Ο διακεκριμένος ψυχολόγος και συνθετικός ψυχοθεραπευτής ΜάνοςΧατζημαλωνάς,μετά από δύο sold out εμφανίσειςστο Θέατρο Αθηνά, επιστρέφει για τρίτη και τελευταία φοράτην Τρίτη 31 Μαρτίου(19:30-23:00) για ένα ακόμη καθηλωτικό StandUpTherapy.
Πρόκειται για μια εμπλουτισμένη 3ωρη έκδοση της αγκαλιασμένης από το κοινό εμπειρίας του StandUpTherapyμε τίτλο Από Μηχανής*Άνθρωπος! Η
πρωτοποριακή αυτή παράσταση «θεραπείαςαναστήματος»κοινού που ενώνει την ψυχοθεραπεία με την κοινωνική τεχνολογία και την τέχνη, την επιστήμη με την κάθαρση, τη σιωπή με το γέλιο.
Μετά από 80 συνεδρίες-παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα και Κύπρο, το StandUpTherapyεπιστρέφει πιο ώριμο και πιο αναγκαίο από ποτέ. Μια βιωματικήεμπειρίατριών ωρώνπου δεν περιορίζεται στο θέαμα, αλλά γίνεται ψυχικό SPA: ένας χώρος συνάντησης, ενσώματης αφύπνισης και συλλογικής αναγέννησης.
Στη σκηνή ο Μάνος θέτει το πιο καίριο ερώτημα της εποχής μας:
ΤισημαίνειναπαραμένειςΆνθρωποςσεένανκόσμοπουσεωθείναλειτουργείς σαν Μηχανή;
Κατόπιν προσκαλεί κάθε θεατή να γίνει μέρος της λύσης, με μόνα όργανα την θέληση και παρουσία τους.
Η παράσταση πλέκει προσωπικές αφηγήσεις, επιστημονικά δεδομένα από τη
νευροεπιστήμη και την κυβερνοψυχολογία μεταξύ άλλων, αλλά και ζωντανό διάλογο με το κοινό, οδηγώντας σε μια εμπειρία που θυμίζει τελετουργία: εκεί όπου το
τραύμασυναντάτηνάσκηση,ηεξομολόγησηγίνεταιεπιλογήκαιτοσκοτάδι ανοίγει δρόμο στο φως!
Ο Μάνος είναι ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής στην συνθετική-υπαρξιακή συμβουλευτική νέων και ενηλίκων. Εστιάζει στην ανάπτυξη ψυχοσωματικής ανθεκτικότητας μέσα από τον «Χαρακτήρα» ενός ανθρώπου, συνδυάζοντας στοιχεία από διαφορετικές θεραπευτικές προσεγγίσεις για να παρεμβαίνει αποτελεσματικά σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ύπαρξης - διανοητικό, ψυχοσωματικό, συναισθηματικό, συμπεριφορικό, διαπροσωπικό και υπαρξιακό. Ως διεθνώς αναγνωρισμένος ψυχοθεραπευτής έχει διδάξει φιλοσοφία, ηθική και ψυχολογία σε πανεπιστήμια στην Αμερική και στην Ελλάδα, και από το 2015 διοργανώνει τα συνέδρια TEDxRhodes στην Ρόδο. Ως ιδιώτης ψυχολόγος φιλοξενεί ατομικές συνεδρίες στην Αθήνα καθώς και διαδικτυακά, είναι επιστημονικός επισκέπτης σε διεπιστημονικές κλινικές σε Αμερική και Ευρώπη, συμβουλεύει στελέχη επιχειρήσεων σε θέματα επικοινωνίας, ενδυνάμωσης και αλλαγής κουλτούρας, διεξάγει εκπαιδεύσεις για την ενεργοποίηση της συνεργατικότητας και τον εξευγενισμό αρετών του χαρακτήρα σε οργανωτικά πλαίσια, και εφαρμόζει μια καινοτομική μέθοδο βασισμένη στην μετα-αρετή της Ελληνικής Φιλοτιμίας για προσωπική και επαγγελματική ανάπτυξη. Από το 2024 βρίσκεται με τους συνεργάτες του σε διεθνή περιοδεία στα πλαίσια της «ψυχαγωγικής θεραπείας» του Stand Up Therapy, μιας διαδραστικής παράστασης εστιασμένης στην εκλαΐκευση της ψυχολογικής επιστήμης και στην θεραπευτική δύναμη της κοινότητας. Πρόσφατες «θυγατρικές» παραστάσεις του Stand Up Therapy ειναι οι Pop-Up Academy μια σειρά από δημόσιες διαλέξεις από ειδικούς σε φλέγοντα ζητήματα, και το Ρώτα τον Ψυχολόγο μια ζωντανή ψυχοθεραπευτική εμπειρία ανοιχτής διάδρασης με το κοινό.
Για περισσότερες πληροφορίες, εκτενέστερο βιογραφικό και υλικό, επισκεφθείτε το επίσημο site:https://manoshatzimalonas.com/
Μεγαλώσαμε χωρίς πόλεμο. Αυτή ήταν μία από τις υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Για όσους θυμόμαστε τα πρώτα μας χρόνια, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η ειρήνη ήταν και αυτή μια υπόσχεση συγκρότησης. Ενα αυτονόητο. Κάτι το οποίο δεν θα άλλαζε ό,τι κι αν συνέβαινε. Ομοια με το γεγονός πως αν πας στο πανεπιστήμιο θα βρεις δουλειά, όμοια με την παραδοχή πως κάθε γενιά είναι καταδικασμένη να ζήσει καλύτερα από την προηγούμενη. Οι βεβαιότητές μας άρχισαν να καταρρέουν μαζί με την κρίση, αποδεικνύοντάς μας πως ήταν εξίσου έωλες με το σύστημα που τις έτρεφε.
Ο πόλεμος, ακόμα κι αν υπήρχε, έμοιαζε εξωτικός. Ενα γεγονός για μέρη μακρινά όπως τα Βαλκάνια ή η Μέση Ανατολή. Τόσο συμπυκνωμένες ήταν οι βεβαιότητές μας που δεν μας άφηναν να συνειδητοποιήσουμε πόσο κοντά ήταν τα μέρη αυτά, πόσο μας αφορούσαν οι πόλεμοι αυτοί.
Και τώρα, εγκλωβισμένοι στο μετατραυματικό σοκ των πολυκρίσεων, μαθαίνουμε να ξηλώνουμε μία μία τις βεβαιότητες που συγκρότησαν την αντίληψή μας. Και ξαφνικά συνειδητοποιούμε πως η ειρήνη είναι η τελευταία από αυτές. Το έσχατο όριο μιας πραγματικότητας που ξέμεινε στα χέρια μας. Ενα λείψανο, μια ανάμνηση, μια πικρή υπενθύμιση της απόστασης που διένυσε η πραγματικότητά μας. Μετά την οικονομική κατάρρευση, τη συνολική επισφάλεια, την επιτήρηση της πανδημίας, την καταστροφή του κράτους πρόνοιας έρχεται και αυτό. Αυτός είναι ο τελευταίος σταθμός. Το τελευταίο στάδιο της μεταμόρφωσης. Ο κόσμος που ζούμε δεν είναι ο κόσμος που μας δόθηκε. Δεν είναι ο κόσμος που μας υποσχέθηκαν. Είναι ένας άλλος κόσμος, που πρέπει να συνηθίσουμε να ονομάζουμε δικό μας.
Ο πόλεμος δεν γίνεται πια κάπου μακριά. Ακόμα και αν η απόλυτη απόσταση είναι όμοια με αυτή που μάθαμε κάποτε να αγνοούμε. Ο πόλεμος αυτός είναι και δικός μας πόλεμος. Οχι μόνο λόγω της άμεσης εμπλοκής της Κύπρου και της Ελλάδας. Αλλά γιατί μπορούμε να προβάλουμε σε όσα συμβαίνουν ένα μέλλον που, ακόμα κι αν δεν έρθει, δεν μπορούμε πια να αποκλείσουμε ως δικό μας ενδεχόμενο. Στο ενδεχόμενο αυτό γεννιόμαστε ξανά. Σκεφτόμαστε τους εαυτούς μας μέσα σε τεράστιες δυσκολίες και διλήμματα, μαθαίνουμε να μας φανταζόμαστε αλλιώς, αναζητώντας έναν εαυτό που αποφεύγαμε ως αχρείαστο.
Αυτό που δεν αντέχω είναι τον πόλεμο που τρυπώνει. Που από μη τόπος ξαφνικά γίνεται κάτι ορατό, υπαρκτό, αναγνωρίσιμο. Δείτε, για παράδειγμα, μια ταινία με θέμα τον πόλεμο ή διαβάστε ένα βιβλίο με αντίστοιχη θεματική. Το περιεχόμενο δεν είναι πια το ίδιο.
Ο βαθμός ταύτισης δεν είναι πια ο ίδιος. Ακόμα και αχνά είναι οι δικές μας φιγούρες που ξεπροβάλλουν πίσω από τα αγκομαχητά των ηρώων, πίσω από όσα περνάνε, πίσω από την επιβίωσή τους. Δεν είναι πια ταινίες εποχής. Είναι ταινίες της δικής μας εποχής.
Ο πόλεμος αυτός του μη τόπου ξαφνικά αποκτά γεωγραφία. Συγκεκριμένο μήκος και πλάτος. Και αμέσως μετά τα καταργεί. Στην αρχή περιγράφει μια χώρα. Στη συνέχεια μαθαίνουμε πως εξαπλώνεται και στη συνέχεια νιώθουμε πως πλησιάζει. Από γεγονός γίνεται ανάσα. Και τη νιώθουμε στον σβέρκο μας. Ο πόλεμος αρχίζει να φωλιάζει. Αλλάζει τους ανθρώπους. Τους χωρίζει και πάλι από την αρχή. Σε αυτούς που τον αποδέχονται και σε αυτούς που τον πολεμάνε. Φέρνει στο προσκήνιο έναν διαχωρισμό. Εναν διαχωρισμό που ήδη μεταλλάσσει τις κοινωνίες μας με τρόπο απόλυτο. Ενα όριο. Και αυτούς που στέκονται από τη μία μεριά. Και αυτούς που στέκονται από την άλλη. Είναι ένας διχασμός που έρχεται. Ενας πόλεμος πριν από τον πόλεμο. Μια συνθήκη ικανή να μας πείσει πως ο παλιός μας κόσμος είναι κιόλας νεκρός.
