Σε έναν χώρο κόσμημα στην πόλη μας, στη μουσική σκηνή Metron Stage στο Γκάζι, ο ξεχωριστός ερμηνευτής και μουσικός επιμελητής Νίκος Γραίγος και η mezzo-soprano και ηθοποιός Κλεοπάτρα Ελευθεριάδου ενώνουν τις φωνές τούς σε ένα μουσικό ταξίδι στο χρόνο.
Μαζί τούς επί σκηνής θα είναι και η νέα και ταλαντούχα τραγουδοποιός Αγγελική Βλαχάκη.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης απείλησε δημόσιια τον δημοσιογράφο Χρήστο Αβραμίδη με αγωγή SLAPP κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης των πολιτικών συντακτών, έπειτα από ερώτησή του για το πολύνεκρο ναυάγιο στη Χίο.
Συγκεκριμένα, ο δημοσιογράφος ρώτησε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο αν το Λιμενικό έκανε επιχείρηση διάσωσης ή αποτροπής των μεταναστών που έχασαν τη ζωή τους στο ναυάγιο στη Χίο.
Ο Μαρινάκης απάντησε πως «η δουλειά του Λιμενικού είναι να προστατεύει τα σύνορά μας και να αποτρέπει σύμφωνα με όσα προβλέπει ο νόμος και χωρίς να θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές την παράνομη είσοδο στη χώρα μας ανθρώπων που δεν έχουν το σχετικό δικαίωμα». Έπειτα, προσέθεσε πως «όταν υπάρχει μια τέτοια επιχείρηση, καθήκον του Λιμενικού Σώματος είναι όσο παραπάνω μπορεί, παραπάνω πολλές και από τα όρια των δυνατοτήτων των ανθρώπων αυτών, να σώζουν και ανθρώπινες ζωές».
«Μιας και ήδη είχαν μπει στα ελληνικά ύδατα, η μόνη νόμιμη ενέργεια με βάση το Διεθνές Δίκαιο θα ήταν η διάσωση δεν υπάρχει επίλογή της αποτροπής, είναι παράνομη. Εκ των πραγμάτων αυτό δεν έγινε και έχουμε 15 νεκρούς. Τώρα παραδεχτήκατε μόλις ότι η επιχείρηση ήταν αποτροπής;», επανήλθε ο δημοσιογράφος.
Τότε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προχώρησε σε προσωπική επίθεση κατά του δημοσιογράφου, ενώ τον απείλησε με αγωγή SLAPP.
«Σας παρακαλώ πολύ να μην παραποιείτε τα λόγια μου, γιατί κάποια στιγμή μπορεί να υποστείτε και τις συνέπειες του νόμου, έτσι;», του είπε ο κ. Μαρινάκης. «Γιατί αυτό που κάνετε είναι ποινικό να ξέρετε. Δηλαδή, λέγεται “παραποίηση των δεδομένων”. Και να ξέρετε ότι υπάρχουν και όρια, τα οποία πολλές φορές τα έχετε ξεπεράσει. Και επειδή πέραν όλων των άλλων έχω και τη νομική ιδιότητα, σας παρακαλώ πολύ να προσέχετε, γιατί κάποια στιγμή θα αναγκαστώ και εγώ να κινηθώ νομικά. Να είστε πολύ προσεκτικός, δεν έχετε τον λόγο, έτσι; Και δεν θα σπιλώνετε ούτε πρόσωπα, ούτε κανέναν. Αρκετά με την ασυλία σας» ανέφερε συγκεκριμένα.
Στο σχόλιο του δημοσιογράφου ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απειλεί, ο Π.Μαρινάκης υποστήριξε έξαλλος ότι «καμία απειλή. Όταν κάποιος λέει σε κάποιον άλλον κάτι που δεν είπε, αυτό είναι παράνομο. Απειλή με νόμιμα μέσα δεν υφίσταται, να το ξέρετε αυτό. Ασυλία δεν έχετε». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος συνέχισε ζητώντας από τν δημοσιογράφο «να ανακαλέσει», αποκαλώντας τον «θρασύ και δειλό»: «Σε περίπτωση που δεν ανακαλέσετε αυτό το οποίο είπα, θα εξετάσω και εγώ τα μέσα τα οποία έχω, γιατί κάπως πρέπει να προστατευτώ από τις λαθροχειρίες σας. Μην… είστε και θρασύδειλος, πέραν όλων των άλλων. Εκτός από θρασύς είστε και δειλός. Είπατε πριν από λίγο, ευτυχώς όλα αυτά είναι on record, ότι πριν από λίγο παραδέχτηκα κάτι. Και τώρα που καταλάβατε τι είπατε και τις συνέπειες αυτού που είπατε, είπατε ότι απλά ρωτήσατε. Εκλαμβάνω την υπαναχώρησή σας ως μια έμμεση αποδοχή αυτού του οποίου κάνατε. Να ξέρετε ότι στο εξής, κάθε φορά που θα λέτε κάτι που δεν έχω πει, θα εξετάζω τη νομική διέξοδο που έχω. Γιατί κάποια στιγμή, αυτή η πρακτική, η οποία ξεφεύγει του δημοσιογραφικού λειτουργήματος και δεν έχει καμία σχέση, πρέπει να έχει και συνέπειες του νόμου».
Μια διαδρομή στη Φύση, στο Φως και στη Γυναικεία Μορφή
Αναδρομική έκθεση στον Χώρο Τεχνών AUDITORIUM
Εγκαίνια: Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026, στις 19:00
Επιμέλεια: Σπύρος Μοσχονάς
Γυναίκα με Καπέλο
Ο Χώρος Τεχνών Auditorium και η εταιρεία πολιτιστικής διαχείρισης Time Heritage παρουσιάζουν την αναδρομική έκθεση της εικαστικού Βούλας Λασπιά-Καμάρα.
Μέσα από 30 επιλεγμένα έργα, η έκθεση ξετυλίγει το νήμα μιας σπουδαίας καλλιτεχνικής πορείας που ξεκίνησε από το εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη και έφτασε μέχρι την ηλιόλουστη Αίγινα.
Τη βραδιά των εγκαινίων θα προλογίσει ο ιστορικός τέχνης Σπύρος Μοσχονάς και η κόρη της ζωγράφου και διευθύντρια της Time Heritage Αφροδίτη Καμάρα.
Θα ακολουθήσει συζήτηση σχετικά με το εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες καλλιτέχνιδες της εποχής μέσα σ’ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον.
