Εκατοντάδες βόμβες και πολεμικό υλικό εντοπίστηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών διαμόρφωσης του πυθμένα για την κατασκευή της έκτης προβλήτας στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Τα έργα σταμάτησαν άμεσα προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφάλεια του προσωπικού και της περιοχής. Ήδη έχει ζητηθεί η συνδρομή της Πολιτείας και ειδικών κλιμακίων για την εκτίμηση της επικινδυνότητας και τον σχεδιασμό επιχείρησης εξουδετέρωσης και απομάκρυνσης των πυρομαχικών.

Στον πυθμένα της ιστορίας και του κινδύνου

Σοβαρή ανησυχία και κινητοποίηση επικρατεί στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, καθώς οι εργασίες επέκτασης και εκσυγχρονισμού προσέκρουσαν σε ένα απρόσμενο και επικίνδυνο «εμπόδιο» από το παρελθόν.

Κατά τη διάρκεια των υποβρύχιων ελέγχων και των εργασιών διαμόρφωσης του βυθού για την πολυαναμενόμενη έκτη προβλήτα, οι μηχανικοί ήρθαν αντιμέτωποι με έναν τεράστιο όγκο από βόμβες και πολεμικό υλικό που χρονολογούνται από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σχέδιο δράσης από την Πολιτεία

Η αποκάλυψη εκατοντάδων πυρομαχικών στον πυθμένα καθιστά επιβεβλημένη την άμεση διακοπή κάθε εργασίας στην επίμαχη ζώνη.

Οι υπεύθυνοι του έργου έχουν ήδη απευθυνθεί στις αρμόδιες κρατικές αρχές και στις Ειδικές Δυνάμεις του Στρατού, προκειμένου να εξεταστεί λεπτομερώς ο βαθμός επικινδυνότητας του υλικό. Τις επόμενες ημέρες αναμένεται να οργανωθεί ειδική επιχείρηση απομάκρυνσης και εξουδετέρωσης των βομβών, ώστε το έργο-πνοή για την οικονομία της Βόρειας Ελλάδας να μπορέσει να συνεχιστεί με ασφάλεια.

ΕΥΓΕΝΙΑ ΚΟΤΡΩΤΣΙΟΥ

Η Χάνα Άρεντ είχε χρησιμοποιήσει τον όρο «Schreibtischtäter» –τον «δράστη του γραφείου»– για να περιγράψει εκείνους που, χωρίς απαραίτητα να σκοτώνουν με τα ίδια τους τα χέρια, αποτελούσαν μέρος ενός μηχανισμού που οργάνωνε και επέτρεπε τη μαζική εξόντωση. Οκτώ δεκαετίες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτή ακριβώς η αντίληψη βρίσκεται πίσω από μία από τις τελευταίες προσπάθειες της γερμανικής Δικαιοσύνης να λογοδοτήσουν άνθρωποι που υπηρέτησαν τον ναζιστικό μηχανισμό.

Στο επίκεντρο της τελευταίας υπόθεσης βρίσκεται ένας άνδρας 105 ετών, ο οποίος ερευνάται ως ύποπτος για συνέργεια σε πολλαπλές δολοφονίες. Σύμφωνα με τον Guardian, οι γερμανικές εισαγγελικές αρχές θεωρούν ότι υπηρέτησε ως φρουρός στο Stalag 326 VI K, στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στην περιοχή Σένε της δυτικής Γερμανίας, στη σημερινή Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία.

Το Stalag 326 (VI K) Senne δεν ήταν ένα περιφερειακό στρατόπεδο αιχμαλώτων. Αποτελούσε σημαντικό κόμβο του συστήματος καταναγκαστικής εργασίας των Ναζί: σύμφωνα με το μνημείο και κέντρο τεκμηρίωσης που λειτουργεί σήμερα στον χώρο, περίπου ένας στους τρεις Σοβιετικούς

αιχμαλώτους πολέμου που μεταφέρθηκαν στο Γερμανικό Ράιχ πέρασε από το δίκτυό του. Το στρατόπεδο λειτουργούσε κυρίως ως κέντρο καταγραφής, επιλογής και μεταφοράς εργατικού δυναμικού για τη στρατιωτική περιφέρεια VI, που αντιστοιχούσε σε μεγάλο βαθμό στη σημερινή Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Χιλιάδες αιχμάλωτοι διοχετεύονταν από εκεί σε εργοστάσια, επιχειρήσεις και στην εξόρυξη πρώτων υλών, μεταξύ άλλων στη βιομηχανική περιοχή του Ρουρ.