Ένα φωτογραφικό ταξίδι στην Ελλάδα μιας άλλης εποχής
Μετά την ολοκλήρωση των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Φεστιβάλ στο Πάρκο ‘25 τον Σεπτέμβριο με ένα πλούσιο πρόγραμμα μουσικής, θεάτρου και χορού, το Περιβαλλοντικό και Πολιτιστικό Πάρκο Πάρου ανοίγει έναν νέο κύκλο πολιτιστικών δράσεων για το 2026 παρουσιάζοντας μια ξεχωριστή έκθεση φωτογραφίας διεθνούς εμβέλειας.
Από τις 28 Μαρτίου έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2026, στον χώρο τέχνης Porto Aoussa στη Νάουσα Πάρου, φιλοξενείται η έκθεση «Αναμνήσεις από το Αιγαίο» του διεθνούς φήμης φωτογράφου Robert A. McCabe, με 82 επιλεγμένες φωτογραφίες που ο ίδιος ο δημιουργός επέλεξε ειδικά για την Πάρο, σε συνεργασία με τον επιμελητή της έκθεσης Κώστα Βιδάκη.
Μέσα από τον φακό του McCabe, ο επισκέπτης ταξιδεύει στα νησιά του Αιγαίου από τη δεκαετία του 1950 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1970, σε μια Ελλάδα πριν από την έκρηξη του τουρισμού και την έλευση των σύγχρονων μεταφορών. Οι φωτογραφίες του αποτυπώνουν ανθρώπους λιτούς και περήφανους, που ζουν και εργάζονται μέσα σε ένα αυθεντικό, ανεπιτήδευτο τοπίο.
Παιδιά που παίζουν σε χωμάτινες αυλές, γυναίκες στο κατώφλι των σπιτιών τους, ψαράδες που επιστρέφουν από το πέλαγος — μικρές στιγμές καθημερινότητας μετατρέπονται σε διαχρονικές εικόνες. Παράλληλα, οι φωτογραφίες αποκαλύπτουν την αθωότητα νησιών όπως η Μύκονος και η Σαντορίνη, πολύ πριν μεταμορφωθούν σε κοσμοπολίτικους προορισμούς.
Η έκθεση «Αναμνήσεις από το Αιγαίο» δεν αποτελεί απλώς ένα αρχείο εικόνων μιας περασμένης εποχής. Είναι ένα συγκινητικό ταξίδι στον χρόνο και μια υπενθύμιση της απλότητας, της ανθρώπινης επαφής και της αυθεντικότητας που χαρακτήριζαν τα ελληνικά νησιά. Ένα οπτικό ημερολόγιο που καλεί τον επισκέπτη να σταθεί, να παρατηρήσει και να αναστοχαστεί πάνω στις αλλαγές του τόπου και των ανθρώπων του.
Σύντομο βιογραφικό – Robert A. McCabe
Ο Robert A. McCabe γεννήθηκε το 1934 στο Σικάγο και μεγάλωσε στο Rye της Νέας Υόρκης. Άρχισε να φωτογραφίζει σε ηλικία μόλις πέντε ετών, όταν ο πατέρας του τού χάρισε μια Kodak Baby Brownie. Το πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε το 1954, ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Princeton, ένα ταξίδι που έμελλε να καθορίσει ολόκληρη τη φωτογραφική του πορεία. Στις επόμενες επιστροφές του στη χώρα, ταξίδεψε εκτενώς στο Αιγαίο φωτογραφίζοντας τα ελληνικά νησιά, ενώ το 1957 πραγματοποίησε σειρά φωτογραφιών για το National Geographic.
Το έργο του έχει παρουσιαστεί διεθνώς σε σημαντικά μουσεία και εκθεσιακούς χώρους, μεταξύ των οποίων το Μουσείο Ακρόπολης, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και το Μουσείο Μπενάκη, ενώ φωτογραφίες του έχουν εκτεθεί σε πολλές πόλεις της Ευρώπης, της Ασίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2026, παρουσιάστηκε στον χώρο της γκαλερί Αίθουσα Τέχνης Αθηνών φωτογραφικό του λεύκωμα και μια παράλληλη έκθεση με τίτλο «Οι Δελφοί τη δεκαετία του 1950 με τον φακό του RobertMcCabe», που αποτυπώνει το δελφικό τοπίο και τα μνημεία του μέσα από το χαρακτηριστικό «απολλώνιο φως» που αιχμαλωτίζει ο φακός του καλλιτέχνη.
Το έργο του McCabe αποτελεί σήμερα μια πολύτιμη οπτική μαρτυρία της μεταπολεμικής Ελλάδας και της αυθεντικής ζωής στα ελληνικά νησιά, πριν από τις μεγάλες αλλαγές που έφερε ο σύγχρονος τουρισμός.
Πληροφορίες έκθεσης
Τίτλος: Αναμνήσεις από το Αιγαίο Καλλιτέχνης: Robert A. McCabe Διάρκεια: 28 Μαρτίου – 30 Σεπτεμβρίου 2026 Εγκαίνια: Σάββατο 28 Μαρτίου 2026, 19:00
Το νέο έργο του Ανέστη Αζά, «Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν», συνεχίζει στο θέατρο Προσκήνιο, για έναν τελευταίο μήνα παραστάσεων, μέχρι και την Κυριακή των Βαΐων, 5 Απριλίου.
Το έργο έχει ως θέμα τον ρόλο του πατέρα και τη σχέση μας μαζί του.Με τους ηθοποιούς να συμβάλλουν ενεργά στη δημιουργία του κειμένου, η ομάδα του Ανέστη Αζά στήνει ένα σύγχρονο, πρωτότυπο έργο που προσεγγίζει, μέσα από προσωπικές αφηγήσεις αλλά και στοιχεία μυθοπλασίας, τη μορφή του πατέρα ως το βασικό αντρικό πρότυπο: Τί μας παρέδωσε η προηγούμενη γενιά και γιατί μας στοιχειώνει ακόμα; Ποιοι ήταν αυτοί οι άντρες; Πώς βίωσαν την αρρενωπότητά τους; Μπορεί η μνήμη να λειτουργήσει ως σύμμαχος, προκειμένου να γίνουν κατανοητά τα λάθη του παρελθόντος και να απαλλαγούμε από τους παραδοσιακούς ρόλους της πατριαρχίας;
Με όχημα προσωπικές ιστορίες, χιούμορ και τρυφερότητα η παράσταση διερευνά τον πατρικό και τον αντρικό ρόλο, σήμερα και στο πρόσφατο παρελθόν.
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Ο Ανέστης Αζάς αξιοποιεί προσωπικές αλλά και εμπειρίες της ομάδας με χιούμορ, ειλικρίνεια, τρυφερότητα, συγκίνηση – που ποτέ δεν αγγίζει το μελό – χωρίς να φοβάται να συνομιλήσει με την οδύνη που εμπεριέχουν οι γονεϊκές σχέσεις και δη αυτή με τον πατέρα, ο οποίος ασυνείδητα υπηρετεί το επιβεβλημένο ανδρικό πρότυπο μιας άλλης ή πολλών άλλων γενεών. Kαι πάλι, αποφεύγοντας την ευκολία της καταγγελίας ή της κούφιας κριτικής.
Στέλλα Χαραμή/ monopoli.gr
Διαφορετικές οι ιστορίες του καθενός από τους ερμηνευτές με τον δικό του πατέρα, άρα διαφορετικές και οι προβολές και ταυτίσεις του κάθε θεατή με αυτές. Χωρίς να είναι απαραίτητο να ταυτιστεί κανείς με κάποια, θα απολαύσει την τόλμη, τη λιτότητα και την πρωτοτυπία των αφηγήσεων.Δεν μπορώ να μην επισημάνω και μια γνήσια σκηνή σλάπστικ που με έκανε να γελάσω μέχρι δακρύων, πράγμα που είχε καιρό να μου συμβεί σε θεατρική αίθουσα. Κι αυτό σε μια παράσταση που έχει πολύ χιούμορ, αλλά σίγουρα δεν είναι κωμωδία.
Νοσταλγική, τρυφερή και βαθιά ανθρώπινη η περφόρμανς του Αζά, ένα θέατρο ουσιαστικού πολιτικού προβληματισμού, που διευρύνει τη συζήτηση για τα όρια της πατρικής ταυτότητας, της κρίσης που περνάει ο «ανδρισμός» και της αντανάκλασής της στη γυναίκα, η οποία συμμετέχει διαρκώς μέσα από την αφήγηση των ηθοποιών στην επιχείρηση της αποδόμησης όλων των έμφυλων στερεοτύπων.
Ρέα Γρηγορίου/ Καθημερινή
Μια παράσταση-ντοκουμέντο, ανάλαφρη, με χιούμορ, τρυφερή και σκληρή μαζί. Σαν τους πατέρες μας.Θα γελάσετε. Θα κλάψετε. Θα αναγνωρίσετε τον δικό σας πατέρα σε μια κίνηση, σε μια φράση, σε μια σιωπή. Και ίσως, φεύγοντας από το θέατρο, αναρωτηθείτε:Τι πραγματικά ξέρω γι’ αυτόν;
ΧρύσαΚοκκίνου/ Θέατρο GR
Η παράσταση επιχειρεί να μιλήσει για την πιο οικεία και ταυτόχρονα πιο αχαρτογράφητη σχέση της ζωής μας χωρίς εύκολες απαντήσεις, χωρίς προστατευτικά φίλτρα και το αποτέλεσμα είναι ένα έργο βαθιά συγκινητικό, πολιτικά διαυγές και καλλιτεχνικά ώριμο, που μετατρέπει την προσωπική μνήμη σε συλλογική εμπειρία.
