Στον Δρόμο που κυκλοφορεί το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου...

Στροβιλιζόμεθα… Της πολιτικής το κάγκελο • Μόνιμη δίνη με κρίση διαρκείας, σκάνδαλα, καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα και αυταρχισμό • Η δημοκρατία και οι θεσμοί σε καθεστώς σήψης • Απαιτείται ακηδεμόνευτο δημοκρατικό κίνημα Ελλάδα 2026: Μιθριδατισμός και Ακηδεμόνευτο Κίνημα Συνεχίζεται και εντείνεται ο στροβιλισμός στη χώρα σε όλα τα επίπεδα: πολιτικά και κοινωνικά. Η ροή των υδάτων είναι ακανόνιστη, οι δίνες και οι ρουφήχτρες λειτουργούν σε κάθε στιγμή, σε κάθε πτυχή της ζωής μας, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, γεωπολιτικής. Σκεφθείτε τις εικόνες από τις πρόσφατες πλημμύρες σε πολλές περιοχές της χώρας· δείτε πώς ανατινάχτηκε το εργοστάσιο Βιολάντα και πώς κάηκαν ζωντανές 5 εργάτριες· δείτε τους αγρότες και τα αισθήματα «συμπάθειας» που νοιώθουν για τη συνεχιζόμενη κοροϊδία και την τραγωδία της σφαγής των ζώων προκειμένου να συγκαλυφθεί το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ· δείτε τα «ήρεμα νερά» και τις «επιτυχίες» στο πρόσφατο ταξίδι Μητσοτάκη στην Άγκυρα. Διαβάστε όλο το editorial

ΠΟΛΙΤΙΚΗ Τέμπη: Ενωτικά και ακηδεμόνευτα Μπροστά στην τρίτη επέτειο του συστημικού εγκλήματος ΤΟ ΘΕΜΑ Ασκήσεις «φιλίας» στα «ήρεμα νερά» ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ Αρχεία Επστάιν: Η κρίση της Δύσης και η σήψη των «ελίτ» ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ «Ή θα νικήσουμε, ή θα νικήσουμε!» Μιλά στον Δρόμο ο απεργός πείνας Αριστοτέλης Χαντζής ΔΙΕΘΝΗ Ιράν: Διαπραγματεύσεις εν μέσω απειλών 2ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ Δραστηριότητες της Πανελλαδικής Δικτύωσης για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ

Ολα αυτά τα χρόνια διεξαγωγής του, το Φεστιβάλ Βερολίνου είναι γνωστό για τις πολιτικές αντιπαραθέσεις του, αλλά η πρώτη που φάνηκε να προκύπτει στη φετινή διοργάνωση, έχει προκαλέσει θόρυβο.

Και δικαίως.

Συνέβη στη συνέντευξη Τύπου που παρουσίασε τη διεθνή κριτική επιτροπή το πρωί της Πέμπτης 12 Φεβρουαρίου  λίγες ώρες πριν από την επίσημη έναρξη της Μπερλινάλε με την εναρκτήρια ταινία της, «No Good Men».

Ρόλο συντονίστριας είχε η διευθύντρια του φεστιβάλ, Τρίσια Τατλ, και δίπλα της ήταν τα επτά άτομα που θα επιλέξουν τους νικητές των Χρυσών και Ασημένιων Αρκούδων (το φεστιβαλ ολοκληρώνεται την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου). Πιο συγκεκριμένα,  ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Βιμ Βέντερς, σκηνοθέτης αναγνωρισμένων ταινιών όπως τα «Φτερά του έρωτα» και το υποψήφιο για Όσκαρ «Perfect Days», καθώς και τα υπόλοιπα μέλη, δηλαδή ο σκηνοθέτης από τον Νεπαλ, Μιν Μπαχαντούρ, η Νοτιοκορεάτισσα ηθοποιός, Μπάε Ντούνα, ο Ινδός σκηνοθέτης, παραγωγός, Σιβέντρα Σινγκ Ντουνγκάρπουρ, ο Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, Ρεϊνάλντο Μάρκους Γκριν, ο Ιάπωνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, Χικάρι, και η Πολωνή παραγωγός Έβα Πουστσίνσκα.

Η ερώτηση για τη Γάζα…

Ωστόσο, πολιτική ερώτηση διακόπηκε στη μέση της πρότασης και μάλιστα σε ζωντανή μετάδοση. Αυτό έγινε ακριβώς τη στιγμή που ο πολιτικός συντάκτης, Τίλο Γιουνγκ, ρώτησε τα μέλη της κριτικής επιτροπής πώς αισθάνονταν για τη στάση της Μπερλινάλε και της γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στη Γάζα.

Αναφερόμενος σε προηγούμενο σχόλιο των κριτών που διατυπώθηκε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης σχετικά με τη δύναμη του κινηματογράφου να αλλάξει ή όχι τον κόσμο, ο Γιούνγκ παρατήρησε ότι το φεστιβάλ δεν πραγματοποιείται «στο κενό» και υπενθύμισε ότι «η Μπερλινάλε ως θεσμός έχει εμπράκτως δείξει την αλληλεγγύη της με τους ανθρώπους στο Ιράν και την Ουκρανία, αλλά ποτέ με την Παλαιστίνη, ακόμη και σήμερα».

Και συνέχισε ρωτώντας: «Λαμβάνοντας υπόψη την υποστήριξη της γερμανικής κυβέρνησης στη γενοκτονία στη Γάζα και τον ρόλο της ως κύριου χρηματοδότη της Μπερλινάλε, εσείς ως μέλος της κριτικής επιτροπής…».

…και η διακοπή της ζωντανής μετάδοσης

Η ζωντανή μετάδοση διακόπηκε πριν ο παρουσιαστής του podcast «Jung & Naiv» προλάβει να ολοκληρώσει την ερώτησή του: «Εσείς ως μέλος της κριτικής επιτροπής υποστηρίζετε αυτήν την επιλεκτική μεταχείριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;».

Η διακοπή προκάλεσε εικασίες σχετικά με το αν το φεστιβάλ είχε επιχειρήσει να λογοκρίνει το θέμα, κάτι που οι διοργανωτές, φυσικά, αμέσως αρνήθηκαν λεγοντας ότι υπήρξαν «τεχνικά προβλήματα με τη διαδικτυακή μετάδοση της συνέντευξης Τύπου με τη διεθνή κριτική επιτροπή σήμερα το πρωί», όπως ανέφερε αργότερα σε ανακοίνωσή του το γραφείο Τύπου της Μπερλινάλε, στην οποία ζήτησε επίσης συγγνώμη.

Πρόσθεσε, δε, ότι η πλήρης ηχογράφηση της συνέντευξης Τύπου θα διατεθεί στην ιστοσελίδα του φεστιβάλ «το συντομότερο δυνατό».

Τυχαίο γεγονός ή λογοκρισία;

«Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι επρόκειτο απλώς για σύμπτωση», δήλωσε ο Γιουνγκ στην DW, επισημαίνοντας ότι η διευθύντρια της Μπερλινάλε, Τρίσια Τατλ, η οποία ηγούνταν της συνέντευξης Τύπου, αρχικά προσπάθησε να απομακρυνθεί από το θέμα, προτού ορισμένα από τα μέλη της κριτικής επιτροπής εκφράσουν έντονες αντιδράσεις που απέφυγαν μια άμεση απάντηση στην ερώτηση.

Δεν περιμένεις πάντως από έναν πολιτικοποιημένο σκηνοθετη όπως ο Βέντερς, να υπεκφεύγει με τον πιο ανώδυνο τρόπο μια τέτοια ερώτηση, λέγοντας γενικότητες του τύπου «είμαστε εδώ για να κρίνουμε ταινίες» και ότι «ο κινηματογράφος μπορεί να αλλάξει τα πράγματα αλλά όχι με πολιτικό τρόπο».

Πηγή: tovima.gr

ΕΛΕΝΑ ΦΥΝΤΑΝΙΔΟΥ

Ετοιμόρροπες πόρτες, ασταθή κάγκελα, ακατάλληλες αίθουσες χορού με πατώματα που μπορούν να προκαλέσουν τραυματισμό σε μαθητές…

Οι συνθήκες στο Καλλιτεχνικό Σχολείο Αθηνών είναι ακατάλληλες. Οι μαθητές, θυμωμένοι. Οι πλημμυρισμένες και χωρίς θέρμανση αίθουσες, στα τέλη Γενάρη, μετά την έντονη κακοκαιρία που έπληξε την Αττική, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι… Και όσο καθυστερεί η μεταστέγασή τους στο γνωστό και μεγάλη ιστορία κτήριο της οδού Πρασσά, τόσο μεγαλώνει η αγανάκτηση.

Οι συνθήκες είναι τέτοιες που ακόμη και αρμόδιος αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών της Αθήνας, κ. Πάρης Χαρλαύτης, παραδέχθηκε το απόγευμα της Τετάρτης, κατά την συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, ότι αυτή «δεν είναι εικόνα σχολείου».

Για την ιστορία να θυμίσουμε ότι το κτήριο επί της οδού Πρασσά, το οποίο έχει χαρακτηρισθεί διατηρητέο από το υπουργείο Πολιτισμού, εγκαινιάστηκε το 1898 και στέγασε τη Γερμανική Σχολή. Περίπου 30 χρόνια μετά, δίπλα σε αυτό έγινε η ανέγερση του νέου κτηρίου. Μετά τη Γερμανική Σχολή, στο κτήριο εγκαταστάθηκαν αρχικά το Ινστιτούτο Νοσημάτων Θώρακος (μέχρι το 1969), η Βαρβάκειος Σχολή (μέχρι το 1983 οπότε «μετακόμισε» στο Π. Ψυχικό) και το 5ο Γυμνάσιο-Λύκειο Αθηνών, το οποίο αργότερα ενσωματώθηκε με το 46ο Λύκειο.

Κατάληψη από τους μαθητές

Για τους παραπάνω λόγους, από την περασμένη Δευτέρα (9/2), το Καλλιτεχνικό Σχολείο Αθηνών που σήμερα στεγάζεται σε κτήριο επί της Παναγή Κυριακού στους Αμπελόκηπους, τελεί υπό κατάληψη. Χθες, οι μαθητές έκαναν μουσικοκαλλιτεχνική διαμαρτυρία στην πλατεία Κοτζιά έξω από το Δημαρχείο.

Εκπρόσωποι των μαθητών μίλησαν για τη δύσκολη καθημερινότητά τους, στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας.

