Οι Κάλπηδες

διήγημα του

Στρατή Μυριβήλη

από τη θεατρική ομάδα «Πτωχαλαζόνες»

σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου

 

Δεύτερη χρονιά παραστάσεων

Θέατρο OLVIO

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=KF9co6HEV4U

 

Μετά τα συνεχόμενα sold out και τις διθυραμβικές κριτικές η θεατρική ομάδα «Πτωχαλαζόνες» παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά το κωμικό διήγημα του Στρατή Μυριβήλη «Οι Κάλπηδες», σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου και παραγωγή «Ξανθίας» ΑΜΚΕ, στο Θέατρο OLVIO.

Ένα παραμύθι γεμάτο φως, από τον Στρατή Μυριβήλη, έναν σημαντικό νεοέλληνα πεζογράφο που ο περισσότερος κόσμος γνωρίζει μόνο από τα «σκοτεινά» αντιπολεμικά του αριστουργήματα.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Τα παλιά τα χρόνια, ζούσαν πάνω στο νησί της Λέσβου δύο ξακουσμένοι κατεργάρηδες. Ο Ψευτοθόδωρος στη Χώρα και ο Καλπομανώλης στη Συκαμιά (το χωριό του Μυριβήλη). Κόμπαζαν και οι δύο πως κανείς δεν τους παραβγαίνει στην πονηριά και την μπαμπεσιά. Δεν άντεχαν όμως να ακούνε ο ένας για τα κατορθώματα του άλλου κι έτσι ξεκίνησαν να βρουν τον ανταγωνιστή τους, να τον ξεγελάσουν και να αποδείξουν μια και καλή ποιος είναι ο πρωταθλητής στην κατεργαριά. Συναντιούνται στη μέση της διαδρομής, και χωρίς να αναγνωρίσει ο ένας τον άλλον, ξεγελούν και ξεγελιούνται αμοιβαία, σε μια ευτράπελη σκηνή. Το «ματς» έχει έρθει ισόπαλο κι ο αντίπαλος αποδεικνύεται υπολογίσιμος.

Ποιος είναι όμως ο αρχικάλπης;

Είναι ζήτημα τιμής και αξιοπρέπειας και πρέπει να λυθεί.

Στην προσπάθειά τους να το λύσουν, οι δύο κάλπηδες μπλέκουν σε περιπέτειες, συναντούν πειρατές, θησαυρούς, βρυκόλακες, δαιμόνους και «περιποιητικούς» Ανατολίτες.

Αφού κακοπάθουν αρκετά, αναγκάζονται να παραδεχτούν ο ένας την αξία του άλλου στην απατεωνιά,

και να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...

 

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Οι «Κάλπηδες» είναι ένα άκρως κωμικό διήγημα, με έντονη δράση, αλλαγή σκηνικών χώρων, και σπαρταριστές σκηνές.

Σατιρίζει στοιχεία κουλτούρας και συμπεριφοράς που αν και αρνητικά, αποδίδονται ως χαριτωμένα στην ελληνική ράτσα, όπως: το ψέμα, η επιπολαιότητα, η πονηριά, η καπατσοσύνη, η κομπορρημοσύνη, ο εύκολος πλουτισμός κ.α.

Ως παράσταση, θέλουμε μέσα από το γέλιο, να αναγνωρίσουμε τα ελαττώματά μας, να συμφιλιωθούμε μαζί τους, όχι όμως για να τα αποδεχτούμε, αλλά μήπως καταφέρουμε έτσι να λυτρωθούμε από αυτά, αφήνοντάς τα πίσω μας.

Με τους «Κάλπηδες», επιστρέφουμε ως ομάδα στο είδος θεάτρου με το οποίο ξεκινήσαμε, γίναμε γνωστοί, ασχοληθήκαμε για χρόνια και το αγαπάμε, την δραματοποίηση λογοτεχνίας.

Επιστρέφουμε κυρίως στην πρωτότυπη μέθοδο δραματοποίησης τής τριτοπρόσωπης αφήγησης που επινοήσαμε και χρησιμοποιήσαμε στις παραστάσεις μας: «οι Χαλασοχώρηδες» του Αλ. Παπαδιαμάντη, «Μαζώχτρα» του Αργ. Εφταλιώτη, «Αυτόχειρ» του Μιχαήλ Μητσάκη, «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» του Γ. Βιζυηνού. H μέθοδος αυτή αντιμετωπίζει όλο το κείμενο ως διάλογο και επιτρέπει στο διήγημα να αποκτήσει θεατρική μορφή, διατηρώντας το όμως αυτούσιο, χωρίς διασκευή. Για 3 χρόνια (2019-22) δίδαξα αυτή τη μέθοδο στο μάθημα «δραματοποίηση της λογοτεχνίας» στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.

Κ.Π.

*Η θεατρική ομάδα «Πτωχαλαζόνες» έχει παρουσιάσει από το 2012 έως σήμερα 8 έργα, αν και απέκτησε το όνομά της μόλις φέτος.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Κώστας Παπακωνσταντίνου

Κινησιολογία: Μαργαρίτα Τρίκκα

Σκηνικά / Κοστούμια: Ματίνα Μέγκλα, Φιλάνθη Μπουγάτσου

Μουσική: Νίκος Ζουρνής

Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Αγιαννίτης

Βοηθοί Σκηνοθέτη: Αγγελική Στρατάκη, Ιλεάνα Παπαγιάννη

Βοηθός Σκηνογράφος: Νατάσα Λέκκου

Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης, Μελίνα Μπουκουβάλα

Γραφιστική επιμέλεια: Μαύρα Γίδια

Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Παραγωγή: «Ξανθίας» ΑΜΚΕ

 

Ηθοποιοί: Ελισσαίος Βλάχος, Αγγελική Μαρίνου, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός

Πληροφορίες Παράστασης

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:

Κυριακή στις 18:15

 

Τιμές εισιτηρίων

Γενική Είσοδος: 15€ / (τις Τετάρτες, γενική είσοδος 12€)

Φοιτητικό, ομαδικό (γκρουπ άνω των 10 ατόμων):12 €

Ανέργων, ΑμεΑ: 8€

Ατέλειες ΣΕΗ: Δωρεάν

 

Διάρκεια παράστασης 75 λεπτά

Προπώληση εισιτηρίων: MORE

https://www.more.com/theater/oi-kalpides-2os-xronos/ 

 

Έγραψαν για την παράσταση

«[...]Το αποτέλεσμα, δικαιώνει στο απόλυτο τη σκηνική τοποθέτηση. Η παράσταση έχει τον χαρακτήρα ενός λαϊκού ανέκδοτου καθρεφτίζοντας τόσο με απλόχερη ευθύτητα όσο και με εσωτερικό πικρό σχόλιο, την ελληνική ψυχή και όλα τα στερεότυπα στα οποία έχει γαλουχηθεί. Οι ηθοποιοί, οι «Πτωχαλαζόνες», Ελισσαίος Βλάχος, Αγγελική Μαρίνου και Δημοσθένης Ξυλαρδιστός, συνεργάτες του σκηνοθέτη από χρόνια, οι οποίοι έχουν ολοκληρωτικά βαπτιστεί στη σκηνική τεχνοτροπία του σκηνοθέτη, επικοινωνούν όχι μόνο μεταξύ τους επί σκηνής (βασικό συστατικό της), αλλά και με το ίδιο το κοινό, με τον ίδιο πηγαίο και αυθόρμητο τρόπο. Και, κάπως έτσι, αναστέλλεται η στείρα ηθογραφία του Μυριβήλη, από την ίδια τη σκηνική δημιουργικότητα».

Κώστας Β. Ζήσης, Fragile.gr 

«...Πιστή σε ένα σκηνικό ύφος που μπλέκει την αφήγηση με τη δράση χωρίς να τα διαχωρίζει, η ομάδα ξαναβρίσκεται εδώ σε μια απολαυστική παράσταση υψηλής ενέργειας (άκρως κατάλληλη και για παιδιά και

εφήβους), που αποθεώνει τόσο το συγκινητικό στην απλότητά του αφήγημα του Μυριβήλη όσο και τη θεατρική τέχνη..».