Γιάννης Κουμανιώτης/Instagram
ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
«Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν»
Το νέο έργο του Ανέστη Αζά
ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Έως 5 Απριλίου
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Ανέστης Αζάς, Μιχάλης Πητίδης και η ομάδα
Σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς
Συνεργάτες για τη δραματουργία: Ιωάννα Κανελλοπούλου, Μιχάλης Πητίδης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννα Κανελλοπούλου
Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Βαγγέλης Βλάχος
Σκηνογραφία - Κοστούμια: Διδώ Γκόγκου
Μουσική: Παναγιώτης Μανουηλίδης
Φωτισμοί: Γιώργος Κασσάκος
Βοηθός Σκηνογράφου - Ενδυματολόγου: ΉλιαΣτριγγάρη
Φωτογραφίες & Trailer: Γκέλυ Καλαμπάκα
ΠΑΙΖΟΥΝ Γιώργος Βαλαής
Κωνσταντίνος Μωραΐτης
Μάρω Σταυρινού
Κωνσταντίνα Τάκαλου
ΡίνοΤζάνι
Μουσικός επί σκηνής: Παναγιώτης Μανουηλίδης
Ευχαριστούμε θερμά για τη στήριξη και την πολύτιμη βοήθεια, τους: Δημήτρη Καλακίδη, Άγγελο Κονταξή, Δανάη Λιοδάκη, Τάσο Παλαιορούτα, Ελένη Ράντου, Πρόδρομο Τσινικόρη,Πηνελόπη ΦλουρήκαιGarySalomon
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ έως 5/4
Τετάρτη 19:00 - Πέμπτη 20:00 - Παρασκευή 21:00
Σάββατο 18:00 & 21:00 - Κυριακή 19:00
Διάρκεια: 90 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Η παράσταση εντάσσεται στο πρόγραμμα του θεάτρου Προσκηνίου, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Δημήτρη Καραντζά, ο οποίος εδώ και πολλά χρόνια έχει συνδέσει το όνομά του με την καλλιτεχνική ανανέωση του θεάτρου στηρίζοντας και φιλοξενώντας σε σύγχρονες και τολμηρές δημιουργίες.
Φλέγεται για 17η μέρα η Μέση Ανατολή. ΗΠΑ και Ισραήλ, εξακολουθούν να σφυροκοπούν το Ιράν, που χαρακτηρίζει οικοκτονία τις επιθέσεις σε πετρελαϊκές του εγκαταστάσεις. Ισχυρές εκρήξεις ακούστηκαν στην Τεχεράνη με τεράστιες στήλες φωτιάς και καπνού να υψώνονται από το αεροδρόμιο και άλλες περιοχές της πόλης. Οι ιρανικές αντεπιθέσεις, επίσης συνεχίζονται με αναφορές για ζημιές σε ισραηλινές πόλεις, ενώ φωτιά ξέσπασε κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο του Ντουμπάι, μετά από «περιστατικό με drone».
«Η Τεχεράνη δεν είναι ακόμη έτοιμη να τερματίσει τον πόλεμο», υποστηρίζει ο Τραμπ, που απαιτεί από τους συμμάχους του ΝΑΤΟ να συνδράμουν στην επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ. Το Ισραήλ εξαπολύει νέες επιθέσεις στον Λίβανο, ενώ συγκεντρώνει άρματα μάχης και στρατιώτες στα σύνορα.
Δείτε live
Όλες οι εξελίξεις στο in
Σημαντικές εξελίξεις
ΗΑΕ: Πυρκαγιά στο λιμάνι της Φουτζάιρα μετά από επίθεση με drone
Το Άμπου Ντάμπι αναφέρει έναν νεκρό μετά από πτώση πυραύλου σε όχημα
IDF: Στοχευμένες χερσαίες επιχειρήσεις στον Λίβανο
Ο Τραμπ δηλώνει ότι ενδέχεται να αναβάλει τη σύνοδο κορυφής με τον Σι της Κίνας
Ισραηλινό σφυροκόπημα στην Τεχεράνη - Ζημιές σε κλινική της Ερυθράς Ημισελήνου
Το Ιράν χαρακτηρίζει τους βομβαρδισμούς σε εγκαταστάσεις αποθήκευσης καυσίμων από το Ισραήλ «οικοκτονία»
Τραμπ: Το Ιράν δεν είναι ακόμα έτοιμο να τερματίσει τον πόλεμο
Ηχούν ξανά σειρήνες στο Ισραήλ για βαλλιστικό πύραυλο από το Ιράν με προορισμό τα κεντρικά της χώρας
Ο Λίβανος «καταδικάζει την επίθεση» εναντίον κυανόκρανων του ΟΗΕ
Το Υπουργείο Εξωτερικών του Λιβάνου καταδίκασε αυτό που χαρακτήρισε ως επίθεση εναντίον της Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στο Λίβανο (UNIFIL) την Κυριακή.
Σε δήλωση που εξέδωσε στις X, το υπουργείο ανέφερε ότι τα περιστατικά συνέβησαν κατά τη διάρκεια τακτικών περιπολιών της UNIFIL κοντά στις βάσεις της στις νότιες πόλεις Yater, Deir Kifa και Qlaouieh, χαρακτηρίζοντας την επίθεση ως «σοβαρή και απαράδεκτη» παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
ΗΑΕ: Πυρκαγιά στο λιμάνι της Φουτζάιρα μετά από επίθεση με drone
Νέα επίθεση με drone, στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Φουτζάιρα στα ΗΑΕ, προκάλεσε φωτιά, μεταδίδει το Reuters, επικαλούμενο το γραφείο Τύπου της πόλης.
Ομάδες πολιτικής προστασίας προσπαθούν να ελέγξουν τη φωτιά. Δεν έχουν αναφερθεί θύματα.
Πηγές του Reuters, ανέφεραν ότι ανεστάλη η φόρτωση πετρελαίου στο λιμάνι της Φουτζάιρα μετά την επίθεση.
Το Άμπου Ντάμπι αναφέρει έναν νεκρό μετά από πτώση πυραύλου σε όχημα
Οι αρχές του Άμπου Ντάμπι αντιμετωπίζουν «ένα περιστατικό κατά το οποίο πύραυλος έπεσε πάνω σε όχημα πολιτών στην περιοχή Αλ Μπαχγιάν», σύμφωνα με το γραφείο Τύπου της πόλης.
Το περιστατικό είχε ως αποτέλεσμα «έναν νεκρό παλαιστινιακής υπηκοότητας», ανέφερε.
Δεν έχει διευκρινιστεί αν ο πύραυλος αναχαιτίστηκε από την αεράμυνα ή αν έπληξε τον στόχο του.
Φωτογραφίες: Διαδηλώσεις στη Σεούλ κατά του αιτήματος του Τραμπ για αποστολή πολεμικών πλοίων στα Στενά του Ορμούζ
Νοτιοκορεάτες διαδήλωσαν έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία στη Σεούλ ενάντια στο αίτημα Τραμπ και προς τη Νότια Κορέα, να αποστείλει πολεμικά πλοία στα Στενά του Ορμούζ.
Απαίτησαν: «Να μη συμμετέχουν κορεάτικα στρατεύματα στον παράνομο πόλεμο στο Ιράν».
Αναβάλλεται πτήση επαναπατρισμού Ελλήνων από το Ντουμπάι
Πτήση επαναπατρισμού Ελλήνων από το Ντουμπάι αναβάλλεται, μετά την πυρκαγιά που ξέσπασε κοντά στο αεροδρόμιο.
Η πτήση που ήταν προγραμματισμένη για σήμερα Δευτέρα (16/03) το απόγευμα, αναβάλλεται μέχρι νεωτέρας, σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε η ΕΡΤ.
Υπενθυμίζεται ότι οι αρχές του Ντουμπάι ανακοίνωσαν τα ξημερώματα ότι ξέσπασε πυρκαγιά εξαιτίας «συμβάντος συνδεόμενου με drone» στην περιοχή όπου βρίσκεται το διεθνές αεροδρόμιο του Εμιράτου. Δεν αναφέρθηκαν τραυματισμοί.
Οι αρχές ανακοίνωσαν την προσωρινή αναστολή των πτήσεων. Μετά την κατάσβεση της φωτιάς, το γραφείο Τύπου του Ντουμπάι ανέφερε ότι η Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας «ανακοινώνει τη σταδιακή επανέναρξη ορισμένων πτήσεων από και προς το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ντουμπάι προς επιλεγμένους προορισμούς», μετά την προσωρινή αναστολή που «εφαρμόστηκε ως προληπτικό μέτρο».
Συνιστά στους επιβάτες να επικοινωνούν με τις αεροπορικές εταιρείες για ενημερώσεις σχετικά με τις πτήσεις τους.
Οι ιρακινές δυνάμεις «αντιμετωπίζουν» ένα ακόμη drone κοντά στην αμερικανική πρεσβεία στη Βαγδάτη
Μια πηγή των ιρακινών υπηρεσιών ασφαλείας δήλωσε στο Al Jazeera ότι τα συστήματα αεροπορικής άμυνας της χώρας «αντιμετωπίζουν» ένα ακόμη drone κοντά στην αμερικανική πρεσβεία στη Βαγδάτη.
Αυτό συμβαίνει λίγες ώρες μετά την αναφορά για μια άλλη επίθεση με drone στην περιοχή.
Επίθεση σε σχολείο τα ξημερώματα στην πόλη Χομεΐν του Ιράν
Το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Fars αναφέρει αυτό που χαρακτήρισε ως αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Σχολείο Αρρένων «Σαχίντ Χομεΐνι» τα ξημερώματα σήμερα, δημοσιεύοντας μια σειρά φωτογραφιών που έδειχναν σημαντικές καταστροφές σε ένα κτίριο.
Αργότερα, το πρακτορείο ειδήσεων Mehr ανέφερε ότι ένας αναπληρωτής κυβερνήτης της επαρχίας Μαρκάζι του Ιράν δήλωσε ότι ένα σχολείο δέχτηκε επίθεση στην πόλη Χομεΐν χωρίς να προκληθούν θύματα, αλλά ότι προκλήθηκαν ζημιές σε αρκετές κατοικίες γύρω από το κτίριο.
Σε μια ανάρτηση στο Telegram, η Ιρανική Ερυθρά Ημισέληνος μοιράστηκε τις ίδιες φωτογραφίες που είχε δημοσιεύσει νωρίτερα το Fars με τη λεζάντα: «Αεροπορική επιδρομή σε σχολείο στο Χομεΐν».
