Αδέλφια της Αμερικανίδας η οποία δολοφονήθηκε στις αρχές Ιανουαρίου, όταν την πυροβόλησε πράκτορας της αστυνομίας μετανάστευσης (ICE) στη Μινεάπολη, επέκριναν χθες Τρίτη το ότι δεν άλλαξε τίποτα μετά τον θάνατό της, ότι συνεχίζουν να εφαρμόζονται οι σκληρές πρακτικές των πρακτόρων που διατάχτηκαν να εφαρμόσουν την αντιμεταναστευτική πολιτική του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Η Ρενέ Γκουντ, μητέρα 37 ετών, σκοτώθηκε από σφαίρες πράκτορα της ICE καθώς βρισκόταν στο τιμόνι του αυτοκινήτου της την 7η Ιανουαρίου, στο περιθώριο διαδηλώσεων εναντίον των επιχειρήσεων της αστυνομίας μετανάστευσης για εβδομάδες στη μεγαλούπολη των βόρειων ΗΠΑ.

«Τις τελευταίες εβδομάδες, η οικογένειά μας ένιωθε κάποια ανακούφιση νομίζοντας ότι ο θάνατος της Νε θα μπορούσε ίσως να οδηγήσει σε αλλαγή στη χώρα μας--αλλά δεν συνέβη τίποτα τέτοιο», είπε κατά τη διάρκεια συνεδρίασης στο αμερικανικό Κογκρέσο ένας από τους αδελφούς της Ρενέ Γκουντ, ο Λουκ Γκάνγκερ.

«Σουρεαλιστικά γεγονότα»

«Τα εντελώς σουρεαλιστικά γεγονότα στους δρόμους της Μινεάπολης είναι ανεξήγητα», πρόσθεσε, αναφερόμενος στις εφόδους στην πόλη, όπου αναπτύχθηκαν χιλιάδες ομοσπονδιακοί πράκτορες, που δρουν με καλυμμένα πρόσωπα, εκτελώντας τη διαταγή να συλλάβουν μαζικά παράτυπους μετανάστες.

«Αυτές οι αναμετρήσεις με ομοσπονδιακούς πράκτορες αλλάζουν τις κοινότητές μας και πάρα πολλές ζωές, ανάμεσά τους και τη δική μας», πρόσθεσε.

Μερικές ημέρες μετά τον θάνατο της Ρενέ Γκουντ, άλλος διαδηλωτής, συνομήλικός της, ο Άλεξ Πρέτι, σκοτώθηκε στη Μινεάπολη από πυρά πρακτόρων της αστυνομίας συνόρων (CBP), γεγονός που πυροδότησε έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις στις ΗΠΑ κι επέτεινε τη διένεξη ανάμεσα στις τοπικές και στις ομοσπονδιακές αρχές.

«Θα ήταν τόσο εύκολο να παρασυρθούμε και να πιστέψουμε το ψέμα ότι για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες του κόσμου απαιτούνται μεγαλειώδεις, ηρωικές πράξεις», είπε στους κοινοβουλευτικούς άλλος αδελφός της εκλιπούσας, ο Μπρεντ Γκάνγκερ.

Όμως--συμπλήρωσε--«όπως είχε γράψει ο (σ.σ. βρετανός συγγραφέας Τζον Ρόναλντ Ρούελ) Τόλκιν, είναι τα μικρά, καθημερινά πράγματα, που κάνουν απλοί άνθρωποι, αυτά που μας επιτρέπουν να απωθούμε τον ζόφο, μικρές πράξεις καλοσύνης και αγάπης».

POROSI 04: Ο STEVE GUNN live στην Αθήνα

Κυριακή 26 Απριλίου 2026 | ΙΛΙΟΝ plus

Opening Act: 33 Lovers

Ο Steve Gunn βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της αμερικανικής indie κιθαριστικής folk-rock και πειραματικής μουσικής για περισσότερα από 15 χρόνια.

Με επιρροές κάπου μεταξύ των κιθαρωδών του american primitive (Fahey, Basho) και του Michael Chapman, ο Steve Gunn γεφυρώνει την απόσταση μεταξύ του κιθαριστικού αμερικάνικου indie ήχου και της παράδοσης των μεγάλων κιθαρωδών της πρωτοποριακής folk του παρελθόντος αφήνοντας πάντα ένα πιο συναισθηματικό στίγμα. Με τον τρόπο που ο Steve Gunn οδηγεί την κιθάρα του στους στέρεους δρόμους της φολκ/ψυχεδέλειας/ροκ των προπατόρων του, μοιάζει με έναν μουσικό ταξιδιωτικό οδηγό. Ξεναγεί με τους στίχους του τον ακροατή σε βραχώδη και αχανή τοπία φτιαγμένα με επιστρώσεις από γήινους ήχους και κιθαριστικά κομψοτεχνήματα.

Steve Gunn: Live from The Rat Fink Room

Με ένα ευρύ φάσμα συνεργασιών και επιρροών, η καριέρα του Gunn περιλαμβάνει ένα πλούσιο ρεπερτόριο από σόλο, ντουέτα και ηχογραφήσεις με συγκροτήματα σε δισκογραφικές εταιρείες όπως Matador, Thrill Jockey και RVNG. Το έργο του συνεχίζει να σηματοδοτεί σημαντικά ορόσημα στη σύγχρονη κιθαριστική μουσική και την καινοτόμο σύνθεση τραγουδιών. Ακόμα και μετά από σχεδόν 2 δεκαετίες, ο Gunn συνεχίζει να εξελίσσεται, μετατρέποντας τις επιρροές του σε ένα μοναδικό και συνεχώς εξελισσόμενο έργο. Οι πολυάριθμες συνεργασίες του αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της δημιουργικής του ζωής, όπου, μεταξύ άλλων, έχει μοιραστεί το στούντιο και τη σκηνή με τους Kurt Vile, Cass McCombs, Jim White, Kim Gordon, Bill Nace, Mary Lattimore, David Moore και John Truscinski.

Steve Gunn "Morning on K Road" [Official Video]

Με το πέρασμα του χρόνου προσέθετε χρώματα στην μουσική παλέτα του που έρεε όλο και πιο αβίαστα σαν ένα αιθέριο αεράκι για τις πολύτιμες μικρές στιγμές της ζωής, όταν ο χρόνος σταματά και ο ακροατής μένει άναυδος μπροστά σε κάτι που δεν είχε προσέξει ποτέ ότι ήταν πάντα εκεί.