«Η επανειλημμένη αναβολή της μετακίνησης του σχολείου στο κτήριο της οδού Πρασσά, έχει δημιουργήσει προβλήματα που απειλούν τόσο τη σωματική ακεραιότητα των μαθητών, όσο και την εκπαιδευτική τους πορεία», είπε μία μαθήτρια, σημειώνοντας ότι «το σχολείο στεγάζεται επί 7 χρόνια σε δήθεν προσωρινά κτήρια». Εξαιτίας των ακατάλληλων αιθουσών, οι μαθητές αναγκάζονται να κάνουν καθημερινά μαθήματα στον 5ο όροφο του 2ου Πρότυπου Λυκείου Αθηνών, επί της οδού Έλενας Βενιζέλου. «Σπαταλάμε πολύτιμο χρόνο στις μετακινήσεις από αίθουσα σε αίθουσα. Τίθεται σε κίνδυνο η ολοκλήρωση της διδακτέας ύλης, η επίδοσή μας στις πανελλαδικές εξετάσεις και κατ’ επέκταση το μέλλον μας. Τα προβλήματά μας είναι γνωστά στους αρμόδιους χρόνια τώρα. Πρέπει να μετακινηθούμε άμεσα στο κτήριο της οδού Πρασσά. Πόσο ακόμη θα υποβαθμίζεται το σχολείο μας και η Τέχνη;», ανέφερε η μαθήτρια.

Συγκέντρωση στο Δημαρχείο

Στο πλευρό των μαθητών βρίσκεται ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Καλλιτεχνικού Σχολείου Αθηνών. «Τα παιδιά μας αναλαμβάνουν μια τεράστια ευθύνη και βγαίνουν δυναμικά μπροστά, διεκδικώντας όσα τους ανήκουν. Η απαξίωση της σχολικής τους ζωής είναι αυτή που δεν τους αφήνει άλλα περιθώρια. Υπεύθυνοι για αυτήν την κατάσταση είναι τόσο η κυβερνητική πολιτική χρόνων όσο και η στάση των δημοτικών αρχών που διαρκώς μεταθέτει την επίλυση των προβλημάτων σε ένα αόριστο μέλλον», τονίζουν σε ανακοίνωσή τους οι γονείς, καλώντας τον Δήμο Αθηναίων να δώσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εργασιών στο κτίριο της οδού Πρασσά, εργασιών συντήρησης στο υπάρχον σχολικό κτήριο και κάλυψης της υλικοτεχνικής υποδομής που απαιτείται για όλα τα γνωστικά αντικείμενα.

Τι απαντά ο Δήμος

Από την πλευρά του, ο αρμόδιος αντιδήμαρχος ανέφερε ότι ολοκληρώθηκαν οι μελέτες για την ανακαίνιση του κτηρίου επί της οδού Πρασσά που θα επιτρέψουν τη «μετακόμιση» του Καλλιτεχνικού Σχολείου Αθηνών, ενώ εξέφρασε την πεποίθηση ότι θα υπάρξει ανάδοχος μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Όσο για τις εργασίες συντήρησης που έγιναν στο υπάρχον σχολικό κτήριο, είπε ότι δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τις πλημμύρες και ότι πρέπει να γίνουν νέες.

Πηγή: tovima.gr

Η Λίμνη των κύκνων του Τσαϊκόφσκι διαχρονικά συναρπάζει και συγκινεί το κοινό, ενώ την ίδια στιγμή αποτελεί πρόκληση στην καριέρα των χορευτών αφού οι δεξιοτεχνικές ικανότητες και ο λυρισμός που απαιτούνται για την ολοκληρωμένη ερμηνεία του έργου υπερβαίνουν σχεδόν τα ανθρώπινα όρια. Παράλληλα, πρόκειται και για ένα μουσικό έργο μεγάλων ερμηνευτικών απαιτήσεων.

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανανεώνει τη ματιά του πάνω στο κλασικό αριστούργημα του Τσαϊκόφσκι, θέτοντας νέα ερωτήματα αναφορικά με τους τρόπους που μπορούν να «ξαναδιαβαστούν» σήμερα τα μεγάλα έργα του ρεπερτορίου του κλασικού χορού. Η πρωτότυπη χορογραφία των Πετιπά / Ιβάνοφ κυριαρχεί στη σκηνή της λίμνης, σαν μια τελετουργία που επαναλαμβάνεται στο άχρονο αυτό περιβάλλον. Δημιουργώντας ένα χορογραφικό παλίμψηστο, οι χορευτές εναλλάσσουν το κλασικό με πολλά άλλα χορογραφικά στιλ, από το νεοκλασικό έως το σύγχρονο.

Υπογράφοντας τη χορογραφία, τη σκηνοθεσία, αλλά και τα σκηνικά της παραγωγής, ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανασύρει ορισμένους από τους φόβους και τις έμμονες εικόνες της εποχής μας για να καταδυθεί στη δική του λίμνη. Ένα τοπίο σε μια εποχή μετά την καταστροφή. Μια λίμνη όπου το φυσικό και το υπερφυσικό συνυπάρχουν κι εναλλάσσονται.
O Κωνσταντίνος Ρήγος σημειώνει: «Στη νέα, ξαναδουλεμένη εκδοχή της Λίμνης των κύκνων –οκτώ χρόνια μετά την πρώτη της παρουσίαση– επιστρέφω σε ένα έργο-σύμβολο, αναζητώντας βαθύτερα τον πυρήνα του ρομαντισμού του.

Η χορογραφία γεννιέται μέσα από μια πιο έντονη προσήλωση στη λυρικότητα, φλερτάροντας με τη διαχρονική γοητεία του κλασικού χορού και τη λεπτή ελευθερία του νεοκλασικού, εκεί όπου το ιδανικό συναντά το ανθρώπινο. Οι ήρωες διατηρούν τα αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της κλασικής αφήγησης, όμως εδώ οι ρόλοι μετατοπίζονται: λειτουργούν ως αντανάκλαση του εσωτερικού κόσμου του ίδιου του πρίγκιπα. Ο λευκός και ο μαύρος κύκνος δεν είναι πια αντίπαλες υπάρξεις, αλλά οι δύο όψεις του ίδιου προσώπου – το φως και το σκοτάδι, η αγνότητα και η επιθυμία, η ελπίδα και η πτώση. Μέσα από αυτή τη δυαδικότητα επιδιώκω να αναδείξω την εσωτερική πάλη του ήρωα, μια πάλη βαθιά ρομαντική, όπου η ψυχή διεκδικεί την εξιδανίκευση, γνωρίζοντας πως το τίμημα είναι συχνά η απώλεια. Η Λίμνη των κύκνων, αν και τοποθετημένη σε έναν σκληρό τόπο εγκατάλειψης, μέσα από την παράσταση μεταμορφώνεται σε έναν τόπο ονείρου και μνήμης· σε έναν ποιητικό καθρέφτη του ανθρώπινου πόθου για απόλυτη αγάπη και υπέρβαση».

 

 

Την Ορχήστρα της ΕΛΣ διευθύνει ο καταξιωμένος αρχιμουσικός και συνθέτης Φιλίπ Φορζέ, χρισμένος Ιππότης του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων στη Γαλλία. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Labeaume en Musiques επιστρέφει στο πόντιουμ της ΕΛΣ μετά τη συναρπαστική παράσταση χορού Τσαϊκόφσκι για τη ζωή του μεγάλου Ρώσου συνθέτη Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι το 2025.

Ο Θοδωρής Ρέγκλης έχει κάνει πρωτότυπη μουσική σύνθεση. Σύμβουλος δραματουργίας είναι ο Αλέξανδρος Ευκλείδης. Τα κοστούμια υπογράφει ο Γιώργος Σεγρεδάκης, συνεργάτιδα αρχιτέκτονας για τα σκηνικά είναι η Μαίρη Τσαγκάρη, ενώ τους φωτισμούς επιμελείται ο Χρήστος Τζιόγκας.

Μαζί με τους εξαιρετικούς Α΄ Χορευτές, τους Σολίστ, τους Κορυφαίους και το Corps de ballet της ΕΛΣ, στην παραγωγή συμμετέχουν σταρ χορευτές του διεθνούς στερεώματος του μπαλέτου.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Οντέτ και της Οντίλ μοιράζονται οι Ξένια Οβσιάνικ και Ρακέλε Μπουριάσσι.

Η διεθνώς περιζήτητη Βρετανολευκορωσίδα χορεύτρια Ξένια Οβσιάνικ επιστρέφει στην ΕΛΣ μόλις δύο μήνες μετά την πολύ επιτυχημένη εμφάνισή της στη Ζιζέλ. Α΄ Χορεύτρια στο Κρατικό Μπαλέτο Βερολίνου και στο Εθνικό Μπαλέτο Πολωνίας, ξεκίνησε την καριέρα της στο Εθνικό Μπαλέτο της Αγγλίας και στην έως τώρα αξιοπρόσεκτη καριέρα της έχει ερμηνεύσει ρόλους κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου και έχει συνεργαστεί με κορυφαίους διεθνείς χορογράφους.

Γεννημένη στην πόλη Σαρτζάνα της Ιταλίας, η Ρακέλε Μπουριάσσι μετά την ένταξή της το 2006 στην ομάδα του διάσημου Μπαλέτου της Στουτγάρδης και το 2015 στο Μπαλέτο της Βοστώνης, είναι από το 2019 Α΄ Χορεύτρια στα Μεγάλα Καναδικά Μπαλέτα. Η πολυβραβευμένη χορεύτρια, γνωστή στην ΕΛΣ από τον επιτυχημένο Δον Κιχώτη το 2024, διδάσκει και συμμετέχει ως προσκεκλημένη χορεύτρια σε παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, ενώ διαθέτει ένα εκτεταμένο ρεπερτόριο, ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους σε παραγωγές φημισμένων χορογράφων, καθώς και ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου.

Τον ρόλο της Οντίλ θα χορέψει για δύο μοναδικές παραστάσεις και η Α΄ Χορεύτρια της ΕΛΣ Ελεάνα Ανδρεούδη. Από το 2018 ξεκίνησε διεθνή σταδιοδρομία, ενώ εμφανίστηκε ως Α΄ Χορεύτρια στην Αρένα της Βερόνας στις παραγωγές Αΐντα και Τραβιάτα λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές. Συμμετέχει σε διεθνή γκαλά και παραστάσεις ανά τον κόσμο, ενώ έχει βραβευτεί με διεθνή πρώτα βραβεία σε Grand Prix και έχει λάβει τιμητικές διακρίσεις.

Στον ρόλο του Ζήγκφρηντ συναντάμε τους Σαρλ-Λουί Γιοσιγιάμα και Κόνσταντιν Άλλεν.