Δύο νεκροί σε αεροπορική επιδρομή εναντίον βάσης φιλοϊρανικής πολιτοφυλακής στο Ιράκ
Νεότερα για την αεροπορική επίθεση στο αρχηγείο της Δύναμης Λαϊκής Κινητοποίησης (Popular Mobilisation Force) στην περιοχή Jurf al-Sakahr στο Ιράκ.
Ιρακινός αξιωματούχος των υπηρεσιών ασφαλείας ανέφερε στο AJ ότι τουλάχιστον δύο άτομα έχασαν τη ζωή τους στο περιστατικό.
IDF: Στοχευμένες χερσαίες επιχειρήσεις στον Λίβανο
Ο ισραηλινός στρατός ανακοινώνει ότι η 91η Ταξιαρχία του έχει ξεκινήσει χερσαίες επιχειρήσεις στο νότιο Λίβανο με σκοπό την «επέκταση» της «ζώνης προωθημένης άμυνας» του.
«Τις τελευταίες ημέρες, στρατεύματα της 91ης Μεραρχίας ξεκίνησαν περιορισμένες και στοχευμένες χερσαίες επιχειρήσεις εναντίον βασικών οχυρών της Χεζμπολάχ στον νότιο Λίβανο. Στόχος η ενίσχυση της προκεχωρημένης αμυντικής περιοχής», αναφέρουν οι ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF).
Ο στρατός ανέφερε ότι στόχος της επιχείρησης – η οποία ξεκίνησε «τις τελευταίες ημέρες» – ήταν η καταστροφή των υποδομών της Χεζμπολάχ, η «εξάλειψη απειλών» και η δημιουργία «επιπλέον επιπέδου ασφάλειας» για τους Ισραηλινούς κατοίκους που ζουν κοντά στα σύνορα με το Λίβανο.
Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας του Λιβάνου, οι ισραηλινές επιθέσεις στη χώρα από τις 28 Φεβρουαρίου έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 850 άτομα, μεταξύ των οποίων 66 γυναίκες, 107 παιδιά και 32 εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας. Άλλα 2.105 άτομα έχουν τραυματιστεί, ενώ περισσότερα από 800.000 έχουν εκτοπιστεί.
Αρνητικές οι μεγάλες χώρες σε επιχείρηση στο Ορμούζ, παρά τις απειλές Τραμπ
Αρνητικές είναι, στη συντριπτική τους πλειονότητα, οι περισσότερες μεγάλες χώρες στο αίτημα που διατύπωσε εν μέσω απειλών ο Ντόναλντ Τραμπ για αποστολή πολεμικών πλοίων στα Στενά του Ορμούζ. Μέχρι στιγμής, μόνο Λονδίνο και Σεούλ φαίνεται πως εξετάζουν την πρόταση χωρίς όμως να είναι βέβαιο ότι θα απαντήσουν καταφατικά.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, σε συνέντευξή του στους Financial Times (FT), προειδοποίησε ότι το ΝΑΤΟ θα αντιμετωπίσει «πολύ άσχημο μέλλον» εάν οι σύμμαχοι δεν βοηθήσουν τις ΗΠΑ στο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Διαβάστε περισσότερα εδώ.
Αναφορές για αμερικανικές επιθέσεις κοντά στη ζώνη ελεύθερου εμπορίου στην Chabahar του Ιράν
Σύμφωνα με την περσική υπηρεσία του «Voice of America», μαχητικά αεροσκάφη των ΗΠΑ φέρεται να επιτέθηκαν σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε ένα βουνό κοντά στη ζώνη ελεύθερου εμπορίου στην Chabahar του Ιράν, μεταδίδει το Al Jazeera.
Σύμφωνα με την αναφορά, ακούστηκαν έντονοι κρότοι εκρήξεων στην περιοχή πίσω από τη ζώνη.
Η ζώνη ελεύθερου εμπορίου της Chabahar βρίσκεται στη νοτιοανατολική επαρχία Σιστάν και Μπαλουτσιστάν του Ιράν, κοντά στα σύνορα με το Πακιστάν.
Ο Τραμπ δηλώνει ότι ενδέχεται να αναβάλει τη σύνοδο κορυφής με τον Σι της Κίνας
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, σε συνέντευξή του στη Financial Times, άφησε να εννοηθεί ότι η πολυαναμενόμενη σύνοδος κορυφής του με τον Σι Τζινπίνγκ στην Κίνα στα τέλη του μήνα ενδέχεται να αναβληθεί.
Επίσης, δήλωσε ότι θεωρεί ότι το Πεκίνο θα πρέπει να συμβάλει στην επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ, δεδομένου ότι το 90% του πετρελαίου του, προέρχεται από την περιοχή.
Αυτή η έμμεση απειλή ήρθε ως έκπληξη, δεδομένου ότι αξιωματούχοι των ΗΠΑ και της Κίνας συναντήθηκαν στο Παρίσι για να συζητήσουν τα αποτελέσματα της επίσκεψης του Τραμπ στην Κίνα, της πρώτης επίσκεψης αμερικανού προέδρου από το 2017.
Ο σκοπός αυτής της επίσκεψης είναι να σταθεροποιήσει τις σχέσεις μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων και να αποτρέψει μια μακρά λίστα διαφωνιών από το να ξεφύγει εκτός ελέγχου. Και αν αυτή η επίσκεψη ακυρωθεί, θα αποτελέσει πλήγμα και για τις δύο οικονομίες, καθώς επί τάπητος βρίσκονται συζητήσεις σχετικά με εμπορικές συμφωνίες και την εξαγωγή αμερικανικής τεχνολογίας στην Κίνα, καθώς και την εξαγωγή κινεζικών σπάνιων γαιών στις ΗΠΑ. Επομένως, διακυβεύονται πολλά για αυτές τις δύο χώρες σημειώνει το Al Jazeera.
Η Emirates Airlines θα «λειτουργήσει με περιορισμένο πρόγραμμα πτήσεων» μετά από πυρκαγιά σε δεξαμενή καυσίμων του αεροδρομίου
Η Emirates Airlines ανακοίνωσε ότι θα «λειτουργήσει με περιορισμένο πρόγραμμα πτήσεων» μετά τις 10:00 π.μ. (06:00 GMT) σήμερα.
Αυτό συμβαίνει μετά το προσωρινό κλείσιμο του αεροδρομίου του Ντουμπάι και την αναστολή όλων των πτήσεων, καθώς ένα drone χτύπησε μια δεξαμενή καυσίμων προκαλώντας φωτιά.
«Δυστυχώς, ορισμένες πτήσεις από το σημερινό πρόγραμμα έχουν ακυρωθεί», ανέφερε επίσης η ενημέρωση της Emirates.
Ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές έπληξαν την πόλη Χιάμ στο νότιο Λίβανο
Ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη πραγματοποίησαν τρεις αεροπορικές επιδρομές στην πόλη Χιάμ στο νότιο Λίβανο, σύμφωνα με το Al Jazeera Arabic.
Δεν υπήρξαν άμεσες αναφορές για θύματα ή ζημιές μετά τις επιδρομές που σημειώθηκαν νωρίς το πρωί.
Stars στα Όσκαρ 2026 ζητούν το τέλος του πολέμου στο Ιράν και να σταματήσει η γενοκτονία στη Γάζα
Ηθοποιοί και κινηματογραφιστές έλαβαν θέση κατά τη διάρκεια της τελετής των Όσκαρ στο Λος Άντζελες ενάντια στον αμερικανο-ισραηλινό πόλεμο κατά του Ιράν και τη γενοκτονία στη Γάζα, αξιοποιώντας το κόκκινο χαλί για να στρέψουν την προσοχή του κόσμου στο ανθρώπινο κόστος του πολέμου.
Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο βραβευμένος Ισπανός ηθοποιός Χαβιέ Μπαρδέμ φορούσε μια καρφίτσα με τη φράση «NO A LA GUERRA», που σημαίνει «Όχι στον πόλεμο», και μια άλλη με τη φράση «Ελευθερώστε την Παλαιστίνη».
Κατά την παρουσίαση της κατηγορίας «Καλύτερη Διεθνής Ταινία», είπε: «Όχι στον πόλεμο και ελευθερώστε την Παλαιστίνη», υπό τα χειροκροτήματα του κοινού.
Βίντεο μετά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στην Τεχεράνη
Αναφερθήκαμε νωρίτερα στις ισχυρές εκρήξεις που σημειώθηκαν στην Τεχεράνη, μετά τις ισραηλινές επιθέσεις. Στήλες καπνού ήταν ορατές ακόμη και κατά τη διάρκεια της νύχτας από τουλάχιστον δύο ή τρεις διαφορετικές περιοχές της πόλης.
Στο αεροδρόμιο της Τεχεράνης τουλάχιστον ένα αεροπλάνο τυλίχθηκε στις φλόγες.
Aκούστηκε έκρηξη στη Νινευή του Ιράκ
Το Al Jazeera αναφέρει ότι σημειώθηκε έκρηξη στην επαρχία Νινευή, στο βόρειο Ιράκ.
Η Σαουδική Αραβία αναχαίτισε 23 drones
Το Υπουργείο Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας ανακοίνωσε ότι αναχαίτισε τρία κύματα drones στην ανατολική περιοχή της χώρας.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, 12 καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του τελευταίου κύματος, ενώ έξι είχαν καταρριφθεί νωρίτερα.
Άλλα πέντε αναχαιτίστηκαν. Η ανακοίνωση αυτή έρχεται μετά την ενημέρωση του υπουργείου ότι είχε αναχαιτίσει 37 drones τις πρώτες πρωινές ώρες.
Τρεις τραυματίες από αεροπορική επίθεση σε βάση φιλοϊρανικής πολιτοφυλακής στο Ιράκ
Πηγή ασφαλείας του Ιράκ δήλωσε στο Al Jazeera ότι σημειώθηκε αεροπορική επίθεση στο αρχηγείο της Δύναμης Λαϊκής Κινητοποίησης (Popular Mobilisation Force) στην περιοχή Jurf al-Sakahr.
Η ίδια πηγή ανέφερε ότι τουλάχιστον τρία άτομα τραυματίστηκαν.
