Σας ενημερώνουμε ότι το Β΄ έτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης Μαίρης Ραζή "Η ΠΡΟΒΑ" παρουσιάζει την Δευτέρα 22 και την Τρίτη 23 Ιουνίου 2026, στις 20:00, την σπουδή του με τίτλο "Θεατρικές Αλχημείες" στο Θέατρο "ΠΡΟΒΑ"
Επιμένουμε στην Ελληνική δραματολογία και για αυτόν τον λόγο το πρόγραμμα περιλαμβάνει αποσπάσματα από τα έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, του Βασίλη Κατσικονούρη, της Λούλας Αναγνωστάκη και του Μάριου Ποντίκα. Σε διδασκαλία των:
Μια παράσταση γεμάτη ένταση, μυστήριο, ανατροπέςπου μιλάει για τον έρωτα, την προδοσία και την τιμωρία
Παράταση παραστάσεων έως και 31 Μαΐου για το ψυχολογικό ερωτικό θρίλερ της Marquerite Duras ¨ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΒΙΟΡΝ» στο θέατρο ΠΡΟΒΑ. Το έργο και οι ερμηνείες αγαπήθηκαν από τους θεατές που γεμίζουν το θέατρο και καταχειροκροτούν τους ηθοποιούς, καθώς και από τους κριτικούς που έγραψαν διθυραμβικές κριτικές.
«ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΒΙΟΡΝ» σε σκηνοθεσία και μετάφραση Σωτήρη Τσόγκα με τους Μαίρη Ραζή, Σωτήρη Τσόγκα και Δημήτρη Παπανικολάου είναι μιαπαράσταση γεμάτη ένταση, μυστήριο και ανατροπές που κρατά το κοινό σε διαρκή αγωνία. Για τις ημέρες της παράτασης θα υπάρχει ειδική προσφορά για όσους δεν πρόλαβαν να παρακολουθήσουν την παράσταση.
Ένα από τα πιο λιτά και βαθιά έργα της Marguerite Duras θα παρουσιαστεί στο θέατρο ΠΡΟΒΑ, επανασυστήνοντας στο σημερινό κοινό έναν λόγο που κινείται ανάμεσα στην μνήμη, τη σιωπή και τον έρωτα. Η Marguerite Duras εμπνεύστηκε το έργο από ένα πραγματικό γεγονός που συγκλόνισε την Γαλλία. Στις 8 Απριλίου 1949 ανακαλύπτουν στη Γαλλία, μέσα σ΄ ένα βαγόνι εμπορικής αμαξοστοιχίας, ένα μέλος από ανθρώπινο σώμα. Τις επόμενες ημέρες, στη Γαλλία αλλά και αλλού, μέσα σε άλλες εμπορικές αμαξοστοιχίες, συνεχίζουν και βρίσκουν κι άλλα κομμάτια του ίδιου σώματος. Μόνο ένα πράγμα λείπει: το κεφάλι. Δεν βρέθηκε ποτέ.
Ένα αστυνομικό θρίλερ που μιλάει για τον έρωτα, την προδοσία και την τιμωρία.
Για όσα μένουν στην μνήμη όταν οι λέξεις σωπαίνουν.
Ο λόγος κινείται ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, χωρίς σαφή χρονικά όρια. Οι λέξεις είναι λίγες, οι σιωπές πολλές και αυτό που κυριαρχεί είναι το ανείπωτο.
Σημείωμα του Σκηνοθέτη Σωτήρη Τσόγκα
Όταν πήρα στα χέρια μου το γαλλικό πρωτότυπο, βρέθηκα μπροστά σε μια περίεργη σημειογραφία: γύρω στα 70 κενά στο κείμενο και πολλές παράγραφοι μέσα σε ρεπλίκες. Ένα έργο ερμητικό, με δομή μαθηματική, ψυχρή, μη-θεατρική. Τα «σημάδια» αυτά με οδήγησαν αργά και βασανιστικά στον λαβύρινθο των σκέψεων και των συνειρμών της Ντυράς.
Το κείμενο αυτό της Ντυράς μοιάζει με «μουσική εξίσωση είναι εξελίξει» και αναπαριστά μία λεπτή ανατομική επέμβαση ακριβείας, μία εξονυχιστική διερεύνηση δύο χαρακτήρων, δύο κόσμων, που βρίσκονται όμως σε διαφορετικές όχθες του ποταμού της ζωής. Έτσι η εξίσωση ακυρώνεται.
Στην μία όχθη, «ο σύζυγος», νεκρός πριν ακόμα γεννηθεί, αποσαθρωμένος από μια Αρρώστεια, που δεν περιορίζεται σε τάξεις και κοινωνικές διαστρωματώσεις: την ΜΙΚΡΟ-ΑΣΤΙΚΗ νοοτροπία.
Στη άλλη πλευρά, στην αντίπερα όχθη, η δολοφόνος, ένας άνθρωπος που δεν τα βρήκε με τη ζωή, που επιμένει να ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ, όταν γύρω του στοιβάζονται τα σκουπίδια του πολιτισμού της κατανάλωσης, που «δεν ανέχεται να τρώνε και να κοιμούνται καλά άνθρωποι».
Κάθε συντεταγμένη κοινωνία και εξουσία εξορίζει το ΜΕΓΑΛΟ στις σκηνές των θεάτρων και τα κελιά των πάσης φύσεως φυλακών. Το εξωθεί στο ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ. Αυτή η περιπλάνηση όμως μέσα στο δαιδαλώδες υποσυνείδητο της Κλαίρης Λαν, αφορά σε όλους μας. Γιατί όλοι μας κάποτε «σιωπήσαμε αντί να κραυγάσουμε». Ασχέτως αν είναι ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ εκείνοι, που έχουν το κουράγιο να φτάσουν ως τα άκρα, ως την ΆΛΛΗ ΟΧΘΗ.
Πολλοί υποστηρίζουν, ότι η ιστορία της ανθρωπότητος αρχίζει με μία δολοφονία. Ο Κάιν σκοτώνει τον αδελφό του Άβελ. Μια πράξη ανελέητη, ανεπανόρθωτη, οριστική. Το γεγονός είναι πάντως, ότι το μοναδικό ζώο που σκοτώνει και για άλλους λόγους, άσχετους με την επιβίωσή του, είναι ο άνθρωπος.
Ο φθόνος, η κακία, το μίσος, η αλαζονεία, η πλεονεξία, η φιλαργυρία, η λαγνεία, η βία, η μανία για εξουσία, είναι άραγε έμφυτες στον άνθρωπο;
Και η αγάπη στον πλησίον;
Είναι κι αυτή έμφυτη; Ή εμφανίστηκε μεταγενέστερα σαν σωτήριο, ευαγγελικό αντίδοτο φάρμακο;
Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά!
Φαίνεται, ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να αναχαιτίζει πάντοτε την βία που φωλιάζει μέσα του, να τιθασεύει το μίσος, την πλεονεξία, την λαγνεία, τον φθόνο που θεριεύει εντός του, και παραλύει τις λογικές και ηθικές του αντιστάσεις.
Κι έτσι δολοφονεί, χιλιάδες χρόνια τώρα.
Και θα συνεχίσει να δολοφονεί.
Μια ατελείωτη αλυσίδα φόνων.
Ένα ανεξάντλητο ποτάμι αίματος.
Η λογική του σωστού και του λάθους, ή ηθική του καλού και του κακού αποδεικνύονται θλιβερά απονενοημένα άλλοθι, για να πλεονεκτούμε, και να εξουσιάζουμε οριστικά τον άλλον, φονεύοντάς τον.
Υπάρχουν βέβαια και δολοφονίες, που χαρακτηρίζονται από παθολογικά αίτια, και μειωμένο καταλογισμό.΄
Υπάρχουν όμως και κάποιες ξεχωριστές, ιδιάζουσες, αιρετικές, θα έλεγα περιπτώσεις δολοφονιών. Μια απ΄ αυτές θα ερευνήσουμε απόψε.
Μια ενδο-οικογενειακή δολοφονία.
Τα κεντρικά πρόσωπα της πρωτοφανούς αυτής οικογενειακής τραγωδίας είναι 3:
Το θύμα: η κωφάλαλη Μαρία Τερέζα Μπουσκιέ, εξαδέλφη της Κλαίρης Λάν.
Η δράστις της δολοφονίας Κλαίρη Λάν
Και ο σύζυγός της Πιέρ Λάν.
Υπάρχουν και δύο άλλα περιφερειακά πρόσωπα, που θα συναντήσουμε στην έρευνά μας, και που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ζωή της Κλαίρης Λάν.
