλις χρόνια μετά ο κ. Λοβέρδος εντάσσεται στη ΝΔ και μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες θα είναι υποψήφιος με το κυβερνών κόμμα στις επόμενες εκλογές, είτε στο Νότιο Τομέα Αθηνών είτε στην Αχαΐα.

Η μεταγραφή Λοβέρδου στη ΝΔ ανακοινώθηκε και επισήμως μετά από συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου με τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ και στελέχη του κόμματος “Δημοκράτες”. Το οποίο ο κ.Λοβέρδος είχε ιδρύσει μετά την αποτυχία του να εκλεγεί στις εθνικές εκλογές του 2023, αλλά απέτυχε να μπει στην Ευρωβουλή στις ευρωεκλογές του 2024.

Μηνύματα Μητσοτάκη για ΝΔ με “ανοιχτές πόρτες”

“Καλωσορίζουμε στη ΝΔ τον καθηγητή Ανδρέα Λοβέρδο και στελέχη των Δημοκρατών. Ό ίδιος δεν χρειάζεται συστάσεις, καθώς έχει ήδη μακρά πορεία στην πολιτική. Ενώ η παράταξή μας έχει αποδείξει ότι κρατά ανοιχτές τις πόρτες της σε κάθε δύναμη που πιστεύει στην ισχυρή, σύγχρονη, δημοκρατική και ευρωπαϊκή Ελλάδα” δήλωσε ο κ.Μητσοτάκης και πρόσθεσε:

“Μακριά από ταμπέλες και δόγματα, λοιπόν, ενώνουμε τις προσπάθειές μας για μια καλύτερη ζωή των πολιτών και ένα καλύτερο μέλλον για τη χώρα. Ιδίως σε μία διεθνή συγκυρία αβεβαιότητας που επιβάλλει ενότητα, συνεργασία και εσωτερική πολιτική σταθερότητα. Ανδρέα, καλή αρχή και καλή δύναμη.”

Ενώ ο κ.Λοβέρδος από την πλευρά του δήλωσε: “Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία, πατριωτικά, μεταρρυθμιστικά, φιλελεύθερα.”

Η αποτυχία εκλογής το 2023, η παραίτηση από το ΠΑΣΟΚ και η δεύτερη αποτυχία στις ευρωεκλογές του 2024

Υπενθυμίζεται ότι ο κ.Λοβέρδος δεν είχε καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής στις εκλογές του 2023 και είχε στη συνέχεια παραιτηθεί από μέλος του ΠΑΣΟΚ και όλα τα όργανα του Κινήματος.

Πρώτα όμως είχε σπεύσει να ευχηθεί καλή επιτυχία στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και αμέσως μετά να συναντηθεί με τον Αδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος φαίνεται πως ήταν και ο “προξενητής” της μεταγραφής του στη ΝΔ.

Στη συνέχεια ο κ.Λοβέρδος ίδρυσε το κόμμα “Δημοκράτες”, φιλοδοξώντας να πιάσει το όριο του 3%.  Έλαβε όμως μόλις 1,45% στις ευρωεκλογές του 2024. Και έκτοτε φαίνεται ότι είχε εναποθέσει τις ελπίδες του σε μία μεταγραφή στη ΝΔ, η οποία και ήλθε σήμερα.

Εν τω μεταξύ, αίσθηση και σχόλια προκάλεσε το γεγονός ότι ο κ.Λοβέρδος ορίστηκε μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής της Νομικής Σχολής του Univercity of Keel, ενός απο τα τέσσερα ιδιωτικά ΑΕΙ που έλαβαν άδεια λειτουργίας πρόσφατα. Πρύτανης της ίδιας σχολής είναι μάλιστα ο πρώην ΓΓ Ανώτατης Εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, Οδυσσέας Ζώρας.