Ο ιαπωνικής και γαλλικής υπηκοότητας Σαρλ-Λουί Γιοσιγιάμα είναι Α΄ Χορευτής στο Μπαλέτο της Ζυρίχης. Σπούδασε χορό στο Trinity College του Λονδίνου και στο English Ballet School. Το 2007 εντάχθηκε στο Μπαλέτο του Χιούστον και το 2016 προήχθη σε Α΄ Χορευτή. Έχει χορέψει σημαντικότατους ρόλους, όπως Πρίγκιπα Ρούντολφ στο Μάγερλινγκ του Κέννεθ ΜακΜίλλαν και Ντε Γκριέ στη Μανόν, καθώς και Όμπερον στο Όνειρο καλοκαιριάτικης νύχτας του Τζων Νώυμαϊερ, ενώ έχει χορέψει και σε πολυάριθμα έργα του Ζωρζ Μπαλανσίν.

Ο Κόνσταντιν Άλλεν, Αμερικανός με ελληνικές ρίζες, είναι Α΄ Χορευτής στο Εθνικό Μπαλέτο Ολλανδίας. Παρακολούθησε μαθήματα στη Χαβάη μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών, αλλά νωρίς έγινε σαφές ότι, για να εκπαιδευτεί σοβαρά, θα έπρεπε να φύγει στο εξωτερικό. Μεταξύ των βραβείων και των διακρίσεών του, το βραβείο Grand Prix στον διαγωνισμό Tanzolymp στο Βερολίνο (2011) τον καθιέρωσε διεθνώς. Έχει χορέψει ως Α΄ Χορευτής στο Μπαλέτο της Στουτγάρδης, καθώς και στα Μεγάλα Καναδικά Μπαλέτα. Έχει χορέψει μεγάλους πρωταγωνιστικούς ρόλους, όπως Κόμη Άλμπρεχτ (Ζιζέλ), Ζήγκφρηντ (Η λίμνη των κύκνων) κ.ά.

Συμμετέχουν οι χορευτές του Μπαλέτου της ΕΛΣ Ντανίλο Ζέκα, Γιάννης Μητράκης, Χριστίνα Μακρίδου, Πόπη Σακελλαροπούλου, Ίγκορ Σιάτζκο, Άγγελος Αντωνίου, Γιώργος Χατζόπουλος, Έλενα Κέκκου, Βαγγέλης Μπίκος, Γιάννης Γκάντσιος.

Με την Ορχήστρα, τους Α΄ Χορευτές, τους Σολίστ, τους Κορυφαίους και το Corps de ballet της ΕΛΣ.

Η λίμνη των κύκνων με μια ματιά

Ο συνθέτης / O Ρώσος Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι (1840-1893) υπήρξε ένας από τους δημοφιλέστερους συνθέτες του 19ου αιώνα. Συνέθεσε με την ίδια επιτυχία συμφωνίες, κοντσέρτα, όπερες, μουσική δωματίου και μουσική για τα μπαλέτα Η λίμνη των κύκνων (1877), Η ωραία κοιμωμένη (1890), O καρυοθραύστης (1892). Μέχρι σήμερα τα μπαλέτα αυτά παραμένουν τα δημοφιλέστερα του ρεπερτορίου, χάρη στη συναισθηματική δύναμη και τη θεατρικότητα της μουσικής τους, στοιχεία που χάρισαν στη μουσική για μπαλέτο την υπόληψη αυτόνομου μουσικού έργου.

Τα ίδια στοιχεία, που διέπουν συνολικά το δημιουργικό έργο του Τσαϊκόφσκι, οδήγησαν επίσης αρκετούς χορογράφους να αξιοποιήσουν μουσική του συνθέτη δημιουργώντας νέα έργα. Έτσι, δεν είναι συμπτωματικό ότι το όνομα του Τσαϊκόφσκι έχει συνδεθεί με την τέχνη του χορού, ίσως περισσότερο από οποιουδήποτε άλλου συνάδελφού του.
Το έργο / Μπαλέτο σε τέσσερις πράξεις, η Λίμνη των κύκνων βασίστηκε σε χορογραφία του Γιούλιους Ράιζινγκερ, η οποία στηρίχτηκε σε σενάριο των Βλαντίμιρ Πέτροβιτς Μπεγκίτσεφ και Βασίλι Γκέλτσερ. Αυτό, πάλι, αντλεί στοιχεία από γερμανικά και ρωσικά παραμύθια. Η υπόθεση, όπως είναι στο πρωτότυπο, αφορά την πριγκίπισσα Οντέτ, την οποία μεταμόρφωσε σε κύκνο ο κακός μάγος Ρόθμπαρτ. Τα μάγια θα λυθούν εάν κάποιος της ορκιστεί αιώνια πίστη. Τον όρκο δίνει ο ερωτευμένος πρίγκιπας Ζήγκφρηντ. Όμως, στον χορό στο ανάκτορο του Ζήγκφρηντ, ο Ρόθμπαρτ εμφανίζεται με την κόρη του Οντίλ, την οποία έχει μεταμορφώσει ώστε να μοιάζει με την Οντέτ. Μη αντιλαμβανόμενος την πλάνη ο Ζήγκφρηντ δηλώνει πως σκοπεύει να τη νυμφευτεί. Όταν συνειδητοποιεί τι συνέβη, ο Ζήγκφρηντ επιστρέφει στη λίμνη, όπου η Οντέτ τον συγχωρεί. Όμως, εμφανίζεται ο Ρόθμπαρτ, ο οποίος απαιτεί να εκπληρώσει ο Ζήγκφρηντ την υπόσχεσή του προς την Οντίλ. Ο Ζήγκφρηντ προτιμά να πεθάνει μαζί με την Οντέτ. Τα μάγια λύνονται, ο Ρόθμπαρτ χάνει τη δύναμή του και πεθαίνει, ενώ το ερωτευμένο ζευγάρι ανεβαίνει ενωμένο στους ουρανούς.

Πρεμιέρες / Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε από τα Μπαλέτα του μοσχοβίτικου Θεάτρου Μπολσόι στις 4 Μαρτίου 1877. Οι Μαριύς Πετιπά και Λεφ Ιβάνοφ το αναβίωσαν για το Αυτοκρατορικό Μπαλέτο, το οποίο το παρουσίασε στις 27 Ιανουαρίου 1895 στο Θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης. Για την παρουσίαση αυτή στη μουσική του Τσαϊκόφσκι επενέβη ο βασικός αρχιμουσικός και συνθέτης του Αυτοκρατορικού Μπαλέτου Ρικκάρντο Ντρίγκο. Σε αυτή την εκδοχή στηρίχθηκαν πολλές από τις επόμενες αναβιώσεις.

Μπαλέτο ΕΛΣ • Αναβίωση

Η λίμνη των κύκνων – Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι
7, 8, 15, 22, 27, 28 Μαρτίου & 4 Απριλίου 2026
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή: 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ

Χορογραφία, σκηνοθεσία, σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος, με αναφορές στις χορογραφίες των Μαριύς Πετιπά και Λεφ Ιβάνοφ
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Θοδωρής Ρέγκλης
Μουσική διεύθυνση: Φιλίπ Φορζέ
Σύμβουλος δραματουργίας: Αλέξανδρος Ευκλείδης
Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης
Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας
Συνεργάτιδα αρχιτέκτονας: Μαίρη Τσαγκάρη

Εισιτήρια: €15, €20, €30, €35, €42, €50, €55, €70 | Φοιτητικό, παιδικό: €12 | Περιορισμένης ορατότητας: €10 | Προπώληση: Ταμεία ΕΛΣ & www.ticketservices.gr

Στις 27 & 28 Μαρτίου 2026 η Λίμνη των κύκνων θα παρουσιαστεί σε συνθήκες καθολικής προσβασιμότητας. Για τις επιλεγμένες παραστάσεις, έχει προβλεφθεί να υπάρχουν θέσεις για Κωφούς, κωφούς και βαρήκοους ανθρώπους που χειρίζονται την Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (ΕΝΓ), θέσεις για ανθρώπους που χρησιμοποιούν τους υπέρτιτλους (CAPS), οι οποίοι καλύπτουν όλο το ακουστικό κανάλι, καθώς και θέσεις τυφλών ανθρώπων και ανθρώπων με περιορισμένη πρόσβαση στο οπτικό κανάλι επικοινωνίας, που θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν την υπηρεσία ακουστικής περιγραφής (AD). Οι σκύλοι οδηγοί τυφλών είναι επίσης ευπρόσδεκτοι. Οι θεατές που επιθυμούν να κάνουν χρήση των υπηρεσιών προσβασιμότητας παρακαλούνται να πραγματοποιήσουν την αγορά των εισιτηρίων τους στα Ταμεία της ΕΛΣ, τηλεφωνικά στο 2130885700 ή με email στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.. Στο πλαίσιο του κύκλου δράσεων προσβασιμότητας Όλοι μαζί στην όπερα, ο οποίος υλοποιείται με τη στήριξη της Alpha Bank, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας εταιρικής υπευθυνότητας «Πολιτισμός για όλους».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΩΤΗΣ

Μέσα από την αληθινή ιστορία της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων μπορεί κανείς να διαβάσει ολόκληρη την ιστορία των διακοσίων ετών του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Ένα κράτος κατώτερο της ιερής αποστολής του, όπως έλεγε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Κατώτερο των προσδοκιών της γενιάς του 1821. Κατώτερο των απαιτήσεων των σημερινών πολιτών. Η μεγάλη εικόνα που σχηματίζεται είναι απλή και οδυνηρή. Άλλο πράγμα το κράτος και άλλο οι Ελληνίδες και οι Έλληνες.

Όλοι οι μεγάλοι Έλληνες, σε διαφορετικές εποχές, πίστεψαν στην ιδέα της αναβίωσης και στη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Δεν την είδαν ως μία περιορισμένη αθλητική υπόθεση. Αλλά ως πράξη ιστορικής συνέχειας, ως στοιχείο της εθνικής ταυτότητας. Με αυτόν τον ορίζοντα οφείλει να εκφραστεί ο νέος Πατριωτισμός.

Αυτά τα θέματα αναδεικνύονται στο νέο βιβλίο με τίτλο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ. Η αληθινή Ιστορία», που δημοσιεύεται με ελεύθερη πρόσβαση σε κάθε ενδιαφερόμενο από την ιστοσελίδα epoliteia.gr του Ιδρύματος Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου – Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου. Όπως αναφέρει στον πρόλογο ο καθηγητής Ξενοφών Κοντιάδης, το βιβλίο περιλαμβάνει τα δικόγραφα, τις γνωμοδοτήσεις, τις ένορκες καταθέσεις και τις αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών και του Αρείου Πάγου από μία υπόθεση που αναδεικνύει την αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να αναδείξει την πολιτιστική κληρονομιά, τις υποδομές των Ολυμπιακών Αγώνων και τα σύμβολα του Ολυμπισμού με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Στην ιστοσελίδα Olympism.gr αποκαλύπτεται όλη η αλήθεια.