Steve Gunn - Way Out Weather

Μετά από τρία επιτυχημένα άλμπουμ στην Matador Records, ο Gunn κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο το 7ο στούντιο άλμπουμ του, Daylight Daylight, μέσω της No Quarter, το πρώτο του solo μετά από τέσσερα χρόνια, ως μία απόδειξη ότι ο καλλιτέχνης συνεχίζει να προχωρά με σκοπό και όραμα. Η κυκλοφορία αναδεικνύει τη συνεχή εξερεύνηση του στον ήχο, την ατμόσφαιρα και τη σύνθεση. Εν τω μεταξύ, τον περασμένο Αύγουστο, ο Gunn κυκλοφόρησε το Music for Writers, το πρώτο του σόλο άλμπουμ με ορχηστρικά κομμάτια, στην Three Lobed Recordings. Για το Daylight Daylight τα Διεθνή Μέσα έχουν γράψει:

• «Είναι ένα λιτό και συγκρατημένο δημιούργημα. Ωστόσο, είναι αυτή η συγκράτηση που τελικά καθορίζει τη λαμπρότητά του, καθώς απεικονίζει τον ήχο ενός πιο σίγουρου, γεμάτου αυτοπεποίθηση καλλιτέχνη που συνειδητοποιεί ότι ίσως είναι καλύτερο να ταξιδεύει αργά παρά να βιάζεται». (MOJO, 10/10)

• «Η μορφή και η προσωπικότητα ενός τραγουδιού είναι τα πάντα, και οι ενορχηστρώσεις του Elkington εξυπηρετούν υπέροχα αυτά τα κομμάτια». (UNCUT, 8/10)

• «Μια συνέχεια του διαλόγου μεταξύ Gunn και κιθάρας και της γλυκιάς έμφασης, αυτή τη φορά πιο ορχηστρική παρά ηλεκτρονική. Η διάθεση είναι γενικά χαλαρωτική, αλλά διανθισμένη με περιστασιακές νότες ανησυχίας». (THE WIRE, 7/10)

• «Το μεγαλύτερο μέρος του Daylight Daylight δίνει αυτή την αίσθηση: αρκετά μεγαλοπρεπές για να γεμίσει ασφυκτικά ένα θέατρο, αλλά ταυτόχρονα συγκρατημένο και αρκετά οικείο». (PITCHFORK, 7.5/10)

• «Λεπτό και προσεκτικά καθορισμένο, είναι το έργο κάποιου που δεν φοβάται να ρισκάρει – είναι πολύ ωραίο που επέστρεψε». (CLASH MUSIC, 8/10)

• «Μινιμαλιστικό και ομιχλώδες, το άλμπουμ παρουσιάζει τον Gunn περισσότερο ως ακουστικό τροβαδούρο. Παραγωγός είναι ο James Elkington, ο οποίος ενορχηστρώνει τα έγχορδα και τα ξύλινα πνευστά που δίνουν στο Daylight Daylight τον κυματιστό, μερικές φορές αφηρημένο χαρακτήρα του. Με έμφαση στο σιγανό κούρδισμα της κιθάρας του Gunn και τη σκονισμένη φωνή του, τα τραγούδια έχουν ομοιόμορφο χαλαρό τέμπο με μια διαλογιστική ομοιότητα που δημιουργεί μια αίσθηση ελπιδοφόρου και περιπετειώδους ταξιδιού. Οι υπέροχες ενορχηστρώσεις του Elkington, εμπνευσμένες από τον Ennio Morricone, ευνοούν την πιο λεπτή πλευρά του Ιταλού μαέστρου». (ALLMUSIC, 9/10)

https://www.steve-gunn.com/

https://stevegunn.bandcamp.com/music

33 Lovers είναι το πνευματικό παιδί του τραγουδιστή, τραγουδοποιού και πολυοργανίστα Stratos Kiris. Μετά τη διάλυση των Monovine, ο Stratos δημιούργησε το project 33 Lovers το 2020, επαναπροσδιορίζοντας την καλλιτεχνική του πορεία μέσα από μια indie pop και lo-fi αισθητική.

Το ντεμπούτο άλμπουμ τους, "Ghost Flower", ηχογραφήθηκε με DIY προσέγγιση στο σαλόνι του παραγωγού Βασίλη Νησσόπουλου και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2023 από την Inner Ear Records. Ο δίσκος απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από κοινό και δημοσιογράφους, κατακτώντας τις πρώτες θέσεις σε αρκετές λίστες με τις κορυφαίες κυκλοφορίες της χρονιάς.

Πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησε και το δεύτερο πολυαναμενόμενο δεύτερο άλμπουμ του, "Am I In A Dream" μέσω της Inner Ear Records.

Στο live του Steve Gunn στο ΙΛΙΟΝ plus στις 26 Απριλίου, ο Stratos Kiris μαζί με τη Λαμπρινή Γρηγοριάδου θα παρουσιάσουν κομμάτια από το "Ghost Flower" αλλά και από το νέο άλμπουμ "Am I In A Dream", σε μια ειδικά διαμορφωμένη ακουστική εκδοχή.

https://inner-ear.gr/artists/33-lovers/

https://www.facebook.com/33lovers

https://www.instagram.com/the33lovers/

Πληροφορίες:

Ημερομηνία: Κυριακή 26 Απριλίου 2026

Opening Act: 33 Lovers

Τοποθεσία: ΙΛΙΟΝ Plus

Προσέλευση: 21:00 | Έναρξη: 21:30

Περισσότερες πληροφορίες: porosi.org

Διοργάνωση: ΠΩΡΩΣΗ

Επικοινωνία: Κατερίνα Π. Τριχιά - True Colours Comms

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/steve-gunn-live/

Early bird: 21€ (περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων)

Προπώληση: 24€

Ταμείο: 27€

ΑμεΑ, Ανέργων, Φοιτητικό, 65+: 20€ (διαθέσιμα στο ταμείο και στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. με την επίδειξη του σχετικού πιστοποιητικού)

ΠΩΡΩΣΗ Socials

Facebook: @porosi.ath

Instagram: @porosi.ath

ΠΩΡΩΣΗ Subscribe

ΠΩΡΩΣΗ @Spotify

Carmen

by Antonio Gades & Carlos Saura

Με την Compañía Antonio Gades

Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

24, 25 & 26 Απριλίου, ώρα 20:00

H προπώληση

για το μεγαλύτερο χορευτικό γεγονός της χρονιάς ξεκίνησε.

 www.megaron.gr/event/carmen-by-antonio-gades-carlos-saura-me-tin-compania-antonio-gades/ 

Δημιουργία δύο κορυφαίων μορφών της ισπανικής τέχνης, του χορευτή και χορογράφου Αντόνιο Γκάδες και του σκηνοθέτη Κάρλος Σάουρα, η χοροθεατρική εκδοχή της Κάρμεν πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1983, λίγο μετά την ομώνυμη ταινία τους που σάρωσε τα βραβεία στα διεθνή φεστιβάλ. Εμπνευσμένη από τη νουβέλα του Προσπέρ Μεριμέ (1845), η παράσταση προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση πλάθοντας ένα μυθικό χαρακτήρα που έγινε συνώνυμος με την ισπανική ψυχή. 

Η αυθεντική παράσταση της Κάρμεν έρχεται στο Μέγαρο Μουσικής με την υπογραφή της Compañía Antonio Gades, της ομάδας που δημιούργησε ο μεγάλος χορευτής και χορογράφος. Τους κεντρικούς ρόλους ενσαρκώνουν τέσσερις από τους κορυφαίους χορευτές της Compañía: η Esmeralda Manzanas στον ρόλο της Κάρμεν, ο Alvaro Madrid ως Δον Χοσέ, ο Jairo Rodríguez ως Ταυρομάχος και ο Miguel Ángel Rojas ως Σύζυγος. Η επιμέλεια της παράστασης που αναβιώνει την αυθεντική χορογραφία του Γκάδες, είναι της Stella Arauzo, επί χρόνια παρτενέρ του στη σκηνή και Καλλιτεχνική Διευθύντρια της Compañía.