Βούλα Λασπιά-Καμάρα (1927-2022): Μια Ζωή Αφιερωμένη στην Αναζήτηση της Μορφής
Η πορεία της Βούλας Λασπιά-Καμάρα στον κόσμο της τέχνης ξεκινά σε μια εμβληματική περίοδο για την ελληνική ζωγραφική. Από το 1948 έως το 1951 θητεύει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, έχοντας την τύχη να σπουδάσει στο εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη, από τον οποίο διδάχθηκε την αξία της σύνθεσης και της καθαρής γραμμής. Η καλλιτεχνική της αναζήτηση τη μεταφέρει στη συνέχεια στην Ιταλία, όπου για μια πενταετία (1951-1956) εμβαθύνει στην ευρωπαϊκή παράδοση στην Academia di Belle Arte της Ρώμης.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εντάσσεται δυναμικά στην εγχώρια εικαστική σκηνή, συμμετέχοντας σε κομβικές ομαδικές εκθέσεις που καθόρισαν την εποχή: από το Πρακτορείο Πνευματικής Συνεργασίας στην Πάτρα (1959) και την ιστορική Πανελλήνια Έκθεση του Ζαππείου (1960), έως τον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο (1962).
Η δεκαετία του 1970 αποτελεί για την ίδια μια περίοδο πειραματισμού, καθώς στρέφεται στη χαρακτική και το λινόλεουμ, ανακαλύπτοντας νέες υφές. Ωστόσο, η δεκαετία του 1980 σηματοδοτεί μια σπουδαία δημιουργική στροφή. Εστιάζει στο τοπίο —αστικό και αγροτικό— και στη νεκρή φύση, υιοθετώντας μια ιδιαίτερη αισθητική: ψυχρά χρώματα, χαμηλοί τόνοι και μια απουσία έντονης φωτοσκίασης που προσδίδει στα έργα της μια εσωτερική, σχεδόν μεταφυσική ηρεμία. Η ατομική της έκθεση το 1988 επισφραγίζει αυτή την ώριμη περίοδο.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, το έργο της μεταμορφώνεται ριζικά. Η παρατήρηση των αντανακλάσεων του φωτός και η εμβάθυνση στη γυναικεία ψυχογραφία οδηγούν σε ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα. Μετά το 2000, η παλέτα της απελευθερώνεται: οι γυμνές, αφαιρετικές γυναικείες φιγούρες «λούζονται» από έντονα, θερμά χρώματα, σε ένα ξέσπασμα δημιουργικής ενέργειας που αποτυπώθηκε ανάγλυφα στη μεγάλη ατομική της έκθεση το 2004.
Η Βούλα Λασπιά-Καμάρα παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής της μια καλλιτέχνιδα που δεν φοβήθηκε να αλλάξει, να εξελιχθεί και να επαναπροσδιορίσει το βλέμμα της πάνω στη φύση και τον άνθρωπο. Η έκθεση προσφέρει μια σπάνια ευκαιρία στο κοινό να παρακολουθήσει αυτή τη «μεταστροφή»: από την αυστηρότητα της γραμμής στην απόλυτη ελευθερία του χρώματος.
«Η τέχνη της Λασπιά-Καμάρα είναι μια πορεία από το γήινο στο αιθέριο, μια συνεχής ανακάλυψη της γυναικείας ταυτότητας μέσα στο χρόνο».
Μια Γυναικεία Φωνή σε Έναν Ανδροκρατούμενο Κόσμο
Η πορεία της Βούλας Λασπιά-Καμάρα δεν αποτελεί μόνο μια ατομική κατάκτηση τεχνικής και ύφους, αλλά και μια πράξη διεκδίκησης χώρου σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον που, κατά τις δεκαετίες του '50 και του '60, παρέμενε βαθιά ανδροκρατούμενο.
Όταν η Λασπιά-Καμάρα αποφοιτούσε από το εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη το 1951, η ελληνική κοινωνία προσπαθούσε ακόμα να επουλώσει τις πληγές του Εμφυλίου. Για μια γυναίκα, η τέχνη συχνά θεωρούνταν «συμπληρωματική» απασχόληση ή «διακοσμητική» δραστηριότητα πριν από τον γάμο. Το να συνεχίσει μια γυναίκα σπουδές στην Academia di Belle Arte της Ρώμης και να παραμείνει ενεργή εικαστικός ήταν μια δήλωση ανεξαρτησίας.
Στις ομαδικές εκθέσεις της εποχής (όπως στο Ζάππειο ή στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο), οι γυναίκες καλλιτέχνιδες έπρεπε να εργαστούν διπλά για να κερδίσουν την προσοχή της κριτικής, η οποία συχνά χρησιμοποιούσε υποτιμητικούς όρους όπως «γυναικεία ευαισθησία» για να υποβαθμίσει την πνευματική βαρύτητα του έργου τους. Η Λασπιά-Καμάρα, ωστόσο, απάντησε με τη θεματολογία της: η ενασχόλησή της με τα βιομηχανικά τοπία –ένα κατεξοχήν «σκληρό» και «αρσενικό» θέμα– αλλά και η τολμηρή απενεχοποίηση του γυμνού γυναικείου σώματος, απέδειξαν ότι το γυναικείο βλέμμα μπορούσε να καταγράψει τόσο τη μεταπολεμική ανοικοδόμηση όσο και την ίδια τη θηλυκή υπόσταση με την ίδια αδιαπραγμάτευτη δύναμη.
Περισσότερα από 20.000 ευρώ εισέπραξε χωρίς να τα δικαιούται ο διοικητής της υπηρεσίας Ασύλου, Μάριος Καλέας, για υπερωρίες, νυχτερινή εργασία και εργασία τις Κυριακές και τις αργίες από το 2021 έως το 2024.
Με απόφαση της Διεύθυνσης Οικονομικής Διαχείρισης του υπουργείου τον Νοέμβριο, έπειτα και από γνωμοδότηση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους το οποίο έκανε έλεγχο στα στοιχεία και αποφάνθηκε σχετικά τον Ιούλιο, ο κ. Καλέας υποχρεούται να επιστρέψει 20.233,40 ευρώ «αχρεωστήτως καταβληθείσες αποδοχές», διαφορετικά θα του παρακρατηθούν από τις μηνιαίες αποδοχές του.