Τα ανεξήγητα μυστήρια

Πότε πραγματικά αναβίωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Ποιος αληθινά τους αναβίωσε; Ποιος διοργάνωσε τους τρεις πρώτους Ολυμπιακούς της νεότερης ιστορίας; Γιατί δεν τιμώνται οι Ολυμπιονίκες των πρώτων και των τρίτων Αγώνων της σύγχρονης εποχής; Πόσοι Ολυμπιακοί έχουν διοργανωθεί στη χώρα μας;

Γιατί δεν διεξάγονται μόνιμα οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα; Πού χάθηκε η αμύθητη περιουσία που διατέθηκε για αυτόν τον σκοπό; Γιατί δεν είναι η έδρα του παγκόσμιου Ολυμπιακού Κινήματος στην Αθήνα; Η χώρα που γέννησε και αναγέννησε τον θεσμό γιατί χρειάζεται να μπαίνει στην υποτιμητική διαδικασία της διεκδίκησης των Αγώνων μία φορά κάθε 100 χρόνια; Γιατί δεν έχει η πρωτεύουσα ένα Ολυμπιακό Μουσείο, ένα Λούβρο αντάξιο της παγκόσμιας εμβέλειας του Ολυμπισμού; Γιατί δεν μπορεί πουθενά κανείς να περιηγηθεί στην αληθινή ιστορία αυτού του παγκόσμιου Κινήματος; Τις πταίει;

Γιατί έχουν διαγραφεί από την ιστορία οι πρωτεργάτες της αναγέννησης του Ολυμπισμού και ένας ολόκληρος αιώνας πριν από το 1894 που συστάθηκε η ΔΟΕ; Τι σχέση έχει η Γαλλική Επανάσταση με τα ιδανικά του Ολυμπισμού; Η στοά των Εννέα Μουσών του Απόλλωνα, ο Βολταίρος, ο Κοντορσέ και ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν;

Η διαθήκη του Εθνικού Ευεργέτη Ευαγγέλη Ζάππα γιατί δεν αξιοποιείται για τον σκοπό που όρισε ο διαθέτης, κατά παράβαση του Συντάγματος; Πώς αγοράστηκαν τα κτήματα του Παναθηναϊκού Σταδίου με 300 χρυσές λίρες; Γιατί άλλαξε η ονομασία του Μεγάρου των Ολυμπίων και αποκαλείται Ζάππειο; Ποια σχέση είχε ο Γιόζεφ Γκέμπελς, υπουργός προπαγάνδας του Τρίτου Ράϊχ, με το υπουργείο που επόπτευε το μεγαλύτερο κληροδότημα της χώρας; Η Ελλάδα γιατί δεν διαχειρίζεται τις αξίες και τα δικαιώματα των Ολυμπιακών Αγώνων; Το πρώτο Ολυμπιακό Πάρκο της σύγχρονης εποχής μετά την Ιερά Άλτι στην Αρχαία Ολυμπία, στο κέντρο της Αθήνας, γιατί δεν προστατεύεται ως μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτισμικής Κληρονομιάς; Πώς ήταν τόσο βέβαιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ότι η Ελλάδα μπορεί να διοργανώνει μόνιμα, κάθε τέσσερα χρόνια, τους Αγώνες; Γιατί όλα αυτά παραμένουν μυστικά;

Ποιες είναι οι επίσημες θέσεις του Ελληνικού Δημοσίου, όπως κατατέθηκαν ενώπιον της Δικαιοσύνης; Τελικά, τι αποφάσισαν το Εφετείο Αθηνών και το δικαστήριο του Αρείου Πάγου;

Η ιστορική αλήθεια

Η ανασύσταση του Ολυμπιακού πνεύματος στον τόπο όπου γεννήθηκε δεν εμφανίστηκε ξαφνικά το 1894. Δεν γεννήθηκε σε σαλόνια της Ευρώπης από παρθενογένεση. Εκφράστηκε με πάθος από τα προεπαναστατικά χρόνια, από τον πρωτομάρτυρα της Ελληνικής Επανάστασης, τον Ρήγα Βελεστινλή. Το όραμα του Ρήγα δεν ήταν μια ρομαντική αναφορά στην αρχαιότητα. Ήταν υπόσχεση για το μέλλον. Μια υπόσχεση που έδινε στους Έλληνες ότι μόλις δημιουργηθεί το ανεξάρτητο κράτος, θα επανεορτάζονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην πατρίδα τους.

Αυτό το όραμα προσπάθησε να υλοποιήσει ο Παναγιώτης Σούτσος. Το 1835, παράλληλα με την πρόταση για την καθιέρωση της 25ης Μαρτίου ως εθνικής εορτής, κατέθεσε σχέδιο νόμου για την αναβίωση και τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Η εθνική εορτή και οι Ολυμπιακοί Αγώνες ορίζονταν ως οι δύο όψεις της παλιγγενεσίας.

Ο εθνικός ευεργέτης Ευαγγέλης Ζάππας από το 1856 χρηματοδότησε την αναβίωση και τη μόνιμη τέλεση των Αγώνων, με ρητή πρόβλεψη στη διαθήκη του, με συγκεκριμένες ευθύνες, με θεσμικό σκοπό. Δεν άφησε χρήματα για να τιμηθεί το όνομά του. Διέθεσε την περιουσία του για να δεθεί ο σύγχρονος Ελληνισμός με το βαθύτερο νόημά του.

Το 1870 ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ αναβίωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη σύγχρονη εποχή.
Από τους αγώνες του 1870 πήραν μορφή οι Ολυμπιακοί που γνωρίζουμε σήμερα. Η Τελετή Έναρξης, ο Ολυμπιακός Ύμνος, οι Αθλητικές Ενδυμασίες,η Χρονομέτρηση, η Βράβευση των τριών πρώτων αθλητών, η Απονομή Μεταλλίων, η απονομή Διπλωμάτων, οι χορηγοί, η παρουσία γυναικών στις κερκίδες, η Τελετή Λήξης δεν υπήρχαν στην αρχαιότητα. Υπάρχουν σήμερα επειδή έλαβαν χώρα στην αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1870.
Αν αφαιρέσουμε το 1870 από την ιστορία, αφαιρούμε τον ίδιο τον πυρήνα της μετάβασης από την αρχαιότητα στη σύγχρονη μορφή του θεσμού. Η αποσιώπησή τους δεν αφορά μόνο μια ημερομηνία. Αφορά στην αφαίρεση της ελληνικής πρωτοβουλίας από τη θεμελίωση του σύγχρονου Ολυμπισμού.

Και όμως, κάποιο Ρωμιοί, όχι Έλληνες, ήθελαν να μην ξαναγίνουν. Όπως έκαναν τα πάντα για δεκαετίες, προκειμένου να μην αναβιώσουν. Παρότι διαχειρίζονταν την αμύθητη περιουσία του Ευαγγέλη Ζάππα, η αληθής βούληση του οποίου στη διαθήκη του ήταν η μόνιμη τέλεση των Αγώνων στην Ελλάδα. Ήταν οι ίδιοι που πλαστογράφησαν την ονομασία του κτιρίου που γνωρίζουμε δυστυχώς σαν Ζάππειο, ενώ ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης σαφώς όριζε στην διαθήκη του να ονομάζεται Μέγαρο των Ολυμπίων. Γιατί το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν ακόμα και το κτίριο να μη θυμίζει σε κανέναν τον αληθινό σκοπό της κατασκευής του – στην κορυφή του Σταδίου κατά τη διαθήκη. Ακόμα και σήμερα, είναι οι ίδιοι που δε δέχονται να αξιοποιηθεί ως Λούβρο του Ολυμπισμού.

Παρά τα εμπόδια, ο 1896 ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ κατάφερε και διοργάνωσε τους δεύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες της σύγχρονης εποχής στην Αθήνα. Γιατί ακόμα και όταν, μετά από πρόταση του Δημήτρη Βικέλα, πρώτου προέδρου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, ανατέθηκαν – γιατί πουθενά αλλού δεν θα μπορούσαν να διοργανωθούν – οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1896 στην Αθήνα, δεν έκαναν ούτε το αυτονόητο. Αυτό που η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ θεωρούσαν ως δεδομένο. Μόλις ήρθε ο Βικέλας για να ανακοινώσει ότι η Ελλάδα θα διοργανώσει τους διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, στον πρώτο φορέα που πήγε ήταν η Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων. Κι όμως, αρνήθηκαν να διοργανώσουν ακόμα και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Παρόλα αυτά, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, από το 1894 μέχρι το 1896, η Ελλάδα κατάφερε να διοργανώσει τους δεύτερους Ολυμπιακούς αγώνες της σύγχρονης εποχής, με απόλυτη επιτυχία. Πώς είναι δυνατόν να πέτυχαν έναν τέτοιο άθλο, αφού ακόμα και το 2004 χρειάστηκαν 7 χρόνια – από το 1997 – μέχρι να τους διοργανώσουμε επιτυχημένα; Πώς είναι δυνατόν η Αθήνα να διοργάνωσε άρτια τους αγώνες; Τους διοργάνωσε γιατί, μέσω του 1870, είχε αποκτήσει την τεχνογνωσία.

Το αδιαμφισβήτητο αυτό γεγονός επιβεβαιώνεται ακόμα περισσότερο από το Παρίσι, το οποίο για το 1900 είχε μπροστά του 6 χρόνια για να διοργανώσει τους Αγώνες, και όμως απέτυχε. Δεν διοργανώθηκαν ποτέ Ολυμπιακοί αγώνες το 1900 στο Παρίσι. Αντίστοιχα, ακόμα και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το 1904 δεν κατάφεραν να διοργανώσουν Ολυμπιακούς αγώνες. Η προσπάθεια που έκαναν απέτυχε παταγωδώς.

Γι’ αυτό και ο βασιλιάς Γεώργιος πήρε την πρωτοβουλία, προκειμένου να διασώσει το θεσμό, να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906. Οι Αγώνες του 1906 είναι αυτοί που έδωσαν την τελική μορφή την οποία αντιλαμβανόμαστε τους Ολυμπιακούς ακόμα και σήμερα. Με την επίβλεψη του Βασιλιά Γεωργίου του Α΄, συνεπώς, διοργανώθηκαν οι τρεις πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες της σύγχρονης εποχής: το 1870, το 1896 και το 1906. Πέραν όμως αυτών, με νόμο που ψήφισε το 1899 έδωσε στην Ελλάδα τη δυνατότητα να διοργανώνει κάθε 4 χρόνια και μόνιμα τους Ολυμπιακούς αγώνες στην Ελλάδα.

Η ίδια αλυσίδα, με άλλες μορφές, επανεμφανίστηκε στον 20ό αιώνα. Η Μελίνα Μερκούρη αγωνίστηκε για να κερδίσει η Ελλάδα τη δυνατότητα διοργάνωσης των Αγώνων του 1996. Η Γιάννα Αγγελοπούλου διεκδίκησε και πέτυχε να διεξαχθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε την πρωτοβουλία για να θέσει η Ελλάδα υποψηφιότητα για το 2004. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διατύπωσε το όραμα και την πρόταση για τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα.