Η παράσταση

Η χοροθεατρική Κάρμεν ακολουθεί το έργο του Prosper Mérimée και εστιάζει στο ερωτικό τρίγωνο μεταξύ του Δον Χοσέ, του Ταυρομάχου, και της τσιγγάνας Κάρμεν με το φιλήδονο ταμπεραμέντο, που παραμένει αταλάντευτα ταγμένη στην προσωπική ελευθερία. Με τα λόγια του Gades: «Η Κάρμεν δεν είναι ούτε επιπόλαια ούτε της αρέσει να βασανίζει τους άντρες – είναι απλώς μια γυναίκα ειλικρινής, που όταν αγαπά κάποιον το δηλώνει, κι όταν δεν τον αγαπά το δηλώνει επίσης. Δημιούργησα την παράσταση γιατί δεν μου άρεσε η στερεοτυπική, ψεύτικη αντιμετώπισή της. Η Κάρμεν δίνεται ολοκληρωτικά σε ό,τι αγαπά δίχως να λησμονά την ταξική της καταγωγή».

Η ειλικρίνεια και η καταβύθιση στη λαϊκή ψυχή είναι τα συστατικά της επιτυχίας της ταινίας των Γκάδες/Σάουρα και της θεατρικής εκδοχής της, που ανέδειξαν τον Γκάδες ως τον σπουδαιότερο εκπρόσωπο του φλαμένκο, τόσο ως χορευτή όσο και ως χορογράφο. Η τέχνη του, μέσα από ένα άκρως προσωπικό ύφος, ψηλαφεί τις ποικίλες και αντιφατικές όψεις της Κάρμεν, που είναι μια γυναίκα τρυφερή και θηλυκή αλλά ταυτόχρονα μάχεται λυσσαλέα για χειραφέτηση, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις. Γι’ αυτό και το φλαμένκο της δεν έχει σχέση με το επιτηδευμένο, «διακοσμητικό» στιλ που χαρακτήριζε τον ισπανικό χορό επί δεκαετίες, ιδίως κατά τη δικτατορία του Φράνκο, λίγο πριν ο Gades εμπνευστεί τη χορογραφία.

Antonio Gades: χορευτής και διεθνής προσωπικότητα

Ο Gades, πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής του Ballet Nacional de España μετά από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1978, υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους Ισπανούς χορευτές του 20ού αιώνα. Γεννημένος το 1936 σε μια φτωχική οικογένεια του Αλικάντε, στράφηκε τυχαία στον χορό, ώσπου το 1954 τον ανακάλυψε η περίφημη Pilar López και τον ενέταξε στην ομάδα της. Το 1961 μετοίκησε στην Ιταλία, όπου εργάστηκε ως χορευτής και χορογράφος στο Θέατρο της Όπερας της Ρώμης, συνεργαζόμενος με τον Anton Dolin στο Bolero του Ravel, και στη συνέχεια στο Φεστιβάλ του Σπολέτο, όπου συνέπραξε με τον Gian Carlo Menotti στην Κάρμεν του Bizet, και στη Σκάλα του Μιλάνου (στην Κάρμεν και στο El Amor Brujo του Falla). Το 1974 γνώρισε διεθνή επιτυχία με τον Ματωμένο γάμο, χορογραφία εμπνευσμένη από το θεατρικό έργο του Lorca. Κατόπιν συνεργάστηκε επί τρία χρόνια με το Εθνικό Μπαλέτο της Κούβας και την Αlicia Alonso. Το 1978 περιόδευσε στις ΗΠΑ ως Ιλαρίων στην Giselle, ενώ το 1981, έπειτα από τη γνωριμία του με τον Saura, διασκεύασε για την οθόνη τον Ματωμένο γάμο, για να ακολουθήσει έπειτα από δύο χρόνια η Κάρμεν. Το 1994 παρουσίασε στη Γενεύη την τελευταία του χορογραφία, τη Φουέντε Οβεχούνα, πάνω στο ομώνυμο δράμα του Lope de Vega. Έφυγε από τη ζωή το 2004, καταξιωμένος ως μια επιβλητική προσωπικότητα του φλαμένκο.

Ίδρυμα και Compañía Antonio Gades

Λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του ο Gades ίδρυσε το Ίδρυμα Antonio Gades με σκοπό τη διαφύλαξη του έργου του, την προώθηση του φλαμένκο και την προάσπιση της ισπανικής πολιτιστικής ταυτότητας. Παράλληλα με τις δραστηριότητες του Ιδρύματος συνεχίζεται και η δράση της Compañía Antonio Gades, της ομάδας του δασκάλου, που εξακολουθεί να θεωρείται ταυτόσημη με το φλαμένκο. Υπό την καθοδήγηση της Stella Arauzo, που ερμήνευσε για χρόνια την Κάρμεν πλάι στον Gades (διαδεχόμενη τη Cristina Hoyos) και την τεχνική διεύθυνση του Dominique You, που υπήρξε το δεξί χέρι του, η ομάδα απαρτίζεται από έμπειρους συνεργάτες του αλλά και νέους καλλιτέχνες. Η Compañía αναβιώνει τις παραστάσεις του εμπνευστή της με γνώμονα την πορεία που εκείνος χάραξε χάρη στο ταλέντο, την αισθητική και τη γνώση του.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Carlos Saura, Antonio Gades 

Χορογραφία: Antonio Gades

Σχεδιασμός φωτισμών: Antonio Gades, Carlos Saura, Dominique You

Μουσική: Antonio Gades, Antonio Solera, Ricardo Freire, Georges Bizet («Carmen»), Manuel Penella («El gato montés»), José Ortega Heredia/Federico Garcia Lorca («Verde que te quiero verde»).

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Stella Arauzo

Χορεύουν: Esmeralda Manzanas, Alvaro Madrid, Maria Jose Lopez, Miguel Ángel Rojas, Antonio Martinez, Ana Del Rey, Cristina Carnero, Raquel Soblechero, Maria Nadal, Virginia Ginales, Angel Navarro, Elena Ros, Andrea Cuenca, Jose Canovas, Santiago Herranz, Miguel Barrejon, Alberto Jairo.

Τραγουδούν: Enrique Bermudez, Afredo Tejada, Israel Paz.

Κιθάρα: Alberto Perianes, Basilio Garcia

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

? Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη

? Παρασκευή 24, Σάββατο 25 και Κυριακή 26 Απριλίου 2026. Ώρα 20:00

? Εισιτήρια: megaron.gr, 2107282333

? Πληροφορίες: 210 7258510

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης

Εννέα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, νωρίς σήμερα το πρωί, από ισραηλινά πλήγματα στη Λωρίδα της Γάζας, όπως ανακοίνωσε η υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας. Από την άλλη, ο ισραηλινός στρατός ισχυρίστηκε ότι εξαπέλυσε πλήγματα αφότου μέλη του «δέχθηκαν πυρά», τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό ενός αξιωματικού.

Η αιματηρή βία συνεχίζεται στη Γάζα παρά την εκεχειρία που τέθηκε σε ισχύ στις 10 Οκτωβρίου μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς, με τις δύο πλευρές να αλληλοκατηγορούνται ότι την παραβιάζουν. Από τα πλήγματα αυτά, που σημειώθηκαν στο βόρειο και το νότιο τμήμα της Γάζας, σκοτώθηκαν εννέα άνθρωποι, ανάμεσά τους τρία παιδιά, ενώ άλλοι 31 τραυματίστηκαν, σημείωσε η Πολιτική Προστασία.