Τώνια Καράογλου, Αθηνόραμα

«Όλα και όλοι μαζί δημιούργησαν ένα πολύ εύστοχο ως προς την ανάδειξη της ιστορίας και τη σκηνική της αφήγηση και ευφρόσυνο αποτέλεσμα, που χάρισε αβίαστο γέλιο στους θεατές και μια πολύ ωραία ιστορία ενός σημαντικού Έλληνα συγγραφέα».

Όλγα Σελλά, oanagnostis.gr 

«Είναι πολύ σπάνιο για τους καλλιτέχνες να είναι δοτικοί για τη χαρά του μοιράσματος και όχι ως πράξη προεπίβουλη, μπας και φανεί μια κάποια «σύνδεσις». Τόσο γνήσιοι ήταν και οι τρεις τους, που είτε ήμασταν δέκα ετών είτε τριάντα είτε ογδόντα, το ίδιο, νομίζω, θα νιώθαμε: μια σχεδόν αγνή απόλαυση της ιστορίας. Την οποία θέλουμε να ξαναδούμε και πάλι, για να ξανανιώσουμε ακριβώς το ίδιο».

Νόρα Ράλλη, Η εφημερίδα των συντακτών 

«Οι Κάλπηδες» είναι μια παράσταση πλημμυρισμένη από ευφυές χιούμορ, από φαντασία, γεμάτη με θεατρικά ευρήματα και κάποιες στιγμές με δραματική ένταση, για τις αδυναμίες, τα ελαττώματα, τα ήθη, την υποκρισία, τη στενοκεφαλιά και τον συντηρητισμό της μικρής κοινωνίας της υπαίθρου. Η κωμικότητα της παράστασης και οι απολαυστικοί ηθοποιοί (Ελισσαίος Βλάχος, Αγγελική Μαρίνου, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός) δημιουργούν οικειότητα. Μια οικειότητα που αμβλύνει τις αποστάσεις ανάμεσα στα πρόσωπα, φτιάχνει

κώδικες και στήνει γέφυρες επικοινωνίας. [...] Στους «Κάλπηδες» η ευτράπελη ατμόσφαιρα από τη μια μας φέρνει πιο κοντά στους ηθοποιούς, ενώ από την άλλη μας συνδέει δραστικά με τον Μυριβήλη. [...] Καταπληκτικές ερμηνείες, σκηνική λιτότητα, έντονη δράση και θεατρική αρτιότητα. Άριστα σε όλα!

Ειρήνη Αϊβαλιώτου, Catisart.gr 

«Η δύναμη της αφήγησης και η δραματική ορμή του θεάτρου, συναντιούνται και σμίγουν αρμονικά υπό την σκηνοθεσία του Κώστα Παπακωνσταντίνου. “Οι Κάλπηδες” είναι μια έξοχη ευκαιρία για να ευχαριστηθείτε καλό θέατρο, χωρίς τέταρτο τοίχο, σαν να μοιραζόμαστε μια ιστορία από το χωριό, και να μας την διηγούνται - αναπαριστούν οι πιο “θεατρίνοι” της παρέας, μέσα στην παρέα αλλά και απέναντι της, σαν ένα μοντέρνο “μπουλούκι”».

Νάγια Παπαπάνου, Boemradio.gr

«η Αγγελική Μαρίνου, ο Δημοσθένης Ξυλαρδιστός και ο Ελισσαίος Βλάχος δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, κάτω από αυστηρές σκηνοθετικές οδηγίες. Ένα απόλυτα κωμικό διήγημα δίνει το υλικό για ένα θέατρο στοιχειακό, οργανικά λαϊκό, με σαφείς βολές κατά του πολιτικού προσκηνίου: «Κρίμας που δεν ζούνε στα χρόνια μας! Θα μπορούσαν ακόμα να γίνουνε και υπουργοί!».

Νίκος Ξένιος, bookpress 

[…Η παράσταση «Κάλπηδες» αποτελεί μια τρυφερή αλλά και διδακτική σάτιρα της ανθρώπινης πονηριάς, κούτοπονηριάς και αλαζονείας, προσφέροντας ταυτόχρονα πολύ γέλιο. Παράλληλα, καταφέρνει να αγγίξει βαθύτερα θέματα, όπως η ανάγκη συμφιλίωσης με τα ανθρώπινα ελαττώματα και η υπέρβαση αυτών μέσα από την αποδοχή και το γέλιο. Η επιλογή του κειμένου του Μυριβήλη αναδεικνύει την αξία της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο σύγχρονο θέατρο, ενώ οι σκηνοθετικές και ερμηνευτικές επιλογές της ομάδας «Πτωχαλαζόνες» αποδεικνύουν την επιμονή τους σε ένα υψηλής ποιότητας αποτέλεσμα...]

Άρης Γαβριελάτος, Debop.gr 

[…Εξαιρετική η Αγγελική Μαρίνου στο ρόλο και των δυο συζύγων της Ψευτοθοδωρίνας και της Καλπομανώλενας. Ενθαρρυντική για τις αλογισιές του συζύγου της και επικριτική στην αποτυχία του, ενώ είναι σταθερή παραστάτης του και εκτελεστής των οδηγιών του…]

[…]Ο Ελισσαίος Βλάχος και ο Δημοσθένης Ξυλαρδιστός είναι αυθεντικοί, γήινοι, ξεκαρδιστικοί. Οι δύο ήρωες είναι σαν ένα πρόσωπο με δύο όψεις. Είναι η πραγματική ενσάρκωση του Καραγκιόζη, του πονηρού ραγιά, που πρέπει να ελιχθεί στους χαλεπούς καιρούς της τουρκοκρατίας…]

Μαρία Μαρή, Catisart.gr 

[...Η δραματοποίηση ενός λογοτεχνικού κειμένου σε μια παράσταση με γρήγορες εναλλαγές και καταιγιστικό ρυθμό, που θυμίζει comedia dell arte, μετουσιώνει ένα διήγημα ή μάλλον ένα σκωπτικό παραμύθι, που μιλάει για την επιβίωση, την απάτη, την κομπορρημοσύνη, την κουτοπονηριά, τη μπαμπεσιά, τη λαμογιά, αποτελώντας τελικά έναν καθρέφτη της κοινωνίας μας. Ένα κείμενο που αναφέρεται στο χθες, στο σήμερα και (δυστυχώς) στο αύριο. Μια παράσταση για να συνειδητοποιήσουμε, για ακόμη μια φορά, πως όλα τριγύρω αλλάζουνε, μα κι όλα τα ίδια μένουν…]

Έλενα Χατζοπούλου, Sin Web Radio 

[...Η σκηνοθεσία του Κώστα Παπακωνσταντίνου χρησιμοποιεί ως όχημα την κωμωδία, διανθίζοντάς τη με φόρμες από το παιδικό θέατρο. Οι ήρωες παρότι πονηροί δεν γίνονται πότε «κακοί» αντιθέτως καταλήγουν έως και συμπαθείς στους θεατές λόγω των παθημάτων-μαθημάτων τους. Το λιτό σκηνικό της Ματίνας Μέγκλα και της Φιλάνθης Μπουγάτσου είναι πλήρως λειτουργικό στις ανάγκες αλλαγής τόπων. Τα φώτα του Γιώργου Αγιαννίτη και η μουσική του Νίκου Ζουρνή πλαισιώνουν όμορφα τις εναλλαγές της ιστορίας...]