Οι πρώτοι Σοβιετικοί αιχμάλωτοι έφτασαν στο Stalag 326 στις 10 Ιουλίου 1941, λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση. Μέχρι την απελευθέρωση του στρατοπέδου από τον αμερικανικό στρατό, στις 2 Απριλίου 1945, είχαν καταγραφεί εκεί περίπου 180.000 έως 200.000 Σοβιετικοί αιχμάλωτοι. Οι συνθήκες κράτησής τους χαρακτηρίζονταν από υποσιτισμό, ελλιπή ιατρική περίθαλψη, άθλιες συνθήκες υγιεινής και εξαντλητική καταναγκαστική εργασία. Πολλοί πέθαναν από την πείνα, τις ασθένειες και τις συνέπειες της εργασιακής εκμετάλλευσης.

Η τύχη των κρατουμένων του Stalag 326 εντάσσεται στη γενικότερη μεταχείριση των Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου από το ναζιστικό καθεστώς. Από τα περίπου 5,3 έως 5,7 εκατομμύρια Σοβιετικούς στρατιώτες που αιχμαλωτίστηκαν, υπολογίζεται ότι 2,3 έως 3 εκατομμύρια δεν επέζησαν της γερμανικής αιχμαλωσίας. Παρότι η ναζιστική Γερμανία είχε επικυρώσει τις Συμβάσεις της Γενεύης και της Χάγης, δεν εφάρμοσε τις προβλεπόμενες εγγυήσεις απέναντι στους Σοβιετικούς αιχμαλώτους, οι οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με υποσιτισμό, ανεπαρκή ιατρική περίθαλψη, άθλιες συνθήκες υγιεινής και καταναγκαστική εργασία. Οι περισσότεροι από όσους έχασαν τη ζωή τους πέθαναν από την πείνα, σοβαρές ασθένειες και τις συνέπειες της εξαντλητικής εργασίας.

Η Εισαγγελία του Ντόρτμουντ ερευνά πλέον κατά πόσο ο 105χρονος, μέσω της υπηρεσίας του ως φρουρός, συνέβαλε στα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εκεί. Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι δεν χρειάζεται να αποδειχθεί πως ο ίδιος σκότωσε κάποιον με τα χέρια του. Η παρουσία και η δράση ενός φρουρού μέσα σε έναν μηχανισμό συστηματικών δολοφονιών μπορούν, υπό προϋποθέσεις, να αποτελέσουν τη βάση για κατηγορία συνέργειας.

Το προηγούμενο που άλλαξε τις διώξεις

Καθοριστική για αυτή τη μετατόπιση της γερμανικής Δικαιοσύνης υπήρξε η υπόθεση του Τζον Ντεμιάνιουκ. Ο πρώην φρουρός του στρατοπέδου εξόντωσης Σομπιμπόρ, στην κατεχόμενη Πολωνία, καταδικάστηκε το 2011 για συνέργεια στη δολοφονία περισσότερων από 28.000 Εβραίων.

Οι εισαγγελείς δεν διέθεταν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο Ντεμιάνιουκ είχε σκοτώσει προσωπικά κάποιον. Υποστήριξαν όμως ότι η υπηρεσία του στο Σομπιμπόρ ήταν αρκετή για να θεωρηθεί ότι συνέβαλε στη λειτουργία του μηχανισμού εξόντωσης.

Ο Ντεμιάνιουκ πέθανε το 2012, σε ηλικία 91 ετών, ενώ εκκρεμούσε η έφεσή του. Η υπόθεσή του, ωστόσο, άνοιξε τον δρόμο για τη δίωξη ανθρώπων που για δεκαετίες είχαν παραμείνει εκτός δικαστικών αιθουσών επειδή ο ρόλος τους θεωρούνταν δευτερεύων.