Το θέμα είχε αποκαλύψει η «Εφ.Συν.» πέρσι τον Μάρτιο, σημειώνοντας ότι είχε ξεκινήσει διαδικασία ελέγχου της νομιμότητας των επιπλέον αμοιβών και το έφερε την περασμένη εβδομάδα στη Βουλή η βουλεύτρια του ΠΑΣΟΚ, Νάντια Γιαννακοπούλου, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου για τις άδειες διαμονής, το οποίο με διάταξή του θεσπίζει την παράταση της θητείας του διοικητή της υπηρεσίας Ασύλου (όπως και του διοικητή της Υπηρεσίας Υποδοχής και Ταυτοποίησης) από τρία σε πέντε χρόνια.
Οπως είχε αποκαλύψει η «Εφ.Συν.», το πρόβλημα, εκτός του ότι οι υπερωριακές αμοιβές προστίθεντο στο διόλου ευκαταφρόνητο επίδομα θέσης ευθύνης που παίρνουν οι διοικητές (στους οποίους συνήθως δεν καταβάλλεται επιπλέον υπερωριακή αμοιβή), είναι ότι ότι εμφανίζεται να έκανε τις υπερωρίες και τα νυχτέρια στην παλιά οργανική θέση του στη Λέσβο και όχι στη θέση που υπηρετούσε πραγματικά, τη θέση του διοικητή της υπηρεσίας Ασύλου στην οποία διορίστηκε το 2021 με απόφαση του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου. Οι υπερωριακές αμοιβές του διοικητή βεβαιώνονταν με εισήγηση υφισταμένου του από το Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου της Λέσβου, που υπάγεται στη Διεύθυνση Γραφείων Ασύλου Νήσων Αιγαίου, εκεί δηλαδή που είναι η οργανική θέση του κ. Καλέα.
Με αφορμή την παράταση-δώρο της θητείας του από τον υπουργό Θάνο Πλεύρη στον διοικητή, η κ. Γιαννακοπούλου παρατήρησε στη Βουλή, χωρίς να κατονομάζει τον κ. Καλέα, πως «συμπεριλαμβάνεται για χρόνια τώρα στις αποφάσεις συγκρότησης συνεργείων υπερωριακής και νυχτερινής απασχόλησης της παλιάς του θέσης εργασίας». Και ζητά από τον υπουργό επίσημη ενημέρωση αν ο διοικητής «πληρώνεται για υπερωρίες που πρακτικά δεν μπορεί να κάνει γιατί πρακτικά δεν μπορεί να βρίσκεται σε δύο μέρη την ίδια στιγμή». Αλλά ο κ. Πλεύρης διυλίζει τα ανύπαρκτα επιδόματα για πρόσφυγες, επιδόματα που μόνο στην ξενοφοβική φαντασία του υπάρχουν, και καταπίνει την κάμηλο των υπερωριακών επιδομάτων που εισέπραττε επί σειρά ετών ο διοικητής, επιβραβεύοντάς τον μάλιστα με παράταση της δεύτερης θητείας του για άλλα δύο χρόνια. Επιτελικό κράτος αρίστων…
Η παράσταση του έργου του Ζαν Ζενέ «Οι Δούλες» σε μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη και σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, που παρουσιάζεται από την ομάδα Σημείο Μηδέν, ολοκληρώνει την επιτυχημένη της παρουσίαση στο «Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος» την Κυριακή 22 Μαρτίου 2026.
Επί σκηνής: Έλλη Ιγγλίζ, Ντίνος Παπαγεωργίου και Μυρτώ Ροζάκη.
«Οι Δούλες» του Ζενέ είναι ένα από τα πιο «προκλητικά» θεατρικά κείμενα του 20ου αιώνα, ένα κείμενο που από την πρώτη του παράσταση το 1947 έως και σήμερα, αποτελεί ανοιχτό πεδίο συνεχούς έρευνας και ερμηνειών.
Ο συγγραφέας στρέφει προς την κοινωνία, με τρόπο αμείλικτο, τον καθρέφτη των απωθημένων της. Η αποκάλυψη του δεν έχει δραματικά χαρακτηριστικά ούτε παρουσιάζει το δράμα των καταπιεσμένων. Το θέατρο του Ζενέ είναι θέατρο στο χείλος της Αβύσσου, καθώς αποκαλύπτει μορφές ζωής που η κοινωνία των «κανονικών» επιμένει να καταπιέζει, να οδηγεί στην παρακμή ή και στην καταστροφή, καταστρέφοντας ταυτόχρονα την ίδια τη ζωή επί της γης.
Η παράσταση της Ομάδας Σημείο Μηδέν ανεβαίνει σε μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη και τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά) η Έλλη Ιγγλίζ-Σολάνς, ο Ντίνος Παπαγεωργίου-Κυρία και η Μυρτώ Ροζάκη-Κλαιρ.
Σκηνοθετικό σημείωμα:
Οι «Δούλες» ως θέατρο της εθελοδουλίας
Η αναζήτηση του τερατώδους στον άνθρωπο, είναι που μας ενδιαφέρει. Το κοίταγμα προς τα μύχια της ανθρώπινης ύπαρξης, εκεί, στην πηγή της ύβρης, στη ρίζα κάθε σκοτεινής ενόρμησης, κάθε άμετρης επιθυμίας. Πώς η τέχνη μελετά και αποκαλύπτει το τερατώδες, πως τολμάει να ρίξει φως στα ερεβώδη σκοτάδια του ανθρώπινου αινίγματος; Το σαρκαστικό στοιχείο και ο αυτοσαρκασμός που προϋποθέτει, ορίζουν την πιο βίαιη, αλλά και πιο ειλικρινή μορφή αποκάλυψης αυτής της περιοχής. Η σπουδή πάνω στην ανθρώπινη τερατωδία θέτει τα θεμέλια της παράστασής μας και ανοίγει ένα νέο τοπίο στην έρευνά μας.
Στις «Δούλες» όλα είναι θέατρο μέσα στο θέατρο… μέσα στο θέατρο... Οι δύο δούλες «παίζουν» την ταύτισή τους με την εξουσία, τη δυσφορία τους, την εξέγερση τους, την αυτοκτονία τους, ενώπιον της Κυρίας, η οποία χειραγωγεί και καθοδηγεί αυτό το «θεατρικό» παιχνίδι ζωής και θανάτου. Οι «Δούλες» αποτελούν ένα αγωνιώδες προμήνυμα κινδύνου από το μέλλον, το όχι και τόσο μακρινό, καθώς βαδίζουμε με μεγάλη ταχύτητα στο χείλος της αβύσσου.