Όταν ο Λοβέρδος κρεμούσε στα μανταλάκια τις οροθετικές και αποκαλούσε τη ΧΑ “αυθεντικό κίνημα”

Υπενθυμίζεται ότι ο κ.Λοβέρδος ως υπουργός Υγείας το 2012 διαπόμπευσε τις 27 οροθετικές γυναίκες, προσπαθώντας έτσι να στρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης μακριά από τις μνημονιακές του πολιτικές. Ως υπουργός Υγείας εκείνος εξέδωσε την υγειονομική διάταξη 39Α η οποία στην συνέχεια εφαρμόστηκε από τις εισαγγελικές και αστυνομικές αρχές. Παρότι  μετά την κατακραυγή προσπάθησε να αποποιηθεί την ευθύνη.

Οι γυναίκες αυτές, τα θύματα του κ.Λοβέρδου, αθωώθηκαν το 2017, όμως κάποιες από αυτές είχαν ήδη φύγει από τη ζωή- η Κατερίνα είχε αυτοκτονήσει. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε δε το 2024 την Ελλάδα για τη διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, επιδικάζοντας σε τέσσερις από αυτές αποζημίωση 70.000 ευρώ για ηθική βλάβη.

Το 2013 ο κ.Λοβέρδος, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε φύγει από το ΠΑΣΟΚ και είχε ιδρύσει το ΡΙΚΚΣΥ (ένα ακόμη κόμμα το οποίο τελικά έμεινε στην αφάνεια), χαρακτήρισε ευθαρσώς τη Χρυσή Αυγή το “πρώτο κίνημα που γεννιέται αυθεντικά μετά την Μεταπολίτευση” υποστηρίζοντας ότι “κάνει ακτιβισμό πάνω σε μεγάλα προβλήματα“.

Με το περίφημο «Σκάνδαλο των Υποκλοπών» συνδέει το ΠΑΣΟΚ την προσχώρηση του Ανδρέα Λοβέρδου στην Νέα Δημοκρατία.

Όπως σχολίασαν στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη «ο Πρωθυπουργός που το 2021 επιχείρησε να χειραγωγήσει τις εσωκομματικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ οργανώνοντας τις παράνομες υποκλοπές, υποδέχτηκε σήμερα τον κ. Λοβέρδο».

Θυμίζουν επίσης πως «το 2023 μετά τη μη εκλογή του ο κ. Λοβέρδος αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ, το 2024 ίδρυσε κόμμα πριν τις ευρωεκλογές με μοναδικό στόχο να στερήσει από το ΠΑΣΟΚ τη δεύτερη θέση και τον τελευταίο χρόνο περιφέρεται στα κανάλια αποθεώνοντας την κυβέρνηση και στηρίζοντας τις άθλιες αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις της».

Παράλληλα τα ίδια στελέχη σημειώνουν πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε πως «ήρθε η ώρα της εξαργύρωσης».

Πηγή: news247.gr

Σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για το τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ από άρθρο γνώμης στη βρετανική εφημερίδα The Guardian.

Χαρακτηρίζει «βαθιά εμπλεκόμενο» το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας το οποίο και αναφέρει ως τη «δυναστική παλιά μηχανή της ελληνικής δεξιάς».

Δεν αποφεύγει να σημειώσει ότι και ο ίδιος ο πρωθυπουργός έλαβε γεωργικές επιδοτήσεις από το 2014 έως το 2021.

«Ένα ακόμη οικονομικό πλήγμα για το οποίο οι Έλληνες φορολογούμενοι θα πληρώσουν και πάλι τον λογαριασμό», προσθέτει και σημειώνει την αντίφαση:

Από τη μία ο Πρωθυπουργός μιλά για τεχνοκρατική αναμόρφωση και από την άλλη μια κρίση «αποκαλύπτει κάθε αντίφαση σε αυτές τις διαβεβαιώσεις».

Ακολουθεί όλο το άρθρο:

«Το μεγάλο σκάνδαλο της ελληνικής γεωργίας – που επινοήθηκε από την πολιτική ελίτ και χρηματοδοτήθηκε από απλούς ανθρώπους»

Κάτι παράξενο συμβαίνει στην Ελλάδα: τα ζώα εμφανίζονται από το πουθενά. Μεταξύ 2016 και 2022, ο πληθυσμός των προβάτων στο νησί της Κρήτης υπερδιπλασιάστηκε. Ή τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονται τα ελληνικά κρατικά αρχεία, τα οποία, σε παρόμοια περίοδο, αποκαλύπτουν άλλες περίεργες τάσεις σε όλη τη χώρα. Οι πλαγιές του Ολύμπου λέγεται ότι είναι τυλιγμένες με φυτείες μπανάνας, τα στρατιωτικά αεροδρόμια υψηλής ασφαλείας έχουν μετατραπεί σε ελαιόδεντρα και τα βοσκοτόπια για κατσίκες και αρνιά εκτείνονται τώρα από τη στεριά και φτάνουν στα κρυστάλλινα βάθη των γύρω θαλασσών.

Όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί είναι τόσο γελοίοι όσο και επικερδείς και παραπέμπουν σε ένα ντροπιαστικό σκάνδαλο που ταρακουνάει την ελληνική πολιτική: την αποκάλυψη ότι για χρόνια, τεράστια ποσά κονδυλίων της ΕΕ τσεπώνονταν από άτομα που τα διεκδικούσαν ως επιδοτήσεις για γεωργικές εργασίες που δεν υπήρχαν.

Το ένα τρίτο του προϋπολογισμού της ΕΕ, περισσότερο από ό,τι διατίθεται για την εκπαίδευση και την πρόνοια και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μαζί, πηγαίνει στην επιδότηση της γεωργίας των κρατών μελών. Όσο περισσότερα ζώα υπάρχουν, τόσο περισσότερη γη τους διατίθεται για βόσκηση – και τόσο περισσότερα χρήματα διανέμονται. Στην Ελλάδα, οι γεωργικές επιδοτήσεις διανέμονται από τις Βρυξέλλες ύψους 2 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως, που ισοδυναμεί με περίπου το ένα τέταρτο του εξαιρετικά διογκωμένου ετήσιου στρατιωτικού προϋπολογισμού της χώρας.

Εκ πρώτης όψεως, αυτό το αναδυόμενο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ – που πήρε το όνομά του από το ακρωνύμιο της ελληνικής κρατικής υπηρεσίας που επέβλεπε την κατανομή των ευρωπαϊκών γεωργικών επιδοτήσεων – θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πράξη εκδίκησης. Μια δεκαετία μετά από μια οικονομική κρίση στην οποία οι Ευρωπαίοι τεχνοκράτες επέβαλαν ταπεινωτικά μέτρα λιτότητας στην ελληνική εργατική τάξη, έχουν αρχίσει οι πονηροί Κρητικοί αγρότες να δημιουργούν εκατομμύρια φανταστικά πρόβατα και να αποσπούν χρήματα από τις Βρυξέλλες;

Είναι μια δελεαστική ερμηνεία, αλλά δεν είναι η ιστορία εδώ. Στην πραγματικότητα, ο ΟΠΕΚΕΠΕ μοιάζει με απάτη που διεξήχθη κατ’ εντολή της ίδιας πολιτικής ελίτ που έριξε την Ελλάδα σε τόσο καταστροφικά οικονομικά νερά εξαρχής. Μια ευρωπαϊκή έρευνα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η οποία ξεκίνησε το 2020 και διεξήχθη από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) με έδρα το Λουξεμβούργο, καταγγέλλει μια υπεξαίρεση μετρητών που ενδέχεται να είχε «οργανωθεί με συστηματικό τρόπο» σε ολόκληρη την πολιτεία.

Ξεκινώντας πιθανώς ήδη από το 1998, αλλά φαινομενικά ενισχύοντας την εικόνα του με την εκλογή του δεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας το 2019, ο γεωργικός ισολογισμός της Ελλάδας διαστρεβλώθηκε. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι ελεγκτές παραγκωνίστηκαν καθώς οικόπεδα νέας γεωργικής γης καταχωρήθηκαν σε ένα άτομο τη μία χρονιά και στη συνέχεια μεταβιβάστηκαν -στα χαρτιά- σε ένα άλλο την επόμενη. Η Κρήτη στατιστικά τροποποιήθηκε ώστε να κατέχει τα μισά πρόβατα της Ελλάδας, ακόμη και όταν έγινε δύσκολο να εξηγηθεί πώς παρήγαγαν λιγότερο από το ένα δέκατο του πρόβειου γάλακτος της χώρας. Οι πληθυσμοί των μελισσών υπερδιπλασιάστηκαν σε νησιά που μαστίζονταν από πυρκαγιές ή είχαν ξεραθεί από ξηρασία. Δύο Έλληνες πρώην υπουργοί φέρονται να έχουν περάσει χρόνια «βοηθώντας και υποκινώντας την υπεξαίρεση» γεωργικών κονδυλίων της ΕΕ.