Έκτοτε, ενώπιον της γερμανικής Δικαιοσύνης έχουν βρεθεί υπερήλικες πρώην φρουροί και εργαζόμενοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Ίρμγκαρντ Φούρχνερ, η οποία εργάστηκε από το 1943 έως το 1945 ως γραμματέας του διοικητή του στρατοπέδου συγκέντρωσης Στούτχοφ. Καταδικάστηκε σε διετή ποινή φυλάκισης με αναστολή για συνέργεια σε φόνο. Η υπόθεσή της προκάλεσε ιδιαίτερη δημοσιότητα όταν, την ημέρα που επρόκειτο να αρχίσει η δίκη της, εγκατέλειψε τον οίκο ευγηρίας όπου διέμενε.

Το 2022, ο Γιόζεφ Σιτς, πρώην φρουρός στο Ζάξενχαουζεν, καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση για συνέργεια σε φόνο. Πέθανε έναν χρόνο αργότερα, σε ηλικία 102 ετών.

Μια τελευταία δικαστική μάχη με τον χρόνο

Η υπόθεση του 105χρονου εντάσσεται πλέον σε μια δικαστική μάχη με τον χρόνο. Οι γερμανικές αρχές επιχειρούν να εξετάσουν τις τελευταίες υποθέσεις ανθρώπων που φέρονται να συμμετείχαν στον ναζιστικό μηχανισμό, καθώς οι περισσότεροι από τους επιζώντες υπόπτους βρίσκονται πλέον σε εξαιρετικά προχωρημένη ηλικία.

Την προκαταρκτική έρευνα για τον 105χρονο πραγματοποίησε η Κεντρική Υπηρεσία Διερεύνησης Εγκλημάτων του Εθνικοσοσιαλισμού στο Λούντβιχσμπουργκ, η οποία στη συνέχεια διαβίβασε την υπόθεση στην Εισαγγελία του Ντόρτμουντ. Μαζί είχε ερευνηθεί και ένας δεύτερος πρώην φρουρός, ο οποίος, σύμφωνα με γερμανικά μέσα ενημέρωσης, έχει στο μεταξύ πεθάνει.

Αν η υπόθεση φτάσει τελικά στο δικαστήριο, δεν θα αφορά μόνο τις πράξεις ενός 105χρονου. Αναμένεται να επαναφέρει στο προσκήνιο ολόκληρο το σύστημα των Stalag και ιδιαίτερα όσα συνέβησαν στο Σένε.

Συνολικά, έως και 5,7 εκατομμύρια Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου βρέθηκαν υπό γερμανική αιχμαλωσία. Περισσότεροι από τους μισούς δεν επέζησαν.

Πηγή: in.gr

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ

Αν και ο θεμέλιος λίθος τοποθετήθηκε στις 21 Μαΐου 1991, κατά την 50ή επέτειο της Μάχης της Κρήτης, το μνημείο βρίσκεται ακόμα στα μπετά.

Φέτος συμπληρώθηκαν 85 χρόνια από τη Μάχη της Κρήτης. Κι όμως, παρά τους εορτασμούς και τις εκδηλώσεις τιμής για όσους αντιστάθηκαν και έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα ενάντια στους ναζί, στο νησί δεν υπάρχει κάποιος χώρος που να αποτελεί σημείο αναφοράς για τη θυσία τους.

Η συζήτηση για τη δημιουργία μνημειακού συγκροτήματος για τη Μάχη της Κρήτης δεν είναι καινούργια. Αποτελούσε χρόνιο αίτημα των αρχών και των φορέων του τόπου, αλλά και των βετεράνων του πολέμου.

Σήμερα όμως, εκεί που θα έπρεπε να ορθώνεται το μνημειακό συγκρότημα, υπάρχει μόνο μια μουτζουρωμένη πινακίδα, κρυμμένη πίσω από ψηλά χόρτα, που ενημερώνει ότι στο σημείο θα κατασκευαστεί το συγκρότημα με προϋπολογισμό 1.355.000 ευρώ. Δίπλα της, ένας σκελετός κτίσματος, σκουπίδια κάθε λογής και σπασμένες τιμητικές πλάκες.

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

Ενάντια σε αυτή την εικόνα, κάποιοι ακόμη αγωνίζονται: βετεράνοι και επιζώντες που δίνουν μια τελευταία μάχη — μια μάχη ενάντια στη Λήθη.

Μεταξύ αυτών, ο 95χρονος πλέον αντιναύαρχος ε.α. Κωνσταντίνος Μανιουδάκης, εμπνευστής του μνημειακού συγκροτήματος, και η 95χρονη Ιωάννα Κανταράκη, επιζώσα του Ολοκαυτώματος της Καντάνου.