Αυτή είναι η μεγάλη σταθερά. Το όραμα εμφανίζεται ξανά και ξανά, σε πρόσωπα και εποχές που δεν μοιάζουν μεταξύ τους. Και όμως, η επανάληψή του δεν είναι σύμπτωση. Είναι ένδειξη ότι ο Ολυμπισμός, για την Ελλάδα, δεν είναι μια διοργάνωση. Είναι η πιο καθαρή μορφή του δικαιώματος ενός λαού να συνεχίζει την Ιστορία του.

Η κληρονομιά για το μέλλον

Όμως ακόμα και η μεγάλη ευκαιρία του 2004 χάθηκε. Ενώ οι Αγώνες διοργανώθηκαν άρτια, τίποτα δεν έμεινε για την επόμενη ημέρα. Όπως , όμως, γράφει στο επίμετρο του βιβλίου ο Μίκης Θεοδωράκης, «ως κληρονόμοι ενός μοναδικού Πολιτισμού, δεν μπορούμε να μοιρολογούμε διαπιστώνοντας την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι πάντα να αναζητούμε την προοπτική, το Όραμα».

Από εδώ και πέρα, το πρώτο που θα πρέπει να κατοχυρώσει η Αθήνα είναι να γίνει Μητρόπολη του παγκόσμιου Ολυμπιακού Κινήματος. Πώς; Πρώτα απ’ όλα, δημιουργώντας ένα μουσείο στο οποίο θα περιγράφεται η αληθινή ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων από την αρχαιότητα, την αναβίωση έως και σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των 100 χρόνων που έχουν διαγραφεί από την ιστορία πριν από το 1894 και τη σύσταση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής στο Μέγαρο των Ολυμπίων.

Επίσης, προστατεύοντας το πρώτο Ολυμπιακό πάρκο της σύγχρονης εποχής σε όλο τον κόσμο, μετά την ιερά Άλτι της αρχαίας Ολυμπίας, ως μνημείο της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς από την UNESCO. Αυτός ο χώρος, στο κέντρο της πρωτεύουσας, από το ναό του Ολυμπίου Διός, προς τιμήν του οποίου διεξάγονταν οι αγώνες στην αρχαιότητα, τον Όμιλο Αντισφαίρισης Αθηνών, το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο, τον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο, το Λόφο του Αρδηττού, το Παναθηναϊκό Στάδιο και το Μέγαρο των Ολυμπίων ως Ολυμπιακό μουσείο, θα έπρεπε να είναι το Central Park της Αθήνας.

Πριν ή μετά την επίσκεψη στην Ακρόπολη να πηγαίνουν όλοι να επισκεφτούν το πρώτο Ολυμπιακό Πάρκο της σύγχρονης εποχής. Αντίστοιχα, να αξιοποιήσει τις εγκαταστάσεις των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στο Μαρούσι και να συνδέσει τα δύο Ολυμπιακά πάρκα του 1870, του 1896 και του 1906 με το Ολυμπιακό πάρκο του 2004 σε μια μεγάλη λεωφόρο που ξεκινάει από τη βασιλέως Κωνσταντίνου και φτάνει μέχρι τη λεωφόρο Κηφισίας, την οποία θα όφειλε να ονομάζει Λεωφόρο Ολυμπιακών Αγώνων.

Αξιοποιώντας αυτές τις υποδομές, θα μπορούσε να λειτουργήσει σοβαρά τους θεσμούς του Ολυμπιακού Κινήματος, οι οποίοι έχουν έδρα τους ήδη στην Ελλάδα. Πρώτα απ’ όλα, τη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία. Το Μέγαρο των Ολυμπίων θα έπρεπε να είναι το κέντρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας στην Αθήνα, πέρα από τις εγκαταστάσεις που έχει στην Αρχαία Ολυμπία. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους να διεξάγονται συνέδρια, εκθέσεις, εκδηλώσεις για τον Ολυμπιακό Κίνημα. Αντίστοιχα, στο Μέγαρο των Ολυμπίων, να γίνει έδρα του Παγκόσμιου Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας, αντί για ένα δωματιάκι στο οποίο βρίσκεται σήμερα. Όπως και ο θεσμός της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, ο οποίος είναι εξαιρετικά σημαντικός για το ρόλο που θα μπορούσε να διαδραματίσει η Ελλάδα στο Ολυμπιακό Κίνημα. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει η Μητρόπολη του παγκόσμιου Ολυμπισμού. Αρκεί να βρεθεί ο ηγέτης που θα δώσει μορφή στο νέο Πατριωτισμό, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

*Ο Δημήτρης Τζιώτης είναι Σύμβουλος Στρατηγικής και συγγραφέας. Έχει ιδρύσει τη δεξαμενή ιδεών Demos Athens και το Green Tank. www.dimitristziotis.org.

Πηγή: news247.gr

ΠΑΡΗ ΣΠΙΝΟΥ

Τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία 2025 (που αφορούν εκδόσεις του 2024) ανακοίνωσε το υπουργείο Πολιτισμού, επιφυλάσσοντας μια έκπληξη για το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων, που φέτος δεν απονέμεται, ως είθισται, σε κάποιον συγγραφέα για τη συνολική προσφορά του στα Γράμματα, αλλά σε τέσσερις διακεκριμένους νεοελληνιστές. Ισότιμα και από κοινού στους Βιντσέντζο Ρότολο, Ζακ Μπουσάρ, Ρόντρικ Μπίτον και Μόσχο Μορφακίδη-Φυλακτό, αναγνωρίζοντας τη συνολική προσφορά του έργου τους στα Γράμματα.

Οπως υπογραμμίζει η επιτροπή, ο Ρότολο (Παλέρμο, 1931), ο Μπουσάρ (Κεμπέκ, 1940), ο Μπίτον (Εδιμβούργο, 1951) και ο Μορφακίδης-Φυλακτός (Δράμα, 1954) «συνέβαλαν σημαντικά στην προβολή και διάδοση της νεοελληνικής λογοτεχνίας διεθνώς μέσα από τις μεταφράσεις αξιόλογων έργων της στην ιταλική, τη γαλλική, την αγγλική και την ισπανική γλώσσα, ενώ παράλληλα συνεισέφεραν επί δεκαετίες και συνεχίζουν άοκνα να υπηρετούν τις νεοελληνικές σπουδές σε διαρκώς επιδεινούμενες γι’ αυτές τις σπουδές συνθήκες στο ακαδημαϊκό πεδίο των ανθρωπιστικών επιστημών».

Εργα

Οσον αφορά τα υπόλοιπα βραβεία: Το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος απονεμήθηκε ομόφωνα στον Μίνω Ευσταθιάδη για το έργο του «Σου γράφω από την κοιλιά του κτήνους» (Εκδόσεις Μεταίχμιο). Το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας κατά πλειοψηφία στη Μαρία Μαμαλίγκα για το έργο της «Μερκάντο» (Εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της «Εστίας»). Κρατικό Βραβείο Ποίησης κατά πλειοψηφία στη Δήμητρα Κωτούλα για το έργο της «Λάμια» (Εκδόσεις Πατάκη).

Το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής απονεμήθηκε ομόφωνα εξ ημισείας: στον Λυκούργο Κουρκουβέλα για το έργο του «Φραντς Κάφκα. Πολιτική και Κουλτούρα στη Μεταπολεμική Εποχή» (Εκδόσεις Πεδίο) και στον Στέφανο Τραχανά για το έργο του «Ο κύκλος. Επιστήμη και δημοκρατία σε ανήσυχους καιρούς» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης). Το Κρατικό Βραβείο Μαρτυρίας-Bιογραφίας-Χρονικού-Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας δόθηκε ομόφωνα στον Κωστή Καρπόζηλο για το έργο του «Ελληνικός κομμουνισμός. Μια διεθνική ιστορία (1912-1974)» (Εκδόσεις Αντίποδες). Για το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα 2025 η επιτροπή επέλεξε ομόφωνα τον Θοδωρή Τσομίδη για το έργο του «Η γέννα. Μια ιστορία σε τρεις εποχές» (Εκδόσεις Πατάκη).

● Ο Μίνως Ευσταθιάδης, που διακρίθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το «Σου γράφω από την κοιλιά του κτήνους», «γράφει ένα ακατάτακτο, ένα υβριδικό, ένα αιρετικό μυθιστόρημα. Κόντρα στο κατεστημένο του είδους (αστυνομικό μυθιστόρημα), το οποίο αναζητά απαντήσεις και βεβαιότητες, κομίζει αινίγματα και αναπάντητα ερωτήματα», επισημαίνει η επιτροπή.

● Για το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας η επιτροπή αναφέρει ότι η νουβέλα της Μαρίας Μαμαλίγκα «Μερκάντο», «μέσα από μια πολυεπίπεδη γλώσσα, θίγει με τρόπο ουσιαστικό σημαντικά κεφάλαια της νεότερης ελληνικής ιστορίας, όπως: τη συνύπαρξη εβραϊκών, χριστιανικών και μουσουλμανικών κοινοτήτων, το τραύμα του Ολοκαυτώματος και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, την προσπάθεια επαναπροσδιορισμού του ατόμου και της ταυτότητάς του μέσα σε έναν κατακερματισμένο κόσμο». Η νουβέλα της επιπλέον «αποτελεί ένα καίριο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο μπορεί να επαναπροσδιορίζεται η σχέση μας με το παρελθόν, την Ιστορία και τη μνήμη μέσα από τις διαρκώς ανανεούμενες μορφές της ιστορικής μυθοπλασίας».

● Η ποιητική συλλογή της Δήμητρας Κωτούλα «Λάμια» «εστιάζοντας στη σχέση μητέρας και κόρης και τις εσωτερικές μετατοπίσεις στις οποίες αυτή οδηγεί, καταδεικνύει τον μεταμορφωτικό ρόλο της αγάπης και τη δυναμική των ανθρώπινων σχέσεων, ενώ συγχρόνως διερευνά υπαρξιακά ερωτήματα, όπως τις πολλαπλές εκδοχές του εαυτού, τη φθορά, την απώλεια, τον θάνατο, τη θέση του ατόμου μέσα σε έναν δυσερμήνευτο και αινιγματικό κόσμο», σύμφωνα με την επιτροπή που υπογραμμίζει πως το βιβλίο της «χαρακτηρίζεται από έναν πλούσιο μεταφορικό λόγο και συγκροτεί ένα πεδίο πρωτότυπης εικονοποιίας, συνδηλώσεων και διακειμενικών αναφορών που επαναπροσδιορίζουν τη σχέση μας με τη λογοτεχνική παράδοση».