Τόσες χιλιάδες δόλιες ή υπερβολικές αξιώσεις εγείρουν τώρα αναπόφευκτα ερωτήματα. Πού πήγαν τα χρήματα; Ποιος ωφελήθηκε; Μια έρευνα συνεχίζεται υπό Λάουρα Κοβέσι, επικεφαλής της EPPO, η οποία έγινε αγαπητή στις Βρυξέλλες όταν ήταν γενική εισαγγελέας της εθνικής διεύθυνσης καταπολέμησης της διαφθοράς της Ρουμανίας, σημαδεύοντας την πολιτική τάξη της χώρας της, φυλακίζοντας εκατοντάδες Ρουμάνους στην πιο σαρωτική εκστρατεία κατά της διαφθοράς στην πρόσφατη ευρωπαϊκή μνήμη.

Είναι ήδη προφανές ότι το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας – η δυναστική παλιά μηχανή της ελληνικής δεξιάς – είναι βαθιά εμπλεκόμενο. Δεκατρείς από τους βουλευτές του έχουν εμπλακεί στις απάτες του ΟΠΕΚΕΠΕ (όπως και ένας βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ). Ένας υπουργός και τέσσερις βουλευτές έχουν αναγκαστεί να παραιτηθούν. Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός και ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, δήλωσε ότι «δεν έχει τίποτα να κρύψει» και δεσμεύτηκε να φτάσει στην ουσία του σκανδάλου, αν και τώρα διστάζει στην ιδέα μιας πλήρους κοινοβουλευτικής έρευνας. Προσωπικά έλαβε γεωργικές επιδοτήσεις της ΕΕ από το 2014 έως το 2021. (Ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος υπερασπίστηκε τις ενέργειες του Μητσοτάκη, λέγοντας ότι δεν είχε καμία υποχρέωση να παραιτηθεί από το ιστορικό του δικαίωμα στη χρηματοδότηση και ότι «ό,τι ισχύει για κάθε γαιοκτήμονα ισχύει και για αυτόν»). «Ποιον κοροϊδεύετε, κύριε Μητσοτάκη;» ρώτησε ο Νίκος Ανδρουλάκης, πρόεδρος της αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ, στο ελληνικό κοινοβούλιο τον περασμένο μήνα. «Ο κ. Μητσοτάκης είτε είναι συνένοχος», δήλωσε ο ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωση του κόμματός του, «είτε εκβιάζεται από τους υπουργούς του».

Το σκάνδαλο έχει επίσης τραβήξει την προσοχή αποκαλύπτοντας πώς λειτουργεί η εξουσία στην Ελλάδα. Τρεις επικεφαλής του ΟΠΕΚΕΠΕ που αμφισβήτησαν οικονομικές παρατυπίες φέρεται να απολύθηκαν, ο ένας αφού προσπάθησε να μπλοκάρει περίπου 3.500 ύποπτες αιτήσεις επιδότησης, και ο άλλος αφού μπλοκάρισε 9.000 πληρωμές. Οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις που διεξήχθησαν από τις ευρωπαϊκές αρχές κατέγραψαν αξιωματούχους που φοβόντουσαν ότι θα εγερθούν ανησυχίες, αλλά επέμεναν να εγκριθούν οι δόλιες πληρωμές ούτως ή άλλως. Καθώς οι Ευρωπαίοι επιθεωρητές έφταναν στην Κρήτη, οι αγρότες φέρεται να προειδοποιήθηκαν εκ των προτέρων και διατάχθηκαν να μετακινήσουν τα κοπάδια για να διατηρήσουν τα προσχήματα. Το ξέβγαλμα του νησιού με χρήματα από τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις φαίνεται να έχει ευχαριστήσει ένα σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων του. Αυτό ήταν το νόημα, υποστήριξαν οι αντίπαλοι του Μητσοτάκη. Πράγματι, σε μια από τις πιο σεισμικές ανακατατάξεις του ελληνικού πολιτικού τοπίου τελευταία, η Κρήτη – ένα πρώην αριστερό προπύργιο – στράφηκε στη Νέα Δημοκρατία το 2023. (Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης δήλωσε: «Η σύνδεση μεταξύ των υπό έρευνα απατεώνων και οποιασδήποτε αλλαγής στο εκλογικό αποτέλεσμα είναι μη ρεαλιστική, προϊόν επιστημονικής φαντασίας.»)