Και όμως. Το θέατρο της εθελοδουλίας, το θέατρο της ύστατης μορφής ζωής στον πλανήτη, το θέατρο που παίζεται στο χείλος της αβύσσου, ενώπιος ενωπίω με την ιστορία ως τραγωδία, θα μετατρέπεται πάντα σε πανηγύρι των καταπιεσμένων, θα απελευθερώνει την εξεγερσιακή ενόρμηση υπεράσπισης της ζωής ενάντια σε όλες τις δυνάμεις του θανάτου. Μέσα από αυτές τις ρωγμές και τα ρήγματα θα αποκαλύπτεται πάντα η ρέουσα λάβα της ζωής, έτοιμη να τυλίξει μέσα στο καθαρτήριο πυρ όλες τις γρανιτένιες ηπείρους της εθελοδουλίας, του αυτο-εγκλεισμού και της απο-ανθρωποποίησης.
«Ο Σάββας Στρούμπος διάβασε τις «Δούλες» του Ζενέ με εσωτερική μουσικότητα και θεατροποίηση της ταξικής οργής, οδηγώντας τους ηθοποιούς του σε μια σχεδόν καρναβαλική ευωχία». (Δημήτρης Τσατσούλης, AthensVoice)
«Ο Σάββας Στρούμπος από τη μεριά του προσέγγισε τις "Δούλες" μέσα από τη χαρακτηριστική σκηνική φόρμα του, γκρεμίζοντας ολωσδιόλου την εξωτερική αστική κατασκευή και διαλύοντας κάθε υπόνοια ρεαλισμού που μπορεί να επιφέρει αυτή η κατασκευή». (Τώνια Καράογλου, Αθηνόραμα)
«Η συνειδητή απομάκρυνση του Σάββα Στρούμπου από την επικρατούσα ανάγνωση του έργου ως αστικού δράματος τον οδηγεί στα χνάρια ή έστω στις παρυφές της τραγωδίας. Κι αυτή η επιλογή εξασφαλίζει μια κάθετη αναγνωστική και σκηνοθετική εμπειρία – ίσως την πληρέστερη που έχουμε δει στις «Δούλες» του Ζενέ εδώ και χρόνια» (Στέλλα Χαραμή, Monopoli.gr)
«Η Έλλη Ιγγλίζ (Σολάνζ) καρφώνει τον ρόλο με όλη τη δύναμη του μεταμορφωτικού της δαίμονα και η Μυρτώ Ροζάκη (Κλερ) ανταπαντά με όλη την ορμή του μεταμορφωτικού της οίστρου. Σαν δύο δίδυμες αντίδικες δυνάμεις της φύσης που συγκρούονται μέχρι θανάτου. Ο Ντίνος Παπαγεωργίου (Κυρία), με τρόπο αμίμητο, ένα τέρας τρομακτικό και κωμικό συνάμα». (Λέανδρος Πολενάκης, Η Αυγή)
«Ο Σάββας Στρούμπος σκηνοθετεί τις «Δούλες» ως περιπετειώδες χρονικό καταβύθισης στον κόσμο του πόθου και του πάθους. Μια ιστορία διαρκών ταπεινώσεων και από μακρού απωθημένων σχεδίων εκδίκησης που ξαφνικά αφυπνίζονται με το επιτακτικό αίτημα της άμεσης εφαρμογής τους». (Ηρακλής Λογοθέτης, Documento)
«Οι δούλες (Νέος Χώρος Άττις, σκην.: Σάββας Στρούμπος): Ένα πολύ δύσκολο έργο όπου όλοι αποτυγχάνουν, σε μια ουσιαστική και πλήρη ανάγνωση. Από τις πιο δυνατές δουλειές της Ομάδας Σημείο Μηδέν» (Γιώργος Βουδικλάρης, Από το αφιέρωμα του Monopoli.gr στις παραστάσεις που ξεχώρισαν οι κριτικοί θεάτρου το 2025).
«Οι φωνές των ηθοποιών [Μυρτώ Ροζάκη, Έλλη Ιγγλίζ, Ντίνος Παπαγεωργίου] απόλυτα εξασκημένες, το ίδιο και η κίνησή τους απόλυτα μελετημένη, μαζί με τους φωτισμούς του Κώστα Μπεθάνη, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Κατερίνας Παπαγεωργίου, το μουσικό ηχοτοπίο του Λεωνίδα Μαριδάκη, όλα σκηνοθετημένα με μελέτη και έμπνευση από τον σκηνοθέτη Σάββα Στρούμπο, δημιουργούν μια εξαίσια παράσταση, που δεν πρέπει να χάσετε». (Μαρία Μαρή, Catisart.gr)
«Τους ρόλους του έργου ερμηνεύουν πιστά και σε απόλυτη συγχορδία, ως ένα καλά δουλεμένο τρίφωνο και σύμφωνα με τη σκηνοθετική αντίληψη, η Μυρτώ Ροζάκη-Κλαίρ, η Έλλη Ιγγλίζ-Σολάνζ και ο Ντίνος Παπαγεωργίου-Κυρία». (Όλγα Μοσχοχωρίτου, Kommon.gr)
«O Σάββας Στρούμπος καθοδηγεί τους ηθοποιούς του σε μονοπάτια που και για τον ίδιον είναι συχνά αποκαλυπτικά – πόσω μάλλον για εμάς, τους θεατές». (Νίκος Ξένιος, Bookpress.gr)
«Η μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη εκφράζει το ύφος του συγγραφέα με ποιητική γλώσσα και τονίζει τα μηνύματα του θεατρικού κειμένου. Η σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου χαρίζει στις ρόλους μία ανέλπιστη ελευθερία στην εξωτερίκευση και έκφραση των ενδόμυχων επιθυμιών τους. Δεν ξεχνά όμως, πως τα γκέμια της εξουσίας δύσκολα αφήνονται από τα χέρια του δυνατού στα χέρια του αδύναμου. Ο σκηνοθέτης δουλεύει με τους ηθοποιούς του κάθε ίνα του σώματος τους για να επιτευχθεί ένα άρτιο αποτέλεσμα άψογου συγχρονισμού σώματος, φωνής, αναπνοής, έκφρασης. Ο θεατής θα παρακολουθήσει ένα τελετουργικό, μία μύηση στο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης πέρα από τα συμβατικά όρια της θεατρικής σκηνής». (Κατερίνα Δημητρακοπούλου, Quinta-theater.gr)
«Η προσέγγιση του Στρούμπου σε αυτό το σκοτεινό έργο που ανοίγει διάπλατες χαραμάδες στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και την μεφιστοφελική πλευρά της, στοιχειώνει τον θεατή με τις σπασμωδικές κινήσεις των σωμάτων, με τα σκαμπανεβάσματα των φωνών, με τις νευρωτικές αποκρίσεις, με την μύχια και υποβόσκουσα εκδικητική ορμή, με το άγρυπνο βλέμμα της «κυρίας» που ξεπροβάλει αναπάντεχα μέσα από τις σκιές, με την σαπισμένη αγάπη που δεν βρίσκει τρόπο και χώρο να εκδηλωθεί». (Θανάσης Πάνου, Theatro Greece)
«Σκηνοθέτης, σκηνογράφος και ηθοποιοί, ανταποκρίθηκαν άψογα σε αυτό το κάλεσμα και το θερμό χειροκρότημα στο τέλος έδειξε ότι και το κοινό τους ακολούθησε στο εγχείρημά τους». (Αγγελική Ευσταθίου, Μimisipraxeos.blogspot.com)
Η παράσταση «Οι Δούλες» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Περισσότερες πληροφορίες για την Ομάδα Σημείο Μηδέν, τους συντελεστές και τις παραστάσεις που έχει παρουσιάσει, μπορείτε να βρείτε στο www.simeiomiden.gr
Info: Τοποθεσία: Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος (Λεωνίδου 12, Μεταξουργείο) Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00 & Κυριακή στις 20.00. Διάρκεια: 80'. Έως 22/03/26 Πληροφορίες: Τηλ.: 210-3225207 Τιμές εισιτηρίων: 15ευρώ (κανονικό), 10ευρώ (μειωμένο: φοιτητές, άνεργοι ΟΑΕΔ, ΑμΕΑ, συνοδός ΑμΕΑ, άνω των 65, ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, ομαδικές κρατήσεις άνω των 7 ατόμων) Ηλεκτρονική Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/theatro-attis-zan-zene-oi-doules/?lang=el
Το album περιέχει έντεκα τραγούδια σε στίχους και μουσική του Γιάννη Παπαγεωργίου για τη φωνή του Γιάννη Διονυσίου.