Τρία πτώματα μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο Νάσερ της Χαν Γιούνις αφού ισραηλινά πλήγματα στοχοθέτησαν σκηνές και σπίτια στην πόλη αυτή στο νότιο τμήμα του παλαιστινιακού θύλακα. Έξι ακόμη πτώματα έφτασαν στο νοσοκομείο αλ Σίφα έπειτα από πλήγματα εναντίον της πόλης της Γάζας, επεσήμανε η ίδια πηγή. Σύμφωνα με τον ισραηλινό στρατό, το περιστατικό σημειώθηκε στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας, κοντά στην «Κίτρινη Γραμμή» η οποία οριοθετεί την περιοχή του θύλακα που εξακολουθεί να ελέγχει το Ισραήλ με βάση τους όρους της πρώτης φάσης του σχεδίου του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Το Σάββατο από τα ισραηλινά πλήγματα σκοτώθηκαν 32 άνθρωποι, σύμφωνα με την Πολιτική Προστασία, με τον ισραηλινό στρατό να αναφέρει ότι διεξήγαγε βομβαρδισμούς σε απάντηση σε παραβιάσεις της εκεχειρίας. Το Ισραήλ και η Χαμάς αλληλοκατηγορούνται καθημερινά για παραβίαση των όρων της συμφωνίας εκεχειρίας στη Γάζα, όπου η ανθρωπιστική κατάσταση παραμένει δραματική για τα δύο και πλέον εκατομμύρια των κατοίκων της.

Ο Νετανιάχου αποκλείει την Παλαιστινιακή Αρχή από τη Γάζα 

Η Παλαιστινιακή Αρχή δεν θα μετάσχει «σε καμιά περίπτωση» στη διακυβέρνηση της Λωρίδας της Γάζας μετά τον πόλεμο, δήλωσε χθες ο Μπενιαμίν Νετανιάχου στον Αμερικανό απεσταλμένο Στιβ Γουίτκοφ, ο οποίος επισκέπτεται την Ιερουσαλήμ.

«Ο πρωθυπουργός διευκρίνισε ότι η Παλαιστινιακή Αρχή δεν θα εμπλακεί σε καμιά περίπτωση», δήλωσε το γραφείο του Νετανιάχου σε ανακοίνωση μετά τη συνάντηση μεταξύ των δυο ανδρών.

Η διαχείριση του θύλακα αναμένεται να ανατεθεί προσωρινά στην Εθνική Επιτροπή για τη Διοίκηση της Γάζας --που αποτελείται από 15 Παλαιστίνιους τεχνοκράτες και τελεί υπό την αρχή του «Συμβουλίου Ειρήνης» του οποίου προεδρεύει ο... Ντόναλντ Τραμπ-- έως ότου η Παλαιστινιακή Αρχή, που διοικείται από τον Μαχμούντ Αμπάς, εφαρμόσει ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το σχέδιο Τραμπ αποκλείει από την άλλη πλευρά οποιοδήποτε ρόλο για τη Χαμάς ή τις άλλες ένοπλες παλαιστινιακές παρατάξεις.

Τη Δευτέρα, το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού εξέφρασε τη λύπη του για το γεγονός ότι το λογότυπο της Εθνικής Επιτροπής για τη Διοίκηση της Γάζας (NCAG) περιείχε ένα σύμβολο της Παλαιστινιακής Αρχής, αφήνοντας να εννοηθεί μια σύνδεση μεταξύ των δύο.

«Το Ισραήλ δεν θα δεχτεί τη χρήση ενός συμβόλου της Παλαιστινιακής Αρχής. Η Παλαιστινιακή Αρχή δεν θα έχει κανένα ρόλο στη διοίκηση της Γάζας», είχε δηλώσει.

Η NCAG απάντησε σήμερα με ένα μήνυμα που ανάρτησε στην πλατφόρμα X, δηλώνοντας ότι «δοκίμασε μια σειρά σχεδίων» και ότι το λογότυπο θα μπορούσε να τροποποιηθεί. Πρόσθεσε ότι προτεραιότητά της ήταν «η ανθρωπιστική βοήθεια, η πολιτική διοίκηση, η ανοικοδόμηση και ένα βιώσιμο μέλλον για τη Γάζα». 

«Βάσσα-Μια μητέρα»

                         του Μαξίμ Γκόρκι

Σκηνοθεσία Λίλλυ Μελεμέ       

                             Πρεμιέρα 2 Φεβρουαρίου

                          Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

                               Θέατρο  Arroyo

                              Για 10 παραστάσεις

«Δεν υπάρχουν θαύματα για μας. Όλα πρέπει να τα κάνουμε μόνοι μας»

Η Λίλλυ Μελεμέ σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο συγκλονιστικά επίκαιρο έργο του Μαξίμ Γκόρκι «Βάσσα- Μια μητέρα», παρουσιάζοντας μια αιχμηρή πολιτική ανάγνωση πάνω στην εξουσία, την οικογένεια και τη βία που κληροδοτείται από γενιά σε γενιά.

Μαζί με μια ομάδα νέων ηθοποιών, που μάλιστα έχουν υπάρξει και μαθητές της: Πολύμνια Αγγελάκη, Αγαθή Κυριαζή, Ξένια Κουτσουμπού, Λεωνίδα Λεωντιάδη, Μελίνα Ποτουρίδου, Αλέξανδρο Σάβγκα, Αλέξανδρο Σπυριδέλη, Σίμο Στυλιανού και Κατερίνα Μαρία Σαλταούρα, η σκηνοθέτρια συνθέτει έναν ασφυκτικό σκηνικό μικρόκοσμο, όπου η μητρική αγάπη μετατρέπεται σε εργαλείο ελέγχου και η επιβίωση σε ηθικό αδιέξοδο.

Η παράσταση θα παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Arroyo.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Το συγκλονιστικά επίκαιρο έργο του Μαξίμ Γκόρκι δεν είναι απλώς το πορτραίτο μιας ισχυρής «ατσαλένιας» γυναίκας, αλλά ένα ζωντανό πολιτικό σχόλιο για την φύση της εξουσίας, την οικογένεια ως μικρογραφία κοινωνικού συστήματος, την κληρονομιά της βίας από γενιά σε γενιά και την ηθική φθορά που γεννά η αγωνία της επιβίωσης.

Ενώ ο πατέρας πεθαίνει, η οικογένεια διαλύεται και η επιχείρηση καταρρέει, η μητέρα αναλαμβάνει τα ηνία και χρησιμοποιεί κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο προκειμένου να επιβιώσει. Όντας και η ίδια θύμα της πατριαρχίας και της κοινωνικής αδικίας που τοποθετεί την γυναίκα στο περιθώριο, αρπάζει την ευκαιρία και μεταμορφώνεται σε αμείλικτο θύτη που αγωνίζεται να επιβληθεί και να εδραιώσει την εξουσία της, χρησιμοποιώντας την μητρική της ιδιότητα. Όλα γίνονται στο όνομα της αγάπης και της φροντίδας για τα παιδιά.