Ο Αλφόνσο, ένας ξυλοκόπος, που ζει και εργάζεται στην Βιόρν, και διατηρούσε μια ιδιαίτερη, φιλική σχέση με την Κλαίρη Λαν.
Και ο αστυνομικός από το Καόρ: μεγάλος χαμένος έρωτας, που πλημμύρισε, αλλά και «έπνιξε» ολόκληρη την ζωή της Κλαίρης Λάν. Ο απωλεσθείς Παράδεισος.
Η δράστις Κλαίρη Λάν και ο σύζυγός της Πιέρ Λάν δέχτηκαν να πάρουν μέρος στην έρευνά μου και να απαντήσουν στις ερωτήσεις μου, στην αρχή χωρίς την φυσική μου παρουσία, χωρίς να με βλέπουν δηλαδή, και στην συνέχεια με την παρουσία μου. Επίσης τους έγινε γνωστό, ότι δεν είναι υποχρεωμένοι να απαντήσουν σε όλες τις ερωτήσεις και ότι όποτε θελήσουν είναι ελεύθεροι να αποχωρήσουν.
Τέλος συμφώνησαν, εγγράφως, να καταγράφονται ηχητικά οι απαντήσεις τους, προς χάριν της έρευνας.
Ένα Εφιαλτικό Ταξίδι στο Μέλλον της Επιθυμίας και της Ηθικής
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τον θεατρικό Οργανισμό Πρώτες Ύλες
Τι συμβαίνει όταν η τεχνολογία ξεπερνά τη φαντασία και η ηθική χάνει το σώμα της;
Το βραβευμένο έργο της Τζένιφερ Χέιλι, «Tο Καταφύγιο», έρχεται να αναμετρηθεί με τις πιο μύχιες σκέψεις μας, παρουσιάζοντας ένα μέλλον που μοιάζει τρομακτικά οικείο.
Σε μια εποχή όπου ο φυσικός κόσμος έχει καταρρεύσει και η ανθρωπότητα καταφεύγει μαζικά στο «Nether» —μια εξελιγμένη μορφή του διαδικτύου που προσφέρει πλήρη αισθητηριακή εμπειρία— τα όρια μεταξύ αλήθειας και ψευδαίσθησης θολώνουν οριστικά. Εκεί, ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει τη δική του πραγματικότητα, να επιλέξει ένα νέο σώμα και να ζήσει μια ζωή χωρίς συνέπειες.
Όμως, στην πιο σκοτεινή γωνιά αυτού του ψηφιακού παραδείσου, υπάρχει το Καταφύγιο, ένας ειδυλλιακός βικτοριανός κήπος όπου οι χρήστες πληρώνουν για να διαπράξουν τις πιο αποτρόπαιες πράξεις, ικανοποιώντας ένστικτα που στον πραγματικό κόσμο θα τους οδηγούσαν στην απομόνωση.
Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από μια καταιγιστική ανάκριση. Ένας αποφασισμένος ντετέκτιβ έρχεται αντιμέτωπος με τον δημιουργό αυτού του εικονικού κόσμου και έναν τακτικό «επισκέπτη» του, σε μια μονομαχία που κόβει την ανάσα.
Είναι έγκλημα η κακοποίηση ενός ψηφιακού ειδώλου ;
Μπορεί η φαντασία να δικαστεί; Ή μήπως ο ψηφιακός κόσμος είναι το τελευταίο καταφύγιο μιας «σπασμένης» ανθρωπότητας που προσπαθεί να δαμάσει τα τέρατά της μέσα σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον;
Με αισθητική που ακροβατεί ανάμεσα στην κλινική ψυχρότητα ενός αστυνομικού θρίλερ και την ονειρική, σχεδόν απόκοσμη ομορφιά μιας άλλης εποχής, το «Καταφύγιο» προκαλεί το κοινό να πάρει θέση. Μέσα από συνεχείς ανατροπές και αποκαλύψεις για την πραγματική ταυτότητα των ηρώων, το έργο εξερευνά τη μοναξιά, την απώλεια και τον κίνδυνο της οριστικής αποξένωσης.
Το «Καταφύγιο» μας καλεί να αναρωτηθούμε για το μέλλον των ανθρώπινων σχέσεων στην ψηφιακή εποχή ,να κοιτάξουμε κατάματα τον καθρέφτη της οθόνης μας και να αναρωτηθούμε: Αν μπορούσες να κάνεις τα πάντα χωρίς να τιμωρηθείς , ποιος θα επέλεγες να είσαι;
H παράσταση είναι αφιερωμένη στην μνήμη της σπουδαίας μεταφράστριας και φίλης Χριστίνας Μπάμπου Παγκουρέλη.
Συντελεστές
Συγγραφέας: JenniferHaley
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Χρίστος Λύγκας
Εικαστικά: Λάσκαρης Βαλαβάνης
Μουσική: Καλλιόπη Μητροπούλου
Μουσική Επιμέλεια: Νίκος Τριβουλίδης
Φωτογραφία - Φωτισμοί: Νάσια Στουραΐτη
Βοηθός Σκηνοθέτη- Δραματουργός: Αιμιλιανή Αβραάμ
Βίντεο: Ευάγγελος Κάλοου
Δημόσιες Σχέσεις: Χρύσα Ματσαγκάνη
Γραφιστικά: Γιώργος Κτενίδης
Παίζουν
Στέφανος Μαντζανάς-Δούκας
Κώστας Κάτσενος
Χρίστος Λύγκας
Στέλλα Καράπτη
Γιώργος Κυριακόπουλος
Πληροφορίες Παράστασης
Παραστάσεις: Από Τρίτη 24 Μαρτίου έως Τετάρτη 22 Απριλίου
Ένα Εφιαλτικό Ταξίδι στο Μέλλον της Επιθυμίας και της Ηθικής
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τον θεατρικό Οργανισμό Πρώτες Ύλες
Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα την Τρίτη 24 Μαρτίου στο Θέατρο Art 63 και θα επακολουθήσουν παραστάσεις στο θέατρο Πρόβα .
Τι συμβαίνει όταν η τεχνολογία ξεπερνά τη φαντασία και η ηθική χάνει το σώμα της;
Το βραβευμένο έργο της Τζένιφερ Χέιλι, «Tο Καταφύγιο», έρχεται να αναμετρηθεί με τις πιο μύχιες σκέψεις μας, παρουσιάζοντας ένα μέλλον που μοιάζει τρομακτικά οικείο.
Σε μια εποχή όπου ο φυσικός κόσμος έχει καταρρεύσει και η ανθρωπότητα καταφεύγει μαζικά στο «Nether» —μια εξελιγμένη μορφή του διαδικτύου που προσφέρει πλήρη αισθητηριακή εμπειρία— τα όρια μεταξύ αλήθειας και ψευδαίσθησης θολώνουν οριστικά. Εκεί, ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει τη δική του πραγματικότητα, να επιλέξει ένα νέο σώμα και να ζήσει μια ζωή χωρίς συνέπειες.
Όμως, στην πιο σκοτεινή γωνιά αυτού του ψηφιακού παραδείσου, υπάρχει το Καταφύγιο, ένας ειδυλλιακός βικτοριανός κήπος όπου οι χρήστες πληρώνουν για να διαπράξουν τις πιο αποτρόπαιες πράξεις, ικανοποιώντας ένστικτα που στον πραγματικό κόσμο θα τους οδηγούσαν στην απομόνωση.
Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από μια καταιγιστική ανάκριση. Ένας αποφασισμένος ντετέκτιβ έρχεται αντιμέτωπος με τον δημιουργό αυτού του εικονικού κόσμου και έναν τακτικό «επισκέπτη» του, σε μια μονομαχία που κόβει την ανάσα.
Είναι έγκλημα η κακοποίηση ενός ψηφιακού ειδώλου ;
Μπορεί η φαντασία να δικαστεί; Ή μήπως ο ψηφιακός κόσμος είναι το τελευταίο καταφύγιο μιας «σπασμένης» ανθρωπότητας που προσπαθεί να δαμάσει τα τέρατά της μέσα σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον;
Με αισθητική που ακροβατεί ανάμεσα στην κλινική ψυχρότητα ενός αστυνομικού θρίλερ και την ονειρική, σχεδόν απόκοσμη ομορφιά μιας άλλης εποχής, το «Καταφύγιο» προκαλεί το κοινό να πάρει θέση. Μέσα από συνεχείς ανατροπές και αποκαλύψεις για την πραγματική ταυτότητα των ηρώων, το έργο εξερευνά τη μοναξιά, την απώλεια και τον κίνδυνο της οριστικής αποξένωσης.