Ο Γιάννης Διονυσίου, ένας από τους πιο σημαντικούς ερμηνευτές του ελληνικού τραγουδιού, ξεχωρίζει για το σπάνιο ταλέντο του. Απαριθμεί ήδη πολλές και σημαντικές συνεργασίες με καταξιωμένους καλλιτέχνες και ο ίδιος «κατακτά» τη σκηνή και σέβεται το κοινό του, χαρίζοντάς του μοναδικές μουσικές παραστάσεις.
Ο Γιάννης Παπαγεωργίου έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του μέσα από την ήδη υπάρχουσα δισκογραφία του, τόσο ως συνθέτης, στιχουργός και ενορχηστρωτής των τραγουδιών του, όσο και ως τραγουδιστής με έναν δικό του ξεχωριστό τρόπο ερμηνείας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς της γενιάς του έχοντας αφήσει το δικό του ιδιαίτερο στίγμα.
Οι δύο καλλιτέχνες, μετά από αρκετά χρόνια φιλίας και ξεχωριστής μουσικής πορείας συναντιούνται για πρώτη φορά δισκογραφικά, ενώ ταυτόχρονα θα ξαναβρεθούν μαζί στη σκηνή,
για να παρουσιάσουν τα τραγούδια τους, αλλά και αγαπημένες τους επιλογές από το παρελθόν μέχρι και σήμερα.
«Ο δίσκος αυτός είναι η αντανάκλαση μιας φιλίας που κρατάει δεκαπέντε χρόνια. Έντεκα τραγούδια που έγραψα για τη φωνή του Γιάννη. Χωράνε μέσα τους τα γλέντια, τις παρέες, τους προβληματισμούς, τις χαρές και τις αναποδιές μας. Τις λακούβες μέσα στις οποίες πέσαμε και πάλι ορθοποδήσαμε.» Γ.Π.
«Τα τραγούδια της «Λακούβας» αποτυπώνουν, μεταξύ άλλων, μια πολυετή φιλία, καλλιτεχνική αναζήτηση και προβληματισμούς που μοιραζόμαστε με τον Γιάννη. Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό το δώρο!» Γ.Δ.
Κυκλοφορεί σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες από την digitalminds
Ο καυτηριασμός θυρεοειδικών όζων με ραδιοσυχνότητες αποτελεί μία σύγχρονη, ασφαλή και ελάχιστα επεμβατική μέθοδο αντιμετώπισης καλοήθων όζων του θυρεοειδούς. Κατά τη διαδικασία, χρησιμοποιείται ένα ειδικά σχεδιασμένο ηλεκτρόδιο για τον θυρεοειδή αδένα, το οποίο επιτρέπει τη στοχευμένη καταστροφή του όζου, χωρίς να επηρεάζεται ο υγιής γύρω ιστός και χωρίς να δημιουργείται ουλή.
«Μετά τη θεραπεία, ο θυρεοειδικός όζος μειώνεται προοδευτικά σε μέγεθος, γεγονός που οδηγεί σε σημαντική ανακούφιση των συμπτωμάτων πίεσης που προκαλούσε (όπως δυσφορία ή δυσκολία στην κατάποση). Για τον λόγο αυτό, η μέθοδος αποτελεί εξαιρετική εναλλακτική λύση στη χειρουργική επέμβαση», επισημαίνει ο κ.Κωνσταντίνος Σέγκος, Ενδοκρινολόγος, επιστημονικός συνεργάτης του Metropolitan General, ο οποίος έχει εφαρμόσει τον καυτηριασμό θυρεοειδικών όζων με ραδιοσυχνότητες σε μεγάλο αριθμό ασθενών στις Ηνωμένες Πολιτείες, με εξαιρετικά αποτελέσματα και χωρίς επιπλοκές.
Πώς πραγματοποιείται οκαυτηριασμός;
«Η διαδικασία γίνεται με την τοποθέτηση ενός ειδικού ηλεκτροδίου μέσα στον θυρεοειδικό όζο, υπό συνεχή υπερηχογραφική καθοδήγηση. Όταν το ηλεκτρόδιο ενεργοποιηθεί από τον ιατρό, η ηλεκτρική ενέργεια μετατρέπεται σε ενέργεια ραδιοσυχνοτήτων, η οποία προκαλεί άμεση αύξηση της θερμοκρασίας σε μια μικρή, ελεγχόμενη περιοχή γύρω από το άκρο του ηλεκτροδίου (συνήθως 7–10 χιλιοστά).