Μόνο που τα παιδιά, αλλά και όλοι όσοι βρίσκονται γύρω της δεν αποτελούν παρά ανελέητους καθρέφτες, παράπλευρα θύματα ή βαθιές ρωγμές της. Και ακριβώς εδώέγκειται και η τραγωδία της.

Σκηνοθετικό σημείωμα:

«Δεν υπάρχουν θαύματα για μας. Όλα πρέπει να τα κάνουμε μόνοι μας»

Στον βωμό της ανάγκης και με πρόσχημα την μητρική αγάπη, η Βάσσα κυβερνά το σπίτι και την επιχείρησή της με σκληρότητα και, ασυνείδητα, με σχεδόν αντιηρωική αυτοθυσία, μιας και λειτουργεί ως αναγκαίο γρανάζι ενός αμείλικτου μηχανισμού , που τρέφεται από τον φόβο, τη βία, την συνενοχή, την υποταγή. Η εξουσία για την οποία πασχίζει με νύχια και με δόντια, δεν την απελευθερώνει. Αντίθετα, την απομονώνει, την φθείρει και την παγιδεύει στον ίδιο ιστό που πλέκει για τους άλλους, βυθίζοντάς την ολοένα και περισσότερο σ΄ ένα οδυνηρό τέλμα. Κάθε πράξη, κάθε απόφασή της είναι και μια μικρή ήττα της ανθρώπινης πλευράς της.

Η Βάσσα δεν είναι απλώς μια μητέρα. Η Βάσσα είναι μια τραγικά αντιφατική φιγούρα που συντηρεί το στρεβλό, πατριαρχικό σύστημα μέσα στο οποίο γεννήθηκε και διαμορφώθηκε.

Είναι ένας φορέας εξουσίας που αποζητά την επιβίωση με κάθε κόστος , σε έναν παρηκμασμένο κόσμο όπου η ηθική θεωρείται πολυτέλεια και δεν υπάρχει ο παραμικρός χώρος για αδυναμία ή ευαισθησία. Η έννοια της μητρικής αγάπης μεταμορφώνεται σε απόλυτο εργαλείο ελέγχου, εκφοβισμού, καταπίεσης και ακρωτηριασμού της ελεύθερης βούλησης. Ο ασφυκτικός μικρόκοσμος της οικογένειας της, δεν είναι παρά η ενσάρκωση μιας κοινωνίας υπό διάλυση, που για να σταθεί όρθια θυσιάζει πρώτα την τρυφερότητα, μετά τη δικαιοσύνη και εν τέλει τα ίδια της τα παιδιά.

Λίλλυ Μελεμέ

Συντελεστές:

Κείμενο: Μάξιμ Γκόρκι

Μετάφραση: Αλεξανδρος Σάβγκα σε συνεργασία με τον θίασο

Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ

Κίνηση: Χριστίνα Βασιλοπούλου

Σκηνικός χώρος-ενδυματολογική επιμέλεια: Πάρης Λεόντιος

Σχεδιασμός φωτισμού: Κατερίνα Μαρία Σαλταούρα

Μουσική επιμέλεια: Νέστωρ Κοψιδάς

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Δράκου

Β’ βοηθός σκηνοθέτη : Αγγελίνα Μυλωνά

Φωτογραφίες-Artwork: Λίνα Οικονόμου

Τρέιλερ: Θανάσης Φουσέκης

Κατασκευή κοστουμιών : Atelier Tsiouni

Κατασκευή σκηνικού: Στέφανος Λώλος, Βαγγέλης Χλωρός

Μακιγιάζ φωτογράφισης: Olga Faleichyk

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Γιώτα Δημητριάδη

Παίζουν (αλφαβητικά) : Πολύμνια Αγγελάκη, Ξένια Κουτσουμπού, Αγαθή Κυριαζή,Λεωνίδας Λεοντιάδης, Λίλλυ Μελεμέ, Μελίνα Ποτουρίδου, Αλέξανδρος Σάβγκα, Κατερίνα Μαρία Σαλταούρα, Αλέξανδρος Σπυριδέλης, Σίμος Στυλιανού.

Πληροφορίες:

Ημέρες και ώρες: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Τιμές: 16 ευρώ (γενική είσοδος), 12 ευρώ μειωμένο (Άνω των 65, ανέργων, ΑΜΕΑ, ατέλειες)

Προπώληση: Βάσσα ~ Μια μητέρα :: TicketServices.gr

Διάρκεια: 100 λεπτά

Θέατρο   Arroyo

Μεγ. Αλεξάνδρου 128, Αθήνα 104 35

5’ λεπτά από το Μετρό του Κεραμεικού

«Ο Κος Ζυλ»

(Ελεύθερα βασισμένο στο έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ)

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

Θέατρο Πόρτα

Από 27 Φεβρουαρίου

κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

Με τους: Γιάννη Καράμπαμπα, Νίκο Κοσώνα και Θεόβη Στύλλου

Η ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ! Κάντε κλικ ΕΔΩ

«Ο Κος Ζυλ», μια νέα, σύγχρονη σκηνική ανάγνωση, μεταγραφή της εμβληματικής “Δεσποινίδος Τζούλιας” του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, έρχεται στο Θέατρο Πόρτα, από 27 Φεβρουαρίου, με τον Γιάννη Καράμπαμπα, τον Νίκο Κοσώνα και τη Θεόβη Στύλλου. 

Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται η εκρηκτική σχέση ανάμεσα στον Ζυλ, έναν νεαρό αριστοκράτη, και τον Ζαν, τον υπηρέτη του - μια σχέση όπου η έλξη, η επιθυμία και ο ανταγωνισμός μπλέκονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας. Μεταφέροντας τη δράση στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα (από θηλυκό σε αρσενικό, «Ο Κος Ζυλ» προσεγγίζει, με νέα ματιά, την ανάγκη για κυριαρχία και επιβίωση, σε μια μεταγραφή του κλασικού έργου, όπου τίποτα δεν μένει σταθερό και κάθε επιλογή έχει κόστος.

Η ματιά του Θωμά Μοσχόπουλου

Στον «Κο Ζυλ», ο Θωμάς Μοσχόπουλος προσεγγίζει το έργο του Στρίντμπεργκ όχι μόνο ως μια ιστορία σκανδάλου και απαγορευμένης έλξης (τα έργο ήταν απαγορευμένο στη Σουηδία έως το 1939), αλλά και ως ένα σκληρό και αδυσώπητο πεδίο εξουσίας.

Η δραματουργική του ματιά μετατοπίζει το κέντρο βάρους στη σχέση ανάμεσα σε δύο άνδρες: τον Ζυλ (Νίκος Κοσώνας) και τον Ζαν (Γιάννης Καράμπαμπας), εξετάζοντας το βάρος της πατριαρχίας που ανέκαθεν συνθλίβει και το ανδρικό φύλο.

Η ένταση ανάμεσα στους δύο άνδρες είναι σωματική, ψυχική αλλά και βαθιά πολιτική. Δεν αφορά μόνο το ποιος επιθυμεί ποιον, αλλά το ποιος έχει το δικαίωμα να επιθυμεί, ποιος μπορεί να εκτεθεί και ποιος τελικά θα επιβιώσει. Η εξουσία δεν ασκείται μονομερώς: μετακινείται διαρκώς, αλλάζει χέρια, γίνεται πότε παιχνίδι και πότε απειλή. Η επιθυμία, η έλξη και ο ανταγωνισμός δεν αντιμετωπίζονται ως ιδιωτικά συναισθήματα, αλλά ως μηχανισμοί κυριαρχίας, δοκιμασίας και επιβολής.