● Για τον Θοδωρή Τσομίδη, που διακρίθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα 2025 για το έργο του «Η γέννα. Μια ιστορία σε τρεις εποχές», η επιτροπή υπογραμμίζει πως «μέσα από ρέουσα πρωτοπρόσωπη αφήγηση υφαίνει και συνθέτει ιστορίες απώλειας και οδύνης, εμποτισμένες με συμβολισμούς, υπερβατικές αποχρώσεις, πυκνή μελαγχολία και υπόγεια συγκίνηση». Ενώ «παρότι πρόκειται για πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα, το έργο του δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πρωτόλειο. Η σύνθεση είναι προσεκτικά δομημένη, με κατορθωμένη αρχιτεκτονική, εσωτερική συνοχή και έλεγχο του ρυθμού και του αφηγηματικού βηματισμού, στοιχεία που μαρτυρούν συγγραφική αυτογνωσία και όχι πειραματισμό άνευ προσανατολισμού».

● Το Ειδικό Κρατικό Βραβείο για βιβλίο που προάγει σημαντικά τον διάλογο πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα απονέμεται ομόφωνα στον Νικήτα Σινιόσογλου για το έργο του «Απομονωτήριο λοιμυπόπτων ζώων» (Εκδόσεις Κίχλη).

● Το Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής απονέμεται εξ ημισείας στους Λυκούργο Κουρκουβέλα για το «Φραντς Κάφκα. Πολιτική και Κουλτούρα στη Μεταπολεμική Εποχή» («Πεδίο») και Στέφανο Τραχανά για το «Ο κύκλος. Επιστήμη και δημοκρατία σε ανήσυχους καιρούς» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης).

● Ενώ στον Κωστή Καρπόζηλο δίνεται το Βραβείο Μαρτυρίας-Bιογραφίας-Χρονικού-Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας για το έργο του «Ελληνικός κομμουνισμός. Μια διεθνική ιστορία (1912-1974)», από τους «Αντίποδες», γιατί εκτός των άλλων το βιβλίο του «εισάγει το πεδίο της κινητικότητας πανηγυρικά στον χώρο της μελέτης της Ιστορίας και μας προτείνει να σκεφτούμε τον κομμουνισμό μέσα από το πρίσμα της αδιάλειπτης κίνησης ανθρώπων, ιδεών, νοοτροπιών, προταγμάτων, ατομικών προκρίσεων και επιλογών (...)».

● Η Επιτροπή Βραβείων Λογοτεχνικής Μετάφρασης στην κατηγορία μετάφραση λογοτεχνικού έργου προς τα ελληνικά αποφάσισε ομόφωνα να βραβεύσει ex aequo την Τιτίκα Δημητρούλια για τη μετάφραση του έργου της Σεσίλ Κουλόν «Ενα θηρίο στον Παράδεισο» (Εκδόσεις Gutenberg) και τη Δήμητρα Δότση για τη μετάφραση του έργου του Ιταλο Καλβίνο «Ο δρόμος του Σαν Τζοβάνι» (Εκδόσεις Καστανιώτης).

● Το Κρατικό Βραβείο Απόδοσης Εργου της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας στα Νέα Ελληνικά απονέμεται ομόφωνα ex aequo στην Τασούλα Καραγεωργίου για τη μετάφραση με τίτλο «Ἀνύτη, ἡ Τεγεᾶτις: Τὰ ποιήματα» (Εκδόσεις Νίκας) και στον Βάιο Λιαπή για τη μετάφραση με τίτλο «Σημεία και τέρατα. Η δεισιδαιμονία και οι επικριτές της στην αρχαία Ελλάδα» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης).

Πηγή: efsyn.gr

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Θα μπορούσε να είναι και η αρχή του τέλους για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη…

Ο λόγος για τον «ΟΠΕΚΕΠΕ Νο 2» που βγάζει στη… σέντρα οκτώ ακόμα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, καθώς τα 140… αραχνιασμένα CDs της περιόδου 2021-2022 με συνομιλίες εμπλεκόμενων (;) στο «γαλάζιο» σκάνδαλο επανέρχονται τώρα στο προσκήνιο. Η δημόσια συζήτηση για τον νέο γύρο ερευνών από τους «αδιάφθορους» της Ελληνικής Αστυνομίας ξεκίνησε έπειτα από προχθεσινό δημοσίευμα (στα «Νέα»), έχει ενδιαφέρον, ωστόσο, το γεγονός ότι στο θέμα είχε αναφερθεί πολιτικός αρχηγός ήδη από το περασμένο καλοκαίρι.

Μελετώντας τη δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ πριν από επτά μήνες, ο Αλέξης Χαρίτσης είχε διαπιστώσει ότι δεν είχε απομαγνητοφωνηθεί το πλήρες περιεχόμενο των ψηφιακών δίσκων, αλλά μόνο ό,τι οι αστυνομικοί είχαν κρίνει…

Τούτου δοθέντος, την 1η Ιουλίου ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς απηύθυνε επιστολή στον πρόεδρο της Βουλής, στην οποία ανέφερε μεταξύ άλλων: «Από την επισκόπηση και μελέτη της ποινικής δικογραφίας διαπιστώνουμε ότι σε αυτή δεν έχουν συμπεριληφθεί οι ψηφιακοί δίσκοι καταγραφής των συνομιλιών (DVD), που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος αυτής».

Και ζητούσε εν κατακλείδι «α) να ενημερωθούμε αρμοδίως αν κατά τη διαβίβαση της ποινικής δικογραφίας συμπεριελήφθησαν οι ψηφιακοί δίσκοι καταγραφής των συνομιλιών (DVD) των ερευνώμενων προσώπων μετά την άρση απορρήτου που διέταξε το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών και β) σε περίπτωση που οι εν λόγω ψηφιακοί δίσκοι καταγραφής των συνομιλιών (DVD) δεν συμπεριελήφθησαν να αναζητηθούν διά του Υπουργού Δικαιοσύνης από την αρμόδια Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και να συμπληρωθεί προσηκόντως η ποινική δικογραφία...».

Μία ημέρα μετά, ο Νικήτας Κακλαμάνης ενημέρωνε τους κοινοβουλευτικούς συντάκτες για την αρνητική απάντησή του στο αίτημα του Αλέξη Χαρίτση. Από μια μάλλον τυπολαγνική προσέγγιση, ο πρόεδρος της Βουλής επιχειρηματολογούσε ότι τους ψηφιακούς δίσκους μόνο μια Προανακριτική Επιτροπή –εάν και εφόσον συσταθεί– έχει τη δυνατότητα να τους ζητήσει από το υπουργείο Δικαιοσύνης, και όχι η Ολομέλεια. Η ουσία παρέμενε φυσικά…

Οι νεότερες εξελίξεις, όμως, έφεραν χθες τον πρόεδρο της Νέας Αριστεράς και πάλι στο βήμα της Βουλής, με δύο αιχμές: Κοινοβούλιο και κυβέρνηση. Απευθυνόμενος προς τους βουλευτές, ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς έκανε λόγο για «πλήρη ευτελισμό του κοινοβουλευτισμού» και διερωτήθηκε: «Πόσο ακόμα μπορούμε να ανεχτούμε η Βουλή να γίνεται πλυντήριο των σκανδάλων της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της συγκάλυψης αυτών των σκανδάλων;»

Και, σε υψηλούς αντικυβερνητικούς τόνους, αφού μίλησε για «πυραμίδα διαφθοράς που στην κορυφή της έχει το μέγαρο Μαξίμου», κατήγγειλε: «Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει γίνει καθεστώς – και στα καθεστώτα βασιλεύει η διαφθορά».

Αίσθηση, όμως, προκάλεσε, τέλος, και η καταγγελία Χαρίτση για πληροφορίες περί πρόωρης διακοπής έρευνας σχετικά με την τοποθέτηση «κοριών» σε γραφεία υψηλόβαθμων στελεχών του ΟΠΕΚΕΠΕ: «Από πού υπήρξαν διαρροές και πληροφορίες άραγε; Ποιος έκανε αυτές τις παρεμβάσεις; Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδης τι λέει για όλα αυτά; Τα επιβεβαιώνει;»

Μπορεί, τελικά, το κύριο πιάτο του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ τώρα να σερβίρεται στο πολιτικό τραπέζι...

Πηγή: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Με αθηναϊκές πρεμιέρες, τρεις διεθνείς προσκεκλημένους και μαθητικές προβολές, το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου και η Ελληνοαμερικανική Ένωση
σας προσκαλούν σε ένα συναρπαστικό τριήμερο προβολών από τις 25 έως τις 27 Φεβρουαρίου, στην καρδιά της Αθήνας, στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής
Ένωσης (Μασσαλίας 22).

Η είσοδος στις προβολές είναι ελεύθερη, με σειρά προσέλευσης

Προβολές για το Κοινό: Ιστορίες που Αξίζει να Ακουστούν

Στο απογευματινό και βραδινό μας πρόγραμμα, θα έχετε την ευκαιρία να ανακαλύψετε 10 κορυφαία ντοκιμαντέρ (εννέα εξ αυτών είναι αθηναϊκές πρεμιέρες) που έχουν διακριθεί και βραβευτεί τόσο διεθνώς, όσο και στις διοργανώσεις του Φεστιβάλ.

Με κεντρικούς άξονες την Ισότητα, την Αλληλεγγύη και το Περιβάλλον, οι ταινίες αυτές φέρνουν στο προσκήνιο καίρια παγκόσμια ζητήματα, μεταφέροντας το πνεύμα και την ιδιαίτερη αισθητική του Φεστιβάλ στην πρωτεύουσα.

Τρεις διεθνείς, καταξιωμένοι δημιουργοί θα πλαισιώσουν με την παρουσία τους τις προβολές, και θα μοιραστούν μαζί μας το όραμα και τις εμπειρίες τους.

Η Eylem Kaftan αποτελεί μια από τις πιο δυναμικές φωνές του σύγχρονου τουρκικού κινηματογράφου. Ευρύτερα γνωστή για το Vendetta Song (2005), και το A Day, 365 Hours (2023), η Kaftan ισορροπεί ανάμεσα στην κοινωνική έρευνα και την προσωπική αφήγηση.

Ο σκηνοθέτης Abdullah Harun Ilhan εστιάζει στην καταγραφή της ανθρώπινης κατάστασης μέσα από τη γεωπολιτική ένταση.

Με το έργο του Free Words: A Poet from Gaza, αναδεικνύει την τέχνη ως το απόλυτο μέσο αντίστασης και επιβίωσης, καταγράφοντας τη συγκλονιστική ιστορία του
Παλαιστίνιου ποιητή Mosab Abu Toha.

Μετά από 15 χρόνια εμπειρίας ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης στην τηλεόραση, ο Βέλγος Ruud De Keyser ξεκίνησε να δημιουργεί δικές του ταινίες.