Ο ιατρός μετακινεί σταδιακά το ηλεκτρόδιο μέσα στον όζο, ώστε να επιτευχθεί πλήρης καυτηριασμός του και καταστροφή των κυττάρων του, προστατεύοντας παράλληλα τον υγιή θυρεοειδικό ιστό και τις παρακείμενες ανατομικές δομές. Μετά την ολοκλήρωση της επέμβασης, ο/η ασθενής παραμένει υπό παρακολούθηση για σύντομο χρονικό διάστημα και επιστρέφει στο σπίτι την ίδια ημέρα, ενώ συνήθως μπορεί να επανέλθει στις καθημερινές δραστηριότητες και στην εργασία του/της την επόμενη μέρα.
Η μείωση του μεγέθους του όζου συνεχίζεται για αρκετούς μήνες μετά τη θεραπεία, με πιο γρήγορο ρυθμό τις πρώτες εβδομάδες. Δεν δημιουργείται ουλή, δεν επηρεάζονται οι παραθυρεοειδείς αδένες και στις περισσότερες περιπτώσεις η φυσιολογική λειτουργία του θυρεοειδούς διατηρείται» εξηγεί ο ειδικός.
Ποιοι ασθενείς είναι κατάλληλοι για καυτηριασμό θυρεοειδικών όζων με ραδιοσυχνότητες;
«Κατάλληλοι υποψήφιοι για Thyroid RFA είναι ασθενείς με μεγάλους θυρεοειδικούς όζους, οι οποίοι έχουν αποδειχθεί καλοήθεις μέσω βιοψίας (FNA) και προκαλούν ενοχλητικά συμπτώματα πίεσης, όπως δυσκολία στην κατάποση ή στην αναπνοή, βράγχος φωνής, βήχα ή αίσθημα ξένου σώματος στον λαιμό. Επίσης, η μέθοδος ενδείκνυται σε περιπτώσεις αισθητικής ενόχλησης ή σε λειτουργικούς (θερμούς) όζους που προκαλούν υπερθυρεοειδισμό.
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι όζοι να απεικονίζονται πλήρως στον υπέρηχο και να μην υπάρχουν συγκεκριμένες αντενδείξεις. Υπάρχουν σαφή κριτήρια επιλογής, τα οποία εξαρτώνται από τα χαρακτηριστικά κάθε όζου. Για τον λόγο αυτόν, συνιστάται η επικοινωνία με τον ειδικό ιατρό, ώστε να αξιολογηθεί εάν η μέθοδος είναι κατάλληλη για τον εκάστοτε ασθενή», διευκρινίζει.
Ποια αποτελέσματα αναμένονται;
«Στους καλοήθεις θυρεοειδικούς όζους, η μέση μείωση του όγκου κυμαίνεται μεταξύ 60% και 80%, με σημαντική βελτίωση ή ακόμη και πλήρη εξάλειψη των συμπτωμάτων πίεσης. Περίπου το 85–90% των όζων παρουσιάζει μείωση μεγαλύτερη από 50% μέσα σε 6 έως 12 μήνες από τη θεραπεία. Σε ποσοστό 10–15% των περιπτώσεων, ο όζος μπορεί να εμφανίσει εκ νέου αύξηση μεγέθους μέσα στα επόμενα 5 χρόνια. Σε μεγάλους όζους ενδέχεται να απαιτηθεί περισσότερη από μία συνεδρία για το βέλτιστο αποτέλεσμα.
Στους λειτουργικούς (τοξικούς) όζους, εκτός από τη σμίκρυνση του όγκου, παρατηρείται και αποκατάσταση της φυσιολογικής θυρεοειδικής λειτουργίας στο 50–80% των ασθενών, οδηγώντας σε πλήρη ύφεση του υπερθυρεοειδισμού», αναφέρει.
Υπάρχουν επιπλοκές μετά τον καυτηριασμό;
«Ο κίνδυνος επιπλοκών από το Thyroid RFA είναι πολύ μικρός και σαφώς χαμηλότερος σε σύγκριση με τη χειρουργική αφαίρεση του θυρεοειδούς, ιδιαίτερα όταν η επέμβαση πραγματοποιείται από έμπειρο και εξειδικευμένο ιατρό.
Οι σοβαρότερες επιπλοκές περιλαμβάνουν την παροδική πάρεση του παλίνδρομου λαρυγγικού νεύρου, η οποία μπορεί να προκαλέσει βράγχος ή αλλαγή στη φωνή (περίπου 1% πιθανότητα). Σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις, η βλάβη μπορεί να είναι μόνιμη (~0,2%). Η ρήξη του όζου αποτελεί επίσης σπάνια επιπλοκή, με αντίστοιχα χαμηλή συχνότητα.
Επιπλοκές που απειλούν τη ζωή είναι εξαιρετικά σπάνιες. Ο πόνος συνήθως είναι ήπιος και ελέγχεται επαρκώς με τοπική αναισθησία. Συμπτώματα όπως ναυτία, έμετος, εγκαύματα, παροδικές αγγειοκινητικές αντιδράσεις, πυρετός, λοίμωξη, αιμορραγία, αιματώματα ή βλάβη άλλων νεύρων εμφανίζονται πολύ σπάνια. Η εμφάνιση υποθυρεοειδισμού μετά την επέμβαση είναι επίσης εξαιρετικά σπάνια (περίπου 0,1%)», καταλήγει ο κ. Σέγκος.
Τα αρχεία Έπσταϊν, η τεράστια κρυψώνα με τα ανατριχιαστικάemail που αντάλασσαν ο παιδόφιλος και σεξουαλικός εγκληματίας Τζέφρι Έπσταϊν και ο κύκλος του, μάς δίνουν μια γεύση για τον χαρακτήρα της σύγχρονης ελίτ και ο πώς λειτουργεί η εξουσία στις σκιές, πέρα από κάθε εμβέλεια δημοκρατικού ελέγχου.
Δύο είναι τα κυρίαρχα θέματα που εντοπίζει κανείς στα email του Έπσταϊν: το βάθος του μισογυνισμού και η επιθυμία για πληροφορίες.
Οι λέξεις «σκύλα» και «μ@@νί» διαπερνούν τις μεταξύ τους συζητήσεις. Ο Έπσταϊν περιγράφει μια γυναίκα που δεν κατονομάζεται ως «ζαρωμένη γριά, απλώς επειδή είναι ριψοκίνδυνη [sic] νομίζει ότι μπορεί να μιλάει υποτιμητικά σε όλους… σακουλάκια με τυρί cottage στο παντελόνι της… πικρόχολη γριά Εβραία».