Δίπλα τους, η Κριστίν (Θεόβη Στύλλου) λειτουργεί ως η φωνή μιας επιβιωτικής κοινωνίας που παρατηρεί, κρίνει, σχετικοποιεί και τελικά, παρεμβαίνει μόνο για να διασφαλίσει τη δική της συνέχεια. Είναι ο μηχανισμός που απορροφά το σοκ, περιορίζει την εκτροπή και επιλέγει - με κάθε κόστος - την συντήρησή της.

Σε διάλογο με τη «Δεσποινίδα Τζούλια»

Στη “Δεσποινίδα Τζούλια”, ο Στρίντμπεργκ αφηγείται τη συντριβή ενός προσώπου που βρίσκεται παγιδευμένο ανάμεσα στην κοινωνική του θέση και την επιθυμία του. Η σύγκρουση δεν είναι ποτέ ρομαντική: είναι πάντα ταξική, ψυχολογική και βαθιά βίαιη. Η Τζούλια και ο Ζαν δεν συγκρούονται μόνο ως εραστές, αλλά ως εκπρόσωποι διαφορετικών κόσμων, με την εξουσία να αλλάζει χέρια από στιγμή σε στιγμή.

Στον «Κο Ζυλ» του Μοσχόπουλου, η σύγκρουση μεταφέρεται σε νέο πλαίσιο και αποκτά άλλη αιχμή. Ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα, επανεφευρίσκει την πρόθεση του Στριντμπεργκ να σοκάρει και να προκαλέσει. Η τραγωδία δεν αποδίδεται πια μόνο σε «αδυναμία χαρακτήρα» ή σε έμφυτα χαρακτηριστικά όπως το γενετήσιο φύλο, αλλά αποκαλύπτεται ως αποτέλεσμα άκαμπτων κοινωνικών δομών, ρόλων και προσδοκιών. Η πτώση δεν αφορά ένα πρόσωπο· αφορά ολόκληρο το σύστημα που το περιβάλλει.

Ιστορικό πλαίσιο - Μεσοπόλεμος

Σε αυτή τη νέα προσέγγιση, η δράση μεταφέρεται στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου, σε μια εποχή βαθιάς κρίσης και ανασφάλειας. Οι παλιές αριστοκρατικές αξίες καταρρέουν, νέες μορφές εξουσίας αναδύονται και η κοινωνία αναζητά σταθερά σημεία αναφοράς. Μέσα σε αυτό το ιστορικό μεταίχμιο, η σύγκρουση ανάμεσα στον Ζυλ και τον Ζαν αποκτά ευρύτερη πολιτική διάσταση: ο φόβος της πτώσης, η ανάγκη για πειθαρχία και η κοινωνική βία γίνονται καθοριστικές δυνάμεις.

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος, με τη συμβολή της δραματουργού Δηούς Καγγελάρη, παραδίδει ένα τολμηρό και ανατρεπτικό κείμενο. Ο Βασίλης Παπατσαρούχας υπογράφει την καλλιτεχνική επιμέλεια, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τα video, συνθέτοντας ένα σκηνικό περιβάλλον όπου το ρεαλιστικό και το υπαινικτικό συνυπάρχουν, φωτίζοντας τις εσωτερικές εντάσεις και τις μετατοπίσεις εξουσίας των χαρακτήρων. Ο Χρήστος Στρινόπουλος αναλαμβάνει την κινησιολογική επιμέλεια, και ο Νίκος Βλασόπουλος τους σχεδιασμούς φωτισμών.

«Ο Κος Ζυλ» είναι μια παράσταση για το πώς η εξουσία “εγγράφεται” στα σώματα, πώς η επιθυμία μπορεί να γίνει όπλο και πώς η κοινωνία, ακόμα και όταν παρακολουθεί την καταστροφή, επιλέγει να συνεχίσει. Δεν προσφέρει λύτρωση ούτε ηθικές απαντήσεις. Παρατηρεί, με ακρίβεια και ένταση, τη στιγμή που οι ρόλοι καταρρέουν και αποκαλύπτεται το πραγματικό τίμημα της επιβίωσης.

*** ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

• Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους.
   Η παράσταση περιέχει γυμνό και σκηνές σεξουαλικής αναπαράστασης.

• Απαγορεύεται η χρήση κινητών τηλεφώνων καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Απαγορεύεται η φωτογράφιση και η βιντεοσκόπηση, με οποιοδήποτε μέσο, μέρους ή του συνόλου της παράστασης.
   Σε περίπτωση παράβασης των ανωτέρω, ο διοργανωτής διατηρεί το δικαίωμα απομάκρυνσης του θεατή από την αίθουσα, καθώς και της άμεσης διαγραφής κάθε σχετικού οπτικοακουστικού υλικού, χωρίς δικαίωμα επιστροφής του αντιτίμου του εισιτηρίου.

• Σε περίπτωση προσέλευσης θεατή μετά την έναρξη της παράστασης, ο διοργανωτής διατηρεί το δικαίωμα να ΜΗΝ επιτρέψει την είσοδό του στην αίθουσα. Στην περίπτωση αυτή, ο θεατής δεν δικαιούται επιστροφή χρημάτων ούτε μεταφορά ή αντικατάσταση του εισιτηρίου για άλλη ημερομηνία. Εφόσον, κατ’ εξαίρεση, επιτραπεί η είσοδος μετά την έναρξη της παράστασης, ο διοργανωτής διατηρεί το δικαίωμα να καθορίσει διαφορετική θέση από την αναγραφόμενη στο εισιτήριο, χωρίς περαιτέρω αξίωση από τον θεατή.
   

«Ο Κος Ζυλ»

(Ελεύθερα βασισμένο στο έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ)

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

Θέατρο Πόρτα

Από 27 Φεβρουαρίου

κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

ΠΑΙΖΟΥΝ

Γιάννης Καράμπαμπας
 Νίκος Κοσώνας
 Θεόβη Στύλλου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
 Σύμβουλος δραματουργίας: Δηώ Καγγελάρη
 Καλλιτεχνική Επιμέλεια - Σκηνικά - Κοστούμια - Video: Βασίλης Παπατσαρούχας
 Κινησιολογική Επιμέλεια: Χρήστος Στρινόπουλος
 Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
 Βοηθός Σκηνοθέτη: Πέλλα Μακροδημήτρη
 Φωτογραφίες - Trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας
 Graphic Design: Indigo Creative

Ευχαριστούμε θερμά τον Κορνήλιο Σελαμσή για την πολύτιμη συμβολή του στο μουσικό μέρος της παράστασης, καθώς και την Therese Nestor που τραγούδησε στην ηχογράφηση των τραγουδιών της παράστασης.