Ισραηλινό σφυροκόπημα στην Τεχεράνη - Ζημιές σε κλινική της Ερυθράς Ημισελήνου
Ισχυρές εκρήξεις σημειώθηκαν πριν από λίγες ώρες στην Τεχεράνη, με τις επιθέσεις να συγκαταλέγονται στις πιο έντονες που έχουν καταγραφεί μέχρι στιγμής. Στήλες καπνού ήταν ορατές ακόμη και κατά τη διάρκεια της νύχτας από τουλάχιστον δύο ή τρεις διαφορετικές περιοχές της πόλης.
Η Ιρανική Ερυθρά Ημισέληνος αναφέρει ότι οι τελευταίες αεροπορικές επιδρομές στην Τεχεράνη προκάλεσαν ζημιές σε μία από τις κλινικές της και σε ένα κέντρο παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας.
Βίντεο που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο από την οργάνωση έδειχνε σπασμένα τζάμια και κατεστραμμένο εξοπλισμό σκορπισμένο στο πάτωμα.
Αρκετά νοσοκομεία και άλλες υγειονομικές εγκαταστάσεις έχουν υποστεί ζημιές από επιθέσεις σε ολόκληρο το Ιράν από την έναρξη των αμερικανο-ισραηλινών επιθέσεων στις 28 Φεβρουαρίου.
Δείτε εικόνες μετά τη φωτιά στο διεθνές αεροδρόμιο του Ντουμπάι
Προειδοποίηση πετρελαϊκών κολοσσών προς τον Τραμπ: Η ενεργειακή κρίση θα επιδεινωθεί
Στελέχη της πετρελαϊκής βιομηχανίας των ΗΠΑ δήλωσαν σε αξιωματούχους κατά τη διάρκεια συναντήσεων στον Λευκό Οίκο ότι η ενεργειακή κρίση που προκλήθηκε από τον πόλεμο στο Ιράν είναι πιθανό να επιδεινωθεί, σύμφωνα με δημοσίευμα της The Wall Street Journal.
Επικαλούμενη πηγές που γνωρίζουν το θέμα, η εφημερίδα ανέφερε ότι οι σύμβουλοι των Exxon, Chevron και ConocoPhillips προειδοποίησαν τον Υπουργό Ενέργειας Κρις Ράιτ και τον Υπουργό Εσωτερικών Νταγκ Μπέργκαμ ότι η διαταραχή στις ενεργειακές ροές μέσω των Στενών του Ορμούζ θα συνεχίσει να δημιουργεί αστάθεια στις παγκόσμιες ενεργειακές αγορές.
Το Ιράν χαρακτηρίζει τους βομβαρδισμούς σε εγκαταστάσεις αποθήκευσης καυσίμων από το Ισραήλ «οικοκτονία»
Ο επικεφαλής της ιρανικής διπλωματίας, ο Αμπάς Αραγτσί, κατήγγειλε τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα ότι οι ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ προκαλούν ανυπολόγιστη καταστροφή στο φυσικό περιβάλλον του Ιράν, πως διαπράττουν «οικοκτονία», βομβαρδίζοντας εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου στην Τεχεράνη.
«Οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ σε εγκαταστάσεις αποθήκευσης καυσίμων στην Τεχεράνη παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και συνιστούν οικοκτονία», τόνισε ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών μέσω X.
Το Ντουμπάι εκτρέπει πτήσεις μετά από περιστατικό με drone
Η εταιρεία Dubai Airports ανακοίνωσε την εκτροπή ορισμένων πτήσεων από το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ντουμπάι (DXB), μετά από επίθεση με drone που προκάλεσε πυρκαγιά κοντά στις εγκαταστάσεις.
Ανέφερε ότι οι πτήσεις θα κατευθυνθούν προς το Διεθνές Αεροδρόμιο Αλ Μακτούμ (DWC) στο Τζέμπελ Αλί.
Η κίνηση αυτή έρχεται μετά την ανακοίνωση της Αρχής Πολιτικής Αεροπορίας του Ντουμπάι ότι οι πτήσεις στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Ντουμπάι, ένα από τα πιο πολυσύχναστα στον κόσμο, έχουν ανασταλεί προσωρινά ως προληπτικό μέτρο.
Σύμφωνα με το γραφείο Τύπου του Ντουμπάι, η πυρκαγιά, η οποία ξέσπασε σε δεξαμενή καυσίμων, έχει πλέον τεθεί υπό έλεγχο.
Από παιδί στην υποκριτική, με χροιά φωνής χαρακτηριστική και εξαιρετική παρουσία τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση.
Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος είναι ο καλεσμένος της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο Art Podcast #189και μοιράζεται μαζί της ιστορίες πίσω από συνεργασίες σημαντικές, όπως αυτή με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, τον Πέτρο Ζούλια και άλλους…
Τι θυμάται από τη γιαγιά του, την Μαρίκα Νέζερ, σε ποια ηλικία έστειλε το πρώτο του βιογραφικό (και μάλιστα για ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου) και τι έχει αποκομίσει από τα χρόνια του στην Αγγλία και στη Βασιλική Ακαδημία;
Το «Λόγω Τιμής», τα «Υπέροχα Πλάσματα», η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες του Μιχαλακόπουλου, της Μεντή, της Καραμπέτη και κάποιων ακόμη σημαντικών ηθοποιών που ξεχωρίζει…
Και όταν αναφέρεται στη φετινή σεζόν και στην «Κόμισσα της Φάμπρικας», τα λόγια του για τον Σταμάτη Φασουλή είναι γεμάτα θαυμασμό για τις γνώσεις και την γλυκύτητά του.
Απολαυστικός ο Γιώργος Πυρπασόπουλος στο νέο επεισόδιο Art Podcast:
Λόγω της μεγάλης προσέλευσης, η παράσταση παίρνει παράταση έως τις 26 Απριλίου, ενώ στο πρόγραμμα επανέρχονται οι παραστάσεις κάθε Τετάρτη, δίνοντας την ευκαιρία στο κοινό να απολαύσει την πιο ανατρεπτική ληστεία της χρονιάς.
Μία τρελή απόδραση. Ένα τεράστιο διαμάντι. Έξι εντελώς ανίκανοι κλέφτες. Ένας αιώνια μαθητευόμενος ταμίας. Ένας απελπισμένος φύλακας που κοιμάται -κυριολεκτικά- όρθιος.
Οι οιωνοί δεν είναι και οι καλύτεροι!
Δύο κατάδικοι δραπετεύουν από τις φυλακές της Δραπετσώνας και σχεδιάζουν να κλέψουν ένα διαμάντι αμύθητης αξίας που φυλάσσεται στην Alexandras Bank, μια περιφερειακή ελληνική τράπεζα επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας!
Όταν, όμως, μπλέκουν κι άλλοι στο κόλπο, οι εξελίξεις είναι απρόσμενες και όλα πάνε στραβά.
Θα καταφέρει ο δραπέτης Μάκης Ρέτζος και η συμμορία του, να κάνουν τη ληστεία της χρονιάς;
Σε μία νύχτα θεαματικής τρέλας όλα να τα περιμένει κανείς…
Μήπως η «ληστεία της χρονιάς» καταλήξει σε «ληστεία… της συμφοράς»;
Πριν από δεκάξι χρόνια οι Henry Lewis, Jonathan Sayer και Henry Shields δημιούργησαν στο Λονδίνο την ομάδα «Mischief Theatre» και πήγαν σε άλλα επίπεδα τη σύγχρονη κωμωδία! Τα έργα τους, που βασίζονται στην συνθήκη «όλα πάνε στραβά», έγιναν τεράστιες επιτυχίες παγκοσμίως, κάνοντας τους θεατές να πιάνουν την κοιλιά τους απ’ τα γέλια. Από το πρώτο έργο τους «The Play that goes wrong», μέχρι το «The Magic that goes wrong» και το «The Comedy about a Bank Robbery», οι παραστάσεις τους διακρίνονται για τη φαντασία, το χιούμορ, τις ανατροπές και τους εφευρετικούς αυτοσχεδιασμούς που καλούνται να κάνουν οι ηθοποιοί επί σκηνής.
Ταυτότητα παράστασης
Ηληστεία της συμφοράς των Henry Lewis, Jonathan Sayer & Henry Shields
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Διασκευή-Σκηνοθεσία-Στίχοι: Νικορέστης Χανιωτάκης
Πρωτότυπη Μουσική: Γιάννης Μαθές
Σκηνικά: Αγγελίνα Παπαχατζάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Καλαβρού
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Χορογραφίες-Επιμέλεια κίνησης: Έλενα Γεροδήμου
Βοηθός σκηνοθέτη: Βαρβάρα Μακράκη
Βοηθός παραγωγής: Ανδρέας Μανωλάκης
Φωτογραφίες παράστασης: Γιώργος Καλφαμανώλης
Σχεδιασμός κομμώσεων και επιμέλεια περουκών:Κωνσταντίνος Κολιούσης
Διεύθυνση καλλιτεχνικού προγραμματισμού
και επικοινωνίας : Ελίνα Λαζαρίδου
Τμήμα Επικοινωνίας: Όλγα Κομνηνού, Ιωάννα Ζωζέφα Πέγκου
E-mail τμήματος Ομαδικών κρατήσεων: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι σκέφτονται οι άνθρωποι του σέρβις για εσάς; Αν είστε αγενής, εγωιστής, αν συμπεριφέρεστε σαν θαμώνας-φίλος του αφεντικού που θεωρεί ότι οι κανόνες δεν φτιάχτηκαν για εκείνον, αν κάνετε επίδειξη χρημάτων –που ίσως δεν διαθέτετε κιόλας– ή ξεπερνάτε τα όρια με οποιονδήποτε τρόπο, τότε πιθανότατα σκέφτονται τα χειρότερα.
Η καθημερινότητα στην εστίαση είναι γεμάτη μικρές και μεγάλες εντάσεις, και οι εργαζόμενες στη σάλα –από το σέρβις και τη διαχείριση κρατήσεων μέχρι τη σομελιέ– βρίσκονται συχνά ανάμεσα σε πολλαπλά μέτωπα: τις απαιτήσεις των πελατών, τις ισορροπίες μέσα στην ομάδα, αλλά και τη στάση των εργοδοτών ή των συναδέλφων τους.