Μαίρη Μαρκογιαννάκη, Ζω ένα δράμα

«Οι τρεις ηθοποιοί Ελισσαίος Βλάχος, Αγγελική Μαρίνου και Δημοσθένης Ξυλαρδιστός αναλαμβάνουν με παροιμιώδη δεξιοτεχνία να ενσαρκώσουν τους χαρακτήρες του Μυριβήλη και να μας υπενθυμίσουν την αξία του λαϊκού θεάτρου σε μια ιστορία που πρέπει όλοι να ακούσουμε και να δούμε. Έχοντας ως εργαλεία τις πρακτικές της comedia dell arte, τη ζωηρή κίνηση, συμβολικά και πρακτικά σκηνικά αντικείμενα, τη παιχνιδιάρικη υπαινικτική μουσική οι τρεις ηθοποιοί καταφέρνουν να σφυρηλατήσουν μια εξαιρετικά ζωντανή σκηνική αφήγηση [...] η Ομάδα «Πτωχαλαζόνες» μας υπενθυμίζει τη δύναμη και την αξία του λαϊκού θεάτρου σφυρηλατώντας μια αδιάρρηκτη και ασυνείδητη σχέση μεταξύ των παραδοσιακών μορφών θεάτρου και του σήμερα ως μια μορφή υπενθύμισης που θα έπρεπε να μας αφορά περισσότερο».

Ελένη Αντωνίου, Quinta Blogspot

Θέατρο OLVIO
Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ: 210 34 14 118
Ώρες κράτησης εισιτηρίων: 17:00- 21:00
W www.olviotheater.gr | Μ Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | FB OLVIO.theater

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΒΕΡΓΟΛΙΑ

Θέλοντας και μη, η εποχή της σύγχρονης επιτήρησης -με κυρίαρχη πια την τεχνητή νοημοσύνη- φαντάζει κατά πολλούς με ένα αλγοριθμικό Πανοπτικό.

Ήτοι μια τεχνολογικά προηγμένη εκδοχή του κτιρίου-φυλακή που σχεδίασε το 1785 ο Άγγλος φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Τζέρεμι Μπένθαμ, έχοντας ως κεντρική ιδέα την ανά πάσα στιγμή επίβλεψη όλων των κρατουμένων.

Σε ένα οργουελικό σενάριο, ως «φυλακή» θα μπορούσε να νοηθεί η συνεχής επόπτευση και ως δυνάμει «κρατούμενοι» όλοι οι πολίτες.

Διαρκώς εξελισσόμενο, το φαινόμενο δεν είναι καν νέο.

Σε μια υπόθεση που χρονολογείται από την άνοιξη του 2016 στην Καλιφόρνια, για παράδειγμα, ένας τυπικός αστυνομικός έλεγχος σε έναν οδηγό μετατράπηκε σε ποινική έρευνα, με μπερδεμένα ίχνη DNA και αντικρουόμενες αναλύσεις δεδομένων βάσει αλγορίθμων.

Η εν λόγω περίπτωση αποτέλεσε αφορμή για τη δημοσίευση το 2023 σχετικής μελέτης από τον Γουίλιαμ Σ. Τόμσον, ομότιμο καθηγητή Εγκληματολογίας και Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ιρβάιν.

Στην ουσία της, απηχούσε ένα πολύ ευρύτερο ζήτημα.

Την πικρή, δημόσια διαμάχη για τις γενετικές πληροφορίες, την τεχνητή νοημοσύνη και τις κοινωνικές εφαρμογές των υπολογιστικών εργαλείων που αξιοποιούν μεγάλες ποσότητες δεδομένων.

Προς επίρρωση -επισημαίνει σε σχετικό ρεπορτάζ ο ιστότοπος επιστημονικών θεμάτων Undark– επιστήμονες κατέδειξαν προσφάτως ότι είναι δυνατό να αποσπάσουν δείγματα ανθρώπινου DNA από μια μονάδα κλιματισμού.

Ακόμα και αν ένας εγκληματίας εισέλθει για μικρό χρονικό διάστημα σε ένα δωμάτιο φορώντας γάντια -αναφέρουν- έχει τυλίξει το κινητό του με αλουμινόχαρτο για να αποφύγει τον γεωεντοπισμό και καθαρίσει ακόμη και το παραμικρό ίχνος αίματος από το χώρο, οι μονάδες κλιματισμού συλλέγουν παθητικά ίχνη DNA, τα οποία θα μπορούσαν στη συνέχεια να συγκεντρωθούν, να απομονωθούν και να χρησιμοποιηθούν για την ταυτοποίηση του δράστη.

Θεωρητικά το ίδιο ισχύει για οποιοδήποτε άτομο, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Η σύγχρονη επιτήρηση μας αφορά όλους.

Και δη όταν επεκτείνεται σταδιακά παντού, από χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, μέχρι δυτικού τύπου δημοκρατίες.

Κάμερα ασφαλείας σε δρόμο στο Πεκίνο (REUTERS/Carlos Garcia Rawlins/File Photo)

Σύγχρονο κράτος-επόπτης

Τα παθητικά μέσα ακρόασης και παρατήρησης είναι πια πανταχού παρόντα.

Στις ΗΠΑ, φερ’ ειπείν, τα αστυνομικά τμήματα σε πόλεις με πληθυσμό άνω του 1 εκατομμυρίου κατοίκων αναπτύσσουν κάμερες αυτόματης αναγνώρισης πινακίδων κυκλοφορίας.

«Τα χαρακτηριστικά του οχήματός σας», γράφει το Undark, «είναι πιθανό να καταχωρούνται σε μια εταιρεία, που ισχυρίζεται ότι συμμετείχε στην εξιχνίαση του 10% όλων των εγκλημάτων στις ΗΠΑ».

Ακόμη και εάν η καταγραφή δεν είναι πλήρης ή καθαρή, ένας αλγόριθμος που ονομάζεται DeepPlate αποκρυπτογραφεί τις θολές εικόνες, παρέχοντας έτσι στοιχεία για τη διερεύνηση π.χ. ενός εγκλήματος.

Έτσι, ακόμη και φαινομενικά αθώες παραβάσεις μπορούν δυνητικά να εγκλωβίσουν τους πολίτες στο «δίχτυ» της σύγχρονης επιτήρησης.

«Ασήμαντα πλημμελήματα, όπως το να βγάζετε βόλτα τον σκύλο σας χωρίς λουρί, μπορεί να αντιμετωπίζονται συχνά με αντάλλαγμα τη λήψη δείγματος DNA για να μην απαγγελθούν κατηγορίες», υπογραμμίζεται χαρακτηριστικά στο ρεπορτάζ, παραπέμποντας σε σχετικά περιστατικά που έχουν καταγγελθεί στο πρόσφατο παρελθόν σε συγκεκριμένες περιοχές των ΗΠΑ.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το γονιδίωμα ενός πολίτη μπορεί να καταχωρηθεί σε μια εθνική βάση δεδομένων και, κάποια στιγμή δυνητικά, να χρησιμοποιηθεί για τη σύνδεση του ίδιου ή συγγενικών προσώπων του -ακόμη και όσα δεν έχουν ακόμη γεννηθεί – με μελλοντικά εγκλήματα.

Για όσους καταλήγουν πίσω από τα κάγκελα, εν τω μεταξύ, διάφορα συστήματα όχι μόνο μπορούν να παρακολουθούν τις κλήσεις και τις επαφές τους, αλλά να χρησιμοποιούν λογισμικό για να «διαβάζουν τυχόν προβληματική γλώσσα».

Κανένα από τα παραπάνω παραδείγματα δεν είναι υποθετικό.

Αυτές οι τεχνολογίες υπάρχουν, λειτουργούν και η χρήση τους επεκτείνεται σε όλο τον κόσμο, επισημαίνει το Undark.

Μοιραία, υπάρχουν εύλογες και εντεινόμενες ανησυχίες σχετικά με την ιδιωτικότητα και τη συγκατάθεση, ακόμη και για τη διείσδυση της τεχνητής νοημοσύνης στην κυβερνητική επιτήρηση.

Υπάρχουν ωστόσο εξίσου βασικά ερωτήματα, που -όπως λένε πολλοί ειδικοί- έχουν αγνοηθεί σε μεγάλο βαθμό.

