'Eνα εντυπωσιακό αρχαιολογικό εύρημα έρχεται στο φως από τη Γουατεμάλα, όπου ερευνητές επιβεβαίωσαν την ύπαρξη ενός βυθισμένου οικισμού των Μάγια στον πυθμένα της λίμνης Ατιτλάν, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα χαμένο κομμάτι ιστορίας που πολλοί παρομοιάζουν με «Ατλαντίδα».

Σε αντίθεση με θρύλους και μυθολογικές αφηγήσεις, πρόκειται για έναν πραγματικό οικισμό που εγκαταλείφθηκε και καταποντίστηκε εξαιτίας φυσικών γεωλογικών μεταβολών.

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Maritime Archaeology, καταδεικνύει ότι η περιοχή αποτελούσε οργανωμένη εγκατάσταση της Ύστερης Προκλασικής περιόδου (περίπου 350 π.Χ. – 250 μ.Χ.), με σαφή ίχνη καθημερινής ζωής.

Ο χώρος, γνωστός ως Samabaj, είχε εντοπιστεί ήδη από τη δεκαετία του 1990 από τον δύτη Ρομπέρτο Σαμαγιόα, ωστόσο η σύγχρονη έρευνα επιβεβαίωσε ότι τα ευρήματα ανήκουν σε έναν πλήρως ανεπτυγμένο οικισμό και όχι σε μεμονωμένες τελετουργικές αποθέσεις, όπως συχνά συναντάται στη Μεσοαμερική.

Οι αρχαιολόγοι κατέγραψαν πέντε αρχιτεκτονικά σύνολα που περιλαμβάνουν κατοικίες, λίθινες πλατφόρμες και μνημεία με επεξεργασμένες επιφάνειες, ενώ βρέθηκαν και κεραμικά αντικείμενα, καθώς και οψιδιανός, στοιχεία που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη οργανωμένης κοινότητας.

Τα γεωλογικά δεδομένα δείχνουν ότι ο οικισμός βρισκόταν αρχικά σε νησί ή παραλίμνια ζώνη και βυθίστηκε όταν η στάθμη του νερού αυξήθηκε απότομα, πιθανότατα λόγω ηφαιστειακής δραστηριότητας, σεισμών ή έντονων βροχοπτώσεων.

Παραδόξως, η ίδια η λίμνη συνέβαλε στη διατήρησή του, καθώς τα ιζήματα προστάτευσαν τις κατασκευές και ενδεχομένως διατήρησαν ακόμη και οργανικά υλικά.

Καθοριστικό ρόλο στην επιβεβαίωση του ευρήματος έπαιξε η χρήση σύγχρονων τεχνολογιών.

Το 2022, η ερευνητική ομάδα χαρτογράφησε με σόναρ περίπου τέσσερα τετραγωνικά χιλιόμετρα του πυθμένα, εντοπίζοντας με ακρίβεια τις δομές και επιτρέποντας την ταχεία επιβεβαίωσή τους μέσω καταδύσεων.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η ενεργός συμμετοχή της τοπικής κοινότητας των Μάγια Τζουτουχίλ, οι οποίοι συνέβαλαν ουσιαστικά στον σχεδιασμό και την υλοποίηση της έρευνας.

Η προσέγγιση αυτή ενισχύει ένα νέο μοντέλο αρχαιολογίας, όπου η επιστήμη συνδυάζεται με τον σεβασμό στην πολιτιστική κληρονομιά και τη ζωντανή μνήμη των τοπικών κοινωνιών.

Η ανακάλυψη του Samabaj προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για τον τρόπο ζωής και την προσαρμοστικότητα των Μάγια σε ένα περιβάλλον έντονων φυσικών μεταβολών, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει τη σημασία της προστασίας των υποθαλάσσιων πολιτιστικών τοπίων.

Οι έρευνες συνεχίζονται, με τους επιστήμονες να σχεδιάζουν νέες αποστολές και πιο εκτεταμένες ανασκαφές.

Αν επιβεβαιωθεί η διατήρηση οργανικών ευρημάτων, ο βυθισμένος αυτός οικισμός θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Μεσοαμερικής.