Το ντοκιμαντέρ Sheep, τον καθιέρωσε ως υποσχόμενο δημιουργό του ευρωπαϊκού ντοκιμαντέρ, χάρη στην πρωτότυπη και ιδιαίτερα διεισδυτική κινηματογραφική ματιά του.

Από το θρανίο…στην οθόνη: Η Εκπαίδευση στο «DNA» του Φεστιβάλ

Για το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου, το ντοκιμαντέρ δεν είναι μόνο θέαμα, αλλά και απόλυτο εργαλείο γνώσης και ενσυναίσθησης, εξ ου και το τριήμερο περιλαμβάνει μια ειδικά σχεδιασμένη Εκπαιδευτική Ζώνη για τη μαθητική κοινότητα.

Μέσα από 11 ειδικά επιλεγμένες ταινίες για σχολεία, καλλιεργούμε μια νέα γενιά σκεπτόμενων θεατών, μετατρέποντας την κινηματογραφική αίθουσα σε έναν ζωντανό χώρο διαλόγου, κριτικής σκέψης και καλλιτεχνικής ανακάλυψης για τις μαθήτριες και τους μαθητές της Αθήνας.

Παράλληλα, μέσα από το καινοτόμο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του φεστιβάλ «Μουσική Επένδυση Ταινιών», το βραβευμένο ντοκιμαντέρ Daniel του Παύλου Βησσαρίου «ντύνεται» με μια πρωτότυπη μουσική σύνθεση που γεννήθηκε στην Τρίπολη.

Σε μια μοναδική καλλιτεχνική σύμπραξη, οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Τρίπολης υπό την καθοδήγηση του συνθέτη-καθηγητή Γιώργου Παναγιωτόπουλου, δίνουν νέα πνοή στο έργο.

Σε μια σύμπραξη κινηματογράφου και ζωντανής μουσικής δημιουργίας θα απολαύσουμε επί σκηνής 10 μουσικούς εκ των οποίων οι 9 είναι μαθητές.

Πρόγραμμα Προβολών

ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

16:30 Off the Mark / Εκτός Στόχου (114’)

(Γερμανία-Νορβηγία, 2024) Σκηνοθεσία: Wera Uschakowa

Εύφημη Μνεία για το Βραβείο Περιβάλλοντος, 11ο ΔΦΝΠ

Αυτό που για τη νορβηγική κυβέρνηση αποτελεί ενεργειακή στρατηγική, για τους ιθαγενείς Σάμι μεταφράζεται σε βίαιη εξόρυξη πόρων και καταπάτηση των προγονικών τους εδαφών. Η ταινία αποκαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά της λεγόμενης «Πράσινης Μετάβασης», καταγράφοντας τον αγώνα των ακτιβιστών ενάντια στην πλαστική ρύπανση, κυρίως όμως εστιάζοντας στην απεγνωσμένη μάχη των Σάμι.

18:30 The Lost Season / Η Χαμένη Εποχή (63′)

(Ιράν, 2024) Σκηνοθεσία: Mehdi Ghanavati

Βραβείο Ισότητας στο 11ο ΔΦΝΠ.

Εποχιακή σκόνη έχει καλύψει το χωριό όπου ζει η έφηβη Κοσάρ. Η λίμνη Χαμούν έχει στερέψει και η περιοχή του Σιστάν, κοντά στα σύνορα του Αφγανιστάν, γίνεται όλο και πιο ξηρή κάθε χρόνο, ενώ η ζωή φαίνεται να εξαφανίζεται από εκεί. Όπως όλες οι έφηβες της περιοχής, η Κοσάρ πρέπει να παντρευτεί σύμφωνα με μια φυλετική παράδοση, εκείνη όμως έχει ένα όνειρο: να πάει στο πανεπιστήμιο. Τα όνειρά της απομακρύνονται σταδιακά μέσα στην ξηρασία και την εξάπλωση της
λεπτής σκόνης στο νοτιοανατολικό Ιράν.

19:45 A Day, 365 Hours / Μια Μέρα, 365 Ωρες (79’)

(Τουρκία-Κροατία, 2023) Σκηνοθεσία: Eylem Kaftan

Παρουσία Σκηνοθέτιδας – Θα ακολουθήσει Q&A

Πρώτο Βραβείο στο 9ο Turkish World Documentary Film Festival, Βραβείο Κοινού στο 10ο ΔΦΝΠ, και Βραβεία Work-in-Progress και Διανομής στο Antalya Film Forum 2023.

Τρεις νεαρές γυναίκες ενώνονται από τη κοινή τους εμπειρία κακοποίησης. Η απροσδόκητη συνάντησή τους δημιουργεί έναν ισχυρό δεσμό που τους δίνει τη δύναμη να αντιμετωπίσουν τους κακοποιητές τους στο δικαστήριο και να βοηθήσουν άλλες νεαρές γυναίκες να διεκδικήσουν δικαιοσύνη.

ΠΕΜΠΤΗ 26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

16:30 Lagunaria (85′)

(Ιταλία, 2022) Σκηνοθεσία: Giovanni Pellegrini

Βραβείο Αφιερώματος «Πόλεις του Κόσμου» στο 10ο ΔΦΝΠ.

Πώς είναι να ζεις σε μια πόλη που αργοπεθαίνει; Το βιωματικό ντοκιμαντέρ του Pellegrini είναι μια κραυγή αγωνίας για τη Βενετία, δοσμένη μέσα από μια πρωτότυπη αφηγηματική φόρμα. Χρησιμοποιώντας μια “φωνή από το μέλλον” που αναπολεί το παρελθόν, καταγράφει την καθημερινή ζωή στη λιμνοθάλασσα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Από τις καταστροφικές πλημμύρες μέχρι την επέλαση των κρουαζιερόπλοιων, ο σκηνοθέτης παρουσιάζει μια πόλη που αλλοιώνεται βίαια, καλώντας τον θεατή να αναλογιστεί τις ευθύνες του απέναντι στην ιστορία και το περιβάλλον.

18:15 Sheep / Πρόβατα (40′)

(Βέλγιο 2024) Σκηνοθεσία: Ruud De Keyser

Παρουσία Σκηνοθέτη – Θα ακολουθήσει Q&A

Βραβείο Περιβάλλοντος στο 11ο ΔΦΝΠ.

Για χρόνια το Βέλγιο ήταν ασφαλές, αλλά η επιστροφή του λύκου αλλάζει τα πάντα. Αυτό το καθηλωτικό ντοκιμαντέρ κάνει κάτι μοναδικό: υιοθετεί την οπτική γωνία του θηράματος. Μέσα από τα μάτια των προβάτων, βιώνουμε την εύθραυστη καθημερινότητα και τον αόρατο τρόμο που καραδοκεί στο σκοτάδι. Μια ατμοσφαιρική ματιά στην πανάρχαια μάχη του άγριου με το εξημερωμένο, όπου τρεις βοσκοί παλεύουν να προστατέψουν το κοπάδι τους σε μια νέα, επικίνδυνη πραγματικότητα.

19:30 Belle de Nuit – Grisélidis Réal, Autoportraits / Η Ωραία της Νύχτας – Γκριζελιντίς Ρεάλ, Αυτοπορτρέτα (73’)

(Βέλγιο, 2016). Σκηνοθεσία: Marie-Eve de Grave

Βραβείο Ισότητας στο 5ο ΔΦΝΠ.

Grisélidis Réal, μια γυναίκα-φαινόμενο: συγγραφέας, ζωγράφος και σεξεργάτρια, μετέτρεψε την ίδια της τη ζωή σε μανιφέστο ελευθερίας. Η ταινία ακολουθεί την ασυμβίβαστη διαδρομή της, από τις φυλακές του Μονάχου στα 60s όπου άρχισε να γράφει και να ζωγραφίζει, μέχρι τον έντονο ακτιβισμό της στο Παρίσι και τη Γενεύη για τα δικαιώματα των ιερόδουλων. Μέσα από σπάνιο αρχειακό υλικό, συνεντεύξεις και τα δικά της ποιητικά κείμενα, η Réal συνδύασε την τέχνη με την
περιθωριοποίηση και την αξιοπρέπεια με την πρόκληση. Ο όρος «Belle de Nuit», αποτελεί άμεση αναφορά / λογοπαίγνιο στην ταινία του Μπουνιουέλ «Η Ωραία της Ημέρας» (Belle de Jour), αλλά και γαλλικός ευφημισμός για την ιερόδουλη.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

16:30 What Color is This World / Τι Χρώμα Έχει Αυτός ο Κόσμος (60′)

(Βουλγαρία, 2019) Σκηνοθεσία: Ralitza Dimitrova

Βραβείο Ισότητας στο 6ο ΔΦΝΠ

Ένα τρυφερό και ποιητικό πορτρέτο της ταλαντούχας Βουλγάρας ποιήτριας Danila Stoyanova, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 23 ετών. Παρότι δεν έγινε ευρέως γνωστή όσο ζούσε, η ποίησή της ταξίδεψε μέχρι τις ΗΠΑ και στίχοι της κοσμούν ακόμη και τοίχους στο Λέιντεν της Ολλανδίας, δίπλα σε έργα παγκόσμιων ποιητών. Τριάντα πέντε χρόνια μετά τον θάνατό της, οι φίλοι της ανασύρουν μνήμες και συνομιλούν νοερά μαζί της, καθώς αναστοχάζονται πάνω στο
νόημα της δικής τους ζωής, τονίζοντας πώς η απουσία του ενός, μπορεί να έχει μεγαλύτερο ειδικό βάρος και από την παρουσία των πολλών.

18:00 Turin Turin / Τορίνο, Τορίνο (46′)

(Ιταλία-Αυστρία, 2025) Σκηνοθεσία: Bernadette Weber

Τη δεκαετία του ’50, ο Βαλεντίνο και ο φίλος του Αντριάνο έγραψαν Ιστορία ως οι πρώτοι Ιταλοί που έκαναν τον γύρο του κόσμου με ποδήλατο. Δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Βαλεντίνο, ο γιος του ανακαλύπτει στο πατρικό σπίτι, σκονισμένα ημερολόγια και σπάνιες φωτογραφίες, που ζωντανεύουν ξανά μια επική περιπέτεια γεμάτη χιούμορ, φιλία και την ακαταμάχητη γοητεία του «αργού» ταξιδιού. Ένα συγκινητικό ταξίδι μνήμης που ξεκινά και τελειώνει στο βροχερό Τορίνο.

19:00 Free Words: A Poet from Gaza/ Ελεύθερες Λέξεις: Ένας Ποιητής από τη Γάζα (30′)

(Αίγυπτος-Τουρκία, 2024) Σκηνοθεσία: Abdullah Harun Ilhan

Παρουσία Σκηνοθέτη – Θα ακολουθήσει Q&A

Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους στο Stockholm Film Festival, Βραβείο Διεθνούς Ντοκιμαντέρ

Μικρού Μήκους και Βραβείο Κοινού στο 11ο ΔΦΝΠ, Βραβείο Κοινού στο Paphos International Film Festival 2025, Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους Χωρίς Σενάριο στο
Hobnobben Film Festival 2025.