Την ιδέα για τη δημιουργία ενός μνημειακού συγκροτήματος για τη Μάχη της Κρήτης τη συνέλαβε ο κ. Μανιουδάκης. Υπηρετώντας στις Βρυξέλλες πριν από περίπου 50 χρόνια, είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί ένα αντίστοιχο μνημείο και μουσείο, αφιερωμένο στη Μάχη του Βατερλό.

Έτσι ξεκίνησε ένας αγώνας — μαζί με αρχές, φορείς του τόπου και βετεράνους του πολέμου από την Κρήτη, την Αγγλία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία — για τη δημιουργία του μνημειακού συγκροτήματος για τη Μάχη της Κρήτης.

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

Σήμερα, στα 95 του χρόνια, θυμάται ότι αρχικά το μνημείο επρόκειτο να φιλοξενηθεί σε χώρο στο αεροδρόμιο του Μάλεμε.

«Η έκταση εκεί ανήκε στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, οπότε δεν θα είχαμε έξοδα για την αγορά της γης. Σκοπός μας ήταν να φτιάξουμε έναν τεχνητό λόφο στα πρότυπα του Βατερλό και να στήσουμε πάνω του το μνημείο».

Ο αρχικός σχεδιασμός δεν προχώρησε: ο τότε νομάρχης είχε δεχτεί απειλές από τους κατοίκους του Γαλατά ότι «αν το μνημείο δεν γίνει στην περιοχή τους, θα κατέβουν σε διαδηλώσεις την ημέρα των εγκαινίων».

Τελικά, το αίτημα των κατοίκων έγινε δεκτό, η κατασκευή αναβλήθηκε και ο νέος χώρος βρέθηκε στον Γαλατά.

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

Ο θεμέλιος λίθος τοποθετήθηκε στις 21 Μαΐου 1991, κατά την 50ή επέτειο της Μάχης της Κρήτης, από τον πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Το έργο είχε συνολικό προϋπολογισμό γύρω στα 5.000.000 ευρώ.

Στην τελετή παρευρέθηκαν ο τότε Καγκελάριος της Γερμανίας Χέλμουτ Κολ, ο Δούκας του Κεντ, επίσημοι από τη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ελλάδα, βετεράνοι και πλήθος κόσμου.

Τη μελέτη είχε αναλάβει το γραφείο του γνωστού αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Τομπάζη. Υπεύθυνη για το έργο ορίστηκε η Νομαρχία Χανίων, με φορέα υλοποίησης τον ΟΑΔΥΚ. Μάλιστα, για τον σκοπό αυτό συστάθηκε Ειδική Επιτροπή, ορισμένη απευθείας από το Πρωθυπουργικό Γραφείο, με τη συμμετοχή τοπικών αρχόντων και προσωπικοτήτων των Χανίων.

Σύμφωνα με τον τότε σχεδιασμό —και κατά τα πρότυπα παρόμοιων συγκροτημάτων σε άλλες χώρες— στο μνημειακό συγκρότημα στον Γαλατά θα λειτουργούσαν δύο μεγάλες αίθουσες και συνεδριακό κέντρο χωρητικότητας 150 συνέδρων, ενώ θα υπήρχαν καφετέρια, γραφεία Γραμματείας και Διεύθυνσης, ειδικά εργαστήρια για τη συντήρηση των εκθεμάτων και αποθηκευτικοί χώροι. Προβλεπόταν, επίσης, υπαίθριος εκθεσιακός χώρος για εκθέματα μεγάλου μεγέθους, όπως αεροπλάνα και οπλοπολυβόλα.

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

Η πρώτη χρηματοδότηση δόθηκε αρκετά χρόνια μετά την πρώτη αναγγελία: το 2004, εν μέσω προεκλογικής περιόδου, ο τότε Υφυπουργός Οικονομίας κ. Πάχτας έδωσε στον Νομάρχη Χανίων κ. Γιώργο Κατσανεβάκη το ποσό των 1.760.000 ευρώ.