Οι ανισότητες που περιγράφονται στη μελέτη Perceived Inequality in the Restaurant Industry for Women της Amanda Wicelinski για το Johnson & Wales University –όπως οι αρνητικές αντιλήψεις, οι έμφυλοι ρόλοι που περιορίζουν την επαγγελματική εξέλιξη και η έλλειψη ευκαιριών– συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός συχνά αφιλόξενου εργασιακού περιβάλλοντος. Πρόκειται για αόρατες αλλά υπαρκτές δυνάμεις που φαίνεται να εμποδίζουν τις γυναίκες να προχωρήσουν και να φτάσουν στα υψηλότερα επίπεδα της καριέρας τους στον κλάδο της εστίασης.
Η Ελπίδα Λυκούδη εργάζεται στον χώρο της εστίασης τα τελευταία δέκα χρόνια και σήμερα βρίσκεται στη θέση της sommelier στο εστιατόριο Gallina στο Κουκάκι. Από τη δική της εμπειρία, τα στερεότυπα στον κλάδο παραμένουν έντονα.
Όπως λέει, οι γυναίκες συχνά αντιμετωπίζονται ως λιγότερο «σκληρές» για απαιτητικές θέσεις, ενώ οι άντρες εξακολουθούν να επιλέγονται σε κομβικούς ρόλους, όπως του head sommelier ή του head chef. Συχνά θεωρούνται αυτονόητα πιο κατάλληλοι για θέσεις ευθύνης ή εξειδίκευσης, με αποτέλεσμα η επαγγελματική αξιολόγηση να μην γίνεται πάντα με τα ίδια κριτήρια.
Αυτή η αντίληψη αντανακλάται συχνά και στη συμπεριφορά των πελατών. Όταν πολλοί φαντάζονται έναν σομελιέ, σκέφτονται έναν άντρα, συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας. Έτσι, όταν βλέπουν μια γυναίκα σε αυτόν τον ρόλο, υπάρχει μερικές φορές μια στιγμιαία έκπληξη ή και μια αμφισβήτηση.
Δεν πρόκειται απαραίτητα για εχθρική στάση, αλλά δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένα παραμένουν αυτά τα στερεότυπα. «Ως γυναίκα στον χώρο», σημειώνει η ίδια, «χρειάζεται συχνά να δείξεις περισσότερη αντοχή, αυτοπεποίθηση και επαγγελματισμό για να αποδείξεις ότι είσαι το ίδιο ικανή με έναν άντρα».
Στην πράξη, τα όρια των καθηκόντων στη σάλα είναι συχνά ρευστά. Οι ανάγκες μιας βάρδιας μπορεί να σε οδηγήσουν να κάνεις περισσότερα από όσα περιγράφει ο ρόλος σου. Στην εστίαση υπάρχει συχνά η λογική ότι πρέπει να κάνεις ό,τι χρειαστεί για να λειτουργήσει σωστά το μαγαζί.
«Στην πρώτη μου δουλειά στην εστίαση έπαιρνα 3 ευρώ την ώρα και ύστερα από χρόνια ανακάλυψα ότι μου δήλωναν ένα ένσημο την εβδομάδα ενώ δούλευα 5 με 6 ημέρες σίγουρα. Στην ίδια εργασία μέσα στα καθήκοντα ήταν να καθαρίζεις όλο το μαγαζί συν τις τουαλέτες και μία μέρα μου ζήτησαν να βγάλω και να καθαρίσω τα φίλτρα του aircondition. Ε, κάπου εκεί παραιτήθηκα», θυμάται η Μ.Κ.
Για την Ελπίδα Λυκούδη, σημαντική προϋπόθεση για την ομαλή λειτουργία ενός μαγαζιού και για την αποφυγεί εντάσεων, είναι η σύσταση μιας καλής ομάδας. Τα απρόβλεπτα –είτε από πελάτες είτε από την πίεση της στιγμής– είναι κομμάτι της καθημερινότητας, και το βασικό εργαλείο για να τα διαχειριστείς είναι η ψυχραιμία. Για την ίδια, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι τόσο τα καθήκοντα, όσο τα νυχτερινά ωράρια και η σωματική κόπωση που αυτά συνεπάγονται.
Η Μ.Κ. υποστηρίζει ότι όλες οι γυναίκες, είτε εργάζονται στην εστίαση είτε όχι, γνωρίζουν καλά πως η εργασία στον καπιταλισμό δεν είναι πάντοτε αμειβόμενη και δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στην είσοδο ενός καφέ-μπαρ.
Επισημαίνει ότι, εκτός της σφαίρας του κεφαλαίου, η γυναικεία εργασία συχνά παρουσιάζεται ως προσωπική υπηρεσία: η μητέρα που πλένει τα ρούχα, η γιαγιά που σερβίρει το αγαπημένο φαγητό στο κυριακάτικο τραπέζι, η σύντροφος που προσφέρει ένα ποτό μετά από μια κουραστική ημέρα. Σύμφωνα με την ίδια οπτική, η παροχή υπηρεσιών, η φροντίδα και γενικότερα το service έχουν συνδεθεί από πολλούς με το γυναικείο φύλο.
Είναι αυτή η «θαλπωρή» του σπιτιού ή του νοικοκυριού —δηλαδή την εργασία των αμισθί εργατικών χεριών— που συχνά αναζητούν και οι πελάτες ενός καταστήματος εστίασης, εντοπίζοντάς την, συνειδητά ή υποσυνείδητα, στο πρόσωπο της σερβιτόρας. Τονίζει, ωστόσο, πως σε αυτή την περίπτωση η εργασία δεν είναι αμισθί· αντίθετα, όταν συνοδεύεται από χαμόγελο και καλή εξυπηρέτηση, εντάσσονται στη σχέση και τα φιλοδωρήματα.
«Ο πελάτης έχει a priori εξουσία πάνω στον εργαζόμενο αφού ανάλογα με την απόδοση του ορίζεται και το ποσό του φιλοδωρήματος βάλε και στην εξίσωση να είσαι γυναίκα, μιλάμε για πάρτι εξουσίας. Πως μεταφέρονται τα παραπάνω στην ερώτηση περί φυλετικών διακρίσεων; Οι εργοδότες έχουν συνήθως παραπάνω απαιτήσεις από τις γυναίκες εργαζομένες από άποψη συντονισμού, υπευθυνότητας, ευγενικής εξυπηρέτησης, καθαριότητας κλπ ενώ οι άντρες έχουν το συγχωροχάρτι λόγω ιδιότητας (boys wil be boys etc)».
Οι ιστορίες από τη σάλα είναι συχνά απρόβλεπτες. Μία από τις πιο ακραίες στιγμές που θυμάται η Ελπίδα Λυκούδη ήταν όταν μια πελάτισσα δοκίμασε ένα Chablis και, επειδή δεν της άρεσε το προφίλ του, το έφτυσε επιδεικτικά πίσω στο ποτήρι της μέσα στη σάλα, λέγοντας ότι της φάνηκε πολύ ξινό και αλμυρό. «Στην πραγματικότητα το κρασί δεν είχε κάποιο ελάττωμα· απλώς είχε τον χαρακτηριστικό ορυκτό χαρακτήρα του. Είναι από εκείνες τις στιγμές που σε φέρνουν σε αμηχανία, αλλά ταυτόχρονα σου θυμίζουν πόσο σημαντικός είναι ο επαγγελματισμός σε αυτή τη δουλειά».
Όταν τα όρια είναι θολά
Σύμφωνα με πρόσφατα δεδομένα, περίπου 1 στους 3 εργαζόμενους/ες (31,4%) στην Ελλάδα έχει υποστεί σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας. Το πρόβλημα είναι εκτεταμένο, με το 75% των θυμάτων να είναι γυναίκες, ενώ μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό (περίπου 1,6% – 6,4%) προχωρά σε επίσημη καταγγελία, λόγω φόβου επιδείνωσης της κατάστασης (πηγή: ertnews.gr).
«Θα έλεγα ότι η λεκτική βία είναι το ορεκτικό και η σεξουαλική παρενόχληση το κυρίως πιάτο για μία γυναίκα εργαζόμενη στην εστίαση. Το ορεκτικό συνήθως σερβίρετε από τους εργοδότες και το κυρίως πιάτο από τους πελάτες, και ενίοτε vice versa», τονίζει η Μ.Κ.
Παρόλο που η Ελπίδα Λυκούδη δεν έχει βιώσει προσωπικά σεξουαλική παρενόχληση στα χρόνια που εργάζεται στον χώρο – κάτι για το οποίο αισθάνεται τυχερή – γνωρίζει ωστόσο ότι πρόκειται για ζήτημα που εξακολουθεί να υπάρχει και που πολλές γυναίκες έχουν αντιμετωπίσει.
Έχει βρεθεί σε επαγγελματικά περιβάλλοντα όπου τέτοιες συμπεριφορές εμφανίζονταν –και κάποιες φορές ακόμη και υποθάλπονταν– γεγονός που δείχνει πόσο καθοριστική είναι η στάση της διοίκησης. Όπως τονίζει, η λεκτική πίεση ή η απαξιωτική συμπεριφορά, είτε από πελάτες είτε από συναδέλφους, συνδέεται συχνά με βαθύτερα στερεότυπα γύρω από το φύλο και τους ρόλους στον χώρο εργασίας.
Γι’ αυτό θεωρεί ότι το σωστό management έχει μεγάλη ευθύνη: να προστατεύει τους εργαζόμενους, να θέτει σαφή όρια και να διασφαλίζει ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν θεωρούνται φυσιολογικές ή ανεκτές. Η αλλαγή, άλλωστε, δεν μπορεί να έρθει μόνο από τους εργαζόμενους, αλλά απαιτεί μια κουλτούρα σεβασμού και ισότιμης μεταχείρισης.
Οι φωνές και τα ξεσπάσματα από πελάτες είναι δυστυχώς μέσα στο πρόγραμμα για τις εργαζόμενες, αλλά υπάρχουν δυστυχώς πολύ χειρότερα περιστατικά. Στην περίπτωση της Μ.Κ., ήταν όταν παράλληλα με τις σπουδές της σε μία επαρχιακή πόλη, εργαζόταν σε ένα μπαρ.