Το «Καταφύγιο» μας καλεί να αναρωτηθούμε για το μέλλον των ανθρώπινων σχέσεων στην ψηφιακή εποχή ,να κοιτάξουμε κατάματα τον καθρέφτη της οθόνης μας και να αναρωτηθούμε: Αν μπορούσες να κάνεις τα πάντα χωρίς να τιμωρηθείς , ποιος θα επέλεγες να είσαι;
H παράσταση είναι αφιερωμένη στην μνήμη της σπουδαίας μεταφράστριας και φίλης Χριστίνας Μπάμπου Παγκουρέλη.
Συντελεστές
Συγγραφέας: JenniferHaley
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Χρίστος Λύγκας
Εικαστικά: Λάσκαρης Βαλαβάνης
Μουσική: Καλλιόπη Μητροπούλου
Μουσική Επιμέλεια: Νίκος Τριβουλίδης
Φωτογραφία - Φωτισμοί: Νάσια Στουραΐτη
Βοηθός Σκηνοθέτη- Δραματουργός: Αιμιλιανή Αβραάμ
Βίντεο: Ευάγγελος Κάλοου
Δημόσιες Σχέσεις: Χρύσα Ματσαγκάνη
Γραφιστικά: Γιώργος Κτενίδης
Παίζουν
Στέφανος Μαντζανάς-Δούκας
Κώστας Κάτσενος
Χρίστος Λύγκας
Στέλλα Καράπτη
Γιώργος Κυριακόπουλος
Πληροφορίες Παράστασης
Παραστάσεις: Από Τρίτη 24 Μαρτίου έως Τετάρτη 22 Απριλίου
Μια παράσταση γεμάτη ένταση, μυστήριο, ανατροπέςπου μιλάει για τον έρωτα, την προδοσία και την τιμωρία
Από 7 Μαρτίου στο ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΒΑ
Στο θέατρο ΠΡΟΒΑ παρουσιάζεται από τις 7 Μαρτίου το ψυχολογικό ερωτικό θρίλερ της Marguerite Duras με τίτλο «ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΒΙΟΡΝ» σε σκηνοθεσία και μετάφραση Σωτήρη Τσόγκα με τους Μαίρη Ραζή, Δημήτρη Παπανικολάου και Σωτήρη Τσόγκα. Μια παράσταση που υπόσχεται ένταση, μυστήριο και αναμένεται να κρατήσει το κοινό σε διαρκή αγωνία.
Ένα από τα πιο λιτά και βαθιά έργα της Marguerite Duras θα παρουσιαστεί στο θέατρο ΠΡΟΒΑ, επανασυστήνοντας στο σημερινό κοινό έναν λόγο που κινείται ανάμεσα στην μνήμη, τη σιωπή και τον έρωτα. Η Marguerite Duras εμπνεύστηκε το έργο από ένα πραγματικό γεγονός που συγκλόνισε την Γαλλία. Στις 8 Απριλίου 1949 ανακαλύπτουν στη Γαλλία, μέσα σ΄ ένα βαγόνι εμπορικής αμαξοστοιχίας, ένα μέλος από ανθρώπινο σώμα. Τις επόμενες ημέρες, στη Γαλλία αλλά και αλλού, μέσα σε άλλες εμπορικές αμαξοστοιχίες, συνεχίζουν και βρίσκουν κι άλλα κομμάτια του ίδιου σώματος. Μόνο ένα πράγμα λείπει: το κεφάλι. Δεν βρέθηκε ποτέ.
Ένα αστυνομικό θρίλερ που μιλάει για τον έρωτα, την προδοσία και την τιμωρία.
Για όσα μένουν στην μνήμη όταν οι λέξεις σωπαίνουν.
Ο λόγος κινείται ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, χωρίς σαφή χρονικά όρια. Οι λέξεις είναι λίγες, οι σιωπές πολλές και αυτό που κυριαρχεί είναι το ανείπωτο.
Σημείωμα του Σκηνοθέτη Σωτήρη Τσόγκα
Όταν πήρα στα χέρια μου το γαλλικό πρωτότυπο, βρέθηκα μπροστά σε μια περίεργη σημειογραφία: γύρω στα 70 κενά στο κείμενο και πολλές παράγραφοι μέσα σε ρεπλίκες. Ένα έργο ερμητικό, με δομή μαθηματική, ψυχρή, μη-θεατρική. Τα «σημάδια» αυτά με οδήγησαν αργά και βασανιστικά στον λαβύρινθο των σκέψεων και των συνειρμών της Ντυράς.
Το κείμενο αυτό της Ντυράς μοιάζει με «μουσική εξίσωση είναι εξελίξει» και αναπαριστά μία λεπτή ανατομική επέμβαση ακριβείας, μία εξονυχιστική διερεύνηση δύο χαρακτήρων, δύο κόσμων, που βρίσκονται όμως σε διαφορετικές όχθες του ποταμού της ζωής. Έτσι η εξίσωση ακυρώνεται.
Στην μία όχθη, «ο σύζυγος», νεκρός πριν ακόμα γεννηθεί, αποσαθρωμένος από μια Αρρώστεια, που δεν περιορίζεται σε τάξεις και κοινωνικές διαστρωματώσεις: την ΜΙΚΡΟ-ΑΣΤΙΚΗ νοοτροπία.
Στη άλλη πλευρά, στην αντίπερα όχθη, η δολοφόνος, ένας άνθρωπος που δεν τα βρήκε με τη ζωή, που επιμένει να ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ, όταν γύρω του στοιβάζονται τα σκουπίδια του πολιτισμού της κατανάλωσης, που «δεν ανέχεται να τρώνε και να κοιμούνται καλά άνθρωποι».
Κάθε συντεταγμένη κοινωνία και εξουσία εξορίζει το ΜΕΓΑΛΟ στις σκηνές των θεάτρων και τα κελιά των πάσης φύσεως φυλακών. Το εξωθεί στο ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ. Αυτή η περιπλάνηση όμως μέσα στο δαιδαλώδες υποσυνείδητο της Κλαίρης Λαν, αφορά σε όλους μας. Γιατί όλοι μας κάποτε «σιωπήσαμε αντί να κραυγάσουμε». Ασχέτως αν είναι ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ εκείνοι, που έχουν το κουράγιο να φτάσουν ως τα άκρα, ως την ΆΛΛΗ ΟΧΘΗ.
Πολλοί υποστηρίζουν, ότι η ιστορία της ανθρωπότητος αρχίζει με μία δολοφονία. Ο Κάιν σκοτώνει τον αδελφό του Άβελ. Μια πράξη ανελέητη, ανεπανόρθωτη, οριστική. Το γεγονός είναι πάντως, ότι το μοναδικό ζώο που σκοτώνει και για άλλους λόγους, άσχετους με την επιβίωσή του, είναι ο άνθρωπος.
Ο φθόνος, η κακία, το μίσος, η αλαζονεία, η πλεονεξία, η φιλαργυρία, η λαγνεία, η βία, η μανία για εξουσία, είναι άραγε έμφυτες στον άνθρωπο;
Και η αγάπη στον πλησίον;
Είναι κι αυτή έμφυτη; Ή εμφανίστηκε μεταγενέστερα σαν σωτήριο, ευαγγελικό αντίδοτο φάρμακο;
Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά!
Φαίνεται, ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να αναχαιτίζει πάντοτε την βία που φωλιάζει μέσα του, να τιθασεύει το μίσος, την πλεονεξία, την λαγνεία, τον φθόνο που θεριεύει εντός του, και παραλύει τις λογικές και ηθικές του αντιστάσεις.
Κι έτσι δολοφονεί, χιλιάδες χρόνια τώρα.
Και θα συνεχίσει να δολοφονεί.
Μια ατελείωτη αλυσίδα φόνων.
Ένα ανεξάντλητο ποτάμι αίματος.
Η λογική του σωστού και του λάθους, ή ηθική του καλού και του κακού αποδεικνύονται θλιβερά απονενοημένα άλλοθι, για να πλεονεκτούμε, και να εξουσιάζουμε οριστικά τον άλλον, φονεύοντάς τον.
Υπάρχουν βέβαια και δολοφονίες, που χαρακτηρίζονται από παθολογικά αίτια, και μειωμένο καταλογισμό.΄
Υπάρχουν όμως και κάποιες ξεχωριστές, ιδιάζουσες, αιρετικές, θα έλεγα περιπτώσεις δολοφονιών. Μια απ΄ αυτές θα ερευνήσουμε απόψε.
Μια ενδο-οικογενειακή δολοφονία.