Drone της γαλλικής αστυνομίας σε πτήση επιτήρησης πάνω από το Παρίσι (REUTERS/Gonzalo Fuentes)

Κανονικοποιώντας την επιτήρηση

Ένας αυξανόμενος αριθμός επικριτών στρέφεται κατά των σύγχρονων συστημάτων επιτήρησης, αμφισβητώντας την χρησιμότητα και αποδοτικότητά τους.

Ορισμένες από αυτές τις τεχνολογίες, λένε, δεν έχουν αποδεδειγμένο ιστορικό αξιοπιστίας και διαφάνειας, τουλάχιστον στην τρέχουσα εκδοχή τους, ενώ οι «απαντήσεις» που παρέχουν παραμένουν επικίνδυνα «θολές».

Εξ ου και στη «γλώσσα» των μηχανικών λογισμικού τα συστήματα αυτά  ονομάζονταν «εύθραυστα».

Τίθενται εύλογα και ουσιώδη ερωτήματα ως προς τους αλγορίθμους που κάνουν προβλέψεις και παράγουν στατιστικές για συμπεριφορικά μοντέλα.

Αυτά τα συστήματα αντιπροσωπεύουν μια ολόκληρη κατηγορία εργαλείων επιτήρησης, αντανακλώντας ευρύτερα πρότυπα για τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσονται άκριτα, χωρίς σαφείς προδιαγραφές και ρυθμιστικό πλαίσιο.

«Ζούμε όλο και περισσότερο σε έναν κόσμο όπου συλλέγονται όλο και περισσότερα δεδομένα για εμάς, συχνά χωρίς να γίνει εν γνώσει μας ή με την πλήρη συγκατάθεσή μας», εξηγεί η Ντάφνι Μαρτσένκο, ερευνήτρια στο Κέντρο Βιοϊατρικής Ηθικής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ.

«Είτε σας νοιάζει, είτε όχι -και μπορεί να μη σας νοιάζει αν θεωρείτε τον εαυτό σας νομοταγή πολίτη- συνήθως δεν παίρνουμε στα σοβαρά αυτές τις συνήθεις παραβιάσεις της αυτονομίας και την απώλεια της ιδιωτικής ζωής», υπογραμμίζει το Undark.

Όμως «η κανονικοποίηση της βιντεοεπιτήρησης και των τεχνολογιών αναγνώρισης προσώπου, συμπεριλαμβανομένων των πανταχού παρόντων καταναλωτικών προϊόντων -όπως κάμερες εισόδου ή οι λειτουργίες αυτόματης σήμανσης που ανιχνεύουν το πρόσωπο του παιδιού σας στην κατασκήνωση- έχει οδηγήσει σε εφησυχασμό».

Το αποτέλεσμα, παρατηρούν ακαδημαϊκοί σε πρόσφατη μελέτη, είναι σαν «να προγραμματιζόμαστε να μην ανησυχούμε για μορφές επιτήρησης, που κάποτε φάνταζαν σε πολλούς εξ ημών ως ανατριχιαστικές, διφορούμενες απειλές».

Τεχνητή νοημοσύνη και τεχνολογικός μιθριδατισμός

Πάρτε για παράδειγμα το DNA, που αποτελεί πλέον «χρυσό κανόνα» για τις εγκληματολογικές έρευνες.

Οι εφαρμογές του στην επιβολή του νόμου μπορεί να σας τρόμαζαν μόλις πριν από μερικές δεκαετίες.

Βρέθηκαν στο επίκεντρο με τη δίκη του O. Τζέι Σίμπσον στα μέσα της δεκαετίας του ’90.

Τώρα, αν και οι σύγχρονες χρήσεις εγκληματολογικών τεχνολογιών DNA είναι εκθετικά πιο ισχυρές, υπόκεινται σε λιγότερο έλεγχο.

Σημείο αναφοράς αποτελεί η γενετική γενεαλογία, η οποία συγκρίνει συλλεχθέντα προφίλ DNA από τόπους εγκλήματος με δημόσια διαθέσιμες βάσεις δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που παρέχονται από εταιρείες βάσει απευθείας γενικών ελέγχων σε καταναλωτές.

«Από τη στιγμή που το DNA υπάρχει παντού στο σύστημα, πολλές από τις αρχικές ανησυχίες έχουν πια εξαφανιστεί», τονίζει η Σάρα Τσου, ακαδημαϊκός και συντονίστρια σχετικού πρόσφατου εργαστηρίου της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ.

Αλλά αυτό, παρατηρεί, συμβαίνει «σε μια εποχή που η τεχνολογία έχει προχωρήσει», ενώ «δεν υπάρχουν περιορισμοί ότι τα δεδομένα που συλλέγονται», ακόμη και από εταιρείες, «δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν αλλού».

«Ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία, όπου η βιομηχανία καθοδηγείται από το κέρδος και η αποκάλυψη του “μαύρου κουτιού” όσον αφορά το λογισμικό που χρησιμοποιούν δεν είναι απαραίτητα προς το συμφέρον τους», τονίζει η Ντάφνι Μαρτσένκο.

«Στην περίπτωση χρήσης αυτών των γενετικών τεχνολογιών από τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου οι επιπτώσεις μπορεί να είναι σοβαρές για τους ανθρώπους, σε ολόκληρο τον κόσμο».

Πολλώ μάλλον όταν -όπως παρατηρούν ακαδημαϊκοί σε μελέτη για την προστασία της ιδιωτικότητας– «η λήψη αποφάσεων σχετικά με τους ανθρώπους περιλαμβάνει ειδικές συναισθηματικές και ηθικές εκτιμήσεις, που οι αλγόριθμοι δεν είναι ακόμη έτοιμοι να κάνουν και ίσως να μην είναι ποτέ σε θέση να το πράξουν».

Αντίθετα, κατά την Σάρα Τσου και άλλους εμπειρογνώμονες, είναι ορατός ο κίνδυνος οι αλγόριθμοι και οι προβλέψεις τους να ενισχύουν τα στερεότυπα, παγιώνοντας ή και ενισχύοντας ανισότητες και προκαταλήψεις.

Πηγή: in.gr

Το Τυχερό Λαχείο 

 

Μια παράσταση βασισμένη
στο ομώνυμο διήγημα του Άντον Τσέχωφ

 

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Λουκία Ανάγνου

Παίζουν: Νικόλας Μπράβος, Χρύσα Κολοκούρη

 

Πρεμιέρα:
Δευτέρα 25 Νοεμβρίου, ώρα 21:00 

Παραστάσεις:
Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 

Θέατρο 104
(Ευμολπιδών 41, Αθήνα) 

Προπώληση:
https://www.more.com/theater/to-tyxero-laxeio/ 

 

- Ποιος φταίει που υπάρχουν στη γη δυστυχείς;
- Το χρήμα

- Το χρήμα

 

Το ευρηματικό, σατιρικό διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Το Τυχερό Λαχείο» θα παρουσιάζεται από τη Δευτέρα 25 Νοεμβρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη -για λίγες παραστάσεις- στο Θέατρο 104, με τη σύγχρονη ματιά της Λουκίας Ανάγνου η οποία υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία.

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Νικόλας Μπράβος και Χρύσα Κολοκούρη

Ο Ιβάν Ντμίτριτς, ένας μετρημένος μικροαστός, με ετήσια οικογενειακά έξοδα που δεν ξεπερνούν τα διακόσια ρούβλια, είναι πολύ ευχαριστημένος με τη ζωή του. Η Μάσιπ Ντμίτριτς, μία εγκρατής μικροαστή που έχει στην κατοχή της ένα μικρό παντοπωλείο, είναι πολύ ευχαριστημένη με τη ζωή της. Οι δυο τους, από το υστέρημά τους, ανανεώνουν εβδομαδιαία το λαχείο.