«Ένα βράδυ έκλεινα μόνη μου και είχε μείνει μόνο ένας πελάτης μεθυσμένος ο οποίος περίμενε να φύγουν όλοι και άρχισε να με πλησιάζει απειλητικά και να προσπαθεί να μπει πίσω από το μπαρ, λέγοντάς μου διάφορα αισχρά λόγια. Είχα τρομοκρατηθεί και κλείστηκα στο μπάνιο γιατί δεν μπορούσα να πάω κάπου αλλού. Τηλεφώνησα στην εργοδότρια μου η οποία κάλεσε την αστυνομία. Τελικά, ήταν γιος αστυνομικού, γνωστού στην περιοχή, και απλώς τον άφησαν να φύγει».
Η εμπειρία της Ε.Π. επιβεβαιώνει ότι η διαφορετική αντιμετώπιση απέναντι στις γυναίκες είναι συχνή. Από την πλευρά των πελατών, λέει, η αμφισβήτηση αφορά συχνά τις γνώσεις και την κατάρτιση μιας γυναίκας στο αντικείμενό της. Ταυτόχρονα, η ευγένεια μιας εργαζόμενης παρεξηγείται πολλές φορές ως φλερτ, κάτι που οδηγεί πολλές γυναίκες να γίνονται πιο αυστηρές στον τρόπο που επικοινωνούν.
Σε επίπεδο εργοδοτών, η ίδια έχει διαπιστώσει ότι είναι πιο δύσκολο για μια γυναίκα να διεκδικήσει αύξηση ή προαγωγή, ενώ οι άντρες ξεχωρίζουν συχνά πιο εύκολα.
Από την πλευρά της, θα ήθελε οι πελάτες να θυμούνται ότι οι άνθρωποι που εργάζονται σε εστιατόρια και wine bar έχουν πραγματική εξειδίκευση στο αντικείμενό τους. «Δεν χρειάζεται να εμπιστευτείτε τον φίλο σας που “ξέρει από κρασί” ή το ChatGPT που είναι η νέα τάση», λέει χαρακτηριστικά.
Όπως προσθέτει, θα μπορούσε να μιλάει για ώρες για τις συμπεριφορές που συναντά: «Οι παντογνώστες, αυτοί που δεν σε αφήνουν να μιλήσεις, αυτοί που νομίζουν πως αγοράζοντας ένα μπουκάλι κρασί αγοράζουν κι εσένα».
Η ίδια πιστεύει ότι δύσκολα υπάρχει γυναίκα στον χώρο που να μην έχει βιώσει κάποια στιγμή παρόμοιες καταστάσεις. Στη δική της περίπτωση έχουν υπάρξει περιστατικά τόσο από πελάτες όσο και από εργοδότες, σε επιχειρήσεις που δεν την προστάτευσαν. Αυτές οι εμπειρίες, όπως λέει, δεν σε αφήνουν να είσαι ο εαυτός σου: χάνεις τον αυθορμητισμό σου και απομονώνεσαι.
«Πίσω από κάθε πρόταση που κάνει η ομάδα της σάλας υπάρχει γνώση, εμπειρία και προετοιμασία. Λίγη περισσότερη ευγένεια και αμοιβαίος σεβασμός μπορούν να κάνουν την εμπειρία πιο ευχάριστη για όλους. Μια μικρή συζήτηση με τη σομελιέ ή την ομάδα του σέρβις μπορεί να αποκαλύψει λεπτομέρειες για το φαγητό και το κρασί που κάνουν το τραπέζι πραγματικά πιο ενδιαφέρον», επισημαίνει η Ελπίδα Λυκούδη.
Για την Α.Σ., τα στερεότυπα εμφανίζονται ακόμη και στις πιο μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Όπως θυμάται, έχει συμβεί να προτείνει η ίδια ένα κρασί και οι πελάτες να ζητούν τελικά να μιλήσουν με τον άντρα συνάδελφό της. Σε μία από τις πρώτες της δουλειές, μάλιστα, όταν ο σύντροφός της βρέθηκε για λίγο στον χώρο για να βοηθήσει με κάποια γεμίσματα, οι εργοδότες έδωσαν σε εκείνον τα κλειδιά της επιχείρησης, παρότι η ίδια εργαζόταν εκεί επί μήνες.
Κατά τη γνώμη της, όταν υπάρχει manager, συχνά προτιμάται ένας άντρας για ευθύνες, αυξήσεις ή ευκαιρίες. Σε γενικές γραμμές, λέει, οι παλιές κακές συμπεριφορές εξακολουθούν να συντηρούνται. Κάθε περιβάλλον είναι διαφορετικό, αλλά στην πλειοψηφία τους αυτές οι νοοτροπίες παραμένουν.
Η ίδια έχει προσπαθήσει να βρει μια ισορροπία ανάμεσα στη φιλικότητα που απαιτεί το σέρβις και στα όρια που χρειάζεται να θέτει. Έχει διαπιστώσει ότι αρκετοί πελάτες –κυρίως άντρες– προσπαθούν να μεταφέρουν τη συζήτηση σε πιο προσωπικά θέματα, ρωτώντας για την ηλικία της ή άλλες λεπτομέρειες που δεν σχετίζονται με τη δουλειά. Όπως λέει, πολλές φορές απαντούσε απλώς για να απομακρυνθεί ή ακόμη και χωρίς να λέει την αλήθεια.
«Όταν δεν βολεύεις, μιλάς πολύ»
Ανάμεσα στους πιο δύσκολους πελάτες, ξεχωρίζει τους θαμώνες που θεωρούν ότι έχουν «μερίδιο» στο μαγαζί επειδή έρχονται συχνά ή επειδή γνωρίζουν τους ιδιοκτήτες. Θυμάται ένα περιστατικό σε wine bar όπου εργαζόταν, όταν ζήτησε από έναν πελάτη να περάσει μέσα για να τηρηθούν οι ώρες κοινής ησυχίας. Εκείνος αντέδρασε ρωτώντας «ποιος το λέει;» και αργότερα έμαθε ότι προσπαθούσε να πείσει άλλους να τη διώξουν από τη δουλειά. Εξίσου δύσκολους θεωρεί τους «νεόπλουτους» πελάτες, τους οποίους –όπως λέει– μπορείς να ξεχωρίσεις εύκολα από τον τρόπο που συμπεριφέρονται.
Η Alessia Bondar, assistant restaurant manager στο Ζιγκοάλα, βλέπει το ζήτημα των ανισοτήτων ως βαθιά δομικό. Όπως λέει, όταν μια γυναίκα μπαίνει σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο εργασίας από μικρή ηλικία, συχνά βρίσκεται στη σκιά κάποιου άλλου. «Για να προχωρήσεις πρέπει να σε συμπαθήσει ένας άντρας και να σε πάρει από το χεράκι. Και δεν πιστεύω στις συμπάθειες», λέει.
Η ίδια αναγνωρίζει ότι η εμφάνισή της –είναι ξανθιά, γαλανομάτα, με έντονο χαμόγελο– έχει παίξει ρόλο στον τρόπο που την αντιμετωπίζουν οι πελάτες. Παρότι αυτό μπορεί να έχει βοηθήσει επαγγελματικά, δεν το θεωρεί απαραίτητα θετικό. Αντίθετα, πιστεύει ότι οι γυναίκες δεν αντιμετωπίζονται όλες με τον ίδιο τρόπο, ειδικά όταν δεν ταιριάζουν σε συγκεκριμένα πρότυπα εμφάνισης. Αναφέρει, για παράδειγμα, περίπτωση φίλης της που δέχτηκε σχόλιο για τα φρύδια της από υπεύθυνη σε μεγάλο κατάστημα εστίασης.
Στην καριέρα της έχει συναντήσει και θετικές και αρνητικές συμπεριφορές από εργοδότες και συναδέλφους. Το βασικό για εκείνη ήταν πάντα να ακουστεί η φωνή της. «Όταν δεν βολεύεις, μιλάς πολύ», λέει, επισημαίνοντας ότι το ζήτημα είναι βαθιά έμφυλο και αντανακλάται ακόμη και στις προσωπικές σχέσεις.
Παρότι βλέπει περισσότερες γυναίκες να παίρνουν ηγετικές θέσεις, αναρωτιέται με ποιο κόστος. Όπως λέει, πολλές φορές για να επιβιώσεις στον χώρο πρέπει να προσαρμοστείς υπερβολικά, κάτι που δημιουργεί έντονο ανταγωνισμό.
Η ίδια δεν έχει βιώσει προσωπικά σεξουαλική παρενόχληση, αλλά έχει ακούσει πολλές ιστορίες από άλλες γυναίκες. Θυμάται μάλιστα μια εμπειρία από όταν ήταν φοιτήτρια, όταν μια εργοδότρια της είπε «να ξέρεις ότι εδώ δεν κάνουμε κονσομασιόν», μόνο και μόνο επειδή φορούσε κόκκινο κραγιόν. Έχει επίσης ακούσει για περιπτώσεις όπου εργοδότες ξεπέρασαν τη γραμμή ανάμεσα στο προσωπικό και το επαγγελματικό. Όπως λέει, αυτά τα περιστατικά υπάρχουν ακόμη, ειδικά σε χώρους που δεν βρίσκονται στο επίκεντρο της δημοσιότητας.
Τα πιο προβεβλημένα μαγαζιά ίσως προσέχουν περισσότερο, σημειώνει, επειδή πλέον η κοινωνία είναι πιο ευαισθητοποιημένη και η δημόσια εικόνα παίζει μεγάλο ρόλο. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύει ότι το σύνολο της κοινωνίας επηρεάζει τις αλλαγές στον κλάδο.
Όσο για τους πελάτες, θεωρεί τους εγωιστές τους πιο δύσκολους. Για την ίδια, το βασικό είναι να θυμόμαστε ότι «όλα λύνονται». Στην εστίαση, λέει, οι άνθρωποι είναι εκεί για να βοηθήσουν και να βρουν μια λύση.