«Συνάντησέ με στο μάθημα στις 9:30… Υποσχέσου μου άφθονο [sic] νεαρό @@», έστειλε σε email ένας ανώνυμος χρήστης στον Έπσταϊν. Ορισμένες συνομιλίες υπονοούν μια πολύ πιο σκοτεινή ιστορία. «Σας ευχαριστώ για τη διασκεδαστική βραδιά», είπε κάποιος του οποίου το όνομα έχει κρυφτεί. «Το κοριτσάκι σας ήταν λίγο άτακτο».
Αυτά ήταν ιδιωτικά μηνύματα, που δεν προορίζονταν ποτέ για δημόσια προβολή. Παρ’ όλα αυτά, αποκαλύπτουν πώς συμπεριφέρεται η «τάξη του Έπσταϊν» όταν νομίζει ότι κανείς δεν παρακολουθεί.
Πέρα από τον μισογυνισμό και την ηθικήαθλιότητα, τα αρχεία παρέχουν επίσης μια εικόνα του πώς λειτουργεί η εξουσία για να διατηρηθεί. Ο Έπσταϊν, ο οποίος έκανε την περιουσία του ως χρηματοδότης, δεν ήταν απλώς ένας σεξουαλικός θηρευτής, αλλά ο δημιουργός ενός τεράστιου δικτύου επιρροής που έγινε κόμβος στη γεωπολιτική: ένα δίκτυο που έφερε κοντά τους πλούσιους, τους ισχυρούς και τους φαινομενικά έξυπνους – πολιτικούς και επιχειρηματίες, υψηλά ιστάμενους στον χώρο της τεχνολογίας και κινηματογραφιστές, επιστήμονες και ακαδημαϊκούς, όπως σημειώνει ο Observer.
Στον κύκλο του Έπσταϊν παραμόνευαν ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Σαουδάραβας πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, ο Μπιλ Κλίντον και ο Εχούντ Μπαράκ, ο Πίτερ Θιλ και ο Ρίτσαρντ Μπράνσον, ο Γούντι Άλεν και ο Έλον Μασκ. Ακόμα και ο φιλόσοφος Νόαμ Τσόμσκι ήταν εκεί και συμβούλευε τον Έπσταϊν για το πώς να αντιμετωπίσει «την υστερία που έχει αναπτυχθεί σχετικά με την κακοποίηση των γυναικών».
Το σεξ και ο βιασμός μπορεί να ήταν μια εμμονή για πολλούς εντός του δικτύου του Έπσταϊν, αλλά ήταν επίσης, στο μυαλό τους, η αφρόκρεμα: μια ευκαιρία για κάποια πράξη διαφθοράς μακριά από τον δημόσιο έλεγχο, ενώ παράλληλα επιδίωκαν τα έργα τους που αποσκοπούσαν στην αναζήτηση εξουσίας και στην απόκτηση χρήματος.
Αυτό που έδινε τροφή στο δίκτυο του Έπσταϊν ήταν οι πληροφορίες. Μερικές φορές ήταν απλώς κουτσομπολιά. «Είδα τον Ματ Σι με τον DJT σε τουρνουά γκολφ και ξέρω γιατί ήταν εκεί», έστειλε με email στον Έπσταϊν το πρώην στέλεχος του Τραμπ, Νίκολας Ρίμπις. Και μετά υπήρχε το είδος των πληροφοριών που παρείχε ο Μάντελσον: γνώσεις μεγάλης αξίας που έδιναν σε όσους τις κατείχαν ένα πλεονέκτημα, είτε σε συναλλαγές με κυβερνήσεις, εταιρείες είτε με απατεώνες.
Ο Έπσταϊν, η αράχνη στο κέντρο του ιστού, εκμεταλλευόταν όλες αυτές τις πληροφορίες, μερικές φορές ενεργώντας ως εκείνος που κάνει το «προξενιό», φέρνοντας κοντά ανθρώπους που πίστευε ότι είχαν κοινά ενδιαφέροντα, μερικές φορές παρέχοντας στους ανθρώπους της εμπιστοσύνης του γνώσεις που θα μπορούσαν να αποδειχθούν κερδοφόρες και συνεχώς ενίσχυε τη δική του δύναμη και επιρροή.
Οι φιλελεύθερες δημοκρατίες συνήθως προσπαθούν να διατηρούν μια ορισμένη απόσταση μεταξύ της κυβέρνησης και της κερδοσκοπίας ή τουλάχιστον να παρουσιάζουν μια εντύπωση ακεραιότητας. Υπάρχουν μητρώα συμφερόντων, η τοποθέτηση μετοχών σε τυφλά trusts κατά την άσκηση των καθηκόντων τους και ούτω καθεξής.
Ωστόσο, η «περιστρεφόμενη πόρτα» μεταξύ κυβέρνησης και επιχειρήσεων, και η αξία των γνώσεων και των επαφών που κατέχουν οι πολιτικοί ηγέτες, είναι κεντρικής σημασίας για τη λειτουργία της εξουσίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Τζορτζ Όσμπορν, μετά την αποχώρησή του από το αξίωμα, έγινε σύμβουλος της επενδυτικής εταιρείας BlackRock και τώρα είναι διευθύνων σύμβουλος της αμερικανικής πρωτοπόρου τεχνολογίας OpenAI. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Τόνι Μπλερ έχει, κατά καιρούς, διατελέσει σύμβουλος της JP Morgan, της Zurich Insurance Group, της PetroSaudi και των κυβερνήσεων του Κουβέιτ και του Καζακστάν.
Ο Μάντελσον βραχυκύκλωσε αυτή τη διαδικασία, λειτουργώντας, όπως όλα δείχνουν, ως λομπίστας ενώ ήταν ακόμα στην κυβέρνηση. Πολλοί το αποδίδουν στην εμμονή του με τον πλούτο και την εξουσία και στην ανήθικη πολιτική του. Αλλά αυτά δεν είναι τα μοναδικά, προσωπικά χαρακτηριστικά του Μαντελσον. Ήταν απλώς ένας από τους δράστες σε ένα δίκτυο που είχε δημιουργηθεί προσεκτικά.
Η απέχθεια για την φιλελεύθερη ελίτ είναι ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό της σύγχρονης πολιτικής. Οι αποκαλύψεις για τον Έπσταϊν αναμένεται να εμβαθύνουν αυτή την απέχθεια και να προσφέρουν περισσότερη τροφή στην ακροδεξιά. Η ντροπή του Μάντελσον και η αδιαφορία του Κιρ Στάρμερ αναμφίβολα θα ενισχύσουν τις πιθανότητες του Reform UK στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές στο Γκόρτον και το Ντέντον.
Αυτό που αποκαλύπτουν, ωστόσο, τα αρχεία του Έπσταϊν είναι το πώς οι «αντι-ελίτ» αποτελούν οι ίδιοι ένα μεγάλο μέρος της ελίτ.