Η «Ατλαντίδα των Μάγια» δεν αποτελεί πλέον φαντασία, αλλά μια πραγματικότητα που αναδύεται σταδιακά, φωτίζοντας άγνωστες πτυχές ενός από τους σπουδαιότερους πολιτισμούς της αρχαιότητας.

Το ναυάγιο ανακαλύφθηκε κατά την διάρκεια των εργασιών κατασκευής του Αδριατικού Αγωγού Φυσικού Αερίου και τα ευρήματα αλλάζουν την εικόνα που είχαμε μέχρι σήμερα για τις εμπορικές σχέσεις Ελλάδας - Ιταλίας

Σημαντικά νέα στοιχεία σχετικά με την εμπορική δραστηριότητα του αρχαίου κόσμου, ήρθαν στο φως από μια υποβρύχια αρχαιολογική ανακάλυψη που έγινε στο κανάλι του Otranto, στην Ιταλία. Σύμφωνα με την χρονολόγηση των πολυάριθμων κεραμεικών σκευών που ανασύρθηκαν από ναυάγιο κορινθιακού πλοίου προκύπτει πως οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας στην αρχαιότητα ξεκίνησαν νωρίτερα απ' ότι γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

 

Το ναυάγιο εντοπίστηκε κατά την διάρκεια των εργασιών για την κατασκευή του Αδριατικού Αγωγού Φυσικού Αερίου (TAP), που ξεκίνησαν το 1918, σε μια θαλάσσια περιοχή 22 μιλίων από τις ιταλικές ακτές και σε βάθος 780 μέτρων! Οι εργασίες σταμάτησαν αμέσως προκειμένου να ξεκινήσει άμεσα, με έξοδα της ίδιας της TAP , η ενάλια αρχαιολογική έρευνα η οποία έφερε στο φως πολύτιμα ευρήματα που κουβαλούν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

 

Συγκεκριμένα, στο κορινθιακό ναυάγιο εντοπίστηκαν πάνω από 200 κεραμικά σκεύη, μεταξύ των οποίων αγγεία, αμφορείς, και φλιτζάνια κρασιού που χρησιμοποιούσαν στις συναντήσεις τους οι εκπρόσωποι της υψηλής κοινωνίας αλλά και κάποια υπολείμματα τροφών. Για την ασφαλή μεταφορά τους μάλιστα κάποια από τα κεραμεικά ήταν τοποθετημένα σε μεγάλα πήλινα βάζα. Από το σύνολο των σκευών που υπήρχαν εντός του ναυαγίου ανασύρθηκαν και μεταφέρθηκαν, σε πρώτη φάση, τα 22, με την βοήθεια ενός ειδικού υποβρυχίου που διαθέτει καλωδιακή καθοδήγηση και αντλία αναρρόφησης.Οι ειδικοί με έκπληξη διαπίστωσαν, από τις ειδικές εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκαν τα ευρήματα, πως χρονολογούνται στον 7ο π.Χ. αιώνα, αρκετά νωρίτερα δηλαδή από την περίοδο που υποδείνκυαν μέχρι σήμερα τα υπάρχοντα ιστορικά στοιχεία. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο και ο Υπουργός Πολιτισμού της Ιταλίας Dario Franceschini, μιλώντας στην εφημερίδα «Corriere della Sera», έκανε λόγο για «μια μεγάλη αρχαιολογική ανακάλυψη».

 

Σύμφωνα με τον υπάρχοντα σχεδιασμό, μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα αναμένεται να ανακτηθούν, σταδιακά και με την ίδια υποβρύχια τεχνολογία, τα υπόλοιπα ευρήματα που συνεχίζουν να βρίσκονται εντός του ναυαγίου. Στόχος του ιταλικού Υπουργείου Πολιτισμού είναι όταν ολοκληρωθεί η επιχείριση ανάσυρσή τους και η συνακόλουθες απαραίτητες επιστημονικές επεξεργασίες, να εκτεθούν, όλα μαζί, σε κάποιο μουσείο.

Πηγή: protothema.gr