Τα κεντρικά πρόσωπα της πρωτοφανούς αυτής οικογενειακής τραγωδίας είναι 3:
Το θύμα: η κωφάλαλη Μαρία Τερέζα Μπουσκιέ, εξαδέλφη της Κλαίρης Λάν.
Η δράστις της δολοφονίας Κλαίρη Λάν
Και ο σύζυγός της Πιέρ Λάν.
Υπάρχουν και δύο άλλα περιφερειακά πρόσωπα, που θα συναντήσουμε στην έρευνά μας, και που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ζωή της Κλαίρης Λάν.
Ο Αλφόνσο, ένας ξυλοκόπος, που ζει και εργάζεται στην Βιόρν, και διατηρούσε μια ιδιαίτερη, φιλική σχέση με την Κλαίρη Λαν.
Και ο αστυνομικός από το Καόρ: μεγάλος χαμένος έρωτας, που πλημμύρισε, αλλά και «έπνιξε» ολόκληρη την ζωή της Κλαίρης Λάν. Ο απωλεσθείς Παράδεισος.
Η δράστις Κλαίρη Λάν και ο σύζυγός της Πιέρ Λάν δέχτηκαν να πάρουν μέρος στην έρευνά μου και να απαντήσουν στις ερωτήσεις μου, στην αρχή χωρίς την φυσική μου παρουσία, χωρίς να με βλέπουν δηλαδή, και στην συνέχεια με την παρουσία μου. Επίσης τους έγινε γνωστό, ότι δεν είναι υποχρεωμένοι να απαντήσουν σε όλες τις ερωτήσεις και ότι όποτε θελήσουν είναι ελεύθεροι να αποχωρήσουν.
Τέλος συμφώνησαν, εγγράφως, να καταγράφονται ηχητικά οι απαντήσεις τους, προς χάριν της έρευνας.
Μια παράσταση γεμάτη ένταση, μυστήριο, ανατροπέςπου μιλάει για τον έρωτα, την προδοσία και την τιμωρία
Από 7 Μαρτίου στο ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΒΑ
Στο θέατρο ΠΡΟΒΑ παρουσιάζεται από τις 7 Μαρτίου το ψυχολογικό ερωτικό θρίλερ της Marguerite Duras με τίτλο «ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΒΙΟΡΝ» σε σκηνοθεσία και μετάφραση Σωτήρη Τσόγκα με τους Μαίρη Ραζή, Δημήτρη Παπανικολάου και Σωτήρη Τσόγκα. Μια παράσταση που υπόσχεται ένταση, μυστήριο και αναμένεται να κρατήσει το κοινό σε διαρκή αγωνία.
Λίγα λόγια για το έργο
Ένα από τα πιο λιτά και βαθιά έργα της Marguerite Duras θα παρουσιαστεί στο θέατρο ΠΡΟΒΑ, επανασυστήνοντας στο σημερινό κοινό έναν λόγο που κινείται ανάμεσα στην μνήμη, τη σιωπή και τον έρωτα. Η Marguerite Duras εμπνεύστηκε το έργο από ένα πραγματικό γεγονός που συγκλόνισε την Γαλλία. Στις 8 Απριλίου 1949 ανακαλύπτουν στη Γαλλία, μέσα σ΄ ένα βαγόνι εμπορικής αμαξοστοιχίας, ένα μέλος από ανθρώπινο σώμα. Τις επόμενες ημέρες, στη Γαλλία αλλά και αλλού, μέσα σε άλλες εμπορικές αμαξοστοιχίες, συνεχίζουν και βρίσκουν κι άλλα κομμάτια του ίδιου σώματος. Μόνο ένα πράγμα λείπει: το κεφάλι. Δεν βρέθηκε ποτέ.
Ένα αστυνομικό θρίλερ που μιλάει για τον έρωτα, την προδοσία και την τιμωρία.
Για όσα μένουν στην μνήμη όταν οι λέξεις σωπαίνουν.
Ο λόγος κινείται ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, χωρίς σαφή χρονικά όρια. Οι λέξεις είναι λίγες, οι σιωπές πολλές και αυτό που κυριαρχεί είναι το ανείπωτο.
Σημείωμα του Σκηνοθέτη Σωτήρη Τσόγκα
Όταν πήρα στα χέρια μου το γαλλικό πρωτότυπο, βρέθηκα μπροστά σε μια περίεργη σημειογραφία: γύρω στα 70 κενά στο κείμενο και πολλές παράγραφοι μέσα σε ρεπλίκες. Ένα έργο ερμητικό, με δομή μαθηματική, ψυχρή, μη-θεατρική. Τα «σημάδια» αυτά με οδήγησαν αργά και βασανιστικά στον λαβύρινθο των σκέψεων και των συνειρμών της Ντυράς.
Το κείμενο αυτό της Ντυράς μοιάζει με «μουσική εξίσωση είναι εξελίξει» και αναπαριστά μία λεπτή ανατομική επέμβαση ακριβείας, μία εξονυχιστική διερεύνηση δύο χαρακτήρων, δύο κόσμων, που βρίσκονται όμως σε διαφορετικές όχθες του ποταμού της ζωής. Έτσι η εξίσωση ακυρώνεται.
Στην μία όχθη, «ο σύζυγος», νεκρός πριν ακόμα γεννηθεί, αποσαθρωμένος από μια Αρρώστεια, που δεν περιορίζεται σε τάξεις και κοινωνικές διαστρωματώσεις: την ΜΙΚΡΟ-ΑΣΤΙΚΗ νοοτροπία.
Στη άλλη πλευρά, στην αντίπερα όχθη, η δολοφόνος, ένας άνθρωπος που δεν τα βρήκε με τη ζωή, που επιμένει να ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ, όταν γύρω του στοιβάζονται τα σκουπίδια του πολιτισμού της κατανάλωσης, που «δεν ανέχεται να τρώνε και να κοιμούνται καλά άνθρωποι».
Κάθε συντεταγμένη κοινωνία και εξουσία εξορίζει το ΜΕΓΑΛΟ στις σκηνές των θεάτρων και τα κελιά των πάσης φύσεως φυλακών. Το εξωθεί στο ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ. Αυτή η περιπλάνηση όμως μέσα στο δαιδαλώδες υποσυνείδητο της Κλαίρης Λαν, αφορά σε όλους μας. Γιατί όλοι μας κάποτε «σιωπήσαμε αντί να κραυγάσουμε». Ασχέτως αν είναι ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ εκείνοι, που έχουν το κουράγιο να φτάσουν ως τα άκρα, ως την ΆΛΛΗ ΟΧΘΗ.
Πολλοί υποστηρίζουν, ότι η ιστορία της ανθρωπότητος αρχίζει με μία δολοφονία. Ο Κάιν σκοτώνει τον αδελφό του Άβελ. Μια πράξη ανελέητη, ανεπανόρθωτη, οριστική. Το γεγονός είναι πάντως, ότι το μοναδικό ζώο που σκοτώνει και για άλλους λόγους, άσχετους με την επιβίωσή του, είναι ο άνθρωπος.
Ο φθόνος, η κακία, το μίσος, η αλαζονεία, η πλεονεξία, η φιλαργυρία, η λαγνεία, η βία, η μανία για εξουσία, είναι άραγε έμφυτες στον άνθρωπο;
Και η αγάπη στον πλησίον;
Είναι κι αυτή έμφυτη; Ή εμφανίστηκε μεταγενέστερα σαν σωτήριο, ευαγγελικό αντίδοτο φάρμακο;
Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά!
Φαίνεται, ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να αναχαιτίζει πάντοτε την βία που φωλιάζει μέσα του, να τιθασεύει το μίσος, την πλεονεξία, την λαγνεία, τον φθόνο που θεριεύει εντός του, και παραλύει τις λογικές και ηθικές του αντιστάσεις.
Κι έτσι δολοφονεί, χιλιάδες χρόνια τώρα.
Και θα συνεχίσει να δολοφονεί.
Μια ατελείωτη αλυσίδα φόνων.
Ένα ανεξάντλητο ποτάμι αίματος.
Η λογική του σωστού και του λάθους, ή ηθική του καλού και του κακού αποδεικνύονται θλιβερά απονενοημένα άλλοθι, για να πλεονεκτούμε, και να εξουσιάζουμε οριστικά τον άλλον, φονεύοντάς τον.
Υπάρχουν βέβαια και δολοφονίες, που χαρακτηρίζονται από παθολογικά αίτια, και μειωμένο καταλογισμό.΄
Υπάρχουν όμως και κάποιες ξεχωριστές, ιδιάζουσες, αιρετικές, θα έλεγα περιπτώσεις δολοφονιών. Μια απ΄ αυτές θα ερευνήσουμε απόψε.