Τι θα γινόταν όμως εάν κέρδιζαν;

 

Συντελεστές: 

Διασκευή/σκηνοθεσία: Λουκία Ανάγνου

Πρωτότυπη μουσική: Νίκος Τσόλης (tsolimon)

Επιμέλεια κίνησης: Γεωργία Σταυρίδου

Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Αντωνόπουλος

Ενδυματολογία: Αναστασία Κάππα

Φωτογραφίες: Αναστασία Γιαννάκη

Τrailer: Συμεών Τσακίρης

Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας

 

Παίζουν: Νικόλας Μπράβος, Χρύσα Κολοκούρη 

Info:

Τοποθεσία: Θέατρο 104, Ευμολπιδών 41, Αθήνα (σταθμός μετρό – Κεραμεικός)

Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Δευτέρα 25 Νοεμβρίου, ώρα 21:00. Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00. Διάρκεια: 65’

Πληροφορίες: Τηλ.: 2103455020

Τιμές εισιτηρίων: 14€ κανονικό, 10€ μειωμένο (Άνεργοι, Ατέλειες, ΑΜΕΑ, Φοιτητές, 65+, Πολύτεκνοι)

Προπώληση: https://www.more.com/theater/to-tyxero-laxeio/ 

Ανακοίνωση - απάντηση εξέδωσε το υπουργείο Υγείας της Κίνας στο νέο αίτημα του ΠΟΥ προς την Κίνα για να παράσχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πως ξεκίνησε η πανδημία του Covid-19. 

Το κινέζικο Υπουργείο αναφέρει ότι η Κίνα έχει μοιραστεί τις περισσότερες πληροφορίες που αφορούν την COVID-19 και τα αποτελέσματα των σχετικών ερευνών με τη διεθνή κοινότητα και το ίδιο έργο για τον εντοπισμό της προέλευσης του κορονοϊού θα πρέπει να πραγματοποιηθεί και σε άλλες χώρες.

Ο ΠΟΥ, που υπάγεται στα Ηνωμένα Έθνη, υπενθύμισε ότι στις 31 Δεκεμβρίου 2019 το γραφείο του στην Κίνα έλαβε γνώση μιας ανακοίνωσης των υγειονομικών αρχών της Γουχάν που μιλούσαν για κρούσματα «ιογενούς πνευμονίας» στην πόλη αυτή.

«Τις εβδομάδες, τους μήνες και τα χρόνια που ακολούθησαν, η Covid-19 αναστάτωσε τη ζωή μας και τον κόσμο μας», ανέφερε ο ΠΟΥ.

Στις αρχές του μήνα, ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους ρωτήθηκε αν ο κόσμος είναι καλύτερα προετοιμασμένος σήμερα για μια πιθανή μελλοντική πανδημία. «Η απάντηση είναι: και ναι και όχι. Αν η επόμενη πανδημία συνέβαινε σήμερα, ο κόσμος θα βρισκόταν αντιμέτωπος με τις ίδιες αδυναμίες που επέτρεψαν στην Covid-19 να εδραιωθεί και να εξαπλωθεί πριν από πέντε χρόνια», είπε. «Αλλά ο κόσμος πήρε και πολλά οδυνηρά μαθήματα από την πανδημία και έλαβε σημαντικά μέτρα για να ενισχύσει τις άμυνές του απέναντι σε μελλοντικές πανδημίες», πρόσθεσε.

Τον Δεκέμβριο του 2021 ξεκίνησαν διεθνείς διαβουλεύσεις ώστε να συμφωνηθούν μέτρα για την πρόληψη, την προετοιμασία και τις παρεμβάσεις σε περίπτωση μιας νέας πανδημίας. Οι 194 χώρες μέλη του ΠΟΥ, που συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις, αποδέχονται το περιεχόμενο της συμφωνίας, αλλά όχι και τις πρακτικές πλευρές της. Η διορία για τον τερματισμό των διαπραγματεύσεων λήγει τον Μάιο του 2025.

Νέο τραγούδι από τους Γιαγκίνηδες

«Μείνε ως το πρωί»

Στίχοι – μουσική: Γιαγκίνηδες

 

Οι Γιαγκίνηδες, το αγαπημένο συγκρότημα της νεολαίας μας παρουσιάζουν το καινούργιο τους τραγούδι με τίτλο "Μείνε ως το πρωί" σε δική τους μουσική και στίχους.

Ένα ρομαντικό τραγούδι σε ρυθμό βαλς (3/4) που μιλάει για τον καημό του έρωτα αλλά και για τις περασμένες εποχές που τις αναπολούμε με νοσταλγία. Τα όμορφα φωνητικά των Γιαγκίνηδων και ο κλασικός συνδυασμός της κιθάρας με το μπουζούκι παρέα με το γλυκό παράπονο από το φλάουτο και το βιολί μας μαγεύουν και μας προσκαλούν να τραγουδήσουμε μαζί τους «Μείνε ως το πρωί»!  

Έπαιξαν οι μουσικοί Μάνος Βλάχος (κοντραμπάσο), Ελένη Φουρλάνου (βιολί), Έρση Μεϊτανίδου (φλάουτο) και φυσικά οι Γιαγκίνηδες Σπύρος Ζήσης (ακουστική κιθάρα) και Παναγιώτης Σικλαφίδης (μπουζούκι). 

Το δημιουργικό του εξωφύλλου υπογράφει ο Πέτρος Κουρουμπέτσης ενώ την ηχογράφηση, τη μίξη και το master έκανε ο Γιάννης Ταβουλάρης στο Studio Synena

Το κομμάτι βρίσκεται σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες με διανομή της Ortigia Music.

Ακούστε το τραγούδι «Μείνε ως το πρωί» στο YouTube: ΕΔΩ

Λίγα λόγια για τους Γιαγκίνηδες

Οι νεαροί Γιαγκίνηδες που αυτό - χαρακτηρίζονται ως ρεμπέτικο - λαϊκοπαραδοσιακό σχήμα, έχουν αλωνίσει τους δρόμους των ελληνικών πόλεων και νησιών προκαλώντας «χαμό» στα social media, με εκατοντάδες χιλιάδες προβολές, αποκτώντας φανατικό κοινό σε όλη την Ελλάδα. Δημιουργήθηκαν το 2019 από δύο νεαρούς μουσικούς, τον Σπύρο Ζήση και τον Παναγιώτη Σικλαφίδη, οι οποίοι αποφάσισαν να μοιραστούν την αγάπη τους για την ρεμπέτικη μουσική παίζοντας μουσική στα στενά της Θεσσαλονίκης.

To 2023 κυκλοφόρησαν τον δίσκο τους «Άνθρωποι του δρόμου» με την «Καταφερτζού» και τον «Αντάμη» να ξεχωρίζουν. Έχουν πραγματοποιήσει πετυχημένες εμφανίσεις σε μεγάλους χώρους σε όλη την Ελλάδα και στην Κύπρο και έχουν κάνει περιοδεία σε πολλές χώρες της Ευρώπης αλλά και στην Αυστραλία. Πρόσφατα τους απολαύσαμε και ως ραδιοφωνικούς παραγωγούς στο ραδιόφωνο του «Μελωδία 99,2».  

Ακολουθήστε τους Γιαγκίνηδες στα Social Media:

Facebook | Instagram | YouTube | Spotify

Δικαστήριο της Νότιας Κορέας εξέδωσε ένταλμα σύλληψης του παυθέντα προέδρου Γιουν Σοκ-γελ εξαιτίας της ματαιωθείσας προσπάθειάς του να κηρύξει στρατιωτικό νόμο στο κράτος της Ασίας στις αρχές του μήνα, ανακοίνωσαν σήμερα ερευνητές που χειρίζονται την υπόθεση.

«Το ένταλμα σύλληψης και το ένταλμα ερεύνης σε βάρος του προέδρου Γιουν Σοκ-γελ (…) εκδόθηκαν το πρωί», ανέφερε σε ανακοίνωσή της η υπηρεσία που διενεργεί την έρευνα σε βάρος του έκπτωτου προέδρου. “Δεν ορίστηκε κανένα χρονοδιάγραμμα για τη συνέχεια των διαδικασιών αυτών”, διευκρίνισε.