Αφού διατέθηκαν κάποια χρήματα για την οικοδομική άδεια και για μια πρώτη διαμόρφωση του χώρου, ώστε να φιλοξενηθούν επετειακές εκδηλώσεις, το υπόλοιπο ποσό —1.355.000 ευρώ— πήγε στην κατασκευή του σκελετού του κτιρίου. Ο σκελετός ολοκληρώθηκε· με την ολοκλήρωσή του, όμως, σταμάτησε και η χρηματοδότηση.

Σήμερα, καθώς το μνημείο έχει εγκαταλειφθεί, οι Κρητικοί δεν διαδηλώνουν για τη μη ολοκλήρωσή του. Οι βετεράνοι και οι επιζώντες της περιόδου όλο και λιγοστεύουν. Οι πολιτικοί σιωπούν.

Σε λίγο, θα σβήσει και η μνήμη των τελευταίων επιζώντων.

Πολλοί πια δεν θυμούνται καν πού βρίσκεται το σημείο όπου θα γινόταν η ανέγερση.

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

«Σιγά-σιγά θα φύγουν και οι τελευταίοι άνθρωποι που έχουν ζωντανές μνήμες από εκείνη την εποχή. Τι άλλο παραπάνω να πούμε; Είναι ντροπή», μου λέει ο κ. Μανιουδάκης. «Από τη μία δεν θέλω να κατηγορώ τη χώρα μου στους Βρετανούς, στους Αυστραλούς και στους συμμάχους, αλλά από την άλλη, δεν μπορείς και να σιωπάς».

Ακόμη και το μνημείο όπου γίνονταν τελετές μέχρι το 2010 βρίσκεται σε εγκατάλειψη: χορταριασμένο, με τις πλάκες του σπασμένες.

Ο κ. Μανιουδάκης υπενθυμίζει ότι «είχαν τοποθετηθεί τιμητικές επιγραφές από τους συμμάχους κατά τη θεμελίωση για τα παλικάρια τους —αυτά τα παλικάρια που ήρθαν από τις μακρινές τους πατρίδες για να δώσουν τη ζωή τους για τη δική μας λευτεριά… Κάθε κοινότητα που είχε παίξει ρόλο στη Μάχη της Κρήτης θα είχε τη δική της μνημειακή αναφορά. Τώρα, τα βανδάλισαν όλα».

«Εδώ επρόκειτο να στηθεί κι ένα έργο του περίφημου γλύπτη Γιώργου Ζογγολόπουλου. Δυστυχώς, κι ο γλύπτης έφυγε από τη ζωή αναμένοντας την εκτέλεση του έργου του».

Το κτίριο θα έπρεπε να στεγάζει ένα κέντρο απ’ όπου οι πολίτες του νησιού, μαθητές από όλη τη χώρα και επισκέπτες από ξένους τόπους θα μάθαιναν την ιστορία και θα τιμούσαν τη μνήμη εκείνων που πολέμησαν και έδωσαν το αίμα τους στους αγώνες ενάντια στους ναζί. Ένα μνημείο που θα ένωνε τους λαούς μέσα από τη μνήμη.

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

Σήμερα όμως, στην κατάσταση που βρίσκεται, μοιάζει να υπάρχει μόνο για να σηματοδοτεί την επικράτηση της Λήθης.

«Γι’ αυτούς που έδωσαν τις ζωές τους στη Μάχη της Κρήτης», έγραφε η σπασμένη πλάκα που κειτόταν θρυμματισμένη στο έδαφος, στον χώρο του μνημείου. Τώρα, ακόμη και τα κομμάτια της έχουν εξαφανιστεί.

Η Ιωάννα Κανταράκη είναι από τους ελάχιστους εν ζωή επιζώντες της φρίκης της ναζιστικής περιόδου στην Κρήτη. Γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1931 και έζησε ως παιδί το Ολοκαύτωμα της Καντάνου: την ισοπέδωση του χωριού της και την εκτέλεση όλων των κατοίκων του. Οι ναζί τοποθέτησαν τότε πινακίδα που έγραφε «Εδώ υπήρχε η Κάντανος». Σήμερα, η κ. Κανταράκη επισκέφθηκε μαζί μου το εγκαταλελειμμένο μνημειακό συγκρότημα της Μάχης της Κρήτης.

«Δεν επαιτούμε, απαιτούμε να μην σβήσει η μνήμη όσων φρικτών συνέβησαν», μου είπε εμφανώς συγκινημένη, καθώς παρατηρούσε μαζί μου τα ερείπια του χώρου.