Το δίκτυο του Έπσταϊν περιλάμβανε βασικά πρόσωπα του MAGA: Τραμπ, Θιλ, Μασκ, Στιβ Μπάνον και πολλούς άλλους. Παρά το γεγονός ότι περιφρονούσε τον Τραμπ, ο Έπσταϊν ήταν ανοιχτός στις ιδέες του δεξιού λαϊκισμού. Σε μια συνομιλία με τον Θιλ, χαιρέτισε το Brexit λέγοντας πως σηματοδοτεί μια «επιστροφή στον φυλετισμό, σε αντίθεση με την παγκοσμιοποίηση, σε καταπληκτικές νέες συμμαχίες», καθώς και τις δυνατότητες ανοίγματος νέων οδών για πλουτισμό, επειδή «το να βρίσκεις πράγματα που οδεύουν προς την κατάρρευση ήταν πολύ πιο εύκολο από το να βρεις την επόμενη ευκαιρία».
Είτε χαρακτηρίζεται ως «φιλελεύθερη» είτε «λαϊκίστικη», «παγκοσμιοποιημένη» είτε «εθνικιστική», κάθε φατρία της ελίτ εκπροσωπείται στα αρχεία Έπσταϊν.
ΦΑΕΘΩΝ του Δημήτρη Δημητριάδη Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη
Το Σύμπαν του Δημήτρη Δημητριάδη Συζήτηση με τον συγγραφέα και την Ελισάβετ Σακελλαρίδου την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου μετά το τέλος της παράστασης.
Η θεατρική ομάδα Bonaventura, με αφορμή το ανέβασμα του έργου «Φαέθων», του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη, διοργανώνει μια ανοιχτή συζήτηση με τον συγγραφέα, την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026 στο Θέατρο Φούρνος.
Μετά την ολοκλήρωση της παράστασης, ο Δημήτρης Δημητριάδης θα συνομιλήσει με την Ομότιμη Καθηγήτρια Θεατρικών Σπουδών του Τμήματος Αγγλικής του ΑΠΘ, Ελισάβετ Σακελλαρίδου.
Με αφετηρία τον «Φαέθοντα» και τη νέα σκηνοθετική πρόταση της Χρύσας Καψούλη, η συζήτηση θα κινηθεί γύρω από το δραματουργικό σύμπαν του συγγραφέα και τους πυρήνες της γραφής του.
Λίγα λόγια για την παράσταση
Ο Φαέθων επανέρχεται στην σκηνή από τη νέα θεατρική ομάδα Bonaventura, σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη.
Στο μεσοαστικό σαλόνι της οικογένειας Λομ στο βόρειο Λονδίνο, η καθημερινότητα είναι ένα καλοκουρδισμένο καθεστώς τρόμου. Ο πατέρας, Άμνετ Λομ, εξουσιάζει ως απόλυτος δυνάστης, επιβάλλοντας τη διαστρεβλωμένη πίστη του σε μια οικογένεια που έχει μάθει να υπακούει.
Η μητέρα, Τζούλι, υποτάσσεται σε ό,τι ο πατριάρχης Άμνετ προστάζει και οι κόρες, Ανν και Μπεθ, πιστεύουν ότι «τους αξίζει το χειρότερο». Η κακοποίηση διαβρώνει κάθε πτυχή της ύπαρξής τους και τις καθιστά σιωπηλές μάρτυρες και θύματα της βίας που συμβαίνει μακριά από τα βλέμματα των θεατών, όπως στην αρχαία τραγωδία.
Μέρος αυτού του ασφυκτικού σύμπαντος, ο εξουσιαζόμενος γιος Λέλο, που ζει ακόμη στο βρεφικό του καρότσι, αναλαμβάνει να δώσει τη δική του απάντηση στο Aμλετικό δίλημμα «να ζεις ή να μη ζεις».
Αντιστρέφοντας τον αρχαίο μύθο, ο Φαέθων του Δημήτρη Δημητριάδη δεν θα πέσει καιόμενος στη γη, αλλά θα αναληφθεί με το άρμα του Ήλιου στον ουρανό. Στη σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη, το σαλόνι του σπιτιού μετατρέπεται σε πεδίο πυρηνικής αναμέτρησης του Καλού και του Κακού. Του Εξουσιαστή και του Εξουσιαζόμενου. Της Υποταγής και της Ανυπακοής.
Ο Φαέθων κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Φούρνος.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Συγγραφέας: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: ΧρύσαΚαψούλη
Scenography – Video Scenography – Costume design: XsquareDesignLab
Μια νύχτα - γιορτή για τραγούδια που δεν παλιώνουν.
Τριάντα χρόνια δρόμος, γεμάτος λέξεις και εικόνες που δεν βολεύτηκαν σε κουβέντες κι έγιναν τραγούδια. Τριάντα χρόνια αδιαπραγμάτευτης και ασυμβίβαστης πορείας. Από τον πρώτο δίσκο των Ενδελέχεια μέχρι σήμερα. Κουβαλώντας την αλμύρα των ’90s και τη σκόνη των δρόμων που περπατήσαμε ως εδώ. Τριάντα χρόνια πείσμα και επιμονή, με κιθάρες που ταρακουνούν τη σκέψη, με τύμπανα που δονούν την καρδιά και τους στίχους που γίνονται καταφύγιο όταν όλα μοιάζουν χαμένα. Από το “Βουτιά από ψηλά” στην “Κυρά Κατίνα” κι από το “Διαμαντένια προβλήτα” και το “Τι τραγούδι να σου πω” στο “Αν” και το “Η λίστα (Όλα αυτά που δεν γουστάρω)”.
Ο Δημήτρης Μητσοτάκης επιστρέφει στο ΚΥΤΤΑΡΟ , την Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026, σε μια συναυλία-γιορτή για όλα όσα καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανά, για όσα γράφτηκαν για να ακουστούν δυνατά, κι άλλοτε πάλι σαν ψίθυρος και σαν εξομολόγηση.
Τραγούδια που κουβαλάμε ακόμη στις τσέπες μας από παλιά κι άλλα που βρέθηκαν στο δρόμο μας σαν γράμμα προς άγνωστο παραλήπτη.
Μαζί του θα βρεθούν παλιοί συνοδοιπόροικαι νέοι φίλοι, μουσικοί και τραγουδιστές από τις τελευταίες του συνεργασίες, για να ενώσουν φωνές και όργανα σε αυτή τη βραδιά που δεν θα μοιάζει με καμία άλλη.