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Νότιας Κορέας πως πρόεδρος εν ενεργεία βρίσκεται στο στόχαστρο τέτοιας απόφασης της δικαιοσύνης. Τυπικά, ο Γιουν Σοκ-γελ παραμένει στον θώκο, αναμένει να αποφανθεί το Συνταγματικό Δικαστήριο για την απόφαση να απομακρυνθεί, που υιοθετήθηκε από το νοτιοκορεάτικο κοινοβούλιο την 14η Δεκεμβρίου.

Έχει ωστόσο παυθεί από τα καθήκοντά του, ωσότου επιβεβαιώσει ή ακυρώσει ο κορυφαίος δικαστικός θεσμός της χώρας την αποπομπή του. Έχει προθεσμία για αυτό ως τα μέσα του Ιουνίου.

Το ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε σε βάρος του παυθέντα προέδρου είναι “παράνομο και άκυρο”, κατήγγειλε από την πλευρά του ο συνήγορός του σε ανακοίνωση. Καθώς το ζήτημα θα κριθεί στο Συνταγματικό Δικαστήριο και όχι από υπηρεσία που διενεργεί έρευνα σε βάρος, του, «το ένταλμα σύλληψης και το ένταλμα έρευνας (…) είναι παράνομα και άκυρα», σημείωσε χαρακτηριστικά ο Γιουν Καμπ-καν.

Υπενθυμίζεται ότι ο Γιουν Σοκ-γελ προκάλεσε σοκ στη χώρα την 3η Δεκεμβρίου, όταν κήρυξε στρατιωτικό νόμο κι έστειλε τον στρατό στοκοινοβούλιο για να το “φιμώσει”. Αλλά υποχρεώθηκε να “οπισθοχωρήσει” δεχόμενος ασφυκτική πίεση από τα μέλη της εθνικής αντιπροσωπείας και χιλιάδες πολίτες που βγήκαν στους δρόμους.

Νέα κυκλοφορία: «Νόημα» του Μίλτου Παύλου

Κυκλοφορεί από την Protasis Music 

To NOHMA είναι ο πρώτος δίσκος-CD με τραγούδια σε μουσική και στίχους του Μίλτου Παύλου, μετά από τις δύο συλλογές τραγουδιών σε ποίηση Καβάφη, Ιθάκη (2023) και ITHACA (2024).

Είναι τραγούδια - σημειώσεις ενός ταξιδιού, εκείνου που ξεκινούμε αναζητώντας και δίνοντας τελικά νόημα στη ζωή.

Είναι ορόσημα σε μια εξερεύνηση-αναζήτηση μέσα από τον έρωτα, τη μετανάστευση και την επιστροφή, τον αναστοχασμό και τα μεγάλα ή μικρά βήματα που επιλέγουμε στα σταυροδρόμια που συναντούμε.

Μια πορεία προς τα εκεί, όπου όλα βγάζουν νόημα.

 

Ακούστε τον δίσκο:

Spotify: https://spoti.fi/3OORZgp

Bandcamp: https://miltospavlou.bandcamp.com/

YouTube: https://www.youtube.com/playlist?list=PLfZuyBymkXCGC2xb4C_tc_LbveaHU8dTn

iTunes/ Apple music: https://apple.co/498cHRF

Deezer: https://bit.ly/3ZbCO5l

Τα τραγούδια του δίσκου ΝΟΗΜΑ αποτελούν κομβικά σημεία ενός μονοπατιού (ανα-/από-)κάλυψης αυτής της ανθρώπινης διαδρομής. Διακρίνουν και χτίζουν πάνω σε, καθοριστικές εμπειρίες, αρχές και αξίες, ατομικές και συλλογικές. Αυτές που αναγνωρίζουμε στην πορεία και σε κρίσιμα περάσματα διαύγειας και επίγνωσης.

Τα τραγούδια μιλάν για την αμφίσημη σχέση με την πατρίδα και τη χώρα (Πατρίδα Ξένη) και την πόλη (ΠΑΟΚ-Σαλονίκη), την ανθρώπινη κατάσταση, για το βυθό και τον ουρανό της κοινωνίας των ανθρώπων (Του Ανθρώπου η Οικογένεια), για την αέναη μετανάστευση και το ταξίδι μέσα στον κόσμο και τις συναντήσεις γενεών και πολιτισμών (Τρένα της Δύσης – Σιδηρόδρομος) για το ανατρεπτικό, κοσμογονικό, αλλά και κάποτε ανυπόληπτο, ερωτικό πάθος (Όσο μπορώ) και την υπερβατική αγάπη που δεν χάνεται όταν φύγουμε (H ψυχή ταξιδεύουσα- Traveler Soul)...

Ο δίσκος αρθρώνεται και αναπτύσσεται πάνω στη σταθερά της βαθιάς αγάπης και σύνδεσης με τη σύντροφο ζωής του Μίλτου Παύλου, τη Μάγια Ζίλιχ, με τρία τραγούδια σε αρχή, μέση και τέλος του άλμπουμ (1.Everywhere Nowhere, 5.Γυάλινα-Τα καλύτερα είναι μπροστά 10.Traveler Soul).

Ο καλός συνεργάτης του Μίλτου o μουσικός Σέργιος Βούδρης έχει κάνει την ενορχήστρωση του άλμπουμ, συνεισφέροντας αποφασιστικά στο νόημα αυτού του μουσικού ταξιδιού.

Η παιδική χορωδία Έδεσσας υπό τη Θεοδώρα Γκουράνη συμμετέχει καταλυτικά στο τραγούδι ‘Του Ανθρώπου η Οικογένεια’ εμβληματικό της προσωπικής και επαγγελματικής πορείας του Μίλτου ως κοινωνικό επιστήμονα που εργάστηκε για δεκαετίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία και την ισότητα, εν τέλει για τα παιδιά και το μέλλον αυτού του κόσμου.

Η τζαζ τραγουδίστρια Αμαλία Παύλου, ανιψιά του Μίλτου, ντύνει με τα λυρικά φωνητικά της το ‘Τη ζωή μου εγώ’. Ένα τραγούδι χτισμένο πάνω σε κρητικό λαούτο, ως σημείο εκκίνησης της πορείας σε ένα κρίσιμο ακροβατικό και αυτοβιογραφικό πέρασμα αναθεώρησης και ανακατασκευής-ανοικοδόμησης του εαυτού. Απαντώντας, στο τέλος του δίσκου το τραγούδι ‘Νόημα’ κλείνει αυτή την πορεία με στίχο που αντανακλά τα αρχικά ερωτήματα του πρώτου τραγουδιού και σηματοδοτεί το τέλος της αναζήτησης και την ολοκλήρωση.

Mix – Mastering έγιναν από τον Σταύρο Γεωργιόπουλο στο studio Diskex στην Αθήνα, ενώ οι ηχογραφήσεις φωνής στο προσωπικό studio Altāria του Μίλτου Παύλου στη Βιέννη.

 

Συντελεστές:

Μουσική-στίχοι και τραγούδι: Μίλτος Παύλου

Παραγωγή: Μίλτος Παύλου - Σέργιος Βούδρης

Ενορχήστρωση: Σέργιος Βούδρης 

Mix – Mastering: Σταύρος Γεωργιόπουλος @ Diskex Studio

Ηχογραφήσεις οργάνων: Diskex – Sergios Voudris

Ηχογραφήσεις φωνής: Studio Μίλτου Παύλου Altāria @Bruckhaufen, Vienna

Συμμετέχουν: Παιδική Χορωδία Έδεσσας υπό τη Θεοδώρα Γκουράνη (Του Ανθρώπου η Οικογένεια)

Αμαλία Παύλου (φωνητικά στο ‘Τη ζωή μου εγώ’)

CD Photography: by Miltos Pavlou

CD pack design: by Nefeli Pavlou Musio

 

* Η καλλιτεχνική δραστηριότητα του Μίλτου Παύλου δεν έχει σκοπό το κέρδος και κάθε ενδεχόμενο έσοδο από αυτήν προορίζεται σε δωρεές σε οργανισμούς που υποστηρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και κοινωνικά αποκλεισμένες ομάδες στην Ελλάδα και στον κόσμο.