Μια ενδο-οικογενειακή δολοφονία.
Τα κεντρικά πρόσωπα της πρωτοφανούς αυτής οικογενειακής τραγωδίας είναι 3:
Το θύμα: η κωφάλαλη Μαρία Τερέζα Μπουσκιέ, εξαδέλφη της Κλαίρης Λάν.
Η δράστις της δολοφονίας Κλαίρη Λάν
Και ο σύζυγός της Πιέρ Λάν.
Υπάρχουν και δύο άλλα περιφερειακά πρόσωπα, που θα συναντήσουμε στην έρευνά μας, και που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ζωή της Κλαίρης Λάν.
Ο Αλφόνσο, ένας ξυλοκόπος, που ζει και εργάζεται στην Βιόρν, και διατηρούσε μια ιδιαίτερη, φιλική σχέση με την Κλαίρη Λαν.
Και ο αστυνομικός από το Καόρ: μεγάλος χαμένος έρωτας, που πλημμύρισε, αλλά και «έπνιξε» ολόκληρη την ζωή της Κλαίρης Λάν. Ο απωλεσθείς Παράδεισος.
Η δράστις Κλαίρη Λάν και ο σύζυγός της Πιέρ Λάν δέχτηκαν να πάρουν μέρος στην έρευνά μου και να απαντήσουν στις ερωτήσεις μου, στην αρχή χωρίς την φυσική μου παρουσία, χωρίς να με βλέπουν δηλαδή, και στην συνέχεια με την παρουσία μου. Επίσης τους έγινε γνωστό, ότι δεν είναι υποχρεωμένοι να απαντήσουν σε όλες τις ερωτήσεις και ότι όποτε θελήσουν είναι ελεύθεροι να αποχωρήσουν.
Τέλος συμφώνησαν, εγγράφως, να καταγράφονται ηχητικά οι απαντήσεις τους, προς χάριν της έρευνας.
Λόγω της θερμής ανταπόκρισης του κοινού και της μεγάλης επιτυχίας που σημείωσε, η παράσταση Σιωπηλές Κραυγές παρατείνει την θεατρική της πορεία έως και την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου.
Οι «ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ» είναι η θεατρική σύνθεση από «Τα Παπούτσια» της Κωστούλας Μητροπούλου και το «Ψιτ Μανώλη..!!» του Γιώργου Νεοφύτου που παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία κατά την χειμερινή περίοδο 2024-2025, στο θέατρο Πρόβα. Οι «ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ» είναι ένα από τα πιο σημαντικά νεοελληνικά έργα που συγκλόνισε κοινό και κριτικούς. Μετά από την μεγάλη επιτυχία του, θα συνεχίσει για δεύτερη χρονιά, από τις 4 Οκτωβρίου, στο θέατρο Πρόβα.
Η παράσταση μιλάει για έναν ήρωα που πέρασε όλη του τη ζωή ως ηθοποιός του θεάτρου και τώρα που μεγάλωσε δεν μπορεί να πιστέψει ότι τελείωσε η καριέρα του και μία μάνα που μπροστά στα μάτια της δολοφονήθηκε ο γιος της από τους φασίστες στο Πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974. Σύμβολο κάθε αδικαίωτης μάνας, έρχεται να θέσει ξανά ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα.
Δύο συγγραφείς, δύο ηθοποιοί, δύο κατοικίδια ενώνονται και οι Σιωπηλές Κραυγές τους δυναμώνουν. Ζητούν δικαίωση από την κοινωνία για τον σκληρό τρόπο που τους αντιμετώπισε. Δικαιοσύνη!! Δικαιοσύνη!!
Σ΄ αυτή την παράσταση συμπράττει μια σπουδαία ομάδα συνεργατών.
Ε-mail:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. - Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Λόγω της θερμής ανταπόκρισης του κοινού και της μεγάλης επιτυχίας που σημείωσε, η παράσταση Σιωπηλές Κραυγές παρατείνει την θεατρική της πορεία έως και την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου.
Οι «ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ» είναι η θεατρική σύνθεση από «Τα Παπούτσια» της Κωστούλας Μητροπούλου και το «Ψιτ Μανώλη..!!» του Γιώργου Νεοφύτου που παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία κατά την χειμερινή περίοδο 2024-2025, στο θέατρο Πρόβα. Οι «ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ» είναι ένα από τα πιο σημαντικά νεοελληνικά έργα που συγκλόνισε κοινό και κριτικούς. Μετά από την μεγάλη επιτυχία του, θα συνεχίσει για δεύτερη χρονιά, από τις 4 Οκτωβρίου, στο θέατρο Πρόβα.
Η παράσταση μιλάει για έναν ήρωα που πέρασε όλη του τη ζωή ως ηθοποιός του θεάτρου και τώρα που μεγάλωσε δεν μπορεί να πιστέψει ότι τελείωσε η καριέρα του και μία μάνα που μπροστά στα μάτια της δολοφονήθηκε ο γιος της από τους φασίστες στο Πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974. Σύμβολο κάθε αδικαίωτης μάνας, έρχεται να θέσει ξανά ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα.
Δύο συγγραφείς, δύο ηθοποιοί, δύο κατοικίδια ενώνονται και οι Σιωπηλές Κραυγές τους δυναμώνουν. Ζητούν δικαίωση από την κοινωνία για τον σκληρό τρόπο που τους αντιμετώπισε. Δικαιοσύνη!! Δικαιοσύνη!!
Σ΄ αυτή την παράσταση συμπράττει μια σπουδαία ομάδα συνεργατών.
Ε-mail:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. - Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Μία θεατρική σύνθεση της Κωστούλας Μητροπούλου και του Γιώργου Νεοφύτου
Σκηνοθεσία Σωτήρης Τσόγκας
ΕΝΑΡΞΗ 6 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ!!
ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΡΙΤΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΒΑ
Σωτήρης Τσόγκας – Μαίρη Ραζή
Λίγα λόγια για το έργο :
Η Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου Πρόβα παρουσιάζει το έργο «ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ» μία θεατρική σύνθεση της Κωστούλας Μητροπούλου και του Γιώργου Νεοφύτου.
Η παράσταση μιλάει για έναν ήρωα που πέρασε όλη του τη ζωή ως ηθοποιός του θεάτρου και τώρα που μεγάλωσε δεν μπορεί να πιστέψει ότι τελείωσε η καριέρα του και μία μάνα που μπροστά στα μάτια της δολοφονήθηκε ο γιος της από τους φασίστες στο Πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974. Σύμβολο κάθε αδικαίωτης μάνας, έρχεται να θέσει ξανά ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα.
Οι ήρωες αυτοί είναι πρόσωπα συναισθηματικά εύθραυστα που χαρακτηρίζονται από απέραντη εσωτερική μοναξιά που προέρχεται κυρίως από την αδιαφορία του κοινωνικού περίγυρου. Άτομα που βιώνουν μια βασανιστική καθημερινή ρουτίνα που τους οδηγεί αναπόφευκτα σε απόγνωση, απομόνωση και σε αδιέξοδο. Άτομα με καταργημένες ελπίδες και κατακερματισμένα όνειρα, καταρρακωμένες προσωπικότητες.
Ε-mail:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. - Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Δύο θύματα – σύμβολα των αδικημένων, των χαμένων, των απόκληρων του κόσμου όλου.
Οι ήρωες της παράστασης αυτής ανασηκώνουν το παραβάν της προσωπικής τους ζωής και μας αφήνουν να κρυφοκοιτάξουμε στα άδυτα του εαυτού τους.
Γελοιοποιούν με την απόγνωσή τους τον εφιάλτη της πάσης φύσεως και είδους εξουσίας και ναρκοθετούν την νωχέλεια και την απάθεια της σύγχρονης κοινωνίας, της εικονικής πραγματικότητας.
Είναι δύσκολο να τραβήξει κανείς την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον εξουσιαστή και στον εξουσιαζόμενο, στο θύτη και στο θύμα.
Και εξίσου δύσκολο σήμερα (στην εποχή της δικτατορίας του πολιτικού ορθολογισμού) να έχει και να υπερασπισθεί την προσωπική του άποψη και γνώμη και θέση (το «δοκεί μοι» των αρχαίων Ελλήνων) και να διασώσει την αξιοπρέπειά του.
Οι «ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ» είναι μία εξαιρετική και αριστοτεχνική θεατρική σύνθεση, με υψηλών προδιαγραφών δραματουργία, εκπληκτική σαφήνεια και απλότητα στην δομή της, με μουσική συγκρότηση της ροής της δράσης, που αναδεικνύει αβίαστα και απέριττα τους χαρακτήρες του έργου. Ένα διαμάντι της Ελληνικής και Κυπριακής δραματογραφίας, ένα ακριβό κόσμημα του Έλληνος Θεατρικού Λόγου.