Ας ονομάσουμε αυτό το σκάνδαλο αυτό που είναι: ένα ακόμη οικονομικό πλήγμα για το οποίο οι Έλληνες φορολογούμενοι θα πληρώσουν και πάλι τον λογαριασμό. Το πρόστιμο που έχουν ήδη επιβληθεί από τις Βρυξέλλες, περίπου 415 εκατομμύρια ευρώ, θα επιβαρύνει αυτό που έχει γίνει ο πιο υπερφορτωμένος αλλά και τρίτος χειρότερα αμειβόμενος πληθυσμός της ΕΕ. Για να το αντιμετωπίσουν, το ισοδύναμο όλων των 10 εκατομμυρίων Ελλήνων θα πρέπει να εργαστεί οκτώ ώρες ο καθένας με τον κατώτατο μισθό της χώρας. Περισσότερα πρόστιμα αναμένονται τους επόμενους μήνες καθώς η έρευνα του Kövesi διευρύνεται.

Εδώ και έξι χρόνια, ο Μητσοτάκης διαβεβαιώνει τους Έλληνες ψηφοφόρους ότι καθαρίζει δεκαετίες κληρονομημένης σήψης από το ελληνικό κράτος. Μιλάει για τεχνοκρατική αναμόρφωση, για μια «νέα Ελλάδα», μια χώρα που μεταφέρεται αεροπορικώς από τα βάθη της οικονομικής καταστροφής και του διοικητικού χάους. Αλλά η μία κρίση μετά την άλλη αποκαλύπτει κάθε αντίφαση σε αυτές τις διαβεβαιώσεις. Το 2022, ο ανιψιός του αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του γενικού γραμματέα εν μέσω της αποκάλυψης μιας γελοίας επιχείρησης κατασκοπείας – μόνο και μόνο για να αρχίσουν οι συζητήσεις για την επιστροφή του στο γραφείο του θείου του δύο χρόνια αργότερα. Το 2023, ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών του Μητσοτάκη παραιτήθηκε μετά από ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα στο οποίο σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι, αφού αγνοήθηκαν οι προειδοποιήσεις ασφαλείας για το σιδηροδρομικό σύστημα της Ελλάδας – μόνο και μόνο για να επιστρέψει στην πρώην βουλευτική του έδρα μόλις άρχισε να υποχωρεί η οργή της μαζικής οργής. Τέτοια σκάνδαλα αντιμετωπίζονται ως άβολες συγκρούσεις δημοσίων σχέσεων, στις οποίες το πρόβλημα δεν είναι μια πολιτική τάξη που μπαινοβγαίνει ατιμώρητα στο αξίωμα, αλλά οι Έλληνες που απαιτούν συνέπειες από όσους κάνουν διαλέξεις για λογοδοσία.

Η Ελλάδα είναι ήδη ένα μέρος όπου η αφήγηση της λαμπρής νέας ευημερίας – ενός αναδυόμενου τεχνολογικού κόμβου που ακμάζει με ξένες επενδύσεις – έχει αποδειχθεί απατηλή για τους περισσότερους. Αλλά όλο και περισσότερο απειλεί να εκφυλιστεί σε κάτι άλλο: ένα μέρος όπου οι άνθρωποι μαθαίνουν ότι η διαφθορά που συνεχίζει να καταστρέφει τα οικονομικά τους και η εμπιστοσύνη τους είναι απλώς ένα ακόμη αποκύημα της φαντασίας.

Ο Alexander Clapp που το υπογράφει στην The Guardian είναι δημοσιογράφος με έδρα την Αθήνα

Πηγή: The Guardian