 Βιογραφικό Μίλτου Παύλου

 

Ο Μίλτος Παύλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, ενώ σήμερα ζει και εργάζεται στη Βιέννη, Αυστρία, με τη σύντροφό του Μάγια Ζίλιχ και τα δύο μικρά τους παιδιά. Έχει και λατρεύει τρεις κόρες κι έναν γιο. Ερευνητής και συγγραφέας για τα δικαιώματα του ανθρώπου, με σπουδές Κοινωνιολογίας (Ιταλία) και Νομικής (Θεσσαλονίκη), υπηρετεί στον Ευρωπαϊκό Φορέα για τα Θεμελιώδη Δικαιώματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (FRA – EU Agency for Fundamental Rights). Ανάμεσα σε άλλα, διευθύνει και υλοποιεί το EU LGBTIQ Survey σε 30 ευρωπαϊκές χώρες.

Κατά τα τελευταία τριάντα χρόνια εργάστηκε σε διαφορετικές χώρες της Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας, διευθύνοντας διεθνείς διεπιστημονικές ομάδες μελέτης και έρευνας, ενώ υπήρξε Ειδικός Επιστήμονας στο Συνήγορο του Πολίτη και διευθυντής ινστιτούτων και κέντρων μελέτης και καταπολέμησης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας και για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (i-RED, HLHR-KEMO Εθνικό Παρατηρητήριο κατά του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας.

Παράλληλα με την κύρια επαγγελματική του καριέρα συνθέτει και δημιουργεί τραγούδια στα ελληνικά και στα αγγλικά, για τον έρωτα, το ταξίδι, τόπους, ανθρώπους και για ό,τι αξίζει και ό,τι αλλάζει τη ζωή.

 

Κοινωνικά δίκτυα του Μίλτου Παύλου:

http://www.miltospavlou.art/ (επίσης για παραγγελίες CD)

https://www.facebook.com/MiltosPavlouMusic/

https://www.youtube.com/@miltospavlou

https://instagram.com/miltos_pavlou

Spotify: https://tinyurl.com/MiltosPavlou

 

Το Ισραήλ συνεχίζει να σφυροκοπά τους ανθρώπους της Παλαιστίνης από τις 7 Οκτωβρίου του προηγούμενου έτους, με τις αδιάκοπες επιθέσεις να διαδέχονται η μια την άλλη ως απάντηση στα πλήγματα της Χαμάς.

Καθόλη τη διάρκεια των αιματηρών βομβαρδισμών, ο στρατός του Ισραήλ χρησιμοποιεί μέσα τελευταίας τεχνολογίας, ανάμεσα στα οποία, όπως φέρνει στο φως η Washington Post, βρίσκεται και η τεχνητή νοημοσύνη. Αξιοποιώντας το συγκεκριμένο εργαλείο, μάλιστα οι ειδικές δυνάμεις του Ισραήλ έχουν πιθανότητες να κατορθώσουν την αύξηση των απωλειών των αμάχων στη Γάζα σε σχέση με επιθέσεις προηγούμενων ετών.

Το αμερικανικό μέσο βασίστηκε σε συνεντεύξεις που διεξήγαγε σε περισσότερα από 10 άτομα, τα οποία είναι απολύτως εξοικειωμένα με την κατάσταση αλλά και σε έγγραφα. Το εργαλείο που σκοτώνει μαζικά ονομάζεται Habsora και έχει την ικανότητα να δημιουργεί πάρα πολύ γρήγορα υποψήφιους στόχους.

Σύμφωνα, λοιπόν με τις πηγές της Washington Post, υπογραμμίστηκε η αντιστοιχία αμάχων θυμάτων σε σχέση με τους μαχητές της Χαμάς που “εξολοθρεύονται” είναι σήμερα 15 φορές μεγαλύτερος σε σχέση με αυτόν των επιθέσεων του 2014. Oι IDF διέψευσαν το ρεπορτάζ αλλά αυτό μάλλον έχει μικρή σημασία καθώς οι πηγές προέρχονται από το εσωτερικό τους.

Το «Habsora» ακολουθεί μια θύελλα ανησυχιών, που σχετίζεται με τα ηθικά ζητήματα που προκύπτουν από την εμπλοκή της τεχνητής νοημοσύνης σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, ιδιαίτερα λόγω του κινδύνου για απώλειες αμάχων.

Όσοι το κατακρίνουν ισχυρίζονται εύλογα ότι η εξάρτηση από τέτοια συστήματα μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες συνέπειες, ενώ ο ισραηλινός στρατός υποστηρίζει ότι η τεχνολογία αυτή επιτρέπει πιο ακριβείς επιθέσεις, μειώνοντας τις παράπλευρες απώλειες.

Στη Γάζα μέχρι σήμερα έχουν χάσει τη ζωή τους πάνω από 45.000 άνθρωποι, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι άμαχοι και παιδιά.

Αττίκ, μια ζωή χειροκροτήματα, για 15^ο χρόνο επιτυχίας, στο θέατρο ΜΙΚΡΟΣ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ

 

Η Duke Productions παρουσιάζει την μουσικοθεατρική παράσταση ‘’ Αττίκ, μια ζωή χειροκροτήματα ΄΄ σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου, στο θέατρο ΜΙΚΡΟΣ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ, στο Γκάζι, κάθε Τετάρτη στις 19:00, απο την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου και για 12 παραστάσεις!

 Η πρώτη παράσταση, που εμπνεύστηκε και δημιουργήθηκε, για την ζωή και το έργο του μεγάλου Έλληνα συνθέτη και τραγουδιστή Κλέωνα Τριανταφύλλου – ή, κατα κόσμον, Αττίκ -, μπαίνει στον 15^ο χρόνο επιτυχημένης πορείας της, για να μας ταξιδέψει και πάλι σε έναν κήπο με γιασεμιά, γιούλια και βιόλες… στην θρυλική μάντρα του Αττίκ και..να μας θυμήσει  – ή να μας γνωρίσει – τα τραγούδια του…τους έρωτες του… την ζωή του!

Η γυναίκα σύμβολο της ζωής του, η μητέρα του Εριθέλγη, οι 3 γυναίκες σταθμοί Μαρί Ελέν, Μαρίκα και Σούρα …ξαναζωντανεύουν σε μια συνέντευξη – διήγηση – εξομολόγηση στον νεαρό, τότε, Γιώργο Τζαβέλα, για την δημιουργία της ταινίας ΄΄ Χειροκροτήματα ΄΄ .

Μέσα απο την αφήγηση του Αττίκ, στον Γιώργο Τζαβέλα, ταξιδεύουμε σε όλους τους σταθμούς της Ζωής του Αττίκ, απο την Αίγυπτο ΄΄ όταν ήτανε μικρούλης ΄΄, μέχρι το Παρίσι του 1910, την Ρωσία και την Αθήνα, ακούγοντας όλες τις νοσταλγικές μελωδίες μιας εποχής που έφυγε ΄΄ και πίσω δε γυρνά ΄΄΄.

100 λεπτά νοσταλγικής περιήγησης, στην εποχή αυτή, που πολλοί απο μας νοσταλγούμε ακούγοντας τις μελωδίες , με το – απο σκηνής – ζωντανό πιάνο και τις γλυκές φωνές των ηθοποιών της παράστασης, και άλλοι ακούμε για πρώτη φορά.