Χωρίς «μοντερνισμούς», «νεωτερικότητες», «αποδομήσεις» και άλλα ευτράπελα.
Δύο δράματα στέρεα, ουσιαστικά, λιτά και σαφή, που επικοινωνούν αμέσως και καταλυτικώς με τον θεατή.
Οι πρωταγωνιστές των συνθέσεων αυτών βρίσκονται στα άκρα. Απόβλητοι. Άχρηστοι. Εξόριστοι. Στο περιθώριο της κοινωνίας. Πρόκειται για δύο προσωπικότητες που δεν συμβιβάστηκαν με τα κατά συνθήκην ψεύδη, με την ηθική της υποκρισίας, με τον καθωσπρεπισμό και την υποταγή – υπακοή στους «ισχυρούς».
Είναι δύο άνθρωποι κατάφωρα αδικημένοι, βιαίως στερημένοι απ΄ ό,τι περισσότερο αγαπούσαν, που οδηγούνται στην απόγνωση με την ρετσινιά της τρέλας στην πλάτη.
Είναι δύο αντι – ήρωες, που πληρώνουν στο ακέραιο το τίμημα της ελευθερίας του λόγου και της γνώμης τους. Δύο μάρτυρες, που εξακολουθούν να ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ, να ΑΙΣΘΆΝΟΝΤΑΙ, να ΑΝΤΙΣΤΈΚΟΝΤΑΙ, όταν γύρω τους η κοινωνία μοιάζει με ζαλισμένο κοπάδι, που παραπαίει αποχαυνωμένο, ευνουχισμένο, παράλυτο.
Ένας ανώνυμος ήρωας αποκλεισμένος, διωγμένος και πεταγμένος σαν σκουπίδι από την δουλειά που υπηρέτησε με ζήλο μία ζωή, οδηγείται στην απόγνωση.
Η Μαρία κουβαλώντας το φορτίο της ατιμώρητης δολοφονίας του γιου της από τους φασίστες στο Πραξικόπημα του 1974 στην Κύπρο (πριν από την Τουρκική εισβολή), οδηγείται στην απόγνωση.
Και οι δύο ήρωες καταδικασμένοι στην σιωπή εξακολουθούν να φωνάζουν, να διαμαρτύρονται, να κραυγάζουν για την δικαίωσή τους.
ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ της Κωστούλας Μητροπούλου και η ….. προϊστορία τους»
Το 1996, το ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΒΑ στεγαζόταν τότε στην οδό ΕΡΜΟΥ, ανέβασα σε παγκόσμια πρώτη «ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ» της Κωστούλας Μητροπούλου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, ότι η Κωστούλα ερχόταν ανελλιπώς σε όλες τις παραστάσεις και η χαρά της ήταν τόση και τέτοια, που δεν υπολόγιζε τον καθημερινό της Γολγοθά, το ανέβα – κατέβα της σκάλας. Οι εξαιρετικοί και αριστοτεχνικοί δραματουργικοί μονόλογοι, που έχει γράψει η Μητροπούλου κυκλοφορούσαν από τότε μέσα μου. Το 2014 που το θέατρο ΠΡΟΒΑ μπήκε στον 30ο χρόνο της ζωής του, αποφασίσαμε τιμώντας την Κωστούλα Μητροπούλου να ανεβάσουμε δύο μονολόγους της, «ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ» και «ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ», με γενικό τίτλο «ΣΤΑ ΑΚΡΑ». Και οι δύο αυτές παραστάσεις έτυχαν ενθουσιώδους υποδοχής από το κοινό και τους κριτικούς.
Εφέτος που το θέατρο ΠΡΟΒΑ συμπλήρωσε 40 χρόνια, συνεχούς πολιτιστικής δραστηριότητας και εισέρχεται στον 41ο , τριτώνει ….. το καλό: η αλησμόνητη Κωστούλα Μητροπούλου «συγκατοικεί» με «ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ» της επί σκηνής του ΘΕΑΤΡΟΥ ΠΡΟΒΑ με το επίσης αριστοτεχνικό έργο «Μανώλη….!» του Κύπριου Γιώργου Νεοφύτου και με γενικό τίτλο «ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ».
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΠΡΟΒΑ
Ο Πολιτιστικός Οργανισμός Πρόβα ξεκίνησε τη δραστηριότητα του το 1984 και απέκτησε τη πρώτη θεατρική του στέγη στο Μοναστηράκι με την επωνυμία «Θέατρο της οδού Ερμού».
Από το 2001, το Θέατρο Πρόβα στεγάζεται στο διώροφο διατηρητέο νεοκλασικό κτίριο επί των οδών Αχαρνών και Ηπείρου 39.
Το Θέατρο Πρόβα έχει τρείς σκηνές: την Κεντρική Σκηνή, την Δεύτερη (Πειραματική) Σκηνή καθώς και την Παιδική Σκηνή και διανύει τον 40ο χρόνο συνεχούς καλλιτεχνικής πορείας. Έχει στο ενεργητικό του 90 παραγωγές, συμμετοχή σε 4 διεθνή Φεστιβάλ, πολλές διακρίσεις και πολλά βραβεία συνόλου και ατομικά.
Το πολύτιμο αρχειακό υλικό του θεάτρου έχει ψηφιοποιηθεί και είναι διαθέσιμο για το κοινό στην πλατφόρμα https://online.prova.gr/
Στον ίδιο χώρο στεγάζεται η Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μαίρης Ραζή «Η Πρόβα», το Θεατρικό Εργαστήρι για παιδιά και εφήβους, υπό την διεύθυνση της Κοραλίας Τσόγκα και Εργαστήρι για την Προετοιμασία των Εισαγωγικών και Κατατακτηρίων εξετάσεων των καλλιτεχνικών σχολείων.
Από την παραστασιογραφία του Θεάτρου Πρόβα, εμφανώς αποδεικνύεται η συνεπής και μακρόχρονη εξυπηρέτηση στόχων υψηλής αισθητικής και ποιοτικής καλλιτεχνικής δημιουργίας, αλλά και αναζήτησης, έρευνας και σπουδής νέων κωδίκων και μεθόδων υποκριτικής. Μεταξύ άλλων το Θέατρο Πρόβα έχει επιδοθεί στην έρευνα και σπουδή της Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας, αλλά και στην ανάδειξη της νεοελληνικής δραματουργίας, με έμφαση στην παρουσίαση τόσο αριστουργηματικών έργων του 20ου αιώνα (Δράκαινα του Μπόγρη, Φλαντρώ του Χορν, Μια νύχτα μια ζωή του Μελά), όσο και σύγχρονων άπαιχτων νεοελληνικών έργων (Μπόστ, Πάτσης, Τακόπουλος, Μέντης, Μητροπούλου, Διαλεγμένος, Χασάπογλου, Παναγόπουλος, Σιμιτζής, Χρυσούλης, Μαλέλης, Καρράς, Καμπανέλλης, Μουρσελάς, Σπηλιώτη, Νεοφύτου).
Συνολικά το Θέατρο Πρόβα παρουσίασε 45 ελληνικά έργα και 46 ξένα, τόσο από το κλασσικό, όσο και από το σύγχρονο ρεπερτόριο.
Σε συνεργασία με τους εκδοτικούς οίκους «Δωδώνη» και «Αιγόκερως», εκδώσαμε 33 βιβλία-προγράμματα με τα κείμενα των θεατρικών έργων που ανεβάσαμε.
Γιώργος Νεοφύτου
Ο Γιώργος Νεοφύτου γεννήθηκε στη Λευκωσία. Σπούδασε Κτηνιατρική στο Πανεπιστήμιο Καρλ Μαρξ Λειψίας στην πρώην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας. Συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο και απέκτησε τον τίτλο του Διδάκτορα της Κτηνιατρικής. Εργάστηκε για 33 χρόνια στο Τμήμα Κτηνιατρικών Υπηρεσιών. Αφυπηρέτησε το 2007 με το βαθμό του Γενικού Διευθυντή. Παράλληλα ασχολείτο με το θέατρο.
Έγραψε τα θεατρικά έργα: Ένα κυριακάτικο σκετς, Μια αεροπειρατεία, Στης Κύπρου το βασίλειο, Μανώλη...! , Η Αλλαγή (επιθεώρηση), Φουλ μεζέ, Η Κύπρος είναι …ική (άπαικτο), Ταμάσια, Περί έρωτος και άλλων τινών, Γιατί γελά η Μοναλιζα; (άπαικτο), DNA, Μπαμ!, και Οι προδόται! (άπαικτο).