Γιάννης Αγγελάκης

Κοντοσταθήκαμε στο τραυματισμένο μνημείο. Η κ. Κανταράκη ρίχνει μία ματιά στην άσχημη εικόνα του, και συνεχίζει:

«Τώρα βρισκόμαστε εδώ, σε έναν χώρο που θα έπρεπε να τιμά την ιστορία και τους ανθρώπους αυτούς που θυσιάστηκαν και έδωσαν τις ζωές τους για να είμαστε εμείς ελεύθεροι σήμερα.

Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι λυπηρό· είναι ντροπή και αίσχος για την Κρήτη! Είναι ντροπή γι’ αυτούς που οι Γερμανοί σκοτώσανε, τους ανήμπορους, τις γυναίκες, τις έγκυες γυναίκες, για τα μικρά παιδιά, για τους αθώους ανθρώπους, για όσους αντισταθήκανε…

Δεν έχεις τόπο να προσευχηθείς, να δείξεις την αγάπη σου και τη συμπόνια σου. Και να διδάξεις στις επόμενες γενιές για να μη ξαναζήσουμε τέτοια φρίκη!

Τόσο γρήγορα ξεχάσανε; Οι μνήμες σβηστήκανε τελείως; Τα βιβλία γράφουν ό,τι θέλουν, και οι Γερμανοί γράφουν ό,τι θέλουν.

Εμείς θέλουμε να γίνει ένα σωστό μνημείο, να γραφτούν τα ονόματα όλων όσων χάθηκαν και να γίνει εδώ, εδώ στον τόπο του!

Εδώ έπεσαν οι πρώτοι αλεξιπτωτιστές. Εδώ έγιναν οι σκληρότερες μάχες και οι ντόπιοι, μπέτη με μπέτη (στήθος με στήθος), με μαγκούρες, με δρεπάνια και με σκεπάρνια, μαζί με τους συμμάχους μας, εξολόθρευσαν τα καλύτερα παλικάρια του Χίτλερ.

Έπεσαν Έλληνες, έπεσαν σύμμαχοι, έπεσαν ντόπιοι, παιδιά, γυναίκες και γέροι. Όλοι ήταν στη μάχη. Ο Γαλατάς ήταν η πρώτη μέρα, η περιοχή που δέχθηκε το πρώτο μεγάλο πλήγμα. Εδώ πρέπει να γίνει».

Πιο πρόσφατα, τον Μάιο του 2021, το θέμα επανήλθε στη δημοσιότητα, με αφορμή ανακοίνωση του Αντιπεριφερειάρχη κ. Παπαδεράκη, ο οποίος είχε την ευαισθησία και μίλησε για την αναγκαιότητα να ολοκληρωθεί το Μνημειακό Συγκρότημα της Μάχης της Κρήτης.

Γιάννης Αγγελάκης

Γιάννης Αγγελάκης

Είχα θέσει το ζήτημα στον Περιφερειάρχη Κρήτης κ. Αρναουτάκη και στον Αντιπεριφερειάρχη Χανίων κ. Καλογερή. Ο κ. Αρναουτάκης φάνηκε να αγνοεί το ζήτημα, παρότι αυτό έχει συζητηθεί και στο Περιφερειακό Συμβούλιο Κρήτης, μετά από παρέμβαση της παράταξης «Λαϊκή Συσπείρωση Κρήτης».

Ο κ. Καλογερής ήταν πιο ενημερωμένος.

Είχε δηλώσει σχετικά:

«Το έχουμε στο μυαλό μας. Θα αναμορφώσουμε λίγο τη μελέτη γιατί είναι πολύ μεγαλεπίβολη αυτή, είναι φαραωνικού τύπου. Έχουμε σκοπό να προχωρήσουμε. Είναι αμαρτία! Ήδη υπάρχει μία αρχιτεκτόνισσα που το βλέπει».