 

Η μουσικοθεατρική παράσταση του Άγγελου Ανδρεόπουλου, παρουσιάζεται ( για 15^ο χρόνο ), απο την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2024, έως την Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2025  στο θέατρο ΜΙΚΡΟΣ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ

 

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Θέατρο ΜΙΚΡΟΣ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ

Ευμολπιδών 13, Γκάζι

Τηλ. 2103454831 ,Κρατήσεις στο 6984417545

 

ΑΤΤΙΚ, ΜΙΑ ΖΩΗ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ

Του Άγγελου Ανδρεόπουλου

Σκηνοθεσία - φωτισμοί Αλέξανδρος Λιακόπουλος

Κοστούμια – σκηνικό Γιώργης Κοντοπόδης

Φωτογραφίες Στάθης Σταθάρας

Αττίκ ο Δημήτρης Κίκλης

Στο πιάνο , ζωντανά, ο ΄Αγγελος Ανδρεόπουλος

Παίζουν ( αλφαβητικά ) Γεωργία Αμπουράντυ, Αννίτα Μαυρομιχάλη, Θοδωρής Μπουρδέκας, Βασιλική Σούτη, Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη

Διάρκεια παράστασης 110 λεπτά ( με διάλειμμα )

Ημέρες και ώρες παραστάσεων κάθε Τετάρτη στις 19:00

Τιμή εισιτηρίου 18 ευρώ, 15 ευρώ ( φοιτητικό, ανέργων, Α.Μ.Ε.Α. )

Παραστάσεις απο Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2024 έως Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2025

Προπώληση στο ταμείο του θεάτρου και

https://www.ticketservices.gr/event/mikros-kerameikos-attik-mia-zoi-xeirokrotimata/

Παραγωγή Duke Productions – Χρίστος Δούκας

Ανακάλυψη που ρίχνει νέο φως στην αρχαία ποικιλομορφία του πλανήτη μας έγινε στις ΗΠΑ, όπου εντοπίστηκαν απολιθωμένα φύλλα ηλικίας 47 εκατομμυρίων ετών, τα οποία ανήκουν σε ένα μοναδικό φυτό με ασυνήθιστα άνθη και καρπούς.

Οι ερευνητές εντόπισαν για πρώτη φορά τα απολιθωμένα φύλλα του είδους Othniophyton elongatum, που μεταφράζεται σε «εξωγήινο φυτό» το 1969 στο Ρεινμπόου μια παλιά κοινότητα εξόρυξης που τώρα έχει μετατραπεί σε μια πόλη φάντασμα.

Μια νέα ανάλυση του απολιθώματος που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Annals of Botany» αποκαλύπτει ότι τα απολιθωμένα φύλλα ηλικίας 47 εκατομμυρίων ετών ανήκουν σε ένα άγνωστο μέχρι σήμερα είδος φυτού με ασυνήθιστα άνθη και καρπούς. Αρχικά, οι ερευνητές αναγκάστηκαν να συμπεράνουν το είδος αυτού του φυτού απλώς κοιτάζοντας το σχήμα και τα σχέδια των φλεβών στα απολιθωμένα φύλλα χωρίς άνθη, φρούτα ή κλαδιά.

Σκέφτηκαν ότι μπορεί να είχε φύλλα με πολλαπλά μικρότερα φυλλαράκια και με βάση αυτό σκέφτηκαν ότι το εξαφανισμένο είδος μπορεί να ανήκε στην οικογένεια του τζίνσενγκ. Αλλά η τελευταία μελέτη, που αξιολογεί περισσότερα απολιθώματα του φυτού, διαπιστώνει ότι τα φύλλα, οι καρποί και τα άνθη που συνδέονται με το στέλεχος των απολιθωμάτων δεν έμοιαζαν σε τίποτα με αυτά των άλλων φυτών της οικογένειας του τζίνσενγκ.

Διαπίστωσαν ότι τα νέα απολιθώματα είχαν φύλλα άμεσα συνδεδεμένα με μίσχους, δίνοντας μια πολύ διαφορετική εικόνα για το πώς έμοιαζε κάποτε το φυτό. «Αυτό το απολίθωμα είναι σπάνιο να έχει το κλαδάκι με κολλημένους καρπούς και φύλλα. Συνήθως, αυτά βρίσκονται χωριστά. Τα δύο κλαδιά που βρήκαμε δείχνουν το ίδιο είδος φύλλου, αλλά δεν είναι σύνθετα. Είναι απλά, γεγονός που εξαλείφει την πιθανότητα να είναι οτιδήποτε σε αυτήν την οικογένεια» δήλωσε ο Δρ. Στίβεν Μάντσεστερ από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Φλόριντα, εκ των επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Στη μελέτη οι επιστήμονες ανέλυσαν τα φυσικά χαρακτηριστικά των παλαιών και νέων απολιθωμάτων και έψαξαν ανάμεσα στις περισσότερες από 400 διαφορετικές οικογένειες ανθοφόρων φυτών που ζουν σήμερα εάν μοιάζουν με οποιαδήποτε ζωντανή οικογένεια φυτών. Ωστόσο, δεν μπορούσαν να ταιριάξουν την περίεργη ποικιλία χαρακτηριστικών των απολιθωμάτων με κανένα από αυτά.

Όταν οι ερευνητές έψαξαν μεταξύ εξαφανισμένων οικογενειών βρέθηκαν ξανά με άδεια χέρια. Μέσω της μελέτης, οι επιστήμονες υπογραμμίζουν ένα πρόβλημα στη μελέτη των αρχαίων φυτικών απολιθωμάτων ειδικά των φυτών που έζησαν πριν από λιγότερα από 65 εκατομμύρια χρόνια.

Όταν τέτοια φυτά ταξινομούνται σε σύγχρονες οικογένειες, μπορεί να δημιουργήσει μια λανθασμένη εκτίμηση της βιοποικιλότητας στα αρχαία οικοσυστήματα, προειδοποιούν οι ερευνητές. «Υπάρχουν πολλά πράγματα για τα οποία έχουμε καλές αποδείξεις να βάλουμε σε μια σύγχρονη οικογένεια ή γένος αλλά δεν μπορείς πάντα να στριμώχνεις κάτι για να χωρέσει κάπου αν δεν ταιριάζει εκεί», είπε ο Δρ. Μάντσεστερ.

Οι απολιθωμένοι καρποί του εξαφανισμένου φυτού που αξιολογήθηκαν στη νέα μελέτη βοήθησαν να αποκλειστούν οικογένειες όπως τα χόρτα και οι μανόλιες. Ενώ τα λουλούδια φαινόταν να μοιάζουν με κάποιες σύγχρονες ομάδες, άλλα χαρακτηριστικά τα απέκλεισαν. Στη συνέχεια χρησιμοποιώντας ψηφιακό μικροσκόπιο και φωτισμό ενισχυμένο με υπολογιστή, οι ερευνητές μπορούσαν να βρουν μικρές νέες λεπτομέρειες, συμπεριλαμβανομένης της εσωτερικής ανατομίας του καρπού και των μικρών αναπτυσσόμενων σπόρων που είχαν χάσει κατά τη διάρκεια προηγούμενων παρατηρήσεων.

Ένα από αυτά τα νέα χαρακτηριστικά που εντοπίστηκαν στην τελευταία παρατήρηση είναι ο στήμονας – τα αρσενικά αναπαραγωγικά όργανα του λουλουδιού. Στα περισσότερα φυτά, μόλις γονιμοποιηθεί το άνθος, οι στήμονες αποσπώνται μαζί με τα πέταλα και τα υπόλοιπα μέρη του άνθους.

Εκείνο που βοήθησε τους ερευνητές να αποκλείσουν όλες τις σύγχρονες οικογένειες και μια μεταγενέστερη σύγκριση δεν βρήκε ταίριασμα ακόμη και σε γνωστές ομάδες εξαφανισμένων φυτών, είναι το γεγονός ότι το φυτό διατηρεί τους στήμονες τη στιγμή που έχει ώριμους καρπούς με σπόρους έτοιμους να διασκορπιστούν.

Η μελέτη επισημαίνει την έλλειψη σαφήνειας σχετικά με το πόσο διαφορετικά ήταν τέτοια αρχαία οικοσυστήματα, λένε οι ερευνητές. «Είναι σημαντικό γιατί μας δίνει μια μικρή ιδέα για το πώς αυτοί οι οργανισμοί εξελίσσονταν και προσαρμόστηκαν σε διαφορετικά μέρη» λέει ο Τζούλιαν Κορέα Ναρβάεζ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.