Εκτός από θεατρικά έργα έγραψε και τις τηλεοπτικές σειρές: Μαλλιά κουβάρια, Γραφείο ταξί και Σκουπίδια . Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση θεατρικών έργων από τα Γερμανικά στα Ελληνικά.
Έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και ανεβάστηκαν σε διάφορες χώρες.
Το έργο του «Μανώλη….!» μεταφράστηκε σε επτά γλώσσες, στα Αγγλικά, Τσέχικα, Ρωσικά, Πολωνέζικα, Βουλγάρικα, Ιταλικά και Τούρκικα. Παίχτηκε πέραν της Κύπρου, σε Αγγλία, Ελλάδα, Βουλγαρία, Αυστρία, Ιταλία, Γερμανία.
Τιμήθηκε με διάφορα βραβεία και διακρίσεις και διετέλεσε μέλος και πρόεδρος συμβουλίων διάφορων θεατρικών οργανισμών και επιτροπών τόσο στη Κύπρο όσο και στο εξωτερικό
Κωστούλα Μητροπούλου
Η Κωστούλα Μητροπούλου (1933 – 2004) υπήρξε μία από τις γνωστότερες συγγραφείς της εποχής μας. Διακρίθηκε για το πάθος της σε ότι αφορά το θέατρο ως λόγο και ως παράσταση. Το πλούσιο συγγραφικό της έργο περιλαμβάνει μυθιστορήματα, διηγήματα, νουβέλες, ένα χρονικό και θεατρικά έργα τα περισσότερα από τα οποία έχουν παρασταθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενώ άρθρα της δημοσιεύτηκαν στη μόνιμη, για δώδεκα χρόνια στήλη της στην εφημερίδα το «Έθνος».
Ένα μεγάλο μέρος της συγγραφής της μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Συνεργάστηκε με πολλά ελληνικά και ξένα περιοδικά και το έργο της τιμήθηκε με βραβεία αρκετές φορές.
Έγραψε επίσης στίχους οι οποίοι μελοποιήθηκαν από γνωστούς συνθέτες. Η επιρροή από τα νέα ρεύματα της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής γίνεται άμεσα αντιληπτή στα κείμενά της. Οι κριτικές μελέτες κατατάσσουν το πεζογραφικό της έργο στο αντιμυθιστόρημα.
Στο δραματικό της έργο απουσιάζει η υπόθεση με την έννοια της πλοκής των γεγονότων, δεν δίνει λύσεις στα έργα της παρά μόνο εσωτερικό αδιέξοδο. Η σύμβαση, με όποια μορφή, απουσιάζει εντελώς από το έργο της αφού δεν έχει λόγο ύπαρξης στην ιδιοσυγκρασία της ίδιας της συγγραφέα.
Μία θεατρική σύνθεση της Κωστούλας Μητροπούλου και του Γιώργου Νεοφύτου
Σκηνοθεσία Σωτήρης Τσόγκας
ΕΝΑΡΞΗ 6 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ!!
ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΡΙΤΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΒΑ
Λίγα λόγια για το έργο :
Η Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου Πρόβα παρουσιάζει το έργο «ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ» μία θεατρική σύνθεση της Κωστούλας Μητροπούλου και του Γιώργου Νεοφύτου.
Η παράσταση μιλάει για έναν ήρωα που πέρασε όλη του τη ζωή ως ηθοποιός του θεάτρου και τώρα που μεγάλωσε δεν μπορεί να πιστέψει ότι τελείωσε η καριέρα του και μία μάνα που μπροστά στα μάτια της δολοφονήθηκε ο γιος της από τους φασίστες στο Πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974. Σύμβολο κάθε αδικαίωτης μάνας, έρχεται να θέσει ξανά ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα.
Οι ήρωες αυτοί είναι πρόσωπα συναισθηματικά εύθραυστα που χαρακτηρίζονται από απέραντη εσωτερική μοναξιά που προέρχεται κυρίως από την αδιαφορία του κοινωνικού περίγυρου. Άτομα που βιώνουν μια βασανιστική καθημερινή ρουτίνα που τους οδηγεί αναπόφευκτα σε απόγνωση, απομόνωση και σε αδιέξοδο. Άτομα με καταργημένες ελπίδες και κατακερματισμένα όνειρα, καταρρακωμένες προσωπικότητες.
Ε-mail:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. - Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Δύο θύματα – σύμβολα των αδικημένων, των χαμένων, των απόκληρων του κόσμου όλου.
Οι ήρωες της παράστασης αυτής ανασηκώνουν το παραβάν της προσωπικής τους ζωής και μας αφήνουν να κρυφοκοιτάξουμε στα άδυτα του εαυτού τους.
Γελοιοποιούν με την απόγνωσή τους τον εφιάλτη της πάσης φύσεως και είδους εξουσίας και ναρκοθετούν την νωχέλεια και την απάθεια της σύγχρονης κοινωνίας, της εικονικής πραγματικότητας.
Είναι δύσκολο να τραβήξει κανείς την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον εξουσιαστή και στον εξουσιαζόμενο, στο θύτη και στο θύμα.
Και εξίσου δύσκολο σήμερα (στην εποχή της δικτατορίας του πολιτικού ορθολογισμού) να έχει και να υπερασπισθεί την προσωπική του άποψη και γνώμη και θέση (το «δοκεί μοι» των αρχαίων Ελλήνων) και να διασώσει την αξιοπρέπειά του.
Οι «ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ» είναι μία εξαιρετική και αριστοτεχνική θεατρική σύνθεση, με υψηλών προδιαγραφών δραματουργία, εκπληκτική σαφήνεια και απλότητα στην δομή της, με μουσική συγκρότηση της ροής της δράσης, που αναδεικνύει αβίαστα και απέριττα τους χαρακτήρες του έργου. Ένα διαμάντι της Ελληνικής και Κυπριακής δραματογραφίας, ένα ακριβό κόσμημα του Έλληνος Θεατρικού Λόγου.
Χωρίς «μοντερνισμούς», «νεωτερικότητες», «αποδομήσεις» και άλλα ευτράπελα.
Δύο δράματα στέρεα, ουσιαστικά, λιτά και σαφή, που επικοινωνούν αμέσως και καταλυτικώς με τον θεατή.
Οι πρωταγωνιστές των συνθέσεων αυτών βρίσκονται στα άκρα. Απόβλητοι. Άχρηστοι. Εξόριστοι. Στο περιθώριο της κοινωνίας. Πρόκειται για δύο προσωπικότητες που δεν συμβιβάστηκαν με τα κατά συνθήκην ψεύδη, με την ηθική της υποκρισίας, με τον καθωσπρεπισμό και την υποταγή – υπακοή στους «ισχυρούς».
Είναι δύο άνθρωποι κατάφωρα αδικημένοι, βιαίως στερημένοι απ΄ ό,τι περισσότερο αγαπούσαν, που οδηγούνται στην απόγνωση με την ρετσινιά της τρέλας στην πλάτη.
Είναι δύο αντι – ήρωες, που πληρώνουν στο ακέραιο το τίμημα της ελευθερίας του λόγου και της γνώμης τους. Δύο μάρτυρες, που εξακολουθούν να ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ, να ΑΙΣΘΆΝΟΝΤΑΙ, να ΑΝΤΙΣΤΈΚΟΝΤΑΙ, όταν γύρω τους η κοινωνία μοιάζει με ζαλισμένο κοπάδι, που παραπαίει αποχαυνωμένο, ευνουχισμένο, παράλυτο.
Ένας ανώνυμος ήρωας αποκλεισμένος, διωγμένος και πεταγμένος σαν σκουπίδι από την δουλειά που υπηρέτησε με ζήλο μία ζωή, οδηγείται στην απόγνωση.
Η Μαρία κουβαλώντας το φορτίο της ατιμώρητης δολοφονίας του γιου της από τους φασίστες στο Πραξικόπημα του 1974 στην Κύπρο (πριν από την Τουρκική εισβολή), οδηγείται στην απόγνωση.
Και οι δύο ήρωες καταδικασμένοι στην σιωπή εξακολουθούν να φωνάζουν, να διαμαρτύρονται, να κραυγάζουν για την δικαίωσή τους.
ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ της Κωστούλας Μητροπούλου και η ….. προϊστορία τους»
Το 1996, το ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΒΑ στεγαζόταν τότε στην οδό ΕΡΜΟΥ, ανέβασα σε παγκόσμια πρώτη «ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ» της Κωστούλας Μητροπούλου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, ότι η Κωστούλα ερχόταν ανελλιπώς σε όλες τις παραστάσεις και η χαρά της ήταν τόση και τέτοια, που δεν υπολόγιζε τον καθημερινό της Γολγοθά, το ανέβα – κατέβα της σκάλας. Οι εξαιρετικοί και αριστοτεχνικοί δραματουργικοί μονόλογοι, που έχει γράψει η Μητροπούλου κυκλοφορούσαν από τότε μέσα μου. Το 2014 που το θέατρο ΠΡΟΒΑ μπήκε στον 30ο χρόνο της ζωής του, αποφασίσαμε τιμώντας την Κωστούλα Μητροπούλου να ανεβάσουμε δύο μονολόγους της, «ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ» και «ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ», με γενικό τίτλο «ΣΤΑ ΑΚΡΑ». Και οι δύο αυτές παραστάσεις έτυχαν ενθουσιώδους υποδοχής από το κοινό και τους κριτικούς.
Εφέτος που το θέατρο ΠΡΟΒΑ συμπλήρωσε 40 χρόνια, συνεχούς πολιτιστικής δραστηριότητας και εισέρχεται στον 41ο , τριτώνει ….. το καλό: η αλησμόνητη Κωστούλα Μητροπούλου «συγκατοικεί» με «ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ» της επί σκηνής του ΘΕΑΤΡΟΥ ΠΡΟΒΑ με το επίσης αριστοτεχνικό έργο «Μανώλη….!» του Κύπριου Γιώργου Νεοφύτου και με γενικό τίτλο «ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ».
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΠΡΟΒΑ
Ο Πολιτιστικός Οργανισμός Πρόβα ξεκίνησε τη δραστηριότητα του το 1984 και απέκτησε τη πρώτη θεατρική του στέγη στο Μοναστηράκι με την επωνυμία «Θέατρο της οδού Ερμού».
Από το 2001, το Θέατρο Πρόβα στεγάζεται στο διώροφο διατηρητέο νεοκλασικό κτίριο επί των οδών Αχαρνών και Ηπείρου 39.
Το Θέατρο Πρόβα έχει τρείς σκηνές: την Κεντρική Σκηνή, την Δεύτερη (Πειραματική) Σκηνή καθώς και την Παιδική Σκηνή και διανύει τον 40ο χρόνο συνεχούς καλλιτεχνικής πορείας. Έχει στο ενεργητικό του 90 παραγωγές, συμμετοχή σε 4 διεθνή Φεστιβάλ, πολλές διακρίσεις και πολλά βραβεία συνόλου και ατομικά.
Το πολύτιμο αρχειακό υλικό του θεάτρου έχει ψηφιοποιηθεί και είναι διαθέσιμο για το κοινό στην πλατφόρμα https://online.prova.gr/
Στον ίδιο χώρο στεγάζεται η Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μαίρης Ραζή «Η Πρόβα», το Θεατρικό Εργαστήρι για παιδιά και εφήβους, υπό την διεύθυνση της Κοραλίας Τσόγκα και Εργαστήρι για την Προετοιμασία των Εισαγωγικών και Κατατακτηρίων εξετάσεων των καλλιτεχνικών σχολείων.
Από την παραστασιογραφία του Θεάτρου Πρόβα, εμφανώς αποδεικνύεται η συνεπής και μακρόχρονη εξυπηρέτηση στόχων υψηλής αισθητικής και ποιοτικής καλλιτεχνικής δημιουργίας, αλλά και αναζήτησης, έρευνας και σπουδής νέων κωδίκων και μεθόδων υποκριτικής. Μεταξύ άλλων το Θέατρο Πρόβα έχει επιδοθεί στην έρευνα και σπουδή της Αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας, αλλά και στην ανάδειξη της νεοελληνικής δραματουργίας, με έμφαση στην παρουσίαση τόσο αριστουργηματικών έργων του 20ου αιώνα (Δράκαινα του Μπόγρη, Φλαντρώ του Χορν, Μια νύχτα μια ζωή του Μελά), όσο και σύγχρονων άπαιχτων νεοελληνικών έργων (Μπόστ, Πάτσης, Τακόπουλος, Μέντης, Μητροπούλου, Διαλεγμένος, Χασάπογλου, Παναγόπουλος, Σιμιτζής, Χρυσούλης, Μαλέλης, Καρράς, Καμπανέλλης, Μουρσελάς, Σπηλιώτη, Νεοφύτου).
Συνολικά το Θέατρο Πρόβα παρουσίασε 45 ελληνικά έργα και 46 ξένα, τόσο από το κλασσικό, όσο και από το σύγχρονο ρεπερτόριο.
Σε συνεργασία με τους εκδοτικούς οίκους «Δωδώνη» και «Αιγόκερως», εκδώσαμε 33 βιβλία-προγράμματα με τα κείμενα των θεατρικών έργων που ανεβάσαμε.
Γιώργος Νεοφύτου
Ο Γιώργος Νεοφύτου γεννήθηκε στη Λευκωσία. Σπούδασε Κτηνιατρική στο Πανεπιστήμιο Καρλ Μαρξ Λειψίας στην πρώην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας. Συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο και απέκτησε τον τίτλο του Διδάκτορα της Κτηνιατρικής. Εργάστηκε για 33 χρόνια στο Τμήμα Κτηνιατρικών Υπηρεσιών. Αφυπηρέτησε το 2007 με το βαθμό του Γενικού Διευθυντή. Παράλληλα ασχολείτο με το θέατρο.
Έγραψε τα θεατρικά έργα: Ένα κυριακάτικο σκετς, Μια αεροπειρατεία, Στης Κύπρου το βασίλειο, Μανώλη...! , Η Αλλαγή (επιθεώρηση), Φουλ μεζέ, Η Κύπρος είναι …ική (άπαικτο), Ταμάσια, Περί έρωτος και άλλων τινών, Γιατί γελά η Μοναλιζα; (άπαικτο), DNA, Μπαμ!, και Οι προδόται! (άπαικτο).
Εκτός από θεατρικά έργα έγραψε και τις τηλεοπτικές σειρές: Μαλλιά κουβάρια, Γραφείο ταξί και Σκουπίδια . Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση θεατρικών έργων από τα Γερμανικά στα Ελληνικά.
Έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και ανεβάστηκαν σε διάφορες χώρες.
Το έργο του «Μανώλη….!» μεταφράστηκε σε επτά γλώσσες, στα Αγγλικά, Τσέχικα, Ρωσικά, Πολωνέζικα, Βουλγάρικα, Ιταλικά και Τούρκικα. Παίχτηκε πέραν της Κύπρου, σε Αγγλία, Ελλάδα, Βουλγαρία, Αυστρία, Ιταλία, Γερμανία.
Τιμήθηκε με διάφορα βραβεία και διακρίσεις και διετέλεσε μέλος και πρόεδρος συμβουλίων διάφορων θεατρικών οργανισμών και επιτροπών τόσο στη Κύπρο όσο και στο εξωτερικό
Κωστούλα Μητροπούλου
Η Κωστούλα Μητροπούλου (1933 – 2004) υπήρξε μία από τις γνωστότερες συγγραφείς της εποχής μας. Διακρίθηκε για το πάθος της σε ότι αφορά το θέατρο ως λόγο και ως παράσταση. Το πλούσιο συγγραφικό της έργο περιλαμβάνει μυθιστορήματα, διηγήματα, νουβέλες, ένα χρονικό και θεατρικά έργα τα περισσότερα από τα οποία έχουν παρασταθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενώ άρθρα της δημοσιεύτηκαν στη μόνιμη, για δώδεκα χρόνια στήλη της στην εφημερίδα το «Έθνος».
Ένα μεγάλο μέρος της συγγραφής της μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Συνεργάστηκε με πολλά ελληνικά και ξένα περιοδικά και το έργο της τιμήθηκε με βραβεία αρκετές φορές.
Έγραψε επίσης στίχους οι οποίοι μελοποιήθηκαν από γνωστούς συνθέτες. Η επιρροή από τα νέα ρεύματα της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής γίνεται άμεσα αντιληπτή στα κείμενά της. Οι κριτικές μελέτες κατατάσσουν το πεζογραφικό της έργο στο αντιμυθιστόρημα.
Στο δραματικό της έργο απουσιάζει η υπόθεση με την έννοια της πλοκής των γεγονότων, δεν δίνει λύσεις στα έργα της παρά μόνο εσωτερικό αδιέξοδο. Η σύμβαση, με όποια μορφή, απουσιάζει εντελώς από το έργο της αφού δεν έχει λόγο ύπαρξης στην ιδιοσυγκρασία της ίδιας της συγγραφέα.