Διεύθυνση Επικοινωνίας & Δημοσίων Σχέσεων: Όλγα Παυλάτου

Social Media: POP Communications – Κάλλη Μαυρογένη

Παραγωγή: Prime Entertainment

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Παρασκευή & Σάββατο στις 21:00

Κυριακή στις 20:00

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

ηλεκτρονικά στο

more.com

Κάντε κλικ ΕΔΩ

τηλεφωνικά στο

211 800 51 41

Τον γύρο των διεθνών ΜΜΕ κάνει η είδηση με τους 15 νεκρούς πρόσφυγες και μετανάστες στη Χίο. Το Reuters, το AFP, το BBC, η Le Monde, ο Guardian μεταδίδουν την είδηση ενώ δεν λείπουν οι αναφορές στη σκλήρυνση της μεταναστευτικής πολιτικής της Ελλάδας και της Ευρώπης και στο ναυάγιο της Πύλου.

To Reuters αφού αναφέρει όσα λένε οι ελληνικές αρχές για το περιστατικό, επισημαίνει ότι δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστές οι εθνικότητες των προσφύγων και των μεταναστών ενώ κάνει λόγο για τη σκλήρυνση της μεταναστευτικής πολιτικής της χώρας.

«Τα τελευταία χρόνια, οι αφίξεις έχουν μειωθεί και η Ελλάδα έχει σκληρύνει τη στάση της απέναντι στους μετανάστες. Από το 2019, η κεντροδεξιά κυβέρνηση έχει ενισχύσει τους συνοριακούς ελέγχους με φράχτες και θαλάσσιες περιπολίες.

Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με έρευνες για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που πλησιάζουν δια θαλάσσης, συμπεριλαμβανομένου του ναυαγίου το 2023 στο οποίο εκατοντάδες μετανάστες έχασαν τη ζωή τους (σ.σ. Πύλος) μετά από αυτό που μάρτυρες είπαν ότι ήταν η προσπάθεια της ακτοφυλακής να ρυμουλκήσει την τράτα τους.

Η υπηρεσία συνόρων της ΕΕ δήλωσε πέρυσι ότι εξετάζει 12 υποθέσεις πιθανών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων ισχυρισμών ότι μετανάστες που ζητούσαν άσυλο επαναπροωθήθηκαν από τα ελληνικά σύνορα.

Η Ελλάδα αρνείται ότι παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα ή ότι επαναπροωθεί βίαια τους αιτούντες άσυλο από τις ακτές της».

«Τα θανατηφόρα ατυχήματα είναι συχνό φαινόμενο», λέει το AFP ενώ σε άλλο σημείο προσθέτει:

«Η Ελλάδα, μαζί με αρκετές άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει αυστηροποιήσει τους κανονισμούς της για τη μετανάστευση. Τον Δεκέμβριο, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναθεώρησε το μεταναστευτικό της σύστημα, συμπεριλαμβανομένης της απλοποίησης των απελάσεων και της αύξησης των κρατήσεων».

«Υπάρχει εδώ και καιρό μια έντονη συζήτηση μεταξύ των μελών της ΕΕ σχετικά με τη μετανάστευση. Από την αύξηση των προσφύγων και  μεταναστών στην Ευρώπη πριν από μια δεκαετία, η δημόσια συζήτηση για το θέμα έχει μετατοπιστεί και τα ακροδεξιά κόμματα έχουν αποκτήσει πολιτική δύναμη. Οι πολιτικές της ΕΕ για τη μετανάστευση έχουν σκληρύνει και ο αριθμός των αιτούντων άσυλο έχει μειωθεί από τα επίπεδα ρεκόρ».

Η Le Monde κάνει αναφορά σε πρόσφατα περιστατικά. «Από τις αρχές Δεκεμβρίου 2025, 17 άτομα είχαν βρεθεί νεκρά μετά την ανατροπή του σκάφους τους στα ανοικτά των ακτών της Κρήτης (νότια Ελλάδα) και 15 άλλα αγνοούνταν. Μόνο δύο άτομα επέζησαν.

Το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR), μιας υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών, είχε καταγράψει τον Νοέμβριο συνολικά περισσότερους από 1.700 ανθρώπους που είχαν πεθάνει ή αγνοούνταν το 2025 σε μεταναστευτικές διαδρομές στη Μεσόγειο και στα ανοικτά των ακτών της Δυτικής Αφρικής στον Ατλαντικό».

Είδηση σε άλλα διεθνή ΜΜΕ

Αντισυμβατική, ταλαντούχα και ιδιαίτερα ευαίσθητη… 

έχει περπατήσει το θεατρικό σανίδι τόσα χρόνια αδιάκοπα και έχει σφραγίσει με το ταμπεραμέντο της ρόλους.

Η Σοφία Φιλιππίδου, καλεσμένη της Γιώτας Τσιμπρικίδου στο #183 Artpodcast ,  γνωρίζει ότι ο κόσμος την έχει ταυτίσει με την κωμωδία που έχει υπηρετήσει με σθένος, αλλά παραδέχεται ότι τα τελευταία χρόνια δεν έχει πολύ γέλιο στη ζωή της. 

Συνειδητά απουσιάζει 25 χρόνια από την τηλεόραση και εξίσου συνειδητά κάνει την δική της επανάσταση στους μικρούς χώρους όπου ως πολυεργαλείο ανεβάζει παραστάσεις που συζητιούνται – να, όπως το δικό της «Συγγνώμη κύριε Μπέκετ στο Μαγαζάκι της Τ3χνης, στα Εξάρχεια. 

Μιλάει και συγκινείται για την πορεία της, το βεστιάριο της που την συνδέει με τους γονείς της, τους σκηνοθέτες που την άφηναν ελεύθερη πάντα σαν ανεμοστρόβιλο να χορογραφεί κάθε παράσταση και τον Μποστ με τον οποίο συνδέθηκε μέσα από την δική του Φαύστα.

«Μου αρέσει ο θεατρικός λόγος, η θεατρική ανάγνωση, ο τονισμός, η υποκριτική τέχνη, η κινησιολογία της κάθε παράστασης» υπογραμμίζει και μοιράζεται με τους ακροατές σχέδια για όλα αυτά που έρχονται… και για τα ποιήματά της, για τα σεμινάρια που οργανώνει και εν τέλει για την έμφυτη επαναστατικότητά της!

Τόσο ξεχωριστή – άκου την τέχνη και γνώρισέ την καλύτερα σε αυτό το επεισόδιο Artpodcast!

•  https://open.spotify.com/episode/3H48dBJ8RKOMuQ9oPwLYC9?si=0ec591e8f7344a3d 
  (direct Spotify link του επεισοδίου)
• https://artpodcast.gr/183-sofia-filippidou/ (podcast page)
• https://artpodcast.gr/blog-sofia-filippidou/ (dedicated blog post)
•  https://www.youtube.com/watch?v=GvtTDQM46Ls ( YouTube link του επεισοδίου)

ΦΩΤΕΙΝΗ ΛΑΜΠΡΙΔΗ

Την φράση «το τζάμπα πέθανε», ακούσαμε από τη βουλεύτρια της ΝΔ Χριστίνα Αλεξοπούλου στο Mega, ως απάντηση στο πώς μπορούν να επιβιώσουν εκπαιδευτικοί με μισθούς 800 ευρώ εν μέσω στεγαστικής και διατροφικής ακρίβειας.

Υπενθυμίζεται ότι σε ανάρτησή της στο twitter το 2019, η κ. Αλεξοπούλου είχε αναδημοσιεύσει άρθρο της εκκλησιαστικής ιστοσελίδας romfea.gr σχετικά με την «προστασία του αγέννητου παιδιού», παίρνοντας ξεκάθαρη θέση κατά των αμβλώσεων.