Ένα ντοκιμαντέρ για τον Παλαιστίνιο ποιητή Μοσάμπ Αμπού Τόχα και τη ζωή του στη Γάζα. Η ταινία καταγράφει το ταξίδι του, την τέχνη του ως μορφή αντίστασης και ελπίδας, καθώς και τις εμπειρίες του από την καταπίεση, συμπεριλαμβανομένης της προσωρινής κράτησής του και της επακόλουθης απελευθέρωσής του και εν συνεχεία εξορίας του από τη Γάζα.

20:15 Daniel του Παύλου Βησσαρίου – Συναυλία Μουσικού Σχολείου Τρίπολης

Το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους “Daniel” του Παύλου Βησσαρίου, εστιάζει στη συγκλονιστική εμπειρία της καταστροφής που προκάλεσε στην τοπική κοινότητα Μεταμόρφωσης του Δήμου Παλαμά, το ακραίο μετεωρολογικό φαινόμενο “Daniel” σε ένα σημείο όπου συγκλίνουν πέντε ποταμοί. Το Μουσικό Σχολείο Τρίπολης, με την καθοδήγηση του καθηγητή και συνθέτη Γιώργου Παναγιωτόπουλου, χρησιμοποίησε αυτό το υλικό ως καμβά για τη δημιουργία και εκτέλεση πρωτότυπης μουσικής σύνθεσης.

Σύνθεση – ενορχήστρωση: Γιώργος Παναγιωτόπουλος. Μουσικοί: Παρασκευάς Μουρλάς (βιολί), Γεωργία Μουρλά (βιολί), Νταβίνα Γολέγου (βιολί), Αθανάσιος Μάνος (μπουζούκι), Πάρης Μουρλάς (μπουζούκι), Βασίλης Δεμπεγιώτης (ηλεκτρική κιθάρα), Νίνα Γιαννίκα (ηλεκτρικό μπάσο), Σπύρος Μάνος (νταούλι) και Καλλίστη Πανταζή (ντραμς).

Δύο πράκτορες της ICE τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, καθώς κατηγορούνται να προχώρησαν σε ψευδείς δηλώσεις σχετικά με περιστατικό πυροβολισμού εναντίον μετανάστη από τη Βενεζουέλα στη Μινεάπολη τον Ιανουάριο, όπως ανακοίνωσε ο υπηρεσιακός διευθυντής της υπηρεσίας, Τοντ Λάιονς.

Το συμβάν σημειώθηκε στις 14 Ιανουαρίου, έξω από κατοικία στη Μινεάπολη, κατά τη διάρκεια ελέγχου παράτυπου μετανάστη από τη Βενεζουέλα, ο οποίος επιχείρησε να διαφύγει.

Ο άνδρας τραυματίστηκε στο πόδι από πυρά πράκτορα της ICE, συνελήφθη και διώχθηκε ποινικά, όπως και ένας συμπατριώτης του που προσπάθησε να τον συνδράμει, σύμφωνα με τις αμερικανικές αρχές.

Ωστόσο, την Πέμπτη η εισαγγελία ανακοίνωσε ότι αποσύρει τις κατηγορίες, επισημαίνοντας πως «νέα στοιχεία που προέκυψαν στην υπόθεση έρχονται σε αντίθεση (…) με τις κατηγορίες» εις βάρος των δύο ανδρών.

Βίντεο που ήρθε στο φως έδειξε ότι οι δύο πράκτορες «φαίνεται να προέβησαν σε ψευδείς δηλώσεις στις ένορκες καταθέσεις τους», παραδέχθηκε ο διευθυντής της ICE, Λάιονς.

«Οι δύο πράκτορες τέθηκαν άμεσα σε διοικητική αργία μέχρι να ολοκληρωθεί σε βάθος εσωτερική έρευνα. Η ψευδορκία αποτελεί σοβαρό ομοσπονδιακό ποινικό αδίκημα», πρόσθεσε.

Η εκδοχή της άμυνας

Την ημέρα του περιστατικού, το υπουργείο Εσωτερικής Ασφαλείας είχε αναφέρει ότι, ενώ ο καταδιωκόμενος μετανάστης προσπαθούσε να ξεφύγει από πράκτορα της ICE, «δύο άτομα βγήκαν από γειτονικό διαμέρισμα και του επιτέθηκαν με φτυάρι χιονιού και σκουπόξυλο».

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο πράκτορας πυροβόλησε μία φορά «σε αυτοάμυνα» για να «διαφυλάξει τη ζωή του», τραυματίζοντας τον μετανάστη στο πόδι.

Τον Οκτώβριο, το υπουργείο Εσωτερικής Ασφαλείας είχε επίσης απαγγείλει κατηγορίες σε βάρος γυναίκας, στην κατοχή της οποίας βρέθηκε –κατά τις αρχές– ημιαυτόματο όπλο, υποστηρίζοντας ότι έριξε το όχημά της πάνω σε περίπολο της συνοριοφυλακής στο Σικάγο.

Οι αστυνομικοί τότε «αναγκάστηκαν να ανοίξουν πυρ σε αυτοάμυνα», τραυματίζοντάς τη, ενώ η ίδια μετέβη στο νοσοκομείο για την παροχή ιατρικής φροντίδας.

Ωστόσο, τον Νοέμβριο η εισαγγελία εγκατέλειψε, χωρίς να δώσει εξηγήσεις, τις διώξεις εις βάρος της γυναίκας, Μαριμάρ Μαρτίνες, η οποία είχε δεχθεί πέντε σφαίρες, καθώς και εις βάρος άνδρα που είχε συλληφθεί την ίδια ημέρα. Είχε προηγηθεί η δημοσιοποίηση βίντεο που φέρεται να έδειχνε ότι περιπολικό ήταν εκείνο που προσέκρουσε στο όχημά της.

Μετά το Λος Άντζελες, την Ουάσιγκτον, το Σικάγο, το Μέμφις και τη Νέα Ορλεάνη, η Μινεάπολη προστέθηκε στις πόλεις που διοικούνται από Δημοκρατικούς και βρέθηκαν στο επίκεντρο ευρείας κλίμακας επιχειρήσεων για μαζικές συλλήψεις παράτυπων μεταναστών, τις οποίες έχει δρομολογήσει η κυβέρνηση του Ρεπουμπλικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Πάνος Βαλσαμάκης (1900-1986) υπήρξε πρωτοπόρος Έλληνας κεραμίστας και κεντρική φιγούρα στη διαμόρφωση της νεότερης κεραμικής τέχνης στην Ελλάδα.

Γεννημένος στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας, έφτασε στην Ελλάδα ως πρόσφυγας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και στη συνέχεια σπούδασε ζωγραφική και κεραμική στη Μασσαλία.

Το πρώιμο έργο του αντλούσε την έμπνευσή του από την ελληνική λαϊκή παράδοση και εικονογραφία

Υλικό που σταδιακά επεξεργάστηκε μέσα από ένα νεωτεριστικό εικαστικό ιδίωμα, που αξιοποιούσε την παράδοση της αφαίρεσης και του μοντερνισμού και χαρακτηριζόταν από ρυθμό και φορμαλιστική καθαρότητα.

Στην αρχή της καριέρας του, ο Βαλσαμάκης εργάστηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής σε μεγάλα εργαστήρια κεραμικής, αρχικά στο εργοστάσιο Κεραμεικός (1930-1942) και αργότερα (1942-1957) στην ΑΚΕΛ (Ανώνυμος Κεραμευτική Εταιρεία Λαυρίου) στο βιομηχανικό λιμάνι του Λαυρίου.

Μετά το 1957 αφιερώθηκε εξολοκλήρου στο προσωπικό του έργο, στο ατελιέ του στο Μαρούσι, όπου παρήγαγε πολύχρωμα κεραμικά πλακάκια, πίνακες και τρισδιάστατα αντικείμενα, ενώ μεγαλύτερης κλίμακας έργα του κοσμούν πολλούς δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους στην Αθήνα.

Πάνος Βαλσαμάκης: Τι αποτύπωνε με τα έργα του

Η πρακτική του συνδυάζει την ελληνική λαϊκή εικονογραφία με τις καλλιτεχνικές αξίες του μοντερνισμού, μεταγράφοντας την παράδοση σε έναν σαφώς νεωτερικό κώδικα.

Χαρακτηριστικά στοιχεία του έργου του αποτελούν οι γεωμετρικές φόρμες, η εκφραστική καμπύλη – σημεία τόσο της ελληνικής πολιτισμικής παράδοσης όσο και των σύγχρονών του αισθητικών προσεγγίσεων.

Το έργο του Βαλσαμάκη υπήρξε καθοριστικό για την ανάδειξη της κεραμικής ως σημαντικού πεδίου της ελληνικής εικαστικής δημιουργίας του 20ου αιώνα, αντί απλώς μιας μορφής χειροτεχνίας.

ΕΜΣΤ: Αναδρομική έκθεση 40 χρόνια μετά τον θάνατό του

 Σε αναγνώριση της διαχρονικής σπουδαιότητας του έργου του, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) οργανώνει μεγάλη αναδρομική έκθεση, σαράντα χρόνια μετά τον θάνατό του και ισάριθμα σχεδόν από την τελευταία του έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη το 1982.

Η έκθεση συνδέεται άρρηκτα με την ευρύτερη αποστολή του ΕΜΣΤ για επανεξέταση της ελληνικής ιστορίας της τέχνης και επαναξιολόγηση της θέσης πρωτοποριακών μορφών της, η συμβολή των οποίων υπήρξε καίρια, εξασφαλίζοντας έτσι ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον για το έργο τους και μάλιστα από τις νεότερες γενιές.

Επιπλέον, σηματοδοτεί την αφετηρία ενός νέου κύκλου εκθέσεων αφιερωμένων στον κοσμοπολιτισμό της λεβαντίνικης διασποράς στην Ανατολική Μεσόγειο, με επίκεντρο τους Έλληνες μικρασιατικής καταγωγής και την καθοριστική συμβολή τους στην εξέλιξη του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού.

Πληροφορίες

4 Ιουνίου 2026 – 31 Ιανουαρίου 2027

Eπιμέλεια έκθεσης: Kατερίνα Γρέγου, Άννα Μυκονιάτη

Σχεδιασμός έκθεσης: FLUX Office – Έυα Μανιδάκη & Θανάσης Δεμίρης

Σύμβουλοι έκθεσης: Οικογένεια Π. Βαλσαμάκη

Οργάνωση-Παραγωγή: EMΣΤ

Όροφος 4