Γιάννης Αγγελάκης

Πέντε χρόνια πέρασαν από τότε, και το μνημειακό συγκρότημα της Μάχης της Κρήτης παραμένει εγκαταλελειμμένο. Δεν φτιάχνονται ούτε καν οι πλάκες των συμμάχων στο σχετικό μνημείο, επειδή η μελέτη είναι «φαραωνικού τύπου»; Ποιο είναι το κόστος για να αποδοθεί ο ελάχιστος φόρος τιμής στους νεκρούς συμμάχους μας;

Τον Μάιο του 2008, ο τότε Υπουργός Εσωτερικών και μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος είχε διαφορετική άποψη. Σημείωνε για το Μνημειακό Συγκρότημα της Μάχης της Κρήτης και την υποχρέωση της Πολιτείας:

«…Η πολιτεία θα ολοκληρώσει σε ελάχιστο χρόνο το έργο που θα στοιχίσει πάνω από 5 εκ. ευρώ. Αλλά και αυτά είναι λίγα μπροστά σε αυτά που συμβολίζει…»

Άραγε, είναι λίγα τα 5 εκατομμύρια ευρώ για τη θυσία των προγόνων μας, όπως έλεγε ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Ή αποτελούν άσκοπη σπατάλη σε αχρείαστα, «φαραωνικού τύπου» έργα, όπως έλεγε ο κ. Καλογερής;

Γιάννης Αγγελάκης

Ο Αριστομένης Συγγελάκης, Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, θεωρεί ότι «η εγκατάλειψη του υπό κατασκευή μνημειακού συγκροτήματος της Μάχης της Κρήτης δίνει το μήνυμα ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν αντιλαμβάνεται τη σημασία της Μάχης της Κρήτης και δεν τιμά εμπράκτως την Αντίσταση και τη θυσία των Ελλήνων και των Συμμάχων που πολέμησαν εναντίον του Άξονα, δίνοντας χώρο στην αναθεώρηση και αντιδραστική επανασυγγραφή της Ιστορίας.

«Το έργο αυτό, το οποίο εξήγγειλε και δεσμεύθηκε ο πρώην Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, όπως και αξιωματούχοι των επόμενων κυβερνήσεων, πρέπει να ολοκληρωθεί το συντομότερο δυνατό! Αυτό είναι το ιστορικό μας χρέος απέναντι στη Μάχη της Κρήτης».

Ο κ. Μανιουδάκης υπενθυμίζει ότι το έργο θα μπορούσε να είναι ήδη ολοκληρωμένο, αν η στάση της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήταν διαφορετική:

«Εμείς είχαμε κανονίσει τότε, κατά τη διαπραγμάτευση, το έργο να γίνει με κοινή χρηματοδότηση και από τους συμμάχους, καθώς έχει ξεκάθαρα διασυμμαχικό χαρακτήρα. Είναι το μοναδικό με τέτοιο στάτους. Αλλά για λόγους ευθιξίας η τότε κυβέρνηση, αποφάσισε εγωιστικά ‘θα το κάνουμε μόνοι μας’. Και να τώρα πού βρεθήκαμε…»

Μείναμε χωρίς χώρο για να τιμούμε τους νεκρούς.

Μένουμε χωρίς μνήμη.

Πηγή: news247.gr

Στις 20 Ιανουαρίου 1942 υψηλόβαθμα στελέχη των ναζί οργάνωσαν την εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης στη Βάνζεε, την «Τελική Λύση». Μια ημερομηνία που άλλαξε τον ρου της ιστορίας.

Κατά τραγική ειρωνεία στην ίδια έπαυλη έξω από το Βερολίνοο Ράινχαρντ Χάιντριχ, υπ‘ αριθμον 2 στην ιεραρχία των SS μετά τον Χάινριχ Χίμλερ, προσκάλεσε στις 20 Ιανουαρίου του 1942 υψηλόβαθμα στελέχη του χιτλερικού καθεστώτος για να οργανώσουν τη δολοφονία των περίπου 11 εκατομμυρίων Εβραίων της Ευρώπης. 90 λεπτά ήταν αρκετά για τη συζήτηση σχετικά με την αποκαλούμενη «Τελική Λύση» του εβραϊκού ζητήματος. Ακολούθησε πρωινό γεύμα.