Στα λεγόμενά της χθες, οι δημοσιογράφοι πάγωσαν, σταυροκοπήθηκαν, οι τηλεθεατές μουδιάσαμε, ωστόσο δεν ήταν η πρώτη φορά που στέλεχος της ΝΔ γίνεται προσβλητικό απέναντι στους πολίτες εκφράζοντας άκρως κυνικό λόγο. Μήπως τελικά δεν πρόκειται για «άστοχες στιγμές» αλλά για ενσυνείδητη πολιτική επιλογή;

Τα τελευταία χρόνια, στελέχη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας εμφανίζονται όλο και συχνότερα να απαντούν σε κοινωνικά αδιέξοδα με φράσεις που σοκάρουν όχι μόνο για το περιεχόμενό τους, αλλά για την ψυχρότητα με την οποία εκφέρονται. Από το  «αν ο κ. Καραμανλής έλεγε ότι υπάρχει θέμα ασφάλειας στα τρένα, δεν θα έμπαινε κανείς» του Άδωνι Γεωργιάδη μέχρι τα όσα ακούστηκαν πρόσφατα στην εξεταστική για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ ο λόγος της εξουσίας στη χώρα μετατοπίζεται από τη διαχείριση προβλημάτων στη σχεδόν επιδεικτική αδιαφορία για αυτά.

Πεινάτε. Ε, και; Κατηγορούμαστε για διαπλοκή και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Ε, και; Κατηγορούμαστε πως κλονίζουμε το κράτος δικαίου ελέγχοντας της Δικαιοσύνη. Ε, και; Στο τέλος της ημέρας, όπως θα πει η κυβερνητική προπαγάνδα, ο Μητσοτάκης θα εγγυηθεί τη σταθερότητα.

Η κυβέρνηση αυτή έχει ωφελήσει το κεφάλαιο όσο καμία άλλη στη μεταπολιτευτική περίοδο. Φορολογικές ελαφρύνσεις για μεγάλες επιχειρήσεις, απορρύθμιση της εργασίας, αποδυνάμωση συλλογικών συμβάσεων, εκτόξευση της επισφαλούς απασχόλησης, δημόσιο χρήμα σε λίγους και ισχυρούς, παντελής απονεύρωση ελεγκτικών μηχανισμών. Την ίδια στιγμή, οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, η στέγη γίνεται απρόσιτη, η καθημερινότητα για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας ασφυκτική.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο κυνισμός δεν είναι ένα λάθος. Λειτουργεί ως εργαλείο. Ένα εργαλείο που επιδιώκει να μετατοπίσει το πρόβλημα από τη δομή στην ατομική ευθύνη. Αν δεν βγαίνεις με 800 ευρώ, φταις εσύ. Τι θέλεις να σου δώσουμε τσάμπα σπίτι; Αν δεν βρίσκεις σπίτι, δεν προσπάθησες αρκετά. Αν εξαντλείσαι, «έτσι είναι η ζωή δύσκολη». Ο κυνικός λόγος απονομιμοποιεί το κοινωνικό αίτημα πριν καν διατυπωθεί πλήρως.

Ταυτόχρονα, δημιουργεί ένα σοκ. Ένα σοκ που παραλύει, προκαλεί τα μουδιάσματα που προανέφερα. Όταν η εξουσία μιλά χωρίς κανένα ίχνος ενσυναίσθησης, σπάει ένα άγραφο κοινωνικό συμβόλαιο: ότι, έστω και προσχηματικά, θα προσποιηθεί πως μας κατανοεί, μας ακούει, έχει ευθύνη να μας φροντίσει.

Αυτό το σπάσιμο του συμβολαίου δεν είναι τυχαίο όπως δεν είναι και η τυχαία η επιθετικότητα στελεχών στα ΜΜΕ (δείτε Βούλτεψη και Γεωργιάδη), σε συνθήκες που προστάζουν τουλάχιστον ταπεινότητα από την πλευρά της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της επίδειξης ισχύος «μπορούμε να το πούμε έτσι, και δεν θα μας συμβεί τίποτα»;

Το ερώτημα είναι αν ο κυνισμός είναι συνειδητή στρατηγική ή αποτέλεσμα αποθράσυνσης εξαιτίας της απόστασης της κυβέρνησης από την κοινωνία και της πεποίθησης πως τα συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούν νυχθημερόν θα διασφαλίσουν την ισχύ τους.

Η απάντηση ίσως βρίσκεται κάπου στη μέση. Από τη μία, πρόκειται για μια εξουσία που αισθάνεται ισχυρή, πολιτικά θωρακισμένη, με θεσμούς, ΜΜΕ και οικονομικά συμφέροντα σε ευθυγράμμιση. Από την άλλη, ο κυνισμός λειτουργεί και πειθαρχικά όμως.

Δηλαδή εκπαιδεύει την κοινωνία στη χαμηλή προσδοκία, στην αποδοχή του «there is no alternative» (δεν υπάρχει εναλλακτική λύση). Εδώ οι ευθύνες της αντιπολίτευσης για την αποθράσυνση της κυβέρνησης είναι μεγάλες.

Το πυρ που ανοίγουν τα κυβερνητικά στελέχη κάθε φορά επιστρατεύοντας τον κυνισμό, φαίνεται να προσανατολίζεται σε μία κοινωνική – επαγγελματική ομάδα, ενώ στην πραγματικότητα είναι απέναντι σε όλη την κοινωνία.

Η κ. Αλεξοπούλου, με το «το τζάμπα πέθανε», δεν απευθύνεται μόνο στους εκπαιδευτικούς. Απευθύνεται σε όλους: εργαζόμενους – ες, νέους ες, άνεργους. Τους λέει ότι η εποχή των δικαιωμάτων έχει τελειώσει και ότι όποιος δεν αντέχει, περισσεύει. Είναι μια ωμή ταξική δήλωση, ειπωμένη χωρίς φόβο, σχεδόν με περηφάνια.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν τέτοιες δηλώσεις προσβάλλουν. Προφανώς και προσβάλλουν. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουν να περνούν ως «ατυχείς εκφράσεις» ή αν θα αναγνωριστούν ως αυτό που είναι: η κανονικοποίηση ενός λόγου που νομιμοποιεί την κοινωνική βία. Γιατί όταν η εξουσία μιλά κυνικά, δεν περιγράφει απλώς την πραγματικότητα. Την διαμορφώνει.

Και τότε, το «το τζάμπα πέθανε» παύει να είναι απλά μια προειδοποίηση. Γίνεται πολιτική.  Γίνεται επίθεση προς όλες και όλους. Ας μην ξεχνάμε όμως, πως οι μεγαλύτερες ασκήσεις κυνισμού έγιναν πάνω στις ζωές των προσφύγων. Όταν ο σημερινός υπουργός μετανάστευσης έλεγε πως «χωρίς νεκρούς δεν μπορούμε να έχουμε επιτυχημένη φύλαξη συνόρων», όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός παραδεχόταν τα θανατηφόρα pushbacks στο CNN. Κάποτε θα ερχόταν και η σειρά μας να ακούσουμε πως αν δεν μπορούμε να ζήσουμε με 800 ευρώ, είναι πρόβλημα μας γιατί «το τζάμπα πέθανε».

Πηγή: tvxs.gr