«Σε ένα μαγαζί που εργαζόμουν παλιότερα, κάποιος από μία παρέα που είχα συμπαθήσει πολύ, είχε γενέθλια. Πετάχτηκα λοιπόν για να αγοράσω κεράκια και να τα βάλω πάνω στο γαλακτομπούρεκο που θα τους έβγαζα. Δεν το είδα ως αγγαρεία αλλά ως κομμάτι της εμπειρίας που ήθελα να τους προσφέρω».
Η Αννέτα Κακκαβά εστιάζει σε μια ακόμη πτυχή που συχνά μένει αόρατη: τις βιολογικές και σωματικές απαιτήσεις της δουλειάς. Όπως λέει, η έμμηνος ρύση δεν αναγνωρίζεται ουσιαστικά σε κανέναν εργασιακό χώρο, πόσο μάλλον στην εστίαση, όπου η δουλειά είναι βαριά και χειρωνακτική. Βιώνοντας κάθε μήνα δυσμηνόρροια, θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να εργάζεται μέχρι αργά το βράδυ, να κουβαλά τραπέζια και να αντέχει την πίεση της βάρδιας.
Παρά τις συζητήσεις που γίνονται τα τελευταία χρόνια, δεν νιώθει ότι οι συνθήκες έχουν αλλάξει ουσιαστικά, ούτε με νεότερους ούτε με πιο «αριστερούς» εργοδότες. Αναφέρει μάλιστα παράδειγμα από wine bar όπου εργαζόταν, όπου στο απαιτητικό πόστο του μπαρ τοποθετούνταν μόνο γυναίκες, με την πρόφαση ότι είχαν το κατάλληλο ύψος ή ευκινησία – κάτι που η ίδια θεωρεί αβάσιμο.
Όπως λέει, η μεγάλη κινητικότητα προσωπικού στην εστίαση έχει να κάνει και με την έλλειψη προοπτικής. Όταν η ομάδα κρατά όρθιο ένα μαγαζί σε δύσκολες βάρδιες και η μοναδική αναγνώριση είναι ένα μήνυμα ότι «έχουμε να συζητήσουμε πολλά πράγματα την επόμενη εβδομάδα», τότε –όπως σημειώνει– δεν υπάρχει πραγματικό κίνητρο να παραμείνεις.
Και τι σκέφτονται τελικά οι άνθρωποι του σέρβις για τους πελάτες; «Τα χειρότερα», λέει με σοβαρότητα, για να προσθέσει ότι οι πιο δύσκολοι είναι οι «εικονικοί πλούσιοι», εκείνοι που συχνάζουν στα «κουλτουριάρικα μαγαζιά της Αθήνας» και συμπεριφέρονται με επίδειξη. Η ίδια έχει δεχτεί ακόμη και πρόταση με χρήματα για να «κοιμηθεί με κάποιον πελάτη», ο οποίος είχε αφήσει «φιλοδώρημα 180 ευρώ, μαζί με το τηλέφωνό του».
«Κάθε μέρα υποδύεσαι έναν ρόλο», λέει. «Ακούς συνέχεια “εσείς οι γυναίκες κι εσείς οι γυναίκες”». Παρότι υπάρχει συχνά αλληλεγγύη ανάμεσα στις γυναίκες, υπάρχει και η αντίθετη πλευρά: γυναίκες που αποστασιοποιούνται από τις άλλες γυναίκες, υιοθετώντας στερεοτυπικές αντιλήψεις. Για την ίδια, αυτό είναι ένα ακόμη κομμάτι της πατριαρχίας – και ίσως ένα από τα πιο δύσκολα να αντιμετωπιστούν.
Αυτή την Δευτέρα 16 Μαρτίου καλεσμένη της δημοσιογράφου Άννας Ματθαίου στην εκπομπή ΠΕΣ ΤΑ ΟΛΑ στο στούντιο της ΕΡΤopen η πρόεδρος της ΕΚΠΟΙΖΩ νομικός κ.Καλαποθαράκου Παναγιώτα
Μιλάμε για την μεγάλη νίκη στον Α.Πάγο υπέρ των δανειοληπτών και την προστασία του καταναλωτή από την αισχροκέρδεια
Κάθε Δευτέρα στις 16:00 ακούς ΠΕΣ ΤΑ ΟΛΑ με την Άννα Ματθαίου,εδώ δεν μιλάμε,ΑΚΟΥΜΕ! Συντονίσου ΕΡΤopen γιατί εδώ ακούς καλά!
Οι Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη παρουσιάζουν στο Θέατρο Αλάμπρα από τις 17 Απριλίου τον θεατρικό μονόλογο “Girls & Boys” του Dennis Kelly, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Λητώς Τριανταφυλλίδου, με τη Νατάσα Εξηνταβελώνη. Η παράσταση θα παρουσιαστεί για δεύτερη χρονιά στην Αθήνα, μετά τη θερμή υποδοχή κοινού και κριτικών και τα συνεχόμενα sold out, καθώς και την επιτυχημένη περιοδεία της στη Θεσσαλονίκη και σε πόλεις της Ελλάδας.
«Συνάντησα τον άντρα μου στην ουρά για να επιβιβαστώ σε μια πτήση, και ομολογώ ότι τον αντιπάθησα από την πρώτη στιγμή.» Μια τυχαία γνωριμία σε ένα αεροδρόμιο γίνεται η αρχή μιας κοινής ζωής: Έρωτας, οικογένεια, παιδιά, καριέρα — μια καθημερινότητα που μοιάζει γνώριμη και ασφαλής. Όμως, όσο η αφήγηση προχωρά, η πραγματικότητα αρχίζει να ραγίζει και η ιστορία παίρνει μια απροσδόκητα σκοτεινή τροπή.
Ένας σύγχρονος θεατρικός μονόλογος που ξεκινά σαν ιστορία αγάπης και μετατρέπεται σταδιακά σε μια ανατομία της απώλειας, της μνήμης και του τρόπου με τον οποίο ο άνθρωπος προσπαθεί να διαχειριστεί το τραύμα και να συνεχίσει να ζει. Ο Βρετανός συγγραφέας Dennis Kelly, γνωστός στο ελληνικό κοινό από το έργο Τα Ορφανά, δημιουργεί ένα κείμενο που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και την τραγωδία, αποκαλύπτοντας τις αθέατες μορφές αγριότητας που διαπερνούν την καθημερινότητα των σχέσεων. Ζητήματα όπως η έμφυλη ανισότητα και οι μηχανισμοί κανονικοποίησης της βίας, συνθέτουν τον δραματουργικό πυρήνα του έργου.
«Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε τα πράγματα μεταξύ μας άρχισαν να πηγαίνουν στραβά – θυμάμαι μόνο ξαφνικά να βρίσκομαι μέσα σε αυτό.»
Καθώς η αφήγηση ξεδιπλώνεται, η βία σταδιακά αποκαλύπτεται, διαβρώνοντας κάθε στιγμή μιας επιφανειακά ευτυχισμένης ζωής. Μικρές και φαινομενικά ακίνδυνες οικογενειακές στιγμές θα αποκαλυφθούν εκ των υστέρων ως προειδοποιητικά σημάδια μιας σκοτεινής πραγματικότητας.
Στη σκηνική εκδοχή της Λητώς Τριανταφυλλίδου, η ηρωίδα αφηγείται την ιστορία της κατασκευάζοντας μπροστά στα μάτια μας ένα ζωντανό ντοκιμαντέρ. Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο θέατρο και την κινηματογραφική καταγραφή, μετατρέποντας τη θεατρική σκηνή σε χώρο προσωπικής αναμέτρησης της ηρωίδας με την ιστορία της, όπου η αφήγηση λειτουργεί ως πράξη επιβίωσης.
“Η ηρωίδα που κληθήκαμε να δημιουργήσουμε με τη Νατάσσα Εξηνταβελώνη δεν είναι ούτε σύμβολο ούτε θύμα. Είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να εντοπίσει τη στιγμή όπου η πορεία της ζωής της μετατοπίστηκε προς την τραγωδία. Καθώς μας αφηγείται την ιστορία της, αναζητά ενδείξεις και ίχνη μέσα στην ίδια της τη μνήμη, επιχειρώντας να διαγνώσει στον σύντροφό της, στη σχέση τους και στην κοινωνία όπου ζει τις απαρχές και τα αίτια της βίας που καθόρισαν τη ζωή της.
Αυτή η προσπάθεια κατανόησης — και όχι η τραγωδία καθαυτή — αποτέλεσε τον πυρήνα της παράστασής μας. Η σκηνική σύνθεση της παράστασης διαμορφώθηκε ως μια ζωντανή διαδικασία ανασύνθεσης: μια αφήγηση που χτίζεται μπροστά μας, σαν ντοκιμαντέρ της ίδιας της μνήμης.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η μνήμη δεν υπάρχει πλέον μόνο μέσα μας, αλλά και μέσα σε αρχεία, εικόνες και βίντεο. Ανακαλούμε το παρελθόν μας μέσα από οθόνες. Με αυτή την έννοια, όλοι γινόμαστε αφηγητές, μοντέρ και σκηνοθέτες της ίδιας μας της ζωής. Ωστόσο, παρά τα σύγχρονα εργαλεία καταγραφής και επαύξησης της εμπειρίας μας, η αμηχανία — και συχνά η ανικανότητά μας — απέναντι στην τραγωδία παραμένει ίδια, τόσο ως προς την αποτροπή της όσο και ως προς την κατανόησή της. Αυτή υπήρξε ίσως και η μεγαλύτερη πρόκληση: να προσεγγίσουμε την ενδοοικογενειακή βία χωρίς δραματική υπερβολή, αλλά και χωρίς απόσταση.
Αν η παράσταση αφήνει κάτι πίσω της, θα ήθελα να είναι μια αίσθηση επαγρύπνησης — η συνειδητοποίηση ότι η βία δεν εμφανίζεται αιφνίδια στις έμφυλες σχέσεις, αλλά διαμορφώνεται αθόρυβα μέσα από μικρές, καθημερινές μετατοπίσεις που συχνά περνούν απαρατήρητες. Αν καταφέρουμε να το αναγνωρίσουμε αυτό — όσο επώδυνο κι αν είναι — ίσως να ανοίξει ο δρόμος για μια ουσιαστική αλλαγή δυναμικής.” Λητώ Τριανταφυλλίδου