Οργανώνοντας την ασύλληπτη φρίκη με θέα τη λίμνη

O Xίτλερ είχε μιλήσει ανοιχτά για την εξόντωση των Εβραίων πριν από τη Διάσκεψη της Βάνζεε

80 χρόνια μετά τη Διάσκεψη της Βάνζεε φαντάζει ακόμη ασύλληπτο πώς άνθρωποι, και μάλιστα μορφωμένοι, συνέλαβαν αυτό το φρικτό σχέδιο, αυτή τη γενοκτονία μέσα σε μια «πολιτισμένη ατμόσφαιρα». Ήδη από τα μέσα του 1941 ο Χάιντριχ είχε λάβει εντολή από τον Στρατάρχη του Τρίτου Ράιχ Χέρμαν Γκέρινγκ να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο για την «Τελική Λύση». Ο Αδόλφος Χίτλερ είχε άλλωστε απειλήσει δημόσια για τον «πλήρη αφανισμό της εβραϊκής φυλής».Η πολιτική απόφαση είχε ληφθεί καιρό πριν, ο μηχανισμός αφανισμού είχε ήδη ξεκινήσει με δολοφονίες χιλιάδων Εβραίων στην υπό γερμανική κατοχή ανατολική Ευρώπη.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Ματίας Χάας, επικεφαλής του εκπαιδευτικού ιδρύματος που σήμερα στεγάζεται στον ίδιο χώρο, θα ήταν ανακριβές να πει κανείς ότι το Ολοκαύτωμα ξεκίνησε μόνο από τη Διάσκεψη της Βάνζεε. «Όσοι βρέθηκαν εκεί δεν ανήκαν στο επίπεδο εκείνο που λάμβανε πολιτικές αποφάσεις. Έπρεπε να εφαρμοστεί κάτι που προϋπήρχε», αναφέρει χαρακτηριστικά. Οι δεκαπέντε ναζί στρατιωτικοί και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι που συνεδρίασαν με θέα τη Βάνζεε στην ουσία «βελτιστοποίησαν» τον μηχανισμό θανάτου. Μεταξύ αυτών ο νομικός Ρόλαντ Φράισλερ, μετέπειτα πρόεδρος του Λαϊκού Δικαστηρίου αλλά και ο Άντολφ Άιχμαν, επικεφαλής του τμήματος Εβραϊκών Υποθέσεων στο Κεντρικό Γραφείο Ασφάλειας του Τρίτου Ράιχ.

Γραφειοκρατική γλώσσα, διαβολική ακρίβεια

Το στρατόπεδο έξοντωσης του Άουσβιτς - Τόπος μαρτυρίου

Όπως παρατηρεί ο Χάας, με τη Διάσκεψη της Βάνζεε ο Χάιντριχ ήθελε να επιδείξει ηγετικό ρόλο, διαβεβαιώνοντας την ενότητα δράσης ως προς την «Τελική Λύση» όλων των διοικητικών μονάδων του κράτους. Ο Χάας σημειώνει ότι ο στόχος δεν ήταν νέος για όσους συμμετείχαν στη Διάσκεψη, αλλά ίσως η πραγματική του διάσταση.

Μέρος του πρωτοκόλλου της Διάσκεψης ήταν και η λίστα θανάτου, βάσει της οποίας θα «καθάριζε» ο γερμανικός ζωτικός χώρος από τους Εβραίους. Η γλώσσα των πρακτικών, δια χειρός Άιχμαν, είναι στείρα, γραφειοκρατική, τετριμμένη. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του Άιχμαν η Διάσκεψη της Βάνζεε «μιλούσε ωμά για μαζική δολοφονία», αναφέρει ο ιστορικός Πέτερ Κλάιν από το Koλλέγιο Τούρο του Βερολίνου.

Κανείς δεν είχε επί της ουσίας ενστάσεις ή προβληματισμούς. Επρόκειτο περισσότερο για διαμοιρασμό αρμοδιοτήτων και «πρακτικά θέματα», όπως μεθόδους δολοφονίας με δηλητηριώδη αέρια όπως το Zyklon B ή εκτελέσεις. Σε 90 λεπτά όλα είχαν τακτοποιηθεί με διαβολική ακρίβεια. «Την ώρα της Διάσκεψης της Βάνζεε το 80% των θυμάτων ήταν ακόμη ζωντανοί. Ενάμιση χρόνο αργότερα, το φθινόπωρο του 1943, το 80% ήταν νεκροί», αναφέρει ο Χάας.

Φωτο: H έπαυλη της Διάσκεψης της Βάνζεε

Bερένα Σμιτ-Ρόσμαν, dpa

Επιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

Πηγή: dw.com